Mark Fettes () este un esperantist, profesor universitar de pedagogie și președintele Asociației Universale de Esperanto (AUE) începând din 2013.

Carieră în Esperantujo

Din octombrie 1986 până în ianuarie 1992 Fettes a lucrat la oficiul central al AUE ca redactor la revista lunară Esperanto. În această perioadă el a restabilit de asemenea departamentul de relații publice al AUE. În 1990 a scris un eseu la subiectul "O singură limbă pentru Europa" și a câștigat pentru acesta un premiu din partea European Union Studies Association, mai târziu fiind publicat în mai multe limbi ca document oficial esperanto.

La al 77-lea Congres Universal din Viena el a fost ales în postura de membru al consiliului de conducere al AUE, iar în 1994 a acceptat postul de secretar general după demisia esperantistului britanic Ian Jackson. A fost ales din nou secretar general în anul următor, dar în 1996 a demisionat în favoarea esperantistei italiene Michela Lipari. El a continuat, însă, să fie membru al consiliului de conducere până în 1998. La cel de-al 81-lea Congres Universal Mark Fettes a lansat Manifestul de la Praga, un document în mai multe limbi care pune accentul pe comunicarea democratică, drepturile lingvistice, păstrarea diversității lingvistice și educația lingvistică eficientă. El a mai organizat și simpozionul Nitobe, dedicat autorului, educatorului și diplomatului japonez Nitobe Inazō; expunerile de la simpozion au fost publicate mai târziu în cartea Al lingva demokratio (trad: Spre o democrație lingvistică).

În 1992 el a devenit unul dintre redactorii revistei esperanto Monato, la rubrica La monda vilaĝo (trad: Satul global), poziție pe care a deținut-o până în 1995. Mark Fettes a început să lucreze cu Fundația pentru Studii Esperantice în 1995 și a devenit primul său director general în anul 2000. În aprilie 2001 a organizat un seminar despre esperanto și educație în Arlington, Virginia. Acesta a dus la crearea a două proiecte educaționale pe web - edukado.net și lernu.net.

După o absență de 12 ani din comitetul de conducere al AUE (Komitato) Fettes s-a întors în 2010 ca membru de categoria B. El a propus crearea unei comisii pentru probleme strategice; Komitato a acceptat și l-a ales conducător al noii structuri.

În timpul celui de-al 98-lea Congres Universal de Esperanto de la Reykjavik, la 20 iulie 2013, Mark Fettes a fost ales președinte al AUE. Printre responsabilitățile sale se numără elaborarea unui plan strategic de lucru și a politicii congresului, administrarea finanțelor organizației, sediului, Organizației Universale de Tineret Esperanto, Centrului pentru Cercetare și Documentare a Problemelor Limbilor Lumii și a site-ului AUE, uea.org.

Viața personală

Mark Fettes a învățat limba esperanto de sine stătător în Noua Zeelandă, pe când era copil de 14 ani.

În 2000 el și familia sa s-au mutat în Vancouver. După un an în poziția de cercetător postdoctoral la Universitatea Simon Fraser din oraș a devenit asistent universitar la facultatea de pedagogie, acolo unde lucrează până în prezent. Ulterior a devenit membru al consiliului de conducere al ESF, în prezent ocupând acolo poziția de vicepreședinte. El este responsabil, astfel, de colaborarea ESF cu organizația non-profit de tineret E@I și de planificarea/dezvoltarea diferitor proiecte.

În 2003 a primit un grant de cercetare în valoare de 1 milion de dolari pentru a studia educația copiilor indigeni. El a împărțit un alt grant de 1 milion de dolari cu un coleg în 2010 cu scopul de a crea o școală publică primară axată pe mediu în orașul Maple Ridge din apropiere. Această școală urmărește să-i învețe pe copii despre mediu și problemele ecologice.

În același timp Fettes elaborează un studiu despre diferențele dintre învățarea bazată pe experiență și cea tradițională bazată pe manuale școlare.

Referințe

Nașteri în 1961
Esperantiști

Mark Fettes


An Poa muricata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jan Frederik Veldkamp. An Poa muricata in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa muricata


Leinfe (auch Leiffe) ist eine untergegangene Siedlungsstätte auf dem Gebiet der heutigen Stadt Battenberg (Eder) im Landkreis Waldeck-Frankenberg in Hessen.

Lage
Der Ort lag auf halber Strecke zwischen Elsoff und Dodenau in einem Seitental unterhalb des Berges Leiferscheid (). An die einstige Siedlungsstelle erinnert noch heute der Flurname "in der Leife".

Geschichte
Aus der Endung -fa schließt man, dass der Ort zu den ältesten Siedlungsplätzen der Region gehörte. Erstmals urkundlich erwähnt wird der Ort Leinepha im Jahre 1059. Er gehörte kirchenrechtlich zur Pfarrei Elsoff, und der ortsadlige Grundherr Buobo von Elsoff vollzog in diesem Jahre die Abspaltung der Pfarrei Elsoff von bisherigen Mutterkirche in Raumland. Um in Elsoff die Messe, Taufe und die Fürbitte für Verstorbene abhalten zu dürfen, übertrug er der Kirche zu Raumland einen Teil seiner Ländereien. In der dazugehörenden Urkunde tauchen die Ortschaften Schwarzenau, Beddelhausen, Elsoff und Alertshausen auf. Ebenfalls sind die inzwischen wüst gewordenen Orte Gospershausen, Oberruhn und Breitendelle genannt.

Frühere Namen
 1059: Leinepha
 1250: Leinefa
 1484: Lenffe
 1561: Leiffe

Literatur
Günther Wrede: Territorialgeschichte der Grafschaft Wittgenstein (= Marburger Studien zur älteren deutschen Geschichte. Reihe 1: Arbeiten zum geschichtlichen Atlas von Hessen und Nassau. H. 3, ). Elwert, Marburg 1927 (Zugleich: Marburg, Universität, Dissertation, 1927).
 Lars Womelsdorf: Beiträge zur Geschichte der Ortschaft Alertshausen

Leinfe

Leinfe


Sigorta poliçesi, bir sigorta sözleşmesinin koşullarını içeren belge.

Poliçe, sigorta sözleşmesinin varlığı için bir şart değildir. Diğer bir deyişle, ortada bir poliçe olmasa da sigorta teminatı var olur ve sözleşmenin tarafları (sigortacı ile sigortalılar) hak sahibi olabilirler. Poliçenin kaybolmasıyla da sigortalının herhangi bir hakkı zarar görmez. Ancak poliçe, sigorta sözleşmesinin varlığını ve koşullarını gösteren önemli bir ispat unsurudur.

SİGORTA POLİÇESİ (INSURANCE POLICY)

Sigortacı ile sigortalı arasındaki sigorta sözleşmesinin yazılı, yasal delilidir. Bir sigorta poliçesinde genel olarak, sigortacıyı ve sigortalıyı tanımlayıcı bilgiler, sigorta konusuna ilişkin açıklamalar, teminatın kapsamı, sigorta bedeli, sözleşmenin süresi, prim miktarı, poliçenin düzenlenme tarihi, tarafların borç ve yükümlülükleri gibi bilgiler bulunmaktadır.

Türk Ticaret Kanunu'nun ilgili maddeleri
Türk sigorta hukukunun temelini oluşturan Türk Ticaret Kanunu'ndaki  poliçeyle ilgili bazı maddeler aşağıda belirtilmiştir.

Sigortacının poliçeyi imzalama ve sigortalıya verme yükümlülüğü:
"Madde 1263. Sigortacı sigorta ettirene sigorta mukavelesi gereğince her iki tarafın haiz olduğu hak ve borçları gösteren ve kendi tarafından imza edilen bir sigorta poliçesi veya onun yerine geçmek üzere bir muvakkat sigorta ilmühaberini ekleriyle beraber vermeye mecburdur. Sigortacı istediği takdirde, sigortalı dahi poliçe veya ilmühaberin ve eklerinin bir örneğini imzalayarak sigortacıya vermekle mükelleftir."

Poliçenin üzerinde bulunması gereken bilgiler:
"Madde 1266.
 Sigortacının ve sigorta ettirenin ve varsa sigortadan faydalanan kimsenin adı ve soyadı veya ticaret unvanı ve ikametgâhları;
 Sigortanın mevzuu;
 Sigortacının üstüne aldığı rizikolarla bunların başlıyacağı ve son bulacağı an;
 Sigorta bedeli;
 Primin tutarı ile ödeme zamanı ve yeri;
 Sigortacının üstüne aldığı rizikoların hakiki mahiyetlerini tamamen tayine yarıyacak bütün haller;
 Tanzim tarihi."

Sigortacının poliçeyi 24 saat içinde teslim etme zorunluluğu:
"Madde 1267. (...) mukavele tarihinden yirmi dört saat içinde ve mukavele bir tellal vasıtasiyle yapılmış ise en geç on gün içinde sigortacı poliçeyi sigorta ettiren kimseye vermeye mecburdur. Aksi takdirde sigorta ettiren kimse sigortacı ile sigortaya aracılık yapan tellaldan tazminat istiyebilir."

Sigortalı poliçeyi teslim aldığında prim ödeme borcu doğar:
"Madde 1295. (Değişik madde: 21/06/1994 - KHK - 537/2 md.) Sigorta priminin tamamının, taksitle ödenmesi kararlaştırılmışsa ilk taksitin, akit yapılır yapılmaz ve poliçenin teslimi karşılığında ödenmesi gerekir."

Poliçenin bölümleri
Bir sigorta poliçesi üzerinde genellikle bulunan bölümler şunlardır:
 TTK 1266. maddede belirtilen riske (örneğin sigortalı aracın plaka numarası), sigortalıya ve sigortacıya dair bilgiler.
 Sigorta genel şartları.
 Özel şartlar, klozlar.

Kaynakça

Sigortacılık

Poliçe (sigorta)


Acıpayam eski ismi Garbikarağaç veya Karaağaç, Ege Bölgesinin güneydoğusunda bulunan, Denizli iline bağlı bir ilçedir. İlçe nüfusu, TÜİK verilerine göre 31 Aralık 2021 tarihi itibari ile 55.141 kişidir. 1628 km² yüzölçümü ile Denizli'nin en büyük ilçesidir.Bu bölgede tütün tarımı çoğunluklu olmakla beraber ismindeki "payam" sözcüğünü badem üretiminden de almaktadır. Ayrıca yöre "goku" isimli yemeği ile de ismini duyurmuştur.

Tarihçe

Coğrafi konumu
Acıpayam, coğrafi konum olarak Akdeniz Bölgesindedir. Acıpayam,  Deniz seviyesinden yüksekliği 885 metredir. Anadolu Yarımadası'nın güneybatısında, Ege Bölgesinin güneydoğusunda yer almaktadır. Ege Bölgesinden Akdeniz Bölgesine geçiş noktasında olan ilçenin doğusundaki, Burdur iline bağlı Çavdır, Yeşilova ve Gölhisar ilçeleri, batısındaki Tavas ve Beyağaç, kuzeyindeki Serinhisar ve Çardak, ve güneyindeki Köyceğiz ve Çameli ilçeleri ile sınırı bulunur. Büyükşehir kanunu dolayısıyla merkeze bağlı 14 belediye, 38 köy ile ilçe merkezine mahalle statüsünde bağlanmıştır. İlçeye bağlı 56 mahalle bulunmaktadır.

İklim
Coğrafi yönden Ege Bölgesi içindedir. Ege Bölgesi ile Akdeniz Bölgesi geçiş noktasında olması nedeniyle değişken iklimi vardır. Kuzey kısımlarında göller Bölgesi'nin iklim özelliklerini taşır. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve yağışlı, bazen de kışlar ılıman geçer. Güneye inildikçe Gireniz Vadisi boyunca Akdeniz iklimi hüküm sürer.

Tarım
Ovası yüksek olmasına karşın Akdeniz ikliminin ılımanlaştırıcı etkisi sayesinde iklimi, incir, pamuk, muz vb. yüksek sıcaklıklara gerek duyulan ürünler haricindeki diğer ürünlere gayet uygundur. Ovasının toprağı kumlu topraklardan oluşur ve oldukça bereketlidir. Ovanın tek sorunu, sulama kanalının bulunmayışıdır. Ovanın altında bol miktarda su bulunmaktadır. Bölgedeki çiftçilikle uğraşan halk, suyunu daha çok yer altından gelen sondaj suyu ile sağlamaktadır. Ovadaki sulama genellikle bu şekilde yapılmaktadır.

Buna rağmen bu ova, Denizli'deki en önemli tarım alanları arasındadır. İlçe kavunu ile meşhurdur ve bostan türü meyveler kolaylıkla yetişebilmektedir. Ovadan genellikle kavun, karpuz, lahana, ıspanak, domates, biber, elma ve daha akla gelebilecek pek çok ürün sağlanmaktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Acıpayam Belediyesi
 T.C. Acıpayam Kaymakamlığı

Denizli'nin ilçeleri

Acıpayam


A number of nations have a Seventh Army:

Germany
 7th Army (German Empire), a World War I field army
 7th Army (Wehrmacht), a World War II field army

Russia/Soviet Union
 7th Army (Russian Empire)
 7th Army (RSFSR)
 7th Army (Soviet Union)

Others
 Seventh Army (France)
 Seventh Army (Italy)
 Seventh Army (Ottoman Empire)
 7th Army (Austria-Hungary)
 Seventh United States Army
 7th Army (Kingdom of Yugoslavia)
 Seventh Army (Nationalist China)

Seventh Army


Karakutu veya uçuş kayıt cihazı (), uçuş esnasında uçaktaki belli başlı verileri kaydetmeye yarayan araçtır. Hava olayları ve kazalarının soruşturulmasında kolaylık sağlaması amacıyla hava taşıtlarında bulunmaktadır. Çeşitli özelliklerine göre üç sınıfa ayrılır:

 Tip 1: Kokpit ile kule, diğer hava araçları ve mürettebatın kendi arasındaki konuşmaları kaydeden karakutu tipidir.
 Tip 2: Uçuş verilerini kaydeden karakutu tipidir.
 Tip 3: Hem ses hem de uçuş verilerini kaydeden cihaz, kısaca FDR/CVR olarak da bilinen ve günümüzde en yaygın kullanılan karakutu tipidir.

