HMS Southampton was a batch two Type 42 destroyer of the Royal Navy. She was named after the city of Southampton, England, and built by Vosper Thornycroft, in Southampton. She was the sixth Royal Navy ship to bear the name.

Operational service

1981–2005
In 1982, Southampton ran over one of the Shambles Buoys off Portland during the final Thursday War intended to prepare her to deploy to the Falklands. The collision sank the buoy and resulted in a period in dry dock for repair.
I served onboard from September 1983 and the incident with the Shambles bouy was October/November 1983 after repairs we left for six months deployment as Falklands guard ship.
On 3 September 1988, whilst serving on the Armilla Patrol, she was involved in a collision with MV Tor Bay, a container ship in the convoy being escorted through the Straits of Hormuz. Three members of her crew were slightly injured and a  hole torn in Southamptons hull. The destroyer was returned to the UK aboard a semi-submersible heavy lift ship.

2006–2011
On 3 February 2006, the ship was involved in the seizing of  of cocaine in the Caribbean.

Fate
On 31 July 2008, Southampton was placed in a state of "Extended Readiness" and was decommissioned on 12 February 2009. The ship was auctioned on 28 March 2011 and was later towed from Portsmouth on 14 October 2011 to Leyal Ship Recycling's scrapyard in Aliağa, Turkey.

Affiliations
The Princess of Wales's Royal Regiment (Queen's and Royal Hampshires)
No. 25 Squadron RAF
City of Southampton
Worshipful Company of Fletchers
Lord Lieutenant of Hampshire
Canford School Combined Cadet Force
Mill Hill School
Old Southamptons (veterans of the previous HMS Southampton)
Royal Southampton Yacht Club
Southampton and Fareham Chamber of Commerce and Industry
Southampton University Royal Naval Unit
TS Southampton (Sea Cadet Corps)
Royal Naval Association Southampton
Southampton RN Officers Association

References

External links

 Royal Navy website: HMS Southampton

Ships built in Southampton
Cold War destroyers of the United Kingdom
1979 ships
Type 42 destroyers of the Royal Navy
Non-combat naval accidents

HMS Southampton (D90)


Candida Alvarez (nascida em 1955) é uma artista e professora estadunidense, conhecida por suas pinturas e desenhos.

Alvarez expôs no Museu Whitney de Arte AmericanaMoMA PS1, Museu de Arte Contemporânea de Chicago, e no Museu de Arte Contemporânea de Houston. Seu trabalho pertence às coleções de arte pública do Whitney, Instituto de Arte de Chicago, Museu de Artes de San Jose, no Museu de Belas Artes da Virgínia, entre outros. Ela foi nomeada 2022 US Latinx Artist Fellow e foi reconhecida pela Fundação Helen Frankenthaler, Fundação Joan Mitchell e a Fundação Pollock-Krasner. Ela vive e trabalha em Chicago e Baroda, Michigan e é professora de pintura e desenho na Escola do Instituto de Arte de Chicago.

Educação e carreira
Alvarez nasceu em 1955 no Brooklyn, filha de pais que chegaram de Porto Rico dois anos antes. Ela cresceu em um prédio alto no projeto de habitação pública Farragut Houses. Alvarez frequentou a Universidade Fordham no Lincoln Center em Nova York e formou-se em arte de estúdio/artes liberais em 1977; ela estudou na Escola Skowhegan de Pintura e Escultura em 1981. No início de sua carreira em Nova York, ela trabalhou como curadora no El Museo del Barrio e expôs em exposições coletivas em instituições como o Museu do Brooklyn, MoMA PS1, Studio Museum in Harlem (residência artística) e Jamaica Arts Center. Nesse período, fez exposições individuais no Exit Art (1985), no Museu do Queens (1991) e no Museu de Artes di Bronx (1992), entre outros.

Em 1995, matriculou-se na Escola de Artes da Universidade de Yale, estudando com Mel Bochner, Rochelle Feinstein e Howardena Pindell. Seus estudos prepararam o terreno para a forma lúdica de abstração pela qual ela é conhecida e culminou em um MFA em 1997. No ano seguinte, ela aceitou um cargo na Escola do Instituto de Arte de Chicago, onde é professora de pintura da FH Sellers, a primeira mulher latina a ter esse título. Em sua carreira posterior, Alvarez foi incluída em grandes pesquisas de abstração ("Magnetic Fields: Expanding American Abstraction, 1960s to Today," Kemper Museum of Contemporary Art, 2017) e arte latina ("Estamos Bien – La Trienal 20 /21",El Museo del Barrio, 2021; "Latinx Abstract", BRIC, 2021; "no existe un mundo poshuracán: Puerto Rican Art in the Wake of Hurricane Maria", Museu Whitney, 2022). Ela teve exposições individuais no Hyde Park Art Center (2012), Chicago Cultural Center (2017), GAVLAK Gallery (Palm Beach, 2019; Los Angeles, 2021) e Monique Meloche Gallery (Chicago, 2020), entre outros locais.

Em 2017, seis obras coloridas existentes de Alvarez foram adaptadas pelo estilista japonês Rei Kawakubo para sua coleção de moda masculina de alta costura "new camouflage" Comme des Garçons.

Trabalho e recepção
Alvarez retrabalha tanto os materiais quanto os métodos em seu trabalho, resistindo a uma única metodologia visual e rompendo com as distinções entre abstração, representação e conceitualismo. Sua pintura sintetiza uma ampla gama de modos: campos de cores flutuantes, geometrias altamente estruturadas, retratos figurativos suaves, texto e sistemas de orientação invisíveis. A crítica Susan Snodgrass descreveu o processo de Alvarez como sincrético e pertencente "a uma estratégia de fusão cultural e hibridismo que permite a passagem entre diferentes contextos e histórias, assim como o uso de narrativas pessoais e símbolos privados como marcadores de identidade".

Trabalho inicial
Na década de 1980, Alvarez produziu pinturas amplamente representativas que se baseavam em suas experiências na cidade e na herança porto-riquenha, misturando retratos, paisagens, palavras escritas e iconografia pessoal. Ela frequentemente retratava membros da família; He loved to dream (1985) era uma obra de modo misto de planos retos, ângulos agudos e imagens em relevo retratando seu pai. Pinturas como a obra de três painéis, semelhante a um retábulo, Sit, Stand & Kneel (1986) ou Soy Boricua (I am Puerto Rican) (1989) retrataram protagonistas femininas passivas, obedientes, cautelosas ou cada vez mais poderosas enquanto navegavam nos papéis e identidades. Os críticos caracterizaram essas revelações carregadas de cores e imagens de si mesma e da vida familiar tradicional como introspectivas, temperamentais, emocionalmente carregadas e reminiscentes do realismo mágico, arte ingênua ou poesia confessional; Peggy Cyphers da Arts Magazine comparou-as à arte de Marc Chagall e Paul Klee.

Em trabalhos subsequentes, Alvarez experimentou novos materiais de mídia mista, texturas e formatos de vários painéis que funcionaram como dispositivos estruturais e narrativos. Suas exposições individuais no Museu de Artes do Bronx (1992) e no New Britain Museum of American Art (1996) apresentavam pinturas de múltiplas imagens de formas humanas rudimentares e energias primais abstratas que evocavam temas de crescimento orgânico ou interior. O crítico do New York Times, Holland Cotter, escreveu que o "trabalho lírico e pictórico" mapeou o progresso "da escuridão para a luz e da fragmentação para a totalidade", extraindo força de sua ambigüidade em relação às relações entre figuras humanas e forças naturais. Os painéis sugeriam passagens internas sequenciais, ao mesmo tempo em que serviam como espaços externos quase arquitetônicos, aludindo às janelas do projeto habitacional do 14º andar que ela olhava quando criança (por exemplo, Sisters I and Sisters 2, 1992; Sixteen Stories, 1996). Este trabalho pressagiava seu interesse posterior em serialidade minimalista e abstração gestual.

Trabalho posterior
Durante seu tempo em Yale, Alvarez estudou teoria das cores e começou a experimentar processos intuitivos, quebra-cabeças e jogos, em parte influenciado por sua amizade com o artista minimalista e conceitual Sol LeWitt. Essas estratégias empurraram seu trabalho para a abstração e remixaram seus aspectos claramente autobiográficos, mantendo sua atenção ao processo e às raízes inspiradoras. Pinturas como Tossing Pennies (1995), que incorporou moedas de um centavo e esferas coloridas pintadas como nós em um esquema de ligar os pontos, foram determinadas pelo acaso; em obras igualmente vibrantes e gráficas, ela usou letras e números como sistemas de organização (por exemplo, Louise ou Jimmy, ambos de 1996).

Nos anos 2000, a obra de Alvarez se caracterizou por uma visualidade decorativa e uma versatilidade pós-moderna que perpassa os estilos contemporâneos. Sua exibição no TBA Exhibition Space (2005) apresentava desenhos peculiares semelhantes a grafites e grandes peças de tecido que evocavam brinquedos, lembranças e histórias pessoais. Desenhos como Celia Mia (2000-1) justapunham padrões florais e geométricos, texto e personagens lúdicos, enquanto os trabalhos em tecido retratavam essas figuras com formas e linhas pretas ousadas costuradas em fio de bordado preto em quadrados de algodão preto semelhantes a cortinas.

As exposições posteriores de Alvarez - "Mambomountain" (Hyde Park Art Center, 2012), "Here" (Chicago Cultural Center, 2017), "Estoy Bien" (Monique Meloche Gallery, 2020) e "Palimpsest" (GAVLAK Los Angeles, 2021) — foram mais focadas na pintura. Em obras monumentais como mary in the sky with diamonds (2005), arroz amargo (2010) e hi ho silver (2008), ela criou superfícies em camadas em movimento repletas de texturas, ideias e restos da cultura pop. New City comparou as formas ondulantes, linhas sinuosas e trechos de texto da última pintura a "um desenho animado que foi picado no liquidificador". A retrospectiva "Here" apresentou quase sessenta obras feitas ao longo de uma carreira de quarenta anos. A exposição foi arranjada de forma acronológica para criar conexões e unida por uma moldura de rodapé de "camuflagem" que deriva do trabalho usado em sua colaboração com Comme des Garçons. Novos trabalhos incluíam jogos sutis entre dentro e fora, sentidos e vistos (por exemplo, Listening to Haruki Murakami while looking at a sunset, 2016) e desafios caprichosos à rigidez e autoridade da grade modernista. Exemplos deste último incluem Remembering Sol LeWitt (2016) — que combinou um tabuleiro de damas previsível, uma teia casualmente sinuosa, glitter dourado e texto roteirizado — e o espacialmente desorientador Rainbows on my Studio Floor (2016), um padrão retrocedente e ligeiramente torto de saturação paralelogramos com base no piso de ladrilho do espaço expositivo.

A exposição "Estoy Bien"  apresentava grandes "Pinturas de ar" de dupla face que empregavam vários idiomas visuais e perdas referenciadas (a morte recente de seu pai), ciclos sazonais e os efeitos das mudanças climáticas - em particular, a devastação de Porto Rico pelo furacão Maria. As pinturas foram feitas de material de malha de PVC parcialmente translúcido e suspensas em molduras de alumínio independentes. Ela os criou imprimindo colagens de imagens manipuladas digitalmente de sua prática de estúdio na malha, que ela então modificou com aplicações gestuais de tinta látex, glitter e tinta e pintou campos de formas geométricas e camufladas (por exemplo, Here to There, 2018 ).

A pintura-título da mostra, Estoy Bien, uma obra vibrante em tons pastéis com salpicos abstratos de coral, azul-água e tinta branca, inspirou o nome e o tema da primeira pesquisa nacional do El Museo del Barrio sobre obras latinas contemporâneas — a maior da a sua história— "Estamos Bien — La Trienal 20/21". O crítico do New York Times, Holland Cotter, descreveu o título de Alvarez como complexo e "tingido de ironia, as palavras sugerindo resiliência e amargura"; o museu chamou de "uma declaração de resiliência desafiadora e uma provocação, combinando um tom sarcástico e positivo". A exposição confrontou sistemas de poder e examinou identidade, racismo estrutural, migração, deslocamento, clima e justiça ecológica por meio do trabalho de 42 artistas e coletivos.

Nas pinturas "Palimpsest" (2021), Alvarez empregou um processo semelhante a suas "pinturas aéreas", digitalizando e imprimindo desenhos — neste caso, em telas de um lado — aplicando camadas transparentes sucessivas que apagavam e se misturavam com as imagens iniciais, criando registros complexos de ação e tempo.

