Maximumrocknroll, often written as Maximum Rocknroll and usually abbreviated as MRR, is a not-for-profit monthly online zine of punk subculture and radio show of punk music. Based in San Francisco, MRR focuses on punk rock and hardcore music, and primarily features artist interviews and music reviews. Op/ed columns and news roundups are regular features as well, including submissions from international contributors. By 1990, it "had become the de facto bible of the scene". MRR is considered to be one of the most important zines in punk, not only because of its wide-ranging coverage, but because it has been a consistent and influential presence in the ever-changing punk community for over three decades. From 1992 to 2011, it published a guide called Book Your Own Fuckin' Life.

An announcement on the MRR website in January 2019 stated "It is with heavy hearts that we are announcing the end of Maximum Rocknroll as a monthly print fanzine. There will be three more issues of the fanzine in its current format; later in 2019 we will begin publishing record reviews online alongside our weekly radio show."

History

Background

Maximumrocknroll originated as punk radio show on Berkeley's KPFA in the late 1970s, but it is in its zine form that MRR exerted its greatest influence and became as close to an institution as punk ideology allows. It was founded by Tim Yohannan in 1982 as the newsprint booklet insert in Not So Quiet on the Western Front, a compilation LP released on the then-Dead Kennedys' label Alternative Tentacles. The compilation included forty-seven bands from Northern California and nearby areas.

The first issues focused on the local and regional music scenes, but the coverage soon expanded to the entire continent and, by issue five, cover stories included features on Brazilian and Dutch underground punk. In the '80s, MRR was one of the very few US fanzines that insisted on the international scope of the punk movement, and strove to cover scenes around the world. Today the zine has surpassed its 400th issue, and continues to include international content and a strong political bent. It also includes artist interviews, letters, commentary, guest columnists, and extensive sections for independent reviews of punk recordings, demos, books, films, videos, and other zines.

In 1987, MRR published a photo zine of hardcore bands, If Life Is a Bowl of Cherries, What Am I Doing in the Pit? The first regular issue devoted entirely to photography was published in 2010.

Along with the published (and later online) zine, MRR also produces a weekly radio show called MRR Radio which was played on multiple radio stations. The format of the show consists of at least one DJ playing punk rock songs for about an hour.

Criticism

The fact that MRR has become so large has not been without controversy: the zine has many critics on a number of issues. Editorial policy has sometimes been accused as narrow-minded or even elitist, causing some labels to boycott advertising in the zine or sending releases for review. The fact that punk is often considered as a movement opposed to authority and large institutions (see punk ideology) has also been an argument used to criticize the zine, which has sometimes been referred to as the "Bible of Punk".

Musicians have also spoken out against the magazine. Jello Biafra claimed the magazine's criticism of him inspired people to assault him at a 1994 performance at 924 Gilman Street, though his assailants were not known to be affiliated with MRR in any way. He also claimed that their narrow definition of punk music amounts to a new form of political correctness. According to Biafra, "If 'Holiday in Cambodia' were released today, it would be banned from Maximum Rock N'Roll for not sounding punk." Jared Swilley, bassist in Atlanta punk band Black Lips, has criticized the magazine saying in an interview with Clash that it is the "most bullshit piece of fuck garbage poor excuse for a magazine ever. They're like: 'Oh, we want to keep everything 'authentic'...' And I'm like, fuck them! Don't use a computer, don't use a car, don't drink Coca-Cola. Move to a field, grow your own food."

Against Me'''s frontwoman, Laura Jane Grace, wrote in her autobiography that Maximumrocknroll'' had urged readers to sabotage their performances and that she quoted the article in a court case over a fight before a gig in Tallahassee to demonstrate the hostility against her.

Footnotes

External links

 https://archive.org/details/MaximumRocknrollNo.11982
 https://oac.cdlib.org/findaid/ark:/13030/c8g73h2h/entire_text/
 https://journals.openedition.org/angles/1133
 Archived issues: https://archive.org/details/maximumrnr

1982 establishments in California
2019 disestablishments in California
Monthly magazines published in the United States
Music magazines published in the United States
Defunct magazines published in the United States
Magazines established in 1982
Magazines disestablished in 2019
Magazines published in the San Francisco Bay Area
Music of the San Francisco Bay Area
Punk zines

Maximum Rocknroll


A vigésima sexta temporada da série animada americana South Park estreou no Comedy Central em 8 de fevereiro de 2023.

Produção
No dia 17 de janeiro de 2023, o Comedy Central divulgou um vídeo teaser para anunciar a nova temporada da série, porém sem informar a data de estreia. Posteriormente, em 20 de janeiro, a descrição do vídeo foi atualizada para anunciar a data de estreia da 26ª temporada para 8 de fevereiro. A confirmação dessa data foi dada por outras fontes, incluindo o perfil oficial do Twitter de South Park.

Episódios

Ligações externas
South Park Studios

Temporadas de séries de televisão de 2023
26

South Park (26.ª temporada)


දුර්ලභ කෙසෙල් ප්‍රභේදයකි. ගම්බද ප්‍රදේශවල දක්නට ඇත. ව්‍යාජ කඳ කොළ පැහැතිය. ව්‍යාජ ක‌ඳේ රතු පාටට හුරු දම් පාට පැල්ලම් ඇත. ව්‍යාජ කඳ මීටර් 3-3.2 උස් වන අතර පත්‍ර කඳ මීටර් 0.3-1 උස්ව වැඩේ. පත්‍ර නටුව පිටතට වක් වී නොමැත. පත්‍රයේ මැද නාරටිය කොළ පැහැතිය. පත්‍ර තලයේ උඩ පෘෂ්ඨය තද කොළ පාටය, යටි පෘෂ්ඨය ලා කොළ පාටය. කෙසෙල් මුහය රතුපාටට හුරු දම් පාටය.  කෙසෙල් ගෙඩියේ බීජ ඇත. මෙම කෙසෙල් ප්‍රභේදය ඉදුණු විට කහ පැහැයට හැරේ. මෙම කෙසෙල් ප්‍රභේදයේ ඉහළ ඖෂධීය වටිනාකමක් පවතී.

ඇටි කෙහෙල්


لوحة مذبح كاتدرائية غنت أو تقديس الحمل (بالهولندية Het Lam Gods) هي لوحة مذبح ضخمة ومركبة ومتعددة الطوابق من القرن الخامس عشر في كاتدرائية سانت بافو، غنت، بلجيكا. بدأ العمل عليها نحو منتصف عشرينيات القرن الخامس عشر واستُكملت قبل عام 1432، وتُنسب إلى المصورين الهولنديين الأوائل الأخوة هوبرت ويان فان إيك. تعتبر لوحة المذبح هذه تحفة من تحف الفن الأوروبي وواحدة من كنوز العالم.

تُنظم الألواح في سجلين رأسيين، لكل منهما مجموعتين مزدوجتين من الأجنحة القابلة للطي والتي تحتوي على لوحات داخلية وخارجية مصورة على الألواح. يمثل السجل العلوي للألواح الداخلية الخلاص السماوي، فيتضمن اللوح الأوسط صلاة المسيح (أو ربما الإله الأب)، ومريم العذراء، ويوحنا المعمدان. يحيط بهم في الألواح التالية ملائكة يعزفون الموسيقى، وفي الألواح الخارجية أقصى الجانبين، تصوير لشخصيات آدم وحواء. تنقسم ألواح السجل الأدنى الأربعة إلى زوجين؛ تصوير زخرفي مجسم للقديس يوحنا المعمدان والقديس يوحنا الإنجيلي، وعلى اللوحين الخارجيين، صور المتبرعين يوست فيدت وزوجته ليسبيت بورلوت. يُظهر اللوح الأوسط للسجل السفلي تجمعًا من القديسين، والخطاة، ورجال الدين، والجنود في وضع سجود لحمل الله. هناك تجمعات عديدة من الشخصيات، تشرف عليها حمامة الروح القدس. تعتبر لوحة المذبح هذه واحدة من أكثر الأعمال الفنية شهرة وأهمية في التاريخ الأوروبي.

يتفق مؤرخو الفن عمومًا على أن الهيكل العام صممه هوبرت خلال أو ما قبل عشرينيات القرن الخامس عشر، ربما قبل عام 1422، وأن اللوحات صورها شقيقه الأصغر يان. لكن، بينما حاولت أجيال من مؤرخي الفن تنسيب كل قطعة إلى كل من الأخوين، لم يُثبت أي فصلٍ مقنع، فقد يكون يان قد أنهى اللوحات التي بدأها هوبرت.

كلف التاجر يودوكوس فيدج، رئيس بلدية غنت آنذاك، وزوجته ليسبيت بإنشاء لوحة المذبح كجزء من مشروع أكبر لكنيسة كاتدرائية سانت بافو. احتُفِل رسميًا بتركيب لوحة المذبح في 6 مايو 1432. ثم نُقلت في وقت لاحق لأسباب أمنية إلى كنيسة الكاتدرائية الرئيسية، حيث بقيت.

مثَّلت لوحة المذبح، التي تدين للتقاليد القوطية وكذلك البيزنطية والرومانية، تطورًا كبيرًا في الفن الغربي، إذ تفسح فيها مثالية تقاليد العصور الوسطى المجال للمراقبة الدقيقة للطبيعة وتصوير الإنسان. ذكرت إحدى النقوش على الإطار والمفقودة الآن أن هوبرت فان آيك maior quo nemo repertus (الأعظم من أي شخص) هو من بدأ لوحة المذبح، ولكن يان فان إيك -الذي يطلق على نفسه اسم arte secundus (ثاني أفضل شخص في الفن)- قد أتمها عام 1432. توجد لوحة المذبح في موقعها الأصلي، بينما دُمِّر أثناء فترة الإصلاح الديني محيطها وإطارها الخارجي الأصليّ، المنحوت، والمزخرف بكثافة، والذي يفترض أنه كان منسجمًا مع الزخرفة الدقيقة المتشابكة المصورة فيها؛ قد تكون آليات دقيقة لتحريك المصاريع بل وحتى لتشغيل الموسيقى قد ضُمنت.

الإسناد
كلف التاجر يودوكس فيدج، رئيس بلدية غنت آنذاك، وزوجته ليسبيت بإنشاء لوحة المذبح، كجزء من مشروع تطوير أكبر لكنيسة كاتدرائية سانت بافو. احتُفل رسميًا بتركيب المذبح في 6 مايو 1432؛ نقُلت لاحقًا لأسباب أمنية إلى كنيسة الكاتدرائية الرئيسية، حيث بقيت.

يتفق مؤرخو الفن بوجهٍ عام على أن الهيكل العام صممه وأنشأه هوبرت أوائل عشرينيات القرن الخامس عشر، وأن معظم تصاوير اللوحات قد أنجزها أخوه الأصغر يان بين عامي 1430 و 1432. ومع ذلك، كان هناك نقاش كبير، وحاول العديد من مؤرخي الفن، خاصة في منتصف القرن العشرين، أن ينسبوا قطعًا معينة إلى كل من الأخوين. لكن لم يُثبت أي فصلٍ مقنع لمساهماتهم. ذكرت إحدى النقوش على الإطار والمفقودة الآن أن هوبرت فان إيك maior quo nemo repertus  (الأعظم من أي شخص) هو من بدأ لوحة المذبح، ولكن يان فان إيك -الذي يدعو نفسه arte secundus (ثاني أفضل شخص في الفن)- قد أتمها عام 1432. توجد لوحة المذبح في موقعها الأصلي، بينما دُمِّر أثناء فترة الإصلاح الديني محيطها وإطارها الخارجي الأصليّ، والمنحوت، والمزخرف بكثافة، والذي يفترض أنه كان منسجمًا مع الزخرفة الدقيقة المتشابكة المصورة فيها؛ قد تكون آليات دقيقة لتحريك المصاريع بل وحتى لتشغيل الموسيقى قد ضُمنت.

يدعم نسب اللوحة إلى الأخوة فان إيك القليل من الأدلة المستندية الباقية والمرفقة بالتكليف، وتوقيع يان وتأريخه على ظهر الإطار. يبدو أن يان قد قلل من مساهمته لصالح شقيقه، الذي توفي قبل ست سنوات من اكتمال العمل عام 1432. المؤشر الأقل وضوحا هو ما يبدو بأنه صورهم الظاهرة على أنهم الفارس الثالث والرابع في لوحة القضاة العادلون (قضاة العدل). يلاحظ رامساي هوما ترقينًا (نقشًا بالحروف) على اللوح الأوسط من السجل السفلي والتي يمكن اعتباره تشكيلًا مبكرًا لما كان عليه توقيع فان إيك المعروف جيدًا والمبني على تشكيلات مختلفة من "ALS IK KAN"(كما أستطيع) تورية عن اسمه الكامل؛ وترقين على غطاء رأس أحد الأنبياء الذين يقفون في الجزء الخلفي من التجمع. وهو مكتوب بالعبرية التي تُترجم في الفرنسية تقريبًا إلى القبعة ... تُزين بثلاثة أحرف عبرية تشكل كلمة ساباث (يوم السبت) Le chapeau ... orne de trois lettres herbraiques formant le mot Saboth، أو على الأرجح إلى ياء فاء ألف Yod، Feh، Aleph، والتي عند ترجمتها تعطينا الحروف الأولى لاسم يان JvE.