Karakutu Uçağın en dayanıklı kısmı olan kuyrukta bulunur.

Uçaklardaki verilerin kayıt altına alınması

Uçuş veri kaydedici
Uçuş Veri Kaydedici ya da FDR (Flight Data Recorder), uçuş sırasında uçağın ürettiği verileri kaydeden uçuş ekipmanıdır. Kullanıldıkları uçaklara göre farklılık gösterir. En detaylı kayıt, büyük yolcu uçaklarında yapılabilir. Küçük bir uçakta kaydedilecek parametre sayısı ve çözünürlükleri uçağın kullanılacağı sınıfa göre değişiklik göstermektedir. 2 kişilik bir akrobasi uçağında kaydedilecek veriler 15 ile 20 arasında değişiklik gösterebilir. Bu konuya ilişkin olarak SAE AS 8039A dokümanı referans alınabilir. Büyük uçaklarda ise bu sayı, 88 temel parametreye kadar ulaşabilir. Bu parametrelerin türetilmesi ile bir uçakta toplam kaydedilecek veri belli olmuş olur. Yolcu uçaklarında bu kriter sayısı 250'ye yaklaşır. Bu veriler bir kaza olması durumunda incelemeye alınır ve kaza hakkındaki bilgilere ulaşılabilir. Edinilen veriler, kokpit ses kayıtlarıyla desteklenir ve kesin bilgilere ulaşılır. Şayet arıza fark edilmişse pilot bunu bildirmeye çalışacak, bunun sonucunda kayıt altına alınan ses kayıtları da karakutuya aktarılacaktır.

Bu kayıtlar sadece kaza durumunda değil, aynı zamanda bir öğrenci pilotun uçuş performansının değerlendirilmesinde de kullanılır.

Aşağıdaki listede verilen maddeler orta büyüklükte bir uçakta kaydedilebilecek 88 parametreden sadece bazılarıdır:

 Zaman
 Basınç irtifası
 Hava hızı
 Baş doğrultusu
 İvme (Dikey)
 Yunuslama durumu
 Roll durumu
 Pilotun telsizi açma kapamaya elle müdahalesi
 Motor gücü
 Otopilot aktiflik durumu
 Uzunlamasına ivme
 Yunuslama Kontrol verisi
 Lateral Kontrol Verisi
 Rudder Pedal Verisi
 Asli yunuslama kontrol yüzey pozisyonu
 Asli lateral kontrol yüzey pozisyonu
 Asli yalpa kontrol yüzey pozisyonu
 Lateral ivme
 Yunuslama yüzey kontrol pozisyonu
 Kokpittte flap yüzey seçimi, firar kenarı
 Kokpittte flap yüzey seçimi, hücum kenarı
 Dış ortam sıcaklığı
 Otopilot durumu
 Radyo irtifası
 Hücum açısı
 Hidrolik basınç
 Yer hızı
 Fren basıncı
 DC elektrik dağıtıcı statüsü

Kokpit ses kaydedici
Kokpit Ses Kaydedici ya da CVR (Cockpit Voice Recorder) uçuş sırasında kabin içerisindeki sesleri kaydeden uçuş ekipmanıdır.

Dayanıklılık

 Karakutu her 3 eksende de aynı anda 1000 g'lik güçte yarı dalga sinüs biçimli çarpmaya dayanıklı olmalıdır. (g=9.81 m/s²)
 Karakutu en zayıf olduğu eksende 6,5 milisaniye boyunca 1700 g'lik yarı dalga sinüs biçimli çarpmaya dayanıklı olmalıdır.
 Karakutu 0,05 inç karelik bir alanda 250 kilogramlık ani bir baskıya dayanabilmelidir. (Bozuk para büyüklüğünde, 5 ton ağırlığında olan bir nesne yere düşecek olsa, kaldırabilecek güçte olması anlamına gelir).
 18 inç derinliğinde kumun altında çalışabilmelidir. (45 santimetre)
 1100 santigrat derece sıcaklıkta yarım saat çalışabilmelidir.
 3 metre derinliğinde suyun içerisinde 30 gün çalışabilmelidir.

Yukarıda bulunan maddeler bir karakutunun kullanım izni alınmadan evvel geçtiği testlerin bir listesidir. Bu testleri geçemeyen bir karakutu aracının uçakta kullanılmasına izin verilmez. Bunların dışında pek çok test uygulanmaktadır.

Standartlar

 Büyük uçaklar için FAR Part 121 Appendix M (taşıma uçakları, minimum parametre listesi)
 Büyük uçaklar için FAR Part 125 Appendix E (12-19 kişilik yolcu uçakları, minimum parametre listesi)
 SAE AS8039 A (Küçük Uçaklar)
 CS23.1323, 1325, 1327. (Sertifikasyon gereksinimleri)
 TSO 123A, fiziksel ve genel gereksinimler.
 TSO 124A, fiziksel ve genel gereksinimler.
 RTCA/DO 160A, Çevresel şartlar.
 RTCA/DO 254B, Elektronik donanım şartları.
Bunun dışında karakutular askeri ve sivil olarak 2 sınıfa ayrılır. Sivil uçakların içerisinde kesinlikle verileri silmeye yarayan herhangi bir tuş bulunmaz. Sivil uçaklarda kayıt altına alınan karakutudaki veriler asla silinemez. Oysa askeri karakutular yüksek önem arz eden görevlerde de kullanıldıkları için farklıdırlar. Düşman bölge üzerinde vurulan bir askeri pilot, bilgilerin düşman eline geçmemesi için karakutudaki verileri uçakta bulunan tek bir tuşla ile silme yetkisine sahiptir. Böylece karakutuda depolanan tüm veriler temizlenmiş olur.

Rengi
Karakutu denildiği zaman her ne kadar akıllara karakutunun siyah olduğu gelse de aslında karakutunun rengi turuncudur. Oluşacak herhangi bir kaza sonrası uçağın parçaları büyük bir alana yayılsa bile karakutuların oynadıkları rol gereği kolaylıkla bulunabilmesi gerekmektedir, bu yüzden de karakutunun rengi seçilirken doğada en az bulunan renklerden birisi olan turuncu seçilmiştir. Doğada en fazla bulunan renk olan mavi ise uçağın denize düşme ihtimaline karşı seçilmemiştir.

Kaynakça

Havacılık terimleri
Taşıt tasarımı

Karakutu


Delvinë District (Albanian: Rrethi i Delvinës) was one of the 36 districts of Albania, which were dissolved in July 2000 and replaced by 12 counties. It had a population of 10,859 in 2001, and an area of . Its population included a substantial Greek community. The district is in the south of the country, and its capital was the town of Delvinë. Its territory is now part of Vlorë County: the municipalities of Delvinë and Finiq (partly).

Administrative divisions
The district consisted of the following municipalities:

Delvinë
Vergo
Finiq
Mesopotam

Note: - urban municipalities in bold

References

Further reading

Districts of Albania
Geography of Vlorë County

Delvinë District


Ferreruela de Tábara es un apeadero ferroviario situado en el municipio español de Ferreruela en la provincia de Zamora, comunidad autónoma de Castilla y León. Cuenta con servicios de Media Distancia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 45,260 de la línea férrea de ancho convencional que une Zamora con La Coruña vía Orense a 746,5 metros de altitud. El tramo es de vía única y está sin electrificar. En dirección a Puebla de Sanabria, tras superar Carbajales de Alba es necesario superar el viaducto del Vertillo de 16 arcos y 213 metros de longitud para llegar hasta la estación.

Historia
La voluntad de unir Madrid, vía Medina del Campo con Vigo por el camino más corto posible es antigua y apareció plasmada en algunos anteproyectos como el de 1864. Sin embargo, el mismo descartaba dicha posibilidad al considerar que suponía "dificultades enormísimas" que superaban incluso "los de la bajada del puerto de Pajares en el ferrocarril de Asturias". Es por ello que el tramo en el que se encuentra la estación no fue abierto hasta el 24 de septiembre de 1952 con la puesta en marcha del tramo Zamora – Puebla de Sanabria de la línea Zamora-La Coruña vía Orense. El apeadero en si es todavía posterior ya que no se inauguró hasta 1962. Su explotación inicial quedó a cargo de RENFE cuyo nacimiento se había producido en 1941.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

En el 2009 fue repintada. En 2010 su andén fue elevado y remodelado y se construyó una rampa para acceder a él.

La estación
El apeadero se compone de un pequeño refugio que posee una caseta para vender billetes y unos bancos. Cuenta únicamente con un andén lateral de 120 metros de longitud al que accede la vía principal.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Renfe presta servicios de Media Distancia gracias sus trenes Regional Exprés en el trayecto que une Valladolid con Puebla de Sanabria.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Castilla y León en la web de Renfe.

Ferreruela de Tábara
Ferreruela de Tábara
Ferreruela de Tábara
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1952
Estaciones de ferrocarril de Castilla y León inauguradas en el siglo XX
Ferreruela

Estación de Ferreruela de Tábara


Archduke Joseph August Viktor Klemens Maria of Austria, Prince of Hungary and Bohemia (9 August 1872 – 6 July 1962) was a Feldmarschall (field marshal) of the Austro-Hungarian Army and for a short period head of state of Hungary. He was a member of the House of Habsburg-Lorraine, the eldest son of Archduke Joseph Karl of Austria (1833–1905) and his wife Princess Clotilde of Saxe-Coburg and Gotha (1846–1927). Joseph August's grandfather had been Palatine Joseph of Hungary (1776–1847), Palatine and Viceroy of Hungary, a younger son of Emperor Leopold II.

The Archduke Joseph Diamond, a 76.02 carat colourless diamond with internal flawless clarity, is named after the Archduke and officially recorded as his property.

Early life
August was born at Alcsút, Kingdom of Hungary.  On 15 November 1893, in Munich, he married Princess Augusta Maria Louise of Bavaria (1877–1964), daughter of Prince Leopold of Bavaria (1846–1930) and his wife Archduchess Gisela of Austria (1856–1932).

Archduke Joseph August became thus from 1893 grandson-in-law to Emperor Francis Joseph. His wife's mother, Archduchess Gisela, was the eldest surviving daughter of Austrian Emperor Francis Joseph and Empress Elisabeth ("Sisi"). The young couple's children were born in their great-grandfather's lifetime.

They had six children:
Archduke Joseph Francis of Austria, born on 28 March 1895; died on
Archduchess Gisela Auguste Anna Maria, born on 5 July 1897; died on
Archduchess Sophie Klementine Elisabeth Klothilde Maria, born on 11 March 1899; died on
Archduke Ladislaus Luitpold, born on 3 January 1901; died on
Archduke Matthias Joseph Albrecht Anton Ignatius, born on 26 June 1904; died on
Archduchess Magdalena Maria Raineria, born on 6 September 1909; died on

Joseph August began his military career in 1890 when he was commissioned into the 1st Infantry Regiment as a Leutnant.  He was soon promoted to Oberleutnant and was transferred to 72nd Infantry Regiment in 1893.  He was transferred to Dragoon Regiment #6 in 1894 and then transferred to the 1st Honvéd Hussars by the Kaiser and promoted to the rank of Major. He took command of this regiment in 1904 and then went on to command 79th Honvéd infantry brigade in 1908 then finally the 31st infantry division at Budapest in 1911.

World War I

In 1914, he was involved in combat in the Galician theatre and took command of the VII Corps and was involved in fighting in the Carpathian Mountains for which he was awarded, among others, the Austrian Order of Leopold and the Prussian Iron Cross. After Italy became involved in the war, he was transferred to the Carinthian border and involved in fighting the Isonzo army. August remained on the front until the Ninth Battle of the Isonzo in 1916, a period in which once again he was highly decorated. August was highly popular among his troops, especially those of Hungarian nationality.

In November 1916, August was put in command of the Heeresfront fighting against Russian and Romanian forces, and in 1917, he was awarded the Military Order of Maria Theresa and the Pour le Mérite. In January 1918 he was put in command of the 6th Army in the Southern theatre and that July took over the South Tyrolean Army Group, which was the 10th and the 11th Armies. Finally, on 26 October 1918, he was sent to the Balkan theatre to take command of the Heeresgruppe Kövess, which had lost Serbia, Albania and Montenegro. He was the last person to be appointed a Feldmarschall (Field Marshal) of the Austro-Hungarian Army on 24 October 1918 as an attempt by his cousin, Emperor Karl to placate Hungarian nationalists.

Later life
On 27 October 1918, Emperor Karl made August the "Homo Regius" of Hungary, but August asked to be released from his oath of allegiance from the Kaiser. He then began negotiations and appointed Graf János Hadik to build a new national government. However, the Aster Revolution broke out on 31 October 1918, deterring his plans. In November, the socialist Hungarian Democratic Republic was proclaimed, only to be replaced a few months later by the communist Hungarian Soviet Republic. The revolution failed; the popular August survived unharmed; and on 7 August, he became head of state of Hungary once again, officially as regent (Reichsverweser) for Karl. He appointed István Friedrich as Prime Minister. When it became apparent that the Allies would not recognise a Habsburg as Hungary's head of state, August was forced to resign on 23 August 1919.