Prêmios e reconhecimento
Em 2022, Alvarez foi nomeada US Latinx Artist Fellow (Fundação Ford e Fundação Mellon) e recebeu um prêmio em Arte da Academia Americana de Artes e Letras. Ela também foi reconhecida pela Fundação Helen Frankenthaler (2021), Fundação Joan Mitchell (2019), International Artists' Studio Program (Estocolmo, 1999), Fundação Pollock-Krasner (1994), Mid-Atlantic-NEA Regional Fellowship (1988) e New York Foundation for the Arts (1986). Alvarez recebeu residências artísticas da Fundação LUMA (Arles), MacDowell Colony, MoMA PS1, Pilchuck Glass School e Studio Museum no Harlem.

O trabalho de Alvarez pertence a coleções de arte públicas, incluindo a Addison Gallery of American Art, Instituto de Arte de Chicago, Museu de Arte de Baltimore, Museu de Arte de Blanton, Brandywine Workshop and Archives, DePaul Art Museum, El Museo Del Barrio, Museu de Arte Contemporânea de Chicago, Pérez Art Museum Miami, Museu de Arte de San Jose, Studio Museum in Harlem, Museu de Belas Artes da Virgínia, o Museu Whitney, entre outros. Ela também recebeu e completou três comissões de arte pública. Isso inclui "What do you See?", um conjunto de seis vitrais criado para a PS 306, uma escola pública no Bronx; o projeto MTA Arts & Design, B is for Birds in the Bronx (2006), são conjuntos de para-brisas de vidro facetado instalados na estação Bronx Park East em Nova York; e Howlings—Soft Paintings (2017), um mural de látex sobre PVC instalado às margens do rio Chicago como parte do Ano da Arte Pública de Chicago.

Ligações externas

 Site de Candida Alvarez
 Candida Alvarez com Phong H. Bui, The Brooklyn Rail, 2020
 Perguntas e respostas com Candida Alvarez, Flaunt, 2020
 Alcançando Candida Alvarez, Chicago Gallery News, 2022
 Cândida Álvarez, Monique Meloche
 Candida Alvarez, Galeria Gavlak

Afro-americanos do século XX
Alunos da Universidade de Fordham
Pintoras dos Estados Unidos
Norte-americanos de ascendência porto-riquenha
Pessoas vivas
Nascidos em 1955
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Candida Alvarez


6999 Meitner este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost numit după fizica nucleară austriacă Lise Meitner (1878-1968), care a descoperit împreună cu Otto Hahn elementul chimic Protactinium și a scris împreună cu nepotul ei Otto Robert Frisch prima explicație fizico-teoretică a fisiunii nucleare în februarie 1939.

Istoric
Asteroidul a fost descoperit de către echipa de observatori olandezi Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld și Tom Gehrels, ca parte a celei de-a treia examinare de troiani ((Third Trojan-Survey) de la Observatorul Palomar (cod IAU 675) din California.

Note

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Legături externe

 Asteroid Meitner in der Small-Body Baza de date al Jet Propulsion Laboratory NASA la California Institute of Technology, Pasadena, SUA
 Date astronomice privind asteroidul 6999 Meitner

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1977
Centura de asteroizi

6999 Meitner


Tjønnefoss Station (Tjønnefoss stasjon) var en jernbanestation på Treungenbanen, der lå i Nissedal kommune i Norge. Stationen blev åbnet som holdeplads sammen med banen 14. december 1913 under navnet Kjønnefoss. Den blev opgraderet til station 23. oktober 1916, og i april 1921 skiftede den navn til Tjønnefoss.

Stationsbygningen, der ligesom de andre på strækningen blev tegnet af Ivar Næss, stod færdig året efter åbningen. I 1946 blev banen ombygget fra smalspor til normalspor. Trafikken på den blev indstillet 1. oktober 1967, og i 1970 blev sporene taget op. Stationsbygningen blev efterfølgende solgt fra, og der er i dag servering på stedet.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Treungenbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1913
Ophørt i 1967
Jernbanestationer i Telemark

Tjønnefoss Station


Nalusa Falaya (Na Losa Falaya; Long Black Being), Nalusa Falaya je zastrašujuće stvorenje Choctaw mitologije. Njegovo ime doslovno znači "dugo crno biće", i iako se obično opisuje kao visoki vretenasti humanoid, ponekad se kaže da gmiže poput zmije ili se stopi u obliku sjene. Vreba u dugim sjenama oko sumraka, plašeći djecu da ne ostanu vani prekasno i povremeno opčinjavajući neoprezne lovce.

Izvori

Indijanska mitologija (duhovi)
Choctaw

Nalusa Falaya


The Republic of Guatemala is divided into 22 departments (Spanish: departamentos)
which in turn are divided into 340 municipalities. The departments are governed by a departmental governor, appointed by the President.

In addition, Guatemala has claimed that all or part of the nation of Belize is a department of Guatemala, and this claim is sometimes reflected in maps of the region. Guatemala formally recognized Belize in 1991, but the border disputes between the two nations have not been resolved.

Departmentos

See also
ISO 3166-2:GT

References

External resources
Interactive map of Guatemalan departments and municipalities
statoid site

Subdivisions of Guatemala
Guatemala, Departments
Guatemala 1
Departments, Guatemala
Guatemala geography-related lists

Departments of Guatemala


xChrismatopteris, hibridni rod papratnjača iz porodice Thelypteridaceae sa jednom notovrstom iz Afrike. To je xC. ×holttumii u

rasprostranjenost: Liberija; Sijera Leone; Gana; Nigerija; Kamerun; Uganda; Kenija; Tanzanija. Formula: Christella dentata x Pneumatopteris afra.

Rod je opisan 1986..

Sinonimi
 Cyclosorus ×holttumianus Mazumdar

Izvori

Thelypteridaceae

×Chrismatopteris


Standart Model, gözlemlenen maddeyi oluşturan, şimdiye dek bulunmuş temel parçacıkları ve bunların etkileşmesinde önemli olan üç temel kuvveti açıklayan kuramdır.

Sözü geçen üç temel kuvvet; elektromanyetik kuvvet, zayıf nükleer kuvvet (elektro-zayıf kuvvet) ve güçlü nükleer kuvvettir. Standart Model'in en büyük başarısı şimdiye dek birçok kez sınanmış olmasına rağmen atom altı parçacıkların özellikleri ile aralarındaki etkileşmelerine ait gözlenebilir nicelikleri büyük hassaslıkta tahmin edebilmesidir. Bununla birlikte yapılan daha hassas deneyler ile Standart Model'in öngördüğü değerler arasında farklar bulunmaktadır. Bunlara ek olarak Standart Model'in temel birçok eksik tarafı vardır.

Standart Model'in içeriği
Standart Model'e göre evren birbirinin kopyası gibi duran 3 tane aileden oluşmaktadır. Birinci aile etrafımızda gördüğümüz maddeyi oluşturmaktadır. İkinci ve üçüncü aileler birinci aileden daha ağırdırlar. Her ailede 2 kuark (yükleri 2e/3, -1e/3), 2 lepton (yükleri -1e, 0e) ve bunlarin anti parçacıkları vardır. Mesela '' parçacıkları 1. aileyi oluşturmaktadırlar. '' parçacıkları 2. aileyi oluşturmaktadırlar ve '' 3. aile olarak sınıflandırılır. 2. aile üyeleri 1.den ve aynı şekilde 3. aile de 2.den daha ağır olmalarıyla beraber, temel özellikleri aynıdır. Bu yüzden Standart Model en basit haliyle bir aile için yazılır ve 3 aileli duruma genişletilir.

Bu sınıflandırmada karşılaşılan bir küçük zorluk, farklı ailelerde aynı yerde olan kuarkların birbirlerine karışmalarıdır. Mesela d, s ve b birbirine karışırlar. Bu karışım matematiksel olarak 3x3 bir üniter matrisle ifade edilir. 2 aileli durum için ilk defa Nicola Cabibbo tarafından yazılan bu matris, 3 aileli duruma Makoto Kobayashi ve Toshihide Maskawa tarafından genelleştirdiği için onların isimlerinin baş harfleri ile anılır: CKM matrisi.

Yukarıda bahsi geçen bütün kuarklar ve leptonlar elektromanyetizma ve zayıf nükleer gücün birleşimi olan elektro-zayıf kuvvet ile etkileşirler. Bu kuvveti  bozonları taşırlar. İlaveten, kuarkların sadece kendi aralarında etkileşmelerini sağlayan bir kuvvet daha vardır. Buna güçlü etkileşim denir; taşıyıcıları  (gluon) lardır. SM bu iki kuvvetin etkilerini Kendiliğinden Simetri Kırılması (KSK) ile birlikte anlatır.

Higgs bozonu
Standart Model temel olarak SU(3)×SU(2)×U(1) ayar gruplarına ait simetrileri içeren bir kuantum alan teorisidir. Bu simetri modelin en temel simetrilerinden birisidir ve parçacıklar kendi aralarında bu ayar simetrilerinin sonucu olarak etkileşmelere ya da yukarıdaki kuvvetleri alıp vermektedirler. Standart Model'i ifade eden denklem içerisine Standart Model parçacıklarına ait kütle terimleri ayar simetrilerini kırmadan eklenememektedir. Fakat 1964 yılında üç farklı grup tarafından Robert Brout ve François Englert, Peter Higgs, ve Gerald Guralnik, C. Richard Hagen, ve Tom Kibble tarafından yayınlanan makaleler ile ayar alanlarının kuantumlarının yanında tüm madde alanlarına kütle kazandırabilecek ve 4 serbestlik derecesine sahip skaler ve daha sonra Higgs alanı adı verilen ekleme yapılmıştır. Bu ekleme ile skaler Higgs alanı uygun bir potansiyel ile vakum beklenen değerinin 0'dan farklı bir yerde olması sağlanmıştır. Bu sayede 4 serbestlik derecesinden 3 adedi CERN tarafından daha önceki deneylerde keşfedilmiş olan W+/- Z0 bozonlarına yapışarak kütle kazanmalarına yardımcı olmaktadır. Geriye kalan bir serbestlik derecesi Standart Model'in bir öngörüsü olarak kendisi ile etkileşmeye girmekte ve 0-spine sahip skaler bir parçacığın kütle kazanmasına sebep olmaktadır. Bu parçacığa da Higgs parçacığı adı verilmiştir.

Standart Model'in varlığını öngördüğü Higgs bozonunun 14 Mart CERN Bilimsel Araştırma Merkezi'nin yaptığı açıklama ile kesin olarak bulunduğu bildirildi.

Nötrino kütlesi
SNO ve SuperKamiokande deneyleri daha önce sanılanın aksine, yüksüz leptonların () çok da küçük olmasına rağmen bir kütleye sahip olduklarını keşfettiler. Standart Model'de bu durum öngörülmemiş olsa da, basit bir ekleme ile bu problem çözülebilir.

Standart Model'in eksikleri
Standart Model'in başarılarının yanı sıra temel bazı eksiklikleri vardır. Bunlar aşağıdaki gibi sıralanabilir:
 Higgs kütlesindeki hiyerarşi sorunu
 Elektrozayıf ve Güçlü Nükleer Kuvvetlerin daha yüksek enerjilerde birleşmemeleri
 Fermiyon kütleleri ile bunların birbirleri ile olan karışımlarının rastlantısal gibi görünmesi
 Evren'de gözlenen madde - karşı madde orantısızlığı
 Standart Model içinde deneyler ile yerleştirilmiş 20 tane sabit vardır. Standart Model bu sabit katsayıların değerlerini öngörememektedir. Standart Model'in öngörüleri için bazı deneylerin sonuçlarına ihtiyaç olması
 Kütle çekim kuvveti (gravitasyon) için hiçbir şey söylememesi
 Nötrinoların barındırdığı çok küçük de olsa kütle hakkında bir açıklama yapamaması ve nötrino osilasyonu hakkında bir şey söylememesi
 Kuarkların teoriye dışarıdan ithal edilmesi

Standart Model ötesi modeller
Standart Model'in bahsi geçen sorunlarını çözmek için yüksek enerjilerde geçerli olacak ve düşük enerji değerlerinde Standart Model'e dönüşen yeni modeller ortaya atılmıştır. Bunlardan birkaçı aşağıdadır:
 Süpersimetri
 BBT'ler (Büyük birleşim teorileri)
 Ek boyutlar
 Küçük Higgs modelleri
 Teknirenk

Kaynakça

Dış bağlantılar
 CERN hakkında

Standart Model


Adelgunde Mertensacker ( - ) est une femme politique allemande.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en juin 1940
Décès en octobre 2013
Personnalité du Zentrum
Pédagogue du XXe siècle
Pédagogue du XXIe siècle
Femme politique allemande
Naissance à Werl
Décès à 73 ans
Naissance dans le Troisième Reich

Adelgunde Mertensacker


Louis-François-Auguste de Rohan-Chabot ( Paris 29 de fevereiro de 1788 - Cheecey 8 de fevereiro de 1833 ) foi um clérigo francês, arcebispo de Besançon e cardeal

vida
Ele veio da família nobre bretã de Rohan e era o mais velho dos sete filhos do duque Alexandre Louis Auguste de Rohan-Chabot e sua esposa Anne Elisabeth de Montmorency.  Durante a Revolução Francesa, ele seguiu seu pai na emigração, de onde a família retornou a Paris em 1800. Quando seu avô, o duque de Rohan, morreu em 1807, o título passou para seu pai e ele próprio se tornou príncipe de Léon. Casou-se com Marie Georgine Armandine de Sérent, de 17 anos, em 2 de maio de 1808. Em 1809 tornou-se camareiro do imperador da França Napoleão I Bonaparte, cargo que ocupou até a queda de Napoleão em 1814.  Sua esposa morreu de queimaduras em 10 de janeiro de 1815, depois que a bainha de seu vestido pegou fogo.  Após a morte de seu pai em 1816, ele próprio se tornou duque de Rohan.