منذ القرن التاسع عشر، ناقش مؤرخو الفن أي القطع تنسب إلى هوبرت الغامض وأيها إلى يان، الذي أصبح مشهورًا في جميع أنحاء أوروبا بحلول أوائل ثلاثينيات القرن الخامس عشر. في القرنين السابع عشر والثامن عشر، افتُرض غالبًا أن يان قد وجد عددًا من اللوحات العشوائية تُركت بعد وفاة هوبرت فجمعها في التكوين الحالي. أُسقطت وجهة النظر هذه من الاعتبار منذ أوائل القرن التاسع عشر، استنادًا إلى التصميم العام الواضح للعمل، رغم وجود اختلافات واضحة في الأسلوب بين العديد من القطع.

من المقبول عمومًا أن يان قد أنجز معظم اللوحة، من تصميم كامل لهوبرت، الذي ربما قد أشرف على بناء معظم الإطارات. طرحت عدد من الصعوبات نفسها، ليس أقلها إنه لا يوجد عمل باقٍ يمكن نسبه بثقة إلى هوبرت، وبالتالي فمن المستحيل استبانة أسلوبه. بدلًا من ذلك، يقارن مؤرخو الفن كل قطعة بمفردها بالأعمال المعروفة ليان، باحثين عن اختلافات الأسلوب التي قد تشير إلى عمل يد أخرى. على سبيل المثال، أثبتت التطورات في علم التأريخ الشجري أن أجزاءً من الألواح الجانبية قد قطعت أخشابها نحو عام 1421. وبترك فترة جفافٍ لا تقل عن 10 سنوات، يجب أن نفترض تاريخ استكمال بعد وفاة هوبرت عام 1426، وبالتالي نستبعد يده من أجزاء كبيرة من الأجنحة.

المراجع

آلات موسيقية في الفن
أعمال فنية مسروقة
الأحصنة في الفن
البشارة في فن مسيحي
الملائكة في الفنون
تصوير ثقافي عن قابيل وهابيل
ثقافة غنت
خروف في الفن
رسوم دينية
كتب في الفن
لوحات 1432
لوحات تصور آدم وحواء
لوحات تصور المسيح
لوحات تصور يوحنا المعمدان
لوحات قوطية
لوحات يان فان إيك
الماء في الفن

تقديس الحمل


L'Abîme est une mini-série télévisée française en six épisodes de  réalisée par François Velle sur un scénario de Véronique Lecharpy et François Velle, Yann Le Gal, Julien Guérif, Justine Kim Gauthier, Clélia Constantine et Benjamin Richard et diffusée en Suisse sur RTS Un à partir du  et en France sur France 2 à partir du .

Cette fiction est une coproduction d'Elephant Story et de France Télévisions pour France 2, réalisée avec la participation de TV5 Monde et de la Radio télévision suisse (RTS), ainsi que le soutien de la région Provence-Alpes-Côte d'Azur.

Synopsis
Elsa et Laurent Lacaze mènent une vie apparemment sans histoires avec leur fille Lucie, dans leur maison avec vue sur le village de Moustiers-Sainte-Marie, groupé autour de son église romane Notre-Dame et surmonté de l'étoile de Moustiers. Mais un matin, Elsa Lacaze disparaît alors qu'elle fait son jogging près du lac de Sainte-Croix et il apparaît rapidement qu'elle n'est pas celle que l'on croit et que son passé cache de lourds secrets.

Distribution

Famille Lacaze
 Sara Mortensen : Elsa Lacaze / Sophie Duvack
 Gil Alma : Laurent Lacaze, le mari d'Elsa
 Marie Mallia : Lucie Lacaze, la fille d'Elsa et Laurent

Famille Duvack
 Samuel Labarthe : Bernard Duvack, le père de Sophie, maire de Saint-Chamas
 Anne Loiret : Victoire Duvack, la mère de Sophie
 Coline Bellin : Sophie Duvack à 16 ans

Gendarmerie de Moustiers-Sainte-Marie
 Christopher Bayemi : lieutenant Cédric Martineau
 Leslie Granger : gendarme Asselin
 Louis-Emmanuel Blanc : gendarme Rousseau

Gendarmerie de Saint-Chamas
 Hélène Seuzaret : commandante Stéphanie Fournier
 Malik Elakehal El Miliani : gendarme Lopez

Autres personnages
 Frank Libert : le journaliste d'investigation Thierry Quinton
 Aude Candela : Mélanie, l'associée de Laurent
 Karin Revelant : Anna, la collègue d'Elsa
 Laura Boutant : Clara Martineau, la fille du lieutenant Martineau
 Fatah Boudia : le maire de Moustiers-Sainte-Marie
 Flore Lanoë : Stéphanie Fournier à 16 ans
 Marie Daguerre : la psychiatre

Production

Genèse et développement
La série est créée et écrite par Véronique Lecharpy, François Velle, Yann Le Gal, Julien Guérif, Justine Kim Gauthier, Clélia Constantine et Benjamin Richard, d'après une idée originale de Yann Le Gal, et réalisée par François Velle.

Tournage
Le tournage de la série se déroule du  au  à Moustiers-Sainte-Marie dans le département des Alpes-de-Haute-Provence ainsi qu'à Saint-Chamas, Lançon-Provence et Marseille dans les Bouches-du-Rhône.

Fiche technique
 Titre français : L'Abîme
 Genre : Drame
 Production : Gaëlle Cholet, Guillaume Renouil et Dorothée Woillez
 Sociétés de production : Elephant Story et France Télévisions
 Réalisation : François Velle
 Scénario : Yann Le Gal, Julien Guérif, Justine Kim Gauthier, Clélia Constantine, Benjamin Richard, Véronique Lecharpy et François Velle
 Musique : Armand Amar
 Décors : Émérantine Vignon
 Costumes : Chantal Castelli
 Photographie : Jérôme Carles
 Son : Bastien Guille
 Montage : Thierry Roudan, Anne Saiac
 Maquillage : Valérie Tranier
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur
 Nombre de saisons : 1
 Nombre d'épisodes : 6
 Durée :
 Dates de première diffusion :
 Suisse :  sur RTS Un
 France :  sur France 2

Épisodes

Épisode 1
Un matin, Elsa Lacaze disparaît alors qu'elle fait son jogging près des rives du lac de Sainte-Croix. Dans les heures qui suivent, Laurent Lacaze se rend à la gendarmerie de Moustiers et signale la disparition de sa femme au lieutenant Martineau, avec qui il a un lourd contentieux dû à un témoignage lors de la procédure de divorce de ce dernier.

On retrouve le bracelet d'Elsa et une pierre tachée de sang dans un petit tunnel piétonnier situé sur le parcours de la jeune femme. Laurent Lacaze est suspecté par le lieutenant Martineau car il est arrivé très en retard le matin à son cabinet d'architecture où il devait présenter un projet au maire de Moustiers : il avait la main en sang et n'a pas d'alibi.

Anna, la collègue d'Elsa à l'agence immobilière Lacaze lui parle d'une dispute survenue quelques jours auparavant devant l'agence avec un inconnu et lui dit qu'elle a également vu Elsa sortir de l'hôtel Le Relais.

Pour comprendre, Laurent fouille la chambre de sa femme et découvre dans un médaillon la photo d'un enfant inconnu, cachée sous une photo d'Elsa et Lucie prise par lui récemment. En fait, il est marié depuis vingt ans avec Elsa et il ne sait presque rien de son passé. Il se rend à l'hôtel Le Relais et visite la chambre de l'inconnu : les murs sont couverts de dizaines de photos d'Elsa.

Épisode 2
Les gendarmes continuent les battues et sondent le lac sans résultat. Ils inspectent la chambre de l'inconnu à l'hôtel Le Relais et constatent que quelqu'un est passé avant eux : l'ordinateur a disparu et certaines photos ont été enlevées. Martineau visionne les vidéos de surveillance de l'hôtel avec Laurent et l'interroge sur le passé d'Elsa : tout ce qu'il sait d'elle avant leur rencontre, c'est qu'elle a été placée dans un foyer pour adolescents. Elsa cache un lourd secret car elle n'est présente sur aucun réseau social et, en vingt ans de mariage, elle n'a pas voulu sortir une seule fois du département.

La gendarmerie identifie l'inconnu grâce à ses cartes de crédit, Thierry Quinton, un journaliste d'investigation qui s'occupe de vieilles affaires non élucidées, et localise sa voiture sur la parcelle de terrain que Laurent était en train de mesurer au moment de la disparition d'Elsa. Dans la maison bâtie sur cette parcelle, Martineau et Asselin découvrent le corps du journaliste mais il est mort depuis , soit la veille de la disparition d'Elsa.

Martineau découvre qu'Elsa a usurpé  auparavant l'identité d'une autre femme, Elsa Dupin. Elsa passe du statut de victime au statut de suspecte et Martineau lance un avis de recherche. À la gendarmerie de Saint-Chamas, la commandante Stéphanie Fournier reste stupéfaite en voyant l'avis de recherche : elle identifie Sophie Duvack, supposée morte il y a plus de vingt ans dans l'incendie d'une boîte de nuit et annonce la nouvelle aux parents Duvack.

Lucie réalise une affiche de recherche au nom de sa mère et la poste sur les réseaux : elle reçoit un message « Si vous voulez en apprendre plus sur cette femme, intéressez-vous à l'affaire Duvack ». Lucie et Laurent retrouvent sur internet l'affaire de Valentin Duvack, un enfant disparu à Saint-Chamas alors qu'il était sous la garde de sa sœur Sophie, âgée de seize ans. Daniel Rougier, , est arrêté, jugé et condamné à  de prison alors qu'il n'arrête de clamer son innocence. Or Rougier vient d'être libéré cinq mois auparavant.

Laurent et Lucie se rendent à Saint-Chamas pour retrouver Rougier. Lucie apprend par internet que ce dernier a ouvert une petite entreprise de réparation de filets de pêche à Port Pagnas, près de Saint-Chamas : ils y découvrent la voiture d'Elsa sous une bâche, pénètrent dans son habitation, récupèrent des documents et s'enfuient au moment où la commandante Fournier débarque avec son adjoint Lopez.

Épisode 3
Elsa se réveille, les mains en sang, dans la poudrerie de Saint-Chamas. Elle trouve à ses côtés le téléphone portable de Rougier, avec lequel elle appelle Laurent, qui a pris une chambre d'hôtel avec Lucie. Elsa lui donne rendez-vous sur le pont de l'Horloge au centre de Saint-Chamas.

Le lieutenant Martineau, de la gendarmerie de Moustiers-Sainte-Marie rejoint la gendarmerie de Saint-Chamas, qui détecte les appels du téléphone de Rougier à Laurent Lacaze et déclenche la chasse à l'homme. Martineau trouve Lucie à l'hôtel et l'emmène au poste.

Elsa et Laurent se retrouvent sur le pont mais sont traqués par les gendarmes et doivent fuir. Laurent a des difficultés à faire confiance à Elsa. Pendant ce temps, la commandante Fournier confie Lucie à Bernard Duvack. Lucie est accueillie au domaine Duvack, où sa grand-mère lui montre les photos de Sophie / Elsa, enfant.

Elsa explique à Laurent comment le journaliste d'investigation Thierry Quinton l'a retrouvée et lui a révélé que son père, Bernard Duvack, maire de Saint-Chamas depuis 25 ans, a payé à l'époque un certain Mathieu Santini pour produire un faux témoignage contre Rougier.

Rougier est retrouvé mort dans le canal de l'ancienne poudrerie, poignardé comme Quinton.

Épisode 4
Elsa et Laurent volent un voilier pour se rendre chez la veuve de Mathieu Santini de l'autre côté de l'étang de Berre en évitant les barrages routiers. Une fois à bord, ils se réconcilient.

Pendant ce temps, Martineau découvre dans le dossier que Stéphanie Fournier, maintenant commandante de la gendarmerie de Saint-Chamas, était une grande amie de Sophie Duvack et a été interrogée à l'époque de la disparition du petit Valentin. Il veut débarquer Stéphanie de l'enquête mais le procureur fait entièrement confiance à cette dernière.

Stéphanie explique qu'elle a, à l'époque, accompagné Bernard Duvack à la morgue pour identifier Sophie, supposée morte dans l'incendie d'une boîte de nuit à Marseille : Duvack a alors identifié sa fille à cause de son briquet marqué de ses initiales.

Durant ce temps, à bord du voilier, Elsa explique à Laurent qu'elle a laissé Valentin pour aller à une soirée, et qu'elle se considère comme responsable de la disparition de son petit frère. Son père, excédé lui a dit qu'il ne voulait plus la voir. C'est alors qu'elle a décidé de disparaître, a volé le briquet de son père et est partie à Marseille. Elle a logé dans un squat où elle a fait la connaissance d'Elsa Dupin, jeune droguée et prostituée. De temps en temps, Elsa lui piquait sa carte d'identité mais, un matin, elle n'est pas rentrée, victime de l'incendie de la boîte de nuit. Dans la presse, elle a découvert sa photo parmi celles des victimes : Sophie Duvack était morte. Elle a alors récupéré l'identité et les affaires d'Elsa Dupin et s'est tirée. Deux ans plus tard, elle rencontrait Laurent à Aix.

Elsa et Laurent appareillent pour rejoindre la veuve de Santini à bord du voilier. Mme Santini les prend pour des gendarmes et se confie à eux. Lorsqu'ils ressortent, ils ont la surprise de trouver le chauffeur de Bernard Duvack qui les attend, les aide à échapper à la gendarmerie et les emmène retrouver son patron au sommet d'un promontoire rocheux qui domine son immense domaine.

Épisode 5
Bernard Duvack amène Elsa et Laurent chez lui pour qu'Elsa puisse revoir sa fille et sa mère, mais ils sont immédiatement arrêtés par la commandante Fournier. Le lieutenant Martineau débarque toutes sirènes hurlantes et arrête Bernard Duvack parce que Madame Santini l'accuse d'avoir acheté le témoignage de son mari contre Rougier. Mais l'avocat de Duvack obtient rapidement sa libération.

