Melrose House is a stately mansion and museum located opposite Burgers Park in Pretoria, South Africa.

History
Built in 1886 by the prosperous Pretoria businessman George Jesse Heys, it was named after the famous Melrose Abbey in Scotland. Melrose House gained fame during the Second Boer War (1899–1902) when Lord Roberts requisitioned it as the headquarters for the British forces after Pretoria was invaded in June 1900. For more than 18 months, instructions for the British forces in the field were issued from here. The use of the house as a military headquarters ended when the Treaty of Vereeniging, which ended the war, was signed there on 31 May 1902.

The Pretoria City Council purchased the house and its contents in 1967 for R300,000 for restoration, culminating in State President of South Africa Charles Robberts Swart opening it as a museum and declaring it a national heritage site on May 17, 1971.

Museum
Today the elegant mansion is a historic house museum. It is an example of the transition from Victorian to Edwardian architectural styles and interiors.  The interior is characterised by colourful stained glass windows, paintings by English artists, carpets in rich colours, ornate ceilings and fireplaces, as well as valuable porcelain ornaments. The majority of these items belonged to the Heys family itself. Notably the museum contains the room and the table on which the Treaty of Vereeniging (which ended the Second Boer War) was signed. Annual antique markets are held on the premises.

Bibliography
 Wêreldspektrum, 1982, , vol. 18, p. 114
 Fisher, Roger C. (compiler): Visuele leksikon van die Suid-Afrikaanse woning. Cape Town: Unibook Publishers, 1992.

External links

 Melrose House 360 degree Virtual Tour on Visit Pretoria

Museums in Pretoria
Houses in South Africa
Houses completed in 1886
Historic house museums in South Africa
History of Pretoria
19th-century architecture in South Africa

Melrose House


El Campeonato de Apertura 1940 fue la 5.º edición del torneo que sirvió de prólogo al campeonato nacional en la temporada de ese año, siendo organizado por la Asociación Central de Fútbol.

Participaron en él los diez clubes de la Primera División de 1940, resultando campeón Colo-Colo, luego de derrotar en el partido final a Universidad de Chile por 3-2.

Desarrollo

Primera fase

Segunda fase

Tercera fase

Final

Campeón

Véase también
 Primera División de Chile 1940

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Chile 1940 (RSSSF)

1940
Temporada 1940 de fútbol en Chile

Campeonato de Apertura de Chile 1940


Fouad Poladov (en azéri : Fuad Ağarəhim oğlu Poladov; né le 24 mai 1948 à Bakou et mort le 4 mai 2018 à Bakou) est un éminent acteur de théâtre et de cinéma azerbaïdjanais,  Artiste du peuple azerbaïdjanais de l'URSS (1987)

Biographie
Il est diplômé de l'école secondaire n ° 132. Il étudie au studio d'acteur d'Adil Isgandarov au studio de cinéma Djafar Djabbarli Azerbaïdjanfilm.
Il vient à l'art en 1966 en tant que Selim dans le film "Investigation Continues". Savoy, qui était étudiant à l'invitation du professeur d'art Tofig Kazimov dans la pièce "Destroyed Diaries" d'Ilyas Efendiyev au Théâtre dramatique national académique. Après la première le 29 novembre 1969, il rejoint la troupe d'acteurs du théâtre. De 1989 à 1989, il travaille dans la troupe du Théâtre national dramatique. Depuis 1989, il est acteur au Théâtre dramatique russe du nom de Samed Vurgun. Fouad Poladov est l'un des principaux artistes de l'école de théâtre lyrique-psychologique, un interprète habile des rôles philosophiques-dramatiques et tragiques.
Plus tard, Fuad Poladov souffre d'un problème de voix.

Récompenses
Titre honorifique "Artiste honoré de la RSS d'Azerbaïdjan" (1er décembre 1982)
Titre honorifique "Artiste du peuple de la RSS d'Azerbaïdjan" (20 mars 1987)
Médaille d'or "Travailleur de théâtre" (2004)
Prix "Dervish d'or" (2007)
Prix  Fée d'Or  pour le film Actrice dans la nomination Meilleure interprétation masculine   (2015)
Prix Jafar Jabbarli (23 mai 2016)

Rôles interprétés sur la scène du Théâtre national dramatique académique
Ferdinand La ruse et l'amour
Farhad La légende de l'amour
Nizami Épée et stylo
Baron  Au fond de la vie
Rauf  Corne de rhinocéros
Mirza Safi - Mirza Shafi
Rahman, Valeh, Salavan, Gadim, Mubarak, Hasanzadeh, Saltana - (La chanson est restée dans les montagnes, Journaux détruits, Garçon bizarre, Palais de cristal, Fleur de croissance et Sheikh Khiyabani
Hamlet, Bénédicte - (Hamlet, Beaucoup de bruit pour rien,
Shahbaz bey - Monsieur Jordan et le derviche Mastali shah
Zaur  Tahmina et Zaur
Magnifique Malik L'épée a percé le sol,
Chigatay Après la pluie
Avtandil Sois patiente, mère,
Shah Gajar "Shah Gajar

Rôles dans le théâtre dramatique russe du nom de Samad Vurgun

Hervé Monten Il est interdit de regarder le public
Daniel Le piège pour un homme solitaire
Pavel Trunnikov Il y a de terribles troubles dans la ville
Lopakhin Le verger de cerisiers
Jules César Jeu des Ombres
Stefan Trou noir
Iblis Iblis (diable)
Sankiti Oba Fantômes parmi nous
Eddie Carbone Vue du pont
Stefan Famille à la française
Svetlovidov Chant du cygne
Lord Augustus August remplit son devoir
Floran Monstres sacrés
Edward Polumb Le Consolateur des Veuves
Docteur Cornish Femme inaccessible
Napoléon  - Napoléon
Cardinal Vulsi Jeux du Shah.
Docteur Dorn Mouette
Herman Lewis Sentiments mitigés
Didr Immoral

Filmographie
Anniversaire (film, 1977)  Nazim
Agasadig Garaybeyli (film, 1974)
Dernier arrêt (film, 2014) David
Famille (film, 1998) le chef de la mafia
Actrice (film, 2011) Vagif Fataliyev
Feu (film, 1979) (émission de télévision complète)  Amin Bakhtiyarov
L'avenir laissé derrière (film, 2004) Malik
Famille Atayev (film, 1978) Shahsuvarov
Le sixième étage d'une maison à cinq étages (film, 1996) Majid
Punition (film, 1996)
Histoires de Dede Korkut (film)
Notes d'un derviche (film, 2013) Iskander khan
Grêle (film, 2012) Secrétaire
Téléphone de confiance (film, 2001) Fuad
Effets supplémentaires (film, 2010) Nazim Sheydayev (Abdul Mahmudov) et beaucoup d'autres.
Au revoir, ville du sud (film, 2006) Fariz
L'interview la plus importante (film, 1971) Bacioghlu
Le tournage est reporé !... (film, 2002) Khan
Bonjour mon ange! (film, 2008) Fuad
L'enquête continue (film, 1966) Selim
Volga noir (film, 1994) Salimzade
Belle-mère (film, 1978) Ayaz
La vie et le destin (film, 1998)
Le Monde inversé (film, 2011)  Gasim Jafarov
Rencontre par hasard (film, 1999) Murad
Nazlı (film, 2017) Aslan

Notes et références

Naissance en mai 1948
Naissance à Bakou
Naissance en RSS d'Azerbaïdjan
Décès en mai 2018
Décès à Bakou
Décès à 69 ans
Acteur azéri

Fouad Poladov


Space Jam: A New Legacy er bandarísk-teiknimynd frá árinu 2021.

Tenglar
 Officiel Space Jam: A New Legacy

Bandarískar teiknimyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2021
Warner Bros.-kvikmyndir

Space Jam: A New Legacy


La station du district financier de l'ASEAN (chinois : 东盟商务区站 / pinyin : Dōngméng shāngwùqū zhàn / zhuang : Camh Dunghmungz Sanghvugih / anglais : ASEAN Business District Station) est une station de la ligne 1 du métro de Nanning. Elle est située de part et d'autre du boulevard Minzu Dadao, dans le district de Qingxiu de la ville de Nanning, en Chine.

Ouverte le , la station comprend quatre entrées et une seule plateforme.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, District financier de l'ASEAN est située sur la ligne 1 du métro de Nanning, entre la station Wanxiangcheng, en direction du terminus ouest Shibu, et la station Fengling, en direction du terminus est .

Histoire
La construction débute le . Le , les dix premières stations sont terminées. Les premiers tests sans passagers ont lieu en février 2016. Les vérifications continuent les 16 et 29 mai de la même année.

La station du district financier de l'ASEAN est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la première section de la ligne 1 du métro de Nanning, entre les stations Nanhu et .

Services aux voyageurs

Accès et accueil
La station est accessible par quatre entrées différentes, de part et d'autre du boulevard Minzu Dadao et de l'aboutissant nord-est de la rue Zhongjian (中柬路). La sortie C comprend un ascenseur pour les personnes handicapées. La station est de forme rectangulaire, avec deux bouts saillants rejoignant les sorties B et C. On retrouve trois stationnements de bicyclettes à proximité, le plus proche dans la Ville du Cinéma et les deux autres aux sorties C et D.

Desserte
Les premiers et derniers passages en direction de Shibu sont à 6h33 et 23h11, tandis que ceux en direction de la gare de Nanning est sont à 6h58 et 22h43.

Intermodalité
La station est desservie par les autobus 25, 39, 42, 76, 87, 90, 94, 206, 213, 603, 609, 704, 706 et G1 du réseau d'autobus de Nanning.

À proximité

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Nanning
 Ligne 1 du métro de Nanning

Liens externes

 .

Station du métro de Nanning
Station de métro mise en service en 2016

District financier de l'ASEAN (métro de Nanning)


William Miller (September 10, 1825) was the 18th  Governor of the U.S. state of North Carolina from 1814 to 1817.

Born in Warren County, North Carolina, William Miller was orphaned at the age of 9 and inherited a substantial plantation. He briefly attended the University of North Carolina at Chapel Hill in 1802, but did not complete a degree. He began practicing law in 1805 and was named North Carolina Attorney General in 1810. That same year, he was elected to the North Carolina House of Commons, where he served until 1814, for two years as Speaker of the House (1812–1814).

In November 1814, Miller was elected Governor of North Carolina by the General Assembly, at the close of the War of 1812, which he supported. During his term, Miller laid the groundwork for the expansion of the state's educational system, and he served on the University of North Carolina Board of Trustees until his death.

After serving the maximum number of three one-year terms as governor, Miller left office in 1817. He returned to the North Carolina Senate in 1821, but lost a re-election bid the following year.

U.S. President John Quincy Adams appointed Miller as an envoy to Guatemala in 1825; Miller died after three days illness in Key West, Florida en route to his post.

Sources

 Biographical Directory of the Governors of the United States, 1789–1978, Robert Sobel and John Raimo, eds. Westport, CT: Meckler Books, 1978. ()

1780s births
1825 deaths
Governors of North Carolina
Members of the North Carolina House of Representatives
North Carolina state senators
North Carolina Democratic-Republicans
Democratic-Republican Party state governors of the United States
19th-century American politicians

William Miller (North Carolina politician)


Et honeycomb-spejl er et stort spejl, der normalt anvendes som hovedspejl i astronomiske spejlteleskoper, hvis spejlflade understøttes af en ribbet struktur, der ligner en bikage (engelsk: "honeycomb"). Dette design giver en passende rigiditet til ultra-høj præcisionsoptik, samtidig med at det reducerer spejlets vægt. Den reducerede vægt tillader mindre, lettere støtte- og kontrolstrukturer, hvilket gør konstruktionen af teleskopet billigere. Begrebet kan også henvise til spejle, der udgøres af et koordineret sæt af individuelle sekskantede spejle.

Fodnoter

Spejle

Honeycomb-spejl


النَفْضِيَّة أو المُعْبِلَة أو المَلْحَاء صفة للأشجار والشجيرات التي تنفض (تسقط) أوراقها فصليًا. في المناخات المعتدلة والشمالية، تفقد الأشجار عادة أوراقها أثناء الشتاء، بينما تفقد العديد من النباتات الاستوائية أوراقها أثناء الموسم الجاف.

انظر أيضا
 ذابل متصل
 تساقط الأغضان
 دائمة الخضرة

المراجع

أشجار
خريف
شتاء
ظواهر دورية
علم النبات
علم تشكل النبات
نباتات وملقحات

نفضي


بلدية سان غارثيا دي إنخيلموس (بالإسبانية: San García de Ingelmos) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سان غارثيا دي إنخيلموس 106 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سان غارثيا دي إنخيلموس

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

سان غارثيا دي إنخيلموس


Perfect Man treći je studijski album njemačkog heavy metal sastava Rage. Album je 6. lipnja 1988. objavila diskografska kuća Noise Records.

Popis pjesama

Osoblje

Rage

 Peter "Peavy" Wagner – vokali, bas-gitara
 Manni Schmidt – gitara
 Chris Efthimiadis – bubnjevi

Ostalo osoblje

 Will Reid-Dick - vokali
 Eric - vokali
 Thommy - vokali
 Will Reid-Dick - inženjer zvuka, miks
 Joachim Luetke - naslovnica albuma
 Martin Becker - fotografije
 Armin Sabol - produkcija

Izvori

Albumi sastava Rage
Albumi iz 1988.

Perfect Man


Moritz Freiherr von Lyncker (né le  à Spandau et mort le  à Demnitz) est un colonel général prussien et chef du cabinet militaire.

Biographie

Origine
Moriz est issu d'une famille militaire prussienne. Son grand-père est le Rittmeister Friedrich von Lyncker, ses parents sont le major prussien Arthur  (1814-1895) et sa femme Emma, née Sieck (1829-1916), fille du propriétaire de la teinturerie Christian Sieck. Son frère Kurt (1867-1934) devient général de division prussien.

Carrière militaire
Lyncker est diplômé du lycée royal Guillaume de Berlin et est intégré le 25 mars 1870 en tant que  avec la perspective d'une promotion au  de grenadiers de la Garde de l'armée prussienne. Lyncker participe à la guerre contre la France avec ce régiment en 1870/71, est grièvement blessé à la bataille de Saint-Privat et reçoit la croix de fer de 2e classe.

De 1878 à 1881, il étudie à l'Académie de guerre et, après avoir été affecté à l'état-major général, sert comme commandant de compagnie au  à pied de la Garde. Plus tard, il est adjudant du prince héritier Frédéric, dans l'état-major de la  d'infanterie à Flensbourg, à l'état-major du  à Magdebourg et en tant que commandant de bataillon dans le régiment de fusiliers de la Garde. De 1895 à 1898, il est le premier gouverneur militaire (éducateur) des princes impériaux et est promu colonel pendant cette période. Il devient ensuite commandant du  de grenadiers de la Garde. En 1901, il est promu général de division et l'année suivante, il prend la tête de la  d'infanterie de la Garde à Potsdam. En 1905, il prend le commandement de la  d'infanterie à Hanovre et est promu Generalleutnant.

Après la mort subite du chef du cabinet militaire, le général von Hülsen-Haeseler, il devient adjudant-général faisant fonction le 17 novembre 1908 et est nommé à sa succession. Il est donc responsable des affaires de personnel de l'armée prussienne. Pendant la Première Guerre mondiale, Lyncker, General der Infanterie depuis 1909, est l'un des plus proches collaborateurs de l'empereur Guillaume II. En avril 1918, il est nommé colonel général. De 1918 à 1919, il est président du tribunal militaire impérial avant de prendre sa retraite en juillet 1919.

Famille
Lyncker a épousé Anne-Marie  (1857-1945) à Potsdam en 1889. Elle est la fille du lieutenant général prussien . Le mariage produit six enfants. Deux des fils sont morts en tant qu'officiers de première ligne pendant la Première Guerre mondiale. Sa fille Anne Marie (née en 1901) devient supérieure de la Maidenschule d'Obernkirchen.

