The United States ten-dollar bill ($10) is a denomination of U.S. currency. The obverse of the bill features the portrait of Alexander Hamilton, who served as the first U.S. Secretary of the Treasury, two renditions of the torch of the Statue of Liberty (Liberty Enlightening the World), and the words "We the People" from the original engrossed preamble of the United States Constitution. The reverse features the U.S. Treasury Building. All $10 bills issued today are Federal Reserve Notes.

As of December 2018, the average life of a $10 bill in circulation is 5.3 years before it is replaced due to wear. Ten-dollar bills are delivered by Federal Reserve Banks in yellow straps.

The source of Hamilton's portrait on the $10 bill is John Trumbull's 1805 painting that belongs to the portrait collection of New York City Hall. The $10 bill is unique in that it is the only denomination in circulation in which the portrait faces to the left. It also features one of two non-presidents on currently issued U.S. bills, the other being Benjamin Franklin on the $100 bill.  Hamilton is also the only person not born in the continental United States or British America (he was from the West Indies) currently depicted on U.S. paper currency; three others have been depicted in the past: Albert Gallatin, Switzerland ($500 1862/63 Legal Tender), George Meade, Spain ( 1890/91 Treasury Note), and Robert Morris, England ( 1862/63 Legal Tender; $10 1878/80 Silver Certificate).

Large size note history
( 7.4218 × 3.125 in ≅ 189 × 79 mm)

  The Roman numeral "X" may represent the origin of the slang term "sawbuck" to mean a $10 bill.
  The notes could also be spent for exactly $10.
  It is unknown if the note could actually be spent for $10 plus interest.
  This note is nicknamed a "jackass note" because the eagle on the front looks like a donkey when the note is turned upside down.
  The back of the bill featured a vignette of U.S. gold coins.

  The blue and green tinting that was present on the obverse was removed and the design on the reverse was completely changed.
  The reverse, unlike any other federally issued note, was printed in black ink and featured the word  in large block letters.

  The note featured a portrait of General Philip Sheridan.  The reverse featured an ornate design that took up almost the entire note.

   This United States Note was the only one to mention the legal provision that authorized its issuance. The reverse featured an allegorical figure representing Columbia between two Roman-styled pillars.
  It had a blue seal, and a woman on the reverse.

  The note initially had a red treasury seal and serial numbers; however, they were changed to blue.

  The obverse was similar to the 1914 Federal Reserve notes except for large wording in the middle of the bill and a portrait with no border on the left side of the bill. Each note was an obligation of the issuing bank and could only be redeemed at the corresponding bank.

  Some of the design aspects of this note, such as the bottom border and numeral 10 overprinted with the word , were transferred over to the series of 1928 $10 bill.

Small size note history

( ≅ )

  All variations of the  bill would carry the same portrait of Alexander Hamilton, same border design on the obverse, and the same reverse with a vignette of the U.S. Treasury building. The  bill was issued as a Federal Reserve Note with a green seal and serial numbers and as a gold certificate with a golden seal and serial numbers. The car parked outside of the Treasury Department building is based on a number of different cars manufactured at the time and was the creation of the Bureau designer who developed the artwork that served as a model for the engraving, because government agencies were prohibited from endorsing any specific manufacturer or product, according to a bureau of engraving and printing pamphlet. The tiny building to the right rear of the treasury building is the American Security and Trust Company Building, which for some years advertised itself as "right on the money".
  This was the only small-sized  bill that had a different border design on the obverse. The serial numbers and seal on it were brown.
  The obverse had a similar design style to the 1928  Silver Certificates; however, phrasing on the  bill was different from the  bill. This issue, with the series date of 1933, was not widely released into general circulation. Surviving examples of these notes are quite rare and valued at $10,000 to $30,000 in the numismatic community depending on their condition.

  Phrasing on the certificate was changed to reflect the Silver Purchase Act of 1934.
  A  Silver Certificate was printed with a yellow instead of blue treasury seal; these notes were given to U.S. troops in North Africa. These notes, too, could be declared worthless if seized by the enemy.
  Most noticeably, the treasury seal, gray word , and the Federal Reserve Seal were made smaller, the words  were added between them and the serial number; also, the Federal Reserve seal had spikes added around it, like the Treasury seal.

  Also, the obligation was shortened to its current wording, . Also during this time, production of Silver Certificates ends.

  Even though the notes read Series 1990, the first bills were printed in July 1992.

  The major changes were a revised, larger, slightly off-center portrait of Hamilton and a revised vignette of the U.S. Treasury building, now positioned face-on. The plastic security strip reads "USA TEN" and now glows orange under a black light. Like the new , the bills were first printed in December 1999.
  The reverse features small yellow EURion 10s and have the fine lines removed from around the vignette of the United States Treasury building. These notes were issued in series 2004A with Cabral-Snow signatures. The first notes were printed in July 2005.

Series dates

Small size

Rejected redesign and new 2020 bill
On June 17, 2015, Treasury Secretary Jack Lew announced that a woman's portrait would be featured on a redesigned ten-dollar bill by 2020. The Department of Treasury was seeking the public's input on who should appear on the new bill during the design phase.

Removal of Hamilton was controversial. Many believed that Hamilton, as the first Secretary of the Treasury, should remain on U.S. Currency in some form, all the while thinking that U.S. Currency was long overdue to feature a female historical figure – names that had been raised included Eleanor Roosevelt, Harriet Tubman, and Susan B. Anthony. This led to the Treasury Department stating that Hamilton would remain on the bill in some way. The $10 bill was chosen because it was scheduled for a regular security redesign, a years-long process. The redesigned ten-dollar bill was to be the first U.S. note to incorporate tactile features to assist those with visual disabilities.

On April 20, 2016, it was announced that Alexander Hamilton would remain the primary face on the $10 bill, due in part to the sudden popularity of the first Treasury Secretary after the success of the 2015 Broadway musical Hamilton. It was simultaneously announced that Harriet Tubman's likeness would appear on the $20 bill while Andrew Jackson would now appear on the reverse with the White House.

The design for the reverse of the new $10 bill was set to feature the heroines of the Women's Suffrage Movement in the United States, including Susan B. Anthony, Alice Paul, Sojourner Truth, Elizabeth Cady Stanton, Lucretia Mott, and the participants of the 1913 Woman Suffrage Procession who marched in Washington D.C. in favor of full voting rights for American women.

On August 31, 2017, Treasury Secretary Steven Mnuchin said that he would not commit to putting Tubman on the twenty-dollar bill, explaining "People have been on the bills for a long period of time. This is something we'll consider; right now we have a lot more important issues to focus on." According to a Bureau of Engraving and Printing spokesperson, the next redesigned bill will be the ten-dollar bill, not set to be released into circulation until at least 2026. Because of this, it appears that a redesigned twenty-dollar bill featuring Tubman might not be released until years after the original 2020 release date.

See also

 Ten Dollar Bill (Lichtenstein)

References

Sources

External links
 The 2006 edition (2004 Series) of the 10 dollar bill

Currencies introduced in 1861
Cultural depictions of Alexander Hamilton
010
Ten-base-unit banknotes

United States ten-dollar bill


يبلا قرية في محافظة إربد في الأردن، تتبع إداريًا للواء بني كنانة، بلغ عدد سكانها بحسب إحصاء عام 2015 ما يقارب 7432 نسمة.

مراجع

قرى الأردن
قرى محافظة إربد

يبلا (إربد)


Disturbed, Amerikan hard rock grubu.

Grubunun geçmişi

1994
Grup önceleri Brawl ismiyle vokallerde Erich Awalt, gitarda Dan Donegan, bateride Mike Wengren ve bas gitarda Steve "Fuzz" Kmak olmak üzere kurulmuştur.

1996
David Draiman gruba katıldı ve grup Disturbed adı ile yeniden isimlendirildi.

2000
2000 yılının Ekim ayında The Sickness adlı ilk albüm çalışmaları piyasaya sürülen Disturbed, "Stupify", "Voices" ve "Down with the sickness" çalışmalarıyla adını kısa sürede duyurmayı başardı.

2002
2002 yılının Mart ayında çıkardıkları Believe adlı albümleri ve burada yer alan "Prayer", "Remember" ve "Liberate" gibi hitleriyle Disturbed, dünya çapında hayran kitlesini genişletmeyi başardı.

2005
2005 yılının Mart ayında çıkardıkları Ten Thousand Fists adlı albümleri ve burada yer alan "Decadence", "Stricken", "Just Stop" ve "Land of confusion" gibi hitleriyle Disturbed büyük beğeni topladı.

2007
Transformers filmi için yaptıkları şarkı ise "This Moment"tir. Disturbed resmî sitesinde yer alan habere göre yeni albümleri "Indestructible"ın kayıtları 27 Kasım 2007'de Chicago'da tamamlandı. Grubun vokali David Draiman bir röportajında yeni albüm için 15 şarkı kaydettiklerini ancak bunların 12'sinin albümde bulunacağını belirtti.

2008
Adıgeçen albümden ilk single olan "Inside The Fire" 25 Mart (2008?) tarihinde piyasaya çıktı. Albümün kendisi de 3 Haziran 2008'de piyasaya çıktı. Albüm "Inside the Fire", "Indestructible", "The Night" gibi hitleriyle kısa sürede zirveye tırmandı ve grubun en çok satanlar listesinde liderliğe oturan üçüncü albümü oldu. İlerleyen tarihlerde "perfect Insanity" parçası da single olarak yayınlandı. Grup 2008'in Temmuz ve Ağustos aylarında Slipknot, Dragonforce, ve Mastodon gibi gruplarla birlikte Download Festival'e katıldı. Ardından geleneksel "Music as a Weapon IV" kapsamında geniş bir turneye çıktılar. Albümden çıkan üçüncü single albümün isim parçası olan "Indestructible" olmuştur. Albümün yapım aşamasında tamamlanan ilk parça olan aynı zamanda albümün diğer şarkılarında da uygulayacakları müzik stili hakkında gruba yön gösteren "The Night" ise dördüncü single olarak raflarda yerini aldı.

2010
Grubun "The Sickness" adlı ilk albümünün onuncu yılına özel olarak bu albümün yeniden mixlenen ve ekstra parçalar barındıran bir versiyonunun 2010'un Mart ayında piyasalarda olacağı duyuruldu. Grubun son on yıldaki gelişimine ışık tutacak olan yeni DVD'si "Decade of Disturbed" de bu tarihte raflarda olacak.

Asylum adlı albümü yazın çıktı.İçinde 2 Live 14 Normal şarkı bulunmakta

Grubun Üyeleri
 David Draiman (Vokal) (1996–Hâlen)
 Dan Donegan (Gitar) (1994–Hâlen)
 John Moyer (Bas Gitar) (2004–Hâlen)
 Mike Wengren (Davul) (1994–Hâlen)

Eski Üyeler
 Erich Awalt (Vokal) (1994-1996, Brawl iken)
 Steve Kmak (Bas Gitar) (1994–2003)
 Marty O'Brien - (Bas Gitar) (2001)

Diskografi
 2000 - The Sickness
 2002 - Believe
 2005 - Ten Thousand Fists
 2008 - Indestructible
 2010 - The Sickness - 10th Anniversary Edition
 2010 - Asylum
 2011 - The Lost Children
 2015 - Immortalized (21 Ağustos)

Dış bağlantılar
 Resmî Sitesi
 Disturbed Myspace
 Facebook Disturbed Fan Sayfası

Disturbed


Carlos Diego Scott conocido como
Diego Scott es un conductor radial, comediante y actor argentino, conocido popularmente por su personaje del Dr. Felipe en Duro de domar y Un mundo perfecto.

Biografía

En 1993 egresó del colegio Cardenal Newman de San Isidro. Diego estudió Administración de Empresas y Ciencia Política, pero finalmente decidió dejar de estudiar para dedicarse a la radio.

Produjo programas de economía y negocios con Enrique Szewach en radio América, donde conoció a Fernando Peña, conductor en ese momento de El parquímetro en Radio Metro.

En 2010 saca a la venta su libro, escrito además por Pablo Daniel Fábregas, llamado "Dr. Felipe. Especialista en cosas. Tomo 1"  con prólogo de Roberto Pettinato.

En 2012, el día 19 de marzo, Diego Scott con Diego Iglesias como coconductor comenzaron el programa radial "Vuelta y Vuelta" que se emitió por AM 1030 Radio Del Plata hasta el 1 de febrero de 2013.

En abril de 2014 comienza su etapa en Canal 13 junto a Jorge Lanata en el programa Periodismo para todos como actor, imitador y a cargo de la coordinación autoral de las producciones de humor.

Desde el año 2000 que también produce teatro, siempre orientado al humor. Fue el productor de las obras de Fernando Peña a lo largo de 10 años y también de varias otras comedias como Cómico Stand Up, con Sebastián Wainraich, Peto Menahem, Diego Reinhold y Martín Rocco; Yo, una historia de amor, con Diego Reinhold y actualmente también produce el unipersonal de Sebastián Wainraich en el teatro Maipo.

