O Campeonato Chinês de 2017 ou China Championship de 2017, também conhecido oficialmente como Evergrande China Championship 2016 por razões de patrocínio, foi um torneio profissional de snooker pontuável para o ranking que ocorreu de 16 a 22 de agosto de 2017 em Guangzhou, na China. Foi a segunda prova do ranking da temporada de 2017–18.

Também foi a primeira vez que o evento pontuou para o ranking da categoria. O escocês John Higgins foi o defensor do título, mas acabou sendo eliminado na segunda rodada da fase final pelo inglês Tom Ford.

O vencedor do torneio foi o belga Luca Brecel que derrotou o inglês Shaun Murphy por 10–5 na final. Ele se tornou o primeiro jogador da Europa continental a vencer um evento do ranking.

Premiação
O evento teve um premiação total de 700 mil libras esterlinas [50 mil a mais que a edição anterior], sendo 200 mil libras esterlinas [50 mil a menos que a edição anterior] a parte dedicada ao campeão. A distribuição dos prêmios (prize money) para o evento foi a seguinte:

Jogos

Fase de qualificação
As partidas da fase de qualificação foram realizadas de 3 e 6 de junho de 2017 no Preston Guild Hall em Preston, na Inglaterra. Todas as partidas foram disputadas no melhor de 9 frames. A Associação Chinesa de Bilhar e Snooker (Chinese Billiards and Snooker Association — CBSA) selecionou wild cards ["curingas"] chineses entre jogadores amadores locais, mas, ao contrário dos ano anterior, não houve rodada adicional de embate entre "curingas".

Fase final

Final

Century breaks

Centuries da fase de qualificação
Total: 29

 138  Zhang Anda
 136  Stuart Carrington
 134, 124  Marco Fu
 120  David Gilbert
 115  Mark Allen
 115  Rhys Clark
 111  Anthony McGill
 110  Chris Wakelin
 110  Mark Williams
 109  Shaun Murphy
 107  Anthony Hamilton
 105  Joe Perry
 104  Barry Hawkins
 104  Xiao Guodong
 103  Ali Carter
 103  Jimmy Robertson
 103  Chen Zifan
 102  Mark Davis
 102  Ken Doherty
 102  Sam Craigie
 101  Peter Ebdon
 101  Stephen Maguire
 100  Judd Trump
 100  Ian Preece
 100  Gerard Greene
 100  Thepchaiya Un-Nooh
 100  Hossein Vafaei
 100  Chris Totten

Centuries da fase final
Total: 40

 144  Thepchaiya Un-Nooh
 139, 133, 103  Li Hang
 139, 130, 124, 100  Ronnie O'Sullivan
 137  Ryan Day
 134  Mark Joyce
 133, 127, 112  Ali Carter
 133  Tom Ford
 130, 120  Stuart Carrington
 129, 119  John Higgins
 128, 105, 104  Judd Trump
 128  Ding Junhui
 124, 104  Zhou Yuelong
 124  Fergal O'Brien
 123  Mark Selby
 122  Yan Bingtao
 115  Mark Williams
 110, 107, 103  Luca Brecel
 110  Barry Hawkins
 109  Mark Davis
 107, 104, 100  Shaun Murphy
 104  Michael White
 102  Marco Fu
 102  Liang Wenbo
 100  Alfie Burden

2017 no snooker
Desporto na China em 2017

Campeonato Chinês de Snooker de 2017


An Dendrobium barbatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jacob Gijsbert Samuel van Breda. An Dendrobium barbatum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dendrobium

Dendrobium barbatum


Çetin Alp (21 Haziran 1947, Malatya - 18 Mayıs 2004, İstanbul), Türk şarkıcı.

Yaşamı
Malatya'da doğmuştur. 3 evlilik yaşayan Alp, ilk evliliğini Ergül Kuğuoğlu ile yaptı (boşandılar). Bu evliliğinden Fulya (d.1970) ve Filiz adında iki kızı ve Ahmet Küçükarslan (d.1976) adında bir oğlu oldu. 2. evliliğini Şermin Küçükaslan ile yapan Alp, 19 Kasım 1982'de boşandılar. 3. ve son evliliğini seksenlerde Suna Yıldızoğlu ile yapan Alp, 9 yıl sonra boşandı. Uzun zamandır kalp sorunu yaşayan sanatçı, ölümünden birkaç yıl önce anjiyo olmuş ve kalp damarına stent takılmıştı, sanatçının tek böbreğinin olmaması nedeniyle ilaçla tedavisi de yavaş ilerliyordu. 2004 yılında kalp krizi geçirerek öldü.

Kariyeri

Kariyerine 1970'lerdeki Altın Ses yarışmasındaki birincilikle atılır. Bu yıllarda Sezen Cumhur Önal'ın sözlerini yazdığı bir Yunanca şarkıyı 45'lik olarak yayındı. 45'lik tutulur, 500 bin satar. Sanatçıya, bu 45'lik Altın plak kazandırdı. Peşi sıra yine çok tutan 45'liği Son Defa Görsemi yaptı. Yurdaer Doğulu ve Zekai Apaydın orkestralarıyla birlikte çalışmalar yaptı, Eurovizyon ardından Los Angeles'taki 'Dünya Şarkıcı Yarışması'nda üçüncülük elde etti. Ayrıca 1990'da Bulgaristan'da düzenlenen 'Altın Orfe' yarışmasında birinci oldu.  İngiliz asıllı eski eşi Suna Yıldızoğlu ile dokuz yıl birlikte kariyerine devam etti, birçok 45'lik yayımlamasına karşın tek bir stüdyo albümü çıkaramadı. 1983 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye'yi Kısa Dalga Vokal Grubu ile birlikte "Opera" adlı şarkıyla temsil etmiştir. Bu yarışmada sıfır puanla sonuncu olması sebebiyle yıllarca yıkıcı eleştirilerin hedefi olan sanatçı, Türkiye'nin 2003'te kazandığı ilk zaferle ertesi yıl İstanbul'da yapılan 2004 Eurovision Şarkı Yarışmasının finalinden üç gün sonra evinde kalp krizi geçirerek ölmüştür. Bir hafta önce Alp'le TRT'nin Eurovision vesilesiyle yaptığı söyleşide "Münih'te aldığı kötü sonucun kendisine mal edildiği için çok üzüldüğünü ve yıllarca kendine gelemediğini" anlatmıştı.

Los Angeles ve Altın Orfe Müzik Festivalleri'nde de yarışmıştır. Güçlü bariton sesi, müzik bilgisi ve "Çek Çek" adlı 1970'lerin sonundaki hit şarkısıyla da hatırlanmaktadır.

 Diskografi
 45'likleri Topkapı Plak Sen Bir Yana, Dünya Bir Yana/Herşeyi Unutalım
 Günah Bize/Meçhul Karanlık (1970)
 Ayrılık Yok Artık/Bir Gün Biter Demiştin (1972)Yonca Plak Bir Kadeh Atınca Birşeyin Kalmaz/Hatıralar (1973)Öncü Plak Çek Çek/Sana Ne Olmuş (1978)
 Elveda (1979 Eurovision Finale Katılan Şarkı)/Son Defa Görsem (1979)
 Son Olsun/Sonsuz Aşk (Suna Yıldızoğlu ile) (1981)Diskotür Plak'
 Opera (Türkçe)/Opera (İngilizce) (1983)

Diğer
 Son Defa (1986 Kuşadası Altın Güvercin Müzik Yarışması)

Dış bağlantılar

 Huysuz Show - Çetin Alp (1995)

Kaynakça

1947 doğumlular
Malatya doğumlu sanatçılar
2004 yılında ölenler
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1983 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Türkiye'nin Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
İstanbul'da kalp krizinden ölenler
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler
Resim aranan müzisyenler
20. yüzyıl erkek şarkıcıları
Türk erkek pop şarkıcıları

Çetin Alp


Johannes Ringgaard-Christensen (født 23. oktober 1917 i Skyum) er en tidligere landsretssagfører, politiker og borgmester i Viborg Kommune fra 1970-1972.

Historie
I 1938 blev han student fra Rønde Gymnasium, og begyndte derefter at læse teologi i ét år, og skiftede derefter til jura, og i 1947 blev han uddannet jurist.

Referencer

Jurister fra Danmark
Borgmestre fra Venstre
Borgmestre i Viborg
Medlemmer af Viborg Byråd

Johannes Ringgaard-Christensen


An Oropetium minimum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pilg.. An Oropetium minimum in nahilalakip ha genus nga Oropetium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oropetium

Oropetium minimum


Smještaj

Župna crkva sv. Petra i Pavla u Koški nalazi se u Slavoniji (Osječko-baranjska županija) nedaleko Našica, a smještena je na sjeverozapadnom dijelu sela na manjoj uzvisini unutar groblja uz županijsku cestu Ž4031 Koška- Lacići- Magadenovac i nedaleko potoka Donja Jasenovica. Preko puta nalazi se župni stan i vjeronaučna dvorana. Župa pripada valpovačkom dekanatu Đakovačko-osječke nadbiskupije.

Arhitektura
Oblikom tlocrta pripada po tipološkoj klasifikaciji pripada tipu romaničkih jednobrodnih longitudinalnih crkava s pravokutnim ili kvadratnim prezbiterijem. Najsačuvaniji romanički elementi su četiri prozora na zidu lađe, te prozor u svetištu. Prisutni su i ranogotički elementi pa se crkvu može odrediti kao i kasnoromaničku ili kao crkvu prijelaznog razdoblja. Kasnije je crkva obnavljana u duhu baroka i dograđeni su zvonik i sakristija.

Povijest
Vrijeme gradnje crkve nije popraćeno ni s jednim pisanim dokumentom iz toga vremena ali po stilu same gradnje pripada vjerojatno u drugu polovicu 13. stoljeća. Ovo se temelji na tipološkim elementima jer se može vezati na srodne primjere crkvi iz toga vremena u južnoj Mađarskoj, a napose u Baranji jer su sve te crkve tog vremena dijelile istu sudbinu. Također je i malo podataka o samoj župi iz toga razdoblja, iako se spominje u to vrijeme da je postojala župa u obližnjem tada trgovištu i utvrdi Subotica. Župa Koška se spominje 1332. što se vidi iz sabiranja papinske desetine. U 14. stoljeću vjerojatno je tu i dalje bila župa sa župnikom. Dolaskom Turaka 1532., crkvu devastiraju Krimski Tatari koji su sastavni dio osmanske vojske, a tada crkva ostaje bez krova. Katolički vjernici većinom napuštaju ove krajeve a za ostalo pučanstvo bogoslužje obavljaju franjevci iz samostana u Našicama koji pripadaju Kapistranskoj provinciji. Tada je u biti koškanska crkva filijala franjevačkog samostana u Našicama. U dokumentu iz 1660. može se saznati da je crkva pokrivena sa svih strana i opremljena potrebnim stvarima za bogoslužje. U ratu za oslobađanje Slavonije od Turaka pred kraj 17. stoljeća crkva je opet devastirana, a 1702. spominje se da je i dalje bez krova. Dolaskom novih stanovnika crkva je obnovljena, a u vizitaciji koju je 1730. vodio zagrebački kanonik Juraj Dumbović sadrži podatke da je Koška tada pripadala našičkoj župi, te da je stara zidana crkva sv. Petra apostola dobro pokrivena.
Temeljitu obnovu crkve poduzeo je vlasnik Valpovačkog vlastelinstva Petar Antun Hilleprand von Prandau kojemu je selo pripadalo. Obnova provedena u duhu baroka, a završena je 1754., te je tad je crkva posvećena u čast sv.Petra i Pavla. Tom prilikom probijen je južni ulaz i napravljeno drveno pjevalište. Matice ove župe vode se od 1771., a prije se mogu naći u Franjevačkom samostanu u Našicama, pa iz i toga može saznati da je tu bio prisutan svećenik. Franjevci borave u Koški do 1781., kada je tu poslan svećenik iz Pečuške biskupije. Sjedište župe se nalazi tada u Harkanovcima, a 1816. i službeno je pripojena Koška kao filijala. Kod obnove crkve od 1829. do 1840. izvedene su neke preinake na postojećem zdanju, ali izgrađen je novi zvonik i sakristija. Radove je izvodio zidarski majstor Friderik Kregl iz Sikloša na temelju sklopljenog ugovora. 1922. za župnika u Harkanovce dolazi Eugen Kubeša, koji vlastitim novcem gradi kuću u Koški koja bi služila kao župni stan.
Krajem 1923. cijelo područje valpovačkog dekanata zajedno s donjomiholjačkim prelazi iz nadležnosti Pečuške biskupije pod tada Đakovačko –srijemsku biskupiju nakon pritiska vlasti Kraljevine SHS.
Smatra se da je cijeli navedeni teritorij oba dekanata bio pod Pečuškom biskupijom zbog prijašnjeg pritiska valpovačkih vlastelina Prandau, koji su imali uz posjede u oba dekanata i posjede tada u južnoj Ugarskoj, pa su stoga željeli da su im posjedi u jednoj biskupiji.