Bibliographie
 Holger Afflerbach (Hrsg.): Kaiser Wilhelm II. als Oberster Kriegsherr im Ersten Weltkrieg. Quellen aus der militärischen Umgebung des Kaisers 1914-1918. Oldenbourg, München 2005,  (Enthält umfangreiche Sammlung von Briefen Lynckers an seine Frau über den Kaiser in der Kriegszeit).
 Holger Afflerbach: Kaiser Wilhelm II. als Oberster Kriegsherr im Ersten Weltkrieg. In: Bayerische Akademie der Wissenschaften: Akademie Aktuell. Heft 1/2006, S. 37–41 (Kurzbericht zu Inhalt und Ergebnissen der obigen Forschungspublikation mit Erwähnung Lynckers und Abdruck ausgewählter Dokumente).

 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der freiherrlichen Häuser 1878. Acht und zwanzigster Jahrgang, Justus Perthes, Gotha 1877, S. 448 f.

Liens externes

 Domaine BArch N 864

Références

Generaloberst prussien
Militaire allemand de la guerre franco-allemande de 1870-1871
Baron
Grand commandeur de l'ordre de Hohenzollern
Chevalier de Justice de l'ordre de Saint-Jean (Bailliage de Brandebourg)
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle noir
Récipiendaire de la croix Pour le Mérite (ordre militaire)
Récipiendaire de 2e classe de la croix de fer
Naissance en janvier 1853
Naissance à Berlin
Décès en janvier 1932
Décès dans le Brandebourg
Décès dans la province de Brandebourg
Décès à 78 ans
Militaire prussien du XIXe siècle

Moriz von Lyncker


Vegan Records ist ein Independent-Label aus dem argentinischen Buenos Aires. Das Label hat sich auf Hardcore spezialisiert. Seit mehreren Jahren verfügt das Label einen Online-Versandhandel mit Sitz in Santa Fe, der Artikel der labeleigenen Bands weltweit vertreibt.

Das Label betreibt eine Zweigstelle in Chile und betrieb eine Zeitlang eine weitere Filiale in Hamburg.

Bands

Einzelnachweise

Argentinisches Musiklabel
Independent-Label
Metal-Label
Punk-Label
Hardcore Punk
Straight Edge
Unternehmen (Buenos Aires)

Vegan Records


هانز بيتر بريغل  (مواليد 11 أكتوبر 1955 في رودينباخ، ألمانيا الغربية) لاعب كرة قدم ألماني سابق ومدرب كرة قدم.

أحد أكثر لاعبي المنتخب الألماني شعبية في أيامه علما بأن بريغل بدأ في ممارسة ألعاب القوى أولا من خلال التخصص في الوثب الطويل وقد حقق أفضل رقم شخصي له هو 7.50 متر كما مارس مسابقة الوثب الثلاثي والخماسي، والسباعي. حقق بريغل أفضل نتائجه في العشاري ولكن ابن مزارع عانى من عدم إجادته للعبتي رمي الرمح والوثب العالي. في عمر السابعة عشر ترك ألعاب القوى وراءه وقرر الانتقال للعب كرة القدم في فريق مسقط رأسه رودينباخ بالقرب من كايسرسلاوترن. خلال الفترة التي لعبها فيها استطاع التميز في مركزي الظهير الأيسر والوسط المدافع. كان معروفا في المقام الأول بقدراته البدنية وكذلك قدراته المهارية الجيدة وقدرات تسجيل الأهداف على الرغم من أدواره الدفاعية.

مسيرة الأندية
بعد عامين قرر إريك ريبيك اختياره للتدريب مع نادي كايزرسلاوترن وقد أثار الإعجاب بسبب قوته ولياقته. كان ريبيك يدرك أن بريغل يعاني من التوفيق بين مهارات كرة القدم وقوته الجسدية ولكن التدريب جعله يتطور ويقترب من الكمال. فشل بريغل في اثبات نفسه في مركز المهاجم ولكنه استطاع أن يقدم مستوى عالي كمدافع. في 10 أبريل 1976 قرر ريبيك إشراك بريغل احتياطي في المباراة التي حققوا فيها الفوز على بايرن ميونخ 4-3. في عام 1984 قرر بريغل ترك كايزرسلاوترن والانتقال إلى هيلاس فيرونا الإيطالي. استطاع أن يقدم أداء عالي المستوى أضاف الكثير لمسيرته الرياضية وحقق سمعة وأهمية في بطولة دوري مثل الدوري الإيطالي الذي ينظر إليه بأنه أهم بطولات الدوري فنيا في أوروبا. كان بريغل مفتاح نجاح ناديه الجديد في تحقيق بطولة الدوري في عام 1985. اختير في نفس العام لجائزة لاعب السنة في ألمانيا وهي المرة الأولى في تاريخ المسابقة التي تمنح فيها الجائزة للاعب كرة قدم ألماني محترف خارج ألمانيا.

بعد نهاية عقده مع هيلاس فيرونا قرر بريغل البقاء في إيطاليا والانتقال إلى نادي سامبدوريا الذي فاز معه بكأس إيطاليا قبل اعتزاله كلاعب في عام 1988. اعتمد نجاح بريغل في كرة القدم على الصفات البدنية وسرعته وعدم إحساسه بالتعب مما جعله مثال للجندي في عالم كرة القدم الألمانية. يلقب بالمدحلة البلاتينية والذي يشير إلى أسلوب لعبه وكذلك لأصله. بريجل سجل 47 هدفا في 240 مباراة في الدوري الألماني وكان مشهورا باللعب من دون وسادة الرجل طوال مسيرته الكروية.

مسيرة ألمانيا
في مباراة منتخب ويلز في تصفيات بطولة أمم أوروبا لكرة القدم 1980 في أكتوبر 1979 شارك بريغل في مباراته الدولية الأولى مع منتخب ألمانيا الغربية حيث استطاع التألق وقيادة ألمانيا الغربية للفوز بالبطولة في العام التالي. استطاع المساهمة في احتلال المركز الثاني في كأس العالم لكرة القدم 1982 خلف منتخب إيطاليا وفشل منتخب ألمانيا الغربية في تحقيق بطولة أمم أوروبا لكرة القدم 1984 بالخروج من الدور الأول (دور المجموعات) باحتلاله المركز الثالث في مجموعته الثانية خلف منتخب إسبانيا ومنتخب البرتغال وذلك تحت إشراف المدرب يوب ديرفال. في المباراة النهائية لكأس العالم 1982 تسبب بريغل في احتساب ركلة جزاء ضد منتخب ألمانيا الغربية بعرقلته برونو كونتي. لحسن الحظ فشل لاعب منتخب إيطاليا في تسجيلها ولكن هذا الأمر لم ينقذ منتخب ألمانيا الغربية من خسارته في النهائي. خليفة ديرفال فرانتس بكنباور أبقاه في التشكيلة وقد شارك في كأس العالم لكرة القدم 1986 وهي الثانية في مسيرته. على الرغم من مشاركته أساسيا في المباراة النهائية إلا أن منتخب ألمانيا الغربية خسر من منتخب الأرجنتين. قبل نهاية المباراة بتسع دقائق استطاع رودي فولر تسجيل هدف التعادل الثاني على ملعب أزتيكا في 29 يونيو ولكن بعد هذا الهدف بثلاث دقائق استطاع دييغو مارادونا تمرير الكرة إلى خورخي بوروتشاجا الذي استطاع تسجيل الهدف الثالث والفوز بالبطولة. حسب الخطة المتفقة فقد تقدم جميع لاعبي خط الدفاع الألماني الغربي إلى الأمام من أجل إيقاع المهاجم الأرجنتيني في مصيدة التسلل ولكنه بريغل تباطيء في التقدم مما منح الفرصة لبوروتشاجا للانقضاض على الكرة وحسم المباراة. حاول بريغل اللحاق ببوروتشاجا واستخلاص الكرة منه ولكن الأرجنتيني كان أسرع في تسديد الكرة نحو المرمى. بيكنباور لم يكن معجبا بأسلوب لعب بريغل ولذلك قرر الاستغناء عنه من أجل بناء فريق جديد قبل نهائيات بطولة أمم أوروبا لكرة القدم 1988 التي ستقام في ألمانيا الغربية ونتيجة لذلك فقد قرر بريغل الاعتزال الدولي وفي جعبته اثنان وسبعون مباراة دولية.

مسيرة التدريب
وظيفة بريغل الأولى في التدريب كانت مع نادي الدرجة الثانية غلروس السويسري. ثم تولى تدريب نادي إدنكوبن قبل أن يتولى تدريب نادي فاتنسخايد 09 الهابط من الدرجة الأولى في عام 1994 ولكنه لم يستطع تحقيق نتائج جيدة. نتيجة لذلك أدار ظهره للتدريب وعاد للانضمام إلى نادي كايزرسلاوترن في منصب المدير الرياضي في عام 1996. استقال من هذا المنصب في أكتوبر 1997 تدخل مدرب الفريق أوتو ريهاجل في اختصاصاته. في وقت لاحق عاد مديرا للنادي وقد شارك في التورط في فضيحة مالية.

قبل بريغل العرض المقدم من اتحاد ألبانيا لكرة القدم ليصبح مدرب منتخب ألبانيا لكرة القدم في ديسمبر 2002. قبل قبول بريغل تدريب منتخب ألبانيا فقد زاد من خبرته التدريبية من خلال العمل مساعدا للمدرب كارل هاينز فيلدكامب في نادي بشكتاش التركي ثم خلف فيلدكامب في بشكتاش من سبتمبر 1999 إلى 30 يونيو 2000 حيث حقق المركز الثاني في بطولة الدوري التركي لكرة القدم ثم تولى تدريب نادي طرابزون سبور التركي من 7 نوفمبر 2001 إلى 30 يونيو 2002 حيث حقق المركز الرابع عشر. حقق بريغل نجاح كبير مع منتخب ألبانيا طوال أربع سنوات من 2002 إلى 2006. حتى الآن يعتبر المدرب الأكثر نجاحا في ألبانيا في جميع الأوقات من حيث عدد النقاط حيث حقق 8 نقاط في تصفيات بطولة أمم أوروبا لكرة القدم 2004 بينما حصل على ثلاثة عشر نقطة في تصفيات أوروبا لكأس العالم لكرة القدم 2006 - المجموعة الثانية. استقال في 9 مايو 2006 بعد أن عرض الاتحاد الألباني عليه تمديد العقد وربط البنود المالية بنتائج منتخب ألبانيا التي سيحققها.

في يونيو 2006 وافق على تدريب منتخب البحرين لكرة القدم خلفا للكرواتي البلجيكي لوكا بيروزوفيتش. ومع ذلك أقيل في 20 يناير 2007 خلال كأس الخليج العربي لكرة القدم 2007.

تولى بريغل تدريب نادي أنقرة غوجو التركي ولكنه غادر منصبه قبل نهاية 2006-2007.

إحصائيات

الأهداف الدولية

إحصائيات منتخب ألبانيا

الإنجازات
 بطولة أمم أوروبا: 1980
 الدوري الإيطالي: 1984–85
 كأس إيطاليا: 1987–88

مصادر

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون ألمان مغتربون في إيطاليا
رياضيون ألمان مغتربون في تركيا
رياضيون ألمان مغتربون في سويسرا
رياضيون ألمانيون غربيون مغتربون في إيطاليا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو سامبدوريا
لاعبو كايزرسلوترن
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من راينلند بالاتينات
لاعبو منتخب ألمانيا بي لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو هيلاس فيرونا
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو الدوري التركي الممتاز
مدربو كرة قدم ألمان
مدربو كرة قدم ألمان مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في البحرين
مدربو كرة قدم مغتربون في ألبانيا
مدربو كرة قدم مغتربون في تركيا
مدربو منتخب البحرين لكرة القدم
مدربو منتخب ألبانيا لكرة القدم
مدربو نادي بشيكتاش
مدربو نادي طرابزون سبور
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
مواليد 1955

هانز بيتر بريغل


Le Zenas King Bowstring Bridge est un pont bow-string américain situé à Sidney, dans le comté de Shelby, dans l'État de l'Ohio. Il permet au Benjamin Trail de franchir le lac Amos, au sein du Tawawa Park. Il est inscrit au Registre national des lieux historiques depuis le .

Annexes

Articles connexes
 Zenas King

Liens externes

Pont bow-string
Pont dans l'Ohio
Pont inscrit au Registre national des lieux historiques
Registre national des lieux historiques dans l'Ohio
Registre national des lieux historiques en 2021
Comté de Shelby (Ohio)

Zenas King Bowstring Bridge


سيستل تيليكوم شركة مصرية مختصة في مجال الاتصالات في مصر، يرأسها د.إسماعيل مشهور، والشركة لديها توكيل شركة موتورولا العالمية في مصر، وللشركة عدة مشاريع في مصر والدول العربية والعالم منها إنشاء شبكة التترا في مصر، وإنشاء شبكة المحمول في نيجيريا، دخلت الشركة مناقصة الرخصة الثالثة للمحمول في مصر لكنها لم تنجح في الحصول عليها.

المقر الرئيسي للشركة في منطقة الزمالك في القاهرة بمصر، وللشركة مبنى في القرية الذكية بمحافظة السادس من أكتوبر، وتبني الشركة مبنى ضخم في منطقة أبو رواش بأكتوبر سيكون هو المقر الرئيسي عند اكتماله.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي علي الويب
 أول شبكة ترنك لاسلكي رقمي في مصر، كنانة أون لاين، 20 فبراير 2007 م

شركات اتصالات مصرية

سيستل تيليكوم


Ministry of Information bedeutet

 im Englischen allgemein Informationsministerium
namentlich:
 Bangladeschisches Informationsministerium
 Fidschianisches Informationsministerium
 War Propaganda Bureau in England, Name 1917–18
 Informationsministerium (Vereinigtes Königreich) 1939–1946

Ministry of Information


قصص من الحياة كتاب من تأليف الشيخ علي الطنطاوي أصدر عام 1959 م، في الكتاب سبع وعشرون قصة قصيرة، كُتب أكثرها في الفترة الممتدة بين أواسط الثلاثينيات وأواسط الأربعينيات، وأقدم ما فيه قصتان تعودان إلى عام 1931 م. وهو يقع في 300 صفحة من القَطْع المتوسط (14×21).

نبذة
وهذه قصصٌ من الحياة، سماها مؤلفها كذلك لأن الحياة ألّفتها. وهل تؤلف الحياة قصصاً؟ نعم (كما يقول في المقدمة): «إن الحياة تؤلف قصصاً يعجز أبرع أهل الفن عن توهُّم مثلها، ولكنها لا تذيع» مؤلفاتها«ولا تعلن عنها، فتبقى» مخطوطة«مخبوءة لا يصل إليها ولا يقرؤها إلا رجل حديد البصر، طويل اليد، ذو جَلَدٍ على البحث وصبرٍ على التنقيب. ولست ذلك الرجل، ولا أنا من عشّاق المخطوطات وروّاد المباحث، ولكن الأيام ألقت هذه القصة في طريقي فوجدتها مطويَّةً في سجلات محكمة من المحاكم، مقطَّعةَ الأوصال، مفرَّقةَ الأجزاء، فألصقتُ أوصالها وجمعتُ أجزاءها، ونشرتها في» الرسالة«وما لي فيها إلا الرواية».