Además produce y actúa desde septiembre de 2011 en Más Canchero, espectáculo de Stand Up en el Paseo La Plaza en Buenos Aires.
Actualmente, conduce un programa televisado en canal 7, CADA NOCHE, donde hay celebridades de todo tipo, invitadas a debatir junto con Diego, sobre diferentes temas, puntos de vista, anécdotas y demás.

El 30 de agosto de 2019 comenzó en el programa "En tránsito" como conductor en el canal de YouTube de La Nación. Este es un programa grabado en distintos lugares públicos con un resumen de los momentos más destacados del día, acompañado de Yamila Trautman y Brenda Struminger, periodistas de la Nación.

Trayectoria
Televisión

Referencias

Alumnado del Colegio Cardenal Newman
Actores de televisión de Argentina

Diego Scott


Körpınar, Alaca - Çorum ili Alaca ilçesine bağlı köy
 Körpınar, Kırşehir - Kırşehir ili merkez ilçesine bağlı köy
 Körpınar, Zara - Sivas ili Zara ilçesine bağlı köy
 Körpınar, Çekerek - Yozgat ili Çekerek ilçesine bağlı köy
 Körpınar, Elbistan - Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle

Körpınar


Nara-folket er en nilotisk etnisk gruppe, der bor i den østlige del af Eritrea i Gash-Barka-regionen. Naranavnet betyder "himlen" og de snakker et sprog som de kalder nara-bana, hvilket betyder "nara-tale." De karakteriserer sig selv som baryaer.

De er stort set muslimer, undtaget et mindretal som fortsat er kristne og en del som også praktiserer traditionelle afrikanske trosforestillinger. De udgør mindre end 1 procent af befolkningen i Eritrea, og er selv inddelt i fire understammer; Higir, Mogareb, Koyta, og Santora. De er jordbrugsfolk og er i dag bosat hovedsagelig langs grænsen mod Sudan.

Referencer

Folkeslag i Eritrea

Nara-folket


An Comanthera suberosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ana Maria Giulietti, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni L.R.Parra och Ana Maria Giulietti. An Comanthera suberosa in nahilalakip ha genus nga Comanthera, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Comanthera

Comanthera suberosa


Fiskars Oyj Abp () er en metal- og designkoncern, som er etableret i 1649 i en lille industriby Fiskars, en lokalitet som i dag er en del af byen Raseborg i Finland, som ligger omkring 100 km vest for Helsinki. Fiskars kendes primært for sine sakse, økser og højkvalitets-knive. Koncernens omsætning var i 2014 på 767,5 mio. Euro og der var 4.832 ansatte. Fiskars driver en række datterselskaber med forskellige mærker her i blandt Iittala, Gerber Legendary Blades, Waterford Crystal, Wedgwood, Royal Doulton, Hackman, Rörstrand, Raadvad, Georg Jensen og Royal Copenhagen.

I en afstemning hos det finske marketingsmagasin Markkinointi & Mainonta, bliver Fiskars' brands regelmæssigt funder blandt Finlands mest værdsatte mærker.

Historie

Fiskars blev etableret i 1649, da den hollandske købmand Peter Thorwöste fik et privilegie til at etablere en højovn og en smedje i den lille landsby Fiskars. I højovnene blev produceret råjern, der blev tækket til smedejern på et hammerværk drevet af møllehjul. I de tidlige år fremstillede Fiskars søm, wirer, hakker og metalforstærkede hjul fra smedejern.

Efterhånden som industrialiseringen fik fart i Europa udvidede Fiskars til stål og jernvarer. Der blev fremstillet jordbrugsmaskiner, dampmaskiner, køkkengrej inklusiv lysestager, gafler, knive og sakse. De første sakse fra Fiskars blev fremstillet for mere end 130 år siden og de var fremstillet af smedestål.

Fiskars blev børsnoteret på Helsinki børs i 1915.

Koncernstruktur

Fiskars er den største aktionær i koncernen Wärtsilä og driver desuden en ejendomskoncern.

Koncernen har datterselskaber i Australien, Belgien, Canada, Kina, Danmark, Finland, Frankrig, Tyskland, Ungarn, Italien, Japan, Mexico, Norge, Polen, Rusland, Sverige, Storbritannien og USA. Koncernen har fremstillingsfaciliteter i bl.a. Taiwan og Kina.

De moderne produkter omfatter også keramik, glas, redskaber, køkkengrej og både.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Fiskars Corporation homepage
 Fiskars homepage

Etableret i 1649
Virksomheder i Helsinki

Fiskars


Brunstorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 13,76 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 620 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hermann Techau tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schwarzenbek-land.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Brunstorf


Staryï Saltiv () ou Stary Saltov () est une commune urbaine de l'oblast de Kharkiv, en Ukraine. Elle comptait  en 2021.

Géographie
La commune se trouve à 45 km de Kharkiv et à 28 km de Voltchansk sur la rive droite du réservoir de Pétchénègui (rivière Donets) que l'on peut traverser par un pont et une digue. Le village est constitué de deux parties séparées d'un kilomètre avec une forêt de chênes. Le village est traversé par la route T-2104 Kharkiv-Voltchansk et à deux kilomètres en amont se trouve le village de Molodovaïa.

Le réservoir est bordé de quelques bases touristiques à certains endroits.

Histoire
Une slobode du nom de Saltov est fondée par les cosaques au début du XVIIIe siècle sur les hauteurs de la rive droite de la rivière Donets. L'église est construite en 1704 et un an plus tard le village compte 670 habitants. En 1786, il en compte environ 3 000. Il fait partie dès cette époque, comme volost et chef-lieu administratif de l'ouïezd de Voltchansk, du futur gouvernement de Kharkov.

Au début du XXe siècle, un dispensaire médical s'y trouve, ainsi qu'un moulin à grains, trois moulins à huile et une tuilerie. Au printemps 1923, le village devient le centre administratif du raïon de Staro-Saltov du gouvernement de Kharkov, devenu en 1932 l'oblast de Kharkov dans la république socialiste soviétique d'Ukraine. En 1932, on y ouvre la station de machines agricoles et de tracteurs de Staro-Saltov qui compte en 1941: 115 tracteurs, 35 semoirs, 25 voitures, 32 moissonneuses-batteuses, 70 tracteurs charrues et autres équipements. Le village se trouve alors uniquement sur la partie basse près de la rivière. On y compte 777 foyers, diverses usines et fabriques, une scierie, etc..

Lorsque éclate la Grande Guerre patriotique, le village est occupé par l'armée allemande à la fin d'octobre 1941. Il est libéré au début du mois d'août 1943. Cependant entretemps, l'Armée rouge libère une première fois le village le 12 mars 1942 et s'en sert de base militaire. Ainsi les soldats soviétiques lancent une attaque le 12 mai 1942 à partir de deux directions contre les Allemands: une de Barvenkovo et l'autre de Saltov (à partir de la rive droite du Donets) afin de se diriger contre Kharkov occupée par la Wehrmacht depuis le 25 octobre 1941. Les soviétiques forment donc le chaudron de Barvenkovo. la zone entre Saltov, Nepokrytaïa et Peremoga devient pendant un mois le théâtre de durs combats. Le 9/10 juin 1942, les Allemands occupent à nouveau Saltov et continuent leur avancée jusqu'aux bords de la rivière Oskol vers Voronej. Il faudra attendre août 1943 pour que Saltov soit libéré. À l'issue de la guerre 386 soldats natifs de la ville sont décorés pour faits d'armes. Il y a alors 792 foyers.

Le raïon de Staro-Saltov est supprimé en 1963 et le village entre dans le raïon de Voltchansk. Un an plus tard, le réservoir de Pétchénègui (surnommé la ) est construit. En 1966, Saltov comprend 2 242 habitants; le village dispose d'une petite centrale électrique, une fabrique de beurre, un centre radio, une usine de produits d'articles ménagers, une usine alimentaire, un atelier de réparation, Mejkolkhozstroï, une branche de technologie agricole, dix-neuf magasins, trois cantines, un magasin de thé, un hôpital de 100 lits, deux écoles secondaires, un jardin d'enfants, une crèche, cinq bibliothèques avec un fonds de 64 mille livres, une ferme collective spécialisée dans les légumes et les produits laitiers Saltovsky avec 6 497 hectares de terres (dont 4 190 hectares de terres arables et 121 hectares de vergers), qui comptait 2 100 bovins, 1 320 porcs, 66 tracteurs, 14 moissonneuses-batteuses et 33 automobiles.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Kharkiv

Staryï Saltiv


Nuytsia, monotipski biljni rod smješten u vlastiti tribus Nuytsieae, dio porodice ljepkovki. Jedini predstavnik roda je N. floribunda, hemiparazitsko drvo, endem iz jugozapadnog dijela Zapadne Australije gdje je poznato kao moodjar i "australsko božićno drvo".

Može narasti do 10 metara visine.  Pripadnici plemena Noongar od njegove kore izrađuju štitove.

Sinonimi
 Loranthus floribundus Labill.
 Struthanthus floribundus Blume

Izvori

Vanjske poveznice
 WA's native Christmas tree puts traditional pine variety well and truly in the shade

Ljepkovke

Nuytsia


An Cyclopogon elatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Olof Swartz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Cyclopogon elatus in nahilalakip ha genus nga Cyclopogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Cyclopogon

Cyclopogon elatus


Kota Sugiyama (født 24. januar 1985) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Shimizu S-Pulse og Kashiwa Reysol.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kota Sugiyama


Rimas Valčiukas (* 24. Juli 1958 in Preikurai, Rajongemeinde Kelmė) ist ein  litauischer Politiker und Polizeikommissar.

Leben
Nach dem Abitur 1976 an der 1. Mittelschule Kelmė und dem Abschluss der Sportschule absolvierte er 1983 das Diplomstudium der Industriewirtschaft an der Fakultät für Wirtschaft der Universität Vilnius. Von 1983 bis 1992 arbeitete er als Polizist in Klaipėda und von  1992 bis 1994 als Polizeikommissar der Stadt Neringa. Von März 2000 bis Dezember 2000 war er Mitglied im Stadtrat Klaipėda. Von 2000 bis 2004 war er Mitglied des Seimas.

Mit seiner Frau Milita hat er die Kinder Inga, Karolis und Arnoldas.

Quelle

Mitglied des Europaausschusses (Litauen)
Polizeikommissar (Litauen)
Politiker (Klaipėda)
Litauer
Geboren 1958
Mann
Person (Rajongemeinde Kelmė)
Mitglied des Wirtschaftsausschusses (Litauen)
Sowjetbürger
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Absolvent der Universität Vilnius

Rimas Valčiukas


Franz Engel (1834 à Röbel - 1920 à Neubrandenbourg) est un explorateur, botaniste et naturaliste allemand.

Biographie

Il voyage beaucoup en Amérique du Sud dans les années 1857-1863 et publie les résultats de ses explorations dans plusieurs volumes, dont Studien unter den Tropen Amerikas (« Études parmi les tropiques américains », 2e éd., 1879), Aus dem Pflanzerstaate Zulia (« De l'état de plantation de Zulia », 1881). En 1865 il publie Palmae  novae columbianae (« Nouveaux palmiers colombiens »). De 1872 à 1896, il publie les Landwirthschaftliche Jahrbücher (« Annuaires agricoles »).

Références

Liens externes

 Palmae novae columbianae sur BHL

Explorateur de l'Amérique du Sud
Explorateur allemand
Botaniste allemand du XIXe siècle
Naissance en juillet 1834
Naissance à Röbel/Müritz
Naissance dans le grand-duché de Mecklembourg-Schwerin
Décès en août 1920
Décès à Neubrandenbourg
Décès à 86 ans

Franz Engel


Eva Glawischnig-Piesczek (28 de fevereiro de 1969; Villach, Áustria) é uma política austríaca filiada ao partido verde austríaco

Eva Glawischnig-Piesczek
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Eva Glawischnig


N'Gonga ist eine Landgemeinde im Departement Boboye in Niger.

Geographie

N'Gonga liegt in der Großlandschaft Sudan am Trockental Dallol Bosso. Die Nachbargemeinden sind Harikanassou, Kiota und Kouré im Norden, Gollé im Osten, Birni N'Gaouré im Süden und Fakara im Westen. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 28 Dörfer, 45 Weiler und 12 Lager. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf N'Gonga.

In N'Gonga besteht ein hohes Risiko von Überschwemmungen.

Geschichte
Die Landgemeinde N'Gonga entstand als Verwaltungseinheit 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem nördlichen Teil des Kanton Birni N'Gaouré/Boboye. Der staatliche Stromversorger NIGELEC elektrifizierte den Hauptort im Jahr 2018.