Louis-François-Auguste de Rohan-Chabot entrou no seminário de Saint-Sulpice em Paris em 1819. Em 1º de junho de 1822, recebeu o Sacramento da Ordem. Depois do trabalho pastoral em La Roche-Guyon, tornou-se Vigário Geral da Arquidiocese de Paris. Em 23 de junho de 1828 foi nomeado arcebispo de Auch. A consagração episcopal doou-o em 18 de janeiro de 1829 na Catedral de Notre Dame de Paris, o Arcebispo de Paris Hyacinthe-Louis de Quélen; Co-consagradores foram Louis-Augustine de Montblanc (1767-1841), Arcebispo de Tours, e Guillaume-Aubin de Villèle (1770–1841), Arcebispo de Bourges. Em 15 de dezembro de 1828 foi transferido para o Arcebispado de Besançon.

O Papa Pio VIII fez dele um cardeal sacerdote no consistório de 5 de julho de 1830. A queda da monarquia Bourbon após a Revolução de Julho de 1830 obrigou-o a retirar-se primeiro para a Bélgica e depois para a Suíça. Ele participou do conclave de 1830-1831 realizado pelo Papa Gregório XVI. escolheu. Em 28 de fevereiro de 1831, o Papa concedeu-lhe o chapéu cardinalício e a igreja titular da Santissima Trinità al Monte Pincio .

Em 1832 voltou à sua diocese . Em 8 de fevereiro de 1833, ele morreu de febre tifóide em Cheecey, 15 km ao sul de Besançon. Foi sepultado na Catedral de Besançon .

Link
 Louis-François-Auguste de Rohan Chabot
 catholic-hierarchy.org

Cardeais nomeados pelo papa Pio VIII

Louis François-Auguste de Rohan Chabot


Christian Hennion, né en 1949 et mort le , est un journaliste, militant LGBT et pédophile français.

Biographie
Christian Hennion naît en 1949. Abandonné très tôt par sa mère biologique, il fait un passage à la DDASS et entre ensuite dans une famille d'adoption.

Il exerce successivement les métiers d'éducateur, d'instituteur et enfin d'infirmier à la clinique Laborde.

En 1968, il organise la défense des Katangais. Il est aussi le fondateur et gérant d'une buvette appelée Buvette du Ve. Il fonde également le FHAR dans lequel il milite activement.

En 1975, il entre au journal Libération à la demande de Serge July, où il lance la rubrique Fragrants Délits qui relate les affaires de la 23e chambre correctionnelle de Paris.

Il est signataire en 1977 de la pétition défendant la décriminalisation des relations sexuelles entre adultes et adolescents ou enfants publiée dans Le Monde et le lendemain dans Libération.

Il meurt le  d'une attaque cérébrale consécutive à une opération d'un cancer du poumon.

Pédophilie
Le , il est arrêté au Cambodge pour des actes de pédophilie sur des enfants de 12 à 14 ans par Interpol. Il écope de 5 mois de prison pour avoir payé des enfants de 12 et 14 ans pour avoir des relations sexuelles orales. En outre, on retrouve à son domicile des centaines de photographies d'enfants dénudés.

En 2009, son  Franck Demules décrit dans son livre Un petit tour en enfer avoir été abusé sexuellement entre 1977 et 1986 (de ses 10 ans à ses 18 ans) par Christian Hennion. En outre, le journal Libération confirme dans un article de vérification des faits en 2020 avoir employé et protégé Christian Hennion pendant ses années à Libération. Frank Demules reprochera aux journalistes de l'époque de n'avoir pas cherché à en savoir plus sur sa relation avec Christian Hennion.

Notes et références

Liens externes

Journaliste français du XXe siècle
Apologie de la pédophilie
Personnalité française condamnée pour abus sexuel sur mineur
Collaborateur de Libération

Christian Hennion


(mort en 1691), jacobien ;
  (1726–1790), prêtre catholique romain ;
 James Talbot (1805–1883), baron et archéologue amateur anglo-irlandais ;
  (1825–1862), officier de l'United States Army ;
  (1879–1936), homme d'affaires américain ;
 , quilleur nord-irlandais ;
 James Talbot, jésuite condamné pour abus sexuels ;
 , footballeur irlandais ;
 , rameur paralympique australien ;
  (né en 1960), saxophoniste anglais ;
 , chanteur danois.

James Talbot


UCR may refer to:

 Unclassified county road, an obsolete term for a green lane (road) in England and Wales
 Under color removal in printing
 Unified Cornish Revised, a variety of the Cornish language
 Uniform Crime Reports
 Union centriste et républicaine (Centrist and Republican Union), group of the French senate
 Unión Cívica Radical (Radical Civic Union), an Argentine political party
Unión Cordobesa de Rugby, body that rules the game of rugby union in Córdoba, Argentina
Torneo de Córdoba, a rugby union club competition organised by UCR
 University Center Rochester in Minnesota
 University of California, Riverside
 University of Costa Rica
 University College Roosevelt, Middelburg, The Netherlands
 Upper Chattahoochee Riverkeeper, an environmental advocacy organization in Georgia, USA
 Urea-creatinine ratio
 Usual, customary and reasonable, a method of generating health care prices

UCR


Dino Išpan (29. rujna 2001.), hrvatski reprezentativni kajakaš i kanuist. Član je Kanu kluba Končar iz Zagreba.

Godine 2017. na svjetskom juniorskom i prvenstvu mlađih seniora osvojio je brončanu medalju u kategoriji do 23 osvojio u ekipnoj utrci u disciplini klasični spust 3xC2 u postavi Luka Obadić/Matej Zonjić, Ivan Tolić/Leon Išpan, Luka Zubčić/Dino Išpan.

Izvori

Hrvatski kajakaši i kanuisti

Dino Išpan


Madeleine Riffaud (1924-), est une résistante, poète, journaliste et correspondante de guerre française ;
 René Riffaud (1898-2007), est le quatrième dernier poilu français de la Première Guerre mondiale.
Patronyme français

Riffaud


Terence Tunberg es un latinista estadounidense, profesor de letras clásicas en la Universidad de  Kentucky.

Es uno de los promotores del latín vivo y autor de numerosas publicaciones en latín. Ha traducido tres libros del Dr. Seuss con su esposa Jennifer: El gato con sombrero, ¡Cómo el Grinch robó la Navidad! y Huevos verdes con jamón.

Bibliografía
Cattus Petasatus: The Cat in the Hat in Latin (junio de 2000)
Reading and Exercises in Latin Prose and Composition: From Antiquity to the Renaissance / Answer Key 2004
Readings and Exercises in Latin Prose Composition 2004

Escritores de Estados Unidos del siglo XX
Escritores de Estados Unidos del siglo XXI
Alumnado de la Universidad de Toronto
Profesores de la Universidad de Kentucky
Escritores en latín
Escritores en inglés del siglo XXI
Latinistas de Estados Unidos

Terence Tunberg


Mecidiyeköy, İstanbul ilinin Şişli ilçesinde mahalledir. Şişli ile Esentepe semtleri arasında, Büyükdere Caddesi'nin iki yanında, ağırlıklı olarak kuzey kesiminde yer alır.

Mecidiyeköy'ün de üzerinde bulunduğu bölge, İstanbul'un Avrupa yakasının, 1950'lerden sonra hızla iskana açılan ve bu dönemden itibaren kentin yoğun konut, iş ve trafik merkezlerinden biri haline gelen bölgelerindendir.

Geçmişi
Bölgede ilk iskan hareketi Osmanlı padişahı Abdülmecit'in döneminde (hükümdarlığı 1839-1861) muhacirlere bugünkü Mecidiyeköy'de toprak verilmesiyle ve buraya iskan edilmeleriyle başladı. Mecidiyeköy'ün adı da Abdülmecid'den gelmektedir. Bölgenin bu ilk iskanı sırasında, çevresinin dutluklarla dolu olduğu ve buraya özellikle dut yemek için gelindiği bilinmektedir. Dutluklar 1930'lara, hatta yer yer 1950'lerin sonlarına kadar varlıklarını sürdürmüştür. 1950'lere kadar bu bölge (Mecidiyeköy, Esentepe, Zincirlikuyu, Levent) Mecidiyeköy'deki küçük bir köy yerleşimi dışında bomboş kırlardan ibaretti. 1930'larda Büyükdere Caddesi'nin güneydoğu tarafında eski İETT garajı ve daha kuzeyde, likör fabrikasından (2012 yılında yıkıldı) başka kayda değer bina yoktu.

Yine 20. yüzyılın ortalarına kadar, Mecidiyeköy ve çevresindeki Fulya, Esentepe gibi mahallelerin bulunduğu sırtlar ve yamaçlar çiçek, özellikle de karanfil tarlalarıyla ünlüydü. İstanbul'un Avrupa yakasında, hafif ve serin rüzgâra ve kırmızı toprağa ihtiyaç duyan karanfil yetiştirmeye en elverişli olan yöresi, Mecidiyeköy çevresiydi.

Bölgenin kırsal görünümü 1950'li yıllara kadar sürmüş, çevresi dut bahçeleri ile dolu olan Mecidiyeköy, bu dönemden sonra hızla iskana açılarak İstanbul'un en yoğun konut, iş ve trafik merkezlerinden bir haline gelmiştir. 1970'lerden itibaren daha hızlı bir biçimde yapılaşarak bir yandan Şişli öte yandan Levent ile kesintisiz ve yoğun biçimde birleşti. Yapılaşma süreci içerisinde kırsal yapı hızla yok olurken, Büyükdere Caddesi ile 1970'lerin başlarında inşaat edilen Boğaziçi Köprüsü'nün bağlantı yolu olan ve Mecidiyeköy'den geçen D 100 çevre yolunun çevresi tümüyle bir iş alanına dönüştü.

Galatasaray Spor Kulübü'nün 2011 yılına kadar maçlarını oynadığı Ali Sami Yen Stadyumu idari birim olarak Fulya Mahallesi içinde kalmakla birlikte Mecidiyeköy'ün bir parçasıydı. Cevahir, ve burada yer almaktadır. 2012 yılında Trump Towers adıyla yeni bir alışveriş merkezi hizmete girmiştir. Bilişim sektörünün en eski bilgisayar şirketleri bu semtte kurulmuş ve birçoğu hâlen bu semttedir.

Eskiden Doğan Yayın Holding'e bağlı Kanal D, CNN Türk, Eko TV, DHA ve Milliyet, daha sonraları Koza İpek Holding'e bağlı Kanaltürk ve Bugün gazetesi binasıyla şimdiki Uçankuş TV binası bu semtte bulunur.

Mecidiyeköy'e yeşil alan kazandırma amacıyla, Mecidiyeköy Meydanı'nın yapımına Şubat 2021'de başlanmış ve 21 Ekim 2021'de bitirilip halkın hizmetine sunulmuştur.

Konumu
İstanbul 1. Çevre Yolu, Büyükdere Caddesi ve M2 (Yenikapı-Hacıosman) metro hattı  M7 (Kabataş-Mahmutbey) metro hattı gibi birçok ulaşım hattının kesişim noktası olduğu için İstanbul şehir içi ulaşımında çok büyük bir öneme sahiptir. Metrobüs hattının güzergâhı olan İstanbul 1. Çevre Yolu (D 100) meşhur Mecidiyeköy Viyadüğü'nden geçer. Tüm bu ulaşım özelliklerine ek olarak hem merkezi konumu hem de bir iş alanı olması nedeniyle İstanbul'un ve Şişli İlçesi'nin yoğun taşıt ve yaya trafiğine sahip olan bir semtidir.