ومما يلاحَظ في هذه الأقاصيص أن أكثرها قصير؛ فهي لا تكاد تتجاوز الصفحات العشر طولاً، وكثير منها في حدود الخمس أو الست الصفحات، باستثناء واحدة تُجاوز الثلاثين. هذا من حيث الشكل، أما من حيث المحتوى فيجمع أكثرَها أنها تعالج مشكلات اجتماعية أو أخلاقية. ففي أول قصص الكتاب، «اليتيمان»، تصوير مؤثر لواحدة من المشكلات المنتشرة بين الناس: الزوجة الثانية التي تظلم أبناء زوجها -من زوجته السابقة- وتنسى أن في الكون عدلاً وبعد الموت حساباً وفي الآخرة جنة للمحسنين وناراً للظالمين. وفي قصة «الكأس الأولى» نتعرف إلى عبد المؤمن أفندي، وهو شرطي بسيط يعمل في مخفر في قرية صغيرة قرب الشام، راتبه الشهري مئة ليرة لا تكاد تكفيه وأسرتَه الصغيرة لضرورات الحياة، فضلاً عن كمالياتها. ثم تأتيه الفرصة ليحصل على راتب مئة شهر في ضربة واحدة، ولكنها كسب محرم وهو لم يمدَّ إلى الحرام يداً طَوال أربعين عاماً، فماذا سيفعل الآن؟

وفي: «طبق الأصل» و«من صميم الحياة» و«في حديقة الأزبكية» دعوة ظاهرة إلى الفضيلة وتحذير من أسباب الرذيلة والفاحشة يبلغ أوجَهُ في قصة «الخادمة»: «هكذا كان يفكر الأبوان المحترمان. وضُربا بالعمى عن حقيقةٍ لا تخفى على عاقل؛ هي أن الرجل والمرأة حيثما التقيا وكيفما اجتمعا: معلماً وتلميذة، وطبيباً وممرضة، ومديراً وسكرتيرة، وشيخاً ومريدة، فإنهما يبقيان رجلاً وامرأة»! أما «قصة أب» فجرس إنذار يقرعه علي الطنطاوي عالياً يكاد يصمّ الآذان تنبيهاً لمن يدلّل أولاده -من الآباء والأمهات- دلالاً يجاوز الحد فيقود إلى أسوأ العواقب في الدنيا والآخرة.

وفي الكتاب «لوحات» اجتماعية تاريخية هي أقرب إلى التراث الشعبي فيما تقدمه من أوصاف وصور، منها «في شارع ناظم باشا» و«نهاية الشيخ» و«العجوزان». وفيه قصة من الأدب الرمزي هي «قصة بردى» التي تحكي سيرة حياة النهر بأسلوب روائي رمزي كما تُحكى سيرة رجل من الناس.

وأخيراً، ففي الكتاب قصتان من الأدب الوطني الصارخ الذي يستنهض الهمم وينفخ الحياة في الأموات: «جبل النار» و«بنات العرب في إسرائيل». وهذه الأخيرة كان يمكن أن تكون صرخةَ «وامعتصماه» جديدةً لو كان في الأمة رجال يسمعون، ولكنها صرخةٌ ضاعت في واد مقفر وصيحةٌ تلاشت في أرضٍ فضاء: «قالت: وجعلتُ أعدو حافية -وقد سقط الحذاء من رجلي- على التراب والشوك حتى لحقوا بي... لقد أراقت دم عفافها لأن رجال قومها لم يريقوا دماء أجسادهم دفاعاً عن الأرض والعرض»!

إنها قصص من الحياة. ولأنها كذلك، ولأنها تسعى إلى تقويم ما في الحياة من عيوب وعلاج ما فيها من أمراض، فقد اضطر مؤلفها أن يصف العيب أو يجهر بتشخيص «المرض» في بعض المواقف، وهو أمرٌ ساءه فاعتذر منه في مقدمة الطبعة الأولى من الكتاب، وفيها يخبرنا أنه تردد طويلاً قبل أن يأذن بنشر هذه القصص، ثم علّل دافعه إلى نشرها في مقدمة الطبعة الأخيرة التي جاء فيها: «مَن نظر في المرآة فرأى وجهه مصفرّاً ولونه حائلاً فلا يَلُم المرآة على اصفرار وجهه وتحوّل حاله. والأديب مرآة الأمة ولسانها الذي يبدي المكنون في أفئدة أهلها، ولكل أمة مزايا وعيوب، فمَن نبّه إلى عيبٍ فيها استحق الشكر لا العتب والغضب».

وصلات خارجية
موقع علي الطنطاوي

كتب 1959
كتب علي الطنطاوي

قصص من الحياة


Richard Kelly or Kelley may refer to:

Politics
Richard Kelly (Minnesota politician) (1908–1939), American politician and businessman
Richard Kelly (Florida politician) (1924–2005), American politician involved in the 1980 Abscam scandal
Richard F. Kelly (1936–2015), American politician

Sports
Richard Kelly (Australian cricketer) (1870–1941), Australian cricketer
Richard Kelly (West Indian cricketer) (born 1984), West Indies cricketer
Richard Kelly (rugby league) (born 1965), English rugby league player
Richard Kelly (rugby union) (born 1987), Welsh rugby union player
Richard Kelly (American football), American football coach
Rich Kelley (born 1953), American basketball player

Other
Richard Kelly (British Army officer) (1815–1897), British general
Richard Kelly (The Tuam Herald), founder of The Tuam Herald newspaper in 1837
Richard Kelly (lighting designer) (1910–1977), architectural lighting designer
Richard Kelly (director) (born 1975), American film director
Richard Kelly, pseudonym of writer Richard Laymon
Richard T. Kelly, a British journalist and writer

See also
Richard Kelley (1904–1984), British Labour Party Member of Parliament
Rick Kelly (born 1983), racing driver
Dick M. Kelly (born 1941), member of the South Dakota Senate

Richard Kelly


Ungversk matargerð er með djúpar rætur í Ungversku þjóðinni og aðal þjóðarbrot hennar, Magyars . Hefðbundnir ungverskir réttir eru aðarlega bygðir á kjötu, árstimabundnu grænmeti, ávöxtum, brauði, mjólkurafurðum og ostum.

Almennt um ungverska matargerð
Ungversk matargerð á rætur sínar að rekja úr Mið-Evrópu og örlítið frá Austur-Evrópu, til dæmis notkunin á valmú,, kefírs og kvarka . Paprika er mjög algeng Ungverski matargerð og er notað áberandi mikið í réttum. Í damigerðum ungverskur matur er mikið af mjólkurvörum, osti og kjöti, líkt og í nágrannalöndum Tékklands, Póllands og Slóvakíu . Kjúklingur, svínakjöt og nautakjöt eru algengt notað í Ungverskri matargerð. Aftur á móti er kalkúnn, önd, lambakjöt, fiskur og villibráð aðallega borðað við sérstök tækifæri. Ungverjaland er þekkt fyrir tiltölulega ódýr salamí og pylsur aðalega úr svínakjöti, en einnig alifuglum og nautakjöti.

Brauð er takin vera mikilvægasti þattur í mataræði Ungverja. brauð er borðað í allar máltíðir með aðalréttum. Einnig má nefna að fyrir fall kommúnisma árið 1990 var hvítt brauð grunnfæða þjóðarinnar.

Aðalréttir eru ýmist kjötmeti eða grænmetis, það er óalgent að hafa bæði. Oftast eru kartöflur sem meðlæti í ýmsum stílum, hrísgrjón eða gufusoðið grænmeti eru hinsvegar einnig vinsæl.  Sumir réttir eru einnig með brauð og áleggi sem meðlæti sem talið aðalatriði með réttinum, til dæmis sýrða rjómann og brauðið með töltött káposzta 'fyllt hvítkál'.

Gúlas, sem oft er talinn vera hinn aðal ungverski réttur,  en hann er hinsvegar ekki borðaður mjög oft í Ungverjalandi.  ] Aðrir frægir ungverskir kjöt réttir eru paprikás, það er þykkari kjöt kássa í þykkri rjómalagðri papriku sósu með lauki og sætu papríku kryddi. paprikás er yfirleitt borðið fram með galuska. Í sumum hafbundum réttum eru ávextir eins og plómur og apríkósur láttnar malla með kjöti. Ýmsar tegundir af núðlum, dumplings, kartöflum og hrísgrjónum eru oft bornar fram sem meðlæti. Ungverksar pylsur ( kolbász )  og vetrar salamí eru einnig mjög algengar í Ungverjalandi.

Annað sem einkenni ungverskrar matargerðar eru súpur, pottréttir, eftirréttir.

Tveir ungverkir réttir heilla sem eiga til að heilla ferða menn eru ýmisir grænmetis réttir sem kallast főzelék  svo eru kaldar ávaxtar súpur, eins og köld súr kirsuberja súpa.

Í Ungverskri matargerð er notað við mikið úrval af ostum, algengat er túró ( kvarki ) og rjómaostar algengustu ungversku ostar eru Karaván, Pálpusztai, Emmentaler, Edam og Trappista .

Það er mikið um reykt svínakjör í Ungverski matargerð. Margir réttir fá sitt bragð frá reyktum innihaldsefnum. einngi er ekki óalgeng að borða reyktar pylsur, reykt hangikjöt og reyktur svínakjöt. Með Þessu fylgir yfirleitt brauð og ferskt grænmeti. Reykt kjöt eru kallaðir "kaldir réttir" og aðallega borðaðir í morgunmat eða kvöldmat, en þeir stundum í boði sem forréttur á veitingastöðum.

Súrsað grænmeti er algengt í Ungverskri matargerð. til dæmis er hitað súrkáli, sýrðar paprikur og súrar gúrkur mjög algengar á matsmálum. Súrsað grænmeti er vanalega neytt á verutnar og áður fyrr var þetta nauðsinleg uppspreta af C-vítamíni sem var nauðsinlegt yfir vetrarmánuðina

Bæði hefur Ungversk matargerð hefur hefur haft mikil áhrif á sögu Ungverja og öfugt . Hægt er að sjá mikilvægi búfjárs og flökkustíll ungverja, kemur fram í áberandi mikilvægis kjöti í ungverskum mat og í hefðbundnum kjötréttum sem eldaðir eru yfir eldinum eins og gúlas "gulyás",  pörkölt plokkfiskur og kryddaða sjómannasúpan sem kallast halászlé eru öll jafnan elduð yfir opnum eldi í potti (eða katli). Á 15. öld kynntu Matthias Corvinus   konungur og Beatrice kona hans frá Napólí, undir áhrifum frá menningu endurreisnartímabilsins, ný hræaefni eins og sætan kastaníu og krydd eins og hvítlauk, engifer, saffran og múskat,  laukur og notkun ávaxta í fyllingum eða eldað með kjöti.  Sum af  þessum kryddum eins og til dæmis engifer og saffran hinsvegar eru ekki notuð í ungverskri matargerð í dag.  Á þeim tíma settust að saxar (þýskur þjóðflokkur), Armenar, Ítalir, Gyðingar, Pólverjar, Tékkar og Slóvakar að í Ungveralandi og settu sinn blæ á  ungverskri matargerð. Ungversk matargerð varð undir áhrifum frá austurrískri matargerð undir austurríska-ungverska heimsveldinu ; réttir og má segja að aðferðir við matargerð hafa oft verið fengnar að láni frá austurrískri matargerð og öfugt. Sumarar kökur í Ungverjalandi sýna  mjög sterk þýsk-austurrísk áhrif.. það er hægt að segja að nútíma ungversk matargerð er nýmyndun fornra úralískra íhluta í bland við vest vestur svalísk, Balkanskaga, austurríska og þýskalands .

Ungverskar máltíðir

Í Ungverjalandi  er algengt að fólk borði stóran morgunmat. Ungverskur morgunverður er yfirleitt  samloka með smjöri, osti eða mismunandi rjómaostum, túró osti eða körözött , áleggi líkt og skinku, lifrarpaté, beikon, salamí, pylsur eins og kabanos, bjórpylsa eða mismunandi ungverskar pylsur eða kolbász .  Það er mikil hefði fyrir ferskurm tómötum og græni papríku, yfir vetrarmánuðina er einnig algengt að hafa lauk, radísur og agúrkur með morgunmatnum. Egg, steikt, spænt eða soðið geta einnig verið hluti af morgunmatnum.

Sumir réttir sem voru algengir áður fyrr, til dæmis nauta tunga, sviðarsultua og blóðmör eru nú aðeins tengt við sveitina.

Ungverjar nú til dags borða ekki endilega hin týpíska ungverska morgunmat. Margir velja sér frekar bolla af te eða kaffi og sætabrauð með sultu eða hunangi. einnig er algengt að fá sér morgunkorn eða hrísgraut með kakódufti, syrki eða áxavaxtar sýrópi

Hádegisverður er aðalmáltíð fyrir ungverja, hann getur jafnan verið nokkrir réttir, en nú til dags er hádegisverður yfirleitt bara einn réttur. Hádegisverður getur verið borinn farm með bæði heitum eða köldum forréttum til dæmis fisk, egg eða lifur, síðan er yfirleitt  súpa.  eftir súpunni fylgir aðalrétturinn. Aðalrétturinn er með kjöti, meðlæti og salati eða súrsuðu grænmeti,  . . Í Ungverjalandi er algengt að bera fram pönnukökur sem aðalrétt eða sem eftirrétt en ekki sem morgunmat. yfirleitt fylgir salat  með kjötréttum  Einfalt þunnt skorið agúrka eða tómatsalat í víngrjóti er dæmigert. Salöt eins og Salade Olivier eða kartöflusalat er úr soðnum kartöflum,  grænmeti, harðsoðnum eggjum, sveppum, steiktu eða soðnu kjöti eða fiski, í víngerði, aspic eða majónesi . Þessi salat er borðað sem forréttur eða jafnvel sem aðalréttur.

Venjulega er kvöldverður ekki eins mikilvægur og hádegismatur og það er  í raun enginn dæmigerður ungverskur kvöldverður. Kvöldmatur getur bæði verið hádegis máltíðin með mörgum réttum, eða það gæti verið það sama og hátt ungverskur morgunverður,  brauði með áleggi, ostum, tómötum og papriku. Þegar kvöldmaturinn er mikilvægt tilefni líkis hann fremur hádegis máltíðinni.

Ungverskt vín er talið vera frá rómverskum tíma og sú saga endurspeglar stöðu landsins milli Vestur-Slava og germönsku þjóðanna . Vinsælustu  vínin kallast hvíta eftirréttarvínið sem heitir Tokaji Aszú  og rauðvínin frá Villány það er í suðurhluta Ungverjalands. Bull's Blood ( Egri Bikavér ) er einning mjög frækt vímn. Það er dökkt, þurkt rauðvín. Ungversk ávaxtavín eru einnig mjög algeng til dæmis  rauðberjarvín það eru mild á bragðið.

Unicum er mjög frægt í ungverjalandi, það er oft drukkið eftir matinn og er talið bæði hjált með þykknuy og meltingu. Pálinka, er einnig mjög frægt, það er búið til úr ýmsum ávöxtum til dæmis plómum og perum.

Sjá einnig

 Ungverska hátíðin
 Ungverska skrifstofan um matvælaöryggi
 Listi yfir ungverska rétti
 Listi yfir veitingastaði í Ungverjalandi
 Þjóðtákn Ungverjalands

Ytri tenglar

Ungversk matargerð

Ungversk matarmenning


Vyaçeslav Mihayloviç Molotov (Rusça: Вячеслав Михайлович Молотов (Gerçek soyadı: Skryabin / Скря́бин) (9 Mart 1890 - 8 Kasım 1986), II. Dünya Savaşı sırasında Stalin ile birlikte görev yapmış Sovyetler Birliği dışişleri bakanı. Alman Dışişleri Bakanı Ribbentrop ile Molotov Ribbentrop Paktı'nı (Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı) imzaladı. 1920'lerde Stalin ile beraber hızla yükseldi ve 1950'lerde Nikita Kruşçev'in yükselişiyle siyasetten çekilmek zorunda kaldı.

Hayatı
Kirov Oblastının Kukarka şehrinde doğdu. Babası bir tezgahtardı. Lise eğitimini Kazan'da tamamladı ve 16 yaşında Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'ne (RSDİP) katıldı. Siyasi faaliyetlerde kullanmak üzere Rusça çekiç isminden türetilmiş Molotov ismini aldı. Molotov bu ismi hem fabrika imalatını çağrıştırdığı için Rus işçiler tarafından kolay benimsenmesi için hem de asıl soyadı olan Skryabin'i telaffuz ederken yaşadığı sorunu aşmak için tercih etmiştir. 1909'da öğrenciler arasında gizli örgüt kurmak suçundan yakalanarak 2 yıl sürgüne mahkûm edildi ve Sibirya'ya sürüldü. 1911 yılında Sankt-Peterburg'da Politeknik Enstitüsünün Ekonomi Bölümüne yazılsa da derslere devam edemedi.