Bevölkerung

Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 27.609 Einwohner, die in 3605 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 20.489 in 2692 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 1503 Einwohner in 195 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 990 in 130 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 811 in 97 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Zarma und Fulbe.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 12 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 7 PNDS-Tarayya, 4 MODEN-FA Lumana Africa und 1 ANDP-Zaman Lahiya.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze der 28 Dörfer in der Gemeinde, darunter der Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur

Die Gemeinde liegt in einer Zone, in der Regenfeldbau betrieben wird. In N'Gonga wird ein Viehmarkt abgehalten. Der Markttag ist Samstag.

Im Dorf Tinoma ist ein Gesundheitszentrum des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) vorhanden. Der CEG N'Gonga und der im Dorf Louloudjé Djerma gelegene CEG Louloudjé sind allgemein bildende Schulen der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Das Berufsausbildungszentrum Centre de Formation aux Métiers de N'Gonga (CFM N'Gonga) bietet Lehrgänge in Landwirtschaftsmechanik, Tischlerei und Schneiderei an. Beim Centre de Formation aux Métiers de Kanaré (CFM Kanaré) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum im Dorf Kanaré.

Persönlichkeiten
 Yayé Garba (1957–2013), Offizier
 Ousséini Tinni (* 1954), Politiker und Diplomat

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Niger
Dosso (Region)
Ort in Afrika

N’Gonga


Giuseppe Picciola (Poreč, 26. rujna 1859. – Firenca, 18. lipnja 1912.), školski profesor i pedagog, književni kritičar, pjesnik, rođen u Hrvatskoj, djelovao u Italiji, talijanski iredentist

Životopis
Rođen u Poreču. Zbog protalijanskih, iredentističkih stavova emigrirao je 1878. iz tada austrougarskog rodnog grada u Veneciju, potom završio 1881. književnost na Sveučilištu u Pisi. Radio je kao profesor književnosti u školama u Bologni, Rimu, Reggiu, Lucci te Pesaru gdje je bio i ravnatelj gimnazije, a kasnije gimnazije u Anconi te Firenci, uvodeći u škole i elemente odgoja koji su prethodili kasnijoj fašističkoj obuci mladeži.

Kao književni kritičar objavio je stotinjak recenzija i članaka, među kojima o Ariostu i Danteu, a posebno o pjesništvu Giosuèa Carduccija, kojim je bio fasciniran, bio mu je i prijatelj i suradnik, a čiji je utjecaj primjetan i u njegovoj poeziji. U pjesničkim zbirkama, u kojima se uz Carduccijev osjeća i upliv književnog mu mentora Giuseppea Chiarinija, Versi (1884. i Bologna 1890.) i Rime (1899.) primjetna je njegova nostalgija za rodnim krajem. Značajniji radovi: Stanze dell'Orlando furioso (s V. Zambonijem 1883.), Letterati triestini (Bologna 1893.), Giosuè Carducci (1901.), Matelda - studio dantesco (1902.), L'antologia Carducciana (s G. Mazzonijem 1907.), Poeti d'oltre confine (objavljeno postumno, ur. G. Mazzoni, Firenca 1914.). U Pesaru njegovo je ime nosila jedna srednja škola, a još ima ulicu, u Poreču mu je spomen-ploča na rodnoj kući u današnjoj Ulici sv. Eleuterija, a spomen-ploču ima i u Firenci, u gimnaziji Galileo Galilei koje je bio ravnatelj.
Oženio kći slikara Giuseppea Vaccaja Beatrice "Bice".

Djela
Značajniji radovi:
 Versi (1884. i Bologna 1890.)
 Rime (1899.)
 Stanze dell'Orlando furioso (s V. Zambonijem 1883.)
 Letterati triestini (Bologna 1893.)
 Giosuè Carducci (1901.)
 Matelda - studio dantesco (1902.)
 L'antologia Carducciana (s G. Mazzonijem 1907.)
 Poeti d'oltre confine (objavljeno postumno, ur. G. Mazzoni, Firenca 1914.).

Literatura
 (tal.) G. Mazzoni, Picciola, Giuseppe in "Enciclopedia Italiana" - Treccani, Enciclopedia Italiana (1935), na www.treccani.it/enciclopedia
 (tal.) L. Baffioni Venturi, Chi era Giuseppe Picciola? Toponomastica pesarese, na www.lospecchiodellacitta.it
 (nje.) Picciola, Giuseppe (1859-1912), Lehrer und Schriftsteller, na http://www.biographien.ac.at

Izvori

Vanjske poveznice
 Giuseppe Picciola - Ente Olivieri Pesaro
 Giuseppe Picciòla | Atlante della Grande Guerra a nord-est
 Giuseppe nell'Enciclopedia Treccani

Životopisi, Poreč
Talijanski iredentizam
Talijanski pjesnici
Talijani u Hrvatskoj
Odgoj i obrazovanje u Italiji
Književni kritičari
Talijanski kritičari
Pedagozi

Giuseppe Picciola


Trakya (Yunanca: Θράκη Thraki, Bulgarca: Тракия Trakiya), Güneydoğu Avrupa'da yer alan güney Bulgaristan, kuzeydoğu Yunanistan ve Türkiye'nin Avrupa kıtasındaki topraklarını içeren, tarihi çok zengin bir bölgedir. Türkiye sınırları içindeki yüzölçümü 23.764 km2 olan bu bölgenin Karadeniz, Marmara Denizi ve Ege Denizi ile sınırı vardır.

Köken bilimi (etimoloji)
Trakya kelimesi Eski Yunanca'daki Thrāikē (Θρᾴκη) kelimesinden türemiştir ve Trak kavimine dayanır. Kökenini Yunan mitolojisinden alan Trak ismine ise ilk olarak Homeros'un İlyada destanında rastlanır.

Tarihçe

Arkeolojik çalışmalar
Türkiye'nin batı ucunda kalan Trakya bölgesi son yapılan arkeolojik kazı çalışmalar hız kazanmış ve bazı yeni yerleşim bölgeleri bulunmuştur. Belgesel yönetmeni Gül Tekin Gün Direnen Tarih Trakya eserinde geçen antik bölgenin Neolitik döneme ait bulguların gün yüzüne çıktığını, Uygarlığın başlangıç bölgesinin Yakındoğu olduğu genel bir bakış olarak kabul görülse de, bu bağlamda, tarih öncesi insanların Avrupa'ya Anadolu üzerinden Trakya'yı kullanarak geçtiğini ve Trakya'nın bir köprü görevi gördüğünü söyleyebilmemiz mümkün olacaktır. Bu nedenle Trakya'daki arkeolojik bilgilerin jeoloji ve diğer bilim dalları tarafından desteklenmesi ve bölgenin tarih öncesi geçmişinin açığa çıkarılması gerekmektedir. Bölge olarak arkeolojik açma ve bilimsel kazı çalışmalarının fakir kaldığı coğrafya olarak bilinen Trakya oysaki daha sert ve daha düzgün taş aletler yapılmış Cilalı Taş Devri dönemini anlatmakta olduğunu Bölgede yapılan küçük çaplı açmalarda (güneybatı Trakya'da), Neolitik dönem yerleşim izleri olduğu tespit edilirken, alan çalışmalarında toplanan arkeolojik örnekler ile bölgede yüzeylenen Yeniköy karışığı'na ait kayaçlar mineralojik petrografik ve dokusal özellikleri bakımından karşılaştırılmış ve benzerlikleri ortaya konmuştur. Ayrıca Trakya'nın diğer bazı kesimlerinden gelen örnekler de çalışma kapsamına alınıp, incelenmiş olduğu kayıtlara geçmiştir. Sonuç olarak, cilalı taş balta yapımında kullanılan arkeolojik malzemenin kaynak bölgesinin GB Trakya ve kullanılan kayaçların da Yeniköy Karışığı'na ait metamorfik kayaçlar olduğu tespit edilmiştir. Bu sonuç karşımıza çıkarken Trakya'nın ve yakın çevresinin genel jeolojik özellikleri de dikkate alınmış ve bu baltalara kaynak olacak nitelikte başka kayaçlar bulunamamıştır. Ayrıca sadece jeolojik özellikleri değil, balta tipolojisi gibi arkeolojik faktörler de değerlendirilmiştir. Ayrıca TSAP çalışması kapsamında sadece GB Trakya değil, Trakya'nın diğer bölgelerindeki sit alanlarından (Edirne'de Altıağaç ve Hocaçeşme; Kırklareli'de, Aşağıpınar ve Tepeyanı) gelen örnekler de petrografik olarak incelenmiş ve bölge kayaçlarıyla olan ilişkileri ortaya konmuştur.

Trakya'nın bölünmüşlüğü

Trakya'nın toprakları, Türkiye Trakyası, Bulgaristan Trakyası ve Yunanistan Trakyası olmak üzere farklı üç siyasi üniteye ayrılmıştır. Türkiye Trakyası'na Doğu Trakya, Bulgaristan Trakyası'na Kuzey Trakya, Yunanistan Trakyasına ise Batı Trakya adı verilir. Türk medyasında Batı Trakya kelimesinin Yunanistan'ın Trakya (Doğu Makedonya ve Trakya) bölgesi için kullanıldığı görülmektedir.

Bulgaristan

Burgaz ili
Yambol ili
Sliven ili
Eski Zağra ili
Hasköy ili
Kırcaali ili
Filibe ili
Paşmaklı ili, Bulgaristan
Pazarcık ili

Türkiye

 Edirne ili
 Kırklareli ili
 Tekirdağ ili
 İstanbul ve Çanakkale illerinin Avrupa'da kalan kısımları

Edirne'nin Karaağaç mahallesi Türkiye'nin, Batı Trakya'daki tek toprağıdır.

Yunanistan

 İskeçe ili
 Rodopi ili
 Evros ili

Coğrafya
Balkan Yarımadasının güneydoğusunda yer alan Trakya'nın başlıca yüzey şekilleri, Rodop Dağları, Yıldız Dağları ve bölgenin kuzey sınırını oluşturan Balkan Dağlarıdır. Balkan Dağlarının sadece güney tarafları bölgeye dahil edilebilir. Batı Trakya'daki, dar kıyı ovalarının dışında, bölgenin en geniş açık alanları, Kuzey Trakya Ovası (Yukarı Trakya Ovası) ve Doğu Trakya'nın büyük bölümünü oluşturan düzlüklerdir. Trakya'nın başlıca akarsuları, Meriç nehri ve kollarıdır. Bunlar;

Meriç nehri
Arda Nehri
Tunca Nehri
Ergene Nehri

Doğu Trakya'da kalan Gelibolu Yarımadası ve Çatalca Yarımadalarıda Trakya'nın parçalarıdır. Trakya, Makedonya'dan Mesta Karasu Nehri ile ayrılır. Nehir bölgenin batı sınırını oluşturur. Trakya bölgesi aynı zamanda Ege Denizi' nin kuzeydoğusu bölümüne adını vermiştir. Denizin bu kısmına "Trakya Denizi" denir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Batı Trakya Bağımsız Hükûmeti

Türkiye'deki antik bölgeler
Antik çağ kolonileri

Trakya


Çağlayan, Kahramanmaraş ilinin Göksun ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, 1918 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Göksun ilçe merkezine bağlı bir mezra iken, 6 Nisan 1946'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra ise mahalle oldu.

Coğrafya
Kahramanmaraş il merkezine 97 km, Göksun ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Göksun'un mahalleleri

Çağlayan, Göksun


Un Conde (o, antiguamente, cómite o cuende) es uno de los títulos nobiliarios europeos con el que los monarcas muestran su gratitud a ciertas personas, aunque también puede referirse a:

Lugares
 Conde,  freguesia portuguesa del concelho de Guimarães.
 Conde, municipio brasileño del estado de Bahía.
 Conde, ciudad del condado de Spink en Dakota del Sur, Estados Unidos.

Personas
 Agustín Conde Bajén, político español.
 Alfredo Conde Cid,  escritor y político español en lengua gallega y española.
 Ana Isabel Conde Sánchez, cantante española.
 Carmen Conde Abellán (1907 - 1996), poeta, narradora e intelectual española.
 Esteban Conde, futbolista uruguayo.
 Fernando Conde Yagüe, actor español.
 Francisco Javier Conde García (1908-1975), filósofo y embajador español, presidente del Instituto de Estudios Políticos, Consejero Nacional y procurador en las Cortes.
 Javier Conde Becerra , torero español, conocido erróneamente como «el gitano».
 José Antonio Conde Cid (1955 – 2011), actor y modelo español.
 José Antonio Conde García (1766 -1820), arabista e historiador español.
 Mario Antonio Conde Conde , empresario español.
 Norberto Conde (1931–2014), volante ofensivo argentino apodado «Beto».
 Patricia Conde Galindo, actriz, humorista, modelo, diseñadora de moda y presentadora de televisión española.
 Pedro Conde (1785–1821), militar argentino que tuvo una actuación destacada en la campaña de San Martín a Chile.
 Pedro Alberto Martínez Conde, conocido como «Perucho Conde»  humorista, poeta, escritor y actor de telenovelas venezolano.
 Rosa Conde Gutiérrez del Álamo, socióloga y política española.
 Wilman Conde, futbolista y entrenador de fútbol colombiano.
 Wilman Conde, Jr., futbolista colombiano.