Crkva u Koški status župe dobiva 1943., a prvi je župnik Jakov Benković, kojem se priređuje svečani doček i procesija ga prati do crkve, gdje služi se Sveta misa za sretan početak rada nove župe. Ratno vrijeme donosi i prve nedaće, župnik bez vlastitog kućanstva teško živi, a narod nema razumijevanja i župnik traži premještaj jer župljani nisu ispunili obećanje o nadogradnji i uređenju župnog stana. Župi tada pripadaju Niza, Prandanovci, Veliki Vučkovac, Lug Subotički i Ordanja. 1944. godine dolazi za župnika Adam Kovačev, koji do tada je pomoćnik župnika u Harkanovcima. Ubrzo osvaja narod kao dobar govornik, te pristupa proširenju župnog stana, ali zbog Drugog svjetskog rata mnogi poslovi kasne i nisu završeni na vrijeme, ali završetkom rata uporni odbornici uspijevaju završiti započeto i osigurati normalne uvjete za rad župnika i župe.
1954. je bila Marijina godina i župi su održane misije, a tada je odlučeno da će župa na poseban način slaviti blagdan Gospe Lurdske 11. veljače, a što se održalo i do danas. 1956. župa počinje slaviti blagdan sv. Ilije Proroka (20. srpnja) jer je bila poharana tučom. Zavjetni dan župe je dan sv. Jurja, te za ledene četvrtke: prvi iza Uskrsa, drugi iza Duhova, a treći pred sv. Iliju.
1960. u travnju po prvi put u povijesti župe mladu misu je slavio domaći sin Josip Varžić. Tragove svog rada ostavile su i redovnice Sv. Križa koje djeluju u župi više od 50 godina.
Prva filijarna kapela izgrađena je u Nizi. Gradnja je počela 1967., zemljište je darovao tada crkveni odbornik Slavko Jurišić, radove su izvodili Boško Kojundžić i Stjepan Plazonić iz Koške. Crkva dimenzije 10 x 5 m je dovršena 1968., kada je posvećena Blaženoj Djevici Mariji Kraljici Neba i Zemlje čiji se god slavio nekad 31. svibnja, a nakon Drugog vatinskog sabora Katoličke crkve prebačen je na 22. kolovoz. Dogovorom mještana Nize, nakon izgradnje, crkveni god ili kirvaj slavi se zadnju nedjelju u mjesecu svibnju, što je očuvano i do danas.
1971. započeta je gradnja kapele u Lugu Subotičkom, koja je završena 1972. i posvećena Presvetom Imenu Marijinom. Crkveni god ili kirvaj slavi se 12. rujna.

1991. uoči Domovinskog rata župna crkva je ponovno obnovljena.

2004. preustrojem dekanata na području Đakovačko –osječke nadbiskupije filijarna kapela u Lugu Subotičkom prelazi u župu u Budimce i u čepinski dekanat. Nova filijala župe Koška postaju Topoline s kapelom sagrađenom 1997. i posvećenom Uznesenju Blažene Djevice Marije, a koju pohađaju i vjernici iz susjednih Normanaca. Crkveni god ili kirvaj slavi se na blagdan Velike Gospe 15 kolovoza. Prije toga Topoline su pripadale župi u Bizovcu. Također tada župi pripada i selo Andrijevac, gdje nema vjerskih objekata, ali dogovorom mještana zaštitnik sela je sv. Antun Padovanski, koji se slavi 13. lipnja.
Danas župu čine uz Košku i filijale Niza, Topoline, te sela Normanci, Andrijevac i Ordanja, a gdje nema izgrađenih vjerskih objekata.
Misije se u župi održavaju povremeno, a dosada su održane 1954., 1963., 1985. i 2001.
Danas župa ima 2600 vjernika. Uz župni Caritas, aktivne su i misijske, molitvene i pjevačke skupine.

Župa ima svoje stranice na internetu i društvenim mrežama.

Župnici kroz povijest
 1943. – 1944. – vlč. Jakov Benković, boravi nekoliko mjeseci i na vlastiti zahtjev traži premještaj
 1944. – 1944.- vlč.- Slavko Brajković, boravi nekoliko mjeseci i odlazi za vojnog kapelana
 1944. – 1944. –vlč. Josip Kranjc, dolazi kao izbjeglica iz Slovenije, ostaje kratko zbog bolesti
 1944. – 1989. vlč. Adam Kovačev, župnik koji je u 45. godina svog pastorala i rada, župi dao današnji izgled
 1989. – 1998. – vlč. Jure Krešo, prvo je bio pomoćnik župnika (kapelan), nakon odlaska župnika vlč. Adam Kovačeva u mirovinu preuzima župu, za ratnih godina iskazuje se kroz Caritas (sakupljanje hrane, odjeće.) u pomoći prognanicima i izbjeglicama.
 1998. – 2004. – vlč. Đuro Ćuraj
 2004. – 2008. – vlč. Ivan Bešlić
 2008. – 2016. – vlč. Stipo Marić
 2016. -  do danas – vlč. dr. Tomislav Korov

Običaji župe
Adventskim vremenom počinje nova crkvena godina, a s time i vrijeme priprave za Božić koje počinje misama zornicama i velikom ispovijedi. Na Badnjak je polnoćka, na Božić velika svečana misa, na Nevinu dječicu je blagoslov djece. Na Staru godinu je misa zahvalnicu, na Svijećnicu blagoslov svijeća. Proslava Gospe Lurdske počinje devetnicom, a završava trodnevnicom uz svečanu misu i procesiju. Tokom Korizme obavlja se Križni put, velika ispovijed, Posljednja večera na Veliki četvrtak uz pranje nogu ministrantima. Na Veliki petak počinje križnim putem prije podne, a službom riječi poslije podne uz klanjanje sv. Križu. Na Veliku subotu je svečano bdijenje uz blagoslov hrane. Na Uskrs svečane mise su svim crkvama župe. Na Đurđevo se obavlja posvećenje konja, manifestaciju koju organizira Konjogojska udruga "Koška". Mjesec svibanj kao i listopad posvećeni su posebno štovanju BDM. Devetnica se obavlja i pred Duhove i Srce Isusovo, trodnevnica za zaštitnike župe Sv. Petra i Pavle 29. lipnja, kada se ujedno slavi dan Općine Koška. Povodom proslave blagdana Velike Gospe odražava se smotra folklora u organizaciji KUD "Koškani". U filijalama posebne pripreme vrše se i prije crkvenih godova ili kirvaja u tim mjestima.

Izvori
 "Škola u Koški 1852. do 2002." skupine autora (Nedjeljko Majić, prof., Marija Lukić, Ljerka Drča, prof., Dubravka Payerl-Čikara, prof. i Anđelka Jakobović), izdavač Osnovna škola "Ivane Brlić Mažuranić", Koška, 2003. .
 "100 godina sela Niza", fotomonografija skupine autora (Anamarija Jug, Stephanie Jug, Ivica Bardy, Ivan Stojaković, Sanja Mauhar i Elvis Markovčić) u izdanju i nakladništvu Grafika d. o. o., Osijek, 2010.
 Terra cos novine, broj 1. i 2. u izdanju OŠ I. B. Mažuranić Koška, 2001.

Vanjske poveznice
 http://djos.hr/
 https://zupa-koska.weebly.com/

Katoličke crkve u Hrvatskoj

Župna crkva sv. Petra i Pavla, apostoli u Koški


Otkazane utrke Formule 1 obuhvaćaju utrke Formule 1 od 1950. do danas, koje su prvotno bile uvrštene u kalendar Formule, ali su naknadno iz raznih razloga otkazane.

Popis otkazanih utrka

1952.
 Velika nagrada Španjolske
Utrka u Španjolskoj je otkazana zbog nedostatka novčanih sredstava.

1953.
 Velika nagrada Španjolske

1954.
 Velika nagrada Nizozemske
Utrka u Nizozemskoj je otkazana zbog nedostatka novčanih sredstava.

1955.
 Velika nagrada Francuske
 Velika nagrada Njemačke
 Velika nagrada Švicarske
 Velika nagrada Španjolske
Sve četiri utrke su bile otkazane zbog nesreće koja se dogodila 11. lipnja na utrci 24 sata Le Mansa.

1957.
 Velika nagrada Belgije
 Velika nagrada Nizozemske
 Velika nagrada Španjolske
Sve tri utrke su bile otkazane zbog vrlo visokih cijena nafte, kao posljedice Sueske krize.

1959.
 Velika nagrada Argentine
 Velika nagrada Belgije
 Velika nagrada Maroka
Utrka u Argentini je otkazana zbog toga što su argentinski vozači Juan Manuel Fangio i José Froilán González, najavili da neće nastupiti na utrci, te je interes publike za utrku otpao. Utrka u Belgiji je otkazana zbog spora organizatora oko novca, dok je nedostatak novčanih sredstava bio razlog otkazivanja utrke u Maroku.

1960.
 Velika nagrada Maroka
Utrka u Maroku je otkazana zbog nedostatka novčanih sredstava.

1961.
 Velika nagrada Maroka
Treću sezonu zaredom, utrka u Maroku je bila otkazana zbog istog razloga - nedostatka novčanih sredstava. Nakon ove godine, organizatori nisu više nikada pokušali organizirati utrku Formule 1 u Maroku.

1965.
 Velika nagrada Austrije
Utrka u Austriji je otkazana zbog pritužbe na sigurnost, koje su momčadi i vozači podnijeli zbog hrapavosti staze.

1969.
 Velika nagrada Belgije
Utrka u Belgiji je otkazana zbog nesigurnosti staze. Nakon inspekcije i pregleda staze, na čijem vodstvu je bio Jackie Stewart, koji je tada bio odgovoran za većinu aktivnosti u Formuli 1 pokušavajući utrkivanje učiniti sigurnijim, zahtijevane su promjene koje vlasnici staze nisu htjeli platiti. Zbog toga su vozači bojkotirali utrku, koja je na kraju bila i otkazana.

1971.
 Velika nagrada Belgije
 Velika nagrada Meksika

1972.
 Velika nagrada Nizozemske
 Velika nagrada Sjedinjenih Američkih Država Zapad
 Velika nagrada Meksika

1975.
 Velika nagrada Kanade

1976.
 Velika nagrada Argentine

1978.
 Velika nagrada Japana
Utrka u Japanu je otkazana zbog nepoznatih razloga.

1979.
 Velika nagrada Švedske
Utrka u Švedskoj je otkazana zbog manjka interesa publike, čiji je uzrok bio smrt Ronnija Petersona i Gunnara Nilssona prethodne godine. Kao rezultat toga, organizatori nisu imali novca za održavanje utrke, što je dovelo do otkazivanja.

1981.
 Velika nagrada Sjedinjenih Američkih Država
 Velika nagrada Južne Afrike
Utrka u Sjedinjenim Američkim Državama je otkazana zbog finacijski problema staze Watkins Glen. Utrka u Južnoj Africi je otkazana zbog političkih prepiranja između FISA-e (Fédération Internationale du Sport Automobile) i FOCA-e (Formula One Constructors Association). FISA je htjela pomaknuti termin utrkivanja na 11. travnja, što je bilo dva mjeseca kasnije u odnosu na već dogovoreni termin 7. veljače. FOCA, koju su većinom činili britanski timovi, već je imala dogovor s organizatorima utrke i nisu htjeli popustiti FISA-i. Utrka se održala kao dio Formule Libre i takmičili su se timovi koju su podržavali FOCA-u, dok su ostali odbili sudjelovati.

1982.
 Velika nagrada Argentine
Utrka u Argentini je otkazana zbog nedostataka sponzora, kada se nekoliko odlučilo obustaviti financiranje utrke zbog neizvjesnosti nakon bojkota vozača na prethodnoj VN Južne Afrike.

1987.
 Velika nagrada Kanade

1997.
 Velika nagrada Portugala

2011.
 Velika nagrada Bahreina
Utrka u Bahreinu je otkazana zbog nestabilne političke situacije. Bernie Ecclestone je prvobitno odgodio utrku za 30. listopada, ali zbog pritiska momčadi Formule 1, bio je primoran otkazati utrku.

2020.
  Velika nagrada Australije
  Velika nagrada Vijetnama
  Velika nagrada Kine
  Velika nagrada Nizozemske
  Velika nagrada Monaka
  Velika nagrada Azerbajdžana
  Velika nagrada Kanade
  Velika nagrada Francuske
  Velika nagrada Singapura
  Velika nagrada Japana
  Velika nagrada Sjedinjenih Američkih Država
  Velika nagrada Mexico Cityja
  Velika nagrada Brazila

Sve utrke otkazane su zbog pandemije koronavirusa.

2021.
  Velika nagrada Vijetnama
  Velika nagrada Kanade

Utrka u Vijetnamu je bila planirana za 2021., no krajem 2020., gradonačelnik Hanoija Nguyen Duc Chung, uhićen je zbog korupcije i navodnog prisvajanja dokumenata koji su sadržavali državne tajne. Premda slučaj nije bio povezan s Formulom 1 i Velikom nagradom Vijetnama, FIA je odgodila utrku, pošto je Chung bio ključni čovjek u održavanju utrke. Utrka u Kanadi se trebala voziti u vikendu između 11. i 13. lipnja, no zbog stalnih međunarodnih ograničenja putovanja u Kanadi zbog pandemije koronavirusa, organizaciji Formule 1 nije bilo moguće ući u zemlju bez obvezne 14-dnevne karantene, što je dovelo do otkazivanja utrke.

Popis prema broju otkazanih utrka

 Velika nagrada Meksika je 2020. nosila službeni naziv Velika nagrada Mexico Cityja.

Izvori

Formula 1

Otkazane utrke Formule 1


Opsada Majozamalhe (ili Maogamalhe) vođena je 363. godine. Rimska vojska pod carem Julijanom napala je, opljačkala i uništila grad Majozamalhu, prije nego što je nastavila dalje prema sasanidskoj prijestolnici Ktezifontu.