Mecidiyeköy Mahallesi, güneyde Büyükdere Caddesi ve Fulya Mahallesi, batıda Kuştepe Mahallesi, kuzeyde dar bir boyunla Gültepe, doğuda Esentepe ve onun batısında bulunan Gülbahar Mahallesi ile sınırlıdır.

İdari olarak küçük bir alan kaplamasına karşın, genellikle halk arasında Esentepe, Gayrettepe, Ortaklar Caddesi, Fulya, Gülbahar, Kuştepe, 19 Mayıs ve Şişli Merkez mahallelerinin de içinde olduğu bir alan olarak bilinir. Şişli'ye bağlı olmakla birlikte Kağıthane'nin güneyi ile birleşik durumda gibidir.

Galeri

Ayrıca bakınız
2014 Mecidiyeköy asansör kazası

Ulaşım

Otobüs  Hatları
 25G Sarıyer - Taksim
 27T  Şirintepe - Şişli
 29Ş İstinye Dereiçi - Şişli
 30A Beşiktaş - Mecidiyeköy
 30M Beşiktaş - Mecidiyeköy
 32M Cevatpaşa - Mecidiyeköy
 33M Giyimkent  - Mecidiyeköy
 33TM Giyimkent/Turgut Reis  - Mecidiyeköy
 36M Cebeci- Mecidiyeköy
 36EM Cebeci - Mecidiyeköy
 37M Çırçır Metro - Mecidiyeköy
 38G Gaziosmanpaşa Devlet Hastanesi - Mecidiyeköy
 38M Cevatpaşa/Küçükköy - Mecidiyeköy
 41AT Ayazağa - Davutpaşa Yıldız Ünv. Kampüsü
 46Ç Kâğıthane/Çağlayan - Eminönü
 46E Hürriyet Mahallesi - Eminönü
 46H Hürriyet Mahallesi - Beyazıt
 46KT Kuştepe - Taksim
 46T Çağlayan - Topkapı
 48 Göktürk - Mecidiyeköy
 48F Akpınar - Mecidiyeköy
 48H Hamidiye Mahallesi - Şişli
 48N Emniyettepe - Taksim
 48S Sadabat Evleri - Şişli
 49 Sultangazi Peron - Şişli
 49A Akşemsettin Mahallesi - Şişli
 49B Çırçır Metro - Şişli
 49G Sultangazi Peron/Küçükköy - Şişli
 49GB Sultangazi Peron/Baraj Yolu - Şişli
 49K Binevler - Şişli
 49M Kazım Karabekir Mahallesi - Şişli
 49Y Yeşilpınar - Şişli
 50C Alibeyköy Metro - Şişli
 50S Alibeyköy Metro - Şişli
 54HŞ Hasköy - Şişli
 54Ç Çıksalın - Taksim
 54E Halil Rıfat Paşa - Eminönü
 54K Kulaksız - Taksim
 54ÖR Örnektepe - Taksim
 54P Piyalepaşa Mahallesi - Taksim
 54T Sadabat Evleri/Talatpaşa - Taksim
 55 Gaziosmanpaşa - Şişli
 59A İstinye Dereiçi - Şişli
 59B Levent Basın Sitesi - Şişli
 59CH Arnavutköy - Mecidiyeköy
 59K Fatih Sultan Karayolları - Şişli
 59N Fatih Sultan Mehmet - Şişli
 59R Rumelihisarüstü - Şişli
 59UÇ Uçaksavar - Şişli
 64Ç Emniyettepe/Çeliktepe - Şişli
 65G Kâğıthane/Gültepe - Şişli
 66 Gülbağ - Eminönü
 74 Hilton Sitesi - Eminönü
 74A Gayrettepe - Eminönü
 75O Otogar - Mecidiyeköy
 77 Yenikapı - Şişli
 77A Şişli - Vezneciler
 79KM Kayaşehir - Mecidiyeköy
91M Fatih Mahallesi Yanyol - Mecidiyeköy
 92M Bağcılar Devlet Hastanesi - Mecidiyeköy
 92Ş Yenimahalle Metro - Mecidiyeköy
 93M Zeytinburnu - Mecidiyeköy
 97M 15 Temmuz Mahallesi - Mecidiyeköy
 121A Beykoz - Mecidiyeköy
 121B Kavacık - Mecidiyeköy
 121BS Sultaniye - Soğuksu Mahallesi - Mecidiyeköy
 122C Tepeüstü - Mecidiyeköy
 122D Cumhuriyet Mahallesi - Mecidiyeköy
 122M Ş. Şahinbey - Mecidiyeköy
 122Y Çekmeköy - Mecidiyeköy
 141M K.S.S. Hastanesi - Mecidiyeköy
 146M Metrokent - Mecidiyeköy
 336M Arnavutköy - Mecidiyeköy
 522 Alemdağ - Mecidiyeköy
 522B Yenidoğan - Mecidiyeköy
 522ST Sultanbeyli - Mecidiyeköy
 622 Yenidoğan - Mecidiyeköy
 DT1 Ortaköy Dereboyu - Taksim
 DT2 Ortaköy Dereboyu - Taksim
 E-58 Esenkent/Bahçeşehir - Mecidiyeköy
 H-2 İstanbul Havalimanı - Mecidiyeköy

Minibüs Hatları

Metro Metrobüs Hatları

Kaynakça

Şişli'nin mahalleleri

Mecidiyeköy


Hasenkamp ist eine Gemeinde der Kategorie 2 in dem Departamento Paraná der Provinz Entre Ríos, Argentinien.

Namensgeber und Gründer der Gemeinde sind die Brüder Eduard und Friedrich Hasenkamp, die 1866 aus Paderborn nach Argentinien eingewandert sind. Sie kauften am 30. Juli 1883 5.400 Hektar Land im Norden des Departments Paraná, um dort Ackerbau zu betreiben. Die eigentliche Gründung der Gemeinde fand am 25. August 1906 statt. 2001 hatte Hasenkamp 4.413 Einwohner.

Hasenkamp liegt an der Ruta Provincial 32.

Bekannt ist Hasenkamp besonders für seine Murga, eine Form des südamerikanischen Karnevals, der hauptsächlich im Río-de-la-Plata-Gebiet Uruguays und Argentiniens veranstaltet wird.

Söhne und Töchter der Stadt
 Paolo Goltz (* 1985), Fußballspieler

Einzelnachweise

Hasenkamp (Entre Ríos)


Maria McCool, en irlandais Maria Nic Cumhaill (née le  à Gaoth Dobhair) est une chanteuse irlandaise. Son répertoire comprend essentiellement des vieilles chansons irlandaises en irlandais et en anglais.

Biographie
McCool est d'abord membre de la chorale de l'église Sainte-Marie de Gaoth Dobhair, chantant aux côtés d'Enya, Aoife Ní Fhearraigh, Moya Brennan et d'autres membres de Clannad qui sont également membres. Son professeur de musique au Pobalscoil Ghaoth Dobhair est Baba Brennan, la mère d'Enya.

Elle reçoit de nombreux prix dans des festivals celtiques en Irlande et au Royaume-Uni. En 2007, McCool se marie et travaille comme enseignante dans une école à Dunshaughlin dans le comté de Meath.

McCool prend part à la sélection de l'Irlande au Concours Eurovision de la chanson 2012 avec Celtic Aura pour la chanson Mistaken. Elle finit dernière des cinq finalistes.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Chanteuse irlandaise
Naissance en mai 1974
Naissance dans le comté de Donegal

Maria McCool


Carlo Azeglio Ciampi ( Livorno, Toscana, 9. prosinca 1920. – Rim, 16. rujna 2016.) bio je  talijanski političar i bankar. U periodu 1993. – 1994. obnašao je dužnost predsjednika vlade a u periodu 1999. – 2006. obnašao je dužnost predsjednika Italije, i na tom mjestu ga je naslijedio Giorgio Napolitano.

Životopis
Ciampi je studirao filozofiju a poslije je upisao pravni fakultet, koje završava 1941. odnosno 1946. godine. Tijekom Drugog svjetskog rata bio je član talijanskog pokreta otpora. Poslije Drugog svjetskog rata Ciami je radio kod talijanske središnje banke Banca d'Italia, obavljajući različite dužnosti. Postao je direktor banke 1979. godine. Ciampi je bio uvjereni Europejac i odigrao je odlučujuću ulogu u talijanskom priključenju Europskom monetarnom sustavu. Pored toga uspjelo mu je, usprkos unutrašnjoj političkoj krizi, održati liru stabilnom.
Tijekom unutarnje krize početkom 1990-ih godina, predsjednik Italije Oscar Luigi Scalfaro, imenovao je Ciampia premijerom, službom koju je obnašao samo jednu godinu, jer
Silvio Berlusconi pobjeđuje na prijevremenim izborima. U periodu 1993. – 1994. vodio je prijelaznu vladu a bio je i ministar financija Italije i ministar domaćinstva i ekonomskog planiranja u periodu 1996. – 1999. u vladama Romana Prodija i Massima D'Alema. Kroz svoju strogu politiku fiskalne konsolidacije, Ciampi je uspio uvesti Euro u Italiju ("Signor Euro").

Ciampi je 13. svibnja 1999. izabran za desetog predsjednika Talijanske republike zamijenivši na tom mjestu Scalfara. Njegov izbor je potvrđen već u prvom krugu kada je dobio 707 glasova. Bio je omiljen kod velikog broja Talijana, i smatran je kao "Presidente con Anima" (hr. predsjednik s dušom), i vrijedio je kao ozbiljna političar tijekom svog mandata za razliku od Silvia Berlusconia. Više puta, Ciami se protivio potpisivanju zakona tada vladajuće koalicije.

Izvori

Vanjske poveznice

Predsjednici talijanske vlade
Talijanski političari nakon Drugog svjetskog rata
Bankari
Talijanski predsjednici
Ministri financija Italije
Nositelji Velereda kralja Tomislava s lentom i Velikom Danicom

Carlo Azeglio Ciampi


«نهاية المطاف»  هي الحلقة الثالثة عشر من المسلسل التلفزيوني بريزون بريك، كتبها منشئ المسلسل بول شويرينغ وأخرجها سانفورد بوكستيفر. بُثّت لأول مرة في 28 نوفمبر 2005. كانت «نهاية المطاف» آيضا آخر حلقة بُثّت في الولايات المتحدة وكندا في 2005 لأنها كانت آخر حلقة من ثلاثة عشر حلقة طلبتها فوكس. مُدّد الموسم الأول إلى اثنين وعشرين حلقة في 29 سبتمبر 2005 لشهرته. أُكمل الموسم الأول وبُثّت الحلقة التالية في 26 مارس 2006.

القصة
يُنقَل جون أبروزي إلى المشفى بعد أن أصابه تي-باغ في عنقه. بعد أن أصبح لينكون في الحبس الانفرادي، ناقش السجناء الخمسة الباقون الخطوة التالية. أراد مايكل تأجيل الهروب حتى يجد طريقة لإخراج أخيه من الحبس الانفرادي خلال 32 ساعة متبقية قبل الإعدام. لكن الأربعة الباقين أصروا على تنفيذ الخطة في أقرب وقت ممكن. أصبح جليا لمايكل أن الهرب سيتم في تلك الليلة.

بعد أن صلى مايكل لأخيه، أعطى القسيس صليبا في قلادة وطلب منه أن يسلمها إلى أخيه. يجد لينكون فارغا في الصليب يحتوي حبة سوداء، ومعها ورقه مكتوب فيها «كل 8:10» . أخفاها مايكل في القلادة لكي يذهب لينكون إلى المستوصف. يأخذ لينكون الحبة عند الساعة 8:10 مساءً قبل 50 دقيقة من الهرب، فيسقط فجأة على الأرض، ويتقيأ ما في معدته. أخذه الحراس بسرعة إلى المستوصف وأخبرته الطبيبة سارا أنها تعتقد أنه أصيب بتسمم غذائي.

زحف الهاربون الخمسة في سلسلة من الأنابيب إلى أن وصلوا إلى أسفل المستوصف. لكن عندما وصلوا إلى غرفة الصيانة التي تقع تماما أسفل المستوصف، اكتشف مايكل أن الأنبوبة التي جعلها تتآكل (بسكب مركب كيميائي) قبل فترة استبدلت بأخرى جديدة. أخذ الفريق يتمعن في مايكل والأنبوبة التي منعتهم نهائيا من استخدام المستوصف للهروب. فشلت المجموعة بعد محاولات لكسر الأنبوبة بمساعدة لينكون من الأعلى. قال مايكل مذعروا وحزينا: «لن نخرج أبدا من هنا». انتهت الحلقة بإخراج تي-باغ لخنجر وتهديده لمايكل قائلا: «للأسف يا جميل، هذا ليس خيارا مطروحا».