Conde (desambiguación)


Isskruning betegner det fænomen, at is dannet af drivende isstykker er blevet presset eller skruet sammen og opad af kraften fra vind og strøm.

Når vinden sætter de tunge isflager i drift, støder flagerne mod hinanden eller mod kyster, hvor de kan brække i stykker og tårne sig op i mange meter høje isskruninger.

Isskruninger kan føre til, at skibsskrog knuses.

Noter

Eksterne henvisninger

Vandis

Isskruning


El LXXVIII Campeonato Europeo de Halterofilia se celebró en La Coruña (España) entre el 12 y el 18 de abril de 1999 bajo la organización de la Federación Europea de Halterofilia (EWF) y la Federación Española de Halterofilia.

Medallistas

Masculino

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Resultados en la pág. de la EWF  .
Base de datos de la IAT .

1999
Halterofilia en 1999

Campeonato Europeo de Halterofilia de 1999


Las Escuelas Públicas de New Bedford (New Bedford Public Schools, NBPS) es un distrito escolar de Massachusetts. Tiene su sede en el Paul Rodrigues Administration Building en New Bedford. El consejo escolar tiene el alcalde de New Bedford (el presidente ex-officio), un vicepresidente, y cuatro miembros.

Notas

Enlaces externos
 Escuelas Públicas de New Bedford (en inglés)

New Bedford
Condado de Bristol (Massachusetts)

Escuelas Públicas de New Bedford


Syndflod er en dansk kortfilm fra 2010 instrueret af Michael Berents Bojesen.

Medvirkende

 Simon Noiers
 Camilla Gottlieb

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Syndflod (film)


Le temple maçonnique d'Hot Springs est un temple maçonnique américain situé à Hot Springs, dans le comté de Garland, en Arkansas. Il est inscrit au Registre national des lieux historiques depuis le .

Liens externes

Hot Springs
Registre national des lieux historiques en Arkansas
Registre national des lieux historiques en 2022
Hot Springs (Arkansas)

Temple maçonnique d'Hot Springs


UTair Express (En ruso: ЮТэйр-Экспресс) es una futura aerolínea regional rusa que será propiedad de UTair Aviation. Se ha previsto que UTair Express sea una nueva división regional y que sea el reemplazo de Komiinteravia, otra compañía filial de UTair.

Historia

Komiinteravia se fundó en marzo de 1996 y comenzó operaciones en julio de 1997. En 2004, UTair Aviation adquirió un 70% de las acciones de la aerolínea.

UTair tiene la intención de fundar una nueva división regional teniendo como base a Komiinteravia, que funcionaria como UTair Express utilizando aviones Antonov An-24 y ATR-42-300 como sus principales aeronaves. Se está planeando sustituir la flota de An-24 de Komiinteravia con ATR-42 en los próximos años, antes de la transformaciaon a UTair Express.

En 2006, UTair Aviation publicó un plan de transformación de Komiinteravia, en el cual la mayoría de sus An-24 serían sustituidos por aviones ATR-42 y ATR-72. A pesar de esto, no se tiene planeado sustituir los Tupolev Tu-134 a corto y medio plazo, ya que estos cumplen con todas las necesidades de la compañía, además de que UTair posee el mayor centro de mantenimiento de estos aviones en toda Rusia, estando equipado con instalaciones adecuadas para este mantenimiento y con mecánicos entrenados por la misma compañía Tupolev.

Flota

Véase también
Anexo:Aerolíneas de Rusia
UTair Aviation

Referencias

Noticia: Nueva división regional de UTair

Reacciones de otras compañías tras el anuncio

UTair es la tercera aerolínea más grande de Rusia ahora

Aerolíneas desaparecidas de Rusia

UTair Express


9878 Sostero este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9878 Sostero este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic din Farra d'Isonzo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,09 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 16,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

9878 Sostero


Karl Ferdinand Borromäus Freiherr Putz von Rolsberg, auch Carl Ferdinand Borromäus Freiherr Putz von Rolsberg (* 18. Oktober 1852 auf Schloss Leitersdorf; † 12. Januar 1921 ebenda) war ein Rittmeister d. R., Politiker sowie Herr auf Leitersdorf (Litultovice) und Weiss-Oelhütten (Bílá Lhota) aus der Familie Putz von Rolsberg. Er war ein langjähriges Mitglied des Abgeordnetenhauses des österreichischen Reichsrats (1891–1897 und 1907–1912).

Biographie

Der Sohn des Maximilian Anton Putz von Rolsberg besuchte das k. k. Theresianum in Wien von 1864 bis 1874, verpflichtete sich für zwei Jahre bei der k. u. k. Kavallerie, wo er als Rittmeister d. R. ausschied und absolvierte anschließend das Studium der Rechtswissenschaften an der Universität Wien sowie das der landwirtschaftlichen Schule. Danach übernahm er in Eigenregie die Landwirtschaft auf den Gütern seines Vaters.

Der Freiherr wurde 1891 zum kaiserlichen Rat gewählt. Erstmals gelang ihm der Wahlsieg im Bezirk 11 Troppau-Wagstadt. Im Abgeordnetenhaus gehörte er der Mittelpartei des linken Zentrums an. Im Jahr 1896 initiierte er die "Tschechische Zentrale Wirtschaftsgesellschaft für das Herzogtum Schlesien" und wurde auch zu ihrem ersten Vorsitzenden gewählt. Er war auch Präsident der landwirtschaftlichen Zentralgesellschaft (1907).

Rolsberg verteidigte die beruflichen Interessen der Tschechischen landwirtschaftlichen Verbände, vor allem in Olmützer Region.war seit 1908 Vorsitzender des Nationalen Rates für Tschechisch-Schlesien.
Beim zweiten Mal kandidierte er für die tschechisch-klerikalen Agrarier.

Im Mai 1909 trug er ein Pistolenduell mit dem Abgeordneten der Alldeutschen Vinzenz Malik "in einem Wald bei Hütteldorf" aus, weil letzterer ihn ständig wegen seines "Frontwechsels" vom deutschen zum tschechischen Mandat aufs Übelste zu beleidigen und verleumden versuchte. Für Rolsberg sekundierten zwei Agrarier, der spätere tschechoslowakische Ministerpräsident František Udržal (1929–1932) und der Minister für öffentliche Arbeiten in der Regierung Karel Kramář von 14. November 1918 František Staněk. Das Duell endete nach einmaligem Schusswechsel ergebnislos. Der Reichsrat hob deswegen [erst 1912] seine  Immunität auf, woraufhin er sein Mandat niederlegte. Gerichtlich belangt wurde er für dieses Offizialdelikt jedoch nicht, weil der Kaiser jeden, der Reserveoffizier war, für diesen Fall amnestierte.

Rolsberg setzte sich entschieden für die Belange seiner tschechischen Wähler ein. Europäische, übernationale Einstellung gehörte zu den Eigenheiten des altösterreichischen Adels und des Vielvölkerstaates. Ihm verdanken die Tschechen auch die Errichtung einer Bürgerschule in Jaktar an der [damaligen] Troppauer Stadtgrenze. Weiters förderte er durch Stipendien hilfsbedürftige Schüler am Troppauer Gymnasium. Mit dem tschechischen Dichter Petr Bezruč (Vladimir Vasek) war Karl eng befreundet. Nach dem Krieg weilte auch mehrmals der tschechoslowakische Ministerpräsident Antonín Švehla auf Schloss Leitersdorf.

Er übertrug testamentarisch die Verwaltung der Güter, da alle anderen volljährigen männlichen Mitglieder bereits verstorben waren, seinem Schwiegersohn k. u. k. Infanteriegeneral Alfred Freiherr von Waldstätten.

Familie
Der Baron wurde am 20. März 1876 in Mainz mit Susanne Friederike Berta Hermine Freiin Lenk von Wolfsberg (* 28. Dezember 1848 in Mainz; † 12. Oktober 1906 in Wien), Tochter des K. u. K. Feldzeugmeisters Nikolaus Wilhelm Freiherr Lenk von Wolfsberg. getraut.
Mit ihr hatte er vier Kinder, drei Töchter und den Sohn Maximilian Wilhelm, Bezirkskommissär und k.u.k. Leutnant d. R., im Krieg im Landwehr-Ulanen-Regiment Nr. 4, (* 24. Dezember 1876 auf Schloss Leitersdorf; † 3. September 1914, an einer Blutvergiftung infolge einer in der Schlacht bei Tarnobrzeg/Galizien) erlittenen Verwundung, verheiratet mit Maria Christine Eva Daniela Freiin von Sobeck, Skal und Kornitz (* 10. April 1885 in Troppau;  † 4. Oktober 1918 in Wien). Die Söhne des Maximilian waren Karl Max Alois (* 26. April 1907 in Troppau;  † 15. April 1945 in Waldkirchen, gefallen), promovierter Jurist, später SS-Hauptsturmführer, vermählt in zweiter Ehe seit dem 20. Mai 1942  mit Ursula Achenbach (* 8. Juni 1921 in Siegen) sowie der promovierte Jurist und Diplomingenieur Alois Maria Anton (* 6. Juli 1908 in Troppau; † 23. Mai 1945 in Leobschütz, Schlesien in sowjetischer Kriegsgefangenschaft), der seine Cousine Maria Eva Bianca Charlotte (* 22. November 1908 in Troppau; † 30. Juli 1999 in Wien), Tochter des Generals Alfred von Waldstätten am 9. September 1939 geheiratet hatte. Beide setzten den Stamm fort.

Für Aufsehen sorgte die Hochzeit seiner drei Töchter binnen weniger als zwei Jahren. So heirateten Katharina Berta Maria (* 15. August 1879 auf Schloss Leitersdorf; † 18. Juli 1947 Bad Ischl) am 16. November 1898 den späteren k.u.k. Obersten, Kommandanten des Inf. Reg. 41, Eberhard Stefan Maria Mayerhoffer von Vedropolje (1878–1914), Eva Anastasia (* 2. Juli 1878 auf Schloss Leitersdorf; † 1. Juli 1946 in Troppau) am 11. Oktober 1899 den späteren Oberstleutnant und Grafen Alexander Wassilko von Serecki (1871–1920) und Bertha (Hertha) Malwine Antonia (* 10. Oktober 1881 auf Schloss Leitersdorf; † 9. Dezember 1972 in Mauerbach) am 20. Oktober 1900 den späteren k.u.k. General der Infanterie Alfred Freiherren von Waldstätten (1872–1952).

Karl heiratete nach dem Tod seiner Gattin ein zweites Mal, nämlich Marianne Freiin von Stillfried und Rattonitz (* 9. April 1855 in Graz; † 27. August 1940)  Anno 1908.

Seine Nachfahren wurden 1946 aus der Tschechoslowakei vertrieben, Tochter Eva Anastasia in den Tod getrieben. Trotzdem wird auch heute noch das Andenken des mehrere Male zum Bürgermeister von Leitersdorf gewählten Freiherren von der dort wohnenden tschechischen Bevölkerung in Ehren gehalten. Dessen Grab, auf eigenen Wunsch außerhalb der Familiengruft, wird ständig gepflegt, das Mausoleum unterliegt der offiziellen Denkmalspflege.

Bildergalerie

Literatur
 Deutsches Adelsarchiv, Deutscher Adelsrechtsausschuss: Genealogisches Handbuch des Adels. Band 120, Verlag C.A. Starke, 1999, S. 327.
 Maximilian Mayerhoffer: Stammtafel und Adelsnachweise der Familie Putz von Rolsberg. Tannheim 1951.
 Troppauer Heimatchronik. Folge 303, St. Otto-Verlag, Bamberg 1975.

Weblinks

Einzelnachweise

Abgeordneter zum Abgeordnetenhaus (Österreich)
Politiker (19. Jahrhundert)
Politiker (20. Jahrhundert)
Freiherr
Karl Borromaus Ferdinand
Person (Mähren)
Österreicher
Geboren 1852
Gestorben 1921
Mann

Karl Borromäus Ferdinand Putz von Rolsberg


ناصر القعود سياسي واقتصادي سعودي يشغل منصب الأمين العام المساعد بالأمانة العامة لدول مجلس التعاون الخليجي في الرياض والوزير المكلف بالوحدة النقدية.