Pozadina

Želeći osvetiti poraze koje su Rimljani pretrpjeli pod Konstancijem II. i proslaviti se po osvajanju istoka, što nijednom rimskom caru nije prije uspjelo, rimski car Julijan je 363. godine napao posjede Šapura II., perzijskog kralja. Skupivši svoje snage kod Kare, u rimskoj provinciji Mezopotamiji, Julijan je podijelio svoje snage. Prema Amijanu Marcelinu, dio vojske od 30000 ljudi poslao je sjeveroistočno pod zapovjedništvom svojega rođaka Prokopija i namjesnika Egipta Sebastijana, koji su trebali zatražiti pomoć od Aršaka II., armenskog kralja. Udruženim snagama, Prokopije, Sebastijan i Aršak II. su trebali zatim poći duž Tigrisa na Ktezifont. Julijan je osobno, s većim snagama (65000 ljudi), prodro u Asiriju na jugu, nastavivši put duž Eufrata od Kalinika u pravcu Ktezifonta. Prešao je granicu kod Kirkezija, gdje je bio sklopljen mir između Rimskoga Carstva i Perzije u vrijeme Dioklecijana. Ondje je Julijan ostavio odred od 10000, koji su trebali osigurati pozadinu Julijanove vojske. Šapura je pak iznenadila snaga i pravac Julijanovog prodora. Stoga nije uspio skupiti na vrijeme snage, koje bi branile Asiriju. Iz tog razloga je Julijan tijekom svog prolaska kroz Asiriju nailazio na samo simboličan otpor. Perzijska konjica napadala je Julijanova krila. Perzijanci su također razrušili kanale i nasipe kako bi poplavili Asiriju. Međutim, Julijan je nadvladao ove prepreke. Anah je kapitulirao pred njegovim snagama. Makeprakta je pokorena. Pirizabora je također pobijeđena i opljačkana. I tako se Julijan brzo našao podno zidina Majozamalhe, čvrsto utvrđenog mjesta udaljenog dvadesetak kilometara od perzijske prijestolnice Ktezifonta.

Opsada

Majozamalha je imala jaka obrambena postrojenja i snažnu posadu. Zbog toga ju je Julijan odlučio osvojiti. Prije toga, dovukao je katapulte i opsadne strojeve kroz Asiriju. Julijan ih je bezuspješno upotrijebio protiv neosvojivih fortifikacija. Međutim, ispostavilo se da je Julijanov frontalni napad zapravo bio paravan iza kojega se krio pravi manevar. Naime, dok je perzijska obrana odbijala napad na zidine, rimski inženjeri su iskopali tunel ispod branitelja, preko kojega su tri kohorte, ili 1500 elitnih rimskih vojnika podrli u srce grada. Grad je odmah zauzet iznutra. Osvajači nisu pokazali nikakvu milost prema iznenađenim braniteljima i stanovništvu, koji su prije pada grada uvrijedili Julijanovu vojsku i savjeznika, odmetnutog kneza perzijske kraljevske kuće, Hormizda.

Izvori

Literatura

Bitke starog Rima
Sasanidsko Perzijsko Carstvo
Opsade

Opsada Majozamalhe


Mounir Lazzez, né le  à Sfax, est un pratiquant tunisien d'arts martiaux mixtes (MMA). Il combat au sein de l'Ultimate Fighting Championship (UFC) dans la division des poids welters.

Il est champion des poids welters du  en 2015.

Biographie

Son premier combat à l'UFC se solde par une victoire face à  le  lors de l' ; le combat obtient le bonus Fight of the Night.

Il s'incline par TKO face à  le  à l'.

Son troisième combat se déroule à l' le  lors duquel il bat Ange Loosa par décision unanime.

Distinctions
  (1) : champion des poids welters (2015)
 Ultimate Fighting Championship (1) : vainqueur du Combat de la nuit (Fight of the Night, 2020)

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Pratiquant tunisien d'arts martiaux mixtes
Naissance en novembre 1987
Naissance à Sfax

Mounir Lazzez


Lyngbya ist eine Gattung fädiger Cyanobakterien oder "Blaualgen". Typspezies der Gattung ist  Lyngbya confervoides C. Agardh. Benannt ist die Gattung nach Hans Christian Lyngbye.

Merkmale
Lyngbya wächst, wie für die Oscillatoriales typisch, in langen, unverzweigten Zellfäden, auch Filamente genannt. Diese sind von einer, oft farblosen, Gallerthülle umgeben. Die Filamente können Matten bilden. Die Einzelzellen sind länger als breit. Zur Vermehrung werden Hormogonien (zur Kriechbewegung fähige Fadenfragmente) gebildet.

Toxine
Lyngbya zählt zu den giftigsten Gattungen der Cyanobacteria. Sie bilden zytotoxische Verbindungen wie Antillatoxin, Aplysiatoxin, Debromoaplysiatoxin und Lyngbyatoxin A, B und C.

Arten (Auswahl)

 Lyngbya aeruginea
 Lyngbya aestuarii
 Lyngbya confervoides
 Lyngbya contorta
 Lyngbya kuetzingii
 Lyngbya majuscula

Einzelnachweise

Weblinks

Cyanobakterien
Cyanobacteria

Lyngbya


Kasno teško bombardiranje ili lunarna kataklizma (engl. Late Heavy Bombardment, LHB), hipotetski je događaj za koji se misli da se dogodio prije otprilike 4,1 do 3,8 milijardi godina,  u vremenu koje odgovara neohadanskoj i eoarhejskoj eri na Zemlji. Tijekom tog intervala, teorijski se odnosi neproporcionalno veliki broj asteroida koji su se sudarili s ranim zemaljskim planetima u unutarnjem Sunčevom sustavu, uključujući Merkur, Veneru, Zemlju i Mars. Od 2018. godine dovodi se u pitanje postojanje kasnog teškog bombardiranja.

Dokazi za Kasno teško bombardiranje potječu iz mjesečevih uzoraka koje su donijeli astronauti Apolla. Izotopsko datiranje mjesečevih stijena podrazumijeva da se većina udara dogodila u prilično uskom vremenskom intervalu. Nekoliko hipoteza pokušava objasniti prividni skok u toku udarca (tj. asteroida i kometa ) u unutarnjem Sunčevom sustavu, ali dogovora još nema. Model iz Nice, popularan među planetarnim znanstvenicima, postulira da su divovski planeti prolazili kroz orbitalnu migraciju i, čineći to, raspršili predmete u asteroidnom i/ ili Kuiperovom pojasu u ekscentrične orbite i na put zemaljskih planeta. Drugi istraživači tvrde da podaci o mjesečevom uzorku ne zahtijevaju događaj kataklizmičkog kratera blizu 3,9 Ga, i da je prividno grupiranje udara talina blizu ovog vremena artefakt materijala za uzorkovanje, dobivenih iz jednog velikog bazena za udarce.  Oni također napominju da bi se brzina udarne pojave mogla značajno razlikovati između vanjske i unutarnje zone Sunčevog sustava.

Dokaz za kataklizmu
Glavni dokaz o mjesečevoj kataklizmi potječe iz radiometrijskih datiranja stijena koje su sakupljene tijekom misija Apollo. Smatra se da se većina tih stijena nastala tijekom sudara asteroida ili kometa, promjera nekoliko desetaka kilometara, tvoreći udarne kratere u promjeru stotinama kilometara. Mjesto slijetanja Apolla 15, 16 i 17 odabrano je zbog blizine bazena Imbrium, Nectaris i Serenitatis.

Prividno grupiranje u dobi od tih istopjenih stijena, između oko 3,8 i 4,1 Ga, doveo je do postulacije da vjekovi bilježe intenzivno bombardiranje Mjeseca . Nazvali su ga "lunarnom kataklizmom" i predložili da predstavlja dramatično povećanje stope bombardiranja Mjeseca oko 3,9 Ga. Tada se zaključak smatrao kontroverznim.

Kako je postalo dostupno više podataka, posebno o mjesečevim meteoritima, ova je teorija, iako još uvijek kontroverzna, stekla popularnost. Smatra se da lunarni meteoriti nasumično uzorkuju mjesečevu površinu, a barem bi neki od njih trebali potjecati iz područja koja su udaljena od mjesta slijetanja Apolla. Mnogi feldspatski lunarni meteoriti vjerojatno potječu s daleke udaljenosti mjeseca, a udarni talini unutar njih nedavno su datirani. U skladu s hipotezom o kataklizmi, nijedna njihova dob nije nađena starija od 3,9 Ga. Ipak, dob se na ovaj datum ne "skuplja", već se kreće između 2,5 i 3,9 Ga.

Datumi meteorita howardita, eukrita i diogenita (HED) i meteorita H kondrita koji potječu iz asteroidnog pojasa otkrivaju brojne dobi od 3,4–4,1 Ga i stariji vrh od 4,5 Ga. 3,4–4,1 Ga dobi su protumačene kao povećanje povećanja brzine udara, dok računalne simulacije pomoću hidrokode otkrivaju da se volumen taline povećava 100-1000 puta s povećanjem brzine udara od trenutnog prosjeka asteroida od 5 km/ s do 10 km/ s. Brzine udara iznad 10 km/ s zahtijevaju vrlo velike nagibe ili velike ekscentričnosti asteroida na planeti koji presijecaju orbitu planeta. Takvi su objekti rijetki u trenutnom asteroidnom pojasu, ali populacija bi bila značajno povećana velikom rezolucijom zbog ogromne migracije planeta.

Studije raspodjele kraterskih veličina u gorju pokazuju da je ista porodica projektila pogodila Merkur i Mjesec tijekom Kasnog teškog bombardiranja. Ako je povijest propadanja Kasnog teškog bombardiranja na Merkuru slijedila i povijest Kasnog teškog bombardiranja na Mjesecu, najmlađi veliki bazen otkriven, Caloris, po dobi je usporediv s najmlađim velikim lunarnim bazenima, Orientale i Imbrium, i sve ravnice starije su od 3 milijarde godina.

Kritike hipoteze o kataklizmi
Iako je hipoteza o kataklizmi nedavno stekla popularnost, hiipoteza o kataklizmi i dalje je kontroverzna i temelji se na diskutabilnim pretpostavkama. Dvije kritike su da (1) "nakupina" istopljenih stijena može biti artefakt izbacivanja pojedinog bazena i (2) da je nedostatak udarnih talina stariji od oko 4,1 Ga je povezan sa svim takvim uzorcima koji su usitnjeni ili se njihova starost resetira.

Prva kritika odnosi se na podrijetlo stijena taline koje su uzorkovane na slijetanjima Apolla. Iako se ta udarna otapanja obično pripisuju podrijetlu iz najbližeg bazena, tvrdi se da bi velik dio njih mogao potjecati iz Mare Imbriuma. Mare Imbrium najmlađi je i najveći od bazena s više prstena koji su pronađeni na prednjem dijelu Mjeseca, a kvantitativno modeliranje pokazuje da bi značajne količine izbacivanja ovog događaja trebale biti prisutne na svim pristaništima Apolla. Prema ovoj alternativnoj hipotezi, nakupina udarne taline stara je gotovo 3,9 Ga jednostavno odražava materijal prikupljen s jednog udarnog događaja, Imbriuma, a ne nekoliko.

Druga kritika odnosi se na značaj nedostatka stijena taline starijeg od oko 4.1 Ga. Jedna hipoteza za ovo promatranje koja ne uključuje kataklizmu jest da su postojale stare taline, ali da su njihova radiometrijska razdoblja resetirana kontinuiranim učincima kretera u posljednjim 4 milijarde godina. Nadalje, moguće je da su svi ovi uzorci mogu biti usitnjeni do tako malih veličina da je nemoguće dobiti određivanje dobi pomoću standardnih radiometrijskih metoda. Najnovija reinterpretacija statistika kratera sugerira da je protok na Mjesecu i na Marsu općenito mogao biti manji. Dakle, zabilježena populacija kratera može se objasniti bez ikakvog vrha u najranijem bombardiranju unutarnjeg Sunčevog sustava.

Geološke posljedice na Zemlji
Da se na Mjesecu uistinu dogodio kataklizmični kraterski događaj, stradala bi i Zemlja. Ekstrapoliranje stope lunaring kratera na Zemlju u ovom trenutku sugerira da bi se stvorio sljedeći broj kratera:

 22.000 ili više udarnih kratera promjera > 20 km
 oko 40 udarnih bazena promjera oko 1,000 km
 nekoliko udarnih bazena promjera oko 5,000 km

Prije formuliranja LHB teorije, geolozi su općenito pretpostavljali da je Zemlja ostala rastopljena do otprilike 3.8 Ga. Ovaj se datum može naći u mnogim najstarijim poznatim stijenama iz cijelog svijeta, a činilo se da predstavlja snažnu "granicu presjeka" iza koje se ne mogu naći starije stijene. Ovi datumi ostali su prilično konstantni čak iu raznim metodama datiranja, uključujući sustav koji se smatra najtačnijim i najmanje pod utjecajem okoliša, datiranje cirkona iz urana i olova. Kako se ne mogu naći starije stijene, općenito se pretpostavljalo da je Zemlja do danas ostala rastopljena, što je definiralo granicu između ranijeg hadejskog i kasnijeg arhejskog doba. Unatoč tome, 1999. godine najstarija poznata stijena na Zemlji stara je 4,031 ± 0,003 milijarde godina

Međutim, starije stijene mogle bi se naći u obliku fragmenata asteroida koji padaju na Zemlju kao meteoriti. Poput stijena na Zemlji, i asteroidi pokazuju jaku točku presjeka, oko 4,6 Ga, za koje se pretpostavlja da je vrijeme kada su se prve krutine formirale u protoplanetarnom disku oko tada mladog Sunca. Hadij je, dakle, vremensko razdoblje između stvaranja ovih ranih stijena u svemiru i mogućeg skrućivanja Zemljine kore, nekih 700 milijuna godina kasnije. Ovo bi vrijeme uključivalo odvajanje planeta s diska i sporo hlađenje Zemlje u čvrsto tijelo, kako se oslobađa gravitacijska potencijalna energija akumulacije.