Siyasi yaşamı
RSDİP-Bolşevik kanadının yasadışı yayınlanan Pravda gazetesinin yazı kurulunda yer aldı. Molotov 1913 yılında tekrar yakalanarak İrkutsk'a sürgüne gönderildi. 1915'te ise tekrar St. Petersburg'a döndü. 1916 yılında ismi Petrograd olarak değişen kentteki Bolşevik Partisi İl komitesi üyesi oldu.

1917 Devrimleri
1917 Şubat Devrimi patlak verdiğinde şehirde bulunan az sayıdaki Bolşevikten biriydi. Onun yönetiminde artık yasal olan Pravda gazetesi Geçici Hükûmete karşı eleştirel yaklaşarak sol bir eğilim benimsemiştir. Lenin'in Nisan Tezlerinden çok önce gösterdiği bu tutum önemlidir. Stalin ve Matvei Muranov'un sürgünden dönmesiyle beraber sorumluluklarını bu ekibe devretti ve gazete Molotov'un çizgisinden uzlaşma çizgisine döndü. Ancak Bolşevik Parti lideri Lenin'in sürgünde bulunduğu İsviçre'den Mühürlü Tren ile dönüşüyle beraber Molotov çizgisi tekrar hakim oldu. Lenin Rusya Devrimi ile ilgili düşüncelerini Nisan Tezleri adlı eserinde ayrıntılandırmıştır. Bu düşünce ayrılığına rağmen Molotov, Stalin'in en yakın çalışma arkadaşlarından birisi oldu. Molotov 26 Temmuz 1917 günü toplanan RSDİP 6. Kongresi delegelerindendir ve burada silahlı ayaklanmadan yana görüş bildirdi. Ekim Devrimini gerçekleştiren Askeri Devrimci Komite içinde yer aldı.

İç Savaş ve Kuruluş
Molotov İç Savaş sırasında Ukrayna Cephesinde bulundu ve 1920 yılında Ukrayna Bolşevik Partisinin Merkez Komitesinin sekreteri oldu. 1921'de ise Moskova'ya çağrılarak Merkez Komitesi ve Örgüt Bürosu (Orgburo) üyesi yapıldı. Lenin'in 1924 yılındaki ölümünden sonra Stalin yanlısı kanatta yer aldı. Partide Voroşilov, Kaganoviç, Grigori Ordjonikidze ve Kirov ile beraber Stalinci merkezi oluşturdular. Bu ekip zaman içinde partideki sağ ve sol sağma eğilimlerini tasfiye edecek ve Troçki, Lev Kamenev, Zinoviev ve Buharin gibi liderlere parti yönetiminden el çektirilecektir. Molotov 1930'lu yıllarda başbakan olarak ülkede gerçekleştirilen kolektivizasyon politikasında önemli rol almıştır. Milyonlarca zengin kulak köylüsü arazilerinin kamulaştırılmasından dolayı bu siyasetten etkilenmiştir. Korkunç sosyal etkilerine rağmen bu hamle sayesinde yıllarca süren savaşlarda harap olan ülkenin hızla sanayileşmesi sağlanmış ve yaklaşan dünya savaşına hazırlık yapılmıştır. Molotov beş yıllık plan kapsamında gerçekleştirilen sanayi hamlesinde de önemli rol oynamıştır. Ayrıca Molotov 1934'te Sergei Kirov'un bir suikast sonucu öldürülmesini izleyen tasfiye hareketlerini desteklemiş ve onay vermiştir. Büyük insan kayıplarına rağmen Molotov'un başbakanlığı sırasında gerçekleştirilen sanayi hamlesi sayesinde o yıllarda yükselen Hitler'in Nazi Almanyasına karşı ayakta kalabilecek bir altyapı oluşturulmuştur.

II. Dünya Savaşı

1939 yılında görevden alınan Maksim Litvinov'un yerine Dışişleri Komiseri olur. Stalin'in yayılan Nazi etkisine karşı önerdiği savunma paktı İngiltere ve Fransa tarafından reddedilince Hitler ile anlaşmanın yollarını arar ve temasların sonucunda Molotov-Ribbentrop Paktı olarak adlandırılacak antlaşma Ağustos 1939'da imzalanır. Antlaşma uyarınca Sovyetleri Birliği Baltık ülkelerinde serbesti kazanacak ve bu ülkeler ilhak edilecektir. Saldırmazlık Antlaşmasının imzalanmasından sonra özellikle İngiltere ve Fransa'nın 1938 Münih Antlaşmasında sergiledikleri uzlaşmacı tavırdan da yüreklenen Hitler 1 Eylül'de Polonya'ya saldıracak ve II. Dünya Savaşı'nı başlatacaktır. Alman işgali tamamlanıp Polonya hükûmeti ülkeden kaçınca Sovyetler Birliği artık sınır komşusu olduğu Nazi Almanya'sını olabildiğince sınırlarında uzak tutabilmek için Polonya topraklarına girer. Ayrıca Ekim Devrimi yıllarında Sovyet iktidarına karşı düşmanca tutumlarını bu ülkedeki Bolşevikleri toplu şekilde öldüren Mannerheim yönetimine de Fin-Sovyet sınırının Sovyetler lehine düzeltilmesi yönünde ihtar verir.

Fin yönetiminden red yanıtı alındıktan sonra Fin-Sovyet 1940 Kış Savaşı başlar. Bu savaş sırasında Fin askerler savaşın sorumlusu olarak gördükleri Molotov'a atfen icat ettikleri patlayıcı ev yapımı bombaya Molotov kokteyli adını verirler. 1941 yılı Haziran ayında Nazilerin Barbarossa Harekatı kapsamında Sovyetler Birliği'ne saldırmasıyla birlikte Molotov-Ribbentrop Antlaşması hükümsüz kalmış olur. Sovyet yönetiminin hep beklediği ancak Hitler'in eline propaganda malzemesi vermemek için sonuna dek antlaşmayı gerekçe göstererek yapılan uyarılara rağmen önleyici olarak bile saldırılmamıştır ve sonuçta bu saldırı Stalin'in eline büyük koz vermiştir. Savaş anayurt savunması savaşına dönüşmüş, o zamana dek işbirliği taleplerini yanıtsız bırakan İngiltere ve ABD, Sovyetler Birliği'ni derhal destekleme kararı almıştır.

Molotov, artık işgalci konumuna düşmüş olan Almanların saldırısı hakkında Sovyet halklarına ilk resmi konuşmayı yapar ve halka moral verir. Daha sonra izleyen haftalarda Stalin halka hitap etmiş ve düşmanın sonunda mutlaka yenileceğini söylemiştir. 1941 kışında Naziler Moskova önlerindeyken yaşanan şiddetli savaş sırasında hükûmetin Kuibshev'e gitmesine rağmen Stalin ile beraber Moskova'yı terk etmemiştir. Savaş sırasında tank üretiminden sorumlu olmuş ve başarılarından dolayı Sovyetler Birliği Kahramanı ilan edilmiştir. Molotov savaş boyunca müttefik ülkelerde çeşitli toplantılara katılmış savaşın sürdüğü sırada tehlikeli yolculuklar yapmıştır. Diplomasi alanında hiçbir zaman bir uzman olmadığında ısrar eden Molotov hakkında anlatılanlar ve özellikle deneyimli siyasetçilerden örneğin Churchill'den aldığı övgüler onun diplomasi alanında oynadığı rolün önemini açıklar. Savaş sonunda kurulan Birleşmiş Milletlerin San Francisco'daki kuruluş toplantısına girişinde salondaki diğer ülke temsilcilerince dakikalarca ayakta alkışlanır.

Savaş sonrası çöküş
Savaştan sonra Marshall Planını başlarda olumlu bulsa da ABD'nin bu yardım sayesinde egemenliğini pekiştirmeye çalıştığını görerek reddetti. Georgi Malenkov ve Lavrentiy Beria'nın yükselmesiyle beraber onun yıldızı sönmeye başladı. 1949 yılında Dışişleri Bakanlığı'na Andrey Vişinski atandı. Bunu eşinin ihanetten tutuklanması izledi. Ancak 1953 yılında Stalin öldükten sonra tekrar Dışişleri Bakanlığına getirildi. Kısa süreliğine iktidara geçen Beria'nın tasfiye edilmesinden sonra Malenkov yönetiminin köşe taşlarından birisidir.

Stalin sonrası dönem ve tasfiye
Molotov ve eski Bolşevikler 1956'daki Kruşçev'in 20. Kongre'de Stalin'i amansızca eleştirmesinden sonra tasfiye edilirler. Kruşçev'i tasfiye etmek için hamle yapan Molotov ve ekibi Prezidyum'da çoğunluğu sağlamalarına rağmen Merkez Komitesinde çoğunluğu sağlayamayıp sonuçta partiden atılmalarına dek varacak süreçte tasfiye edilirler.

1963 yılında emekli edildikten sonra sosyal hayatta pek görülmeyen Molotov dönemin tövbekar liderlerine karşın hayatının hiçbir aşamasında yaptıklarından pişman olmadığını ve doğru bildiği doğrultuda Bolşevik Parti ile birlikte ilerlediklerini anlatır. Yaşayan en yaşlı Bolşevik olarak 1984 yılında tekrar Parti'ye kabul edilir.

Ölümü

1986 yılında Moskova'da öldüğünde Bolşevik Partisinin bütün yönetimlerini görmüş ve Ekim Devrimi'ne katılmış olarak hayattaki tek kişiydi. Mezarı ünlü Moskova Novodeviçi Mezarlığındadır.

Ailesi
1921 yılında Polina Semyonova ile evlenir. 1949 yılında Polina, Politbüro kararıyla tutuklanarak sürgüne gönderilir. Eşinin partiden çıkartılmasına dair 1939 yılında yapılan oylamada çekimser oy kullanan Molotov, 1949 yılındaki oylamada olumlu oy kullanacak ve partinin isteği üzerine eşinden boşanacaktır. Polina, Stalin'in ölümünden sonra sürgünden dönecektir. Tek kızları olan Svetlana (1929-1989) ise tarihçidir.

Ödülleri
Gösterdiği başarılar nedeniyle çok sayıda ödüle layık görülmüştür:
 Sovyetler Birliği Kahramanı
 Lenin Nişanı (4 kez) (9 Mart 1940, 30 Eylül 1943, Kasım 1945, 9 Mart 1950)
 Onur Rozeti Nişanı
 Moskova Savunması Madalyası
 Zafer Madalyası

Kaynakça

Kaynakça
 Maddenin Rusça Vikipedi sayfası
 Maddenin İngilizce Vikipedi sayfası

Hakkında yazılan eserler
 Molotov Anlatıyor / Stalin'in Sağkoluyla Yapılan 140 Görüşme, ISBN 9944-1-2217-3
 Stalin's Letters to Molotov, 1925-36 (İngilizce) ISBN 0-300-06861-1

1890 doğumlular
1986 yılında ölenler

Rus komünistler
Rus devrimciler
20. yüzyıl Rus siyasetçileri
Rus ateistler
Sovyet siyasetçiler
Sovyet dışişleri bakanları
Sovyet diplomatlar
Sovyetler Birliği başbakanları
Sovyetler Birliği kahramanları
Lenin Nişanı sahipleri
Eski Bolşevikler
SSCB Bilimler Akademisi'nin şeref üyeleri
SSCB Bilimler Akademisi'nin asil üyeleri
II. Dünya Savaşı'nda kişiler
Josef Stalin
Holodomor
Moskova'da defnedilenler
SSCB Yüksek Sovyeti 1. dönem milletvekilleri
SSCB Yüksek Sovyeti 2. dönem milletvekilleri
SSCB Yüksek Sovyeti 3. dönem milletvekilleri
SSCB Yüksek Sovyeti 4. dönem milletvekilleri
SSCB Yüksek Sovyeti 6. dönem milletvekilleri
SSCB Yüksek Sovyeti 7. dönem milletvekilleri
SSCB Yüksek Sovyeti 8. dönem milletvekilleri
Ateist siyasetçiler

Vyaçeslav Molotov


Pomysk Wielki (kaschubisch Wiôldżi Pòmësk, deutsch Groß Pomeiske) ist ein Dorf im Powiat Bytowski (Kreis Bütow) in der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Pomysk Wielki liegt im östlichen Hinterpommern, in einem Tal einer hügeligen Landschaft, etwa sechs Kilometer nordnordöstlich der Stadt Bytów (Bütow) an der Grenze zu Pommerellen. Durch das Dorf fließt der Mühlbach.

Geschichte

Im Jahr 1310 schenkte Markgraf Waldemar von Brandenburg dem Kloster Oliva die Ortschaft villa Pomisko (Dorf Pomisk) und den See Lupansko (Lupowske). Am 23. Februar 1330 beurkundete der Ritter Jesko von Schlawe aus dem Geschlecht der Swenzonen, dass sein Lehensmann Srescha auf sein Erbgut Pomysko zu Gunsten des Klosters Oliva verzichtet habe. Am 18. April 1360 wurden durch Winrich von Kniprode, Hochmeister des Deutschen Ritterordens, dem Olbrecht von der Wattelaw 30 Hufen innerhalb des Gutsbezirks Pomeiske verliehen. 1381 kaufte Winrich von Kniprode dem Kloster Oliva das Dorf Pomeiske ab, das das Kloster 1310 von Markgraf Waldemar geschenkt bekommen hatte.

Pomysk Wielki gehört zu den Ortschaften der Lande Lauenburg und Bütow, in denen in älterer Zeit die kaschubische Sprache stark vertreten war.

Im 14. Jahrhundert gab es zwei benachbarte Ortschaften mit dem Namen Pomeiske: zum einen das Rittergut, das im Jahr 1360 vom Deutschen Orden zu deutschem und kulmischem Recht verliehen wurde, später Groß Pomeiske genannt, und zum anderen das dem Kloster Oliva 1381 abgekaufte Bauerndorf, das der Deutsche Orden danach zu deutschem Recht verpachtet, später Klein Pomeiske genannt. Am 8. Oktober 1424 erneuert Hochmeister Paul von Rußdorf dem für das Gebiet von Bütow zuständigen Landrichter Paul Tystyter die inserierte Haupthandfeste seines Guts von 1360.

Zu Zeiten des Deutschen Ordens oblag jedem adligen Gut die Dienstpflicht, ein Reitpferd zu stellen; im Jahr 1438 wird Hans von Pomoiske als einziger unter den Rittern in der Zinstabelle genannt, der zwei Reitpferde zu stellen hat. Am 7. Mai 1575 stellt Herzog Barnim für Brosius und dessen Sohn Martin und die Vettern Hans und David Pomoiske einen Lehensbrief auf Groß Pomeiske und Gersdorf aus. 1628 werden Marten, Reinhold und Asmuß zu Groß Pomeiske genannt. Die Besitzer-Familie Pomeiske hieß ursprünglich eigentlich von Hirsch-Pomoyski. Um 1724 war die Familie Pomeiske im Lande Bütow auf drei unterschiedlichen Wohnplätzen namens Pomeiske ansässig: in Groß Pomeiske, Pomeiske und Klein Pomeiske, darüber hinaus auch noch in Zabinowitz.

Um 1784 gab es in Groß Pomeiske ein Vorwerk, eine Wassermühle, einen Prediger, einen Küster, neun Bauern, acht Kossäten, einen Gasthof, eine Schmiede, einen Pfarrgehilfen, auf der Feldmark des Dorfs das an dem See Pipin gelegene Vorwerk Helenenhof und zwei Kossätenhöfe, das Vorwerk Südzonken an dem See Jarmenz, die aus drei Bauernhöfen bestehende Kolonie Redlitz, die nebst der Kolonie Schulzke an dem See Redlitz liegt, und die beiden Stangooren und Below genannten Bauernhöfe. Besitzer des Dorfs war um diese Zeit der königlich-preußische Generallieutenant und Chef des Dragonerregiments Nr. 9 Nikolaus Alexander von Pomeiske (1717–1785).