الاستقبال
شاهد الحلقة ما يقارب 12.1 مشاهد في الولايات المتحدة في تاريخ بثها الأصلي. مما يجعلها أكثر حلقة مشاهدة إلى الآن.

مصادر

وصلات خارجية

 الخلاصة الرسمية للحلقة الثالثة عشر في الموسم الأول من قناة فوكس

حلقات بريزون بريك
حلقات تلفزيونية في عام 2005

نهاية المطاف (بريزون بريك)


Regionalna liga – Primorska skupina, također kao i Primorsko-goranska regionalna nogometna liga je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1988./89.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bio klub "Klana".

Ljestvica

 U slučaju neodlučenog rezultata su se izvodili jedanaesterci, nakon kojih bi pobjednik dobio 1 bod, a poraženi ne bi osvojio bod.
 Srpske Moravice – tadašnji naziv za naselje Moravice
 Sveti Petar – tada dio naselja Ogulin

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 II. Hrvatska liga – Zapad 1988./89.

Vanjske poveznice

Izvori

 Niko Cvjetković: "SD "Borac" Bakar : 1920-1990.", Bakar, 1990., UDK:796(497.13 Bakar)"1920/1990", str. 345-354
 Petar Pavlić, Berislav Gašparović: 70 godina nogometa u Crikvenici , Crikvenica, 1990., UDK: 796.332(497.5 Crikvenica)(091), str. 24
 Petar Pavlić: Crikvenička nogometna kronika : naših '90 let, Crikvenica, 2009., UDK: 796.332(497.5), str. 126-127

1988-89 1 regionalna Primorska
Primorska  regionalna
1988-89 Primorska

Regionalna nogometna liga – Primorska skupina 1988./89.


Louise Charlotte af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg (13. april 1658 – 2. maj 1740) var en dansk-tysk prinsesse, der var titulær hertuginde af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Beck. Hun var datter af hertug Ernst Günther 1. af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg og blev gift med hertug Frederik Ludvig af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Beck.

Biografi
Louise Charlotte blev født den 13. april 1658 i Augustenborg på Als som det femte barn og tredje datter af hertug Ernst Günther 1. af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg i hans ægteskab med Augusta af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg.

Hun blev gift den 1. januar 1685 i Augustenborg med sin fætter Frederik Ludvig af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Beck, der i 1719 efterfulgte sin barnløse brodersøn som hertug. Der blev født 13 børn i ægteskabet. Tre af sønnerne, Frederik Vilhelm, Karl Ludvig og Peter August blev senere titulære hertuger af Sønderborg-Beck.

Den 18. januar 1701 deltog Louise Charlotte og hendes mand i den ceremoni i Königsberg, hvor den brandenburgske kurfyrste Frederik 3. blev kronet til konge i Preussen.

Hertug Frederik Ludvig døde i 1728 i Königsberg. Louise Charlotte overlevede sin mand med 12 år og døde den 2. maj 1740 i Königsberg.

Børn
 Dorothea (24. november 1685–25. december 1761)
 ∞ Markgrev Georg Friedrich Karl af Brandenburg-Bayreuth
 Frederik Vilhelm 2. (18. juni 1687–11. november 1749), preussisk generalfeltmarskal, guvernør i Berlin
 ∞ Fyrstinde Czartoriska, født Eleonora von Loß, datter af den polske storskattemester Wladislaus von Loß
 ∞ 1721 Ursula Anna af Dohna-Schlodien-Carwinden, datter af grev Christoph 1. af Dohna-Schlodien
 Frederik Ludvig (25. august 1688–5. november 1688)
 Sophie Charlotte (15. august 1689–8. oktober 1693)
 Karl Ludvig (18. september 1690–22. september 1774), brandenburgsk generalløjtnant, guvernør i Reval
 ∞ Anna Karolina Orzelska
 Amelie Auguste (22. september 1691–11. august 1693)
 Philip Vilhelm (10. juni 1693–november 1729)
 Louise Albertine (27. august 1694–10. januar 1773)
 ∞ Albert Siegmund von Seeguth-Stanisławski (10. august 1688–16. september 1768)
 Peter August (7. december 1697–22. maj 1775), russisk generalguvernør
 Sophie Henriette (18. december 1698–9. januar 1768)
 ∞ Albrecht Christian Burggraf von Dohna-Schlobitten-Leistenau (3. september 1698–3. maj 1752)
 Charlotte (15. marts 1700–19. juli 1785), Abedisse i Quedlinburg

Eksterne links
 Hans den Yngres efterkommere

Huset Augustenborg
Huset Oldenburg


The social environment, social context, sociocultural context or milieu refers to the immediate physical and social setting in which people live or in which something happens or develops. It includes the culture that the individual was educated or lives in, and the people and institutions with whom they interact. The interaction may be in person or through communication media, even anonymous or one-way, and may not imply equality of social status. The social environment is a broader concept than that of social class or social circle.

The physical and social environment is a determining factor in active and healthy aging in place, being a central factor in the study of environmental gerontology.

Solidarity

People with the same social environment often develop a sense of social solidarity; people often tend to trust and help one another, and to congregate in social groups.  They will often think in similar styles and patterns, even though the conclusions which they reach may differ.

Natural/artificial environment

In order to enrich their lives, people have used natural resources, and in the process have brought about many changes in the natural environment. Human settlements, roads, farmlands, dams, and many other elements have all developed through the process. All these man-made components are included in human cultural environment, Erving Goffman in particular emphasising the deeply social nature of the individual environment. There are still many people living in villages and this is their social environment. A village is a township with production, living, ecology and culture. The state is trying to solve the problem of integrated rural development, which includes construction, expansion, and road building.

Milieu/social structure

C. Wright Mills contrasted the immediate milieu of jobs/family/neighborhood with the wider formations of the social structure, highlighting in particular a distinction between "the personal troubles of milieu" and the "public crises of social structure".

Emile Durkheim took a wider view of the social environment (milieu social), arguing that it contained internalized expectations and representations of social forces/social facts: "Our whole social environment seems to be filled with forces which really exist only in our own minds" – collective representations.

Phenomenology

Phenomenologists contrast two alternative visions of society, as a deterministic constraint (milieu) and as a nurturing shell (ambiance).

Max Scheler distinguishes between milieu as an experienced value-world, and the objective social environment on which we draw to create the former, noting that the social environment can either foster or restrain our creation of a personal milieu.

Social surgery

Pierre Janet saw neurosis in part as the product of the identified patient's social environment – family, social network, work etc. – and considered that in some instances what he termed "social surgery" to create a healthier environment could be a beneficial measure.

Similar ideas have since been taken up in community psychiatry and family therapy.

See also

 Alfred Schütz – The four divisions of the lifeworld
 Communitarianism
 Community of practice
 Family nexus
 Framing (social sciences)
 Generalized other
 Microculture
 Milieu control
 Milieu therapy
 Pillarisation

References

Further reading
 Leo Spitzer, "Milieu and Ambience: An Essay in Historical Semantics", in Philosophy and Phenomenological Research III (1942-3)
 James Morrow, Where the Everyday Begins. A Study of Environment and Everyday Life. transcript, Bielefeld 2017, .

Sociological terminology
Personal life

Social environment


NEC, (Felemenkçe: Nijmegen Eendracht Combinatie, Türkçe: Nijmegen Spor Birliği") Hollanda'nın Nijmegen kentinde kurulmuş bir futbol kulübüdür. 15 Kasım 1900 yılında "Eendracht" adıyla kurulan kulübün renkleri kırmızı, yeşil ve siyahtır. 1910 yılında Nijmegen kentindeki bir başka kulüp ile birleşen Eendracht, "N.E.C." adını aldı.

NEC, 2018-2019 mevsimi itibarıyla Hollanda birinci ligi Eredivisié'de yer almaktadır. Kulüp, maçlarını 12.500 seyirci kapasitesine sahip Goffertstadion'da oynamaktadır. 2019 itibarıyla takımın teknik yöneticiliğini Ron de Groot yapmaktadır.

1972-73, 1982-83, 1993-94, 1999-2000 sezonlarında toplamda 4 kez KNVB beker finalinde oynamasına karşın şampiyonluk yaşayamamıştır.

Kadro

Genç/Rezerv Takım

Teknik direktörler

Ferenz György (1923-24)
 Smith (1929-30)
 Claus (1931-32)
Longin (1932-33)
 Fons Lodenstijn (1933-36)
 Coen Delsen (1936-37)
 Bertus Schoester (1937-39)
 J. W. Julian (1939-40)
 Bertus Schoester (1940-42)
 George Charlton (1947-49)
 Jan Bijl (1949-54)
 Coen Delsen (1954-56)
 Ferdi Silz (1956-57)
 K. ter Horst (1957-58)
 Fons Lodenstijn (1958)
 Wim Groenendijk (1958-60)
 Joop de Busser (1960-61)
 Jan Remmers (1961-70)
 Wiel Coerver (1970-73)
 Meg de Jong (1973-74)
 Piet de Visser (1974-76)
 Hans Croon (1976-78)
 Leen Looyen (1978-81)
 Pim van de Meent (1981-85)
Sandor Popovics (1985-87)
 Leen Looyen (1987-91)
 Jan Pruijn (1991-94)
 Kees van Kooten (1994-95)
 Leen Looyen (1995-96)
 Wim Koevermans (1995-96)
 Jimmy Calderwood (1997-99)
 Ron de Groot (1999-00)
 Johan Neeskens (2000-04)
 Cees Lok (2005)
 Ron de Groot (2005-06)
 Mario Been (2006-09)
 Dwight Lodeweges (2009)
 Wiljan Vloet (2009-11)
 Alex Pastoor (2011-13)

Dış bağlantılar
Official website of N.E.C.  /
Eredivisie.nl Official website Dutch Eredivisie
NEC Supportersforum  /
Official website Supportersclub  /
Fansite HKN
Fansite ForzaNEC
Fansite NECfan.nl
NECToday.nl
Fansite De Trouwe Honden
Fansite NEC Nijmeguh
 Football-Lineups.com / N.E.C.
 VI / N.E.C.
 Headliner / N.E.C.
 N.E.C. Radio

1900'de kurulan futbol kulüpleri
Hollanda'daki futbol kulüpleri

NEC (futbol kulübü)


Georgi Jukov (Rusça: Гео́ргий Константи́нович Жу́ков / Georgy Konstantinoviç Jukov, 19 Kasım 1896; Strelkovka, Kaluga – 18 Haziran 1974, Moskova), II. Dünya Savaşı sırasında Kızıl Ordu'nun başlıca komutanlarından biri, Sovyet Mareşal (1943), Savunma Bakanı (1955-1957). Stalingrad Muharebesi'nin kaderini değiştiren en önemli komutan olmuştur.

Hayatı
Rokosovski ve Vasilevski ile aynı kuşaktandı. 1896'da yoksul bir köylü çocuğu olarak doğdu. Henüz çocukken Moskova'ya, amcasının yanına gönderildi. Orada günde 20 saat fabrikada çalışıp aynı fabrikanın zemininde uyuyarak büyüdü. Rokosovski gibi, o da çarlık ordusunda süvari olarak savaştı. Ekim Devrimi'nden sonra Bolşevik Partisine girdi. Yetenekleri ile Kızıl Ordu'da hızla terfi etti. 1923'te bir atlı süvari alayının komutanı oldu. Sovyet yönetimine yakın olduğu zamanlarda kararlı, çelikten bir disipline sahip, eğilmez biri, gözden düştüğünde ise zalim bir komutan olarak tanımlanan Jukov 1930'da 2. Süvari Tugayı Komutanı oldu. Bu dönemden sonra seminerler verip, askerî oyunlar ve manevralar üzerine çalıştı, çeşitli askerî konularda makaleler yazdı. Bu yıllarda tanklara özel bir ilgi gösterdi.

Halhin Gol

Haziran 1939'da Moğolistan Halk Cumhuriyeti sınırına gönderildi. Japon İmparatorluğu'nun olası bir istilâsına karşı Moğolistan Halk Cumhuriyeti'ni örgütledi. Japonların Moğolistan'a saldırıya geçtiğinde, üç aşamalı bir karşı saldırı örgütledi, zayıf komutanları görevden aldı, Japonları Halhin Gol Muharebesi'nde hızlı bir harekat sonucu dağıtmayı başardı. Jukov'un ani manevra taktikleri, askerlerine de kazandırdığı disiplin ve fedakarlık duygusu, düşmanı zayıf noktalarından vuran sezgisi ve savunma durumunda bile asla saldırıdan vazgeçmeyen karakteri ile kendini ilk burada göstermiştir. Ayrıca bu yenilgi Japonya açısından çok büyük derslerle doludur. II. Dünya Savaşı boyunca Japonya Sovyetler Birliği'ne saldırmayacaktır.