Kasniji izračuni pokazala su da brzina urušavanja i hlađenja ovisi o veličini stjenovitog tijela. Spuštanje ove brzine na objekt Zemljine mase sugeriralo je vrlo brzo hlađenje, a zahtijevalo je samo 100 milijuna godina. Razlika između mjerenja i teorije stvorila je tadašnju zagonetku. LHB teorija nudi potencijalno objašnjenje za ovu anomaliju. Prema ovom modelu stijene iznose 3,8 Ga se očvrsnuo tek nakon što je LHB uništio veći dio kore.

Od posebnog interesa, Manfred Schidlowski tvrdio je 1979. da su izotopni omjeri ugljika u nekim sedimentnim stijenama pronađeni na Grenlandu ostatak organskih tvari. Bilo je mnogo rasprava oko preciznog datiranja stijena, a Schidlowski je sugerirao da ih ima oko 3,8 Ga stari, a drugi sugeriraju "skromnije" 3.6 Ga. U oba slučaja bilo je krajnje vrijeme da se dogodila abiogeneza, i ako je Schidlowski bio u pravu, vjerojatno i prekratko vrijeme. Kasno teško bombardiranje i "ponovno otapanje" kore koju predlaže daje vremensku traku pod kojom bi to bilo moguće; život se formirao neposredno nakon Kasnog teškog bombardiranja, ili ga je vjerojatnije preživio, nastao ranije za vrijeme hadija. Najnovija istraživanja pokazuju da su stijene koje je Schidlowski pronašao doista sa starijeg kraja mogućeg dobnog raspona, oko 3,85 Ga, sugerirajući da je posljednja mogućnost najvjerojatniji odgovor. Novije studije nisu pronašle dokaze za izotopne omjere ugljika koji su bili osnova za izvorne tvrdnje.

U travnju 2014., znanstvenici su izvijestili da su pronašli dokaze o najvećem događaju zemaljskog udara meteora do danas u blizini pojasa Barberton Greenstone. Procijenili su da se udar dogodio prije otprilike 3,26 milijardi godina i da je udarac bio širok otprilike 37 do 58 km. Krater s ovog događaja, ako još uvijek postoji, još nije pronađen.

2016. godine ekipa geologa pod vodstvom dr. Allena Nutmana objavila je, da su prije 4 godine otkrili na Grenlandu fosile koji ukazuju na stromatolite, najstarije fosilne ostatke cijanobakterija, no uspjeli su ovo otkriće dugo držati u tajnosti sve dok ga nisu proučili i njihovi kolege, nakon čega su tek 2016. objavili znanstveni rad u publikaciji Nature. Fosili su pronađeni u stijenama starima više od 3,7 milijardi godina, što znači da bi ovo mogli biti najstariji fosilni ostaci koje imamo na Zemlji. Ako je to istina, odnosno ako su fosili doista tako stari, ovo bi prema mišljenju znanstvenika moglo baciti potpuno novo svijetlo na naše razumijevanje podrijetla života i čovječanstva kakvo poznajemo. Prema dr. Nutmanu, vrsta mikroba uključena u stvaranje stromatolita se mogla formirati u Hadeanskom razdoblju koje je započelo prije 4,65 milijardi godina, a nakon kraja tog razdoblja započinje Kasno teško bombardiranje. Znanstvenici su do sada smatrali da je taj događaj u ranoj atmosferi učinio dostupnim količine organskih spojeva usporedive s onima proizvedenih posredstvom drugih izvora energije. Pretpostavlja se da je Kasno teško bombardiranje također moglo efektivno sterilizirati Zemljinu površinu do desetke metara dubine. Ako je život evoluirao dublje od toga, bio bi također zaštićen od vrlo visokih razina UV zračenja koje je tadašnje Sunce emitiralo. Dr. Nutman vjeruje da su preci današnjeg života uspjeli preživjeti Hadeonsko razdoblje tijekom čitavog Kasnog teškog bombardiranja.

Mogući uzroci

Migracija plinovitih divova

U modelu iz Nice, kasno teško bombardiranje rezultat je dinamičke nestabilnosti u vanjskom Sunčevom sustavu. Originalne simulacije modela iz Nice od Gomesa i sur. započeo je ogromnim planetima Sunčevog sustava u uskoj orbitalnoj konfiguraciji okruženom bogatim trans-neptunskim pojasom. Predmeti iz ovog pojasa zalutali su u orbite planeta koji presijecaju uzrokujući migracije orbite planeta tijekom nekoliko stotina milijuna godina. Jupiterova i Saturnova orbita polako se razdvajaju sve dok ne pređu 2:1 orbitalnu rezonancu što uzrokuje povećanje ekscentričnosti njihovih orbita. Orbite planeta postaju nestabilne, a Uran i Neptun raštrkani su na šire orbite koje remete vanjski pojas, uzrokujući bombardiranje kometa dok ulaze u orbite prelaska planeta. Interakcije između objekata i planeta također pokreću bržu migraciju Jupiterove i Saturnove orbite. Ta migracija uzrokuje da se rezonancije proguraju kroz asteroidni pojas, povećavajući ekscentričnosti mnogih asteroida sve dok ne uđu u unutarnji Sunčev sustav i udare na zemaljske planete. Tako je unutarnji Sunčev sustav postao jedna velika streljana.

Model iz Nice je doživio neke izmjene od svog prvobitnog objavljivanja. Divovski planeti sada počinju u multi-rezonantnoj konfiguraciji zbog rane migracije plinova kroz protoplanetarni disk. Interakcije s trans-Neptunovim pojasom omogućuju im bijeg iz rezonancija nakon nekoliko stotina milijuna godina. Susreti između planeta koji slijede uključuju jedan ledeni div i Saturn koji ledenog diva gura na orbitu prijelaza Jupitera nakon čega slijedi susret s Jupiterom koji ledenog diva tjera van Sunčevog sustava. Ovaj scenarij brzo povećava odvajanje Jupitera i Saturna, ograničavajući efekte prozivanja rezonancije na asteroide i zemaljske planete. Iako je ovo potrebno za očuvanje niskih ekscentričnosti zemaljskih planeta i izbjegavanje ostavljanja asteroidnog pojasa s previše asteroida visokih ekscentričnosti, on također smanjuje udio asteroida uklonjenih iz glavnog pojasa asteroida, ostavljajući sada gotovo iscrpljeni unutarnji pojas asteroida kao primarni izvor udaraca LHB-a. Ledeni gigant često se izbacuje nakon susreta s Jupiterom, zbog čega neki predlažu da je Sunčev sustav započeo s pet velikih planeta . Novija su djela, međutim, otkrila da udarci iz ovog unutarnjeg asteroidnog pojasa nisu bili dovoljni za objašnjenje formiranja prastarih udarnih korita i lunarnih bazena te da asteroidni pojas vjerojatno nije bio izvor Kasnog teškog bombardiranja.

Kasni nastanak Urana/ Neptuna
Prema jednoj planetezmalnoj simulaciji uspostave planetarnog sustava, najudaljeniji planeti Uran i Neptun formirali su se vrlo sporo, tijekom razdoblja od nekoliko milijardi godina. Harold Levison i njegov tim također su pretpostavili da bi relativno niska gustoća materijala u vanjskom Sunčevom sustavu tijekom formiranja planeta uvelike usporila njihov rast. Stoga je ovaj "kasni izgled" ovih planeta predložen kao drugačiji razlog kasnog teškog bombardiranja. No, nedavni izračuni protoka plina u kombinaciji s planetezimalnim bijesnim rastom vanjskog Sunčevog sustava upućuju na to da su se jovijasnki planeti formirali izuzetno brzo, što ne podržava ovo objašnjenje za lunarnu kataklizmu.

Hipoteza petog planeta
Hipoteza planeta V (petog planeta) kaže da je peti terestrički planet stvorio kasno teško bombardiranje kada je njegova meta-stabilna orbita ušla u unutarnji asteroidni pojas. Hipotetski peti zemaljski planet, planet V, imao je masu manju od polovine Marsa i izvorno je stajao u orbiti između Marsa i asteroidnog pojasa. Orbita planeta V postala je nestabilna zbog poremećaja s drugim unutarnjim planetima zbog čega je presijecala unutarnji asteroidni pojas. Nakon bliskih susreta s planetom V, mnogi su asteroidi ušli u orbitu koja je prelazila Zemlju stvarajući Kasno teško bombardiranje. Planet V na kraju je izgubljen, vjerojatno je udario u Sunce. U numeričkim simulacijama pokazalo se da je neravnomjerna raspodjela asteroida, asteroidi jako koncentrirani prema unutarnjem asteroidnom pojasu, potrebni za stvaranje lunarne kataklizme putem ovog mehanizma.

Poremećaj asteroida koji zalaze unutar Marsove putanje
Hipoteza koju je predložio Matija Ćuk smatra da su posljednji utjecaji na formiranje bazena bili posljedica sudaračkog poremećaja velikog asteroida koji je prelazio Marsovu orbitu. Ovaj asteroid veličine Veste bio je ostatak populacije koja je u početku bila mnogo veća od postojećeg glavnog asteroidnog pojasa. Većina udara prije Imbriuma bila bi posljedica ovih objekata na prelazu Mars, s ranim bombardiranjem koje se proširilo do prije 4,1 milijarde godina. Zatim je uslijedilo zastoj u utjecaju na formiranje bazena tijekom kojeg je lunarno magnetsko polje propadalo. Prije otprilike 3,9 milijardi godina, katastrofalni utjecaj poremetio je asteroid veličine Veste i radikalno povećao populaciju objekata koji su prelazili Mars. Mnogi su se od tih predmeta evoluirali na orbiti koje prelaze Zemlju stvarajući šiljak brzine lunarnog udara tijekom kojeg se formira posljednjih nekoliko lunarnih bazena. Ćuk ukazuje na slab ili nepostojan preostali magnetizam posljednjih nekoliko bazena i promjenu veličine i frekvencije raspodjele kratera koji su nastali tijekom kasnog bombardiranja kao dokaz koji potvrđuje ovu hipotezu. Vremena i uzrok promjene u raspodjeli veličina i frekvencija kratera su kontroverzni.

Egzosolarni sustavi s mogućim kasnim teškim bombardiranjem
Pronađeni su dokazi za stanja kasnih teških bombardiranja oko zvijezde Eta Corvi.

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima
Zemlja

Kasno teško bombardiranje


Indiens sjæl er en dansk dokumentarfilm fra 1976, der er instrueret af Jens Bjerre.

Handling
Jens Bjerres film om Indien viser blandt anden hårdtarbejdende bønder på deres marker, bengalske fisker i deres kamp med havet, byernes hjemløse i deres kamp for at overleve og primitive stammefolk i de urskovsklædte bjerge.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1976

Sjæl
Dokumentarfilm fra Danmark

Indiens sjæl


Troels Banggaard (født. 8. Februar 1983) er en dansk håndboldtræner og tidligere direktør. Han startede som assistenttræner i København Håndbold op til sæsonen 2016/17, hvor han danner trænerduo med cheftræner Claus Mogensen.

Han er tidligere direktør i FCM Håndbold, og inden da var han assisterende træner for Lemvig-Thyborøn Håndbold's herrehold i 1. division og ligaen. Sideløbende med det var han i en sæson også direktør i klubben. Han har ligeledes erfaring som ungdomstræner hos både FCM Håndbold og GOG.

Referencer
 Profil - København Håndbold

Håndboldtrænere fra Danmark

Troels Banggaard


Shojiro Sugimura var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1927||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Shojiro Sugimura


Agathangelos (en armenio clásico: Ագաթանգեղոս Agatʿangełlos, en griego:  "portador de buenas noticias"), adecuadamente así denominado, fue un historiador armenio y supuesto secretario del rey Tiridates III.

Biografía
Agathangelos vivió en el , y fue por medio de su obra Historia del Reino de Dertad, o Tiridates, y de la Predicación de San Gregorio, el Iluminador, que recibimos informaciones sobre la vida del primer apóstol de Armenia, Gregorio el Iluminador, que murió cerca del 332. Agathangelos pretendió presentar las acciones y los discursos de Gregorio. El texto de esta historia fue considerablemente alterado a lo largo de los años, pero siempre en favor de los armenios. Alfred von Gutschmid sustenta que el autor desconocido hizo uso de una auténtica vida de San Gregorio, también de una historia de mártires, como el de Santa Ripsime y sus compañeros. Los hechos históricos son mezclados con hechos legendarios o inciertos. Fue traducida en varias lenguas, y las traducciones griega y en latín son encontradas en la Acta Sanctorum Bollandistarum, tomo viii.