La commandante Fournier comprend qu'Elsa s'est cachée 25 ans plus tôt dans la Poudrerie de Saint-Chamas : Fournier et Martineau organisent la fouille de la poudrerie et retrouvent le corps du petit Valentin dans un puits d'aération.

La culpabilité d'Elsa semble évidente mais Martineau a des doutes : il a l'impression que toute l'affaire est un jeu de piste avec des petits cailloux semés sur le chemin. Il décide de se mettre à la recherche du message envoyé à Lucie pour l'inciter à s'intéresser à l'affaire Duvack.

Épisode 6
Martineau avoue avoir des doutes à Laurent et à Lucie, et demande à cette dernière de lui transmettre le message.

Victoire va voir Elsa à la prison et attire son attention sur le fait que, le soir du drame, elle portait des talons aiguilles, avec lesquels il aurait été impossible de courir derrière Valentin à la poudrerie. En songe, Elsa revoit le moment où elle a révélé à Stéphanie que le code du coffre de son père est la date de naissance de Valentin.

La police scientifique arrive à tracer le message crypté : il vient d'un certain Victor Acerbo de Marseille, un détective privé auquel Victoire Duvack a fait appel il y une vingtaine d'années. Acerbo a retrouvé Elsa : Victoire Duvack savait donc depuis des années qu'Elsa était en vie et a demandé au détective de ne rien dire à son mari, qui lui en voulait très fort. Elle révèle à Martineau n'avoir jamais cru à la mort de Sophie et avoir décidé de la laisser vivre heureuse, loin de celle qui a été traitée par Duvack comme sa fille, au point d'être couchée sur son testament

Martineau apprend de Lopez qu'il n'a pas assisté à côté de Stéphanie aux aveux d'Elsa, mais que son nom figure au procès-verbal afin que celui-ci ne soit pas invalidé. Lopez lui révèle également que Stéphanie Fournier a pris récemment 5 jours de congé. Il comprend que la commandante manipule tout le monde depuis le début.

Laurent et Elsa tendent un piège à Stéphanie avec l'aide de Bernard Duvack et font en sorte que Martineau entende par téléphone les aveux que leur fait la gendarme. Le lieutenant surgit juste à temps pour sauver Elsa et arrêter la coupable.

Accueil

En France
En France, la série est diffusée les mercredis vers  sur France 2 par salve de deux épisodes du 8 au .

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Série télévisée créée en 2023
Série télévisée française des années 2020
Série télévisée de France 2
Série télévisée dramatique
Série télévisée se déroulant en France
Série télévisée en français

L'Abîme (série télévisée)


ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ මහර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයට අයත් පිළිකුත්තුව නම් ග්‍රාමවරයෙහි පිහිටි ප්‍රාග් බෞද්ධ යුගයට නෑකම් කියන ඓතිහාසික පුදබිමකි පිළිකුත්තුව රජමහා විහාරය.

ඉපැරණි මානව ජනාවාසයක්ව පැවතවිත් අනුරපුර යුගයේ මුල් කාලයේම බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයක් වු පුදබිමකි පිළිකුත්තුව ඓතිහාසික පුදබිම. දේවානම් පියතිස්ස  , වලගම්බා යන රජ දවස් දක්වා මෙම පුදබිමෙ ඉතිහාසය ඈතට දිවයයි. ක්‍රි.පු 3-1 කාලයට අයත් පූර්ව බ්‍රාහ්මී අක්ෂර ලෙන් ලිපි 4 එයට නිදසුන් දක්වයි.1 වන සෙල් ලිපියෙන් කියවෙන්නේ අශ්වාරෝහක ප්‍රධානියාගේ සොහොයුරු විසින් මෙම ලෙන් සංකීර්ණය කරවා සඟ සතු වශයෙන් පූජා කෙරු බවයි.

ක්‍රි.පු 1සියවසේදි මේ භුමිය හා අවට වන පියස් තුල වලගම්බාවන් සැගවි සිට සේනාව එකරාශි කොට නැවතත් අනුරපුර රාජධානියේ රජවු බවට ජනප්‍රවාදවල සදහන් වෙයි. සැගවි සිටි රාජකීයන්ගේ රාජාභරණ සැඟවු නිසා පිළිකුත්තුව නාමය ව්‍යවහාර වු බවට එක මතයකුත් සැගවි සිටි රාජකීයන්ට ඇදුම් පිළි සැපයු ගම පිළිකුත්තුව වුවායැයිද තවත් මතයකි.

පිළිකුත්තුව ඓතිහාසික ගල්ලෙන් රජමහා විහාරය යනු බස්නාහිර පලාතේ පිහිටි ඓතිහාසිකම හා විශාලම ලෙන් සංකීර්ණයයි. පිළිකුත්තුව රජමහා විහාරයට අයත් ලෙන් ගනන 99 ක් වන අතර ප්‍රාග් බෞද්ධ යුගයට අයත්  කටාරම් රහිත ලෙන් කිහිපයකින් හා  ක්‍රි.පු 3-1 කාලයට අයත් ලෙන් රාශියකින් යුතු අක්කර 200 ක පමණ භුමියක පිහිටි ලෙන් සංකීර්ණයකි.

මෙවන විට කර ඇති කැණිම් තුලින් හමුවු සාධක මතද මෙම පුදබිමේ ඓතිහාසික බව කියාපායි. ඉපැරණි පොශිල , රක්ත වර්ණ වලං කැබලි , පබළු වර්ග , ගල් ආයුධ හා පොළොන්නරු දඹදෙණි යුගවලට අයත් කාසි වර්ගද ඒ අතරින් ප්‍රධාන වෙයි.

අනුරපුර යුගයේදි මෙම ලෙන් සංකීර්ණය තුල මහරහතන් වහන්සේලා වැඩසිටින්නට ඇතැයි යන විශ්වාසයයක්ද වෙයි.යුගයෙන් යුගයට විත් අද පවතින තත්ත්වයට සංවර්ධනය වි ඇත්තේ මහනුවර යුගයේදිය.

ඉපැරණි කටාරම් කොටන ලද ගල්ලෙනක් තුල මහනුවර යුගයේදි පිළිකුත්තුවේ බුදුමැදුර ලෙන් විහාර සම්ප්‍රදායට අනුව කරවා ඇත. මෙම බුදුමැදුර ඇතුලත හා පිටත වශයෙන් මාල දෙකකින් යුක්ත වන අතර ඇතුලත මාලයේ ප්‍රතිමා හා චිත්‍ර මහනුවර යුගයට අයත්ය. සැතපෙන පිළිමය , හිටි පිළිමය හා සමාධි පිළිමයද දේව ප්‍රතිමා ලෙසට විෂ්ණු හා නාථ දෙවිවරුන්වද අඹා ඇත්තේ මැටියෙනි . බිත්ති මත නුවර චිත්‍ර සම්ප්‍රදාය මානා කොට දක්වමින් රහතන් වහන්සේලාව අපුර්වත්වයකින් සිත්තම් කර ඇති අතර වහලය සේ තිබෙන කළුගල මත වියනක් සේ දහසක් සියපත්ද සිත්තම් කරවා ඇත. බුදුමැදුරක් තුල භික්ෂූනින් වහන්සේලා නිරුපිත ලංකාවේ ඇති එකම බුදුමැදුර පිළිකුත්තුවේ පිහිටි ලෙන් විහාරයේ ඇති රහත් නොරහත් භික්ෂූනි සිත්තම්ය. අතීතයේ පටන්ම විහාර මන්දිරය තුල කාන්තාවන්ව කිසිම අයුරකින් සිත්තම් නොකිරිනි එහෙත් පිළිකුත්තුවේදි එ ක්‍රමය වෙනස් වු බවට ලෙන් විහාරය තුල සිත්තම් කර ඇති භික්ෂූනි සිත්තම් සාක්ෂි දරන බව පුරාවිද්‍යාඥයන්ගේ මතයයි.

බුදුමැදුරේ පිටත මාලය තුල ඇති ච්ත්‍ර සම්ප්‍රදායන්ද පිළිකුත්තුවටම ආවේණික වු බව විද්වත් මතයයි. ද්වාර පාලක රූප ලෙසට මෙහි සිත්තම් කර ඇත්තේ පෘතුග්‍රීසි සෙබළු දෙදෙනකි. එම සිත්තම්ද දුර්ලභ ගණයේ සිතුවම් ලෙසට දැක්වෙන්නේ බෞද්ධ පුදබිමක එවැනි ආකාරයේ සිතුවම් දක්නට නොමැති හෙයිනි . පිටත මාලයේ බිත්ති මත ජාතක කතා ගනනාවක් සිත්තමට නගා ඇත. එම සිත්තම්ද සුවිශේෂී චිත්‍ර කලාවක් ලෙසට පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව නම් කරයි. නිරුපිත ජාතක කතා සියල්ලම සිත්තම් කර ඇත්තේ ලන්දේසි ආභාෂයෙනි. ජාතක කතාවල සිටිනා සියල්ලන්ම ඕලන්ද ජාතිකයන් ලෙසට චිත්‍රයට නගා ඇත. තවත් සමහරෙක් එ චිත්‍ර කලාව පහතරට චිත්‍ර සම්ප්‍රදාය යැයිද හදුන්වනු ලබයි. එවැනි චිත්‍ර කලාවක් දක්නට ලැබෙන්නේ මෙම පුදබිම තුල පමණක් විමද තවත් විශේෂිතය.

පිළිකුත්තුවේ ලෙන් විහාරයේ ඕලන්ද ආභාෂයෙන් සිත්තම් කර ඇති ජාතක කතා තුලින් සමකාලීන ලක්දිව පැවතුණු දේශපාලනික,සාමාජික,ආගමික ස්තරයන් පිලිබඳව මනාව පෙන්නුම් කරන වග චිත්‍ර විශ්ලේෂකයන්ගේ මතයක්ද වෙයි. පිටත මාලයේ වහලය මත ලග්න 12 ද සිත්තමට නගා ඇත. එම සිත්තම්ද සිත් ඇද බැද ගන්නා අයුරින් මනා කොට අලංකාරව සිත්තම් කර ඇත්තේ චිත්‍රවල අගය තවත් තිව්‍ර වන අන්දමයි. (චිත්‍රවලට නම් දරණ කැළණිය , දඹුල්ල , දෙගල්දොරුව යන ස්ථානවල දක්නට ලැබෙන්නේ සාම්ප්‍රදායික මහනුවර යුගයේ චිත්‍ර ශෛලියයි. එහෙත් නුවර යුගයටම අයත් ලෙන් විහාරයකි පිළිකුත්තුවේ බුදුමැදුරත් නමුත් එකි සාම්ප්‍රදායික නුවර යුගයේ චිත්‍ර ශෛලියට වඩා වෙනස් ආරක් පිළිකුත්තුව තුලින් දැකිය හැකි බව විද්වත් මතයයි. එතෙක් පැවති සාම්ප්‍රදායික චිත්‍ර ශෛලිය වෙනස් මගකට ගමන් ගත් බවට දැකිය හැකි වටිනා බිතුසිතුවම් පිළිකුත්තුවේ ලෙන් විහාරයෙන් ප්‍රකට කරවන බව සමහරෙක්ගෙ ප්‍රබල මතයක්ද වෙයි) ......

ඓතිහාසික බෝධින් වහන්සේලා දෙනමක්ද පුදබිම තුල දක්නට ලැබෙයි. එම බෝධින් වහන්සේලා දෙනම ගැන පවතින මතයන්ද ගනනාවකි. කුමර කුමරි  යන නාමයන්ගෙන් එම ඇසතු වෘක්ෂයන්ව එදා පටන්ම හදුන්වා ඇත.

පිළිකුත්තුව රජමහා විහාර කන්දෙහි ආවේණිකවු නාමයන්ගෙන් සුසැදි ගල්තලාවන්ද රාශියක් වන අතර එයින් බැළුම්ගල යන ස්ථානය අතීතයේ ඔත්තු බැලු ස්ථානයක් ලෙසට පුරාවිද්‍යාඥයන් නම්කරයි. තවද දිග්ගල ,තොප්පිගල , පිලිහුඩුවාගල , ගල පිටගල  ආදිය ප්‍රධාන තැනක් ගනියි.

ආසියාවේ පැරණිතම පුස් නම් වැල පිහිටන්නේද ඓතිහාසික මෙම රජමහා විහාර භුමියේය. තවද දුර්ලභ ගණයේ බෙහෙත් පැළැටි රාශියකින්ද මෙම භුමිය පිරි ඇත්තේ ඖෂධ උයනක් සේමය.

නුවර යුගයට අයත් ලෙන් ආවාසත් ඕලන්ද කාලයට අයත් ලෙන් ආවාසයත් ඉංග්‍රීසි කාලයට අයත් සංඝාවාසයත් යන ආවාස ගෘහයන් 3ක්ද මෙම පුදබිම තුල දක්නට ලැබෙන්නේද ඒ ඒ කාලවල වාස්තු විද්‍යාත්මක ලක්ෂණ මනාව පෙන්නුම් කරමිනි.

නුවර යුගයට අයත් පැරණි ලී පාලම ලංකාවේ පිහිටි දෙවන ලී පාලමද වෙයි.  සිප්කඩුවේ සිරි සුමගුල් නාහිමියන්ගේ දෝලාවද පිළිකුත්තුව පුදබිමේ කෞතුක උරුමය තීව්‍ර කරන දුර්ලභ උරුමයන් වශයෙන්ද දැක්වෙයි.