Zwar hatte General Pomeiske zwei Söhne, doch diese überlebten ihn nicht. Er stiftete durch Testament vom 12. Mai 1785 ein Familienfideikommiss und legte dem jeweiligen Besitzer des Guts Groß Pomeiske die Verbindlichkeit auf, neben seinem eigenen Namen auch den Namen und das Wappen der Familie Pomeiske zu führen. Nach seinem Tod 1785, der mit dem Erlöschen der Familie Pomeiske verbunden war, fiel sein Besitz an die Familie Lettow-Klenzin. Zuerst wurde der Hauptmann Nicolaus Heinrich v. Lettow, geb. auf Gut Klenzin, gest. am 27. August 1794 Besitzer. Ihm folgte sein Sohn Ewald Georg Alexander Friedrich v. Lettow, gest. am 21. September 1840. Danach kam seine Schwester Henriette Caroline Barbara Louise v. Lettow, verehelichte Hauptmann v. Zeromski in den Besitz des Gutes. Gemäß den Bestimmungen des Fideikommisses wurde ihr am 13. Oktober 1841 gestattet, den Namen Pomeiske an ihren Familiennamen anzuhängen. Als sie am 8. August 1843 starb, stellten zwei entfernte Verwandte Erbansprüche auf das Gut Groß Pomeiske: Carl August v. Lettow auf Hohenborn und Gustav Friedrich v. Lettow, Leutnant im 1. Husarenregiment. Das Gut erhielt aber am 26. Januar 1845 Otto Friedrich von Schwerdtner auf Ilkendorf bei Nossen. Dieser erhielt für sich und seine im Besitz des Gutes befindlichen jeweiligen Abkömmlinge das Recht, sich Schwerdtner-Pomeiske nennen und neben dem angestammten Familienwappen das Pomeiskesche Wappen führen zu dürfen.

In Groß Pomeiske befand sich bis ins 19. Jahrhundert eines der 109 Patrimonialgerichte des Kreises Lauenburg-Bütow. Im Jahr 1831 erfolgte in Groß Pomeiske die Regulierung des gutsherrlich-bäuerlichen Verhältnisses oder die Bauernbefreiung, 1847 die Gemeinheitsteilung.

Zwar liegt Groß Pomeiske in einer Region, in der die kaschubische Sprache vertreten ist, doch um die Mitte des 19. Jahrhunderts war sie in dem Dorf fast ganz verschwunden, während sie in Klein Pomeiske noch von einigen Erwachsenen gesprochen wurde.

Im Jahr 1925 standen an allen Wohnplätzen zusammen insgesamt 93 Wohngebäude, und es wurden 779 Einwohner gezählt, die auf 162 Haushaltungen verteilt waren. Die Gemeinde Pomeiske war Sitz des Amtsbezirks Pomeiske. Letzter Fideikommiss-Besitzer des Guts bis 1945 war ein Schwerdtner-Pomeiske.

Vor 1945 gehörte die Gemeinde Groß Pomeiske zum Landkreis Bütow im Regierungsbezirk Köslin der Provinz Pommern. Die 2456,1 Hektar große Gemeindefläche beherbergte insgesamt acht Wohnorte:
 Forsthaus Waldfrieden
 Groß Pomeiske
 Groß Pomeisker Mühle
 Helenendorf
 Helenenhof
 Klein Zechinen
 Stüdsonken
 Wilhelminenhof
Hauptwohnort war das Kirchdorf Groß Pomeiske.

Vor Ende des Zweiten Weltkriegs wurde Groß Pomeiske Anfang März 1945 von der Sowjetarmee besetzt. Bald darauf wurde das Dorf zusammen mit ganz Hinterpommern unter polnische Verwaltung gestellt. Groß Pomeiske wurde in Pomysk Wielki umbenannt.

Pomysk Wielki gehört heute zur Gmina Bytów im Powiat Bytowski (Kreis Bütow) in der polnischen Woiwodschaft Pommern. Im Jahr 2011 wurden in Pomysk Wielki 784 Einwohner gezählt.

Name
1178 wurde der Ort als Pomisk erwähnt. Danach waren folgende Namen in Gebrauch: 1310 lateinisch villa Pomisko (Dorf Pomisk), 1330 Pomysko, 1342 Pomosco und Pomischow, 1387 Pomuske, 1438 Pomoyßke, 1638 Duże Pomysko und 1651 polnisch Wielki Pomysk.

Am 1. Dezember 2009 erhielt der Ort den zusätzlichen amtlichen kaschubischen Namen Wiôldżi Pòmësk.

Entwicklung der Einwohnerzahl
 1819: 259
 1855: 503
 1864: 618
 1885: 726
 1905: 770
 1925: 779
 1935: 705
 2006: 635

Kirche
Die vor 1945 in Groß Pomeiske lebenden Einwohner gehörten mit großer Mehrheit der evangelischen Konfession an. Im Jahr 1925 befanden sich unter den 779 Einwohnern 716 Protestanten (91,9 %) und 60 Katholiken (7,7 %). Groß Pomeiske hatte ein eigenes evangelisches Pfarramt, das der Synode Bütow unterstellt war. In das evangelische Kirchspiel Groß Pomeiske eingepfarrt waren die Dörfer Klein Pomeiske, Lupowske und Zukowken.

Für die Katholiken in Groß Pomeiske war das katholische Kirchspiel Bütow zuständig.

Baugeschichte der evangelischen Pfarrkirche
Die Gutskirche soll ursprünglich vom Deutschen Orden gegründet worden sein. Sie wird im Jahr 1577 urkundlich erwähnt. 1584 erfolgte die Stiftung einer Glocke, laut Kirchenchronik mit den Inschriften En ego compananumquam denuncio vana / Laudo Deum verum plebem voco congrego clerum und D.G.B. A.P. H P M.P. A.P J.P. 1687 ließ Gutsbesitzer von Hirsch-Pomeiske ein 15,5 Meter mal 7,5 Meter große Ziegelfachwerk-Kirche mit geböschtem verschalten Fachwerkturm errichten. Um 1755 wurde in die Kirche ein Grabgewölbe für die Familie Pomeiske eingebaut.

Seit 1787 wurden an der Kirche Umbauten geplant und durchgeführt. Nach mehreren Instandsetzungen wurde die alte Gutskirche 1887 geschlossen und 1890 durch einen Neubau ersetzt. Ein ursprünglich geplanter Turm wurde nicht gebaut. Diese neue, aus Ziegelsteinen und behauenen Feldsteinen gebaute Kirche mit in Nordsüd-Richtung ausgerichteter Längsachse steht auf einer Anhöhe im Südosten des Dorfs. Der bis zur halben Schiffshöhe fertiggestellte Unterbau des geplanten Nordturms mit Satteldach wurde nicht mehr zu einem Turm aufgestockt.

Die Kirche hat eine Orgel mit neun klingenden Stimmen, die 1895 von Grüneberg, Stettin, gebaut wurde und die die seit 1858 verwendete, von Hoffmann, Peterkau (Westpreußen), gebaute Orgel ersetzte.

Vorgeschichtliche Funde
In der Umgebung von Groß Pomeiske sind zahlreiche Steinkistengräber aus der Bronzezeit gefunden worden. Unter den Grabbeigaben befanden sich Gesichtsurnen, mehrere Münzenurnen, Henkeltassen und andere Beigaben aus Bronze, Eisen und Bernstein.

Persönlichkeiten: Söhne und Töchter des Orts
 Nikolaus Alexander von Pomeiske (1717–1785), königlich-preußischer Generalleutnant, Ritter des Ordens Pour le Mérite, 1761–1785 Inhaber des Dragonerregiments Nr. 9

Literatur
 Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft: Die Gemeinde Groß Pomeiske im ehemaligen Kreis Bütow in Pommern, 2011.
 Uwe Kerntopf: Groß Pomeiske, Kreis Bütow, Provinz Pommern, 1998.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Bytów

Pomysk Wielki


Jonathan Tiernan-Locke (Plymouth, Inglaterra, 26 de diciembre de 1984) es un ciclista británico.

Biografía
Sus inicios en el ciclismo fueron con una bicicleta de montaña a los 15 años, iniciándose en el ciclismo de carretera a los 18.

En 2011 ganó la clasificación de la montaña en la Vuelta a Gran Bretaña, en la que terminó en quinta posición de la clasificación general.

En 2012 fichó por el Endura Racing. Tiernan-Locke tuvo una estelar actuación en el Tour del Mediterráneo, donde se adjudicó la primera y la última etapa, y gracias a ello, la clasificación general y la clasificación por puntos. En la Vuelta a Murcia acabó segundo de la general por detrás del colombiano Nairo Quintana. En este mismo año se hizo con la clasificación general de la Vuelta a Gran Bretaña.

Tras una exitosa temporada en la que finalizó 3º en el UCI Europe Tour, confirmó el fichaje por el Sky Procycling, en el que corrió durante una temporada.

En 2013 fue suspendido por irregularidades en su pasaporte biológico ya que según los expertos que analizan los datos de los resultados habría recurrido al dopaje para mejorar un rendimiento. Estas irregularidades sucedieron en la temporada 2012 cuando corría con el Endura Racing y hasta septiembre de la siguiente temporada no salieron los resultados anómalos. El equipo Team Sky apartó de la competición a su corredor hasta que el caso se aclare.

Finalmente fue suspendido por dos años a contar del 1 de enero de 2014 hasta el 31 de diciembre de 2015. Además se le desposeyó de su triunfo en la Vuelta a Gran Bretaña y de su clasificación en el Mundial de Valkenburg, un 19º puesto. El equipo Team Sky le despidió finalmente de su estructura.

Palmarés
2010
 1 etapa del An Post Rás

2011
 1 etapa de la Vuelta a León

2012
 Tour del Mediterráneo, más 2 etapas
 Tour de Haut-Var, más 1 etapa
 Tour de Alsacia, más 2 etapas
 Vuelta a Gran Bretaña

Equipos
 Plowman Craven-Madison (2009)
 Rapha Condor-Sharp (2010-2011)
 Endura Racing (2012)
 Sky Procycling (2013)

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Jonathan Tiernan-Locke (cqranking.com)
 Ficha de Jonathan Tiernan-Locke (siteducyclisme.net)

Ciclistas de Inglaterra
Ciclistas del Reino Unido
Casos de dopaje en ciclismo
Nacidos en Plymouth

Jonathan Tiernan-Locke


الخلية الشبكية هي خلية دم حمراء غير مكتملة النمو. تتكون الخلايا الشبكية وتنمو في نقي العظم خلال عملية تكوّن الكريات الحمر وتطرح إلى الدوران الدموي لتتم نضجها بعد حوالي اليوم إلى كرية حمراء فعالة وظيفياً. سميت بالشبكية نسبة إلى البنية الشبكية المكونة من الحمض النووي الريبوزي (الريبوسومي) بداخلها والذي تتم مشاهدة تحت المجهر عند صبغ هذه الخلايا بصباغ رومانوفسكي أو صباغ أزرق الميثيلين. وهي تشبه كرية الدم الحمراء في كونها عديمة النواة.

الأهمية السريرية

أهمية تعدادها في الدم
تكمن أهمية تعداد الخلايا الشبكية في تحديد مستوى نشاط نقي العظم وقدرته على تجديد وإنتاج الخلايا السليمة. إن نسبة الكريات الشبكية في عينة دموية تعتمد في المقام الأول على الحالة الفيزيولوجية للشخص لكنها تقع عادة بين 0.5% إلى 2.5% عند البالغين و 2% إلى 6% عند الأطفال و اليافعين. يعتبر ارتفاع تعداد الخلايا الشبكية عن معدلاتها في حالات فقر الدم الحاد أو المزمن مؤشراً على سلامة نقي العظم وقدرته على تعويض النقص من الكريات الحمراء عبر زيادة تصنيعها وطرحها في مجرى الدم. كما عند المرضى المصابين بآفات فقر الدم الإنحلالية حيث نلحظ نقصاً في كمية الكريات الحمر مع ارتفاع عدد الخلايا الشبكية. وهي حالة تسمى بكثرة الشبكيات.

ينخفض تعدادها في حالات عدة منها:

 فقر الدم اللاتنسجي.
 فقر الدم الخبيث.
 خباثات نقي العظم.
 عوز بعض الفيتامينات والمعادن اللازمة في تصنيع الكريات الحمر (الحديد، فيتامين ب12، حمض الفوليك).
 خلل في إنتاج الإريثروبويتين، وهو هرمون ينتج في الكلية والكبد يتحكم في عملية تكوين كريات الدم الحمراء.
 عند الأشخاص الذين يخضعون للمعالجة الكيميائية.

مظهرها وطرائق تعدادها

تبدو الكريات الشبكية بلون مائل أكثر للزرقة مقارنة بخليفتها التي هي كرية الدم الحمراء وذلك عند تلوينها بصباغ رومانوفسكي. وهي ذات حجم أكبر نسبياً.

كانت تقاس نسبتها في العينات الدموية من خلال عملية تعداد يدوية تحت المجهر ولكن نشأت أساليب أكثر تطوراً ودقة يستخدم فيها معدادات آلية حساسةٌ ضوئياً لصباغات مفلورة تكشف عن الحمض النووي الريبوزي (الرنا) والحمض النووي الريبوزي منقوص الأكسجين (الدنا)، ويمكن تمييزها عن باقي الخلايا الدموية عبر محتواها من المركبين السابقين.

حسابات نسب الخلايا الشبكية
يحسب مؤشر إنتاج الخلايا الشبكية عند الحاجة لتشخيص وتقييم الحالات المرضيّة وفق الصيغ التالية:

نسبة الخلايا الشبكية (% )= (عدد الخلايا الشبكية \ عدد خلايا الدم الحمراء) * 100

ثم نضرب الناتج بنسبة التصحيح التي تحسب بالشكل التالي:

نسبة التصحيح = نسبة الشبكيات (%) * (الهيماتوكريت عند المفحوص \ الهيماتوكريت عند الشخص الطبيعي)

التكوين والتمايز

إن الخلايا الشبكية هي الناتج ما قبل الأخير في عملية تكون الكريات الحمر. حيث تتخلص خلال عملية التمايز من نواتها والمتقدرات وعضيات أخرى بالإضافة لخضوعها للعديد من التغيرات البنيوية وإعادة الهيكلة لتتماشى مع وظيفتها النهائية في نقل الأكسجين من الرئتين إلى النسج خلال الدوران في الدم.

مقالات ذات صلة

 فقر الدم
 تكون الكريات الحمر
 إحمرار الدم (كثرة كريات الدم الحمر)
 كثرة الشبكيات

مراجع

خلايا الإنسان
خلايا الدم

خلية شبكية


Michel Montreuil est un boxeur belge né le  et mort en 1959. Il est le troisième boxeur belge à remporter le titre de champion d'Europe des poids mouches après Arthur Wyns et Piet Hobin.

Biographie
En 1922, Montreuil surprend André Routis à Paris en le mettant knockout, le premier de la carrière du Français, sur un direct au front dans la deuxième reprise.

Champion d'Europe des poids mouches en 1923, il s'incline par KO face au champion d'Europe des poids coqs Charles Ledoux.

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1897
Naissance à Bruxelles au XIXe siècle
Décès en 1968
Boxeur belge

Michel Montreuil


Thiago Luigi Follo Pereira (São Paulo-SP, 09 de agosto de 1981) é um escritor, acadêmico, palestrante, e analista de comportamento não verbal brasileiro, considerado um dos maiores especialistas em linguagem corporal do Brasil.

Livros Publicados
 2015 - "A Face e suas Emoções - Manual Prático sobre Emoções Universais e Micro Expressões Faciais" (co-autoria com Marcos Roberto),Editora Laços/SP, ISBN 978.85.8373.

Aparições na TV
Por ser perito em análise de comportamento não verbal e linguagem corporal, Thiago já foi convidado para pautas de vários programas de TV, conforme lista abaixo:

Comunicação não verbal

Thiago Luigi


التومانسكي أر.دي-9 هو محرك نفاث سوفييتي استخدم في عدد من الطائرات الحربية. يعد الأر.دي-9 أول محرك نفاث سوفييتي خالص وليس مبنيا على أي تصميمات بريطانية أو ألمانية للمحركات النفاثة.

المواصفات RD-9BF-811

الصفات العامة
النوع: محرك نفاث مزود بحارق خلفي.

الطول: 5.560 مم.

القطر: 670 مم.

الوزن الجاف: 725 كجم.