Referencias

Agathangelos, History of the Armenians, Robert W. Thomson, State University of New York Press, 1974
V. Langlois, Collection des historiens anciens et modernes de l'Arménie (París, 1868)

Enlaces externos

 Agathangelos: Historia de San Gregorio y la Conversión de la Armenia.
 Texto inglés.
 Texto francés, con introducción y anotaciones en el mismo idioma, en el sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011).

Historiadores de Armenia
Historiadores del siglo IV
Armenios del siglo IV

Agathangelos


Tvrđava Peovica (Mirabela) s kaštelom ponad gradića Omiša, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Današnji izgled omiškoga kaštela zadržao je samo izvorni perimetar, kule i kurtine su snižene do visine parapeta, a samo najviša završna kula iz 13. stoljeća je sačuvana u cjelini. Ta kula, danas nazvana Mirabela ili Peovica prema predjelu Omiša Peovu, vrlo se rijetko u arhivskim izvorima imenuje posebnim nazivom. Trapezni tlocrt vanjskoga plašta je u unutrašnjosti premodeliran u poligonalnu jezgru koja završava segmentnim kupolastim svodom. Prema ostatcima konzola i istacima na zidu, kula je imala dva kata koja se međusobno bila povezana drvenim stepenicama, a na vrhu se nalazila terasa. Prilikom radova sanacije, nakon udara groma krajem 80 - tih godina 20. st., rekonstruirani su katovi i kupola s terasom. Moćna i visoka kula na hridinama istaknuta je prostorna dominanta i kruna gradskoga kaštela. Izdvojeni položaj i masivno ziđe davali su joj neosvojiv karakter. Iako po obliku i strukturi zidanja pripada romaničkoj obrambenoj arhitekturi, nalaz novčića bizantskoga cara Bazilija I. pokazuje stratešku važnost položaja nad ušćem rijeke koja je u 9. stoljeću bila granica Franačkog i Bizantskog Carstva.

Zaštita
Pod oznakom Z-6859 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "vojne i obrambene građevine".

Galerija

Izvori

Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Omišu
Utvrde u Hrvatskoj

Peovica


Das Erich Pommer Institut (EPI) ist ein Institut für Medienrecht, Medienwirtschaft und Medienforschung mit Sitz in der Medienstadt Babelsberg. Das EPI ist ein An-Institut der Filmuniversität Babelsberg Konrad Wolf und der Universität Potsdam.

Institut
Das Erich Pommer Institut (EPI) wurde im Jahr 1998 gegründet. Das Institut wurde nach dem Filmproduzenten Erich Pommer benannt, der sich neben seinem Interesse an technischen Innovationen für die Förderung des filmischen Nachwuchses sowie für die Aus- und Weiterbildung seiner Mitarbeiter engagierte.
Das EPI entwickelt auf wissenschaftlicher Basis und vor dem Hintergrund der Medienkonvergenz Lösungen für die Medienwirtschaft, die Medienpolitik und die Medienbildung.
Das Themenspektrum reicht dabei von medienwirtschaftlichen Fragen, etwa zur Filmfinanzierung oder des TV-Formathandels, über medienrechtliche Problemstellungen, z. B. Urheber- oder Lizenzrecht, Digitales Medienrecht und Medienmanagement sowie praktische und politische Aspekte der Medienkonvergenz, bis hin zu Fragen der Mediennutzung und der Mediengestaltung.

In der Weiterbildung organisiert das Institut Veranstaltungen in Deutschland sowie europaweit und in Kanada. Seit 2015 werden zudem Online-Weiterbildungen angeboten. Das Institut erstellt außerdem unabhängige Gutachten und Studien und berät Unternehmen, Verbände und Institutionen.
Zu verschiedenen Themen werden Fachkonferenzen und Kongresse ausgerichtet, beispielsweise zu Themen wie Urheberrechtspolitik und Big Data. Unter anderem organisiert das EPI alle zwei Jahre in Kooperation mit der Filmuniversität Babelsberg eine Konferenz zu aktuellen Fragen der Medienindustrie, die sich an Interessierte aus der Filmbranche, den Künsten und Wissenschaften sowie aus der Kultur- und Wirtschaftspolitik richtet. Darüber hinaus engagiert sich das EPI für Programme zur Förderung von Frauen in Führungspositionen von Medienunternehmen.

Förderer des Instituts sind Unternehmen der Medienbranche und öffentliche Institutionen. Die Kooperationspartner und der Beirat begleiten und beraten dessen Aktivitäten. Geschäftsführer war von 2020 bis Mitte 2023 Philipp Künstle. Vorübergehend hat Andreas Mues die Geschäftsführung übernommen.

Forschung
Die aus den Aktivitäten des Instituts entstehenden Forschungsfragen fließen in die Weiterbildungsseminare des Instituts ein und werden in die Bereiche Praxis, Politik und Öffentlichkeit transferiert.

Literatur
 Klaus Keil (Hrsg.): 10 Jahre Erich Pommer Institut - 10 Jahre medias res. Vistas Verlag, Berlin 2009. ISBN 978-3-89158-498-9.

Weblinks
 Website des Erich Pommer Instituts
 Filmuniversität Babelsberg "Konrad Wolf"
 Universität Potsdam

Einzelnachweise

Filminstitut
Forschungsinstitut in Deutschland
Medienwissenschaft (Deutschland)
An-Institut
Bildung und Forschung in Potsdam
Filmwirtschaft (Potsdam)
Gegründet 1998
Unternehmen (Potsdam)
Organisation (Medienwissenschaft)

Erich Pommer Institut


Prva liga''' je predstavljala drugi stupanj odbojkaškog prvenstva Hrvatske za žene u sezoni 2017./18.
U "Prvoj ligi" je sudjelovalo 8 klubova, a prvak je bila "Enna Vukovar", koja se zajedno s doprvakom – "Brda" iz Splita natjecala u doigravanju za prvaka Hrvatske.

 Sustav natjecanja "Prva liga" se igrala u dva dijela:
1. dio – 8 klubova igra dvokružnu ligu (14 kola)
2. dio – na osnovu lige iz prvog dijela formiraju se dvije skupine:
 "3. skupina" – prve četiri ekipe iz prvog dijela – igraju dvokružnu ligu (6 kola), s prenesenim međusobnim rezultatima iz prvog dijela
 "4. skupina" – ekipe od 5. do 8. mjesta iz prvog dijela – igraju dvokružnu ligu (6 kola), s prenesenim međusobnim rezultatima iz prvog dijela
Po završetku "Drugog dijela", prve dvije ekipe iz "3. skupine" igraju u doigravanju "Superlige" prvaka Hrvatske.

 Sudionici

 Azena, Velika Gorica
 Brda, Split
 Drenova, Rijeka
 Đakovo, Đakovo
 Enna Vukovar, Vukovar
 Kostrena, Kostrena
 Rovinj – Rovigno, Rovinj
 Zadar'', Zadar

Ljestvice i rezultati

Prvi dio

Utakmice su igrane od 7. listopada 2017. do 4. veljače 2018. godine.

Drugi dio
Prenose se međusobni rezultati te se igra dvokružnim liga-sustvom.
 – plasirali se u doigravanje za prvaka Hrvatske

Utakmice su igrane od 10. veljače do 7. ožujka 2018. godine.

Unutarnje poveznice
 Superliga 2017./18.
 1. B liga 2017./18.
 Kup Hrvatske u 2017./18.

Vanjske poveznice
 hos-cvf.hr, Hrvatski odbojkaški savez
 natjecanja.hos-cvf.hr

Izvori

 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva – sezona 2017./2018., pristupljeno 26. prosinca 2020.
 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva – sezona 2017./2018., wayback arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, PRVA LIGA – seniorke (2017./2018.), pristupljeno 26. prosinca 2020.
 natjecanja.hos-cvf.hr, PRVA LIGA – seniorke (2017./2018.), wayback arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, SUPERLIGA – seniorke (2017./2018.), pristupljeno 26. prosinca 2020.
 natjecanja.hos-cvf.hr, SUPERLIGA – seniorke (2017./2018.), wayback arhiva

2017-18

1. HOL za žene 2017./18.


المافن  من الحلويات الإنجليزية التقليدية، التي تقدم غالباً مع شاي الخامسة، عبارة عن كيكة ذات مواصفات معينة يدخل في تحضيرها أنواع مختلفة من المربى والزبيب واللوز. انتشرت في العالم، وأصبحت تُقدم في حفلات الشاي أو مع الإفطار الصباحي.

وصفات المافن
هناك عدة وصفات للمافن منها وصفة تحضّر من الطحين، الحليب، البيض، التمر المحشي باللوز، السكر، الزيت، الفانيليا، البايكنغ باودر والملح. تزيّن المافن باستخدام الحليب المكثف المحلى، التمر المحشي باللوز والنيسكافيه. في هذه الحال تحتوي على سعرات حرارية عالية تقارب ال 363 سعرة حرارية.

المصادر

 وصفة مافن مع معلوماتها الغذائية

إفطار
خبز الخميرة
مطبخ أسترالي
مطبخ ألماني
مطبخ أمريكي
مطبخ إنجليزي
مطبخ بريطاني
مطبخ نيوزيلندي

مافن


Joshua William Dun (f. 18. júní 1988) er bandarískur tónlistarmaður. Hann er best þekktur fyrir að vera trommuleikari hljómsveitarinnar Twenty One Pilots þar sem hann spilar með Tyler Joseph. Einnig spilar hann á önnur ásláttarhljóðfæri, trompet og hljómborð.

Æska
Dun var fæddur í Columbus, Ohio. Hann á tvær systur og einn bróður. Hann byrjaði að æfa á trompet áður en hann ákvað að kenna sjálfum sér á trommur. Ein aðferð sem hann notaði við æfingar var að endurtaka takta sem hann heyrði í lögum. Hann vann hjá Guitar Center í þrjú ár þar sem hann vann með fyrrverandi meðlim Twenty One Pilots, Chris Salih, sem seinna kynnti hann fyrir Tyler Joseph.

Ferill

House of Heroes
Í mars 2010 byrjaði Dun í hljómsveitinni House of Heroes eftir að trommarinn, Colin Rigsby, tók sér hlé. Í stað Rigsby spilaði Dun undir mörgum lögum breiðskífunnar Suburba. Hann tók þátt í tónleikaferðalagi hljómsveitarinnar þangað til að Rigsby snéri aftur.

Twenty One Pilots

Dun planaði upprunalega að flytja til Nashville, Tennessee til að sækjast eftir feril í trommuleik, en var stoppaður af þáverandi trommara Twenty One Pilots, Chris Salih, sem bauð honum plássið sitt. Hann spilaði undir á einum tónleikum með Tyler Joseph eftir að Salih og bassaleikarinn Nick Thomas yfirgáfu sveitina. Þeir spiluðu eitt lag áður en lögreglan aflýsti sýningunni. Eftir það varð Dun varanlegur meðlimur hljómsveitarinnar. Hann hefur unnið í öllum breiðskífum hennar frá árinu 2011. Dun og Joseph skrifuðu undir plötusamning hjá Fueled By Ramen árið 2012. Þeir hlutu Grammy verðlaun árið 2017 í flokknum besti poppflutningur tvíeykis/hóps.

Einkalíf
Bæði Dun og Tyler Joseph eru með "X" húðflúr sem þeir létu tattóvera á sig á sviði. Merkið táknar tileinkun þeirra til aðdáenda þeirra í Columbus, Ohio. Dun byrjaði í sambandi með leikkonunni Debby Ryan árið 2013 og voru þau gift þann 31. desember 2019.

Sjá einnig
 Tyler Joseph

Tilvísanir

Tenglar

 Opinber vefsíða

Twenty One Pilots
Bandarískir tónlistarmenn
Bandarískir trommarar

Josh Dun


Bragança (; ), also known in English as Braganza (, also ), is a city and municipality in north-eastern Portugal, capital of the district of Bragança, in the Terras de Trás-os-Montes subregion of Portugal. The population in 2011 was 35,341, in an area of 1173.57 km².

History

Archeological evidence permits a determination of human settlement in this region to the Paleolithic. During the Neolithic there was a growth of productive human settlements which concentrated on planting and domestication of animals, with a nascent religion. There are many vestiges of these ancient communities, including ceramics, agricultural implements, weights, arrowheads and modest jewelry, all carved from rock. Many of these artifacts were found in funerary mounds, such as the tumulus of Donai (mostly destroyed). There are many signs of megalithic constructions dotted throughout the region. It is believed that the larger prehistoric communities developed in Terra Fria, probably in the final part of the Bronze Age (1000-700 BC). During this period, the Celtic or Castro culture of fortified urban structures resulted in walled settlements, situated in elevated areas, with a panoramic view for defense. These communities essentially survived on subsistence agriculture.

Roman colonization, which occurred late in the Roman era, resulted in the establishment of private property and movement away from the forests, in addition to organizational changes resulting administrative, material and cultural evolution. Remnants of the Luso-Roman castro societies are evident in Castro of Sacóias and the Castro of Avelãs. In these excavations, modern archaeologists have discovered funerary remains, coins and implements. The Castro of Avelãs (about three kilometres from Bragança) was an important centre on the military road to Astorga, although there are many examples (in Alfaião, Aveleda, Carrazedo, Castro de Avelãs, Donai, França, Gostei, Meixedo, Pinela, Quintela Lampaças, etc.) of the Roman presence.