المصادر

انظر أيضاً

 مشروع الوحدة النقدية الخليجية

وصلات خارجية

 حوار مكثف على صحيفة العرب القطرية لناصر القعود حول الحدة النقدية

اقتصاديون سعوديون

ناصر القعود


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Počúvadlo enthält die vier nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Počúvadlo im Okres Banská Štiavnica.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Pocuvadlo


Ejner Ole Mosolff (født 26. april 1925 i Birkerød, henrettet 17. marts 1945 i Ryvangen) var en københavnsk medlem af Holger Danske. Ejner Mosolff var søn af plantageejer Johannes Jørgen August Mosolff og Yrsa f. Hansen og voksede op i Birkerød. Efter endt skolegang var Ejner i lære som skibsbygger på Orlogsværftet.

Ejner Ole Mosolff var knyttet til Holger Danskes 1. kompagni, 2. afdeling, 3. gruppe. Gruppen gennemførte en række fabrikssabotager og andet vigtigt modstandsarbejde. Kort før jul 1944 måtte Ejner Mosolff "gå under jorden" og forlade sin læreplads på grund af sit illegale arbejde. Da lederen af 2. afdeling af Holger Danske, Georg Stougaard, blev arresteret af tyskerne lagde tyskerne en fælde i en forretning, gruppen benyttede som træfpunkt. En efter en gik hele gruppen i tyskernes fælde i løbet af dagen, således også Ejnar Mosolff.

Den 17. marts 1945 henrettedes han i Ryvangen sammen med sine gruppekammerater, hvoraf kun en benådedes med 10 års tugthus.

Kilder og eksterne henvisninger

Eksterne henvisninger

Medlemmer af Holger Danske
Henrettede i Danmark af den tyske besættelsesmagt under 2. verdenskrig
Danskere i 1900-tallet
Personer fra Birkerød
Henrettede personer fra Danmark

Ejner Ole Mosolff


يوسف عبدلكي
يوسف عبدلكي  فنان تشكيلي سوري ولد في القامشلي عام 1951 وحاصل على إجازة من كلية الفنون الجميلة بدمشق عام 1976 وعلى دبلوم حفر من المدرسة الوطنية العليا للفنون الجميلة في باريس عام 1986 ثم الدكتوراه من جامعة باريس الثامنة عام 1989.

الأعمال
أقام أول معارضة الفردية عام 1973 في دمشق، كما أقام العديد من المعارض في تونس والقاهرة والأردن وبيروت والشارقة ودبي...، ويقتني المتحف البريطاني في لندن أربعة أعمال له (عملين من عام 1993 وعملين من عام 2004) ومتحف معهد العالم العربي في باريس عملين (1990 و1995) ومتحف دينه لي باين (Digne-Les-Bains Museum) بفرنسا عملين من عام 1986 كما يقتني متحف الكويت الوطني أربعة من أعماله (2004) في حين يقتني متحف عمان للفن الحديث عملاً من أعماله الفنية (من عام 2003)
بدأ عمله في الكاريكاتير منذ سنة 1966 م، وكان ذلك بتشجيع من والده الذي أحب العمل السياسي التي أدت لاعتقاله بين العامين 1978 م و1980 م بسبب مواقفه السياسية. كذلك رسم للأطفال في كتب للأطفال وفي مجلات للأطفال وشارك في عدة تظاهرات الرسوم الكاريكاتورية.

يعد يوسف عبدلكي اليوم من أشهر فناني الحفر عند العرب، وأبرز فناني الجرافيك وتصميم الملصقات والأغلفة، والشعارات، كما يعدّ من الفنانين المهمين في مجال الكاريكاتير كما صدرت له عدة دراسات في الكاريكاتير العربي.

يعتبر يوسف عبدلكي من الفنانين السوريين الناشطين والمخلصين لوطنه سورية إذ لابد ان يقوم من حين لآخر بعمل معارض فنية في دمشق، كان أخرها في خان أسعد باشا الرائع وسط دمشق القديمة ويشارك بفعالية وتميز في الفعاليات الفنية السورية. عاد عام 2005 م إلى سوريا بعد أن غاب عنها ربع قرن. وفي 18 يوليو 2013 أُوقف في مدينة طرطوس في أعقاب توقيعه على وثيقة تطالب بتنحي الرئيس بشار الأسد، إلا أن السلطات السورية أفرجت عنه لاحقًا في 22 أغسطس 2013، وقد نقلت وكالة رويترز عن أحد أفراد أسرته قوله إنه يتواجد الآن مع أصدقائه في دمشق.

معرض صور

وصلات خارجية
 مقابلة توثيقية مع الفنان التشكيلي يوسف عبدلكي، روافد، العربية نت
 الفنان التشكيلي يوسف عبدلكي، الجزيرة نت

مصادر

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة باريس
رسامون سوريون
سريان
آشوريون وسريان وكلدان سوريون
فنانون تشكيليون سوريون
فنانون سوريون
فنانون سوريون معاصرون
مواليد 1951
مواليد في القامشلي
حائزو جائزة النيل للمبدعين العرب

يوسف عبدلكي


Campanula bayerniana er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Kákasus til Íran.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula bayerniana


La Lola T371, rebaptisée Hill GH1, est une monoplace de Formule 1 conçue par Lola Cars et engagée par l'écurie britannique Embassy-Hill lors du championnat du monde de Formule 1 1975. Elle est chaussée de pneumatiques Goodyear et propulsée par un moteur V8 Ford-Cosworth DFV.

La T371 remplace la Lola T370, qui a pris part au deux premières manches de la saison. La T371 n'est engagée sous cette dénomination que pour sa première apparition, lors du Grand Prix d'Afrique du Sud. À la suite du départ de l'ingénieur Andy Smallman, le concepteur de la T371, de Lola pour Embassy-Hill, la monoplace est renommée Hill GH1.

Cette monoplace est pilotée par l'Allemand Rolf Stommelen, remplacé par les Australiens Vern Schuppan et Alan Jones. Un second baquet est confié au Français François Migault puis au Britannique Tony Brise.

Résultats en championnat du monde de Formule 1

Liens externes

Modèle de Formule 1 Lola
Automobile des années 1970
Formule 1 en 1975
T371

Hill GH1


An Malaxis longipedunculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Malaxis longipedunculata in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis longipedunculata


Ugo, Conte di Parigi (título original en italiano; en español, Hugo, conde de París) es una ópera en dos actos con música de Gaetano Donizetti y libreto de Felice Romani. Se estrenó el 13 de marzo de 1832 en el Teatro alla Scala de Milán.

Nots y referencias

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Gaetano Donizetti
Óperas de 1832
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Nápoles

Ugo, conte di Parigi


"The Toxic Waltz" pjesma je američkog thrash metal sastava Exodus koja se pojavljuje na trećem albumu sastava, Fabulous Disaster. Iako pjesma nikad nije objavljena kao singl, jedna je od najpopularnijih pjesama Exodusa te se od 1989. godine nalazi na redovnoj listi sviranja na koncertima.

Pisanje i inspiracija
Tekst pjesme opisuje "akciju u brutalnom mosh pitu: krv na podu, metke u glavu i generalni kaos." Pjevač sastava Steve "Zetro" Souza rekao je 2014. godine u intervju sa Songfacts.com da je "The Toxic Waltz" napisan nakon što je gitarist Gary Holt došao na probu sastava te ga je tada zamolio ga da napiše pjesmu o tome "što obožavatelji rade na [njihovim] koncertima." Souza je izjavio:

Recenzije
Glazbeni video za "The Toxic Waltz" često se vrtio na MTV-evom Headbangers Ball. Snimljen je u Fillmoreu u San Franciscou, Kalifornija, režirao ga je Daniel P. Rodriguez, a producirao Brian Good za Antipodes Productions.

"The Toxic Waltz" obožavateljima je postao omiljena pjesma te je jedna od najpopularnijih pjesama na koncertima. Svirala se na skoro svakom koncertu Exodusa od prve izvedbe uživo 1989. godine.

Osoblje
 Steve "Zetro" Souza – vokali
 Gary Holt – gitara
 Rick Hunolt – gitara
 Rob McKillop – bas-gitara
 Tom Hunting – bubnjevi

Izvori

Singlovi 1980-ih
Američke skladbe

The Toxic Waltz


Yvette Etiévant (30 de diciembre de 1922-17 de marzo de 2003) fue una actriz francesa. Protagonizó en la película de Yves Robert, War of the Buttons en 1962.

Filmografía
 1945: Les Dames du bois de Boulogne de Robert Bresson – (La criada)
 1949: Entre onze heures et minuit de Henri Decoin – (La fille qui tapine sous le tunnel routier)
 1949: Le Point du jour de Louis Daquin.
 1948: Dernier Amour de Jean Stelli - (Lina Bell)
 1949: Le Parfum de la dame en noir de Louis Daquin
 1951: Maître après Dieu de Louis Daquin - (La fille)
 1951: Sous le ciel de Paris de Julien Duvivier.
 1951: Journal d'un curé de campagne de Robert Bresson - (la femme de ménage)
 1951: Le Rosier de Madame Husson de Jean Boyer - (Marie, la joven campesina)
 1951: ...Sans laisser d'adresse de Jean-Paul Le Chanois - (Adrienne Gauthier, la mujer de Emile, el taxista)
 1951: Topaze de Marcel Pagnol - (La dactylo de Topaze)
 1951: Seul dans Paris de Hervé Bromberger - (Germaine)
 1952: Joceleyn de Jacques de Casembroot - (Soeur Louise)
 1951: Le Voyage en Amérique de Henri Lavorel - (La receveuse des postes)
 1951: Deux sous de violettes de Jean Anouilh - (Lucienne Delbez)
 1952: Nous sommes tous des assassins de André Cayatte - (La esposa del señor Bauchet)
 1952: Les Dents longues de Daniel Gélin - (Yvonne)
 1952: Une fille dans le soleil de Maurice Cam - (Paulette)
 1953: L'Amour d'une femme de Jean Grémillon - (Fernande de Malgorny)
 1953: Les Compagnes de la nuit de Ralph Habib - (La surveillante)
 1954: Le Fil à la patte de Guy Lefranc - (Marceline)
 1954: Futures vedettes de Marc Allégret - (La madre d'Elise)
 1955: Le Dossier noir de André Cayatte - (Mme Pirion, la portera del palacio de justicia)
 1955: Des gens sans importance de Henri Verneuil - (Solange Viard, la femme du routier)
 1956: Crime et Châtiment de Georges Lampin - (Mme Marcellini)
 1956: La Roue de André Haguet y Maurice Delbez
 1958: Jeux dangereux de Pierre Chenal - (La madre de Fleur)
 1959: Les yeux sans visage de Georges Franju - (La madre)
 1959: Le Dialogue des carmélites de Philippe Agostini et le père Bruckberger - (Soeur Lucie, la tourière)
 1959: Pantalaskas de Paul Paviot - (Marie)
 1959: Merci Natercia! de Pierre Kast.
 1960: Les Vieux de la vieille de Gilles Grangier - (Louise, la patronne du bistrot)
 1960: L'Ours de Edmond Séchan.
 1960: La Mort de Belle de Edouard Molinaro - (Alice, la secretaria del juez)
 1961: War of the Buttons de Yves Robert - (Mme Lebrac)
 1962: Le Jour et l'Heure de René Clément - (La cajera de la farmacia)
 1963: L'Année du bac de José-André Lacour - (Mme cachou)
 1964: Les Yeux cernés de Robert Hossein - (La hotelera)
 1964: Mata Hari, agent H21 de Jean-Louis Richard - (Una enfermera en el frente)
 1964: La Côte d'Adam de Paule Senguissen - solo voz
 1965: La guerre est finie de Alain Resnais - (Yvette, la mujer de Ramon)
 1967: Antigone (de Jean Cocteau, según Sófocles), telefilm de Jean-Claude de Nesle : Eurycide
 1968: L'Homme du Picardie de Jacques Ertaud - (Thérèse Durtol)
 1968: Je t'aime, je t'aime de Alain Resnais - (Germaine Coster, la confidente)
 1968: Provinces (émission "La mère"), série télévisée de Robert Mazoyer
 1973: État de siège de Costa-Gavras - (La mujer del senador)
 1981: Sans Famille de Jacques Ertaud - (Mère Barberin)
 1982: Les Misérables de Robert Hossein - (La logeuse de Notre-Dame de Lorette)
 1983: Le Bon plaisir de Francis Girod - (La secretaria del presidente)
 1984: L'Amour à mort de Alain Resnais - solo voz
 1984: L'Amour en douce de Edouard Molinaro - (Claire)
 1986: L'État de grâce de Jacques Rouffio - (Madeleine Lombard)
 1987: Le Journal d'un fou de Roger Coggio - (Mavra)
 1988: Les Baisers de secours de Philippe Garrel - (la madre de Mathieu)
 1995: Passage à l'acte de Francis Girod.