المكونات
المكبس: مكبس سريان محوري.

الأداء
الدفع:
 29 كيلو نيوتن. (أقصى قوة)
 37 كيلو نيوتن. (بالحارق الخلفي)

استهلاك الوقود:
 عند السكون: 104 كجم/ (كيلو نيوتن x الساعة).
 بالحارق الخلفي: 169 كجم/ (كيلو نيوتن x الساعة).

نسبة الدفع إلى الوزن: 50.8 نيوتن/كجم. (1:5.5)

انظر أيضا
 تومانسكي.
 تومانسكي أر-11.
 تومانسكي أر-25.

قوائم ذات صلة
 قائمة محركات الطائرات

مراجع

محركات طائرات
محركات نفاثة عنفية عقد 1950

تومانسكي أر.دي-9


විලියම් කුමරුගේ සහ කැත්රීන් මිඩ්ල්ටවුන්ගේ විවාහය, 2011 අප්‍රේල් 29 දින දී  එක්සත් රාජධානියෙහි,  ලන්ඩනයෙහි, වෙස්ට්මිනිස්ටර් ඇබේහිදී  සිදු විය. මනාලයා වූ විලියම් කුමරු,  බ්‍රිතාන්‍ය රාජාසනයට විද්‍යමාන උරුමකරු ලැයිස්තුවෙහි දෙවැන්නා විය. මනාලිය වූ කැත්රීන් මිඩ්ල්ටවුන්, 2003 වසරෙහි සිට ඔහුගේ පෙම්වතිය වූවාය.


Das Castillo de la Muela ist eine Burg in Consuegra, einer Gemeinde in der Provinz Toledo der Autonomen Region Castilla-La Mancha (Spanien), die im Mittelalter errichtet wurde. Die Burg auf dem Hügel Calderico, wo sich auch die Windmühlen von Consuegra befinden, ist ein geschütztes Baudenkmal.

Geschichte
Die Burg entstand vermutlich in den ersten Phasen der Reconquista. Unter Alfons VIII. wurde sie dem Johanniterorden übereignet, der hier den Sitz des Großpriorats La Mancha einrichtete und den Ausbau der Burg vornahm, die eine doppelte Ringmauer, vier Festungstürme und einen äußeren Mauergang erhielt. Während des Spanischen Befreiungskrieg wurde die Burg 1813 zerstört. Die Ruine, die aufgrund der Enteignung der Johanniter während der Säkularisation 1836 in private Hände gelangte, ging 1962 in den Besitz der Gemeinde über. Durch die Gründung einer Bauschule im Jahr 1985 erhielten die Renovierungsarbeiten einen großen Schub.

Literatur
 Reinhart Wolf. Mit Texten von Cees Nooteboom: Castillos – Burgen in Spanien. Schirmer/Mosel Verlag, München 2001, ISBN 3-8296-0026-7.

Weblinks

 Castillo de Consuegra bei castillosnet (spanischer Text)
 Castillo de Consuegra bei YouTube

Consuegra
Kulturdenkmal in der Provinz Toledo
Consuegra
Muela
Bauwerk in der Provinz Toledo

Castillo de la Muela


ප්‍රොටෝන හා නියුට්‍රෝනවල බන්ධන ශක්තීන් ඒවායේ සාපේක්ෂතාශ්‍රීත නිදහස් ස්කන්ධවල 1%  ප්‍රකාරව පවතී. එම නිසා නිරපේක්ෂිත ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍රණය අනෙකුත් සන්නිකර්ෂණයන්ගෙන් අඩු දෝෂ සහිතව භාවිතා කළ හැක. 18 වන ශත වර්ෂයේ රසායනඥයින් රසායනික මූලද්‍රව්‍යය , පදාර්ථ හා සංයෝජනය පාලක නියම හා ඒවායේ ක්‍රමවත් වර්ගීකරණය (මෙන්ඩලීව්ගේ මූලද්‍රව්‍ය ආවර්තිතා වගුව) පහදා දෙයි. 1803 දී ජෝන් ඩෝල්ටන් වර්තමානයේ පරමාණුක භෞතික විද්‍යාව ලෙස වර්ග කළ විට තනි පරමාණුවල මූලික ගුණ අධ්‍යයනය අවශ්‍ය වූ ඩිමෝක්‍රීටස්ගේ පරමාණුව පිළිබද අදහස ඒවාට යෙදවීය. එම අධ්‍යයනයන්, 1896 දී බෙකරල්ට නිශ්චිත පරමාණු විශේෂවල විකිරණශීලීතාව සොයාගැනීම හා තව දුරටත් විකිරණශීලිතාව යන්න කුමක්ද හඳුනාගැනීමටද, 1898 දී කියුරි යුවලට ද ඒ සඳහා මූලිකත්වය ගත්තේය. විකිරණශීලීතාවයේ ස්වභාවය තේරුම් ගැනීමට ළගා වූ සැණින්ම ඔහු අංශු විහිදුවා පතුරුවා පරමාණුවලට ඒවායින්ම ඒෂණය වීමට ඉඩ සැලැස්වීය. එම කාර්යය තුළ දී 1911 දී ඔහු පරමාණුවක න්‍යෂ්ටියක පැවැත්ම පරීක්ෂා කිරීම් (ගයිගර් හා මාස්ඩන්ගේ වෙහෙසකාරී පරීක්ෂණ හරහා) ඔ‍ස්සේ ඉදිරිපත් කළ පරීක්ෂණ න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යාව සේ විද්‍යාවට නව ශාඛාවක් විවර කරදෙන ලදී

රදර්ෆඩ්ගේ කාර්යය අනුගමනය කරමින් ලොවපුරා විද්‍යාඥයන් පරමාණුව විවරණය කිරීම අරඹන ලදී. මෙය පළමුවරට සාර්ථකව සිදු කරන ලද්දේ අංශු ත්වරකයක් භාවිතයෙන් පරමාණුවක් වෙන් කළ රදර්ෆඩ්ගේ ශිෂ්‍යයන් දෙදෙනෙකු වූ ජෝන් කොක්ක්රොෆ්ට් හා අ'නස්ට් වෝල්ටන් විසින් 1932 දීය.

ජර්මන් ජාතික භෞතිකඥයින් වන ඔට්ටො හන් හා ඇරල් වොන් ස්ට්‍රැව්‍රසන්බර්ග් න්‍යෂ්ටික විඛණ්ඩය  පිළිබඳ ප්‍රථම සාර්ථක පරීක්ෂණය මෙහෙයවන ලදී.

1940 හා 1950 දී මූලික ව්‍යුහයේ න්‍යෂ්ටියට වඩා තවත් මට්ටමක් ඇති බව සොයා ගත් අතර එය ප්‍රෝටෝන හා නියුට්‍රෝන මගින් සෑදී ඇති බව සොයා ගන්නා ලදී. එසේ න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යාව, රසායන විද්‍යාව, පැවතෙන්නා සහ පරමාණුක භෞතික විද්‍යාව සහ අණුක භෞතික විද්‍යාවේ පෞරාණිකයෙන් පැවතෙන්නා සේද සැලකිය හැක.

න්‍යෂ්ටිය සමග පරීක්ෂණ මූලික අන්තර්ක්‍රියා තව දුරටත් අවබෝධ කර ගැනීමට දායක වේ. න්‍යෂ්ටික ගුණ හා න්‍යෂ්ටික ව්‍යුහය පාලනය කරන නියම සොයා ගැනීම, ක්‍රියාකාරී හා ඵලදායී පර්යේෂණ අංශ වේ. ප්‍රායෝගික යෙදීම් ලෙස න්‍යෂ්ටික බලය, දුම් අනාවරක , හෘදපියකූරුව , වෛද්‍ය මූර්තන උපාංග හා තවත් දෑ සඳහා බහුලව යොදා ගෙන ඇත.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Nuclear_physics#History

විද්‍යා‍වේ ඉතිහාසය
භෞතික විද්‍යාව

න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යාවේ ඉතිහාසය


Lăpuș-Argeș este unul dintre cartierele mărginașe ale Craiovei situat în partea de nord-est a orașului la ieșire spre București.

Cartiere din Craiova

Lăpuș-Argeș


Norgesmesterskabet i ski 1949 blev arrangeret i Steinkjer i 1949.

Mænd

18 km

30 km

50 km

Stafet

Kombineret

Skihop

Eksterne henvisninger
 Disse har vunnet NM på ski - NRK.

Sport i 1949
1949
Steinkjer

Norgesmesterskabet i ski 1949


Kemal Aslan (d. 24 Ekim 1981, Gaziantep), Türk eski futbolcudur. Gaziantepspor'da oynadığı dönemde yıldızı parlamış ve 21 yaş altı kategorilerde millî forma giymiştir. Gaziantepspor' dan Fenerbahçe' ye transfer olmuş ancak yaşadığı uzun süreli sakatlığın ardından kariyeri düşüşe geçmiştir.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
17 Mart 2004 tarihinde Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu'nda oynanan Fenerbahçe - Gençlerbirliği Türkiye Kupası Yarı final maçında sağ ayak kemiği kırıldığı için, ameliyat olmuş ve 7 ay sahalardan uzak kalmıştır. Takım kadrosuna girmeye başladıktan 1 ay sonra, 20 Kasım 2004 tarihinde oynanan Trabzonspor - Fenerbahçe Süper Lig maçında toplam 8 aylık aradan sonra forma giymiştir.2007 - 2008 sezonuna kadar 27 numaralı formayı taşıyan futbolcu 2007-2008 sezonunda 7 numaralı formayı giymiştir.
Kemal Aslan 2008-09 sezonu için Gaziantepspor ile resmi sözleşme imzalamış ancak takımlar anlaşamayınca bu sözleşme iptal edilmiş ve ardından Kocaelispor' a transferi gerçekleşmiştir. 7 Ocak 2009 tarihinde alacaklarını temin edemediği gerekçesiyle Türkiye Futbol Federasyonu' na başvurarak kulübü terk etmiş ve 1,5 seneliğine Bursaspor ile anlaşmıştır. Kemal Aslan 24 Temmuz 2009'da Bursaspor ile yolarını ayırarak Çaykur Rizespor' la anlaşmıştır. 31 Ağustos 2010 tarihinde Adanaspor ile sözleşme imzalamıştır.

1 sezon boyunca Adanaspor forması giyen Kemal 2011-12 sezonunun yaz transfer döneminin son gününde Denizlispor ile 1 yıllık mukavele imzalamıştır.

Millî takım kariyeri
29 defa Ümit, 4 defa 18 Yaş Altı ve 6 defada 19 Yaş Altı millî futbol takımı formasını giymistir ve ümit millî futbol takımı takımda 4 gol kaydetmiştir. Aynı zamanda ümit millî takımın kaptanlığını da yapmaktaydı.

Millî takım istatistikleri

Başarıları

Kulüp
 Süper Lig şampiyonluk  : 2003/04, 2004/05, 2006/07
 Türkiye Süper Kupası şampiyonluk : 2007

Kaynakça

Dış bağlantılar

 *

1981 doğumlular
Gaziantep doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Denizlispor futbolcuları
Adanaspor futbolcuları
Bursaspor futbolcuları
Kocaelispor futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
Gaziantepspor futbolcuları
Gaziantep FK futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
1. Lig futbolcuları
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları

Kemal Aslan


Die Scottish Open 2006 fanden vom 23. bis zum 26. November 2006 in Glasgow statt. Der Referee war Keith Hawthorne aus England. Das Preisgeld betrug £ 4.500. Es war die 88. Austragung dieser internationalen Meisterschaften von Schottland im Badminton.

Austragungsort
 Kelvin Hall, Glasgow

Finalergebnisse

Weblinks
 badminton.de

2006
Badminton 2006
Badmintonwettbewerb in Glasgow
EBU Circuit 2006/07

Scottish Open 2006


An Indosasa patens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cheng De Chu ngan Chi Son Chao. An Indosasa patens in nahilalakip ha genus nga Indosasa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Indosasa

Indosasa patens


Le Stade Eva Perón, est un stade de football inauguré en 1951 et situé à Junín en Argentine.

Il accueille les matchs à domicile du Club Atlético Sarmiento, évoluant en première division, il porte le nom d'Eva Perón, une actrice et femme politique argentine née à Junín.

Histoire

Le stade appartenant au Club Atlético Sarmiento est inauguré en juillet 1951, un buste d'Eva Perón qui donne le nom au stade est également dévoilé ce jour-là. À ce moment Eva Perón, enfant de la ville de Junín et très appréciée dans toute l'Argentine était atteinte d'un cancer, elle décédera un an plus tard.

Lorsque la dictature militaire prend le pouvoir en 1955 le stade ne peut plus porter le nom d'une personnalité et le buste devant le stade est retiré. Le stade sans nom, mais qui restera le stade Eva Perón dans la culture populaire, retrouve un buste restauré de la première dame en 1974, mais il sera retiré par les militaires après le coup d'État de 1976. En 2009, le stade retrouve son nom d'origine puis en 2019 un nouveau buste d'Eva Perón. C'est le seul stade d'un club de première division d'Argentine à porter un nom féminin.

Le stade avait jusqu'en 2017 une capacité de 17 000 places, avec la construction d'une nouvelle tribune la capacité sera portée à 22 000 places.

Références

Lien externe
 Photos sur www.estadiosdeargentina.com.ar

Équipement sportif achevé en 1951
Stade de football en Argentine
Stade portant le nom d'une personnalité
Province de Buenos Aires

Stade Eva Perón


Özdemiroğlu Osman Paşa (1526 - 29 Ekim 1585), III. Murad saltanatı döneminde, 1584-1585 yılları arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamı. Kızıl Deniz çevresinde beylerbeyi olmuştur. Kafkasya'da elde ettiği başarılar ile Kafkas Fatihi unvanını almıştır.

Yaşamı
1526'da Kahire'de doğmuştur. Babası Özdemir Paşa, Memlûklüler döneminde Mısır'a yerleşen bir Dağıstan Türk ailesine mensup olup, Osmanlı İmparatorluğu hizmetinde yetişerek Kızıl Deniz'de Portekizlilere karşı Hadım Süleyman Paşa seferlerine iştirak ettikten sonra, Habeş Eyaleti'nde beylerbeyliği görevini ifa etti. Annesi ise Mısır'da bulunan Abbasi halifeleri soyundandır.

Özdemiroğlu Osman Paşa 20 yaşına girmeden Osmanlı Devleti idari görevlerine tayin edilmiştir. Önce Mısır Beylerbeyliğine bağlı bazı sancaklarda sancak beyliği yaptı. 1561'de Mısır "emirhaçlığına " tayin edildi. Babası ölünce, onun yerine yedi yıl Habeşistan Beylerbeyi görevi yaptı. 14 Ocak 1569'da Yemen eyaleti Yemen Beylerbeyliği ve Sana Beylerbeyliği olarak ikiye bölündü. Sana Beylerbeyliği'ne Özdemiroğlu Osman Paşa atandı. Bu sırada Yemen'de Zeydi "İmam Topal Mütahhar" isyanı çıktı, ve bu isyanı bastırmak isteyen Yemen Beylerbeyi Murat Paşa, isyancılar tarafından öldürüldü. Bu isyanı bastırmak için Sana ve Yemen beylerbeylikleri tekrar birleştirilerek kurulan Yemen Eyaleti, Özdemiroğlu Osman Paşa'ya verildi. İsyanı bastırmak için serdarlık ise önce Lala Mustafa Paşa'ya verildi ve Özdemiroğlu Osman Paşa ona yakınlığı ile bilinmeye başladı. Fakat sonra Lala Mustafa Paşa ile arası iyi olmayan Koca Sinan Paşa Yemen'e serdar olarak gönderildi. Bu iki rakip paşa arasında mücadele içinde Lala Mustafa Paşa taraftarı olarak bilinen Özdemiroğlu Osman Paşa Yemen'de öldürüleceğinden korkarak İstanbul'a kaçtı. Fakat Koca Sinan Paşa tarafından aleyhinde Yemen'den yazılar gönderildiği için zamanın sadrazamı Sokollu Mehmet Paşa İstanbul'da ona soğuk davrandı.