In 1920 the Archduke became the first knight of the Hungarian Order of Vitéz, in 1927 he became a member of the newly re-established House of Magnates. He later became an honorary member of the Hungarian Academy of Sciences and was its president from 1936-1944. He fled Hungary for the United States in 1944 but later returned to West Germany.  He died in 1962 at Rain, near Straubing.

Children
His eldest son, Archduke Joseph Francis of Austria, had predeceased him, dying in 1957.

Thus, August's main heir was his eldest grandson, Archduke Joseph Árpád of Austria (1933-2017), the eldest son of Joseph Francis and his wife, Princess Anna of Saxony. Joseph Árpád married Princess Maria of Löwenstein-Wertheim-Rosenberg, and had children in Joseph August's lifetime. His surviving eldest son is Archduke Joseph Karl (born 1960).

August's granddaughter Archduchess Ilona of Austria (1927-2011) married George Alexander, Duke of Mecklenburg. Her son George Borwin, Duke of Mecklenburg is the current head of the House of Mecklenburg-Strelitz.

Honours
He received the following orders and decorations:

Ancestry

References

 Cunliffe-Owen, Marguerite. Keystone of Empire: Francis Joseph of Austria. New York: Harper, 1903.
 Gerő, András. Emperor Francis Joseph: King of the Hungarians. Boulder, Colo.: Social Science Monographs, 2001.
 Palmer, Alan. Twilight of the Habsburgs: The Life and Times of Emperor Francis Joseph. New York: Weidenfeld & Nicolson, 1995.
 Van der Kiste, John. Emperor Francis Joseph: Life, Death and the Fall of the Habsburg Empire. Stroud, England: Sutton, 2005.
 Schad, Martha,Kaiserin Elisabeth und ihre Töchter. München, Langen Müller, 1998

External links

 Historical footage of Archduke Joseph August of Austria visiting troops in World War I, filmportal.de

19th-century Austrian people
20th-century Austrian people
19th-century Hungarian people
20th-century Hungarian people
20th-century regents
Austrian princes
House of Habsburg-Lorraine
Field marshals of Austria
Austro-Hungarian Army officers
Austro-Hungarian military personnel of World War I
Hungarian people of the Hungarian–Romanian War
Hungarian-German people
Hungarian people of Austrian descent
Palatines of Hungary
Austrian people of Hungarian descent
People from Fejér County
1872 births
1962 deaths
Knights of the Golden Fleece of Austria
Commanders Cross of the Military Order of Maria Theresa
Grand Crosses of the Order of Saint Stephen of Hungary
Recipients of the Pour le Mérite (military class)
Recipients of the Iron Cross (1914), 1st class
Recipients of the Military Merit Order (Bavaria)
Recipients of the Gold Imtiyaz Medal
Recipients of the Silver Imtiyaz Medal
Bailiffs Grand Cross of Honour and Devotion of the Sovereign Military Order of Malta
Annulled Honorary Knights Grand Cross of the Royal Victorian Order
Burials at Palatinal Crypt

Archduke Joseph August of Austria


Den Skånske Blomsterhøne, er en af de største landhønseracer, hjemmehørende i de gamle danske landsdele i det sydlige Sverige. Den er som mange andre landhønseracer kendetegnet ved at have været en brugshøne som langt hen ad vejen, har skullet passe sig selv. Dvs. at den er ikke særligt forædlet, og har derfor mange naturlige egenskaber i sig endnu, imodsætning til mange af de højt forædlede racer, hvor man i en stræben efter en eller nogle få egenskaber, er gået på kompromis med en række af de naturlige egenskaber. Dette betyder at landhøne ofte har et godt helbred, den er god til at finde føde selv, den er en god ruger og kyllingefører, og så er de ofte påpasselige over for faretegn og kan være flyvske.

Karakteristika
Den Skånske Blomsterhøne er kendetegnet ved dens spraglede ydre, og den findes i et væld af farver, men som værende en landrace, avler den ikke farverent, men afkom kan forventes i en broget mangfoldighed.

Årligt forventes ca. 155 hvide til cremefarvede æg, i en størrelse af ca. 55 til 65 g.

Hanevægt: 2,5-3,7 kg.

Hønevægt: 2-2,5 kg.

Det er således en god allround høne, uden et prangende produktionsudbytte, men den kræver tilgengæld heller ikke et så stort input, og den har sjældent brug for dyrlæge.

Obs.: Landhøns er kendetegnet ved store individuelle forskelle.

Historie
Den Skånske Blomsterhøne har eksisteret i århunderede, men blev i det 20'ende århunderede truet på eksistensgrundlaget af de højtforædlede specialracer og af industriens hybrider. Men i 1970'erne blev den reddet fra total udryddelse. I dag findes der flere hundrede avlere af racen. I Sverige har arten fået Genbanksstatus af Jordbruksverket. Genbanken drives under organisationen Svenska Lanthönsklubben.

Høns

Skånske Blomsterhøns


Aleksey Maksimoviç Peşkov (Rusça: Алексей Максимович Пешков), en çok bilinen adı ile Maksim Gorki (Rusça: Максим Горький, 28 Mart 1868 — 18 Haziran 1936), Sovyet Rus yazar, sosyalist gerçekçi yazımın öncüsü politik eylemci.

Yaşamı

Gorki, nakliyecilik yapan babasını 5 yaşındayken kaybeder ve annesi yeniden evlenince doğum yeri olan Nijni Novgorod'a döner. 11 yaşında tamamen öksüz kalır, anneannesi ve büyük babası tarafından Nijniy Novgorod'da büyütülür. Masalları ile büyüdüğü anneannesinin, üzerinde büyük etkisi vardır. Gorki yalnızca birkaç ay okula gidebilmiştir. 8 yaşında çalışmaya başlar, bu sayede Rus işçi sınıfının yaşamını yakından tanır. Bir gemide bulaşıkçılık yaparken okuma merakı sarar. İlk gençlik yıllarını Kazan'da geçiren Gorki, Aralık 1887'de intihar girişiminde bulunur. Sonraki 5 yıl boyunca değişik işlerde çalışarak, daha sonra yazılarında kullanacağı pek çok izlenimi edindiği büyük Rusya turuna çıkar. Gorki'nin daha sonra eserlerinde görülen güçlü betimlemeler ne kadar keskin bir gözlemci olduğunu gösterecektir.

Yazarlık kariyeri

1892 yılında Tiflis'te, Kafkasya Gazetesi'nde çalışmaya başladı. Yoksullukla ve acıyla dolu bir hayat sürdüğü için Rusçada acı anlamına gelen Gorki takma adını kullanmaya başladı. 1895'te Sankt-Peterburg'da yayınlanan bir dergide çıkan Çelkaş adlı öyküsü ile ünlendi. Ardından Yirmi Altı Erkek ve Bir Kız öyküsü yayınlandı.

Ünü hızla yayıldı. Bu öyküler kadar başarılı olmayan bir dizi roman ve öykü daha yazdı. Gorki'nin 1898 yılında yayınlanan ilk kitabı Hikâye Denemeleri (Очерки и рассказы) çok beğenilir ve yazarlık kariyerinin başlangıcı sayılır. İlk romanı Foma 1899'da basıldı. Bu dönemde sağlam bir olay örgüsü kuramaması ve yaşamın anlamı üzerine uzun felsefi tartışmalara girmesi romanlarının başarısını düşürür. 1906'da yazdığı ve Rus Devrimi'ne adadığı Ana en başarılı romanıdır. 1899-1906 arasında Sankt-Peterburg'da yaşar. Gorki, Çar rejimine açıkça karşı çıkmış ve bu yüzden birçok kez tutuklanmıştır. Çarlık tarafından kontrol ve baskılara maruz kalmıştır. 1901'de "Fırtına Habercisi"nin Türküsü isimli kısa şiiri yüzünden tutuklandı. Kısa sürede serbest kaldı, Kırım'a gitti.

Gorki birçok devrimci ile tanıştı. Lenin'le tanıştığı 1902 yılından itibaren aralarında yakın bir arkadaşlık oluşmuştur.

1902 yılında Rusya Edebiyat Akademisine seçilir. Ancak Çar II. Nikolas buna izin vermez. Anton Çehov ve Vladimir Korolenko bu tavrı protesto eder ve Akademiden ayrılır.

Başarısız olan 1905 Rus Devrimi sırasında Peter ve Paul Kalesi'nde kısa bir süre daha hapis kalır. Gorki Güneşin Çocukları adlı oyununu yazar.

Ekim Devrimi ve Gorki

Gorki 1905'te Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'ne resmî olarak üye olur ve Bolşeviklerle beraber hareket eder.

İleride 1905 Devrimi'nde önemli bir rol oynayacak olan Bilgi isimli bir yayınevi kurar. 1905 Moskova Ayaklanması'nda da kilit bir rol oynayan Gorki, ayaklanmaya katılan işçiler için gereken malzeme ve erzağı temin etmiştir. Ayrıca ayaklanmada kullanılacak askerî teçhizatlar Gorki'nin dairesinde hazırlanmıştır.<ref name=Woods>Woods, A. Bolshevism: The Road to Revolution , Bölüm 2: Birinci Rus Devrimi</ref>

1906'da ABD'ye seyahat eder, aynı yıl Rusya'dan ayrılıp İtalya'da Capri Adası'ndaki villasında yaşamaya başlar. 1913'te tekrar Rusya'ya döner ve Rusya'nın I. Dünya Savaşı'na girmesine karşı çıkar. Aralık 1915'te Petrograd'da Letopis adında (Türkçe: Tarihsel Olaylar) bir edebiyat, bilim ve politika dergisi kurar.

I. Dünya Savaşı sırasında Petrograd'daki dairesi Bolşevik ofisi gibi çalışmaya başlar. Lenin'in devrim fikrini erken bulan Lev Kamenev ve Grigori Zinovyev'in eleştirel yazıları Gorki'nin editörlüğünü yaptığı Novaya Şisn gazetesinde basılır. Lenin, Bolşevik Parti Üyelerine Mektup adlı yazısında Kamenev ve Zinovyev'in bu gazetede yer alan bir makalesinden bahsetmiş ve Bolşeviklere gönderdiği bu mektubunda bu iki ismin yazdığı yazıları eleştirmiştir. Zira bu iki isim Bolşevik Merkez Komitesinin 16 Ekim günü 10-2 oyla aldığı ayaklanma kararına itiraz etmiş ve Novaya Şisn gazetesine demeç vererek Bolşevik Merkez Komitesinin aldığı kararı ifşa etmişti. Bu olay sonrasında Lenin "Artık onları yoldaş olarak kabul edemem." diyerek Kamenev ve Zinovyev'in partiden ihraç edilmelerini istemiştir. Fakat Zinovyev Lenin'e karşı sadakat andını içerek affedilmiş ve Petrograd Sovyeti'nin başkanlığına getirilmiştir. Gorki bu gazetede Bolşeviklerin iktidara el koymasını eleştiren yazılar yayımlamıştır. Nitekim 1918'de Bolşeviklerin Vakitsiz Düşünceleri'' isimli makalesini yayınlar.

Lenin, Gorki ile dostluğuna zarar vermek istememiş, bu dönem boyunca kendisini ikna etmeye çalışan uzun mektuplar yazmıştır.

Lenin'in Gorki'yle 1919'daki yazışmalarında Petrograd'ın boğucu havasının ve çevrenin onu kötü etkilediğini ve bir hava değişikliğine ihtiyacı olduğunu düşündüğünü yazmıştır. Bu mektuplarda olayların Petrograd'dan göründüğü gibi olmadığını gelmek isterse bu tür bir ziyareti planlayabileceklerini yazmış, bu tür fikir ve davranışların hayatı kendisi için zorlaştıracağını söylemiştir.

Ancak Komünist Enternasyonal Dergisi'nde Gorki'nin yazdığı bazı yazıları yakışıksız bularak 31 Haziran 1920'de Politbüro'ya bu tür makelelerin Komünist Enternasyol'de yayınlanmaması gerektiğini belirten mektubunu göndermiştir.

Bu yıllar Gorki ile Bolşeviklerin fikir ayrılıkları olarak tanımlanacak tartışmalarla geçmiştir. Zira devrimin hemen yapılması konusunda Lenin'le fikir birliğinde olmayan birçok parti üyesi bulunmaktadır. Ancak Gorki'nin Parti ile ilişkisinde tam anlamı ile bir kopukluk veya destekten bahsetmek mümkün değildir.

1920'lerde Vladimir Mayakovski ile birlikte Komsomol örgütüne bağlı Pionerskaya Pravda gazetesinin yayınlanması çalışmalarına katılmıştır. Bu gazetede pek çok makalesi yayınlanmıştır.

Ağustos 1921'de bir yazar arkadaşı ve Anna Ahmatova'nın kocası Nikolay Gumilyov'un Petrograd Çeka'sı tarafından monarşist görüşleri nedeni ile tutuklandığını öğrenir. Gorki arkadaşının bizzat Lenin tarafından bırakılmasını sağlamak için hemen Moskova'ya gider. Ancak Petrograd'a döndüğünde Gumilyov'un zaten öldüğünü öğrenir. Ekim ayında tüberküloza yakalanır ve İtalya'ya göçer.