Teatro
1942 : Dieu est innocent de Lucien Fabre; dirección: Marcel Herrand, théâtre des Mathurins
1942 : D'après nature ou presque de Michel Arnaud; dirección: Marcel Herrand, théâtre des Mathurins
1946 : Le Cocu magnifique de Fernand Crommelynck; dirección: Jean-Louis Barrault, théâtre des Célestins
1947 : Les Bonnes de Jean Genet; dirección: Louis Jouvet, théâtre de l'Athénée
1947 : Don Juan de Molière; dirección: Louis Jouvet, théâtre de l'Athénée
1949 : Ondine de Jean Giraudoux; dirección: Louis Jouvet, théâtre de l'Athénée
1952 : Velca de Tullio Pinelli; dirección: José Quaglio, théâtre de Babylone
1958 : L'Année du bac de José-André Lacour; dirección: Yves Robert, théâtre Édouard VII, théâtre des Variétés
1958 : L'Épouvantail de Dominique Rolin; dirección: André Barsacq, théâtre de l'Œuvre
1958 : La Maison des cœurs brisés de George Bernard Shaw; dirección: Ariane Borg & Michel Bouquet, théâtre de l'Œuvre
1960 : Les Cochons d'Inde d'Yves Jamiaque; dirección: de l'auteur, théâtre du Vieux-Colombier
1961 : La Ménagerie de verre de Tennessee Williams; dirección: Antoine Bourseiller, théâtre des Célestins
1961 : La Pensée de Léonide Andreiev; dirección: Laurent Terzieff, théâtre de Lutèce, théâtre Hébertot
1962 : Le Temps des cerises de Jean-Louis Roncoroni; dirección: Yves Robert, théâtre de l'Œuvre
1962 : La Brigitta de Jacques Audiberti; dirección: François Maistre, théâtre de l'Athénée
1962 : Lulu de Frank Wedekind; dirección: François Maistre, théâtre de l'Athénée
1963 : La Danse du Sergent Musgrave de John Arden; dirección: Peter Brook, théâtre de l'Athénée
1966 : Le Grand Cérémonial de Fernando Arrabal; dirección: Georges Vitaly, théâtre des Mathurins
1966 : Marat-Sade de Peter Weiss; dirección: Jean Tasso et Gilles Segal, théâtre Sarah-Bernhardt
1968, Fedra de Jean Racine; dirección: de Jean-Pierre Dougnac avec Silvia Monfort et Jean Danet avec les Tréteaux de France Tournée au Moyen-Orient (Égypte, Liban, Turquie)
1968, Le Mal court de Jacques Audiberti; dirección: de Georges Vitaly avec Silvia Monfort et Jean Danet avec les  Tréteaux de France Tournée au Moyen-Orient (Égypte, Liban, Turquie)
1969 : Le Prix d'Arthur Miller; dirección: Raymond Rouleau, théâtre Montparnasse

Referencias

Actores de cine de Francia
Nacidos en París

Yvette Étiévant


Toni Lanier Mannix (née Camille Bernice Froomess ;  - ) est une actrice et danseuse américaine. Elle a joué dans les premiers films filmés avec des bandes sonores, appelés talkies. Sous le nom de Toni Lanier, elle s'est fait connaître dans les cercles hollywoodiens pour sa relation extraconjugale avec son futur mari, chef du studio MGM, , qui était marié à l'époque à Bernice Fitzmaurice. Après la mort de Fitzmaurice en 1937 Lanier emménage avec Mannix. Le couple se marie en 1951. Ce n'est pas longtemps après son mariage avec Mannix qu'elle entame une liaison notoire avec l'acteur George Reeves, également en 1951.

Jeunesse
Mannix est née Camille Bernice Froomess le 19 février 1906 à New York. Son père, Charles, est un immigrant français et sa mère, Elizabeth, est une catholique romaine canadienne-française. La famille nombreuse comprendra finalement 11 enfants : sept garçons et quatre filles. Les enfants sont élevés dans la foi de leur mère. Le père de Mannix était décorateur de vitrines dans un grand magasin à Rochester, New York, et sa mère était femme au foyer.

Carrière
Pendant un certain temps Mannix est showgirl aux Ziegfeld Follies et apparait dans la biographie de Florenz Ziegfeld, Le Grand Ziegfeld (1936).

Vie privée
Sous le nom de Toni Lanier, la danseuse et actrice de Ziegfeld rencontre le directeur général de la MGM, Eddie Mannix, dans les années 1930. Elle devient sa maîtresse, puis sa femme, jusqu'à sa mort en 1963. Peu de temps après son mariage avec Eddie Mannix en 1951 et peu de temps avant que George Reeves devienne célèbre dans la série télévisée à succès Les Aventures de Superman, elle commence une liaison extraconjugale avec Reeves, avec la permission de son mari selon Noel Neill et Jack Larson.

Reeves met fin à cette liaison en 1958 après avoir rencontré et entamé une relation avec la bargirl Leonore Lemmon à New York alors qu'il était en voyage d'affaires. Sa mort par balle à la tête cinq mois plus tard est officiellement déclarée comme un suicide, bien que des questions aient été soulevées quant aux circonstances dans lesquelles il est mort. Mannix, détruite par la mort de Reeves, lui reste dévouée et elle aurait construit un sanctuaire à sa mémoire dans sa maison.

Dernières années et mort
Mannix, riche à la suite du décès de son mari en 1963, développe la maladie d'Alzheimer alors qu'elle est septuagénaire. Elle meurt le 2 septembre 1983 à Beverly Hills à l'âge de 77 ans, sans s'être remariée ni avoir eu d'enfants. Elle est enterrée à côté de son mari Eddie Mannix au cimetière Holy Cross de Culver City, en Californie.

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1906
Naissance à New York
Décès en septembre 1983
Décès à 77 ans
Décès à Beverly Hills
Mort de la maladie d'Alzheimer
Actrice américaine de cinéma
Danseuse américaine du XXe siècle
Ziegfeld Girl

Toni Mannix


Hrvatska eskomptna banka, osnovana 1868. godine u Zagrebu, prva je moderna banka osnovana na tlu Hrvatske s hrvatskim kapitalom nakon Prve hrvatske štedionice osnovane 1846. godine.

Neki od ključnih ljudi u radu banke su bili inicijator Guido Pongratz te kasniji predsjednici banke Petar Dragan Turković i njegov brat Milan Turković.

Izvori

Banke u Hrvatskoj
Ekonomska povijest

Hrvatska eskomptna banka


Bessengué ou Bessengué-Akwa est un quartier de la Commune d'Arrondissement Douala I, subdivision de la Communauté urbaine de Douala.

Géographie
Le quartier est constitué de deux vallées et tutoie Akwa et Bepanda, il s'étend au sud des voies de chemin de fer de la gare de Bessengué. Il est traversé par la nouvelle rue Ngodi reliant les habitats proches du boulevard de la République au nord, au boulevard de l'Unité au sud.

Historique
Bessengue fait partie du village Deido. À la suite d'un malentendu vite dissipé, il avait pris  son autonomie.

Population
Le recensement général réalisé en 2005 révèle une population de  pour ce quartier urbain de Douala.

Institutions

Éducation
 Ecole maternelle bilingue de Bessengue
 Lycée bilingue de Ngodi-Bakoko

Lieux de cultes
 Église évangelique de Bessengué
 Mosquée Grand Bessengué
 Tabernacle de l'Aigle

Lieux populaires

Feux rouge Bessengue

Gare de Bessengue

Canal Olympia

Cinéma Eden

Santé
Centre médical de Bessengue

Notes et références

Quartier de Douala

Bessengue


Lajos Bíró (født Lajos Blau)(22. August 1880 – 9. September 1948) var en ungarsk romanforfatter, dramatiker og manuskriptforfatter, som skrev mange film fra de tidlige 1920'ere til de sene 1940'ere. Han blev født i Nagyvárad, Østrig-Ungarn (i dag Oradea, Rumænien). Han flyttede til Storbritannien hvor han arbejdede som scenariechef for London Film Productions ledet af Alexander Korda. Bíró samarbejdede flere gange på manuskripter med Arthur Wimperis. Han døde i London 9. september 1948 af et hjerteanfald.

Ekstern Henvisning

Manuskriptforfattere
Forfattere fra Ungarn

Lajos Bíró


වහල මත ඉදිකර ඇති උද්‍යානයක් යනු ඕනෑම ගොඩනැගිල්ලක වහලය මත ඉදිකර ඇති ඕනෑම උද්‍යානයකි.

පුරාතන කාලයේ සිට මිනිසුන් ව්‍යුහ මත ශාක වැවීම සිදු කරන ලදී. අලංකරණය කිරීමේ නාසිය හැර වහල මත ශාක වැවීම තුළින් ආහාර, උෂ්ණත්ව පාලනය ,වාස්තු විද්‍යාත්මක අලංකාරත්වය හා නව නිර්මාණ ශීලි අවස්ථා සපයා දේ.නගරබද ප්‍රදේශවල උද්‍යානකරණය සඳහා ඇති ඉඩ පහසුකම් අඩු කම වහල මත උද්‍යාන බිහිවීමට මූලික හේතුව බවට පත්ව ඇත. උද්‍යානය ස්වාධීන ගොඩනැගිල්ලක වහලය මත තිබිය හැකි අතර එහෙයින් එම ගොඩනැගිල්ලේ ජලය හා අපද්‍රව්‍යය පිළිබඳ කටයුතු කරනු ලැබේ. දිය වගාව හා අනෙකුත් අතිරේක ක්‍රමවලින් උදාහරණ ලෙස පස් අවශ්‍යතාවය හෝ එහි විශාල බර අඩු කිරීම තුළින් වහල මත ඉදිකරන උද්‍යානයක ඉදිකිරීම් හැකියාව වැඩි කළ හැක. වහල මත ඇති උද්‍යානවලදී බඳුන් තුළ වගා කිරිම බහුල වශයෙන් භාවිතා කෙරේ. වහල මත ඇති උද්‍යානයකට උසස් උදාහරණයක් වන්නේ චිකාගෝ නගර ශාලාවයි.

කුඩා නිවාසවල ජීවත් වන්නන්ට වර්ග අඩි උද්‍යානකරණය හෝ (ඊටත් වඩා ) අඩු ඉඩක් ඇති අවස්ථාවල ජීවත්වන බිත්ති (සිරස් උද්‍යානකරණය) අතිශයින් සුවිශේෂ වේ. මේවා මගින් සාම්ප්‍රදායික උද්‍යානකරණයට වඩා ඉතා අඩු අවකාශයක් භාවිතා කරයි. (වර්ග අඩි උද්‍යානකරණය මගින් සාම්ප්‍රධායික පේළිවල අවකාශය 20% ක් පමණක් භාවිතා කරන අතර සිරස් අද්‍යානකරණය මගින් ඊට වඩා දස ගුණයක් වැඩි නිෂ්පාදනයක් ලබා ගත හැක. ) මෙමගින් පරිසරයට බලපාන ක්‍රියාවන්ද වැඩි දියුණු කිරීම සිදු කරයි. එමගින් ප්‍රිෂ් ක්‍රමය නැති කිරීම ,  පලිබෝධනාශක අඩු කිරීම  හෝ ඉවත් කිරීම  හා කොම්පෝස්ට් හරහා අප ද්‍රව්‍යය ප්‍රතිචක්‍රීකරණය දිරි ගැන්වීම සිදු කරනු ලැබේ. කුඩා බද්ධ නිවාසවලදී සාම්ප්‍රධායික කොම්පෝස්ට් පද්ධතියකට වඩා බොකෝෂි කොම්පෝස්ට් පද්ධතියක් වඩා ප්‍රායෝගික වේ.

ජීවත් වීමේ යන්ත්‍රයේ සම්බන්ධිත අදහස පදනම් වී ඇත්තේ උද්‍යානකරණයේ වඩාත් ප්‍රාථමික ආකාරය මතයි. පසමත අපද්‍රව්‍යය දැමීම (කොම්පෝස්ට් හා මළ අපද්‍රව්‍යය සුදුසු ලෙස බිඳීම සිදු කරනු ලබන්නේ විශේෂිත අගල් හෝ ඇසුරුම් තුළය.) හා ආහාර පළදාව නෙළා සැකසුම් කිරීමේදී කොම්පෝස්ට් නිපදවෙන අතර ඒවා අනුභව කිරීමේදී මළ අපද්‍රව්‍යය නිර්මාණය වේ. ලෝකයේ බොහෝ ප්‍රදේශවලදී සංවෘත කුඩු උද්‍යානකරණය භාවිතා කරනු ලබයි. නමුත් මෙමගින් අවශ්‍ය ආරක්ෂාවීම් නොකළ හොත් සෞඛ්‍යය අවධානම් ඇතිවීම සිදුවිය හැකිය.මනුෂ්‍යය හෝ සත්ව අපද්‍රව්‍යය අඩංගු කොම්පෝස්ට් තාපකාමී තත්වවලට ළඟාවිය යුතු අතර භාවිතයට ගැනීමට පෙර වසරක් වත් පරණවිය යුතුය ශාක භක්ෂක සතුන්ගෙන් ලැබෙන පොහොර සඳහා මෙම ක්‍රියා මාර්ග නොගත්තද ඒවා ආරක්ෂාකාරීය.