Lala Mustafa Paşa'nın ricaları ile bir müddet sonra bazı Anadolu sancak beyliği ve sonra valiliklerde bulundu. 1573'de ise Diyarbakır Beylerbeyliği'ne getirildi. Bu görevdeyken, İran'la savaş için serdar seçilen Lala Mustafa Paşa maiyetine verildi. Burada gösterdiği beceriden ve komuta ettiği alayının mükemmelliğinden dolayı isim yaptı. Çıldır Muharebesi'nde büyük kahramanlık gösterip Şirvan'ın ele geçmesinde büyük katkı yaptı. Bu başarılardan dolayı 1578'de yeni ele geçirilip kurulan Şirvan Beylerbeyliği görevi verildi.

Bundan sonra beş yıl bu idari görevle Kafkasya'da İran Şahları orduları ile mücadelelerde uğraştı. Şirvan, Azerbaycan, Dağıstan ve Gürcistan'da Osmanlı egemenliğini kurup güçlendirdi. Şirvan beylerbeyi iken cesareti ve yüksek ve komuta ve kontrol becerisi ile İran Şahlığının kendine karşı gönderdiği büyük orduları yendi. 9 Eylül 1578'de İran birliklerini Koyungeçidi Muharebesi'nde büyük bozguna uğrattı.

Özdemiroğlu'nun bundan sonra Kafkasya'da geçen beş yıllık idari görevi sürekli İranlılarla mücadele içerisinde geçti. Şirvan, Azerbaycan, Dağıstan ve Gürcistan'da Osmanlı hakimiyetini pekiştirdi.

Kırım Hanı Mehmed Giray'ın yardımı ile Karabağ, Mugan ve Kızılağaç'a kadar bütün kuzey Azerbaycan'ı yağma ve tahrip etti. Kırım Hanı Mehmed Giray'a daha ileri gitmeyi teklif ettiyse de Mehmed Giray, bunu kabul etmeyerek Kırım'a döndü. Şirvan, İranlıların eline geçti. Kefe Beylerbeyi Cafer Paşa kumandasında yardımcı kuvvetler gelince İmam Kuli Han'ı Meşale Savaşı'nda yendi. Bu savaştan sonra Şirvan kesin olarak Osmanlı egemenliği altına geçti.

8 Mayıs 1583'te yetmiş bin kişilik İran ordusunu Meşaleler Muharebesi'nde büyük bir bozguna uğrattı.

1584 yılında Kafkas cephesinden Kefe'ye döndü ve Osmanlı İmparatorluğu'na isyan eden Kırım Hanı II. Mehmed Giray'ı Kılıç Ali Paşa komutasındaki Osmanlı Donanması'nın yardımıyla mağlup etti ve II. İslam Giray'ı tahta çıkararak Kırım Hanlığı üzerindeki Osmanlı hakimiyetini yeniden kurdu.

27 Ekim 1585'te hastalığı nedeni ile Tebriz'den ayrıldı. Şenb-i Gazan'a kadar ağır hastalığı dolayısıyla tahtırevanla taşındı. Bu mevkide üzerine bir Safevi ordusu geldi. Burada yapılan Şenb-i Gazan Muharebesi'ni de Osmanlı ordusu kazanıp İran ordusu püskürtüldü. Aralık 1585'te Şenb-i Gazan'da kaldığı bir gece durumu daha da ağırlaştı. Daha sonra aynı kentte, 59 yaşında iken hayata gözlerini yumdu. Vasiyetine uyularak naaşı Diyarbakır'a getirildi ve burada beylerbeyi iken yaptırdığı türbeye gömüldü.

Eserleri
Özdemiroğlu Osman Paşa İstanbul'da Sultan Selim civarında bir medrese yaptırmıştır. Ama sonradan Kösem Sultan buna bir minare de ekleyip bu medreseyi camiye dönüştürmüştür.

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Özdemiroğlu_Osman_Paşa biyografisi
 Buz,Ayhan (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap ISBN978-975-254-278-5
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010)  say.343-345
 Tektaş, Nazım. (2009), Sadrâzamlar - Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı. İstanbul:Çatı Kitapları. ISBN 9789758845000

1526 doğumlular
1585 yılında ölenler
16. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı sadrazamları
Kahire doğumlular
Osmanlı paşaları

Özdemiroğlu Osman Paşa


L'autoroute 86K-13 () est une autoroute régionale de république de Carélie en Russie.

Parcours
L'autoroute 86K-13 part de Suojärvi et va jusqu'à Pitkäranta.
Elle a une longueur de 99 kilomètres.

Références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes
Liste des autoroutes de la Russie

86K-13
Route en république de Carélie
Raïon de Pitkäranta
Raïon de Suojärvi

86K-13 (autoroute russe)


කඩුව යනු දිගු තියුණු තලයක් සහිත ආයුධයකි. මෙහි දිග විවිධාකාර වන අතර ඒ අනුව භාවිතා කරන නම් ද විවිධ වෙති. මෙය විවිධ හැඩයන් ද  ගෙන ඇති අතර ඒ අනුව භාවිතා කල නම් ද විවිධ වෙති. දිග හෝ හැඩය හෝ වෙනස් කඩු වර්ග අවශ්‍ය හා අනුකූල අවස්ථාවන්හී භාවිතා වේ. ඉතිහාසය පුරා විවිධ ද්‍රව්‍ය වලින් කඩු සාදා ඇත. මානවයන් ලෝහ නිස්සාරණය ගවේෂණය කල පසුව විවිධ ලෝහයන් භාවිතා කොට කඩු නිපදවා ඇත. එනමුදු ඒකායන අභිමතාර්ථය වූයේ ප්‍රතිමල්ලවයා හා සටනෙහි යෙදෙන විට කඩුව මොට වීම හෝ දෙදරා වැටීම හෝ බිඳී යෑම හෝ වැලැක්වීම විය යුතුය. ශුද්ධ ලෝහයන්ගෙන් නොව ලෝහ හා/හෝ අලෝහ මිශ්‍රණයන්ගෙන් කඩු සැදීමට මානවයන් පෙළඹී ඇත. ප්‍රතිමල්ලවයන් අභිබවා  මානව ශිෂ්ඨාචාරයෙහි පෙරමුණ  ගැනීමට කිසියම් ජාතියකට හෝ ජන කොට්ඨාශයකට හෝ කඩු සැදීමේ තාක්ෂණය ඉවහල් වූවා නිසැකය. එය අනිවාර්යයෙන්ම ජයග්‍රහණයේ සමාපයනීය සාධකයක් වෙන්නට ඇත.

ශිෂ්ඨාචාරයෙහි කිසියම් යුගයක යම් කිසි වර්ගයක කඩු භාවිතා කලේ නම් අවම වශයෙන් එම වර්ගය හෝ භාවිතා නොකල ජාතියක් හෝ ජන කොට්ඨාශයක් ලෝක සිතියමෙන් තුරන් වන්නට ඇත.  අනෙකුන් වානේ කඩු භාවිතා කරමින් සිටි සමයෙක ලී කඩු සාදා ඒවා සෞන්දර්යාත්මක හෝ සංස්කෘතික හෝ යැයි දෙඩූ ජාතීන් පිළිබඳ විස්තර සොයා ගැනුම උගහටය.

කඩු ගැන දොඩන කල ද්වන්ද්ව සටන් ගැන කොකියාම බැරිය. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ශූරීන් විසින් රචිත රෝහිණී හි අතුල හා මිත්‍ර ගේ ද්වන්ද්ව කඩු සටන අපට සිහි වේ. ඩබ්ලිව්. ඒ. සිල්වා ශූරීන් ගේ විජයබා කොල්ලය හි අසංග ආදීන් වටා ගෙතුනු පෙම් හබයන්හී ද්වන්ද්ව කඩු සටන් බොහෝය. ලක්දිව අවසන් රජු ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහයන් ගේ ගේ නියමයෙන් ඇහැලේපොළ දෙටු පුත් මද්දුම බණ්ඩාර කුමරුන්ගේ ගෙල සිඳුන ගහල කඩුව බරැති පළල් එකක් වන්නට ඇත. ද්වන්ද්ව කඩු සටන් ලිං තුල පැවැති කල අංගම්  සටන් විය. ලක්දිව අංගම් කුල සිටි බව කියැ‍වේ. දීර්ඝ කාලීන යුද්ධයක නිමාවට දෙපස රණ විරුවන් දෙදෙනෙකු අතර පැවැති ද්වන්ද්ව සටන් තීරණාත්මක වූ අවස්ථාද ඉතිහාසයෙන් හමුවේ. එක් යුවතියකට බැඳි පෙම නිරවුල් කර ගත නොහැකිව කල ද්වන්ද්ව සටන්ද තැන තැන හමුවේ.
 ජපානයේ සමුරායි වරුන් ගැන කියැවෙන විට ඔවුන්ගේ කඩුව නිතැතින්ම සිහි වෙයි. මගුල් කඩුව සිඹ රජුට පෙරනිමි කී බ්‍රාහ්මණ පුරෝහිතයන් ද පෙර කල රාජ සභා වල සිටි බව පෙනේ. එංගලන්තයෙහි ආතර් රජුගේ රවුම් මේසයේ පුරාවෘත්තයෙහිදී ආතර් රජුගේ එක්ස්කැලිබර් අසිපතද රොබින්හුඩ් පුරාවෘත්තයෙහිදී රොබින් ගේ ඇල්බියන් අසිපත ද අපට සිහි වේ.  ගැමුණු කුමරුන්  පිලිසිඳ සිටි කල්හී විහාර මහා දේවියන් ට ඇති වූ දොළ දුක ද අසිපත් හා බැ‍ඳේ. ඇය ට ඇතිවූ දොළ වූයේ එළාර රජුගේ ප්‍රධාන යෝධයා ගේ ඉස කැපූ කඩුව තිසා වැවෙන් සෝදා එම දිය බොන්නටය.  හැරී පොටර් ගේ කතා පෙලෙහිදීද ගොඩ්‍රික් ග්‍රිෆින්ඩර්ගේ කඩුව හමු වෙයි. හෝමර් ගේ ඉලියඩ් හි ඇකිලිස් ගේ සන්නාහය හිමි නොවීම නිසා කලකිරෙන ඇජැක්ස් පැන මිය යන්නේ හෙක්ටර් විසින් ඔහු හට දෙන ලද අසිපත මතටය.

මෙලෙස ඉතිහාසය, වංශ කතා, ප්‍රබන්ධ ආදී බොහෝ තන්හී අප හමුවන කඩුව නොහොත් අසිපත ඉතා බලවත් අවියක් වූ බවට නිසැකය. කඩුව සඳහා බඳ පටියෙහි ඇමුණූ කොපුවක් විය. අසිපත භාවිත නොවූ විට මෙම හම් මල්ල තුල බහා ලනු ලැබෙයි. සඳ ඇති  දිනයන්හිදී රාත්‍රි කාලයෙහි දී යුද්ධ සටන් සඳහා කඩු භාවිතා නොකල බවට සාධක හමු වී ඇත. සඳෙහි ආලෝකය ධ්‍රැවිත බැවින් තියුණු තල මොට කෙරුණු බව කියති.

හිණි බඳ කොපුවෙහි අසිපත රුවා අසුපිටින් හෝ පා ගමනින් හෝ ගොස් ආරක්ෂක කවුලුවට අවිය භාර දී සුපිරි වෙළෙඳ සලට යන්නන් මෙකල නුදුටුවද, ඔලිම්පික් තරගාවලියෙහි ක්‍රීඩාවක් ලෙසින් කඩු හරඹ තවමත් වැජඹේ.

1796 දී මුහුදුබඩ පලාත්ද 1815දී සකල දිවයින ද සිය අණසකට පත් කරගත් ඉංග්‍රීසින් නිසාවෙන් රජ බස බවට පත්වූ ඉංග්‍රීසි භාෂාවට කඩුව යයි වැහැරේ. මෙලෙස වැහැරෙන කල්හී පෙර ඡේදයන්හී පෙන්වූ සියළු ගති ගුණ එහි දක්නට ලැබේ. තියුණු බව, විගසින් අනතුරට පත් කර ලීමේ හැකියාව, ප්‍රගුණ නොකලහොත් අන්තරා මුඛයට වැටෙන සුළු බව, වෙනත් අවියකින් පැරදවිය නොහැකි බව මේ අතර වෙති. මෙහි හැකියාවන් අතර පෙර දුටු ලෙස රජ සබය දක්වා රැගෙන යෑමට හැකි බව අතර එය මත ම වැටී නැසීමේ ගුණයද නැත්තේ නොවේ. එනයින්, කඩුව යන පදය ඉංග්‍රීසියට අතිශයින් යෝග්‍ය වේ.

ඉංග්‍රීසිය කඩුව කර ලීමට රාජ්‍ය අනුග්‍රහය

ජපානය වැනි රටවල ඉංග්‍රීසිය කඩුවක් වූ හැටි

කඩුව (භාෂාව)


Le train du Corcovado est une petite ligne ferroviaire située dans la ville de Rio de Janeiro. La ligne commence dans le quartier de Cosme Velho et continue jusqu'au sommet de la colline du Corcovado, à une altitude de 710 m. Le sommet est célèbre pour la statue du Christ Rédempteur et le panorama sur Rio et plusieurs plages.

Histoire

La ligne a été inaugurée par l'empereur du Brésil Dom Pedro II le 9 octobre 1884 . Elle est donc plus ancienne que le monument du Christ Rédempteur, inauguré et ouvert aux visiteurs en 1931. En fait, les pièces pour assembler la statue du Christ ont été transportées par le train lui-même pendant quatre ans .

Au départ, il utilisait la traction à vapeur, et un système de traction électrique a été installé en 1910, la ligne étant la première du Brésil à être électrifiée . En 1980, la ligne a été modernisée avec l'achat de trains à la société SLM, basée dans la ville de Winterthur, en Suisse.

Au fil des années, le train du Corcovado a reçu plusieurs passagers illustres, tels que l'empereur Dom Pedro II, la princesse Isabel, le pape Pie XII, le pape Jean-Paul II, Alberto Santos Dumont, Epitácio Pessoa, Getúlio Vargas, Albert Einstein et la princesse Diana de Galles .

Caractéristiques
La ligne a 3 824 m de long et dispose d'un système à crémaillère pour faciliter la traction. Le système utilise une voie métrique.

Le Chemin de fer du Corcovado utilise la traction électrique, étant l'un des rares à utiliser encore un système électrique triphasé, disposant ainsi de deux câbles aériens pour alimenter les 4 trains, chacun avec deux wagons.

Le trajet dure environ 20 minutes, avec un train partant toutes les demi-heures, ce qui donne au système une capacité de transport de 345 passagers par heure . En raison de la capacité limitée, l'attente pour faire le voyage peut prendre des heures les jours avec beaucoup de touristes. La gare est ouverte de 8h00 à 19h00 .

En 2019, l'opérateur Esfeco a acquis auprès du constructeur suisse Stadler Rail, 3 nouvelles rames de deux voitures. Les trains modernes ont des fenêtres et un toit panoramique, un espace pour les vélos et les fauteuils roulants, mesurent 27 mètres de long et ont une capacité de 154 passagers. La vitesse maximale de montée et de descente des est de 25 km/h et 18 km/h, respectivement. Un projet est une quatrième génération de trains de chemin de fer .

Gares

 Cosme Velho : Première gare pour ceux qui veulent monter au Christ-Rédempteur, qui couvrira 3 824 m de voie ferrée.
 Morro do Ingles : seuls les résidents peuvent débarquer.
 Silvestre (secteur du quartier de Santa Teresa) (désactivée) : station de changement pour le tramway de Santa Teresa. Il est actuellement en cours de restauration pour une éventuelle réactivation.
 Paineiras : Premier arrêt où les touristes peuvent débarquer. Il est possible d'apprécier les beautés du parc national de la Tijuca.
 Corcovado : gare terminale de la ligne et haute de 710 mètres, donnant également accès à la célèbre statue du Christ Rédempteur.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chemin de fer à crémaillère

Liens externes

Chemin de fer touristique
Transport à Rio de Janeiro
Tourisme au Brésil
Fondation en 1884

Train du Corcovado


O Piper PA-16 Clipper é uma variante de fuselagem estendida do PA-15 Vagabond. Ambos os modelos foram projetados em 1947 pelo mesmo motivo - a Piper Aircraft se viu em apuros financeiros e precisava criar novos modelos competitivos usando peças e ferramentas existentes. O resultado foi o "Vagabond", essencialmente uma versão com assentos lado a lado do J-3 Cub em conjunto com o crédito de salvar a empresa.