1921-1929 arasındaki yıllarını tekrar İtalya'nın Sorrento kentindeki villasında geçirmiştir. 1929'dan sonra SSCB'yi birçok kez ziyaret etmiştir. Haziran 1929'da Gorki, Solovki Esir Kampını ziyaret etmiş ve Batı'da kötü bir üne sahip olan Gulag Kampı hakkında olumlu şeyler yazmıştır. 1932'de Stalin, Gorki'yi ülkeye kesin dönüş yapmaya çağırmış ve ülkesinde büyük bir memnuniyetle karşılanacağını garantilemiştir.

Aleksandr Soljenitsin'e göre Gorki kendi ilgileri nedeniyle dönmüştür. Gorki'nin Faşist İtalya'dan geri dönüşü Sovyet zaferinin büyük bir propagandası olur. Gorki'ye Lenin Nişanı verilir ve eskiden milyoner Pavel Ryabuşinski'ye ait olan ve şimdi Gorki Müzesi olan Moskova'daki malikâneye yerleştirilir. Şehir dışında da bir yazlık ev tahsis edilir. Moskova'nın büyük caddelerinden biri olan Tverskaya Caddesi'ne ve doğduğu şehre adı verilir. 1990'da şehrin adı tekrar Nijni Novgorod olarak değiştirilecektir.

1930'larda dünyanın en büyük uçaklarından olan Tupolev ANT-20'ler de Maksim Gorki olarak isimlendirilmiştir.

Ölümü
Stalinist baskı arttıkça ve özellikle 1934 yılının Aralık ayındaki Sergey Kirov suikastından sonra Gorki, Moskova'daki evinde bir nevi hapis hayatı yaşamıştır. Son dönem yapıtlarının hemen hepsinde devrim öncesi dönemi ele almıştır. 37 yaşındaki oğlu Maksim Peşkov'un Mayıs 1934'teki ani ölümünü takiben Gorki de, 1936 yılında Haziran ayında öldü. Her ikisinin de ölümü şüphe altındadır. Zehirlendikleri iddia edilmiş, ama bu iddia hiçbir zaman ispatlanamamıştır. Gorki'nin cenaze töreninde tabutu taşıyanlar arasında Stalin ve Molotov da yer alacaktır.

1938'de Buharin, Moskova Duruşmaları'nda Gorki'nin, Yagoda'nın NKVD ajanları tarafından öldürüldüğünü itiraf etmiştir.

Eserleri

Roman
 Foma (1899, 1983)
 Makar Çudra (1892)
 Ana (1906, 1979)
 Halk Düşmanı (1907, Türkçeye "Yararsız Bir Adam" adıyla (1979)
 Matvey Kojemyakin (1910, 1984)
 Klim Samgin'in Hayatı (1936, 1975)
 Artamonovlar (1977)
 Küçük Burjuvalar (1901, 1967)
 Arkadaş
 Fırtınanın Habercisi
 Çocukluğum
 Üçler, (1900)
 Soytarı
 Ekmek İşçileri
 İki Kafadar ve filer
 Düşkünler
 Ekmeğimi Kazanırken
 Benim Üniversitelerim
 İnsanlarımız
 Danko'nun Yüreği
 Muhbir

Öykü
 Yirmi Altı Erkek ve Bir Kız (1939)
 İtalya Hikayeleri (1911, 1970)
 Yol Arkadaşım
 Bozkırda

Oyun
 Ayaktakımı Arasında (1941, 1967)
 Sonuncular
 Yazlıkçılar (Yaz Misafirleri)
 Vassa Jeloznova
 Güneşin Çocukları
 Barbarlar
 Küçük Burjuvalar
 Yegor Buliçov ve Digerleri

Anı/otobiyografi
 Benim Üniversitelerim (1941, 1986)
 Çocukluğum (1947, 1976)
 Ekmeğimi Kazanırken (1949, 1986)
 Tolstoy'dan Anılar (1919, 1967)
 Güncemden Yapraklar (1924, 1984)
 Lenin (1924-1936) "Türkçeye Gorki Lenin'i Anlatıyor" adıyla (1980)

Ayrıca bakınız
 Gorki Parkı

Notlar

Dış bağlantılar

  Kısa Biyografi
  "Anton Çehov: Hatıralar"
  Maksim Gorki'nin bazı orijinal çalışmaları
  Gorki'nin kısa romanlarına bakış
  Maksim Gorki Enstitüsü Yazıları (Rusça)
  Gorki'nin Koney Adası'ndaki yazmaları
 Gorki'nin Çocukluğum Romanı Hakkında Bir Yorum

1868 doğumlular
1936 yılında ölenler
Rus oyun yazarları
19. yüzyıl Rus roman yazarları
20. yüzyıl Rus roman yazarları
Capri
Kremlin Duvarı Mezarlığı'na defnedilenler
Lenin Nişanı sahipleri

Rus ateistler
Realist yazarlar
Ölüm ile ilgili komplo teorileri
Ateist yazarlar

Maksim Gorki


La puerta de Santa Bárbara (debido a su escaso valor como puerta también aparece como portillo de Santa Bárbara) fue un acceso situado en la cerca de Madrid, justo en la actual plaza de Alonso Martínez (que es la cota más elevada de Madrid). Se encontraba adyacente en la cerca a la puerta de Recoletos y la de Bilbao (puerta de los Pozos de la Nieve). Tuvo en sus cercanías a la Real Fábrica de Tapices, ubicada en el campo del tío Mereje y fundada en el año 1720, que era una de las manufacturas reales para la fabricación de objetos de lujo creadas por la política mercantilista de la Ilustración española. Su nombre procede del convento de Santa Bárbara de padres mercedarios descalzos, fundado en 1606. La puerta aparece representada en el plano de Teixeira (datado de 1656), ubicada en la alargada glorieta de Santa Bárbara. Esta puerta daba, y proporcionaba, su acceso al norte.

Historia

Se desconoce la fecha exacta de su edificación, aunque se sabe que ya existía en el . El monarca Felipe V mandó instalar en sus cercanías la Real Fábrica de Tapices, que dirigirían Jacobo Vandergoten y su familia, procedentes de Amberes. Ya en el , el arquitecto Ventura Rodríguez construye "El saladero", matadero y saladero de cerdos, edificio que en el  fue utilizado como cárcel.

La puerta de Santa Bárbara (en la plaza de Alonso Martínez) era el punto más alto de Madrid, mientras que la puerta de San Vicente era el más bajo. Es por esta razón por lo que, en un informe escrito por los ingenieros del Canal de Isabel II de 1849 se propone el uso de la puerta de Santa Bárbara para ubicar un depósito de agua capaz de proporcionar presión hidrostática suficiente para la distribución.

Referencias

Enlaces externos
 Puertas y portillos de Madrid. Monografía con documentación e imágenes. Consultado en octubre de 2014

Bárbara
Patrimonio desaparecido de Madrid
Arquitectura de España del siglo XVII
Chamberí

Puerta de Santa Bárbara


Biserica de lemn din Horezu, comuna Turcinești, județul Gorj, a fost construită în anul 1814. Are hramul "Adormirea Maicii Domnului". Biserica se află pe noua listă a monumentelor istorice sub codul LMI: .

Istoric și trăsături
Biserica are formă de navă, cu un turn-clopotniță deasupra pronaosului și absida altarului nedecroșată, poligonală, cu cinci laturi. Anul construcției este 1814, un lung pomelnic al ctitorilor se află în altar, lângă proscomidie. Biserica păstrează un patrimoniu mobil valoros și fragmente din pictura, grav deteriorată, realizată de Costache Zugravu. Pe fatada sudică se afla portretul ctitorului Dumitru Dijmărescu, înfățișat călare, galopând. Ultimele lucrări majore de renovare au avut loc în anul 1987.

Note

Bibliografie
Studii regionale

Vezi și
 Horezu, Gorj

Legături externe
 CIMEC  Fișă de monument
Monumente istorice din România Fișă de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Horezu
Monumente istorice din județul Gorj
Biserici din secolul al XIX-lea din România
Biserici cu hramul Sfânta Maria

Biserica de lemn din Horezu, Gorj


Paolo Pandolfo es un virtuoso italiano, profesor, compositor y violagambista. Aunque interesado inicialmente en el contrabajo y en la guitarra, y músico de jazz y popular, a partir de finales de la década de los setenta comenzó sus estudios de viola da gamba en el Conservatorio de Roma. Fundó el grupo La Stravaganza, y posteriormente vivió en Basilea, en cuya Schola Cantorum Basiliensis estudió con Jordi Savall. Tocó con los grupos de música antigua de Savall desde 1982 hasta 1990. Desde entonces inició sus actuaciones y grabaciones en solitario, junto con su grupo Labyrinto.

Su repertorio ocupa desde el Renacimiento hasta el , y su fonografía incluye decenas de registros centrados en compositores tales como Marin Marais, Tobias Hume, C.P.E. Bach, Antoine Forqueray y Monsieur de Sainte-Colombe, entre otros, además de sus propias composiciones para viola da gamba. Ha declarado que la música antigua deberá servir de fuente de inspiración para el futuro de la música culta.

Referencias

Violagambistas de Italia
Directores de grupos de música antigua
Músicos clásicos del siglo XX de Italia
Intérpretes de música antigua

Paolo Pandolfo


Lutzhorn er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Rantzau under Kreis Pinneberg. Kreis Pinneberg ligger i den sydlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Lutzhorn ligger omkring fire kilometer nord for Barmstedt. Vandløbene Höllenbek, Störbek og Krumm-Bach løber gennem kommunen og en del af Statskov Rantzau ligger i kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Kommunens side på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Pinneberg

Lutzhorn


Roman, genellikle düzyazı biçiminde yazılan, kurgusal, görece uzun, insanın (ya da insan özellikleri atfedilen varlıkların) deneyimlerini bir olay örgüsü içinde aktaran ve genellikle kitap halinde basılan bir edebî tür. Uluslararası ve akademik platformlarda beşinci sanat olarak kabul gören edebiyatın bir alt türüdür.

Genel özellikleri
Uzunluğu ile doğru orantılı olarak, olay örgüsü içinde birçok öyküyü barındırma potansiyeli taşır. Tarihsel süreçte manzum roman ya da manzum hikâye gibi şiirsel türleri mevcut olsa da, modern çağın romanı genellikle düzyazı şeklindedir.

Romandaki olay örgüsü ağırlıklı olarak kronolojik sırayla ve mantıksal bir biçimde anlatılır; ancak yazarın tercihine bağlı olarak geçmiş ve gelecekte gezinme şeklinde kurgulanan ya da absürt bir içeriğe sahip eserlere de sıkça rastlanır. Bir romanın duygusal ağırlıkta olup olmadığı eserin türüne ve zamanına göre değişebilir. Örneğin romantizm döneminde yazılan eserler duygulara ağırlık verirken, naturalizm dönemindekiler doğayı ve insanı olduğu gibi anlatmayı amaçlamıştır. Ancak insan, doğası gereği duygusal bir varlık olduğundan, yazarın metne döktüğü her şey kaçınılmaz olarak yazarın geçmişinden ve duygu dünyasından izler taşır. Tarihî roman, politik roman, toplumsal gerçekçi roman gibi bazı roman türleri, toplumsal ve politik gelişmeler ile yakın ilişki içinde olabilir ve sıradan insanın yaşantısına odaklanabilir. Ancak; bilimkurgu, fantazya, gotik kurgu gibi bazı türler ise günümüz gerçekliğinin dışına çıkarlar. Bazı roman türleri ise kahramanlık unsurlarını sıkça kullanır. Olay örgüsünün geçtiği zamana bağlı olarak bazen saraylar ve savaş alanları, bazen sokaklar, evler ve meyhaneler gibi sıradan mekanlar, bazen de uzay, yeraltı, kurgusal dünya ya da kurgusal evren gibi günümüz gerçekliğinin dışındaki mekanlar kullanılır. Türüne ya da zamanına bağlı olarak bazı romanlar ağdalı, bazı romanlar ise sade bir dil kullanır.

Modern roman, felsefe ve sanattan boş inançları uzaklaştırmak ve bunların yerine akıl ve gerçeği getirmek isteyen bir kültür olarak tarih sahnesine çıkmıştır. Ancak zaman içinde bu misyonundan özgürleşir. Bir yazar yaşadığı toplumdan ayrı düşünülemeyeceği için, roman da tarihe ve toplumların gelişimine sıkı sıkıya bağlıdır. İnsanı, toplumsal ve tarihsel bir varlık olarak konu alan ilk sanat türüdür. 11. yüzyılın başlarından günümüze ulaşan ve kurgusal bir biçimde ilerleyen Murasaki Shikibu'nun Japonca eseri Genji'nin Hikâyesi, kendisinden önce de uzun kurgusal metinler bulunmakla birlikte, zaman zaman tarihin ilk romanı olarak değerlendirilir. Basılı kitapların Çin'de yayılması, Ming Hanedanlığı (1368-1644) tarafından klasik Çin romanlarının doğmasına sebep oldu. Avrupa'daki en erken örnek ise Endülüslü İbn Tüfeyl tarafından yazılan Hayy bin Yakzan eseri kabul edilir. Daha sonraki gelişmeler matbaanın yaygınlaşması ile gerçekleşti. İlk bölümü 1605 yılında yayınlanan Don Quijote'nin yazarı Miguel de Cervantes Saavedra, modern çağın ilk Avrupalı romancısı olarak sık sık anılır.