විවිධ වෙනස් වර්ගවල අමුද්‍රව්‍ය රාශියකින් සමන්විත වීම කොම්පෝස්ට් කිරීම ආරක්ෂාකාරී ක්‍රියා පිළිවෙලක් වන  අතර එය ලබා ගත හැකි හොඳම පොහොර ආකාරවලින් එකක් වේ.

උද්‍යානකරණය

පියැසි උද්‍යාන


Abdul Halim Mu'adzam Shah ibni Sultan Badlishah GCB KStJ (* 28. November 1927 in Anak Bukit, Kedah; † 11. September 2017 in Istana Anak Bukit, Alor Setar, Kedah) war von 1958 bis zu seinem Tode Sultan des malaysischen Bundesstaates Kedah. Als solcher war er von 1970 bis 1975 erstmals Wahlkönig (Yang di-Pertuan Agong) Malaysias. Von Dezember 2011 bis Dezember 2016 amtierte er aufgrund des praktizierten Rotationsverfahrens wiederum als Yang di-Pertuan Agong und war damit bislang der einzige, der dieses Amt zweimal bekleidete.

Leben

Abdul Halim Mu'adzam war der zweite Sohn von Sultan Badlishah, der von 1943 bis 1958 Sultan von Kedah war. Nach dem Besuch lokaler Schulen in Kedah besuchte er zwischen 1946 und 1948 das Kolej Sultan Abdul Hamid in Alor Setar. Im Anschluss absolvierte er ein Studium der Sozial- und Verwaltungswissenschaften am Wadham College der University of Oxford und schloss dieses mit einem Bachelor of Arts (B.A. Social Science and Public Administration) ab. Nach seiner Rückkehr nach Malaysia arbeitete er im Verwaltungsdienst, und zwar zunächst im Bezirksamt von Alor Setar und anschließend im Schatzamt des Sultanats Kedah. Nach dem Tode seines älteren Bruders wurde er am 6. August 1949 zum Raja Muda ernannt und damit zum Kronprinzen.

Als sein Vater am 13. Juli 1958 starb, wurde er dessen Nachfolger als Sultan von Kedah. Damit verbunden war die Mitgliedschaft im Gremium der Bundesherrscher, aus deren Mitte im fünfjährigen Wechsel der König von Malaysia gewählt wird.

Nachdem er zwischen 1965 und 1970 Vizekönig gewesen war, wurde Abdul Halim Mu'adzam am 23. Juli 1970 als Nachfolger von Ismail Nasiruddin Shah, dem Sultan von Terengganu, erstmals zum Yang di-Pertuan Agong gewählt. Das Amt des Wahlkönigs bekleidete er vom 21. September 1970 bis zu seiner Ablösung durch den Sultan von Kelantan, Yahya Petra, am 21. September 1975. Während seiner Regentschaft wurde er mit zahlreichen in- und ausländischen Orden geehrt und erhielt unter anderem das Halsband des Chrysanthemenorden (1970), die Ritterwürde des Order of Saint John (1972), Würde eines Knight Grand Cross des Order of the Bath (1972), den Chakri-Orden (2013) und das Großkreuz des Ordens Karls III.

Zwischen 2006 und 2011 war er abermals Vizekönig, ehe er am 14. Oktober 2011 durch das neunköpfige Sultansgremium zum Nachfolger des Sultans von Terangganu, Mizan Zainal Abidin, zum Herrscher gewählt wurde. Am Tage seiner Vereidigung am 13. Dezember 2011 wurde er somit 14. Yang di-Pertuan Agong Malaysias und zugleich ältester Monarch in der Geschichte des Landes. Außerdem war er der erste Wahlkönig Malaysias, der dieses Amt zweimal innehatte. Die Krönung fand am 26. April 2012 statt. Als Monarch hatte er in erster Linie repräsentative Aufgaben, galt als Garant für den Erhalt der Landestraditionen und wurde als höchster Religionsvertreter in dem überwiegend muslimischen Land angesehen.

Im September 2017 starb Abdul Halim Mu'adzam Shah 89-jährig in Alor Setar.

Weblinks
 Lebenslauf im Fischer Weltalmanach (Onlineversion)

Einzelnachweise

Person (Kedah)
Sultan
Yang di-Pertuan Agong
Träger des Chrysanthemenordens (Großkreuz mit Ordenskette)
Träger des Ordens der Aufgehenden Sonne
Träger des Chakri-Ordens
Träger des Ordens Karls III.
Träger des Order of Saint John
Honorary Knight Grand Cross des Order of the Bath
Malaysier
Geboren 1927
Gestorben 2017
Mann

Abdul Halim Mu’adzam Shah


An Cymbopogon minor in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bi Sin Sun, R.Zhang, Sylvia Mabel Phillips ngan Shou Liang Chen. An Cymbopogon minor in nahilalakip ha genus nga Cymbopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbopogon

Cymbopogon minor


العدد الشكلي هو عدد من الممكن تمثيله باستخدام شكل هندسي منتظم متقطع. من الممكن أن يكون هذا الشكل مضلعًا، وعندها يطلق على العدد اسم العدد المضلعي.

من الممكن بناء الأعداد المثلثية الستة الأولى (1,2,3,4,5,6) باستخدام الأعداد الشكلية على النحو التالي:

إن المصطلحات المستخدمة مكعب عدد ومربع عدد جاءت تسميتها من العدد الشكلي الذي يأخذ شكل مكعب أو مربع.

انظر أيضاً
 مبرهنة بيك

مراجع

أعداد شكلية
سلاسل عددية

عدد شكلي


Aldo Buršić (Brijuni, 3. lipnja 1940. – 14. studenoga 2017.), hrv. boksački reprezentativac i legendarni boksački trener

Životopis
Rođen na Brijunima. U Puli završio osnovnu i srednju školu. Zaposlio se u brodogradilištu Uljanik. Uz rad je završio višu ekonomsku školu. Aktivno se bavio boksom od 1954. do 1962. godine. Postao je državni reprezentativac Jugoslavije. Zbog čira na želucu morao je prekinuti aktivnu športašku karijeru, pa se okrenuo trenerskom radu. 1964. je godine u Ljubljani položio ispit za boksačkog trenera. S Aldom Banovcem iste 1964. godine utemeljio školu boksa za mladež i idućih godina odgojio niz naraštaja vrhunskih boksača na čelu s Matom Parlovom. Prepoznao talent Mate Parlova, kojeg je oblikovao kao čovjeka i športaša. U zlatno doba hrvatskog amaterskog boksa, vodio ga je sve do prelaska u profesionalce. Uspjesi su brzo uslijedili. Već nakon samo dvije godine puljska je škola mladeži Boksačkog kluba Pula na hrvatskom prvenstvu za juniore osvojila devet od deset prvih mjesta. Slijede godine kad je najveće ime BK Pule Mate Parlov nanizao izvrsne rezultate na Olimpijskim igrama, europskim i svjetskim prvenstvima. Tijekom tih zlatnih dana hrvatskog amaterskog boksa, Parlova je sve do prelaska u profesionalce vodio Aldo Buršić.

Nagrade
Plaketa za životno djelo Saveza športova grada Pule 2004.
Trofej i plaketa za životno djelo Saveza športova Istarske županije 2008. godine.
Godišnja Državna nagrada za šport "Franjo Bučar" 2011. godine.

Izvori

Hrvatski boksači
Životopisi, Pula

Aldo Buršić


Poum es una comuna de la Provincia Norte de Nueva Caledonia, un territorio de ultramar de Francia en el océano Pacífico. La ciudad de Poum se encuentra en el extremo noroeste, ubicado en la parte sur de la bahía de Banare, con la isla Mouac cerca de la costa.

Poum es rica en cultura canaca. Esta región ofrece una selección de cuatro playas de arena blanca y aguas.

Historia
La comuna de Kouaoua fue creada el 5 de enero de 1977 de la separación de su territorio de la comuna de Koumac.

Véase también
 Anexo:Comunas de Nueva Caledonia

Enlaces externos

Comunas de Nueva Caledonia

Poum


Paralel port veya paralel kapı, bilgisayarın kasasının arkasında bulunan 25 pinlik D şeklindeki konnektördür. Genellikle yazıcı bağlanmak için kullanılır.

Seri porta göre hızlı olmasına rağmen aynı stabiliteyi sağlayamaz. Bu bağlantı noktasına aynı zamanda LPT (LinePrinTer) de denmektedir. Bu port bir seferde 8 bit veri gönderebilir. Gönderim ve alım pinleri ayrı olduğu için aynı anda 8 bit veri de alabilir. DB25 isimli portu kullanır. DB25 ismindeki 25 rakamı kablo girişindeki pin sayısını ifade etmektedir. Yazıcı ve tarayıcı bu portu kullanmaktadır. Paralel port, seri port gibi yerini USB'ye bırakmaya başlamıştır. Doğabilecek sorunlardan kaçınmak için uzunlukları 6 metreyi aşan kablolar kullanılmamalıdır. Hedef aygıt sadece PC tarafından gönderilen komutları işlemekle kalmaz PC'ye kendisi de veri gönderebilir.

Fiziksel katman protokolleri
Veri yolları

Paralel bağlantı noktası


Charvet Place Vendôme eller blot Charvet er en fransk luksus skjortemager og skrædder der ligger på Place Vendôme 28 i Paris. Virksomheden designer, producerer og sælger skræddersyet og ready-to-wear skjorter, slips, bluser, pyjamas jakkesæt, hvilket foregår både i deres butik i Paris og internationalt via luksusforhandlere.

Charvet blev grundlagt i 1838 eller 1836 af Christofle Charvet, og det er verdens første skjortebutik. Siden 1800-tallet har man solgt skræddersyede skjorter og sytilbehør til konger, prinser og statsledere. Den fik et internationalt ry for høj kvalitet, god service go et bredt sortiment af designs og farver. Takket være deres omdømme for slips er charvet blevet en generisk betegnelse for en bestemt type silketof der bruges til slips. Deres slips er blevet rangeret som de bedste i USA.

Firmaets lange historie associeres med mange berømte kunder, hvoraf nogle har været meget betagede af mærket. Ligeledes har nogle forfattere brugt Charvet til at beskrive deres karakterers identitet.

Galleri

Referencer

Beklædningsvirksomheder fra Frankrig
Kongelige hofleverandører
Etableret i 1838

Charvet Place Vendôme


Le BYD S7 est un modèle de SUV fabriqué par le constructeur automobile chinois BYD.

Aperçu
Un concept car du modèle a été présenté au salon de l'automobile de Shanghai en avril 2013. La version de production du SUV a été officiellement présentée au salon de l'automobile de Pékin en avril 2014 tant que version luxueuse du BYD S6, dont la production fut arrêté en 2016. Le S7 a également formé la base technique de la première génération du BYD Tang hybride, qui a été proposée jusqu'en 2018. En octobre 2014, le véhicule de cinq à sept places était vendu en Chine.

Motorisation
Le BYD S7 est soit propulsé par un moteur essence de 1,5L produisant 156 cv couplé à une boite de vitesse manuelle à six vitesses, soit par un moteur essence de 2L produisant 207 cv accordé à une boîte à double embrayage à six vitesses.

Sécurité
En 2013, le véhicule a subi un programme d'essais de collision C-NCAP de 2012 et a reçu une note globale de cinq étoiles ou 57 points.

Références

Automobile des années 2010
SUV
Automobile BYD

BYD S7


Endless Residency es un box set en vivo de Melvins, lanzado el 6 de junio de 2011 por Amphetamine Reptile Records, es una edición limitada de solo 500 copias. Endless Residency recopila 7 álbumes de estudio interpretados en directo, la entrega de CD cuenta con 4 discos y la de vinilo con 8, las dos ediciones cuentan con un arte hecho a mano por Buzz Osborne y su esposa Mickie. Las grabaciones se llevaron a cabo durante la gira "L.A. Spaceland Residency" en el mes de enero de 2011.

Fechas y presentaciones
 7 de enero de 2011: Presentación en vivo de Colossus of Destiny, Lysol (aka Melvins) y Egnnog.

 14 de enero de 2011: Presentación en vivo de Houdini

 21 de enero de 2011: Presentación en vivo de Bullhead

 28 de enero de 2011: Presentación en vivo de Stoner Witch

Lista de canciones

Disco 1: Colossus of Destiny/Lysol (aka Melvins)/Egnnog [En vivo]

Disco 2: Houdini [En vivo]

Disco 3: Bullhead [En vivo]

Disco 4: Stoner Witch [En vivo]

Véase también
 Discografía de Melvins

Referencias

Melvins
Álbumes de 2011
Álbumes de Melvins
Álbumes en inglés

Endless Residency (álbum de Melvins)


Nick Itkin (Los Angeles, 9 de outubro de 1999) é um esgrimista estadunidense, medalhista olímpico.