ශෛලමය ධර්ම ශාලාවද ගල් කුලක් මත අලංකාරව ඉදිකර ඇති ඝාණ්ඨාර කුළුණද පොකුණු, වැව් ආදියෙන්ද යුතු උමං ජල මාර්ග වලින් යුතු භුමියක් වන අතර වටිනා උරුමයන් රාශියකින් යුතු අතීත හෙළයාගේ ශ්‍රි විභුතිය ප්‍රකට කරවන ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි ජාතික උරුමයකි මෙම රජමහා විහාරය…

ප්‍රධාන සෙල්ලිපි 4
 1 වන සෙල්ලිපිය , ක්‍රි.පු 3-1 කාලයට අයත් පු.බ්‍රා.අක්ෂර වලින් ලියුවකි === අනිකටස බතුනො අගිබුතිනො දානෙ අගත අනගත චතුදිස සගස

 2 වන සෙල්ලිපිය , ක්‍රි.පු 3-1 කාලයට අයත් පු.බ්‍රා.අක්ෂර වලින් ලියුවකි === මනොරමෙ

 3 වන සෙල්ලිපිය , ක්‍රි.පු 3-1 කාලයට අයත් පු.බ්‍රා.අක්ෂර වලින් ලියුවකි === දඛිණි ලෙනෙ

 4 වන සෙල්ලිපිය , ක්‍රි.පු 3-1 කාලයට අයත් පු.බ්‍රා.අක්ෂර වලින් ලියුවකි === පරුමක පුරණ පුත දතශච බත මිතශච ලෙණෙ

සැක = රජමහා විහාරය , පිළිකුත්තුව ,බුත්පිටිය

පිළිකුත්තුව


An Orthophytum toscanoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Orthophytum toscanoi in nahilalakip ha genus nga Orthophytum, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 O. t. atropurpureum
 O. t. toscanoi

Mga kasarigan

Orthophytum

Orthophytum toscanoi


The World Single Distances Speed Skating Championships are a series of speed skating competitions organised by the International Skating Union.

History
Since the late 19th century, speed skating championships were always decided by racing multiple distances – four different distances for the Allround Championships, and two different distances (which have to be skated twice) for Sprint Championships. However, the speed skating events at the Olympic Games were always individual distances, no medals are awarded for a combined event (the only exception being the 1924 Winter Olympics).

Towards the end of the 20th century, skaters started to specialize and it became rare that a skater was able to dominate both the short and the long distances. Perhaps the last skater able to do so was Eric Heiden, who won all five distances at the 1980 Winter Olympics. As a consequence of this specialization, the difference between the Olympic Games and the regular championships, and the popularity of both the Speed skating World Cup and Single Distance Championships held nationally in several countries, the International Skating Union decided to organise the World Single Distance Championships.

Starting in 1996, this originally was an annual event, but in 1998 it became clear that having World Single Distance Championships and the Single Distance Championships as held at the Winter Olympics during the same year was too much, so since 1999, the World Single Distance Championships are no longer held in (Winter) Olympic years. In 2020 it became clear that having three different World Speed Skating Championships (Allround Championships, Sprint Championships and Single Distances Championships) within each non-Olympic year is difficult as well, so starting since 2021, the World Single Distance Championships are held only in an odd years.

Distances

The skaters compete in the following distances:

Summary

Medal summary
The medal table by nations is the total number of the 16 distances (men and women) at all of the 22 championships (1996–2023). The individual tables are about the eight distances by gender.

Nations
All medals, click on the nation to go to the list of medallists.

Men
Top 10, including team pursuit and team sprint. Boldface denotes active skaters and highest medal count among all skaters (including those who are not included in these tables) per type.

Women
Top 10, including team pursuit and team sprint. Boldface denotes active skaters and highest medal count among all skaters (including those who are not included in these tables) per type.

References

Single


Mesih Mehmet Paşa Camii, Mimar Davud Ağa'nın III. Murad'ın sadrazamlarından Hadim Mehmed Mesih Paşa adına yaptığı, Karagümrük'te bulunan bir camidir.

Kıble yönüne göre Hırkai Şerif Camii'nin solundadır. 1585'da yapılmıştır. Tek kubbeli, tek minareli, üç kapılı, çinilidir. Mihrabı çıkıntılıdır.

İstanbul'un Fatih ilçesinde Muhtesip İskender mahallesinde, Yavuz Selim kavşağından aşağıya inerken sağda Eski Ali Paşa caddesi üzerindedir. Camide kabri bulunan Hadim Mesih Mehmed Paşa'nın türbesinde Cami'nin mimarının Mimar Sinan olduğu yazar. Fakat Ahmet Refik caminin Davut Ağa'ya "mal edildiğini" söyler. Caminin yakınında Hırkai Şerif Camii bulunmaktadır.

Dikdörtgen planlı caminin mihrabı çıkıktır, sekiz kemerlidir. Son cemaat yeri beş kubbelidir. Mihrap ve minberindeki sanatkarlık açısından değerlidir. Cami yan galerileri de bu yapıya mahsustur.

Dipnotlar

Ayrıca bakınız

Hadim Mesih Mehmed Paşa

Dış bağlantılar

Fatih Muftulugu websitesi "Mehmet Mehmet Pasa Camii" bilgileri

İstanbul'daki Osmanlı camileri
Mimar Davud Ağa'nın eserleri
Fatih'teki camiler
Hırka-i Şerif, Fatih

Mesih Mehmed Paşa Camii


Cryonectes es un género extinto de reptiles saurópsidos pliosauroides que vivieron en el período Jurásico inferior (Pliensbachiano superior). El espécimen holotipo (MAE 2007.1.1(J)), un cráneo incompleto con mandíbula y 10 vértebras asociadas, se ha encontrado en Normandía, Francia. Tras un análisis filogenético preliminar se deduce que se trata de un pliosáurido basal.

Descripción

Cryonectes es un pliosáurido de tamaño moderado, con un cráneo que mide unos 47 centímetros de largo. Cuando el espécimen fue descubierto fue preparado inicialmente con ácido, el cual dañó algunas partes, especialmente los dientes, los cuales ahora están rotos y carecen de esmalte. La mandíbula completa y el cráneo están en oclusión con los dientes in situ, con un diente separado y casi completo. Los huesos premaxilar y maxilar están parcialmente preservados y la parte más importante del paladar se preserva separado del cráneo. Las diez vértebras asociadas están preservadas en una disposición artificial, siendo nueve de ellas cervicales, mientras que la última es indeterminada. Suturas neurocentrales muy distintivas son visibles en todas las vértebras que preservan los arcos neurales, exceptuando la novena vértebra, que presenta una sutura cerrada. Por lo tanto, Cryonectes estaba en una etapa relativamente temprana de desarrollo ontogénico. La novena vértebra sugiere que era probablemente un individuo subadulto.

Cryonectes se caracteriza por una combinación única de características incluyendo una muy leve constricción entre el premaxilar y el maxilar, su hocico considerablemene alargado y la larga sínfisis de la mandíbula inferior con siete dientes, reteniendo un borde mandibular ventral. Un análisis cladístico llevado a cabo por Peggy Vincent, Nathalie Bardet y Emanuela Mattioli encontró que era basal respecto a Pliosaurus, Peloneustes y otros pliosáuridos.

Etimología
Cryonectes fue nombrado originalmente por Peggy Vincent, Nathalie Bardet y Emanuela Mattioli en 2013 y la especie tipo es Cryonectes neustriacus. El nombre del género se deriva de kryos, en griego "frío", y nektris, que significa "nadador", en referencia a las frías condiciones climáticas que prevalecían en el Pliensbachiense superior. El nombre de la especie se deriva del reino franco de Neustria el cual abarcaba el noroeste de Francia, creado después de la muerte de Clodoveo I.

Referencias

Pliosauroidea
Plesiosaurios de Europa
Plesiosaurios del Jurásico Inferior

Cryonectes


'IXL Learning'  este o companie americană pentru tehnologie educațională care ofera pe o platformă web conținut didactic pentru elevi.

De asemenea, compania oferă instrumente analitice pentru a ajuta urmările elevului și clasa de performanță și de a identifica domeniile de îmbunătățire academică.
IXL Learning oferă conținut pentru matematică, arte, limba engleză, știință și studii sociale. Conform statisticilor, IXL este utilizat de 1 din 10 studenți din Statele Unite si de peste 200.000 de profesori din întreaga lume. Aceasta costă aproximativ 99 $ pe an.

IXL este un serviciu educațional online furnizat de IXL Learning, care poate fi accesibil prin Android, iOS și prin interfața sa web.

IXL Learning


تحطمت طائرة لوكهيد 14H التابعة لشركة خطوط نورث ويست الجوية Northwest Airlines رحلة رقم 2 ورقم التسجيل (NC17388) بمرتفعات بريجار بولاية مونتانا بالقرب من قرية بوزيمان بتاريخ 10 يناير 1938. وقد مات جميع من كان عليها من الركاب، وتعتبر أول حادث مميت بالنسبة لشركة خطوط نورث ويست الجوية ولطائرة لوكهيد.

تلك الرحلة كانت من سياتل، واشنطن إلى شيكاغو ومرورا ببوتي وبيلينغز. الرحلة كانت بالتو أقلعت من بوتي ومرورا فوق بيلغراد، مونتانا عندما حولت مسارها شمالا لتبتعد عن عاصفة رملية. فقام مساعد الطيار بالاتصال لاسلكيا على الشركة الساعة 3:05 مساء بالتوقيت المحلي للسؤال عما يمكن فعله بعد وصول الطائرة إلى ارتفاع 9,000 قدم بالساعة 2:53 مساء. الشهود الذين كانوا بالأرض أفادوا بأنها مرت فوق نقطة بالجبل لارتفاع 8,500 قدم فوق سطح البحر، حيث سقطت مباشرة بعد انزلاقها شراعيا لفترة قصيرة، واشتعلت بها النيران بعد ارتطامها بالأرض وقد مات جميع الركاب.

قرر المحققون بهيئة الطيران المدني -وهي هيئة قبل وكالة الطيران الفدرالية- بأن كلا من الزعنفة العمودية والدفتين من الطائرة. فاعتقدوا بأن مجموعة الذيل قد فشلت بالعمل بسبب رفرفة (اهتزاز) الطائرة. التقارير الجوية عن المنطقة المحيطة للحادث تفيد بأن الطائرة واجهت عاصفة خطيرة مما سبب ذلك الاهتزاز.

ما بعد الحادث
خلال 24 ساعة من حصول هذا الحادث أمرت وزارة التجارة الأمريكية (وهي الهيئة الحاكمة لهيئة الطيران المدني) من جميع طائرات لوكهيد Super Electra بعدم الطيران وأن يفحص الأداء للتأكد بأن الأرقام التي تم الحصول عليها عن فحص اهتزازات الطائرة هي دقيقة. فاكتشف بأن الآلة التي استخدمتها شركة لوكهيد (ومرخصة من قبل وزارة التجارة) لقياس مراحل الاهتزاز الطبيعي لقطع مكونات الطائرة، قد اعطت مهندسي لوكهيد نتائج غير صحيحة. فأمرت وزارة التجارة من المصنع بتطوير الدفة لجميع طائرات Super Electra لكي يقلل ماأمكن من الاهتزاز الذي يسبب بكسرها خلال الطيران.

تم نصب برج ساعة عام 1939 بمطار سبوكان بولاية واشنطن كذكرى لضحايا حادث رحلة رقم 2.
رقم الرحلة لا تزال الشركة تستخدمه في خط مانيلا-طوكيو-لوس أنجلوس.

انظر أيضا

 نورث ويست رحلة رقم 1
 نورث ويست رحلة 4422
 نورث ويست رحلة 2501
 قائمة حوادث الطائرات المدنية

المصادر

وصلات خارجية ومراجع
 " تقرير حادث طائرة نورث ويست رحلة رقم 2 تقارير خاصة من وزارة النقل.
 Flight 2 at planecrashinfo.com

مونتانا في 1938
حوادث طيران في الولايات المتحدة
خطوط نورث ويست الجوية
كوارث في مونتانا
مقاطعة غلاتين (مونتانا)
حوادث طيران في الولايات المتحدة في 1938
حوادث طائرات بسبب أخطاء التصميم أو التصنيع
حوادث طائرات بسبب فشل هيكلي أثناء الطيران
حوادث طائرات في مونتانا

خطوط نورث ويست الجوية الرحلة 2


Hans Lehr († nach 1943) war ein deutscher Architekt.

Lehr war ab spätestens 1912 in Nürnberg tätig und wurde als Mitglied in den Bund Deutscher Architekten (BDA) berufen. Gemeinsam mit Karl Leubert betrieb er das Architekturbüro Lehr und Leubert, aus dem die Planung der Siedlung Loher Moos und die meisten Pläne des historischen Bereichs der Gartenstadt in Nürnberg hervorgingen.