Teknolojik gelişmeler, romanın basılı olmayan alanlarda da yayınlanmasına zemin hazırlamıştır. Buna sesli kitaplar, e-kitaplar, web romanları örnek gösterilebilir. Geleneksel olmayan başka bir kurgu biçimi de grafik romanlardır. Kurgu eserlerinin bu çizgi roman versiyonları, kökenleri 19. yüzyıla uzansa da ancak yakın zamanda yaygınlaşabildiler.

Roman ve öykünün farkları
Roman, hikâyeye ya da diğer adıyla öyküye kıyasla biçimsel olarak daha uzun olmakla birlikte, kurgusal bazı farklılıkları mevcuttur. Örneğin roman, kelime sayısının çokluğu sebebiyle olay örgüsü ve karakter çeşitliliği bakımından sınırları zorlayabilir. Roman birçok öyküyü, olay örgüsü içinde kullanabilir. Bu çerçeveden bakıldığında romanın çok boyutlu, öykünün ise görece az boyutlu olduğu söylenebilir. "Çehov'un Öykücülüğü Üzerine" adlı yazısında Erdal Öz şu cümleleri sarf etmiştir: "Romanda, anlatılan ailenin içine gireriz. Onlarla birlikte yaşarız, onlardan biri oluruz. Ama öyküde, o ailenin yaşadığı evin önünden geçerken, pencereden onları masa başında topluca görüp geçeriz."

Uluslararası platformda uzun öyküleri adlandırmak için novella ismi kullanılır. Roman ve novella'yı birbirinden ayıran kelime sayısı hakkında kesin bir kural yoktur. Kâr amacı gütmeyen bir kuruluş olan Amerika Bilimkurgu ve Fantezi Yazarları Derneği, Nebula Ödülleri için başvurulan eserleri sınıflandırırken 40.000 kelime ve üzerini roman, 17.500-39.999 kelime arasındaki eserleri ise novella olarak belirlemiştir.

Roman türleri
Romanlar: konu, üslup, yazıldığı dönem bakımından çeşitli türlere ayrılabilir.
Üslup bakımından "romantik roman", "gerçekçi roman", "doğalcı roman", "estetik roman", "izlenimci roman", "dışavurumcu roman", "yeni roman" türleri sayılabilir.

Üslup bakımından

Romantik
Kişilerin duygularını, arzularını,hislerini, düşüncelerini yalnızca kendilerine ait, içten gelen doğal ve gerçek olgular gibi görür.Yani aşk, duygu, hayal gibi düşünceler yer alır. Aynı zamanda acı, keder ve hüzün de bu roman türünün konularındandır. Örneğin Sir Walter Scott'un tarihsel romanları, Jean-Jacques Rousseau'nun eserleri, Goethe'nin Genç Werther'in Acıları, Victor Hugo'nun Notre Dame'ın Kamburu gibi.

Realist
Romantik romandan ayrı olarak kuru ve kuşkucu bir anlatım ve düşünce yapısı taşır. Balzac ve Stendhal'in romanları bu üsluptadır.

Estetik
Belli bir biçim ve anlatım kaygıları ile yazılmış romanlardır. Gustave Flaubert estetik romanın en önemli yazarıdır.

İzlenimci
Diğer üsluplardan ayrı olarak eşyanın ve dış olayların kendi nesnel gerçeklikleriyle insanların bunları algılama biçimleri arasındaki farkları ortaya çıkarmaya yönelir. Yani dış gerçeklerden çok, duyu ve duygulara, iç yaşantının betimlenmesine öncelik verir.

Dışavurumcu
20. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Dışavurumculuk toplumsal kimliklerin reddedilmesi ve insan yaşamını belirleyen toplum karşıtı ya da uygarlık karşıtı güçlerin öne çıkarılmasıyla belirlenir. Dostoyevski, Franz Kafka, Samuel Beckett ve Bertold Brecht'in romanları bu türün örneklerindendir.

Yeni

Aslında dışavurumculuğun izlerini taşır. Özellikle 1930 yılından sonra ilk örnekleri görülmeye başlandı. Kendisinden önceki akımlardan hiçbirine benzemeyen, yazma deneyini, hatta romanın olanaksızlığını romanın asıl konusu hâline getiren romanlardır. Yeni roman, yazma eyleminin kendisini sorgulamaya yönelir. Alain Robbe-Grillet, Michel Butor, Claude Simon, Philippe Soller, Julio Cortazar gibi yazarlar bunları denemişlerdir.

Tarihî
Konusu bakımından roman "tarihsel roman pikaresk roman duygusal roman, gotik roman, ruhbilimsel roman, töre romanı, oluşum romanı" türlerine ayrılır. Tarihsel romanlar, tarihin değişik dönemindeki olayları işler. Kahramanlar gerçek veya düşsel olabilir. Ancak anlatılanlar tarih gerçeklerine çoğu kez uygundur.
Bu roman türü aslında, Romantizmin bir ürünüdür. Dünya edebiyatında bu türün ilk örneğini İngiliz yazar Walter Scott vermiştir. Türk edebiyatında ise tarihi romanın ilk denemesi Ahmet Mithat'ın Yeniçeriler adlı romanı sayılabilir. Batılı anlamda ilk tarihsel Türkçe roman, Namık Kemal'in Cezmi'sidir. Türk edebiyatındaki en başarılı tarihi roman ise, Aygün Adıgüzel tarafından yazılan ve İkinci Dünya Savaşı'nın bir Alman askerinin gözünden anlatıldığı "Vaterland" adlı eserdir.

Duygusal roman
İnsanın duygusal yaşamını yüksek ve özenli bir üslupla betimleyen romanlardır. Bazen bu türde yazarın kendi duygularıyla, okurun duygularını sömürmesi ön plana çıkar. Laurence Sterne'in Fransa ve İtalya'da Hissi Seyahat adlı eseri, Rousseau'nun romanları, Madame de La Fayette'in Prenses de Cleves adlı romanı da bu türe örnek gösterilebilir.

Psikolojik roman
Kişilerin ruhsal durumlarını ayrıntılarıyla çözümlemeye çalışan romanlardır. Daha serinkanlı ve denetimli oluşuyla duygusal romandan ayrılır. Abbe Prevost'un Manon Lescaut adlı eseriyle Fransız edebiyatında açılan psikolojik roman çığırı diğer ülke romancılarını da etkilemiştir. Paul Bourget'in romanları da bu türe örnektir.Türkiye'deki ilk ruhbilimsel roman Mehmet Rauf'un Eylül adlı kitabıdır. Türkiye'den Peyami Safa'nın 9. Hariciye Koğuşu buna örnektir.

Polisiye roman
Cinayet, gizem, katil, suç, ceset gibi konuları işleyen bir roman türüdür. Agatha Christie bu anlamda ün yapmıştır. 86 romanıyla 'Polisiye Romanlarını Kraliçesi' seçilmiştir. Bu romanlarda öne çıkan konular 'Kim kimi öldürdü?', 'Nasıl öldü?', 'Neden öldü?" gibidir.

Fantastik roman
Hayal gücüne dayanan romanlardır. 19. yüzyılda ilimlerin gelişmesiyle yaygınlık kazanmıştır. Bu türde örnek verilebilecek en önemli eserler J.R.R Tolkien'in Yüzüklerin Efendisi veyahut Lewis Carroll'ın Alice Harikalar Diyarında romanları başı çeker.

Çizgi Roman

Çizgi roman veya resimli roman, çizgi ile hikâye anlatmak için birbirini takip eden panellerin (çerçevelenmiş resim) kullanıldığı bir sanat türüdür.

Ayrıca bakınız
 Türk edebiyatında roman

Kaynakça

Roman


يقع حي بن سينا جنوب تونس العاصمة . يتبع إداريا ولاية تونس ويبلغ عدد سكانه ستين ألف نسمة (60000 نسمة). حسب إحصائيات سنة 2004 .

التسمية
تم تسمية حي بن سينا نسبة إلى العالم العربي المسلم ابن سينا (أبو علي الحسين بن عبد الله بن الحسن بن علي بن سينا) وجل المؤسسات التربويّة بالحي تحمل اسم هذا العالم .

الموقع الجغرافي
يقع حي بن سينا شرق سبخة السيجومي وتفصل بين الحي والسبخة غابة من أشجار الكلاتوس.
و يقع منتزه المروج الوطني جنوب الحي.
يبعد الحي مسافة كيلومتر عن ضاحية المروج 2 السكنية.

مؤسسات تربوية
 نذكر منها :
 المدرسة الإعدادية بن سينا 1 الكبارية
 المدرسة الإعدادية بن سينا 2 الكبارية
 المدرسة الإعدادية بن سينا 3 الكبارية
 المعهد الثانوي بن سينا الكبارية

أحياء مدينة تونس

حي ابن سينا


Landbrugspakken fra 2016, også omtalt som fødevare- og landbrugspakken, er baseret på en politisk aftale, som den daværende Venstre-regering indgik i december 2015 med Liberal Alliance, Dansk Folkeparti og Det Konservative Folkeparti.

Pakken, der har som hensigt at skabe bedre rammer for fødevare- og landbrugssektoren, omfatter 30 forskellige initiativer inden for fem hovedområder:
Bæredygtigt grundlag
Øget råvaregrundlag
Styrket konkurrenceevne
Udvikling af fremtidens fødevareproduktion
Fremsynet eksportindsats

Paradigmeskiftet bestod i 30 forskellige initiativer, der har som mål at forbedre fødevareerhvervenes konkurrenceevne. Aftalen havde som konsekvens, at randzonerne afskaffedes, ligesom landmændene fik tilladelse til at gødske mere end den tidligere lovgivning tillod. Allerede fra 2016 var det således tilladt at tilføre 20 procent mere kvælstof til afgrøderne end hidtil. Som kompensation for miljøkonsekvenserne havde partierne bag landbrugspakken aftalt at indføre en ny såkaldt målrettet regulering, hvor miljøkravene differentieredes med udgangspunkt i de enkelte landbrugs beliggenhed. De fleste eksperter var enige i, at dette er et godt princip, men flere har udtrykt bekymring, fordi reguleringsmekanismen først ville virke nogle år efter indførelsen.

Baggrund
De hidtidige krav til begrænsning i gødskningen kostede ifølge landbrugsorganisationerne landbruget op mod 1,8 milliarder kroner om året i tabt indtjening. Landbrugspakken skulle kompensere for på dette tab, og daværende miljø- og fødevareminister Eva Kjer Hansen fra Venstre havde på flere samråd oplyst Folketinget om, at den samtidig ville være gavnlig for miljøet. Ministeren havde i denne sammenhæng udleveret en beregningsmodel, som viste, at mængden af kvælstof i havene ville blive reduceret i alle årene fra 2016 til 2021.. Flere forskere kritiserede imidlertid beregningsgrundlaget, hvorefter en gennemgang af regnskabet i Berlingske i februar 2016 afslørede, at Miljø- og fødevareministeriets embedsmænd havde sammentalt flere tidligere års effekter sammen i den såkaldte baseline for 2016.Landbrugspakke og vandmiljø: Hvad snakker forskerne om?, Videnskab.dk Hentet den 14. juni 2016. Denne metode er af vandbiologer blevet omtalt som "kreativ bogføring".. Andre forskere mener dog, at metoden kan forsvares.

Forhandlingsforløb
På baggrund af eksperternes vurderinger udviklede forhandlingerne om aftalen sig til en stærk kritik af Eva Kjer Hansen, som efter et nyt samråd i Folketinget måtte konstatere, at de konservative ikke længere havde tillid til hende. Partiet stemte dog for lovforslaget (L68/2016) den 25. februar 2016, da det fik løfte om, at der senere ville blive forelagt et forslag til lov om kompenserende foranstaltninger.

Da "rød blok" tilsluttede sig de konservatives kritik, valgte ministeren efter nogle dages betænkningstid at træde tilbage fra posten og blev afløst af partifællen Esben Lunde Larsen.. Dette forløb omtales ofte som kvælstofsagen i medierne.

De kompenserende foranstaltninger blev vedtaget i Folketinget den 20. maj 2016 af forligskredsen i form af den såkaldte naturpakke.

Kritik
Oppositionen, en række eksperter og Danmarks Naturfredningsforening har anført, at landbrugspakken forstørrer et problem med iltsvind, som er forårsaget af, at spildevand fra boliger og overskydende gødning fra markerne siver ud i vandmiljøet. Især udledning af fosfor og kvælstof skaber problemer for vandmiljøet i søer og åer. Kritikerne hævder også, at landbrugspakkens "paradigmeskift" er hastet igennem lovgivningsprocessen og baseret på ensidige oplysninger fra organisationen Bæredygtigt landbrug, som Ida Auken har betegnet som "en ekstremistisk forening, der opfinder deres egne fakta, som de ikke kan dokumentere." Denne forening har via sin advokat tilbagevist kritikken, blandt andet med argumentationen:"30 års massiv reduktion af kvælstofudledningen (kan) selvfølgelig ikke sættes over styr af en teoretisk, kortvarig, marginal forøgelse af kvælstofudledningen."

EU-kommissionen har i en skrivelse til miljø- og fødevareminister Esben Lunde Larsen forespurgt om mulige brud på tre EU-direktiver: Vandrammedirektivet, nitratdirektivet og habitatdirektivet.

Denne skrivelse åbner muligheden for, at Danmark bliver indklaget for EU-Domstolen for at krænke traktaten.

Noter

Politik i 2016
Pakken 2016

Landbrugspakken 2016


18412 Kruszelnicki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18412 Kruszelnicki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Siding Spring de Robert H. McNaught. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,04 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 11,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

18412 Kruszelnicki


Finn Mac Cool keltski je junak irskoga podrijetla. Postao je vođa Fenijanaca, moćnih ratnika koji su štitili irskoga kralja od osvajača. Svoju veliku mudrost stekao je čarolijom. Njegova ljubomora može biti strašna.