The area was dominated by two ethnic communities: the Zoelae, with their seat in Castro de Avelãs, and a Lusitanian civitas under the stewardship of the Baniense in the southern part of the district. A Latin map, Atlas de Gotha by Justus Perthes, mentioned three settlements within this region: Aquae Flaviae (Chaves), Veniatia (Vinhais) and Zoelae (its seat in Zoelas, today Castro de Avelãs) without mentioning any reference to a name similar to Bragança. During Roman colonization, it was part of Gallaecia and dependent administratively on Astorga, on the Atlantic axis of a Roman highway from Meseta, that controlled the gold, iron and silver trade. The references to a settlement with the name similar to Bragança occurred in the acts of Council Lugo (569 AD) regarding the Vergancia. A similar reference by Wamba (666 AD) referred to Bregancia, and where, supposedly two Christian martyrs (John and Paul) were born.

Records of the proto-Germanic Suebic and Visigothic kingdoms are few, probably an indication of advancement in rural agrarian and pastoral communities during their occupation and settlement. Toponymic references such as Gimonde, Guadramil and Samil are some of the remains from this period.

Medieval period
Although some placenames remained (such as Alfaião, Babe, Baçal, Bagueixe, Mogadouro), the influence of the Islamic civilization to the northern regions and Douro (as well as mountainous areas) was very small. There is but one passing reference to a Pelagius Count of Bragança during the Council of Oviedo (in 970). Owing to the Reconquista, this region was quickly integrated into the Kingdom of Asturias (later León after the 10th century), and the economy, ecclesiastical organization, architecture, culture and language was heavily influenced by the Asturo-Leonese.

During the 11th and 12th century, in the books of genealogy, the Bragançãos family of Castro d'Avelãs (at the time the seat of the Benedictine monastery) dominated Bragança, its abbot Mendo Alãm, who later married Princess Ardzrouri of Armenia (who passed through the region on a pilgrimage to Santiago de Compostela), originated the hereditary line. Legend holds that Fernão Mendes (a Braganção) presumably kidnapped, then married, Sancha, daughter of Afonso Henriques and Teresa, obtaining with his dead the important defense of the region. Fernão Mendes and Sancha would find the ruins of the ancient village and rebuilt from the ground in the Realenga das Terras da Bragança. Historically, Fernão Mendes was later referred to as the Brave for his gallantry during the Battle of Ourique. Yet, later, the region of Bragança would become a property of the Crown as no heir would develop from their union. The Bragançãos contributed to the foundation of the settlement, and its importance would remain integral to the defense of the country, owing to the geopolitical position in the northwest frontier with the Spanish Kingdoms of León and Castile. By the seventh generation, around 1258, the Bragançãos lost their hereditary title, and Afonso III transferred the title to Nuno Martins, a descendant of the line.

The origin of the city of Bragança dates from the 10th or 11th century, and likely developed from a Romanized castro, although archaeological evidence is still under-discovered. The strategic importance of Bragança, to military control of access, resulted from its localization and was reinforced by administrative institutions established by the King. Sancho signed a foral in June 1187, which was renovated by King Afonso III, in May 1253, and later by Manuel I on 11 November 1514. The foral demonstrated specifically the importance of the city, which was the first in the Trás-os-Montes to receive the title of town. In his proclamation, Afonso III specified that the municipality of Bragança pertained to the Church of Braganza, and not the crown, and that its represents should motivate the settlement of all unpopulated lands. This conflicted with the Military Orders and administration of the Monastery of Castro de Avelãs, who believed that they had the right to settle all villages and use the land as they willed. The privileges that were conceded to the nascent Portuguese population by various monarchs outlines the geographic importance of attracting settlement to the northern frontier: Afonso III created an annual fair in 1272 and Fernando establishes a free-trade fair in 1383, which was renovated or reformulated by successive monarchs (John I in 1392 and 1413, the Regent Peter in 1439 and Afonso V in 1455). This initiatives, although tempered by cyclical migration and epidemics, permitted the concentration of settlers in the northern community.

During the 14th century, wars with Castile result in the destruction of the frontier settlements and Castellian troops take the city of Bragança. In 1381, the region is once again devastated militarily, resulting in famine, epidemics, infant mortality rates, the abandonment of lands, resulting in an 83% drop in the population. In 1387, the Duke of Lancaster and Constance sign the Treaty of Babe, that recognized John I's title and rights to Portugal and the Algarve (then already acclaimed in the Portuguese Cortes and married to Philippa of Lancaster). But in 1396, John returned to Bragança to curb Castilian aggression, taking the titles from Afonso Pimental (who was an ally of Castile) and delivering into his illegitimate son's hands Afonso (donated in 1401 by Regent Peter), who he charged with reinforcing the border and elaborating the defenses of the castle. John then bound the frontier region to the Crown with a marriage of his son to Beatriz, daughter of Nuno Álvares Pereira in order to strengthen the ties of the fledgling crown to the land.

Monarchy
By the middle of the 13th century,  Bragança was divided into four parishes: Santa Maria (then the main town), São Tiago, São João (outside the castle walls) and São Vicente.

In 1442, King Afonso V established the hereditary dukedom of the Duchy of Braganza, for his uncle Afonso, Count of Barcelos, becoming one of the oldest fiefdoms in Portugal. The second Duke of Braganza, Fernando, reinforced his grandfather's frontier strategy and expanded his territory by integrating the lands of his deceased brother Afonso, Marquis of Valença. Ferdinand supported King Afonso V of Portugal, and during his North African campaigns, became the Governor of Ceuta. Ferdinand was responsible for ensuring the elevation of Braganza to the status of city (on 20 February 1464), and was Regent when Afonso V returned to North Africa. But his conspiracies and court intrigues during the reign of King John II would have him condemned to death, the banning of the House of Braganza and the incorporation of their hereditary lands and titles into the Crown. The lands remained in the hands of the Crown until the reign of Ferdinand of Portugal, when they were offered as a dowry to João Afonso Pimentel on his marriage to Joana Teles de Menezes, half-sister of Queen Leonor Teles.

King Manuel I reinstated the Braganzas on 18 June 1496, but forced their heirs to expel the Jews from Bragança, resulting in the departure of hundreds of the inhabitants that had supported and promoted town. Those that did not convert to Christianity left Portugal (with their money, contacts, knowledge, merchant experience), including Orobio de Castro (who became a leader in the Amsterdam synagogue) and Jacob de Castro Sarmento who was an important figure in England and Scotland, professor at the University of Aberdeen.

In the 14th and 15th century, growth outside the city of Bragança developed, and in the proceeding centuries there were major renovations and remodelling to the churches, convents and noble estates within the municipality. Many of street names from Bragança also show a rapid industrialization and commercialization in the community, with the appearances of street names such as Rua dos Prateiros (silver-smiths), Rua dos Sineiros (bell-makers), Rua dos Oleiros (potters), Rua da Alfândega (customs house), Ponte das Tenarias (tanners), Ponte das Ferrarias (blacksmiths), that directed their exports to the regional market. This dynamic environment was facilitated by Jews who escaped the Inquisition in Castile during the 15th century, and who stimulated the commercial, artisanal and cereal markets in the region.

After 60 years the Portuguese were able to end the Iberian Union with Spain. On 1 December 1640 the independence of Portugal was restored, allowing the ascension of the 8th Duke of Braganza (then military governor of Portugal) as King John IV. From 1640 to 1910 the House of Braganza was responsible for providing Portugal its kings and the two emperors of Brazil. The latter ruled from 1822 to 1889. The feudal castle of the dukes (built 1187) still remains.

By the 18th century there were several crises and failures in Bragança associated with tentative industrialization. Problems with agriculture in the beginning of the 19th century would also occur just when industrialists began to abandon the city of Bragança. Since then, the economy of the region has wavered through boom-and-bust cycles, stimulated by some national initiatives.

Geography

Physical geography
Bragança lies on a branch of the Sabor River south of the Culebra Mountains, 255 km northeast of Porto, 515 km from Lisbon and 22 km from the Spanish border.

Ecoregions/Protected areas
The municipality of Bragança is part of the frontier of the Montesinho Natural Park, established in 1979 to safeguard the distinct elements of the region. The creation of this ecoregion was made to preserve the existing qualities and allow human/cultural interaction. Montesinho is classified into forests and woods (oak and chestnut plantations at the base of the Coroa Mountains, the Tuela and lower Baceiro Rivers); wood and pine forests (forests and shrub vegetation in the western and eastern Rio Maças, Aveleda, Portelo/Montesinho, Mofreito/Montouto, Pinheiros, Serrea da Coroa, Vilar Seco da Lomba); a sub-Atlantic mixed farming area (around the Tuela and Baceiro Rivers); open space that allows farming along the plateaus of Baçal, Aveleda, Onor, Deilão); and the granite mountains of oak and birch species, mainly within the park and Pinheiros area.

Climate

The climate in Bragança (the northeasternmost district capital city in Portugal) is Mediterranean (Csb bordering Csa, according to the Köppen climate classification), influenced by the distance from the coast and the elevation. It is very similar to the continental climate of the Spanish Meseta, which means cooler winters and shorter hot summers. It is one of the snowiest Portuguese cities, however this may vary a lot between winters, with less than 5 snow days (2007/2008) to more than 20 (2008/2009).

The average high in the coldest month – January – is around  while the July high is around . The January average low hovers around the freezing point. It has been known to snow in May, and winter temperatures can fall to as low as  as in 12 February 1983. A temperature of -17.5 °C was recorded in 1983 in the station of a local institute. The annual mean is around . The mean total rainfall in a year is . The year of 2005 was particularly dry in Portugal, and Bragança suffered water shortages and devastating forest fires in the rural areas.

Human geography

Of the 18 Portuguese historical district capitals, Bragança is the farthest from Lisbon, the national capital.

The seat of the municipality is the city of Bragança, which consists of the parish Sé, Santa Maria e Meixedo, and had a population of 20,309 in 2001. In the hierarchy of Portuguese urban communities, Bragança is only second to Chaves in the sub-region of the Alto Trás-os-Montes. Historically, the municipality has seen a demographic evolution. Between 1911 and 1991, there has been a 6.80% (1655 inhabitant) increase, mitigated by annual changes that both saw growth and decreases. For example, between 1981 and 1991 there was an exodus from the interior of the region of young people, resulting in a drop of population and birth rates (which only helped the coastal communities of Portugal). The city of Bragança has generally seen positive growth, being the capital of the region, and attracting a more youthful component. Sé and Santa Maria, the two primarily urban parishes, benefited directly from this, becoming the dynamic engine of growth in the territory, and developing into a pole in the interior northeast.

Bragança pertains to an area referred to as the Terra Fria Transmontana (Cold Transmontana Lands). Within the NUTS nomenclature, Bragança is part of the Terras de Trás-os-Montes subregion, along with eight other municipalities. Its connection to this region are formalized within various associations, including the Associação de Municípios de Trás-os-Montes e Alto Douro (Municipal Association of Tr's-os Montes and Alto Douro), as part of the Associação de Municípios da Terra Fria (constituted by the municipalities of Bragança, Vinhais, Vimioso and Miranda do Douro), the Associação Comercial e Industrial de Bragança (Commercial Association of Bragança), the district Núcleo Empresarial do Distrito de Bragança (Business Nucleus of the District of Bragança), the Região de Turismo do Nordeste Transmontano (Tourist Region of Nordeste Transmontano) and the Parque Natural de Montesinho (Montesinho Natural Park). Bragança is also affiliated with the Associação do Pacto do Eixo Atlântico, along with 17 municipalities in the northwest peninsula, whose objective is to implement policy that strategically support socio-economic and socio-cultural objectives of the communities along the Portuguese-Spanish border region with Galicia. This is an important political relationship since 1999, as Bragança is of significant size to motivate economic activity in the northern portion of the Iberian Peninsula. Its peripheral place in the urban hierarchy of Portugal has contributed to the political, administrative and populational concentration of many regional and national associations, administrative delegations and regional directorates
The neighbouring municipalities are Vimioso in the southeast, Macedo de Cavaleiros in the southwest and Vinhais in the west.

Since the 2013 administration reform, it is administratively divided into 39 civil parishes:

 Alfaião
 Aveleda e Rio de Onor
 Babe
 Baçal
 Carragosa
 Castrelos e Carrazedo
 Castro de Avelãs
 Coelhoso
 Donai
 Espinhosela
 França
 Gimonde
 Gondesende
 Gostei
 Grijó de Parada
 Izeda, Calvelhe e Paradinha Nova
 Macedo do Mato
 Mós
 Nogueira
 Outeiro
 Parada e Failde
 Parâmio
 Pinela
 Quintanilha
 Quintela de Lampaças
 Rabal
 Rebordainhos e Pombares
 Rebordãos
 Rio Frio e Milhão
 Salsas
 Samil
 Santa Comba de Rossas
 São Julião de Palácios e Deilão
 São Pedro de Sarracenos
 Sé, Santa Maria e Meixedo
 Sendas
 Serapicos
 Sortes
 Zoio

International relations

The municipality of Bragança is twinned with:
  Zamora, Castile and León, Spain (1984);
  León, Castile and León, Spain.