Projeto e desenvolvimento
O PA-16 Clipper é uma versão mais longa e refinada do "Vagabond" destinada a acomodar quatro pessoas (ou "duas e meia para três", como costuma ser dito pelos pilotos do Clipper). É equipado com um tanque de asa extra, portas adicionadas para dar acesso aos novos assentos e um Lycoming O-235, o mesmo motor que mais tarde acionaria o Cessna 152. O Clipper PA-16 manteve as alavancas de controle que tinham até aquele ponto tem sido comum em aeronaves derivadas da família "Cub".

Em 1949, o Clipper era vendido por US$ 2.995. O avião médio de quatro lugares no mercado naquela época custava mais de US$ 5.000. Apenas 736 Clippers foram construídos em um ano de produção antes de Piper mudar para o Piper PA-20 Pacer.

A Pan Am Airlines, que tradicionalmente chamava seus famosos e luxuosos aviões de passageiros de "Clippers", ofendeu-se com a Piper usando o nome para sua aeronave leve. Como resultado dessa pressão, a Piper refinou ainda mais o modelo, adicionando flaps de asa, mais tanques de combustível e substituiu os manches estilo "joystick" por manches estilo "guidão". Um motor Lycoming O-290 mais potente, de 125 hp foi instalado e este modelo se tornou o Piper PA-20 Pacer.

Histórico operacional

Apesar do baixo número de aeronaves construídas, de acordo com a "Federal Aviation Administration", em abril de 2018 ainda havia 303 exemplares em serviço nos Estados Unidos.

Ver também
 Lista de aviões (N-S) - Piper

Desenvolvimento relacionado
 PA-15/17 Vagabond
 PA-20 Pacer, PA-22 Tri-Pacer/Caribbean, PA-22-108 Colt

Aeronave comparável
 Cessna 170

Bibliografia
 Piper's Golden Age by Alan Abel, Drina Welch Abel, and Paul Matt
 The Pilot's Guide to Affordable Classics by Bill Clarke

Ligações externas

 Piper PA-16 Clipper (airbum.com)
 The Clipper carries on
 , vídeo

Aeronaves com primeiro voo em 1947

Piper PA-16 Clipper


Lantmarskalk, (; ) was the title of one of the speakers of the Swedish Riksdag of the Estates, from 1627 to 1866 and of the Diet of Grand Duchy of Finland from 1809 to 1906. The Lantmarskalk was appointed by the Estate of the Nobles and also served as its speaker (talman). The Lantmarskalk should not be confused with the Riksmarsk (Lord High Constable of Sweden) or the Riksmarskalk (Marshal of the Realm), which were Great Officers of the Realm and royal appointees.

Between approximately 1720 and 1772 two parties Hats and Caps were active during a short period of parliamentary rule, referred to as the age of liberty.

List of office holders
Per Brahe (1629)
Johan Pontusson De la Gardie (1630)
Henrik Fleming (1643–1644)
Bengt Skytte (1647)
Svante Larsson Sparre (1649–1651)
Christer Bonde (1652)
Johan Gyllenstierna (1668)
Claes Fleming (1680)
Fabian Wrede (1682)
Erik Lindschöld (1686)
Jacob Gyllenborg (1693)
Per Ribbing (1719)
Arvid Horn, Caps (1720, 1726, 1731)
Swen Lagerberg, Caps (1723)
Carl Gustaf Tessin, Hats (1738–1739)
Mattias Alexander von Ungern-Sternberg, Caps (1742, 1746)
Henning Gyllenborg, Hats (1751–1752)
Axel von Fersen, senior, Hats (1755–1756, 1760–1762, 1769–1770)
Thure Gustaf Rudbeck, Caps (1765)
Eric Ruuth (1792)
Magnus Fredrik Brahe (1800)
Johan Christopher Toll (1800)
Carl Carlsson Mörner (1815)
Carl De Geer (1823, 1828–1830)
Jacob De la Gardie (1834–1835)
Henning Hamilton (1848, 1853–1854, 1856–1858)
Gustaf Lagerbjelke (1862–1863, 1865–1866)

See also
Lantmarskalks of the Finnish House of Nobility
Speaker of the Riksdag
Constitution of Sweden
History of Sweden

External links

Swedish nobility
Finnish nobility

Lord Marshal (Sweden)


Carel Godin de Beaufort (Nizozemska, 10. travnja 1934.) je bivši nizozemski vozač automobilističkih utrka.

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice

Nizozemski vozači Formule 1

Carel Godin de Beaufort


Jöfurstorkur (fræðiheiti: Jabiru mycteria), einnig kallaður jabírúi, er tegund storka.

Heimildaskrá

Storkar

Jöfurstorkur


Gisela Fröhlich (* 1942 in Königsberg (Preußen)) ist eine deutsche Politikerin (SPD) aus Bremen. Sie war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Fröhlich ist mit dem früheren Bremer Innensenator Helmut Fröhlich (SPD) verheiratet.

Ausbildung und Beruf
Fröhlich war als Fermeldehauptsekretärin in Bremen tätig und wirkte in den 1960/70er Jahren im örtlichen Personalrat der Deutschen Bundespost, später im Bezirkspersonalrat der Oberpostdirektion in Bremen und beim Hauptpersonalrat im Bundespostministerium.

Politik

Fröhlich ist Mitglied der SPD in Bremen und wirkte in verschiedenen Funktionen im SPD-Ortsverein Hemelingen.

Sie war von 1984 bis 1995 für die SPD 11 Jahre lang Mitglied der Bremischen Bürgerschaft und in verschiedenen Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft tätig. Ihr politischer Schwerpunkt lag in der Bau- und Verkehrspolitik.

Weitere Mitgliedschaften
 Seit Anfang der 1980er Jahre engagiert sich Fröhlich für das Bürgerhaus Hemelingen, war Gründungsmitglied und von Anbeginn Vorsitzende des Trägervereins.
 Sie war seit 1994 Leiterin der Landesverkehrswacht Bremen.
 Sie war im Vorstand des Vereins Verkehrsübungsplatz Bremen.

Ehrungen
2006 erhielt Fröhlich das Bundesverdienstkreuz.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
SPD-Mitglied
Person (Hemelingen)
Deutscher
Geboren 1942
Frau

Gisela Fröhlich


Lincoln Home National Historic Site preserva a casa de Springfield, Illinois e distrito histórico relacionado onde Abraham Lincoln viveu de 1844 a 1861, antes de se tornar o 16º presidente dos Estados Unidos. O memorial presidencial inclui os quatro quarteirões que cercam a casa e um centro de visitantes.

Local histórico
Em 1837, Lincoln mudou-se para Springfield de New Salem no início de sua carreira de advogado. Ele conheceu sua esposa, Mary Todd, na casa de sua irmã em Springfield e se casou lá em 1842.

A casa histórica na 413 South Eighth Street, na esquina da Jackson Street, comprada por Lincoln e sua esposa em 1844, foi a única casa que Lincoln já teve. Três de seus filhos nasceram lá e um, Eddie, morreu lá. A casa contém doze quartos distribuídos por dois andares. Durante o tempo em que viveu aqui, Lincoln foi eleito para a Câmara dos Representantes em 1846 e eleito presidente em 1860.

O filho de Lincoln, Robert Lincoln, doou a casa da família para o Estado de Illinois em 1887, sob a condição de que seria para sempre bem mantida e aberta ao público sem nenhum custo. Isso veio como resultado de inquilinos que cobravam daqueles que queriam visitar a casa de Lincoln e que muitos inquilinos tendiam a deixar a casa em mau estado. A casa foi designada Marcos Histórico Nacional em 19 de dezembro de 1960 e automaticamente listada no Registro Nacional de Lugares Históricos em 15 de outubro de 1966. A casa e o distrito adjacente tornaram-se um Sítio Histórico Nacional em 18 de agosto de 1971 e são de propriedade e administrados pelo Serviço Nacional de Parques.

Outras estruturas

Junto com a Lincoln Home, várias outras estruturas dentro da área de quatro quarteirões também são preservadas. Todas as casas foram restauradas à sua aparência durante o tempo em que Lincoln viveu no bairro.

Samuel Rosenwald comprou a Lyon House na Eighth Street em frente à casa de Lincoln em 1868. O filho de Samuel, Julius Rosenwald, tornou-se presidente da Sears Roebuck and Company e um grande filantropo; a Lyon House foi a casa de infância de Julius. Uma placa foi revelada quando a casa foi renomeada em sua homenagem em 2020.

Vizinhança
Nas proximidades, em Springfield, está o Old State Capitol, onde Lincoln serviu como legislador estadual, o prédio que abrigou os escritórios de advocacia de Lincoln e seu parceiro William Herndon de 1844 a 1852, e o Lincoln Depot de onde Lincoln deixou a cidade para sua posse em 1861.

Referências
Marco Histórico Nacional em Illinois
!Artigos com coordenadas no Wikidata

links externos

 Informações do Marco Histórico Nacional
 Lincoln Home National Historic Site:A Place of Growth and Memory, um plano de aula do National Park Service Teaching with Historic Places (TwHP)
 "Life Portrait of Abraham Lincoln", de C-SPAN 's American Presidents: Life Portraits, transmitido do Lincoln Home National Historic Site, 28 de junho de 1999

1971 nos Estados Unidos
Abraham Lincoln

Lincoln Home National Historic Site


Transatlantic telegraph cables යනු telegraph පණිවුඩ හුවමාරුව සඳහා භාවිතා වූ අත්ලාන්තික් සාගරය හරහා ගමන් කරන සබ්මැරීන් කේබලයකි. පළමු කේබලය 1858 දී බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ වැලන්ටියා දූපත (දැන් අයර්ලන්ත) සහ එක්සත් ජනපදයේ නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් (දැන් කැනඩාව) අතර තැබූ අතර පළමු ප්‍රායෝගික කේබලය 1866 දී භාවිතා විය.

ආශ්‍රිත
 1929 Grand Banks earthquake
 Commercial Cable Company
 Transatlantic telephone cable
 Western Union Telegraph Expedition – overland alternative via Russia

සටහන්

මූලාශ්‍ර සහ වැඩිදුර කියවීම සඳහා
 Bright, Charles Tilston, Submarine Telegraphs, London: Crosby Lockwood, 1898 .
 Burns, Russell W., Communications: An International History of the Formative Years, IET, 2004 .
 Clarke, Arthur C. Voice Across the Sea (1958) and How the World was One (1992); the two books include some of the same material.
 Clayton, Howard, Atlantic Bridgehead: The Story of Transatlantic Communications, Garnstone Press, 1968 .
 Cookson, Gillian, The Cable, Tempus Publishing, 2006 .
 Cowan, Mary Morton, Cyrus Field's Big Dream: The Daring Effort to Lay the First Transatlantic Telegraph Cable, Boyds Mills Press, 2018 .
 Gordon, John Steele. A Thread across the Ocean: The Heroic Story of the Transatlantic Cable. New York: Walker & Co, 2002. .

 Hearn, Chester G., Circuits in the Sea: The Men, the Ships, and the Atlantic Cable, Westport, Connecticut: Prager, 2004 .
 Huurdeman, Anton A., The Worldwide History of Telecommunications, Wiley, 2003 .
 Kieve, Jeffrey L., The Electric Telegraph: A Social and Economic History, David and Charles, 1973 .
 Lindley, David, Degrees Kelvin: A Tale of Genius, Invention, and Tragedy, Joseph Henry Press, 2004 .

 Rozwadowski, Helen M. Fathoming the Ocean: The Discovery and Exploration of the Deep Sea, Harvard University Press, 2009 .
 Standage, Tom. The Victorian Internet (1998). . The story of the men and women who were the earliest pioneers of the on-line frontier, and the global network they created – a network that was, in effect, the Victorian Internet.

භාහිර සබැඳි

The Atlantic Cable by Bern Dibner (1959) – Complete free electronic version of The Atlantic Cable by Bern Dibner (1959), hosted by the Smithsonian Institution Libraries
History of the Atlantic Cable & Undersea Communications – Comprehensive history of submarine telegraphy with much original material, including photographs of cable manufacturers samples
PBS, American Experience: The Great Transatlantic Cable
The History Channel: Modern Marvels: Transatlantic Cable: 2500 Miles of Copper
A collection of articles on the history of telegraphy
Cabot Strait Telegraph Cable 1856 between Newfoundland and Nova Scotia
American Heritage: The Cable Under the Sea
Alan Hall – First Transatlantic Cable and First message sent to USA 1856 Memorial
Travelogue around the world's communications cables by Neal Stephenson
IEEE History Centre: County Kerry Transatlantic Cable Stations, 1866
IEEE History Centre: Landing of the Transatlantic Cable, 1866
Laying Of The Atlantic Cable
The Great Eastern – Robert Dudley Lithographs 1865–66
Special Service in Commemoration of the Laying of the Atlantic Ocean Telegraph, Trinity Church, New-York, September First, 1858. Reconstructed and digitized by Cynthia McFarland and Richard Mammana, 2011

19th century in the United Kingdom
19th century in the United States
Mass media in Newfoundland and Labrador
Submarine communications cables in the North Atlantic Ocean
Telegraphy
Victorian era
History of the Atlantic Ocean
19th century in technology

Transatlantic telegraph cable


Dunasziget () ist eine Gemeinde in Ungarn mit 1.457 Einwohnern und liegt im Komitat Győr-Moson-Sopron.

Geographie
Die Gemeinde liegt im Kreis Mosonmagyaróvár, das zum Komitat Győr-Moson-Sopron gehört. Sie ist 13 km von der Stadt Mosonmagyaróvár und der dortigen Anschlussstelle zur Autobahn M1 entfernt. Dunasziget befindet sich auf der Kleinen Schüttinsel, die bis zur 2 km entfernten slowakischen Grenze reicht, die dort entlang des Hauptarms der Donau führt. Das Dreiländereck mit der österreichischen Grenze ist ebenfalls nur 20 km entfernt, die slowakische Hauptstadt Bratislava liegt in 40 km Distanz und Wien in 80 km Entfernung.

Geschichte
Die Gemeindeteile von Dunasziget wurde im 18. Jahrhundert erstmals unter den Namen Cikolasziget, Doborgazsziget und Sérfenyősziget erwähnt. Während eines Hochwassers im Jahr 1954 musste die Bevölkerung von Dunasziget evakuiert werden. Durch das Hochwasser wurden weite Teile der Gemeinde zerstört und mussten wieder aufgebaut werden. Im Jahr 1969 wurden diese drei Dörfer unter dem Namen Dunasziget vereinigt.

Politik
Bürgermeister ist Benjamin Csaba Cseh.

Städtepartnerschaften
Es besteht eine Städtepartnerschaft mit der Gemeinde Forstinning in Oberbayern.

Wirtschaft
Die Wirtschaft in Dunasziget ist geprägt durch viele kleine landwirtschaftliche Betriebe, aber auch durch einige Tourismusbetriebe wie Pensionen, Kanuverleih und Zeltplätze.

Bildung
In Dunasziget gibt es einen Kindergarten sowie eine Grundschule. Die im 19. Jahrhundert gegründete Timaffy-Endre-Grundschule wird derzeit von 66 Schülern besucht, welche in 8 Klassen aufgeteilt sind. Die Finanzierung der Schule erfolgt durch das Kolpingwerk.

Kultur und Sehenswürdigkeiten
 Römisch-Katholische Herz-Jesu-Kirche
 Jahrtausendgedenkstätte (2000)
 Ökopark mit Auenwäldern
 Badestrand

Weblinks

 Offizielle Website (ungarisch)
 Informationen auf Deutsch

Einzelnachweise

Ort im Komitat Győr-Moson-Sopron

Dunasziget