Finnovo rođenje
Finn je sin vođe Fenijanaca Cumala i mlade žene imenom Hurna. Cumal je iz ljubavi oteo Hurnu, ali se njezina obitelj osjetila uvrijeđenom i odlučila ga ubiti. Hurna stoga zamoli druide da potajno odgoje njezino dijete.

Čarobni losos
Jedan od tih druida, imenom Finegas, godinama je sanjao da ulovi čarobnog lososa koji daje mudrost. Jednoga dana doista je to i uspio. "Ispeci ga!" zapovjedi Finnu. "Ali ne smiješ pojesti ni mrvicu te ribe." Finn posluša, ali, okrećući ribu na vatri, opeče si prst. Poliže ranu na kojoj je ostao i komadić lososove kože. I tako je, nehotice, dobio svu mudrost koju čarobni losos daje.

Finnova ljubomora
Finn postane hrabar ratnik i naslijedi svog oca na mjestu vođe Fenijanaca. U dobi kada je već gotovo bio starac, odluči oženiti mlađahnu princezu Grainne. Grainne odbije njegovu bračnu ponudu i pobjegne s mladim Diarmaidom. Finn i Fenijanci dugo su progonili zaljubljeni par. Jednoga dana, Diarmaid je ranjen u lovu na vepra. Mogao ga je spasiti samo Finn svojim čudotvornim moćima, ako mu u rukama donese vodu. Finn ode potražiti vodu, ali ga, u trenutku kad ju je trebao dati Diarmaidu, obuzme silna ljubomora. Pusti, dakle, da voda iscuri na zemlju, a Diarmaid ispusti dušu.

Literatura
• Baussier, Svijet oko nas Mitologije, 1. izd., Naša djeca, Zagreb, 2004., , str. 76.

Književni likovi
Keltska mitologija

Finn Mac Cool


Puntero izquierdo es un cuento del escritor uruguayo Mario Benedetti, pertenece al libro Montevideanos, de 1959. La obra fue escrita en jerga rioplatense.

Argumento

El protagonista de Puntero izquierdo es un jugador autodenominado "amater" (adaptación de la palabra francesa amateur). Su relato transcurre mientras yace en la cama de un hospital, lugar al que cual llegó tras recibir una golpiza al final de un encuentro definitorio por el ascenso a Intermedia. El jugador, goleador de su club, había recibido un soborno para desviar sus lanzamientos y terminó convirtiéndose en figura del partido, pese a sus intentos por sabotear a su equipo.

Referencias

Puntero izquierdo


Paška janjetina je svježe meso mlade janjadi, od istoimene autohtone pasmine ovaca (paške ovce) koje se uzgajaju isključivo na otoku Pagu.

Ubraja se u hrvatske autohtone proizvode. U lipnju 2015. godine upisana je u registar zaštićenih oznaka izvornosti i zaštićenih oznaka zemljopisnog podrijetla.

Specifičnog je okusa zbog prostora uzgajanja.

Izvori

Meso
Izvorno hrvatsko
Hrvatska kuhinja

Paška janjetina


Chesterfield, originally known as Recklesstown, is an unincorporated community located around the intersection of County Route 528 (Bordentown-Chesterfield Road, Chesterfield-Arneytown Road) and County Route 677 (Chesterfield-Georgetown Road) in Chesterfield Township of Burlington County, New Jersey.

History
In the 1830s, the village had a store, hotel, church, and post office. The village was originally named after Joseph Reckless, who had bought a mill here in 1712. His grandsons, Anthony and Robert, served in the American Revolutionary War. The name of the community was changed to Chesterfield in 1888 by congressman Anthony Bullock. The oldest part of the Recklesstown Tavern, now the Chesterfield Inn, was built . The tavern was expanded in 1774.

Historic district

The Recklesstown Historic District is a  historic district encompassing the village. It was added to the National Register of Historic Places on August 19, 1975, for its significance in agriculture, religion, and transportation. The district includes 49 contributing buildings. The Kessler House is a two and one-half story brick building built . The Chesterfield Baptist Church was built in 1848 and features Greek Doric columns. Across the street is the Clayton House, once the church rectory, now a florist.

Notable people
 Charles Newbold (1764–1835), blacksmith, invented the first one piece cast iron plow, patented in 1797

See also
 National Register of Historic Places listings in Burlington County, New Jersey
 List of turnpikes in New Jersey

References

External links

Chesterfield Township, New Jersey
Unincorporated communities in Burlington County, New Jersey
Unincorporated communities in New Jersey

Chesterfield, New Jersey


ලොව බරම ගුවන් යානය ලෙසින් හඳුන්වාදිය හැකි මෙම ගුවන් යානය බඩු ප්‍රවාහනය කිරීම සඳහා යොදා ගනී. ()

ගුවන් යානා

ඇන්ටනොව් An-225


كولومان سوكول Koloman Sokol (1902 – 2003) هو أحد أبرز الرسامين والنقاشين في سلوفاكيا. وهو مؤسس فن النقش السلوفاكي الحديث.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من ليبتوفسكي ميكولاش
حاصلون على وسام توماس ماساريك
رسامو الفن الحديث
رسامون سلوفاكيون
فنانون سلوفاكيون
مئويون رجال
مئويون سلوفاكيون
مواليد 1902
مواليد في ليبتوفسكي ميكولاش
وفيات 2003
وفيات في توسان (أريزونا)

كولومان سوكول


البلمهة  أو نزع الماء  أو إزالة الماء يشير في الكيمياء إلى التفاعل الكيميائي الذي يتضمن نزع الماء من الجزيئات المتفاعلة. تندرج تفاعلات البلمهة تحت إطار تفاعلات الحذف.

بما أن مجموعة الهيدروكسيل (OH-) تعد مجموعة مغادرة ضعيفة، يتم استخدام وسط حمضي من أجل تحفيز التفاعل، حيث تحدث عملية برتنة (إضافة بروتون) إلى مجموعة الهيدروكسيل لتعطي -OH2+ والتي تغادر بسهولة أكبر.

يوجد العديد من الأمثلة على تفاعل البلمهة في الاصطناع العضوي:

 تحويل الكحول إلى إيثر
2 R-OH → R-O-R + H2O
 تحويل الكحول إلى ألكينات
R-CH2-CHOH-R → R-CH=CH-R + H2O
 تحويل الحمض الكربوكسيلي إلى بلاماء الحمض (أنهيدريد)
2 RCO2H → (RCO)2O + H2O
 تحويل الأميد إلى نتريل
RCONH2 → R-CN + H2O

 في تفاعل إعادة الترتيب هذا، والذي يدعى إعادة ترتيب ثنائي إينول البنزن:

المراجع

تفاعلات حذف
تفاعلات عضوية

بلمهة


Cirkeline, Coco og det vilde næsehorn er en dansk animationsfilm for børn fra 2018 instrueret af Jannik Hastrup.

Handling
Cirkeline får en hjerteveninde med prinsessenykker, og Ingolf møder et næsehorn, der er træt af at være den lille. Sammen tager de på en rejse, der lærer dem, at det ikke altid er lykken at være den, der er stor og har magt, og at selv et lillebitte næsehorn kan vise sig at være en meget stor helt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2018

Cirkeline, Coco og det vilde næsehorn


Protocolos Ficcionais é um conceito abordado por Umberto Eco que em seu ensaio Seis Passeios Pelos Bosques da Ficção , presente no sexto capitulo, consiste em um roteiro pelo qual é possível identificar as narrativas artificiais, ou seja, como são criados os mundos ficcionais no universo literário ou cinematográfico e as suas particularidades que o diferencia das narrativas naturais, a realidade.
Desse modo, é importante conseguir identificar os sinais ficcionais para que não haja confusões no ato da leitura, pois como sabemos as estratégias de leitura para obras de ficção e de não-ficção são diferentes. Para isso, Eco determinou alguns sinais possíveis de se observar que são: Paratexto, Sinal textual, Contexto, Complexidade, Explícito, Afirmação de veracidade.

Definição
Para definir os protocolos que encontramos no universo ficcional Eco busca diferenciar as narrativas artificiais das narrativas naturais. Desse modo, é frisado que o primeiro ponto a ser observado são os detalhes, visto que, as narrativas naturais possuem menos detalhes que as narrativas artificiais. O capitulo seis, também trata-se de um estudo sobre a obra ficcional e como essa afeta o leitor, de modo que o leitor passa projetar a ficção na realidade havendo, até mesmo, uma confusão sobre o que é real e ficção, na obra e na vida.

Narrativa natural e narrativa artificial
Para demostrar as agradáveis e inocentes ou assustadoras confusões, Eco discuti alguns conceitos como Narrativa natural e Narrativa artificial, sendo '' a narrativa natural descreve fatos que ocorreram na realidade (ou que o narrador afirma, mentirosa ou erroneamente que ocorreram na realidade)'' e a '' narrativa artificial é supostamente representada pela ficção, que apenas finge dizer a verdade sobre o universo real ou afirma dizer a verdade sobre um universo ficcional.''

Sinais ficcionais
Paratexto
''São as mensagens externas que rodeiam um texto''  ou seja, os paratexto são: os títulos, subtítulos, intertítulos, capas, prólogos, preâmbulos, apresentações, introduções, epígrafes, notas de rodapé, anotações no final do livro ou nas margens das páginas, observações, sumários, bibliografias, ilustrações impressas na folha de rosto, dedicatórias, tiras, entre outros,  pode ser considerado um paratexto até mesmo o nome do autor.
Sinal textual
Já o sinal textual são as mensagens internas da obra, como por exemplo os contos de fada que começam com a fórmula introdutória ''Era uma vez..'', entretanto, alguns sinais ficcionais não são explícitos o que leva alguns leitores inexperientes, ou até mesmo os experientes, a confundirem a ficção com a realidade.
Contexto
O contexto  representa todas as informações em volta do texto, como as condições de sua produção, o meio de divulgação, autor, ano, e etc. Desse modo, é preciso observar o contexto pois é um indicador significativo de ficcionalidade. Por exemplo, se vemos alguma informação em um jornal pressupomos, pelo meio de divulgação, que seja verdadeira, mas se vemos uma informação em redes sociais devemos julgar esse conteúdo com base em outros critérios para saber se é verdadeira ou falsa.
Complexidade
Alguns dos principais elementos que distingui as narrativas naturais das narrativas artificiais é sua complexidade, isto é, as narrativas artificiais possuem mais detalhes, pois dificilmente uma narrativa natural conseguiria resistir a essa prova e permanecer fiel.
A complexidade da narrativa também é um elemento responsável pelo sucesso dessas narrativas, é através da ficção que ocorre a criação de universos maravilhosos com base na realidade.
Explícito e Afirmação de veracidade
Alguns sinais ficcionais podem ser bem explícitos como ''Era uma vez...'' ou o próprio narrador afirma que em seu relato pode existir mentiras/ficção. Contudo, também existe o caso da excessiva afirmação de veracidade que é um sinal significativo de ficcionalidade, quando o narrador falsamente afirma que seu relato é verdadeiro do início ao fim.

Considerações sobre o ensaio
Eco frisa que a referência ao mundo real faz com que o leitor se deixar afetar tanto pelo romance que passa acreditar e a confundir personagens e acontecimento ficcionais com a vida real, isso também explica a intertextualidade com personagens de outras obras, essa migração dos personagens ficcionais para o mundo real é atribuída ao fenômeno cult que acontece devido a uma desconexão da obra.

Entretanto, esse projetar o mundo ficcional no real também pode ser explicado pela nossa capacidade de entender as frases do cotidiano a partir de histórias que criamos. ''e é por meio da ficção que nós, adultos, exercitamos nossa capacidade de estruturar nossa experiência passada e presente'' e por isso torna-se fácil compreender porque a ficção nos afeta com intensidade.

Não reconhecer os sinais ficcionais é responsável, até mesmo, por governar acontecimentos históricos que mudaram a historia da humanidade, pois teve seu destino influenciado por um discurso ficcional, confundido como real, devido aos sujeitos não terem notado os sinais ficcionais, por isso é de suma importância saber identificar os sinais ficcionais para evitar que erros assim se repitam.

Assim, é proposto que lemos historias ficcionais porquê procuramos nelas uma formula para dar sentido a nossa existência e conclui que a ficção é agradável e confortável para nós, por ser ela uma alternativa que proporciona prazer diante de uma realidade que, às vezes, torna-se decepcionante.

Ligações externas
http://educacao.globo.com/portugues/assunto/estudo-do-texto/texto-e-paratexto.html
https://www.amazon.com.br/Seis-passeios-pelos-bosques-fic%C3%A7%C3%A3o/dp/8571643970
https://www.ceale.fae.ufmg.br/glossarioceale/verbetes/condicoes-de-producao-do-texto
https://www.ceale.fae.ufmg.br/glossarioceale/verbetes/texto
https://www.posfacio.com.br/2013/09/12/resenha-seis-passeios-pelo-bosque-da-ficcao-umberto-eco/

Ver Também
Umberto Eco

Ensaio

Leitura

Leitor

Literatura

Ficção

Notas

Leitura
Umberto Eco
Livros

Protocolos Ficcionais


Lee Harwood (6 June 1939 – 26 July 2015) was an English poet associated with the British Poetry Revival.