Economy
Bragança is a city of services with a dependence on state-run institutions like the Polytechnic Institute of Bragança and the regional hospital for jobs. In the turn of the 21st century, its countryside suffered a population decline with the abandonment of the villages and the aging of the rural population. The city of Bragança is an anchor of the regional economy, resisting the desertification of the hinterland, and concentrating public sector administration in the region. In Bragança, approximately 16% of the population is involved in the secondary industrial sector, while 60% are associated with the tertiary service sector, alluding to a problem in attracting investments in the secondary sector. Employment is primarily driven by the tertiary sector, including commerce, restaurants and hotels, but also civil construction (which is the second largest employer of local residents). Although there has been a positive evolution, industrial activities still remain weak, hindered by the evolution of the market in this periferic borderland region of Portugal. Due to its location near the Spanish border, the city receives tourists from Zamora, León, Salamanca, Asturias and elsewhere. Agribusiness is focused on olive oil, grains, chestnut and livestock, especially sheep.

Transportation
Located eight kilometres from the city centre, the municipal/regional airport (Bragança Airport), with scheduled flights by Sevenair Air Services to Lisbon (LIS) and Vila Real (VRL). Bragança Airport is located north of the city, in the parish of Aveleda, accessible by taxi or bus route. The aerodrome was expanded and the runway enlarged, including new navigational systems, new lighting and support facilities, in order to increase mid-size aircraft to be on par with other European regional airports.

Bragança is one of the two (along with Viseu) district capitals without a rail service in Portugal. There was formerly a metre-gauge railway (the Tua line) from Bragança to Tua, for connecting trains to Oporto. Bragança station (and the Bragança-Mirandela section of the railway) closed in 1991. Bragança is located about 35 km away from the Sanabria AV high-speed railway station, part of the Olmedo-Zamora-Galicia high-speed rail line. With 35,341 people, Bragança is the largest potential market in the station's surroundings. There are discussions about the possibility of a connecting motorway between Bragança and the area served by the station.

There are three main accessways within the municipality: the A4, IP2 and the N103 motorways. The principal roadway connecting Bragança and local communities is the A4: Amarante-Vila Real-Bragança-Quintanilha, which crosses the municipalities southwest border towards Bragança, before circling the city in the direction of the eastern border with Spain. The ancillary IP2 meets the A4 around Macedo de Cavaleiros and the N103 crosses from west to east, meeting in Bragança, before continuing as the N218 into Spain. Other roads connect nearby municipalities such as Mirandela, Penafiel, in addition to Chaves, Valpaços  and Miranda do Douro, including the towns of Vinhais and Vimioso.

Architecture
Notable landmarks in the city include the 12th-century Domus Municipalis (Portugal's oldest and largest town hall) in Romanesque style, the Renaissance cathedral, and the old town walls, which are still well preserved, and look down on the river and the modern city.

Education
The student population of Bragança is heavily concentrated within the town, its population for 1999–2000 being 14,406 registered students. Of this number the largest frequency of students were enrolled in the state-run higher-education technical college (polytechnic institute): the Instituto Politécnico de Bragança (IPB). Since its formation in 1986, there has been a significant growth in enrollment (200, 4000 and 4731,in the 1986–87, 1998–99, and 1999–2000 school years, respectively). The remaining higher-education enrollees are dispersed at the Instituto Superior de Línguas e Administração (Superior Institute of Languages and Administration) and Escola Superior de  Enfermagem (Superior School of Nursing). Other institutions of education include 4,650 students enrolled in secondary and junior high schools, 874 in technical/professional schools, 2,868 in primary schools, and 614 in pre-school programs.

In many villages there are not enough children to maintain the rural schools, which are gradually being closed by the Portuguese government.

 Sports
The Grupo Desportivo de Bragança (abbreviated as GD Bragança) is a Portuguese sports club based in Bragança which hosts both a football department and an athletics department. The club was founded in 1943 and its men's football team plays its home matches at the Municipal de Bragança stadium with 5,000 seats.

Religion
Bragança pertains to the Diocese of Bragança-Miranda, a suffragan of the Archdiocese of Braga.

In June 1928, a synagogue was inaugurated in the city.

Notable citizens
 Mendo Alão ( 1000; Brittany —  1050 in Bragança), a nobleman and medieval knight, who lived in Bragança (and friend of King Alfonso VI of León and Castile), clergy at the Monastery of São Salvador in Castro de Avelãs;
 Francisco de Moraes ( 1500 – 1572) a writer and personal secretary to the Portuguese ambassador in France;
 Isaac Orobio de Castro ( 1617 – 1687) a Portuguese Jewish philosopher, physician and religious apologist;
 Jacob de Castro Sarmento (1690 – 1762 in London) an estrangeirado, physician, naturalist, poet and Deist;
 Henrique Callado (1920–2001) a Portuguese equestrian, competed in five consecutive Olympic Games;
 António José Rafael (1925–2018) Roman Catholic bishop of Bragança-Miranda, 1979 to 2001;
 Jorge Gomes (born 1951) a businessman and politician and Secretary of State of Internal Administration;
 Luís Miguel Afonso Fernandes (born 1989), known as Pizzi'' a footballer with almost 400 club caps and 17 for Portugal.

See also

 House of Braganza

References

Notes

Sources

External links

Photos from Bragança

Cities in Portugal
Municipalities of Bragança District

vi:Bragança

Bragança, Portugal


المنطق البولياني هو نظام كامل للعمليات المنطقية. أخذ تسميته من العالم جورج بول الذي قام بتعريف النظام الجبري للمنطق في منتصف القرن التاسع عشر. للمنطق البولياني العديد من التطبيقات في الإلكترونيات، أجهزة الحاسوب والبرامج الحاسوبية.

خصائص
نعرف عمليتين منطقيتين رئيسيتن نرمز للأولى "." وهي تعبر عن عملية «و»، والعملية "+" وهي تعبر عن العملية «أو»، كما تستخدم 0 على اعتباره الصفر المنطقي (مجموعة خالية)، والعدد 1 يعبر عن الحالة المنطقية «حقيقة» (TRUE) أو المجموعة الكلية.

1- عمليات مشابهة للعمليات الجبرية العادية
A.1 = A

A.0 = 0

A+0 = A

A.B = B.A

A+B+C = (A+B)+C = A+(B+C)

A.B.C = (A.B).C = A.(B.C)

A(B+C) = A.B+A.C

2- قوانين غير متطابقة مع الجبر العادي:
A+1 = 1

A+A = A

A.A = A

A+Ā = 1

A. Ā = 0

A+(B.C) = (A+B)(A+C)

A+A.B = A

A(A+B) = A

3- البديهيات:
0.0	= 0

1.0	= 0

0+0 = 0

0+1 = 1

1.1 = 1

بالإضافة إلى نظريتي ديمورغان.

الجبر البولوني في وصف الدوائر الإلكتروني
لاستنتاج التعبير البولوني لأي دائرة إلكترونية، نبدأ من أقصى اليسار للدائرة الإلكترونية متجهين للخرج النهائي وذلك بكتابة الخرج لكل بوابة. وكمثال على ما سبق الشكل التالي:

مثال:
ليكن لدينا التابع التالي:
F = A.E.I+Ā.E.Ī+ Ā.E.I+A.Ē.Ī+A.Ē.I
F = A.E(I+ Ī)+A.Ē(I+ Ī)+ Ā.E.I
نخرج عوامل مشترك
F = A.E.1 + A.Ē.1 + Ā.E.I
حسب الخواص نعوض القيم كما هو موضح
F = A.E + A.Ē + Ā.E.I
لدينا التابع الجديد وهو
F = A.(E+Ē) + Ā.E.I
نخرج عوامل مشتركة مرة أخرى
F = A.1 + Ā.E.I
نعوض القيم
F = A + Ā.E.I
التابع الجديد
F = (A+ Ā) (A+E.I)
والآن وفي هذه المرحلة نقوم بتوزيع الجداء على الجمع
F = A+E.I
فيكون هذا التابع وهو بأبسط صورة ممكنة

مراجع

دلالات
2 (عدد)
جبر منطقي
علم المعاني
مبادئ
منطق

منطق بولياني


Molla Gürani (d. 1410 (?) - ö.1488, İstanbul). İslâm âlimi, müderrris, kadı, kazasker, şehzade hocası, Osmanlı Devleti'nin dördüncü şeyhülislamı.

Tam ismi, Şemsüddin Ahmed bin İsmâil bin Osman Gürânî'''dir.

Molla Gürânî, Osmanlı sarayı ve halkı tarafından çok sevilen ve sayılan değerli bir şahsiyetti. Fatih Sultan Mehmed henüz şehzade iken hocalığını yapmıştır. 1480-1488 yılları arasında İstanbul müftülüğü ve şeyhülislamlık yapmıştır. 1488'de İstanbul'da öldü. Cenaze namazı bizzat II. Bayezid tarafından kıldırılmıştır.

 Kökeni
Kökeni tartışmalıdır. Bir torunu Türk diğeri de Arap olduğunu iddia etmiştir. Aslen Şehrizor Kürtleri'nden olduğu söylenir.Franz Babinger,II.Mehmet(Fetih ve zaman), sf.24 Doğum yeri hakkında çeşitli rivayetler vardır. Makrîzî Şehrizor'da, Sehavî Gurân'da doğduğunu söyler. Gurân'ın nerede olduğuna dair muhtelif rivayetler vardır. Kimisi Irak'ta bulunan Şehrizor'a bağlı olduğunu kimisi İran'ın Nişabur havalisindeki İsfeyarin'de bulunan bir köy olduğunu söyler. Bikaî ise Diyarbakır'da Hiler adında bir köyde doğduğunu belirtir.

 Hayatı
Molla Gürani'nin 1410 yılında Diyarbakır ili sınırları içinde yer alan Gürân kasabasında doğduğu çoğunlukla kabul görmektedir.  Fakat bu kasaba günümüze
ulaşamadığı için doğum yeri ile ilgili çeşitli rivayetler vardır...

Küçük yaşta Kur'an'ı ezberledi. Bilgisini artırmak için Bağdat, Diyarbakır, Hayfa ve Hınıs şehirlerine (ilçelerine) gitti. On yedi yaşında Şam'a giderek oradaki alimlerden dersler aldı. Kahire'de kıraat, tefsir, hadis ve fıkıh ilimlerini öğrendi. Dönemin ünlü alimi İbn-i Hacer Askalani'den hadis ve fıkıh dersleri aldı. Sahih-i Buhari'nin eserlerini çalıştı.

Kahire'de ders vermeye başladı. Zamanla tanınan ve sayılan bir alim oldu. Şam'da dersler verdi. Genç Mehmed'i okumaya teşvik etmek için tüm çabalar başarısız olunca o, iman esasları ve Kuran okuma öğretimini reddettiğinde; babası, Kürtler'in sehrisur bölgesindeki Kuran (Güran) köyünden ünlü molla Ahmed Gürani'yi (kuran), molla yegan vasıtası ile çağırdı. Anadolu'ya doğru yol aldı ve Padişahın isteği üzerine I. Murat'ın Bursa'da yaptırdığı medresede görev aldı. Sonradan Yıldırım Medresesi'ne tayin etti. Taviz vermez tavrı padişahın hoşuna gitmişti. Görünüşe göre asi prensi iradesine boyun eğdirecek kadar enerjiye ve prestije sahip bir adam olarak Manisa'ya çağrıldı. Bazı eski kaynaklara göre, padişah uzun, boyalı sakallı heybetli bir adam olan mollaya bir sopa vermiş ve çocuğun akıllı durmaması durumunda onu kullanmasına açıkça izin vermiş. Molla şehzadeye gitti. "Baban, beni sana öğüt vermem ve aynı zamanda bana itaat etmezsen seni cezalandırmam için gönderdi." dedi. Şehzade Mehmed bu sözlere gülünce Molla Gürani onu öyle bir dövdü ki, çocuk (şehzade mehmed) sonsuza dek ona hayran kaldı.  Onun sayesinde kısa zamanda Kur'an'ı hatmetti ve birçok alanda bilgi sahibi oldu. II. Murad oğlunun Kur'an'ı hatmettiğini duyunca Molla Gürani'ye büyük miktarda mal ve para armağan etmiştir.

 Fatih'in padişahlık dönemi
II. Mehmed padişah olunca Molla Gürani'yi vezir yapmak istedi. Gürani, bu makam için bekleyen ve çok çalışan birçok değerli insan olduğunu, kendisinin vezir olmasının onların şevkini kıracağını ve padişaha faydadan çok zarar getireceğini söyleyerek bu teklifi kabul etmedi. Kazaskerlik, müderrislik ve Bursa Kadılığı yaptı.

Padişahla arası açıldığında bir müddet Kahire'ye gidip Mısır Sultanı Kayıtbay'ın yanında bulundu. Fatih'in geri çağırması üzerine İstanbul'a döndü ve yeniden kazaskerlik ve Bursa Kadılığı yaptı.

1480 yılında dördüncü Osmanlı şeyhülislamı oldu. Yevmiyesi günlük 200 akça olarak tespit edilmiştir. Adaleti ve dürüstlüğü ile herkesin sevgisini kazandı. Dört cami, bir Dar-ül Hadis Medresesi, bir hamam inşa ettirdi. Dersler vermeye devam etti.

Molla uzun boylu, gür sakallı, vakur ve heybetliydi. Saraya pek sık gitmez, vezirlere isimleri ile hitap ederdi. Bir bayram günü padişah saraya davet edince çamuru bahane ederek gitmek istemedi. Padişah onun gelmesinin kendileri için bir bayram olduğunu söyledi ve sarayın sahanlığına kadar at sırtında girmesine müsaade etti. Fâtih Sultan Mehmed'e çok nasihat eder, işlerinde yardımcı olurdu. Ona karşı duyduğu samimi sevgi ve ilgi sebebiyle, yeri geldikçe tenkid etmekten de çekinmezdi.