II. Dünya Savaşı

1940 Aralık ayında Stalin tarafından Moskova'ya çağrıldı. Burada, Almanların muhtemel bir saldırısı üzerine çok sayıda üst rütbeli subayla birlikte düzenlenen savaş oyunlarına katıldı. Jukov'un oyunlardaki rolü, «mavi taraf» olmaktı – yani o Almanları temsil ediyordu. Tutkulu karakteri ve kişiliği ile Stalin'i etkiledi. Sovyetler Birliği Genelkurmay Başkanlığına getirildi. Alman saldırısına kadar, günde 15 saat Sovyet savunma kuvvetlerinin reorganizasyonuyla uğraştı.

Büyük Vatanseverlik Savaşı

29 Haziran'da Sovyet Yüksek Kumandanlığı (Stavka) karargahında Alman ilerlemesinin nasıl durdurulacağı üzerine acil bir toplantı örgütlendi. Jukov burada, Kiev'in süratle bırakılması ve daha geride savunma hatları örgütlenmesi gerektiğini söyledi – bazı kaynaklar bunun üzerine Genelkurmay Başkanlığından alındığını söyler. Ancak Stalin onu başka bir önemli cephe olan süratle kuzey cephesine, Leningrad savunmasını örgütlemeye göndererek ona güvendiğini gösterdi. Şehir 900 gün boyunca Alman kuşatmasına karşı direndi.

Jukov'un daha sonra Moskova ve Stalingrad önlerinde Alman saldırısının püskürtmesinde de başarılı olmuştur. Stalingrad Kuşatması'nın kırılması için yapılan Uranüs Operasyonu'nu  Vasilevski ile beraber yönetti. Sonraki en büyük başarısı da Berlin'in düşürülmesi olarak gösterilebilir. Sovyet birliklerinin Moskova'daki Kızıl Meydan'da 1945 Moskova Zafer Geçit Töreni'ninde beyaz bir atın üzerinde, en önde yürümüştür.

Savaş sonrası
1945-1946'da Almanya'daki Sovyet Orduları grubunun başkomutanı ve Sovyet Askeri yönetiminin başkanı oldu. Görevi Mart 1946'da Kara Kuvvetleri Başkanlığı'na kaydırıldı. 1946'dan itibaren kişisel zenginlik nedenli soruşturmalara maruz kaldı ve Odessa Askeri bölgesine kaydırıldı. 1948'den 1953'e kadar Ural Askeri Bölgesi Şefi oldu. Haziran 1953'te Beria'nın azledilmesine katıldı ve kısa bir süre sonra SBKP Merkez Komitesi Yönetim Kurulu üyesi oldu. 1957'de, Kruşçev tarafından Savunma Bakan Yardımcılığı görevinden uzaklaştırıldı ve tüm görevlerinden alındı. Jukov, sertliğiyle, kurduğu ceza taburları ve kurşuna dizme birlikleriyle Sovyet saflarında çelik bir disiplin kurmuştu, bu özellikleri savaş sonrasında eleştirilere konu oldu. Mart 1958'de emekliye ayrıldı. Savaş sonrası onun çok kaba olduğu söylentileri yayıldı. 1965'te, zaferin 20'nci yıldönümünde eski askerleriyle buluştu. 9 Mayıs 1965'te Jukov, Lenin'in Mozolesi kürsüsüne oturmaya davet edildi ve Kızıl Meydan'daki askeri güçlerin geçit törenini gözden geçirme şerefi verildi.

Kızıl Ordu askerleri, savaş boyunca öyle güvenmişlerdi ki Jukov'a, şu söz saflarda hep söylenir olmuştu:

«Jukov'u bulduğunuz yerde zaferi de bulursunuz.»

Jukov Sovyetler Birliği'nin en değerli madalyası olan Sovyet Kahramanlık Madalyası ile dört kez ödüllendirilen iki kişiden biridir.

Jukov 1958'de hatıralarını yazmaya başlamıştı. İstikrarlı bir şekilde kötüye giden sağlığı ile birlikte, kalp hastalığını kötüleştirmeye devam etti. Aralık 1967'de Jukov ciddi bir kriz geçirdi. Haziran 1968'e kadar hastaneye yatırıldı ve rehabilitasyon tedavisini almaya başladı. İkinci eşi Tıp Kolordusu'ndaki eski subay Galina Semyonova'nın bakımı altında kaldı. Sol tarafına felç indi, konuşması düştü ve sadece yardımla yürüyebildi.

Anıları 1969'da yayınlandı ve en çok satan kitap oldu. Anılarının yayınlandığı tarihten birkaç ay sonra Jukov, yorum yapan, şükran duyan, tavsiye veren veya kendisine övgüyle bahseden okuyuculardan 10.000'den fazla mektup aldı. Komünist Parti, Jukov'u 1971'de yapılan Sovyetler Birliği Komünist Partisi 24. Kongresine katılmaya davet etti, ancak davet iptal edildi.

Ölümü
18 Haziran 1974'te Jukov geçirdiği başka bir kalp krizi sonrasında öldü. Jukov'un bir Ortodoks Hristiyan cenaze töreni için son isteğinin aksine ve ailenin ülkenin üst düzey liderlerine yönelik taleplerine rağmen, cesedi yakıldı ve külleri Kremlin Duvarı Mezarlığı'na gömüldü.

1995 yılında Devlet Tarihi Müzesi önünde büyük bir Zhukov heykeli dikilmiş ve onu at üstünde tasvir etmiştir. 1996'da, Jukov'un doğumunun 100. yıldönümünde, Kremlin Duvarı Mezarlığı tarihinin ilk örneği olan mezarında panikhida Ortodoks anma töreni yapıldı.

Galeri

Kaynakça

1896 doğumlular
1974 yılında ölenler
Sovyetler Birliği mareşalleri
Sovyetler Birliği Savunma Bakanları
Sovyetler Birliği kahramanları
Lenin Nişanı sahipleri
Kızıl Bayrak Nişanı sahipleri
Ekim Devrimi Nişanı sahipleri
Kızıl Yıldız Nişanı sahipleri
Zafer Nişanı sahipleri
Banyo Nişanı
II. Dünya Savaşı'nda Sovyet askerler
Rus İç Savaşı'nda kişiler
Rusya İmparatorluk Kara Kuvvetleri personeli
SSCB Yüksek Sovyeti 4. dönem milletvekilleri

Georgi Jukov


تجربة منصة الهروب-1 كانت أول تجربة للهروب من مركبة أبولو الفضائية، تمت في 7 نوفمبر 1963. وتجرى تلك التجارب للتوصل إلى تصميم نظاما للإنقاذ في حالة تعرض الصاروخ بفقدان التوازن اثناء الإقلاع.

الأهداف
تهدف تجربة منصة الهروب-1 لتقصي الآثار على مركبة أبولو الفضائية أثناء عملية الهروب من  الصاروخ الحامل . فعلى نظام الإنقاذ  أن يكون قادرا على إبعاد المركبة عن الصاروخ  و خاصة عندما يكون خطر انفجاره عالية ؛ كما أن المطلوب أن تصل  المركبة  إلى ارتفاع مناسب لفتح المظلات .  و يفضل أن تتم العملية فوق سطح الماء و ليس اليابسة.

برنامج أبولو
رحلات الفضاء في 1963
اختبار الرحلات الفضائية

تجربة منصة الهروب 1


Linseformlen beskriver lysets gang igennem en tynd sfærisk linse. Specifikt beskriver den sammenhængen mellem brændvidde , genstandsvidde  og billedvidde :

Formlen kan bruges til at finde en passende afstand mellem objekt og linse (), så der kan dannes et klart billede i afstanden .

Udledning
Udledningen af linseformlen bygger på en række antagelser:
 Linsen er en tynd linse, hvilket vil sige, at tykkelsen er negligibel.
 Linsen er en sfærisk linse, hvilket vil sige, at hver side krummer som et udsnit af en sfære.
 Lys kommer ind med en lille vinkel i forhold til den optiske akse.

På hvert side af linsen er der et brændpunkt i afstanden . Et objekt  med højden  er i afstanden . Hvis en lysstråle fra toppen af objektet rammer vinkelret på linsen, vil strålen blive afbøjet og gå igennem brændpunktet på den anden side, jf. definitionen på et brændpunkt. Hvis en lysstråle derimod går fra toppen af objektet og igennem det første brændpunkt, før den rammer linsen, vil linsen bøje lyset til at rejse vinkelret på den anden side. Derved vil der være et punkt , hvor strålerne samles, og et reelt billede med højde  derved dannes. Afstanden fra billede til linse kaldes .

Lysstrålerne danner fire retvinklede trekanter, som kan bruges til at relatere ,  og .
På venstre side dannes en trekant med kateterne  og . Den er indeholdt i en større trekant med kateterne  og . Da der dermed er tale om ensvinklede trekanter, gælder det:

hvor  er en konstant faktor.
Tilsvarende gælder det for venstresiden:

hvor  er en konstant faktor.
De to konstanter kan nu lægges sammen:

Dermed er linseformlen udledt.

Se også
 Linsemagerens ligning

Kildehenvisninger

Ligninger
Optiske fænomener og begreber

Linseformlen


عملية المراقبة الشمالية تم التخطيط لها بعد عملية توفير الراحة وكان هدفها تطبيق نظام حظر طيران في شمال العراق، وبدأت المهمة في 1 كانون الثاني/ يناير 1997.

البداية
ودخلت كل من المملكة المتحدة وتركيا إلى جانب الولايات المتحدة حيث قدمت تركيا 45 طائرة وأكثر من 1400 موظف لدعم العملية.

وكانت تركيا قد سمحت للولايات المتحدة بمواصلة عملياتها لمدة ستة أشهر ووافقت تركيا على تمديد المدة لمدة 6 أشهر مرة أخرى.

العمليات
وبالنسبة للسنة الأولى من البعثة ساد الهدوء في شمال العراق ولم تحدث أي اشتباكات بين العراق وقوات التحالف.

ولم تشارك قوات عملية المراقبة الشمالية عملية ثعلب الصحراء في كانون الأول/ديسمبر 1998.

وبعد عملية ثعلب الصحراء في العراق، أعلن العراق أنه لن يعترف بمنطقة حظر الطيران، وبدأ في الهجوم على طائرات التحالف.
ومن كانون الأول/ديسمبر 1998 إلى آذار/مارس 1999، بدأت الطائرات الأمريكية فوق شمال العراق تعرضت لإطلاق النار بشكل شبه يومي في العراق من صواريخ أرض جو، ومواقع الصواريخ والمدافع المضادة للطائرات.

وردت الطائرات الأمريكية بقصف مواقع للدفاع الجوي التي اطلقت عليها الصواريخ، وذلك باستخدام قنابل موجهة بالليزر.

وخلال الأشهر الأولى من عام 1999، توقف نشاط قوات التحالف فوق شمال العراق مؤقتاً وانتقلت الطائرات إلى إيطاليا للمشاركة في عملية للقوات المتحالفة.

وانخفض مستوى الصراع حتى غزو العراق عام 2003 وكان المجموع الكلي للعملية 36000 طلعة جوية، ونشر 40000 فرد خلال العملية.

المراجع
 البوم صور لعملية المراقبة الشمالية
 عملية المراقبة الشمالية

المصادر

 البوم صور لعملية المراقبة الشمالية

العراق في 1997
العراق في 1998
العراق في 1999
العراق في 2000
العراق في 2001
العراق في 2002
العراق في 2003
العلاقات العراقية الأمريكية
العلاقات العراقية البريطانية
العلاقات العراقية التركية
تاريخ العراق الحديث
حروب الخليج
حروب العراق
عمليات أستراليا العسكرية
عمليات المملكة المتحدة العسكرية
عمليات الولايات المتحدة العسكرية
عمليات حظر الطيران
عمليات عسكرية
قصف
نزاعات في 1998
نزاعات في 1999
نزاعات في 2000
نزاعات في 2001
نزاعات في 2002
نزاعات في 2003

عملية المراقبة الشمالية


Danmark ligger på 56° nordlig bredde, som er et område, hvor luftmasser fra mange forskellige regioner tilføres landet, hvilket giver dets tempererede klima. Gennemsnitstemperaturen (1961-1990) er dog kun 7,7 grader.