Bauten und Entwürfe (Auswahl)
 bis 1914: spätere Bauabschnitte der Eisenbahnersiedlung Rangierbahnhof in Nürnberg
 1922–1923: Mehrfamilienwohnhaus Rankestraße 69 / Sigenastraße 3 in Nürnberg
 ab 1923: verschiedene Bauten der Eckartwerke in Velden-Güntersthal (Fabrikgebäude an der Pegnitz, Sheddachbau und Turm; unter Denkmalschutz)
 1925–1929: Verwaltungs- und Lagergebäude des Versandhauses Josef Witt in Weiden in der Oberpfalz, Schillerstraße 7–9 (sogenannter "Altbau"; spätexpressionistisch; unter Denkmalschutz)
 1930–1931: Verwaltungs- und Lagergebäude des Versandhauses Josef Witt in Weiden in der Oberpfalz, Schillerstraße 12 (im Stil der Neuen Sachlichkeit; unter Denkmalschutz)
 1937: Umbau des Gesellschaftshauses in der Gartenstadt Nürnberg

Ende der 1920er Jahre nahmen Lehr und Leubert am Wettbewerb zur Neugestaltung des Platzes der Republik in Berlin sowie der Reichsbauten wie der Reichskanzlei teil. Das Preisgericht urteilte zu ihrem Entwurf unter anderem:

Einzelnachweise

Architekt (Deutschland)
Mitglied des Bundes Deutscher Architektinnen und Architekten
Deutscher
Geboren im 19. Jahrhundert
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Hans Lehr (Architekt)


Tuber melanosporum (Carlo Vittadini, 1831) din încrengătura Ascomycota în familia Tuberaceae și de genul Tuber, denumit în popor între altele trufă neagră de Perigord, trufă de iarnă, perlă neagră, trufă neagră franceză  sau diamantul negru al pământului, este o ciupercă comestibilă care coabitează cu rădăcinile de arbori, formând micorize. Acest soi se dezvoltă spontan și în România, crescând subteran în grupuri de până la 15 exemplare în sol calcaros și nisipos, de obicei pe rădăcinile superficiale ale stejarului, mai rar în apropierea carpenului, fagului, teiului sau de asemenea alunului. Deși bureții încep să crească din primăvară când au mărimea unui bob de mazăre, timpul recoltării este din noiembrie până în martie.

Taxonomie
Specia a fost descoperită și descrisă pentru prima dată de micologul italian Carlo Vittadini de verificat în lucrarea sa Monographia Tuberacearum din 1831. Acest taxon este valabil până în prezent (2019).
Singura altă încercare de redenumire, anume cea a micologului francez René Joseph Justin Ferry (1845-1924) din 1892, nu a fost folosită niciodată și este astfel neglijabilă.

Descriere

 Corpul fructifer: se dezvoltă subteran, de obicei la o adâncime cuprinsă între 3-12 cm, uneori și mai adânc. Are un diametru de 3-6 (10) cm, fiind neregulat rotund sau ovoidal în forma unui tubercul de cartof, mărimea fiind în funcție de natura solului în care acestea cresc. Peridia (înveliș al corpului de fructificație la unele ciuperci) care nu poate fi decojită, este verucoasă, acoperită cu negi iregulari destul de proeminenți, poligonali, groși de 3-5 mm. Coloritul este de culoare închisă, neagră-albăstruie, brun-violaceu-negricioasă până negru-brună. Gleba este inițial albicioasă, dar schimbă în cenușiu-roșiatic, apoi la brun-roșiatic până la negru-violaceu. Ea este străbătută de vine ramificate, labirintice sterile albicioase până deschis maronii, care delimitează zonele căptușite cu stratul himeniaic, dând interiorului un aspect de marmură.
 Piciorul:  nu există.
 Carnea (gleba): este fermă și compactă, mirosul fiind foarte aromatic, amintind de  căpșuni, pământ umed sau fructe uscate cu note de ciocolată și gustul extrem de savuros.
 Caracteristici microscopice: are spori ovoidali-elipsoidali, hialini (translucizi), țepoși, reticulați, având o mărime de 30-40 x 22-30  microni. Pulberea lor este închis brun. Ascele sunt groase, de forma unui măciuci, măsurând 90-140 µm x 80-120 microni. Ele conțin 3-4, mai rar chiar și 6 spori.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute.

Specificitate
Pentru descoperirea trufelor dezvoltate adânc în pământ este nevoie de câini sau porci (aceștia cu botniță, de altfel le-ar mânca) dresați pentru această treabă, iar exemplarele care cresc mai apropiate de suprafață pot fi depistate după prezența a lui Leiodes cinnamomea (gândac de trufă) sau a muștelor de trufă de genul Heleomyza (Heleomyza serrata, Helomyza tuberivora) sau de genul Suillia (Suillia affinis, Suillia fuscicornis). Aroma din trufe conține steroizi similari cu cei produși de o scroafă în călduri, de aici sârguința cu care caută porcii aceste daruri ale naturii.

Confuzii
Această specie poate doar fi confundată cu specii asemănătoare ale acestui gen, cu toate comestibile, cum sunt: Tuber aestivum, Tuber brumale, Tuber indicum, Tuber macrosporum, Tuber mesentericum sau Tuber uncinatum.

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare

Valoare alimentară
Cu aparatura modernă din zilele noastre s-au identificat peste 200 de substanțe volatile în specia Tuber melanosporum. Această trufă (ca și altele) e sunt considerată un aliment complet datorită substanțelor pe care o conține venind în ajutorul digestiei. Prin aromele conținute satisface toate simțurile omului cu influențe pozitive asupra psihicului. Ea conține ca orice ciupercă 75-85% apă și numai 15-25% substanță uscată, 4,5 % proteine și 37 Kcal la 100 g trufe proaspete. În procente: 20,40 % substanță organică, 2,40 % azot, 2,20 % cenușă, 18,90 % acid fosforic, 2,40% acid sulfuric, 0,41% clor și iod, 7,48% carbonați, 8,85% magneziu, 23,77% potasiu, 0,60% sodiu, 7,50% peroxid de Fe și Al, 28,05% silice, 10,04% acid carbonic precum dioxid de Mg. Proteinele din trufe conțin următorii aminoacizi: leucină, treonină, lizină, metionină, triptofan, valină, fenilalanină, izoleucină, histidină precum și glucide solubile 0,17-0,36 %. Lipidele sunt în jur de 2% dintre care acizi grași nesăturați, esențiali și utili pentru a ține la valori normale colesterolul. În pereții celulari există un aminopolisaharid similar cu chitina din scheletul insectelor.

Valoare medicinală
Toate trufele în alimentație nu provoacă niciodată alergii. Așa cum este normal nici trufele nu se lasă mai prejos, ele conțin pe lângă  proteine și lipide, săruri minerale (calciu, fier, zinc, potasiu, sodiu, clor, fosfor, magneziu și seleniu. Sunt bogate și în vitamine (A, B1, B2, B3,B5, D, C, K, E), dar mai conțin și chitină, acid linolenic, fibre și carbohidrați, uleiuri eterice. Iată câteva din beneficiile terapeutice ale trufelor. Acizii grași nesăturați și acizii grași esențiali și utili din trufe sunt utilizați în prevenirea a numeroase afecțiuni mai importante fiind: artrita și diabetul, inflamațiile colonului, cancer, hipertensiune arterială, nivel crescut de trigliceride. Astfel bolnavilor de diabet le este recomandat să consume trufe deoarece acestea conțin un aminopolizaharid care constituie un excelent remediu pentru cei care suferă de această afecțiune, iar cei care au colesterolul mărit este bine să consume trufe, pentru că acestea nu îl conțin deloc. Acidul linoleic face parte din familia de acizi omega, și are un important rol în lupta împotriva bolilor de inimă. Toate trufele, induc o stare de bună dispoziție, motiv pentru care sunt recomandate persoanelor care suferă de stres. Mai departe, fosforul din trufe este benefic pentru cei care suferă de boli ale oaselor, boli renale, epuizare fizică, boli para-tiroidiene. Magneziul din trufe are un rol esențial în contracția și relaxarea musculară. Ciupercile sunt folosite cu succes și în cosmetică. Din trufe se poate prepara o cremă de față care are rolul de împrospătare a tenului dar și de catifelare al acestuia. Melanina este o substanță care poate fi folosită cu succes în eliminarea petelor de pe piele.

Valoare gastronomică
Aceste trufe sunt un produs natural proaspăt și ar trebui să fie consumate cât mai curând posibil, deoarece este de a acestor bunuri perisabile. Datorită faptului, că trufa de Perigord își menține aroma și gătită, ea poate fi folosită nu numai în stilul lui Tuber magnatum ci, de asemenea, pentru multe alte specialități culinare (vezi: legături externe sub mâncăruri cu trufe).

Cultivarea
Un kilogram de trufe de Perigord costă între 1000-3000 €, dar prețul este diferit în fiecare an, fiind determinat  de producția realizată. De acea nu este surprinzător că se fac global mari eforturi pentru cultivarea lor. În prezent se cultivă în foarte multe țări care au condiții similare de sol și climă. Astfel, au început să fie cultivate nu numai în Italia și Franța, ci și în Noua Zeelandă, Australia, Maroc, Canada, Argentina, Chile, America de Nord. Primele recolte se obțin la 10-12 ani de la crearea culturii. Nu toate culturile trufiere efectuate au avut și rezultatele scontate. Momentan, recolta de trufe negre franceze a început să scadă din ce în ce mai mult, astfel că francezii au luat măsura înființării culturilor trufiere încă de acum câteva zeci de ani. Astăzi 80% din producția anuală de trufe negre franceze este din culturi trufiere.

Și la noi în țară au început să se facă culturi de trufe cu puieți micorizați aduși din Italia, Franța, puieți certificați și garantați de Institute de Cercetare din domeniul respectiv. Există firme care oferă puieți inoculați cu miceliu din trufa de Perigord, de verificat mai jos în rubrica "legături externe".

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. XXV, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1933
 Bruno Cetto, volumele 1-7
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Andreas Gminder: "Handbuch für Pilzsammler - 340 Arten Mitteleuropas sicher bestimmen", Editura Kosmos, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-440-11472-8
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, p. 116, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze – vol. II a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura Gustav Fischer, Jena 1963
 Carlo Vittadini: "Monographia Tuberacearum, Editura Felice Rusconi, Milano 1831

Legături externe

 Cultivarea și recoltarea trufelor negre în România
 Tuber melanosporum, film în limba spaniolă

Tuber
Ciuperci comestibile
Micoriză
1831 în știință

Tuber melanosporum


අල්ලාහ් යනු අරාබි බසින් දෙවියන් අමතන සම්මත ආකාරයයි. බටහිර ජාතින් අතර ප්‍රචලිත ආකාරයට මෙය මුස්ලිම්වරුන් දෙවියන් අමතන ආකාරය වේ. එසේ නමුත් මෙය අරාබි බස කථා කරන සියලු අන්‍යාගමික ලබ්ධිකයින් විසින් එනම් ක්‍රිස්තියානි සහ යුදෙව්වන් විසින් ද දෙවියන් ආමන්ත්‍රණය කිරිමට යොදනු ලැබේ. මෙම පදය මක්කම වාසින් විසින් මැවුම්කාර දෙවියා උදෙසා යොදන ලදි. ඒ අනුව එයින් අදහස් වනුයේ පුර්ව ඉස්ලාමික අරාබියේ පාරිශුද්ධ බලවේගය උදෙසා මෙය යොදන්නට ඇති බවයි.

අල්ලාහ් හා බැඳුණු සංකල්ප සම්ප්‍රදායන් අතර වෙනස් වේ. පුර්ව ඉස්ලාමික අරාබිය තුළ අල්ලාහ් යනු පැවති එකම දේව බලවේගය නොවන්නට ඇත. ඉස්ලාම් දහමට අනුව අල්ලාහ් යනු ශ්‍රේෂ්ඨ හා අති ශුද්ධ වු දේව නාමය වේ. දෙවියන් හා බැඳුණු අන් සියළු නාමයන් ද 'අල්ලාහ්' වෙනුවෙන් යෙදේ. අල්ලාහ් යනු අසමසම හා එකම දෙවියන් වන අතර, විශ්වාසයේ මැවුම්කාරයා ද වන්නේය. හෙතෙම සර්ව බලධාරි වන්නේය. අරාබි කිතුණුවන් වර්තමානයේ දෙවියන් හා පියාණන් වහන්සේ වෙත මෙම පදයෙන් ආමන්ත්‍රණය කරනු ලැබේ. කුරානයේ සඳහන් දෙවියන් හා බයිබලයේ සඳහන් දෙවියන් අතර වෙනස්කම් හා සමානකම් ඇත.

ආරාබි අක්ෂරවල වෙනම සංකේතයක් අල්ලාහ් වෙනුවෙන් වෙන් කර ඇත. විවිධ අරාබි අක්ෂර වර්ග අල්ලාහ් වෙනුවෙන් විශේෂ බැඳි අක්ෂර ලෙස වෙන් කර ඇත.

නිරුක්තිය
අල්ලා යන වචනයෙහි සම්භවය "අල්" සහ "ඉලාහ්" (ʾilāh )යන අරාබියානු වචන සන්ධි වීමෙන් සෑදුණකැයි සැලකේ. "ඉලාහ්" යන්නෙහි අර්ථය දෙවියන් වේ. "අල්" යන්නෙන් "සර්ව බලධාරී" යන අදහස දේ. එලෙස බැලූ කල එහි අදහස "එකම වූ දෙවියන් වහන්සේ" (ho theos monos) යන්නයි. එමෙන්ම මෙහි සම්භවය අරාබි භාෂාවෙහි එන "අලහා" (Alāhā) යන වචනය ඔස්සෙද විග්‍රහ කළ හැක. "අල්ලාහ්" හා සම්බන්ධ පද අනෙකුත් අප්‍රිකානු භාෂා වන හිබෘ හා ඇරමෙයික් භාෂාවන්හි දක්නට ලැබේ. "අල්ලාහ්" යන්න නිරන්තරයෙන් ඒක වචන් ලෙස යෙදෙන පදයකි. අරාබි භාෂාවෙහි මේ සඳහා බහු වචනයක් නැත.