 Ölümü
Molla sekiz sene şeyhülislamlık yaptıktan sonra rahatsızlandı. İstanbul'daki konağında kendisine bir yatak hazırlattı. Cenaze namazını II. Bayezid'in kıldırmasını ve borçlarını ödemesini vasiyet etti. Ayrıca mezarı başına getirilince ayağından çekilerek mezara konulmasını vasiyet etti.

1488 yılının kışında bir ikindi vakti öldü. II. Beyazıd cenaze namazını kıldırdı ve kalan borçlarını ödedi. Ancak kimse ayağından sürüklemeye cesaret edemedi. Hasır üzerinde taşınarak mezarına kondu. Kabri, Aksaray - Topkapı arasındaki Fındıkzade semtinde bulunan Karamanî Piri Mehmed Paşa Camii'nin karşısındadır.

 Eserleri
İstanbul'un Fatih'teki Mollagürani semtine adı verilmiştir. İstanbul o dönem Agios Theodoros adıyla bilinen kiliseyi kendi imkanlarıyla bir camiye çevirmiştir.

Seçilmiş yazılı eserler listesi şudur:Gâyet-ül-Emânî fî Tefsîr-i Seb'il-Mesânî El-Kevser-ül-Cârî alâ Riyâd-il-Buhârî: Sahîh-i Buhârî'ye yazdığı şerh Şâtıbiyye Kasîdesi'nin Ca'berî şerhine dair bir hâşiye
Keşf-ül-Esrâr an Kırâat-il-Eimmet-il-Ahyâr
Şerh-i Cem'ul-Cevâmi: (fıkıh usulüne dâir)
Arûz ilmiyle ilgili bir kasîde

Lakapları
Diyâr-ı Rûm'un, Anadolu'nun âlimi
Şerefüddîn
Şihâbüddîn

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uluçam, Müjdat "Gürani, (Molla, Ahmed Semseddin Efendi)" (2008), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul: Yapı Kredi Yayınları, ISBN 9750800710 C.I s.490.
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C. say.1
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (1998 8. baski) Osmanlı Tarihi II. Cilt: İstanbul'un Fethinden Kanunî Sultan Süleyman'ın Ölümüne Kadar Ankara:Türk Tarih Kurumu ISBN 975-16-0012-X

1410 doğumlular
1488 yılında ölenler
İslam alimleri
15. yüzyıl Osmanlı şeyhülislamları
Osmanlı müfessirleri
Osmanlı bilim insanları

Molla Gürânî


Gospa Rotilda (francuski Rothilde, latinski Rothildis; 871. – 928./929.) bila je franačka plemkinja, kći kralja Karla II. Ćelavog i njegove druge supruge, kraljice Franaka Richilde te tako unuka opata Bivina, nećakinja kralja Bosa i sestrična vojvotkinje Engelberge.

Udala se oko 890. godine za grofa Rogerija od Mainea. Imali su djecu:
Hugo I., grof Mainea
kći (Judita?; umrla 925.)

Godine 922. gospa Rotilda otišla je u manastir Chelles. Umrla je 928./929.

Izvori

Francuske princeze
Grofice Mainea

Rotilda


Sabrina Petra Ramet, née le  à Londres, est une universitaire, rédactrice en chef et journaliste américaine. À dix ans, elle quitte le Royaume-Uni pour s'installer aux Etats-Unis avec sa famille. Elle étudie à l'université Stanford puis obtient un master en relations internationales à l'université de l'Arkansas en 1974 avant de faire une thèse en sciences politiques à l'université de Californie à Los Angeles en 1981.

Assignée homme à sa naissance, elle fait une transition de genre dans les années 1980.

Spécialiste de l'histoire et de la politique de l'Europe de l'Est, elle est professeure de sciences politiques à l' Université norvégienne de sciences et de technologie (NTNU) à Trondheim. Elle a publié une quinzaine d'ouvrages.

Références

Liens externes

Étudiant de l'université de l'Arkansas
Étudiant de l'université de Californie à Los Angeles
Étudiant de l'université Stanford
Société royale des lettres et des sciences de Norvège
Professeur à l'université norvégienne de sciences et de technologie
Membre de l'Académie norvégienne des sciences et des lettres
Journaliste américaine
Universitaire américain
Naissance en juin 1949
Femme trans

Sabrina P. Ramet


බිම් සවිය යනු රජය විසින් ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන, ඉඩම් සඳහා පවතින්නා වූ හිමිකම ශක්තිමත් කරන්නා වූ වැඩසටහනකි.

භාහිර සබැඳි
 බිම් සවිය - ඉඩම් හිමිකම් ලියාපදිංචි කිරීමේ ජාතික වැඩසටහන

බිම් සවිය


Konstantin Dimopoulos es un escultor neozelandés de origen griego, autor y actor de performances  e instalaciones, nacido el  en Port Said, Egipto y residente desde 2003 en Melbourne, Australia.

Datos biográficos

Primeros años
Nacido en Port Said, Egipto Dimopoulos pasó sus primeros ocho años de vida residiendo en Ismailia antes de trasladarse con su familia a Wellington, Nueva Zelanda. Aunque nació en Egipto, Dimopoulos creció en el seno de una familia griega. Estos traslados con la familia alrededor del mundo a diferentes países, culturas y lenguajes ha influido en su trabajo artístico, particularmente en sus instalaciones de arte públicas. Completó un Bachelor of Arts en sociología en la  Victoria University, Wellington y posteriormente estudió a tiempo parcial en Londres, en la Escuela Chelsea de Arte.  En 2003 se trasladó a Melbourne, Australia donde actualmente reside.

Carrera profesional
La primera exposición de Dimopoulos fue en 1981, se tituló The Passioned, una serie de "grandes, vívidas y audaces pinturas lineales al óleo". La exposición fue seguida de una segunda exposición individual antes de viajar a Londres y Europa. A su regreso a Wellington Dimopoulos creó obras para su exposición Mind At The End Of Its Tether (Mente al final de su cadena) de 1989, una serie de pinturas negras figurativas al óleo, de los hombres que trabajan en la sala de imprentas del periódico diario de Wellington. "El artista creó grandes lienzos que eran brutales pero documentos hermosos de los hombres sobreviviendo en espacios estériles y hostiles. Superpuesto a un pastiche superficial de texturas rotas, con los cuerpos totalmente materializados pero perdidos en el blanco contaminado sobre el color de la eternidad industrial."
 Escultura
En la década de 1990 Dimopoulos comenzó a explorar las dinámicas de las formas a través del medio de la escultura. En 2001 la Wellington Sculpture Trust le encargó la creación de Pacific Grass, la primera de una serie para el Paseo de Esculturas Meridian Energy Wind. "Pacific Grass transforma una isleta de tráfico en un faro de franjas verticales de color que ondulan y vibran con cada ráfaga de viento. Sus barras de resina se sustentan y responden al ambiente de este lugar, haciendo a Pacific Grass memorable como si acomodase el tráfico alrededor de la circunferencia de la rotonda.··

En 2004 Dimopoulos fue invitado a crear una escultura, Kete para el Centro para la Escultura Connells Bay en la Isla Waiheke, Nueva Zelanda. A ésta le siguió en 2005 Red Ridge, una escultura monumental para un campo privado de golf en Arrowtown, Nueva Zelanda. Red Ridge causó controversia cuando el propietario instaló la pieza sin haber obtenido antes los permisos del gobierno local.·

En 2006 Dimopoulos creó Red Centre para  Federation Square en el downtown de Melbourne, Australia. Desde 2001 Dimopoulos ha creado esculturas para colecciones públicas y privadas de Australia, Nueva Zelanda, Emiratos Árabes Unidos y Estados Unidos.  Su escultura, The Red Forest (el bosque rojo) en Denver, Estados Unidos fue elegida por Westword la mejor obra de arte pública nueva de 2011.

Los árboles azules (The Blue Trees)
Konstantin Dimopoulos creó The Blue Trees - Los árboles azules como una instalación artística efímera, intervención o performance, empleando la transformación para provocar polémica acerca de la deforestación mundial.  The Blue Trees fue creada por primera vez en Melbourne, Australia en 2005 y fue una instalación incluida en la  Bienal de Vancouver 2010/2011 , Canadá. Utilizando un pigmento natural con base de agua, Dimopoulos coloreó de azul los troncos y las ramas de los árboles, transformándolos desde especies marginales a obras de arte vivientes.
The Blue Trees , Bienal de Vancouver, Canadá, 2011

<center><small> Pulsar sobre la imagen para ampliar. </center>

 Instalación artística

Las instalaciones artísticas de Dimopoulos  se emplazan en galerías y espacios públicos al aire libre y son diseñadas específicamente para cada espacio.

Estas obras reflejan temas sociales y puntuales, tales como Black Parthenon (Partenón Negro), una instalación sobre la apropiación cultural creada en 2009 para el Festival de la Luz de Melbourne. Otros trabajos son Virus, 'Level 4' y Savage Garden - trabajos sobre el ecocidio ambiental- , y Paradise Lost'' (Paraíso perdido) sobre la violencia doméstica.

A principios de su carrera Dimopoulos fue influenciado por la obra del artista alemán Joseph Beuys cuyas obras de arte sociales le han ayudado a desarrollar su propia visión.

Notas y referencias

Notas

 Enlaces externos

Escultores de Nueva Zelanda
Escultores del siglo XXI
Artistas de instalaciones
Escultores de Egipto
Escultores de Nueva Zelanda en Australia
Escultores de Grecia
Griegos del siglo XX
Griegos del siglo XXI
Escultores del siglo XX

Konstantin Dimopoulos


An Rhynchospora pubisquama in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mark T. Strong. An Rhynchospora pubisquama in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora pubisquama


Dvorac Oršić	, dvorac u mjestu Slavetić, općina Jastrebarsko, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Dvorac Oršić smješten je na rubu naselja Slavetić. Sagradila ga je početkom 16. st. plemićka obitelj Oršić u čijem je vlasništvu i danas. Dvorac karakterizira zgusnuta struktura i organska adicija volumena različitih oblika i dimenzija uokolo nevelikog pravokutnog dvorišta. Utvrda se pregrađivala i dograđivala u nekoliko navrata pri čemu je promijenjena njena osnovna funkcija u stambeno ladanjsku. Palas i kula čine najstariju građevnu jezgru dvorca s početka 16. st., slijedi izgradnja jugozapadne kule s erkerima i istočnog krila s glavnim portalom, dok u 18. st. nastaje južno krilo i dio zapadnog krila te se pregrađuje kula s erkerima. Ima izuzetnu arhitektonsku i ambijentalnu vrijednost.

Zaštita
Pod oznakom Z-2254 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Zagrebačkoj županiji
Dvorci u Hrvatskoj
Građevine u Jastrebarskom

Dvorac Oršić-Slavetić


Rock local es el cuarto álbum de la banda de rock argentina Viticus. Fue lanzado en 2011 y presentado en el Teatro Colegiales el 3 de diciembre de ese año. Este disco marca el primer trabajo de Jerónimo Sica en la banda y el último de Ariel Rodríguez quedando la banda como el cuarteto (Vitico-Nicolás-Sebastián-Jerónimo) esta formación perduraría hasta 2015 cuando Nicolás Bereciartúa abandonó el grupo para dedicarse a su carrera como solista ingresando el joven Gastón Videla.

Lista de canciones
 Euskal herria
 Sea lo que sea
 Humano
 Voy a rockear
 Nueva mujer
 Últimamente
 Síndrome
 Rumbo
 Los perros ladran
 Llego tarde
 Rock local
 Boca paila

Créditos

Viticus
Vitico - Bajo y Voz
Nicolás Bereciartúa - Guitarra
Sebastián Bereciartúa - Guitarra y Voz
Ariel Rodríguez - Guitarra
Jerónimo Sica - Batería

Enlaces externos
 Rock local en rock.com.ar

Álbumes de 2011
Álbumes de Viticus
Álbumes de rock en español
Álbumes de hard rock
Álbumes de rock de Argentina

Rock local


Frumoasa adormită (franceză: La Belle au bois dormant - Frumoasa adormită din pădure) de Charles Perrault sau (în germană:) Dornröschen de Frații Grimm  este un basm clasic despre o frumoasă prințesă, o pădure și un chipeș prinț.

Versiunea culeasă de frații Grimm este o variantă transmisă oral a poveștii literare publicată de Charles Perrault în Histoires ou contes du temps passé din 1697. Aceasta în schimb a fost ispirată de Sole, Luna, e Talia, o poveste scrisă de poetul italian Giambattista Basile (publicată postum în 1634), care la rândul ei este inspirată de alte povești din folclor. Cea mai veche variantă cunoscută este Perceforest, compusă anonim între 1330 și 1344 și publicată prima dată în 1528.

Povestea a inspirat numeroase alte lucrări de artă (picturi, lucrări scrise, muzică, film).

Referințe și note

Legături externe

 Sleeping beauty in the woods, by Perrault, 1870 illustrated scanned book via Internet Archive
 Versiunea românească a Frumoasa adormită

Vezi și
 Frumoasa adormită (film din 1959)
 Frumoasa din pădurea adormită (balet)

Basme de Charles Perrault
Frumoasa adormită
Basme de frații Grimm

Frumoasa adormită


Elias António (30. svibnja 1987.) je angolski rukometaš. Nastupa za portugalski klub Atlético Clube da Madeira i angolsku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Egiptu 2021. (30.).

Izvori

Angolski rukometaši

Elias António