Højeste temperaturer i Danmark

Laveste temperaturer i Danmark

Danmarks vejr
Meteorologi

Ekstreme temperaturer i Danmark


O teste de Barfoed é um teste bioquímico desenvolvido pelo químico dinamarquês Christen Thomsen Barfoed e usado para detectar a presença de monossacarídeos. O teste é mais aplicado na área da Botânica. Baseia-se na redução, sob aquecimento, do íon Cu2+ presente no acetato de cobre (II) a óxido de cobre (I) (Cu2O), que forma-se como um precipitado vermelho-tijolo. A reação pode ser representada pela seguinte equação química:

{RCHO} + 2 {Cu^{2+}} + 2 H2O -> {RCOOH} + Cu2O \downarrow +\, 4 H+

Dissacarídeos também podem reagir, apesar de mais lentamente, razão pela qual o teste é usado para diferenciar monossacarídeos de dissacarídeos. O grupo carbonila do monossacarídeo, que normalmente apresenta-se na forma de um hemiacetal cíclico no caso dos monossacarídeos, é oxidado a uma carboxila. Várias outras substâncias, incluindo cloreto de sódio, podem interferir no teste. Além disso, a reação de oxirredução entre o cobre (II) e o aldeído do carboidrato no teste de Barfoed também ocorre em alguns outros testes, como o teste de Fehling e o teste de Benedict.

Composição do reagente
O reagente de Barfoed consiste em uma solução 0,33 molar de acetato de cobre (II) em solução de ácido acético  1%. O reagente não pode ser bem conservado por muito tempo e, portanto, é aconselhável prepará-lo logo antes da realização do teste.

Procedimento
1 gota do reagente de Barfoed é adicionada a 2 mL da amostra em um tubo de ensaio, o qual é, então, fervido por 3 minutos e deixado esfriando em seguida. Caso observe-se um precipitado vermelho, um monossacarídeo está presente.

Química orgânica
Química analítica
Bioquímica
Reações de oxirredução

Teste de Barfoed


Peter Mafany Musonge (Muea, 3 de dezembro de 1942) é um político camaronês. Foi primeiro-ministro dos Camarões, entre 19 de setembro de 1996 e 8 de dezembro de 2004, sendo indicado ao cargo pelo presidente Paul Biya. Pertence ao partido Reunião Democrática do Povo de Camarões (RDPC).

Biografia

Primeiros anos
Nasceu em 3 de dezembro de 1942, em Muea, no departamento de Fako, na região sudoeste de Camarões. Pertence ao grupo étnico Bakweri e é anglófono.

Graduou-se bacharel em engenharia civil na Universidade Drexel e mestre em engenharia estrutural na Universidade Stanford em Engenharia, ambas nos Estados Unidos. Retornando aos Camarões, em 1969, iniciou sua carreira na administração do ministério das Obras Públicas. Foi nomeado diretor do Laboratoire National de Génie Civil (Labogénie, Laboratório Nacional de Engenharia Civil), em 1980, permanecendo entre 1981 e 1984. Depois foi CEO da Cameroon Development Corporation (CDC), uma empresa de desenvolvimento agrícola que deveria ser privatizada. Combinou este cargo na CDC com sua função de primeiro-ministro.

Primeiro-ministro
Foi um defensor e assistente de longa data do presidente Paul Biya, que o nomeou primeiro-ministro dos Camarões, entre 19 de setembro de 1996 e 8 de dezembro de 2004. Ele deixou o cargo após uma remodelação do gabinete que se seguiu à reeleição bem-sucedida de Biya, em 2004, para a qual atuou como gerente de campanha.

Pós primeiro-ministro
O presidente Biya nomeou-o como "Grande Chanceler das Ordens Nacionais", em 4 de abril de 2007.

Senado
Em maio de 2013, o presidente Biya nomeou-o para o Senado de Camarões. Foi um dos 30 senadores a receber seus assentos por indicação presidencial, os outros 70 senadores foram eleitos indiretamente. Foram três senadores nomeados para cada região, sendo ele, um dos três da região sudoeste.

Havia especulação de que poderia receber o cargo de presidente do Senado, mas Marcel Niat Njifenji foi eleito para o cargo, em 12 de junho de 2013. Foi designado como presidente do grupo parlamentar do RDPC no Senado.

Primeiros-ministros dos Camarões

Peter Mafany Musonge


Scharhörn es una isla alemana, que administrativamente depende del estado de Hamburgo (distrito Neuwerk) y que posee cerca de 20 hectáreas de superficie.  Se encuentra en la desembocadura del río Elba, a unos 15 km al noroeste de Cuxhaven y 6 km al noroeste de la isla Neuwerk, en la "Zona I" del Parque Nacional Mar de Wadden.  Aparte de un guardia de aves, la isla está deshabitada.

Scharhörn así como la vecina isla de Neuwerk fue en 1937 transferida a la provincia prusiana de Hanover. Desde 1947, formó parte del recién formado estado, de Baja Sajonia, hasta que por un nuevo acuerdo fue cedido en 1969 al territorio de Hamburgo.

Véase también
 Islas de Hamburgo
 Geografía de Alemania

Referencias

Archipiélagos e islas de Hamburgo
Archipiélagos e islas del mar del Norte de Alemania
Islas fluviales de Alemania

Scharhörn


Cancerul pancreatic apare atunci când celulele din pancreas, un organ glandular din spatele stomacului, încep să se multiplice fără control și formează un neoplasm. Aceste celule canceroase au abilitate malignă de a invada alte părți ale corpului. Există mai multe tipuri de cancer pancreatic. Cel mai comun, adenocarcinomul pancreatic, apare la circa 85% dintre cazuri. Aceste adenocarcinoame apar în zona pancreasului ce secretă enzime digestive. Unul sau două din o sută de cazuri de cancer pancreatic sunt tumori neuroendocrine ce apar din celule ce produc hormoni ale/ai pancreasului. În general, acestea sunt mai puțin agresive. Semnele și simptomele celei mai comune forme de cancer pancreatic pot include piele îngălbenită, durere abdominală sau dureri de spate, pierdere neexplicabilă în greutate, scaune deschis colorate, urină închisă la culoare și pierderea apetitului. De obicei, nu există simptome în stagiile primare ale bolii, iar simptomele specifice, suficiente pentru a suspecta cancerul pancreatic, nu apar, în general, până ce boala nu a ajuns într-un stadiu avansat. De multe ori, până la momentul diagnosticării, cancerul pancreatic se extinde în alte părți ale corpului.

Cauze, mecanism și diagnostic
Cancerul pancreatic apare foarte rar înainte de vârsta de 40 de ani și mai mult de jumătate dintre cazurile de adenocarcinom pancreatic apar la persoanele de peste 70 de ani. Factorii de risc pentru cancer pancreatic includ fumatul, obezitatea, diabetul și anumite boli genetice rare. Aproximativ 25% dintre cazuri au legătură cu fumatul, și 5-10% sunt legate de gene moștenite. Cancerul pancreatic este, de obicei, diagnosticat printr-o combinație de imagistică medicală, precum ultrasunetele sau tomografie computerizată, analizele de sânge și examinarea biopsiilor. Boala este divizată în stagii, de la stadiul prematur (stadiul I) până la cel avansat (stadiul IV). S-a descoperit că screeningul cancerului nu este eficient la populația generală.

Prevenție și tratament
Pentru a preveni cancerul pancreatic, sunt recomandate menținerea unei greutăți corporale normale și limitarea consumului de carne roșie sau carne procesată. Șansele unui fumător de a dezvolta această boală scad, dacă acesta renunță la fumat și revin la acelea ale restului populației după 20 de ani. Cancerul pancreatic se poate trata prin intervenție chirurgicală, radioterapie, chimioterapie, îngrijire paliativă sau o combinație a acestora. Opțiunile de tratare sunt stabilite parțial de stadiul cancerului.  Intervenția chirurgicală este singurul tratament ce poate vindeca boala; De asemenea, aceasta poate fi efectuată pentru a se încerca îmbunătățirea calității vieții, fără potențial de vindecare. Calmarea durerii și medicamentele ce îmbunătățesc digestia sunt uneori necesare. Îngrijirea paliativă prematură este recomandată chiar și celor ce primesc un tratament ce vizează vindecarea.

Epidemiologie, prognoză, societate și cultură
În anul 2012, cancerul pancreatic de toate tipurile era unul dintre șapte cele mai comune cauze de deces provocate de cancer, rezultând 330.000 de decese la nivel mondial. În Statele Unite ale Americii, cancerul pancreatic este a patra cea mai comună cauză de deces provocată de cancer. Boala apare cel mai des în lumea civilizată, unde au fost descoperite circa 70% din cazurile noi, în anul 2012. Adenocarcinomul pancreatic are, în general, un prognostic scăzut: după diagnosticare, 25% dintre oameni mai supraviețuiesc doar un an, iar 5% timp de cinci ani. Pentru cazurile de cancer diagnosticate din timp, rata de supraviețuire de cinci ani crește până la 20%. Cazurile de cancer neuroendocrin au rezultate mai bune; După cinci ani, aproximativ 65% dintre oameni încă sunt în viață.

Referințe

Legături externe

Peter Bailey et al. Genomic analysis identify molecular subtypes of pancreatic cancer -Nature 531,47-52, 3 March 2016

Boli ale sistemului digestiv
Cancer

Cancer pancreatic


Marjorie Bonner, née Marjorie Daw Collins le  à Brooklyn et morte le  à Tampa, est une danseuse et actrice américaine.

Carrière
Elle apparait à Broadway dans  en 1906–1908, dans Ziegfeld Follies of 1908, mis en scène par Florenz Ziegfeld, au Jardin de Paris, au sommet du New York Theatre, dans Miss Innocence en 1909 et dans  en 1912.

En 1918, elle apparait dans Miss Blue Eyes, sous la direction de Harvey D. Orr.

Elle apparait dans quelques films muets.

Filmographie
 1914 : The Seats of the Mighty
 1914 :
 1920 : The Deep Purple
 1925 : La Danseuse de Broadway de Wesley Ruggles

Vie privée
Elle épouse William H. Power, le 14 novembre 1908 à Cincinnati, Ohio, et ils apparaissaient souvent sur scène ensemble.

Bonner aurait gagné de l'argent en investissant dans les actions pétrolières. En 1911, il est rapporté que .

Décès
Veuve en 1942, elle meurt à Tampa, en Floride, le 16 février 1979, et est enterrée au Royal Palm Memorial Gardens à West Palm Beach, en Floride.

Références

Liens externes

 Photographie de Majorie Bonner dans Follies of 1908, The New York Times, 21 juin 1908.

Chanteuse américaine du XXe siècle
Actrice américaine de théâtre
Actrice américaine du muet
Danseuse américaine du XXe siècle
Danseuse de comédie musicale
Ziegfeld Girl
Naissance en février 1893
Décès en février 1979
Naissance à Brooklyn
Décès à Tampa
Décès à 85 ans

Marjorie Bonner


Kukavica je brdo kod Zenice. Najviša kota je na 754 metra nadmorske visine. Nalazi se kod lakta rijeke Zenice, između Gorice, Putovića, Tišine, Mošćanice i Gornjih Lučana.

Ime
Prema narodnoj predaji, ime je dobilo prema prestrašenim divovima iz legende o Zenici. Prema legendi, zarobljeni kiklop div Vran nakon što ga je hrabri junak Duk okovao okovima na najstrmijim stijenama, zazivao je u pomoć, i nekoliko najhrabrijih divova pokušalo ga je spasiti, no lukavi Duk ih je svladao i također prikovao obješene na okove za stijenje. Preostali divovi preplašeni time "kukavički" su pobjegli i pod velom noći pobjegli su na najviše brdo i po tome se nazvalo ovo brdo. S južne strane oko Zmajevca teče rječica Kočeva.

Geologija
Potječe iz miocena. Nalazi se do uskog pojasa glavne ugljene zone (gline, pješčenjaci i lapori),u povlatnoj vapnenačkoj zoni s povlatnim slojevima ugljena, u koševskom nizu klastita s pojavama ugljena i vapnenaca. Spada u egzogene oblike reljefa, na potezu Klopačka stijena - Kukavica.

Izvori

Brda u Bosni i Hercegovini
Zenica

Kukavica (Zenica)


André Büssing (* 8. Mai 1950 in Vechta; † 3. Oktober 2003 in München) war ein deutscher Psychologe und Inhaber des Lehrstuhls für Psychologie der Technischen Universität München.

Werdegang
Büssing studierte Mathematik und Psychologie an der Rheinisch-Westfälischen Technischen Hochschule Aachen. Sein Diplom in Mathematik erwarb er 1974, das in Psychologie 1976. An der Universität Gesamthochschule Kassel promovierte er 1982 mit einer Untersuchung über Arbeitszufriedenheit bei Klinischen Psychologen zum Dr. phil. Für seine Habilitationsschrift – eingereicht 1986 an der Universität Osnabrück – untersuchte Büssing Pflegetätigkeiten in psychiatrischen Krankenhäusern.