Life
Travers Rafe Lee Harwood was born in Leicester to maths teacher Wilfred Travers Lee-Harwood and Grace Ladkin Harwood, who were then living in Chertsey, Surrey. His father was an army reservist and called up as war started; after the evacuation from Dunkirk he was posted to Africa until 1947 and saw little of his son. Between 1958–61 Harwood studied English at Queen Mary College, University of London and continued living in London until 1967. During that time he worked as a monumental mason's mate, a librarian and a bookshop assistant. He was also a member of the Beat scene and in 1963 was involved in editing the one issue magazines Night Scene and Night Train featuring their work, as did Soho and Horde the following year. Tzarad, which he began editing on his own in 1965, ran for two more issues (1966, 1969) and signalled his growing interest in and involvement with the New York School of poets. It was during this time that he began to engage with French poetry and started on his translations of Tristan Tzara.

In 1967 he moved to Brighton where, with the exception of some time in Greece and the United States, he lived for the rest of his life. There he worked as a bookshop manager, a bus conductor, and a Post Office counter clerk. He also became a union official and involved with the Labour Party in its radical years, even standing (unsuccessfully) in a local election. At the Poetry Society Harwood was identified with the radicals but did not join in their block resignation in 1977, arguing that 'as a trade unionist I've never believed in resignation as a useful political weapon – it always seems best to work from inside an organisation'. At that time, there was an identifiable political element to Harwood's poetry, discernible in the volume "All The Wrong Notes" (1981).

In 1961 he married his first wife, Jenny Goodgame, with whom he had a son, Blake. After the breakdown of this marriage, he met the photographer Judith Walker while a writer in residence at the Aegean School of Fine Arts in Paros, Greece. Harwood married her in 1974 and they had two children, Rafe and Rowan. Photographs by Walker are used in his collections Boston-Brighton and All the wrong notes. Lee Harwood died on Sunday, 26 July 2015 in Hove, East Sussex. and was interred in Clayton Burial Ground near Hassocks, East Sussex. There is a tree (Mountain Ash), and memorial stone in the Literary Walk, in Central Park, New York City. There is also a memorial bench on the north path of Brunswick Square, Hove, UK.

Poetry

Harwood's early writing is similar to the poetry of the New York School, especially that of John Ashbery, whom he met in Paris in 1965.  What he was aiming for, he said in a 1972 interview, was an unfinished quality containing a mosaic of information. Robert Sheppard has described Harwood's style as at once 'distanced and intimate'. Later, after discussion with F. T. Prince, he aimed for a certain elegance where references to the English colonial enterprise function as an alternative cultural mythology. There is about this writing an aspect of collage (which Harwood likens to similar procedures in cinema and painting) which he takes even further in the collections published during the 1970s. Here lyric lines alternate with scraps of conversation, blocks of prose or long-lined verse. In his later work, however, some critics have discerned a falling off of immediacy while, in the view of others, such as Alan Baker, Harwood 'returned to form' with the books 'Morning Light' (1998) and 'Evening Star' (2004).

Harwood's first book, title illegible, was published by Bob Cobbing's Writers Forum in 1965. His Crossing the Frozen River: Selected Poems appeared in 1988 from Paladin but is now out of print; Shearsman has since published both a Collected Poems (2004) and a new Selected Poems (2008).

Audio recordings of Harwood reading his poetry may be found on the University of Pennsylvania PennSound website Lee Harwood

Bibliography
Poetry
title illegible, Writers Forum, London (1965)
The Man with Blue Eyes, Angel Hair Books, New York City (1966) – winner of the Frank O'Hara Prize
The White Room, Fulcrum Press, London (1968)
The Beautiful Atlas, Kavanagh, Brighton (1969)
Landscapes, Fulcrum Press, London (1969)
The Sinking Colony, Fulcrum Press, London (1970)
  The First Poem (Extract from The Long Black Veil) Unicorn Bookshop Poem card. 1971.
Penguin Modern Poets 19 With John Ashbery & Tom Raworth, Penguin, Harmondsworth (1971)
Freighters, Pig Press, Newcastle 1975
H.M.S. Little Fox, Oasis Books, London (1975) – winner of the Alice Hunt Bartlett Prize
Boston-Brighton, Oasis Books, London (1977); section D contained the long sequence "Notes of a post office clerk", the final two-thirds of which had appeared in Bezoar 3.4 (Gloucester Mass, USA, 1976)
Old Bosham Bird Watch, Pig Press, Newcastle (1977); the title poem is reprised from Boston Brighton and followed by three more sequences written between 1976–7
Wish you were here With Antony Lopez, Transgravity Press (1979)
All the Wrong Notes, Pig Press, Durham (1981)
Faded Ribbons, Other Branch Readings, Leamington Spa (1982)
Monster Masks, Pig Press, Durham (1985)
Crossing the Frozen River: selected poems, Paladin, London (1988)
Rope Boy to the Rescue North & South, Twickenham (1988)
In the Mists: mountain poems, Slow Dancer Press, Nottingham (1993)
Morning Light, Slow Dancer Press, London (1998)
Etruscan Reader VI (with Robin Blaser and Barbara Guest), Etruscan Books, Wilkes-Barre, PA, USA, 1998
Evening Star, Leafe Press, Nottingham (2004)
Collected Poems 1964–2004, Shearsman Books, Exeter (2004)
Gifts Received: 6 poems to friends, Artery Editions (2007)
Selected Poems, Shearsman Books, Exeter (2008)
The Books, Longbarrow Press, Swindon (2011)
The Orchid Boat, Enitharmon Press, London (2014)
New Collected Poems, Shearsman Books, Swindon (2023)
Translations of Tristan Tzara
Cosmic Realities, Vanilla Tobacco Drawings, Arc Press, Gillingham (1969); reissued with French originals opposite by Arc Publications, Todmorden (1975)
Destroyed Days: a selections of poems 1943–55, Voiceprint Editions, Wivenhoe Park, Essex (1971)
Tristan Tzara: a bibliography, Aloes Books, London (1974)
Tristan Tzara: selected poems, Trigram Press, London (1975)
Chanson Dada: Tristan Tzara selected poems, Coach House Press / Underwhich Editions, Toronto, Canada (1987); revised edition from Black Widow Press, Boston, USA (2005)
The Glowing Forgotten: A Selection of Poems, Leafe Press, Nottingham (2003)
Chanson Dada: Tristan Tzara Selected Poems, Black Widow Press, Boston MA. (2009)
Others
Captain Harwood's Log of Stern Statements and Stout Sayings, Writers Forum, London (1973)
Wine Tales: Un Roman Devin with Richard Caddel, Galloping Dog Press, Newcastle upon Tyne (1984)
Dream Quilt: 30 assorted stories, Slow Dancer Press, Nottingham (1985)
Assorted Stories: prose works, Coffee House Press, Minneapolis (1987)
Not The Full Story – Six Interviews With Lee Harwood (ed. Kelvin Corcoran), Shearsman Books, Exeter (2008)

References

External links
8 poems
The Seaside
Poems and Links at Poetry International
 Lee Harwood Interview
A review of Lee Harwood's Collected Poems by John Muckle from the March-April 2005 issue of PN Review
A review of Lee Harwood's Collected Poems from the Spring 2007 issue of Chicago Review
The Papers of Lee Harwood at the British Library
Lee Harwood: Supplementary Papers at the British Library

1939 births
2015 deaths
People from Chertsey
British Poetry Revival
Alumni of Queen Mary University of London
Writers from Leicester
English male poets
21st-century English male writers

Lee Harwood


Quiu, ou l'un de ses composés, peut désigner :

Toponymes

le río Quiu : un cours d'eau de l'État de Barinas, affluent du río Suripá et sous-affluent du río Apure et de l'Orénoque.
 Quiu : une localité de la paroisse civile de Pedro Briceño Méndez, de la municipalité d'Ezequiel Zamora dans l'État de Barinas, divisée en deux sections :
 Quiu del Este ;
 Quiu del Sur ;
 Bajos de Quiu : une localité de la paroisse civile de Pedro Briceño Méndez, de la municipalité d'Ezequiel Zamora dans l'État de Barinas.

Homonymie de toponyme

Quiu


عَيْن البَيْضَاء أو عِين البِيضَة قرية تقع بمعتمدية حفوز بولاية القيروان في الوسط التونسي. ترقيمها البريدي هو 3130.

قرى ولاية القيروان

عين البيضاء (القيروان)


The Congress of Berlin (13 June – 13 July 1878) was a diplomatic conference to reorganise the states in the Balkan Peninsula after the Russo-Turkish War of 1877–78, which had been won by Russia against the Ottoman Empire. Represented at the meeting were Europe's then six great powers: Russia, Great Britain, France, Austria-Hungary, Italy, and Germany; the Ottomans; and four Balkan states: Greece, Serbia, Romania and Montenegro. The congress concluded with the signing of the Treaty of Berlin, replacing the preliminary Treaty of San Stefano that had been signed three months earlier.

The leader of the congress, German Chancellor Otto von Bismarck, sought to stabilise the Balkans, reduce the role of the defeated Ottoman Empire in the region, and balance the distinct interests of Britain, Russia and Austria-Hungary. He also wanted to avoid domination of the Balkans by Russia or the formation of a Greater Bulgaria, and to keep Constantinople in Ottoman hands. Finally Bismarck wanted to encourage the development of civil rights for Jews in the region. Under Bismarck's influence, the congress stripped the Ottomans of many of their European possessions, but refused to grant them to Russia and massively reduced the gains of Bulgaria (compared to the Principality of Bulgaria envisaged by the preliminary San Stefano treaty).

The affected territories were instead granted varying degrees of independence. Romania became fully independent, though was forced to give part of Bessarabia to Russia, and gained Northern Dobruja. Serbia and Montenegro were also granted full independence but lost territory, with Austria-Hungary occupying the Sandžak region along with Bosnia and Herzegovina. Britain took possession of Cyprus. Of the territory that remained within the Ottoman Empire, Bulgaria was made a semi-independent principality, Eastern Rumelia became a special administration, and the region of Macedonia was returned to the Ottomans on condition of reforms to its governance.

The results were initially hailed as a success for peace in the region, but most of the participants were not satisfied with the outcome. The Ottomans were humiliated and had their weakness confirmed as the "sick man of Europe". Russia resented the lack of rewards, despite having won the war that the conference was supposed to resolve, and humiliated by the other great powers in their rejection of the San Stefano settlement. Serbia, Bulgaria and Greece all received far less than they thought they deserved, especially Bulgaria which was left with less than half of the territory envisioned by the Treaty of San Stefano. Bismarck became hated by Russian nationalists and Pan-Slavists, and later found that he had tied Germany too closely to Austria-Hungary in the Balkans. Although Austria-Hungary gained substantial territory, this angered the South Slavs and led to decades of tensions in Bosnia and Herzegovina, culminating in the assassination of Archduke Franz Ferdinand.

In the long term, the settlement led to rising tensions between Russia and Austria-Hungary, and disputes over nationalism in the Balkans. Grievances with the results of the congress festered until they exploded in the First and Second Balkan Wars (1912 and 1913 respectively). Continuing nationalism in the Balkans was one of the causes of the First World War in 1914.

Background

In the decades leading up to the congress, Russia and the Balkans had been gripped by Pan-Slavism, a movement to unite all the Balkan Slavs under one rule. The Treaty of San Stefano, which had created a "Greater Bulgaria", was opposed as a display of Pan-Slavic hegemonic ambition in southeastern Europe. In Imperial Russia, Pan-Slavism meant the creation of a unified Slavic state, under Russian direction, and was essentially a byword for Russian conquest of the Balkan peninsula. The realisation of the goal would have given Russia control of the Dardanelles and the Bosphorus, thus economic control of the Black Sea and substantially greater geopolitical power. That desire evolved similarly to the Pan-Germanism and Pan-Italianism, which had resulted in two unifications, took different forms in the various Slavic nations.

Balkan Slavs felt they needed both an equivalent to Piedmont to serve as a base and an outside sponsor corresponding to France. The state that was meant to serve as the locus for unification of the Balkans under a "Slavic" rule was not always clear, as initiative wafted between Serbia and Bulgaria. Italian rhetoric by contrast cast Romania as Latin, a "second Piedmont".

The recognition of the Bulgarian Exarchate by the Ottomans in 1870 had been intended to separate the Bulgarians, religiously from the Greek patriarch, and politically from Serbia. Pan-Slavism required the end of Ottoman rule in the Balkans. How and whether that goal would be realised was the major question to be answered at the Congress of Berlin.

Great powers in the Balkans
The Balkans were a major stage for competition between the European great powers in the second half of the 19th century. Britain and Russia had interests in the fate of the Balkans. Russia was interested in the region, both ideologically, as a pan-Slavist unifier, and practically, to secure greater control of the Mediterranean. Britain was interested in preventing Russia from accomplishing its goals. Furthermore, the Unifications of Italy and of Germany had stymied the ability of a third European power, Austria-Hungary, to expand its domain to the southwest any further. Germany, as the most powerful continental nation since the 1871 Franco-Prussian War had little direct interest in the settlement and so was the only power that could mediate the Balkan question credibly.

Russia and Austria-Hungary, the two powers that were most invested in the fate of the Balkans, were allied with Germany in the conservative League of Three Emperors, which had been founded to preserve the monarchies of Continental Europe. The Congress of Berlin was thus mainly a dispute among supposed allies of Bismarck and his German Empire, the arbiter of the discussion, would thus have to choose before the end of the congress which of their allies to support. That decision was to have direct consequences on the future of European geopolitics.