"අල්" (al-) සහ "ඉලාහ්" (ʾilāh) පද සන්ධි වීමෙන් සෑදෙන "අල්ලාහ්" යන පදයෙන් පුරුෂ ලිංගික ස්වරූපය පෙන්වන අතර, "අල්-ලටි" (al-Lāt) යන පදයෙන් ස්ත්රී ලිංගික ස්වරූපය දක්වයි.

භාවිතය

පූර්ව භාවිත
පූර්ව ඉස්ලාමික අරාබියෙහි, මෙකන්ස් ජාතිකයන් විසින් මැවුම්කාර දෙවියන් විෂයෙහි යොදන ලදී. මෙකන් ලබ්ධිකයින්ගේ මෙම යෙදීම අවිනිශ්චිත විය. ඔවුහු විශ්වාස කල පරිදි අල්ලහ් සහ ජින් යන අය අතර යම් සහෝදරත්වයක් පැවත ඇත. පූර්ව ඉස්ලාමික අරාබි ජාතිකයන්ට අනුව අල්ලාගේ මිතුරන්; උප ප්‍රධාන දෙවිවරුන් විය. අල්ලහ් හට පුත්‍රයන් සහ දූවරුන් (al-ʿUzzā, Manāt සහ al-Lāt)සිට ඇත. මෙකන් ලබ්ධිකයින් "අල්ලාහ්" විශ්වාස කරනු ලැබුවේ දුර්මුඛ කාල සමයකදීය. මුහම්මද්ගේ පියාගේ නම අබ්දුල්ලා විය. එහි අර්ථය අල්ලාගේ සේවකයා යන්නයි.

ඉස්ලාම්වරුන්ට පෙරද අල්ලාහ් යන වදන භාවිතයට ගැනුණු අතර මක්කම තුළදී සර්වබලධාරී දෙවියන් සඳහා භාවිතා වුයේ එම වදනයි. මක්කම වාසින් අල්ලාහ් දෙවියන්ට අමතරව එතුමන්ගේ පුතුන් සහ දියණියන්ද පිදුමට ලක් කළහ. අල් යුස්සා, මනාට් සහ අල්ලාට් එම දියණිවරුන් වුහ. එමෙන්ම ඔවුන් අල්ලාහ් යනු එකම දෙවියන් ලෙස නොසලකනු ලැබු අතර වෙනත් දෙව්වරුන් රැසක් ඔවුන් විසින් අදහනු ලැබීය.

ඉස්ලාම්
ඉස්ලාම් දහමට අනුව අල්ලාහ් යනු දෙවියන් වෙනුවෙන් භාවිතා කෙරෙන නාමයයි. තවද ඉස්ලාම් ලබ්ධිකයින්ගේ ශ්‍රද්ධාවෙහි කේන්ද්‍රයද මෙය වේ. දෙවියන් වනාහි සර්වබලධාරී වන අතර, විශ්වයෙහි මැවුම්කරුවා හා මනුෂ්ය වර්ගයාගේ විනිශ්චය කරුවා වේ. හෙතෙම අසමසම වේ. ශුද්ධ වූ කුරානය විස්තර කරනුයේ "අල්ලාහ්"ගේ නාමය; ක්‍රියාවන් හා පැවත්මන් වේ.
ඉස්ලාමික සම්ප්‍රදායට අනුව දෙවියන් වෙත භාවිතා කෙරෙන නාමයන් 99කි. (al-asma al-husna) ඉන් සෑම නාමයක්ම අල්ලා සතු විශේෂිත ගුණාංගයක් විදහා දක්වයි. මින් වඩාත් ප්‍රචලිත නාමයන් දක්වනුයේ දෙවියන්ගේ අනුකම්පාසහගත බව (al-rahman) සහ මෛත්‍රී සහගත (al-rahim) බව වේ.

බොහොමයක් මුස්ලිම්වරු "ඉන්ශ' අල්ලාහ්" (insha' Allah) යන්න "දෙවියන්ගී කැමැත්ත" හැඟවීම පිණිස අනාගත සද්ධීන් වලට පසුව යොදනු ලැබේ. එසේම "සුභන්-අල්ලාහ්" (Subhan-Allah), "අහ්ලම්ඩො-ලිල්ලාහ්" ( Ahlamdo-Lillah), "ල-ඉල්-ලා-හා-ඉල්-අල්ලහ්" (La-il-la-ha-il-Allah) සහ "අල්ලහ්-ඔ-අක්බර්" (Allah-o-Akbar) වැනි පද දෙවියන් කෙරෙහි ඇති භක්තිමත් බව ප්‍රකාශ කිරීමේදී යොදනු ලැබේ.

අරාබි
අරාබි භාෂාව කථාකරන සියළු අබ්‍රාමික ලබ්ධිකයින්, එනම් ක්‍රිස්තියානුවන් සහ යුද්දෙව්වන් ඇතුළුව "අල්ලාහ්" යන්න "දෙවියන්" උදෙසා භාවිතා කරයි. වර්තමානයේ අරාබි ක්‍රිස්තියානුවන් දෙවියන්ට අල්ලාහ් යන වචනය පමණක් යොදයි. උදාහරණයක් ලෙස කිතුණුවෝ "අල්ලාහ් අල්-අබ්" (الله الآب) දෙවි පියාණන් වහන්සේ යන අදහසින්ද, "අල්ලාහ් අල්-ඉබන්" (الله الابن) දිව්‍ය පුත්‍රයන් යන අදහසින්ද, "අල්ලාහ් අල්-රූහ් අල් කුදුස්" (الله الروح القدس) ශුද්ධෝතමයන් වහන්සේ යන අදහසින්ද යොදති.

අරාබි කිතුණුවන් ලිඛිත කටයුතු සඳහා දෙවියන් යන්න අදහස් කිරීමට යොදන වගන්ති දෙකක් ඇත. ඔවුහු මුස්ලිම් ජාතිකයන් යොදනු ලබන "බැසම්-අල්ලහ්" (basm-allah )යන පදය මෙලෙස යොදනු ලබයි. මෙය 8වන ශතවර්ශයේ සිට පැවත එන්නකි. මුස්ලිම් "බැසම්-අල්ලහ්" යනු "මෛත්‍රී සහගත වූ අනුකම්පාසහගත වූ දෙවියන්ගේ නාමයෙන්" වේ. නමුත් කිතුණුවන්ට අනුව "පියාණන් සහ පුත්‍රයාණන් වහන්සේ ගේ නාමයෙන්" යන්න වේ. ලතින් සහ ග්‍රීක යෙදීම් වල "දෙවියන් වහන්සේ" යන්න සඳහන් නොවේ. අරාබි ජාතිකයන් මෙම "දෙවියන්" යන පදය භාවිතා කරනුයේ ඔවුන් දෙවියන් "එකම දෙවියන්" යන අදහසින් අදහන බැවිණි.

මාර්ෂල් හොඩ්සන්ට අනුව පූර්ව ඉස්ලාමික යුග වලදී ඇතැම් අරාබි කිතුණුවන් එවකට මිත්‍යාදෘෂ්ඨික පන්සලක් වූ "කාබ" වෙත ඔවුහු මැවුම්කාර දෙවියන් ලෙස සැලකූ අල්ලහ් පිදීමට වන්දනා ගමන් ගොස් ඇත.

වෙනත් භාවිත

ඉංග්‍රීසි සහ අනෙකුත් යුරෝපීය භාෂා
ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙහි "අල්ලාහ්" යන්නෙහි භාවිතය කෙරෙහි 19 වන ශත වර්ෂයෙහි පැවති සංසන්දනාත්මක ආගමික අධ්‍යයනයන් බලපා ඇත. උදාහරණයක් ලෙස තෝමස් කායිල් (1840) දී දෙවියන් සම්බන්ධව යොදා ඇත. ටෝ ඇන්ඩ්‍රේ විසින් රචිත මුහම්මද්ගේ චරිතාපදානයෙහි (1934) මෙම වචනය නිරන්තරයෙන් යෙදී ඇත්තේ දෙවියන් පිළිබඳ අදහස ජනිත කිරීමටයි. එනමුඳු මෙය යුදෙව් සහ ක්‍රිස්තියානි සංකල්ප වලින් වෙනස් වූවකි. මෙම කාලය වන විට ක්‍රිස්තියානි ලබ්ධිකයින් විසින් "යහවෙහ්" යන හෙබ්‍රෙව් වචනය යොදාගනිමින් තිබිණි.

දෙවියන් වෙනුවෙන් අල්ලාහ් යන වචනය බහුලව භාවිතා නොකෙරෙන භාෂාවන්හි වුවද ඇල්ලාහ් යෙදෙන වාඛ්‍ය ඛණ්ඩයක් තිබිය හැක. උදාහරණයක් ලෙස ඓබෙරිඅන් අර්ධද්වීපය තුළ සියවස් ගණනාවක් පුරා පැවති මුස්ලිම් ජනාවාස හේතුවෙන් "ඔජාලා" යන අරාබි වචනය අද ස්පාඥ්ඥ භාෂාවට එක්වී ඇත. මෙහි වචනාර්ථය වනුයේ "දෙවියන්ගේ කැමැත්ත අනුව" යන්න වේ.

ඇතැම් මුස්ලිම් ජාතිකයන් විසින් අල්ලාහ් යන නාමය පරිවර්තනය නොකොට ඉංග්‍රිසියෙහි භාවිතා කරනු ලැබේ. මෙය කුරානයෙහි සඳහන් වචනය ආශ්‍රයෙන් හෝ යුදෙව් හා ක්‍රිස්තියානු ලබ්ධිකයින් අදහන දෙවියන්ගෙන් සිය දෙවියන් වෙනස් බව හැඟවීමට යොදන්නට ඇත. එසේම මාර්ෂල් G. S. හොඩ්සන් පවසනුයේ මුස්ලිම් නොවන ඉංග්‍රීසී කථා කරන පිරිස් අල්ලාහ් යන වචනය යෙදීමේදී, ඒයින් මුස්ලිම් ජාතිකයන් අදහනුයේ මිත්‍යා කථාවල එන දෙවියන් මිස මැවුම්කාර දෙවියන් වහන්සේ නොවන බවට අදහසක් ජනිතවිය හැකි බවයි. එමනිසා මෙම භාවිතය සුදුසු වන්නේ දේවධර්මයට අනුව ඇතිවන බලපෑම් පිළිගැනීමට කැමති අයට පමණක් බව හොඩ්සන්ගේ මතය වේ.

මුද්‍රණාක්ෂර
යුනිකොඩ්හි  "Allah" යන වචනය සඳහා විශේෂ ස්ථානයක් වෙන්කර ඇත. ﷲ = U+FDF2 . නිල යුනිකොඩ් පිරිවිතර අනුව මෙම අක්ෂරය alif-lām-lām-heh (الله U+0627 U+0644 U+0644 U+0647) යන්නට වියෝජනය කළ හැකිය. බොහෝ විට [A]llāh යන්නෙහි පළමු අක්ෂරය, අලිෆ් අත්හැර සැලකීම සඳහා අරාබි මුද්‍රණාක්ෂර වලට විශේෂ බන්ධකයන් ඇත.

ඉරාන නිල සංකේත (☫) සඳහා භාවිතා කර ඇති චාරුලේඛන ප්‍රභේද, යුනිකොඩ්හි ආකේතනය කර ඇත්තේ සංකීර්ණ සංකේත පරාසයෙහිය. ඉරාන නිල සංකේත ඉරාන ජාතික ධජයෙහි දැකගත හැකිය. එම සංකේත වලට අර්ථ කථනයන් කිහිපයකි. ඒ ලෝක ගෝලය නිරූපණය වන ආකාරයට "අල්ලාහ්" යන වචනය ශෛලීගත කිරීම සහ වක් සඳ දෙකක් ආකාරයට දැක්විමත්ය.

අබිජාද් සංඛ්‍යාංක
අබ්ජාද් යනු ආදි කාලීන අරාබියේ භාවිතා කළ සංඛ්‍යාංක ක්‍රමයකි. මෙම සංඛ්‍යාංක ක්‍රමය අනුව අරාබි හෝඩියේ ඇති අක්ෂර 28 න් සෑම අක්ෂරයක්ම යම් කිසි අගයක් නිරූපණය කරයි. සම්ප්‍රදායික අරාබි අබිජාද් සංඛ්‍යාංක ක්‍රමය අනුව අල්ලාහ් (الل) යන වචනයෙහි සංඛ්‍යාත්මක අගය 66 කි.

සටහන්
 ඉස්ලාම් ධර්මයේ එන දෙවියන්වහන්සේ - දෙවියන්වහන්සේගේ ඒකීයත්වය

ඉස්ලාම්
සර්වබලධාරී දෙවියන් වහන්සේ

අල්ලාහ්


Milano-Sanremo 2017 var den 108. udgave af cykelløbet Milano-Sanremo. Det var det ottende arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2017 og blev arrangeret 18. marts 2017. Løbet blev vundet af polske Michał Kwiatkowski fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Matti Breschel kørte for
Michael Valgren kørte for
Lars Bak kørte for
Magnus Cort kørte for
Michael Mørkøv kørte for
Søren Kragh Andersen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI World Tour 2017

Milano-Sanremo 2017


Aderus chariensis é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1911.

Distribuição geográfica
Habita em Chade.

Referências

chariensis
Fauna do Chade
Insetos descritos em 1911
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus chariensis


تيبار إحدى مدن الجمهورية التونسية، تقع في ولاية باجة.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية باجة.