Carreira

Itkin conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio ao lado de Race Imboden, Alexander Massialas e Gerek Meinhardt, após confronto contra os japoneses Kyosuke Matsuyama, Yudai Nagano, Toshiya Saito e Takahiro Shikine na disputa de florete por equipes.

Esgrimistas olímpicos dos Estados Unidos
Esgrimistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Nick Itkin


ID o id puede hacer referencia a:
 Id concepto del psicoanálisis freudiano.
 Caller ID, número telefónico de identificación del interlocutor llamante que se transmite en una llamada telefónica.
 Documento de identidad.
 Investigation Discovery, canal de televisión estadounidense.
 ID o Identificador.
 ID, código ISO de Indonesia.
 i-D, revista inglesa dedicada a la moda, a la música, al arte y a las subculturas.
 Message-ID,  identificador único para un mensaje digital.
 NET ID, identificación de la red, es una dirección IP (IPv4).
 Relative ID, parte del Identificador de Seguridad (SID) en los dominios de Microsoft Windows.
 Touch ID.
 Atributo id, que especifica una única id para un elemento HTML.

Prefijos
Siglas

ID


بلدية سان أدريان دي جواروس , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 48 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

سان أدريان دي جواروس


María Luisa "Movita" Castaneda (Nogales, Arizona, 12 de abril de 1916 - Los Ángeles, California, 12 de febrero de 2015) fue una actriz mexicano-estadounidense conocida por ser la segunda esposa del actor Marlon Brando.

A principios de 1940, Movita se casó con el boxeador, cantante y actor irlandés Jack Doyle. Su matrimonio no duró mucho tiempo.

Conoció a Marlon Brando a finales de 1950, después de divorciarse él de Anna Kashfi. Movita, ocho años mayor que Brando, tendría dos hijos con el actor: Miko Brando (n. 1961) y Rebecca Brando Kotlizky (n. 1966).

En el cine, Movita interpretaba papeles de mujeres exóticas y cantantes, como en Volando a Río (1933) y Rebelión a bordo (Mutiny on the Bounty) (1935). Curiosamente, Brando protagonizaría la segunda versión de este film, estrenada en 1962.

Carrera

Movita, que nació en un tren que iba de México a Arizona, comenzó su carrera cinematográfica con Ginger Rogers y Fred Astaire en la primera película del dúo: Volando a Río. Continuó interpretando a mujeres exóticas en películas de idiomas inglés y español, notablemente en Rebelión a bordo (Mutiny on the Bounty) junto a Clark Gable y Franchot Tone, luego protagonizó en Rose of the Rio Grande y Wolf Call y en The Girl from Rio con Warren Hull. Protagonizó en Tower of Terror junto a Wilfrid Lawson y Michael Rennie. Después de un descanso, apareció en Fort Apache, luego representó el personaje principal femenino en The Mysterious Desperado y Saddle Legion.

Referencias

Enlaces externos

Mexicano-estadounidenses
Actrices de Arizona
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos

Movita Castaneda


Ataköy, Trabzon ilinin Çaykara ilçesine bağlı bir mahalledir. Türkiye Cumhuriyeti'nin 5. Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay'ın doğduğu yerdir.

Tarihçe
Yerleşimin tarihi ismi "Şinek"'dir. 1923 Mübadelesi sırasında Bölümlü doğumlu Papaz Yorgos Papadopulos tuttuğu gezi notlarında yerleşimi, Rumca konuşulan bir Türk (Müslüman) köyü şeklinde tanımlamıştır. Aynı gezi notunda Şinek Deresi yakınlarında her Cumartesi kurulan Hati Pazarının olduğu ve dere üzerinde ahşap bir köprünün bulunduğu ve köyün altından Bayburt'a giden yol boyunca han ve dükkanların olduğu, köy içerisinden geçen diğer yolla da Han Yermağı ve buradan da Sultan Murad Yaylasına gidildiği belirtilmiştir. Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasıyla da Şinek adıyla o dönemki Of kazasının Kadahor (Çaykara) bucağına bağlı görülen yerleşimin adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Serince olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. İlerleyen yıllarda da günümüzdeki Ataköy adını almıştır.

Ataköy, 10 Ekim 1957 tarihindeki Bakanlar Kurulu kararı ile belde belediyesi olmaya hak kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra ise mahalle oldu.

Coğrafya
Çaykara ilçe merkezinin 9 kilometre güneyinde yer alan Ataköy'ün kuzey ve kuzeybatısında Şahinkaya, güneyinde Çamlıbel, doğusunda Çambaşı ve Aşağıkumlu mahalleleri bulunmaktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Fotoğraflar

Kaynakça

Dış bağlantılar

6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler
Çaykara'nın mahalleleri

Ataköy, Çaykara


محمد خير حغندوقة كان كاتب وباحث أردني من أصل شركسي، أصدر كتابا وثائقيا عام 1985 بعنوان «الشركس: أصلهم، تاريخه، عاداتهم، تقاليدهم، هجرتهم للأردن»، وأصدر النسخة الإنجليزية لنفس الكتاب عام 1985. صدر له كتاب وثائقي آخر بعنوان «الميرالاي ميرزا باشا - سيرة حياته». توفي أواخر عام 1992.

مراجع
 فيصل حبطوش خوت أبزاخ. «مخطوطة كتاب أعلام الشراكسة - الجزء الثاني»، (عمّان).

كتاب أردنيون
كتاب ومؤلفون شراكسة

محمد خير حغندوقة


සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් යනු,  දින දසුන් වසරක සාමාන්‍ය ආකාරයක් වෙයි. ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුනෙහි, සාමාන්‍ය වසරක් සඳහා නියත ලෙසින් දින  365 සහිත වන අතර එබැවින් එය  අධික අවුරුද්දක් නොවෙයි. වඩාත් සාකල්‍ය ලෙසින් ගත් කල, අන්තර්ස්ථාපනයක් නොමැති වසරක් ලෙසින් හැඳින්විය හැක.

දින 365 සහිත සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් සඳහා  හරියටම සති 52ක් සහ එක් දිනයක් ඇති අතර, එබැවින් ඊළඟ අළුත් අවුරුදු දිනය, සතියේ එක් දිනයකින් පසුව උදා වෙයි. වෙනස් ආකාරයකින් මෙය පවසතොත්, සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් ඇරඹෙන්නේ සහ අවසන් වන්නේ සතියේ එකම දිනයකදීය. (නිදසුනක් ලෙසින්, 2010දී, ජනවාරි 1 සහ දෙසැම්බර් 31 යන දෙකම, සිකුරාදා දිනයක ඇති විය.)

 2001 ඇරඹුනේ සඳුදා දිනයකිනි.

 2002 ඇරඹුනේ අඟහරුවාදා දිනයකිනි.

ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුනේ, සෑම වසර 400කින් වසර 303 ක් සාමාන්‍ය අවුරුදු වෙති. සංසන්දනයක් කළහොත්, ජූලියානු දින දසුනෙහි, සෑම සෑම 400 කින් වසර 300 ක් සාමාන්‍ය අවුරුදු වෙති.

චන්ද්‍ර සූර්ය දින දසුනක සහ චන්ද්‍ර දින දසුනක, සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් සමන්විත වන්නේ දින 354 කිනි.

මෙයද බලන්න

 අධික අවුරුද්ද

ක්‍රිස්තු වර්ෂ ක්‍රමයේ සාමාන්‍ය අවුරුද්ද


مومين أو وادي الأمان هو مسلسل أنمي ياباني-فلندي-سويدي، مقتبس من رواية مومين للمؤلفة الفلندية توفي يانسون وشقيقها لارس جانسون. أنتج عام 1990.

القصة
تدور القصة حول مغامرات مومين (امان) واصدقائه في وادي المومين (وادي الامان) وما يواجهونه من متاعب وكيف يتغلبون على الصعاب. مومين فتى طيب يحب المغامر والاستكشاف مع صديقه سنوفكين (هادي) ذو الشخصية الغامضة والهادئة وايضا دائما ما يحب مومين تجنب مي الصغيرة حتى لا تقع في مشاكل خوفا عليها وكذلك يحب اللعب مع صديقته المفضلة فلورين (سناء) انها فتاة لطيفة تحب مساعدة اصدقائها واللعب معهم وايضا صديقهم سنف (ظريف) قد يبدو ابله ولا يجيد التصرف ولكنه طيب القلب ويحب المساعدة واللعب واللهو مع اصدقاءه.

الشخصيات

 مومين (امان في النسخة العربية)
 أم مومين (ام امان في النسخة العربية)
 أبو مومين (أبو امان في النسخة العربية)
 سنوفكين (هادي في النسخة العربية)
 مي الصغيرة
 فلورين (سناء في النسخة العربية)
 سنف (ظريف في النسخة العربية)
 هيمولين (حصيف في النسخة العربية)
 سني
شقيق فلورين.
 مشاغب
 غروكي (الباردة في النسخة العربية)
 المخلوقات الضاحكة
 ميساء
 فلة
 ثنغمي وبوب (رضي وبهي في النسخة العربية)

 توتي
 الساحرة
 آليس (لميس في النسخة العربية)
 حفيدة الساحرة
 نيني
 الغول
 العمة لولا
 عمة أبو مومين
 ليما
 مستخدمة المسرح
 سيدة فليجونك (سيدة البرد في النسخة العربية)
 قمور
 الفأر الفيلسوف
 مفتش الشرطة
 ساعي البريد
 أبو سنوفكين
 أبو سنف
 أم سنف
 أم مي وسنوفكين

انظر أيضا
 مومين

مراجع

وصلات خارجية

أفلام أنمي 1992
أنمي مبني على روايات
برامج تلفزيونية مبنية على شرائط مصورة
برامج تلفزيونية مبنية على كتب أطفال
برامج تلفزيونية مستندة على قصص مصورة
عروض تلفزيون طوكيو
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 1990
مسلسلات أنمي متلفزة 1991
مسلسلات أنمي مدبلجة للعربية

وادي الأمان


Spektrum ya da tayf, renklerin, seslerin, elektromanyetik dalgaların ya da diğer fiziksel gerçeklerin, belli bir değer kümesi ile sınırlanmadan birbiri ardına süreklilik içinde sonsuz değişmesi durumudur.

Dalga tayfı
Dalga tayfı çeşitli dalga boylarındaki sinyallerin ve bunların kuvvetlerinin tanımlanmasıdır. Tayf genelde dikey düzlemde genlik ve yatay düzlemde frekans bulunacak şekilde bir grafik olarak verilir.

Ses dalgaları için, ses tayfı terimi kullanılır. Ses tayfı seste oluşan yüksek ve alçak tonları gösterir.

Görünür ışık için (dalga boyu 380 nm ile 800 nm arası) tayf ışıkta beliren renkleri verir.

Görünür ışık aslında gama ışımasından radyo dalgalarına kadar uzanan elektromanyetik ışıma tayfının (bkz. elektromanyetik tayf) küçük bir bölümünü oluşturur.

Fizik terimleri
Optik
Renk
Elektromanyetizma
Elektromanyetik spektrum

Spektrum


El Aeródromo de Nizhnyaya Pesha (ruso: Aэродром Нижняя Пеша; ICAO: ULAV; IATA: ) es una pista situada en Nenetsia, un distrito autónomo del óblast de Arjánguelsk.

Las instalaciones son gestionadas por la compañía por acciones "Destacamento Aéreo de Narian-Mar" (ruso: ОАО "Нарьян-Марский объединенный авиаотряд"), anteriormente conocida como "Narian-Mar Airlines".

El espacio aéreo está controlado desde el FIR de Narian-Mar (ICAO: ULAM)

Pista
El aeródromo de Nizhnyaya Pesha consiste en una pequeña pista de tierra en dirección 12/30 de 550x60 m. (1804x197 pies).

Aerolíneas y destinos
El Destacamento Aéreo de Narian Mar vuela regularmente a este aeródromo regional.

Referencias

Enlaces externos
 Página de "OAO Destacamento Aéreo de Narian-Mar", operador civil del aeropuerto (en ruso).
 El Aeródromo de Nizhnyaya Pesha en la base de datos de los aeropuertos rusos AviaPages.ru Consultado el 1 de septiembre de 2011 (en ruso).
 Historial de accidentes en Nizhnyaya Pesha (en inglés) Consultado el 27 de marzo de 2012
 Mapa de ubicación de los aeropuertos de Nenetsia en "Our Airports" (en inglés) Consultado el 27 de marzo de 2012

Nizhnyaya Pesha

Aeródromo de Nizhnyaya Pyosha