Ottoman brutality in the Serbian–Ottoman War and the violent suppression of the Herzegovina Uprising fomented political pressure within Russia, which saw itself as the protector of the Serbs, to act against the Ottoman Empire. David MacKenzie wrote that "sympathy for the Serbian Christians existed in Court circles, among nationalist diplomats, and in the lower classes, and was actively expressed through the Slav committees".

Eventually, Russia sought and obtained Austria-Hungary's pledge of benevolent neutrality in the coming war, in return for ceding Bosnia Herzegovina to Austria-Hungary in the Budapest Convention of 1877. act: The Berlin Congress in effect postponed resolution of the Bosnian question and left Bosnia and Herzegovina under Habsburg control. This was the goal of Hungarian Count Gyula Andrássy.

Treaty of San Stefano

After the Bulgarian April Uprising in 1876 and the Russian victory in the Russo-Turkish War in 1877–1878, Russia had liberated almost all of the Ottoman European possessions. The Ottomans recognised Montenegro, Romania and Serbia as independent, and the territories of all three of them were expanded. Russia created a large Principality of Bulgaria as an autonomous vassal of the sultan. That expanded Russia's sphere of influence to encompass the entire Balkans, which alarmed other powers in Europe. Britain, which had threatened war with Russia if it occupied Constantinople, and France did not want another power meddling in either the Mediterranean or the Middle East, where both powers were prepared to make large colonial gains. Austria-Hungary desired Habsburg control over the Balkans, and Germany wanted to prevent its ally from going to war. German Chancellor Otto von Bismarck thus called the Congress of Berlin to discuss the partition of the Ottoman Balkans among the European powers and to preserve the League of Three Emperors in the face of the spread of European liberalism.

The Congress was attended by Britain, Austria-Hungary, France, Germany, Italy, Russia and the Ottoman Empire. Delegates from Greece, Romania, Serbia and Montenegro attended the sessions that concerned their states, but they were not members.

The Congress was solicited by Russia's rivals, particularly Austria-Hungary and Britain, and was hosted in 1878 by Bismarck. It proposed and ratified the Treaty of Berlin. The meetings were held at Bismarck's Reich Chancellery, the former Radziwill Palace, from 13 June to 13 July 1878. The congress revised or eliminated 18 of the 29 articles in the Treaty of San Stefano. Furthermore, by using as a foundation the Treaties of Paris (1856) and of Washington (1871), the treaty rearranged the East.

Other powers' fear of Russian influence

The principal mission of the participants at the Congress was to deal a fatal blow to the burgeoning movement of pan-Slavism. The movement caused serious concern in Berlin and even more so in Vienna, which was afraid that the repressed Slavic nationalities would revolt against the Habsburgs. The British and the French governments were nervous about both the diminishing influence of the Ottoman Empire and the cultural expansion of Russia to the south, where both Britain and France were poised to colonise Egypt and Palestine. By the Treaty of San Stefano, the Russians, led by Chancellor Alexander Gorchakov, had managed to create in Bulgaria an autonomous principality, under the nominal rule of the Ottoman Empire.

That sparked the Great Game, the massive British fear of the growing Russian influence in the Middle East. The new principality, including a very large portion of Macedonia as well as access to the Aegean Sea, could easily threaten the Dardanelles Straits, which separate the Black Sea from the Mediterranean Sea.

The arrangement was not acceptable to the British, who considered the entire Mediterranean to be a British sphere of influence and saw any Russian attempt to gain access there as a grave threat to British power. On 4 June, before the Congress opened on 13 June, British Prime Minister Lord Beaconsfield had already concluded the Cyprus Convention, a secret alliance with the Ottomans against Russia in which Britain was allowed to occupy the strategically-placed island of Cyprus. The agreement predetermined Beaconsfield's position during the Congress and led him to issue threats to unleash a war against Russia if it did not comply with Ottoman demands.

Negotiations between Austro-Hungarian Foreign Minister Gyula Andrássy and British Foreign Secretary Marquess of Salisbury had already "ended on 6 June by Britain agreeing to all the Austrian proposals relative to Bosnia-Herzegovina about to come before the congress while Austria would support British demands".

Bismarck as host

The Congress of Berlin is frequently viewed as the culmination of the battle between Chancellors Alexander Gorchakov of Russia and Otto von Bismarck of Germany. Both were able to persuade other European leaders that a free and independent Bulgaria would greatly improve the security risks posed by a disintegrating Ottoman Empire. According to historian Erich Eyck, Bismarck supported Russia's position that "Turkish rule over a Christian community (Bulgaria) was an anachronism which undoubtedly gave rise to insurrection and bloodshed and should therefore be ended". He used the Great Eastern Crisis of 1875 as proof of growing animosity in the region.

Bismarck's ultimate goal during the Congress of Berlin was not to upset Germany's status on the international platform. He did not wish to disrupt the League of the Three Emperors by choosing between Russia and Austria as an ally. To maintain peace in Europe, Bismarck sought to convince other European diplomats that dividing up the Balkans would foster greater stability. During the process, Russia began to feel cheated despite eventually gaining independence for Bulgaria. Problems in the alliances in Europe before the First World War were thus noticeable.

One reason that Bismarck was able to mediate the various tensions at the Congress of Berlin was his diplomatic persona. He sought peace and stability when international affairs did not pertain to Germany directly. Since he viewed the current situation in Europe as favourable for Germany, any conflicts between the major European powers that threatened the status quo was against German interests. Also, at the Congress of Berlin, "Germany could not look for any advantage from the crisis" that had occurred in the Balkans in 1875. Therefore, Bismarck claimed impartiality on behalf of Germany at the Congress, which enabled him to preside over the negotiations with a keen eye for foul play.

Though most of Europe went into the Congress expecting a diplomatic show, much like the Congress of Vienna, they were to be sadly disappointed. Bismarck, unhappy to be conducting the Congress in the heat of the summer, had a short temper and a low tolerance for malarky. Thus, any grandstanding was cut short by the testy German chancellor. The ambassadors from the small Balkan territories whose fate was being decided were barely even allowed to attend the diplomatic meetings, which were between mainly the representatives of the great powers.

According to Henry Kissinger, the congress saw a shift in Bismarck's Realpolitik. Until then, as Germany had become too powerful for isolation, his policy was to maintain the League of the Three Emperors. Now that he could no longer rely on Russia's alliance, he began to form relations with as many potential enemies as possible.

Legacy

Bowing to Russia's pressure, Romania, Serbia and Montenegro were all declared independent principalities. Russia kept Southern Bessarabia, which it had annexed in the Russo-Turkish War, but the Bulgarian state that it had created was first bisected and then divided again into the Principality of Bulgaria and Eastern Rumelia, both of which were given nominal autonomy, under the control of the Ottoman Empire. Bulgaria was promised autonomy, and guarantees were made against Turkish interference, but they were largely ignored. Romania received Northern Dobruja. Montenegro obtained Nikšić, along with the primary Albanian regions of Podgorica, Bar and Plav-Gusinje. The Ottoman government, or Porte, agreed to obey the specifications contained in the Organic Law of 1868 and to guarantee the civil rights of non-Muslim subjects. The region of Bosnia-Herzegovina was handed over to the administration of Austria-Hungary, which also obtained the right to garrison the Sanjak of Novi Pazar, a small border region between Montenegro and Serbia. Bosnia and Herzegovina were put on the fast track to eventual annexation. Russia agreed that Macedonia, the most important strategic section of the Balkans, was too multinational to be part of Bulgaria and permitted it to remain under the Ottoman Empire. Eastern Rumelia, which had its own large Turkish and Greek minorities, became an autonomous province under a Christian ruler, with its capital at Philippopolis. The remaining portions of the original "Greater Bulgaria" became the new state of Bulgaria.

In Russia, the Congress of Berlin was considered to be a dismal failure. After finally defeating the Turks despite many past inconclusive Russo-Turkish wars, many Russians had expected "something colossal", a redrawing of the Balkan borders in support of Russian territorial ambitions. Instead, the victory resulted in an Austro-Hungarian gain on the Balkan front that was brought about by the rest of the European powers' preference for a powerful Austria-Hungarian Empire, which threatened basically no one, to a powerful Russia, which had been locked in competition with Britain in the so-called Great Game for most of the century. Gorchakov said, "I consider the Berlin Treaty the darkest page in my life". Most Russian people furious over the European repudiation of their political gains, and though there was some thought that it represented only a minor stumble on the road to Russian hegemony in the Balkans, it actually gave Bosnia-Herzegovina and Serbia over to Austria-Hungary's sphere of influence and essentially removed all Russian influence from the area.

The Serbs were upset with "Russia... consenting to the cession of Bosnia to Austria":

Italy was dissatisfied with the results of the Congress, and the tensions between Greece and the Ottoman Empire were left unresolved. Bosnia-Herzegovina would also prove to be problematic for the Austro-Hungarian Empire in later decades. The League of the Three Emperors, established in 1873, was destroyed since Russia saw lack of German support on the issue of Bulgaria's full independence as a breach of loyalty and the alliance. The border between Greece and Turkey was not resolved. In 1881, after protracted negotiations, a compromise border was accepted after a naval demonstration of the great powers had resulted in the cession of Thessaly and the Arta Prefecture to Greece.

Thus, the Berlin Congress sowed the seeds of further conflicts, including the Balkan Wars and (ultimately) the First World War. In the 'Salisbury Circular' of 1 April 1878, the British Foreign Secretary, the Marquess of Salisbury, clarified the objections of him and the government to the Treaty of San Stefano because of the favorable position in which it left Russia.

In 1954, the British historian A. J. P. Taylor wrote:

Though the Congress of Berlin constituted a harsh blow to Pan-Slavism, it, by no means, solved the question of the area. The Slavs in the Balkans were still mostly under non-Slavic rule, split between the rule of Austria-Hungary and the ailing Ottoman Empire. The Slavic states of the Balkans had learned that banding together as Slavs benefited them less than playing to the desires of a neighboring great power. That damaged the unity of the Balkan Slavs and encouraged competition between the fledgling Slav states.

The underlying tensions of the region would continue to simmer for thirty years until they again exploded in the Balkan Wars of 1912–1913. In 1914, the assassination of Franz Ferdinand, the Austro-Hungarian heir, led to the First World War. In hindsight, the stated goal of maintaining peace and balance of powers in the Balkans obviously failed since the region would remain a source of conflict between the great powers well into the 20th century.

Internal opposition to Andrássy's objectives
Austro-Hungarian Foreign Minister Gyula Andrássy and the occupation and administration of Bosnia-Herzegovina also obtained the right to station garrisons in the Sanjak of Novi Pazar, which remained under Ottoman administration. The Sanjak preserved the separation of Serbia and Montenegro, and the Austro-Hungarian garrisons there would open the way for a dash to Salonika that "would bring the western half of the Balkans under permanent Austrian influence". "High [Austro-Hungarian] military authorities desired... [an] immediate major expedition with Salonika as its objective".

On 28 September 1878 the Finance Minister, Koloman von Zell, threatened to resign if the army, behind which stood the Archduke Albert, were allowed to advance to Salonika. In the session of the Hungarian Parliament of 5 November 1878 the Opposition proposed that the Foreign Minister should be impeached for violating the constitution by his policy during the Near East Crisis and by the occupation of Bosnia-Herzegovina. The motion was lost by 179 to 95. By the Opposition rank and file the gravest accusations were raised against Andrassy.

Delegates

United Kingdom
 Benjamin Disraeli Earl of Beaconsfield (Prime Minister)
 Marquess of Salisbury (Foreign Secretary)
 Baron Ampthill (Ambassador to Germany)

Russia
 Prince Gorchakov (Foreign Minister)
 Count Shuvalov (Ambassador to Great Britain)
 Baron d'Oubril (Ambassador to Germany)

Germany
 Otto von Bismarck (Chancellor)
 Prince Hohenlohe (Ambassador to France)
 Bernhard Ernst von Bülow (State Secretary for Foreign Affairs)

Austria-Hungary
 Count Andrássy (Foreign Minister)
 Count Károlyi (Ambassador to Germany)
 Baron Heinrich Karl von Haymerle (Ambassador to Italy)

France
 Monsieur Waddington (Foreign Minister)
 Comte de Saint-Vallier
 Monsieur Desprey

Kingdom of Italy
 Count Corti (Foreign Minister)
 Count De Launay

Ottoman Empire
 Karatheodori Pasha
 Sadullah Pasha
 Mehmed Ali Pasha
 Catholicos Mkrtich Khrimian (representing Armenian population)

Romania
 Ion C. Brătianu
 Mihail Kogălniceanu

Greece
 Theodoros Deligiannis

Serbia
 Jovan Ristić

Montenegro
 Božo Petrović
 Stanko Radonjić

Albanians in the Congress
 Abdyl Frasheri
 Jani Vreto

See also
 International relations of the Great Powers (1814–1919)

  Berlin Conference (1884)

Notes

References and further reading

 Djordjevic, Dimitrije.  "The Berlin Congress of 1878 and the Origins of World War I". Serbian Studies (1998) 12 #1 pp 1–10.

 Medlicott, William Norton. Congress of Berlin and After (1963)

 Millman, Richard. Britain and the Eastern Question, 1875–78 (1979)

 Seton-Watson, R.W. Disraeli, Gladstone, and the Eastern question: a study in diplomacy and party politics (1935) pp  431–89. online

External links

1878 conferences
1878 in Germany
1878 in international relations
19th century in Berlin
19th-century diplomatic conferences
Diplomatic conferences in Germany
History of the Balkans
July 1878 events
June 1878 events
Late modern Europe
Robert Gascoyne-Cecil, 3rd Marquess of Salisbury

Congress of Berlin