مراجع

مدن تونس

تيبار (تونس)


Deniz veya okyanuslarda yaşayan bitki, hayvan ve diğer organizmaları inceleyen bilim dalına deniz biyolojisi denir.

Deniz biyolojisi


عبد الباقي الهرماسي (فريانة، 27 ديسمبر 1937 - 23 أكتوبر 2021)، أستاذ علم الاجتماع في تونس ووزير الثقافة السابق بين عامي (1996 - 2004)، قبل تعيينه وزيرا للشئون الخارجية.

مسيرته
تحصل عام 1959 على شهادة الباكالوريا من معهد كارنو ثم على الإجازة في الفلسفة من جامعة السوربون في باريس عام 1962 فدكتوراة من جامعة كاليفورنيا، بيركلي عام 1971. قام بالتدريس في جامعة تونس وبيركلي في الولايات المتحدة بين عامي (1970 - 1992) ليعين بعدها سفيرا لتونس لدى اليونسكو.

أقام فترة في الإمارات العربية ثم عاد إلى تونس في 2008 ليعينه الرئيس التونسي زين العابدين بن علي رئيسا للمجلس الأعلى للاتصال، المؤسسة الاستشارية العليا في مجال الإعلام والاتصال.

مراجع

أساتذة جامعة كاليفورنيا في بركلي
أشخاص من ولاية القصرين
خريجو جامعة كاليفورنيا (بركلي)
سفراء تونس
علماء اجتماع تونسيون
مساندون للولايات المتحدة
مغتربون تونسيون في الإمارات العربية المتحدة
مواليد 1356 هـ
مواليد 1937
مواليد في فريانة
وزراء تونسيون
وزراء ثقافة تونس
وزراء خارجية تونس
وفيات 1443 هـ
وفيات 2021

عبد الباقي الهرماسي


Bomba neumática de doble membrana.

Principio
La bomba neumática de doble membrana (siglas AODDP en inglés) o bomba de diafragma fue inventada en 1955 por Jim Wilden.

Es un tipo de bomba de desplazamiento positivo alternativo, en la que el aumento de presión se realiza por el empuje de unas membranas elásticas (o diafragmas) que permiten crear un volumen variable en la cámara de bombeo, aumentándola en la fase de aspiración y reduciéndola en la fase de expulsión del fluido. Unas válvulas de retención (normalmente de bolas, pero también de tipo clapetas rígidas o seta) controlan que el movimiento del fluido se realice de la zona de menor presión a la de mayor presión. La acción de estas bombas es neumática, o sea que se aprovecha la presión del aire comprimido, o de cualquier otro gas compatible con el uso.

Aplicaciones

El principio de funcionamiento la hace muy fiable en la industria. Con este diseño, se ha desarrollado una gama de bombas, desde ¼'' hasta 4'', para caudales de unos pocos litros por hora hasta 60 m/h. Ofrecen ventajas claras frente a otros tipos de bombas, ya que no poseen cierres mecánicos ni empaquetaduras que son las principales causas de rotura de los equipos de bombeo en condiciones severas o por trabajo en seco. Estas bombas son autocebantes, es decir, no es necesario llenar la columna de aspiración de líquido para que funcionen. Su mantenimiento es sencillo y rápido y con componentes fáciles de sustituir. Según el tipo de válvulas utilizadas, tienen una buena o muy buena aceptación de sólidos en suspensión.

Debido a la resistencia a la corrosión de estas bombas y a no ser necesario cebarlas para que funcionen, estos equipos son muy utilizados en la industria para el movimiento de prácticamente cualquier líquido y en multitud de industrias como ácidos, derivados del petróleo, disolventes, pinturas, barnices, tintas, fangos de depuradora, reactivos, concentrados de frutas, chocolate, plantas de proceso, industrias químicas, industrias alimentarias, ópticas, industrias galvánicas, bebidas, aguas residuales, minerías, construcción, buques, industrias cerámicas, cartoneras, fábricas de papel o circuitos impresos.

Encontramos diseños derivados para las aplicaciones sanitarias y de alta calidad para el sector químico, biofarmacéutico, o semiconductor. En algunas empresas existe una línea de montaje en sala blanca clase 100 y usa materiales como el PE o PTFE mecanizados.

Al contrario, otros fabricantes están dedicados a modelos para integración (OEM), de bajo coste y gran sencillez. Se pueden encontrar bombas tanto para dispensadores de bebidas en cinema como en tintómetros en la industria cerámica o máquinas de limpieza por disolvente en cualquier taller.

Tecnología de membranas
Elastómeros: Son compuestos de caucho con aditivos sintéticos destinados a mejorar la resistencia química y vulcanizados sobre una tela en Nailon que les procura una buena resistencia mecánica. Disponible en Neopreno, Buna-N, Nordel® y Viton®.
Membrana con diseño Ultra-Flex™: Ofrecen una vida útil superior a las membranas tradicionales, o de cualquier otro diseño alternativo. Idóneas para aplicaciones intensivas.
Compuestos termoplásticos: Se fabrican a partir de una base plástica. No necesitan refuerzo gracias a su estabilidad dimensional y a su resistencia a la fatiga mecánica. Disponibles en Wil-Flex™, Poliuretano y Saniflex™.
Teflon® PTFE (Politetrafluoroetileno): uno de los compuestos más resistente químicamente.
Tecnología Gore One-Up: se trata de membranas que usan el material único de Gore, de excelente resistencia química, similar a la del PTFE, pero de gran robustez mecánica y durabilidad.

Accesorios
Aunque por su versatilidad necesitan pocos accesorios añadidos, hay que destacar los amortiguadores de pulsaciones que permiten limitar las vibraciones generadas por los equipos en tubería larga, o suprimir a su fuente los posibles golpes de ariete. Existen modelos plásticos, metálicos, sanitarios, para funcionar automáticamente, en presión o depresión. Otro sistema, el Spill Stop, se conecta al escape de una o dos bombas neumáticas. En caso de fallo de las membranas, el aparato detecta automáticamente la fuga y permite el cierre de una válvula de control y la apertura de otra, para poner en marcha una bomba auxiliar si necesaria.

Dispositivo de ahorro energético por reducción del consumo de aire: La válvula proporcional de aire es un nuevo dispositivo revolucionario concebido específicamente para reducir el consumo de aire en las bombas neumáticas de doble membrana. Su diseño permite una reducción del aire consumido de hasta el 50% con una mínima pérdida del caudal del fluido.

Enlaces externos

 Wikibombas
Bomba Neumática

Sistemas de bombeo

Bomba neumática


An Leptochloa obtusiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter. An Leptochloa obtusiflora in nahilalakip ha genus nga Leptochloa, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Leptochloa

Leptochloa obtusiflora


Kurija Dvorišće  građevina je u mjestu Božjakovina, općini Brckovljani, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kurija Dvorišće smještena je u sjeverozapadnom dijelu naselja Božjakovina. To je jednokatnica pokrivena četverostrešnim krovištem, sagrađena na prijelazu 18. u 19. stoljeće u kasnobarokno–klasicističkim stilskim oblicima. Bila je sjedište predijalnog imanja u sklopu božjakovačke gospoštije koja se prvi put spominje 1573. Unutrašnji raspored prostorija organiziran je unutar pravokutne tlocrtne osnove, a etaže su međusobno povezane dvokrakim drvenim stubištem. Stropnu konstrukciju u svim prostorijama čine drveni grednici ožbukanog podgleda. Jugoistočno od kurije uz prilaznu cestu nalaze se ostaci nekadašnjeg drvoreda. Jedna je od brojnih kurija nižeg plemstva kojima obiluje brckovljanski kraj.

Zaštita
Pod oznakom Z-5962 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Dvorišće, Božjakovina
Zaštićene stambene građevine u Zagrebačkoj županiji
Brckovljani

Kurija Dvorišće u Božjakovini


Die Copa del Presidente de la República 1934 (auch: Copa de España de Fútbol 1934) war die 32. Austragung des spanischen Fußballpokalwettbewerbes, der heute unter dem Namen Copa del Rey stattfindet. Der Wettbewerb startete am 11. März und endete mit dem Finale am 6. Mai 1934 im Estadi Montjuïc in Barcelona. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbs war Athletic Bilbao. Den Titel gewann der Madrid FC durch einen 2:1-Erfolg im Finale gegen den FC Valencia.

Erste Runde
Die Hinspiele wurden am 11. März, die Rückspiele am 18. März 1934 ausgetragen.

|}
 Freilose: Athletic Bilbao, Madrid FC, Oviedo FC, Donostia FC

Entscheidungsspiele

|}

Achtelfinale
Die Hinspiele wurden am 25. März, die Rückspiele am 1. April 1934 ausgetragen.

|}

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden am 8. April, die Rückspiele am 15. April 1934 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele
Das erste Spiel wurde am 18. April, das zweite Spiel am 20. April in Barcelona ausgetragen.

|}

Halbfinale
Die Hinspiele wurden am 22. April, die Rückspiele am 29. April 1934 ausgetragen.

|}

Finale

Weblinks
Ergebnisse und Spielplan bei linguasport.com

1934
Fußballsaison 1934


Andy Narell (Nueva York 18 de marzo de 1954) es un pianista, percusionista y compositor estadounidense de jazz étnico, especializado en los Tambores metálicos de Trinidad y Tobago.

Historial
Se trasladó a California siendo adolescente, después de haber descubierto los steelpan en el Queens. Su padre, Murray Narell, era un asistente social, e invitó a Ellie Mannette a tocar los tambores metálicos en Nueva York, en un intento de mantener a los niños fuera de las calles, de las bandas, e introducirlos en las steelbands.

Narell estudió música en la Universidad de California en Berkeley, y tocó el piano en el "University of California Jazz Ensemble" bajo la dirección de David W. Tucker.  Se graduó en 1973. En los años 1980, trabajó en el proyecto "Bebop & Beyond", que grabaron álbumes de homenaje a Dizzy Gillespie y Thelonious Monk.

Después colaboró con el Caribbean Jazz Project, Montreux, Sakésho, y Béla Fleck and the Flecktones. Ha compuesto y arreglado música para la competición nacional de steelbands de Trinidad, y ha girado por África del Sur en 1999, tocando ante un auditorio de 80.000 personas.

Tiene un hermano, Jeff Narell, que tocan también el steelpan.

Discografía

Como líder
 Hidden Treasure (Inner City, 1979)
 Stickman (Windham Hill Records, 1981)
 Light in Your Eyes (Windham Hill Records, 1983)
 Slow Motion (Windham Hill Records, 1985)
 The Hammer (Windham Hill Records, 1987)
 Little Secrets (Windham Hill Records, 1989)
 Down the Road (Windham Hill Records, 1992)
 The Long Time Band (Windham Hill Records, 1995)
 Behind the Bridge (Heads Up, 1998)
 Fire in the Engine Room (Heads Up, 2000)
 Live in South Africa (Heads Up, 2001)
 The Passage (Heads Up, 2004.)
 Tatoom (Heads Up, 2007)
 University of Calypso w/Relator (Heads Up, 2009)

Con Montreux
 Live at Montreux (Windham Hill, 1984)
 Chiaroscuro (Windham Hill, 1985)
 Sign Language (Windham Hill), 1987)

Con Caribbean Jazz Project
 The Caribbean Jazz Project (Heads Up, 1995)
 Island Stories (Heads Up, 1997)

Con Sakésho
 Sakésho (Heads Up, 2002)
 We Want You to Say... (Heads Up, 2005)

Recopilatorios
 Sampler '96 (Windham Hill Records, 1996)
 'A Winter's Solstice III (Windham Hill Records, 1990)
 The Bach Variations (Windham Hill Records, 1994)
 A Winter's Solstice IV'' (Windham Hill Records, 1993)

Referencias

Este artículo está tomado, en su versión inicial, de Wikipedia en inglés.

Percusionistas de jazz de Estados Unidos
Músicos de jazz moderno

Andy Narell


Ruske oružane snage bombardirale su grad Borodjanku tijekom ruske invazije na Ukrajinu 2022.

Volodimir Zelenski izvijestio je o razaranju grada 7. travnja 2022., tjedan dana nakon što je otkriven masakr u Buči.  Prema podacima Ukrajinske državne službe za hitne slučajeve do 17. travnja pronađeno je 41 tijelo ubijenih.

Ruski napadi

Prije ruske invazije na Ukrajinu 2022. Borodjanka, miran "grad s jednom ulicom" sjeverno od Kijeva, imao je otprilike 13.000 stanovnika.

Dok su se ruske snage borile u blizini Kijeva, Borodjanka koja se nalazi na strateški važnoj cesti je bila meta brojnih ruskih zračnih napada. Prema riječima glavne tužiteljice Ukrajine Iryne Venediktovoj, ruski vojnici koristili su za uništavanje zgrada kazetne bombe te rakete višecijevne bacače "Tornado" i "Uragan", koji ispaljivale "noću, kada bi maksimalan broj ljudi bio kod kuće". Većina zgrada u gradu je uništena, uključujući gotovo cijelu njegovu glavnu ulicu.

Ruske bombe pogodile su središta zgrada i uzrokovale njihovo rušenje dok su okviri ostali stajati. Ministar obrane Ukrajine Oleksij Reznikov rekao je da su mnogi stanovnici živi pokopani zračnim napadima i ležali na samrti do tjedan dana. Nadalje je rekao da su ruski vojnici pucali na one koji su im otišli u pomoć.

Venediktova je također optužila ruske vojnike za "ubojstva, mučenja i premlaćivanja" civila.

Neki su se stanovnici skrivali u podrumima 38 dana. Dana 26. ožujka 2022. Rusija se, odbačena od Kijeva, postepeno povlačila iz regije kako bi se koncentrirala na Donbas. Gradonačelnik Borodjanke je rekao da su ruski vojnici, dok se ruski konvoj kretao kroz grad, pucali kroz svaki otvoreni prozor. Procijenio je najmanje 200 mrtvih.

Samo nekoliko stotina stanovnika ostalo je u Borodjanci do trenutka kada su se Rusi povukli, a otprilike 90% stanovnika je pobjeglo, i nepoznati broj mrtvih u ruševinama. Ruske postrojbe koje su se povlačile postavile su mine po cijelom gradu.

Naknadni razvoj događaja
Agence France-Presse stigao je u Borodjanku 5. travnja. AFP nije vidio nijedno tijelo, ali je izvijestio o širokom razaranju i da neke kuće "jednostavno više nisu postojale". Broj ljudskih žrtava ostao je nejasan: jedan stanovnik je izvijestio da zna za najmanje pet ubijenih civila, ali da su ostali ispod ruševina i da ih još nitko nije pokušao izvući.

Venediktova je 7. travnja objavila da je u ruševinama dvije uništene zgrade otkriveno prvih 26 tijela. Naglasila je da je Borodjanka "najrazrušeniji grad na tom području" i da je "ciljano je samo civilno stanovništvo; nema vojnih lokacija". Predsjednik Volodimir Zelenski je naknadno rekao da je broj poginulih u Borodjanci bio "još gori" od onoga što je bio u Buči.

Radio postaja Europe 1 izvijestila je da deset dana nakon što su Rusi otišli, vatrogasci još uvijek rade na izvlačenju tijela iz ruševina kako bi ih dostojanstveno pokopali. Međutim, njihov rad je kompliciran zbog opasnosti od urušavanja drugih zgrada. Svaki dan se otkriva više tijela. Lokalne mrtvačnice su preplavljene, a leševi se moraju prevoziti 100 kilometara ili više.

Izvori

Vanjske poveznice

Bombardiranja
Ukrajina

Bombardiranje Borodjanke


Kingman Reef (Kingman Reef Territory) er et område inden for USA's ydre småøer og har tilhørt USA siden 18. august 1856. Revet ligger cirka halvvejs mellem Hawaii og Amerikansk Samoa.

Geografi
Kingman Reef er et koralrev blandt Linje-øerne i det centrale Stillehav og har et areal på 1,1 km² (cirka som Romsø eller Peberholm). Til tider kan kystlinjen være tre kilometer lang, men revets højeste punkt er kun 1 meter over havet, så revet oversvømmes ofte, hvad der gør Kingman Reef til en fare for søfarten. Revet er ubeboet og forvaltes direkte fra Washington af den amerikanske flåde og er lukket for almenheden.

Historie
Området blev opdaget 14. juni 1798 af kaptajn Edmund Fanning fra USA, som døbte det Dangerous Reef men fik sit nuværende navn  29. november 1853, da kaptajn W.E. Kingman genopdagede det.

Revet omgiver en dyb lagune som anvendtes som halvvejsstation mellem Hawaii og Amerikansk Samoa af Pan American Airways' flyvebåde mellem 1937 og 1938.

Eksterne links
 om Kingmanrevet

Øer i Stillehavet
Øer i USA

Kingman Reef


An Aloe mcloughlinii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Chistian. An Aloe mcloughlinii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe mcloughlinii


Byafossen Station (Byafossen stoppested) var en jernbanestation på Nordlandsbanen, der lå i Steinkjer kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads 15. november 1905, da banen blev forlænget fra Verdal til Sunnan. Den blev nedgraderet til trinbræt 25. november 1958. Betjeningen med persontog ophørte 1. juni 1986, og 31. maj 1987 blev stationen nedlagt.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1905 efter tegninger af Paul Armin Due. Den blev revet ned i 1971.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Nordlandsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Jernbanestationer i Trøndelag
Etableret i 1905
Ophørt i 1987

Byafossen Station


Oppsal Idrettsforening eller Oppsal IF er en norsk håndboldklub, hjemmehørende i Oslo, Norge.

Team
Spillere i sæsonen 2016/17

Målvogtere
 1  Thea Granlund
 12  Marie Tømmerbakke
 16  Catharina Fiskarstrand
Fløjspillere
RW
 6  Malin Aune
 32  Mariann Gabrielsen
LW
 7  June Bøttger
 8  Synne Myhre
 9  Anne Kjersti Suvdal
 17  Jana Birley
 19  Emilie Løkting Johansen
Stregspillere
 11  Susann Iren Hall
 18  Marie Lystad
 23  Kristin Halvorsen

Bagspillere
 5  Hanne Sofie Wilberg
 10  Tina Camilla Magnus
 14  Ricke Bøttger
 15  Rebecca Steinheim
 17  Helene Bakken Rontén
 20  Karoline Borg
 24  Marte Jonstad Røkke
 30  Frida Nåmo Rønning
 33  Guro Nestaker
 77  Christine Homme

Tranfers 2017/18

Tilgange

Afgange
  Malin Aune (RW) (til  Vipers Kristiansand)
  Anne Kjersti Suvdal (LW) (til  Storhamar IL)
  Marie Tømmerbakke (GK) (til  København Håndbold)
  June Bøttger (LW) (til  Aarhus United)

Technical staff
 Cheftræner: Børge Brown
 Assistent træner: Roger Gabrielsen

Kilder

Eksterne henvisninger

 Oppsal hos Topphandball.no

Håndboldklubber fra Norge
Etableret i 1946
Sport i Oslo

Oppsal IF


Magnus Tagmus er en figur fra de to tv-julekalendere Kender du Decembervej? (1967) og Besøg på Decembervej (1968). Han dukker også op i arkivklip i Hos Ingrid og Lillebror i kalenderudsendelserne i 1971 samt i 1979 i ni nye episoder i Legestue, denne gang uden relation til jul.

Magnus Tagmus er en dukke, der i 1967-udgaven egentlig var en bifigur, men blev så populær, at den det følgende år havde en mere central rolle. Magnus kører rundt i en tagrende i et tog, der stopper op ved forskellige værelser, hvor man så oplever, hvad der sker derinde. Blandt Magnus' karakteristiske træk er en høj pibestemme, en lettere hysterisk latter samt leg med sproget ("togrende", "mus'ikal"). Bob Goldenbaum og Thorkild Demuth skabte figuren og dialogen, og Inge Ketti lagde stemme til Magnus.

Referencer

Fiktive dyr
Tv-julekalendere

Magnus Tagmus


The Shawn Mendes EP este discul EP de debut al interpretului canadian Shawn Mendes. Include piesele Life of the party (cântecul de debut), Show You, One of Those Nights și The Weight. A fost lansat la 24 iulie 2014 de Island Record. A debutat pe poziția 5 în U.S. Billboard 200, cu vânzări de peste 48.000 de exemplare în prima săptămână.

Discuri EP din 2014

The Shawn Mendes EP


Redwater or red water may refer to:

Geographical locations
Redwater, Mississippi
Redwater, Texas
Redwater River, a stream in Montana
Athabasca-Redwater provincial electoral district in Alberta, Canada
Redwater, Alberta, a town in Alberta, Canada
Redwater, Ontario, an unincorporated place and railway point in Ontario, Canada
Redwater River (Alberta) a river in Alberta, Canada

Other
 Red Water, 2003 television film
 Kat and Alfie: Redwater, 2017 BBC series
 Blood
 Red water, a waste product in TNT manufacture; see pink water
 Red water, a fictional liquid in the Fullmetal Alchemist series—see Alchemy in art and entertainment
 "Red Water", a song by Type O Negative from the album October Rust
"Red Water", a song by Earl Sweatshirt from the album Some Rap Songs
 Red water disease, an English appellation for babesiosis, a tick-borne disease of animals

Redwater


Kova, hrvatska tvrtka iz turopoljskoga mjesta Mraclina kraj Velike Gorice.

Povijest
Osnovana je 1983. godine. Ispočetka je to bila mala obiteljska radionica.
Potom djeluje kao društvo s ograničenom odgovornošću. Danas je narasla u tvrtku sa 150 zaposlenih, s proizvodnim pogonom od 5000 četvornih metara. Proizvodnja je usmjerena na izvoz i veliki postotak proizvoda ide u zemlje EU. Od 1990. godine u proizvodnom asortimanu im je oprema za zaštitu okoliša, po čemu su pioniri te proizvodnje u Republici Hrvatskoj. Proizvode široki program različitih čeličnih konstrukcija od 2000. godine. Spadaju danas (stanje travanj 2020.) u vodeće hrvatske tvrtke u proizvodnji čeličnih konstrukcija za automobilsku industriju, kioska i stambenih kontejnera za javnu upravu, javna poduzeća i privatne firme. Travnja 2020. proizveli su vrlo aktualni proizvod glede pandemije koronavirusa: samosterilizirajući kontejner koji efikasno čisti zrak od mikroorganizama poput bakterija i virusa. Kontejner je za široku namjenu. Danas proizvode eko opremu, (metalne) konstrukcije, urbanu opremu, kioske, stambene kontejnere, opremu za dječja igrališta, te od usluga rezanje lima laserom, CNC bušenje, glodanje i urezivanje navoja, CNC tokarenje s većim brojem alata istovremeno, rezanje lima hidrauličkim nožicama, savijanje lima hidrauličkim tijeskom i kružno savijanje lima.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Hrvatske tvrtke
Mraclin

Kova


Johan Hjort (født 21. maj 1922 i Kristiania (oslo), død 19. oktober 2001 i Oslo) var en norsk højesteretsadvokat.

Hjort var søn af højesteretadvokat Johan Bernhard Hjort og blev selv en af de mest berømte norske advokater i anden halvdel af 1900-tallet. Han førte over tusind sager for det norske Højesteretet.

Biografi
Johan Hjort voksede op i Bestum som den næstældste i en søskendeflok på seks børn. Han gik på Ullern gymnasium og tog examen artium i foråret 1940 og 1. afdeling jura i foråret 1942. Hans far blev interneret i Tyskland i samme året, efter et ophold på Grini. Da han havde to tyske svogre med gode kontakter, blev det hurtigt arrangeret således, at familien blev sendt til Tyskland og indkvarteret i familiens slot Groß Kreutz, vest for Berlin. Der begyndte johans søster Wanda til at opsøge og registrere norske koncentrationslejrfanger, og familien, og flere andre nordmænd kom med i det arbejde, der var grundlag for grev Bernadottes Røde Kors-aktionen med de hvide busser i foråret 1945. Efter kapitulationen blev Johan Hjort i Hamburg med status som en britisk løjtnant i den Norwegian Relief Corps og fortsatte sammen med korpset arbejdet på at få alle nordmænd tilbage til Norge, før han vendte tilbage og fortsatte med at studere. Han blev bachelor.jur. i 1946.

Efter sine studier, fulgte arbejdet som sekretær i Fængselsstyret i justitsministeriet. Derefter var han bl.a. dommerfuldmægtig i Utah, før han tiltrådte sin fars firma som advokatfuldmægtig. På det tidspunkt havde de mange forræderisager, som gav erfaring indenfor strafferetten. I 1957 tog han advokaturen. Fra 1968 til 1982 var han fast forsvarer i Højesteret, og i mere end 30 år var han forsvarer eller procesfullmægtig. Advokatfirmaet voksede stærkt i sin tid, og var et af de største i Oslo, da han fratråd som aktiv kompagnon.

Han var bror til Peter F. Hjort.

Sager
Johan Hjort havde en varieret sagsportefølje, nogle af disse blev meget omtalt. Udover de før nævnte landsforræderisager  kan det nævnes, at han blandt andet var involveret i de meget omtalte retssager mod Børre Knudsen og Ludvig Nessa. Han har også bragt sagen for politiet i den velkendte politivold-sagen i Bergen. Han vil også blive husket for hans arbejde med ytringsfriheden.

Hverv
 Medlem af direktionen for Den Norske Advokatforening 1974–77 og formand 1979–81, også medlem af bestyrelsen i Oslo kredsen i 1964–73, formand fra 1971.
 Formand i udvalget for DNA-analyser i straffesager i 1992–93.
 Formanden i Libertas 1965–69.
 Formand for bestyrelsen af Fridtjof Nansen-stiftelsen på Polhøgda.
 Medlem af Kontroludvalget i Den Norske Kreftforening.
 Medlem af disciplinærudvalget for Norges statsautoriserede revisorer.
 Bestyrelsesmedlem i flere norske industrivirksomheder.

Hæder
 Ridder af 1. klasse af St. Olav for hans indsats i norsk retsliv. (1994)

Kilder
 Artiklen er helt eller delvis oversat fra Wikipedia på norsk

Eksterne henvisninger
 Johan Hjort i norsk biografisk leksikon

Personer fra Oslo
Modtagere af Sankt Olavs Orden
Advokater fra Norge

Johan Hjort (1922–2001)


La Baronía de Romañá es un título nobiliario español creado el 29 de diciembre de 1913 por el rey Alfonso XIII a favor de Francisco de Paula de Romañá y de Sauri.

Barones de Romañá

Historia de los Barones de Romañá

 Francisco de Paula de Romañá y de Sauri (.-1950), I barón de Romañá.
 Casó con María del Pilar Gelada y Pascual. Le sucedió, en 1953, su hija:

 Hilaria de Romañá y Gelada (1901-1979), II baronesa de Romañá. Sin descendientes.

Nota

En el año 2000 hubo un intento de rehabilitación, que fue denegado.

Referencias

Romañá

Baronía de Romañá