Anschließend arbeitete Büssing kurzzeitig bei einer Versicherung, bevor er 1988 Professor für Arbeits- und Organisationspsychologie an der Universität Konstanz wurde. Im Jahr 1993 erhielt er einen Ruf auf den Lehrstuhl für Psychologie an der Technischen Universität München als Nachfolger von Carl Graf Hoyos.

André Büssing verstarb im Oktober 2003 nach kurzer schwerer Krankheit.

Arbeitsgebiete
Büssing forschte auf den Gebieten Telearbeit, Arbeitszufriedenheit, Stress. Besonderes Augenmerk legte auf die Arbeitsbedingungen in den Pflegeberufen. Unter seiner Leitung verließen einundfünfzig Forschungsberichte den Lehrstuhl für Psychologie.

Werke
Büssing ist Erstautor von elf Monografien, Mitherausgeber einiger Sammelbände; er war an über hundert Zeitschriftenartikeln und Beiträgen in Büchern beteiligt.

Literatur
 Siegfried Greif und Jürgen Glaser: Abschied von André Büssing. In: Zeitschrift für Arbeits- und Organisationspsychologie, Bd. 48, 2004, S. 51 f.
 Siegfried Greif und Jürgen Glaser: Im Gedenken an André Büssing. In: Psychologische Rundschau, Bd. 55, 2004, S. 42 f.
 Britta Herbig: Nachruf auf André Büssing (1950–2003). In: Pflege, Bd. 17, Nr. 1, 2004, S. 48 f.
 Ralf Reichwald: André Büssing. In: TUM-Mitteilungen, Nr. 5, 2003, S. 50 Artikel im Web, PDF-Dokument

Weblinks

 André Büssing, Ordinarius am Lehrstuhl für Psychologie. Technische Universität München

Einzelnachweise

Wirtschaftspsychologe
Organisationspsychologe
Hochschullehrer (Universität Konstanz)
Hochschullehrer (Technische Universität München)
Deutscher
Geboren 1950
Gestorben 2003
Mann

André Büssing


Višegodišnji ljulj (engleska trava, lat. Lolium perenne), trajnica iz porodice trava. Vrsta je ljulja raširena po gotovo cijeloj Europi, zapadnoj i srednjoj Aziji i sjevernoj Africi.

Izvori

Ljulj

Višegodišnji ljulj


Semiramide (RV 733) es un dramma per musica en tres actos con música de Antonio Vivaldi y libreto] en italiano de Francesco Silvani. Se estrenó en la temporada del carnaval de 1733 en el Teatro Archiducal de Mantua.

Última colaboración entre el Teatro Archiducal de Mantua (donde Vivaldi había sido impresario entre el año 1718 y el 1720), la ópera vio la participación del joven castrato Marianino Nicolini en el papel de Oronte junto con la célebre prima donna Anna Girò (Semiramide) y el primo uomo Maria Maddalena Pieri (Nino), célebre por sus interpretaciones en travesti.

Referencias

Enlaces externos

Philippe Jaroussky canta el aria de Nino Vincerà l'aspro mio fato
Maria Grazia Schiavo canta el aria de Oronte Anche il mar par che sommerga

Óperas basadas en piezas de teatro
Obras de ficción ambientadas en la Antigüedad
Óperas de Antonio Vivaldi
Óperas en italiano
Óperas de 1733
Óperas estrenadas en Mantua
Semíramis

Semiramide (Vivaldi)


Mónica Beatriz Zalaquett Said, née le  à Santiago, est une femme d'affaires et femme politique chilienne.

Entre 2010 et 2014, elle est députée du district  pour l'Union démocrate indépendante (UDI).

De 2020 à 2022, elle est ministre de la Femme et l'Égalité des genres au sein du deuxième gouvernement de Sebastián Piñera, en remplacement de Macarena Santelices.

Biographie et carrière professionnelle
Elle est la fille d'Antonio Zalaquett, Chilien d'origine libanaise, et de Beatriz Said, péruvienne d'origine palestinienne. Elle est la sœur de l'ancien maire de Santiago Pablo Zalaquett. Elle est mariée au chef d'entreprise bolivien Dieter Garafulic et est mère de quatre enfants : Nicole, Diego, Tomás et Matías.

Elle réalise sa scolarité au collège Villa María Academy de Santiago. Elle étudie ensuite le journalisme à la Universidad Católica Boliviana et à l'Université des Andes et les sciences politiques à l'Université du développement. Elle est également diplômé en gestion de campagnes politiques de la American University aux États-Unis et a suivi des cours de marketing et communication à New York et Rotterdam.

Au début des années 1980, elle déménage en Bolivie, où elle crée l'entreprise de bijouterie d'argent Rafaella Pitti, qui exporte ses produits à différents pays. Elle est également présentatrice de programmes familiaux à la télévision bolivienne. Elle est directrice commercial de l'Hôtel Sheraton de 1984 à 1985 et directrice commerciale de LAN Chile de 1985 à 1986.

En 2003, elle déménage au Chili. Elle travaille à la communication de Radio Agricultura et est chargée du déroulement du programme  jusqu'à juin 2009, puis en 2014 elle travaille de nouveau pour la radio, en tant que chargée du programme .

Carrière politique
Elle est militante de l'Union démocrate indépendante (UDI) depuis 2000. Cette même année, elle travaille pour la campagne de son frère Pablo Zalaquett, qui est élu maire de la Municipalité de La Florida. En 2005, elle fait partie de l'équipe de campagne de Pablo Longueira, qui est élu sénateur pour Santiago Oriente.

Députée (2010-2014)

Elle est candidate pour devenir députée lors des élections parlementaires de 2009 pour le district 20, qui comprend alors les communes de Cerrillos, Estación Central et Maipú, appartenant à la Région Métropolitaine. Elle est élue avec 20,99 % des votes et prend ses fonctions le .

Pendant son travail comme députée, pendant les années 2012 et 2013, elle préside la Commission de Tourisme, où elle travaille avec diverses organisations du secteur privé, réalise des séances de la commission en régions, et réussit à faire avancer le projet d'adaptabilité du travail dans ce secteur.

Elle participe aussi à la commission de relations extérieures de la Chambre des Députés, en analysant aussi bien les relations avec l'Asie-Pacifique, la plainte déposée par la Bolivie devant La Haye contre le Chili en 2013, et la situation du Venezuela, entre autres.

En 2013, elle se présente en vue d'être réélue, cette fois pour le district 22, correspondant à la commune de Santiago. Aux élections parlementaires du 17 novembre 2013, elle est classée troisième avec 18,6 % des suffrages et n'est pas réélue.

Travail avec Piñera et sous-secrétariat au Tourisme (2017-2020)
Pendant l'élection présidentielle de 2017, elle travaille dans l'équipe du programme de Sebastián Piñera comme coordinatrice du thème « femme » Le  elle est nommée sous-secrétaire au Tourisme, qui dépendt du Ministère de l'Économie, de la Promotion et du Tourisme, et fait connaître les lignes directrices de sa future gestion. À ce poste, elle représente les Amériques devant le comité exécutif de l'Organisation mondiale du tourisme (OMT) et est la première femme élue pour présider cette instance internationale.

Ministre de la Femme et l'Égalité des genres (2020-2022)

Le , elle est nommée ministre de la Femme et l'Égalité des genres par le président Sebastián Piñera, après la démission de Macarena Santelices.

Fin 2020, elle est invitée par le ministère de la Santé à faire partie de la Table sociale COVID-19, créée pour faire face à la pandémie dans le pays.

Polémiques
En 2010, en tant que députée, Zalaquett s'oppose à un projet de loi qui cherchait à légiférer des cas spécifiques d'avortement thérapeutique, en indiquant que . En 2013, elle qualifie de  une mineure de 11 ans qui est tombée enceinte après avoir été violée par son beau-père. La même année, Zalaquett présente un projet de loi qui cherche à imposer que les parents d'un enfant soient une mère et un père, et en aucun cas deux mères ou deux pères.

Historique électoral

Élections parlementaires de 2009
 Élections parlementaires de 2009 comme députée pour le district 20 (Maipú, Estación Central et Cerrillos)

Élections parlementaires de 2013
 Élections parlementaires de 2013 comme députée pour le district 22 (Santiago Centre)

Références

Liens externes

Ministre chilienne
Ministre chilien des Femmes
Membre du gouvernement de Sebastián Piñera
Femme d'affaires
Personnalité chilienne du monde des affaires du XXe siècle
Personnalité chilienne du monde des affaires du XXIe siècle
Naissance à Santiago
Naissance en mai 1962

Mónica Zalaquett


هانفو (بالصينية: 漢服 ، 汉服 ، hànfú ؛ مين جنوبية:  أو hanhok؛ كانتونية:  أو honfuk) ، هو اللباس التقليدي لقومية الهان في الصين، حيث برز هذا اللباس خلال جزء كبير من تاريخ الصين ، وخاصة خلال حكم اسرة تشينغ.

مراجع

أزياء وطنية
تاريخ ملابس آسيوية
قومية الهان
ملابس صينية

هانفو


Ptychomitriaceae, porodica pravih mahovina u redu Grimmiales.

Rodovi
 genus: Aulacomitrium Mitt.
 genus: *Aulacomitrium Broth. ex Müll. Hal.
 genus: *Brachypodium Brid.
 genus: Brachysteleum Rchb.
 genus: **Campylostegium Bruch & Schimp. ex Hampe
 genus: **Campylosteleum Bruch & Schimp. ex Solms
 genus: Campylostelium Bruch & Schimp.
 genus: **Campylostylium Bruch & Schimp. ex Mont.
 genus: ?Glyphomitrium  Brid., ili u Glyphomitriaceae
 genus: Henoniella Duby
 genus: Notarisia Hampe
 genus: **Pthychomitrium Fürnr.
 genus: **Pticomitrium Fürnr. ex Garov.
 genus: Ptychomitriopsis Dixon
 genus: Ptychomitrium Fürnr.
 genus: **Ptycomitrium Fürnr. ex Ångstr.

Izvori

Grimmiales

Ptychomitriaceae


Le 1700 Naval Air Squadron ou 1700 NAS est un escadron de soutien logistique du Fleet Air Arm de la Royal Navy. Il est basé au Royal Naval Air Station Culdrose (RNAF Culdrose) dans les Cornouailles en Angleterre. L'escadron a été formé en 1944 et dissout en 1946. Il a été récemment reformé en 2017.

Historique
L'escadron s'est formé au RNAS Lee-on-Solent en  en tant qu'escadron de reconnaissance de bombardiers amphibies. Il était équipé de l'hydravion Supermarine Sea Otter et l'escadron rejoignit le  en  à destination de Sulur en Inde. À leur arrivée, l'escadron a reçu en complément des Supermarine Walrus pour les missions de sauvetage en mer et de déminage. En , des avions de l'escadron servaient dans les navires , , Khedive, , ,  et . L'escadron est aussi intervenu à Car Nicobar et au large de l'île de Ko Phuket, pour l'Opération Livery.

Actuellement
Le , la Force de soutien de l'aviation maritime (MASF)  du RNAS Culdrose a été remise en service en tant que 1700 Naval Air Squadron. L'unité fournit du personnel et un soutien de l'aviation navale aux opérations des navires et des bases terrestres dans le monde.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Fleet Air Arm
 Histoire de la Royal Navy

Liens externes
  History of 1700 Naval Air Squadron (1944-46)

Unité ou formation militaire créée en 1944
Escadron aéronaval de la Royal Navy

1700 Naval Air Squadron


Feministisk Initiativ er et politisk parti i Danmark.

Partiet har pr. februar 2019 indsamlet 937 af de påkrævede 20.109 vælgererklæringer til det kommende folketingsvalg.

Feministisk Initiativ har tre søsterpartier i Norge, Sverige, og Finland, af samme navn. Alle partier deler det samme logo og navn.

Partiledere

Hovedbestyrelsen
 Siri Andersen
 Liv i Dali
 Ida Damgaard
 Irena Lukić
 Marie Raasthøj Hansen
 Cathrine Borum Hyldig
 Peter Á Rogvi-Hansen
 Muneeza Rosendahl
 Martin Spangsbro-Pedersen
 Andreas Bergmann Steen

Valgresultater

Kommunalvalget 2017
Partiet stillede op i Region Hovedstaden og Københavns Kommune ved Kommunalvalget 2017.

Regionsrådsvalget 2017

Kilder

Eksterne henvisninger

Politiske partier i Danmark
Feministiske partier
Etableret i 2017

Feministisk Initiativ


Le hiatus aortique (ou orifice aortique du diaphragme) est un orifice fibreux du diaphragme.

Description
Le hiatus aortique est situé légèrement à gauche de la ligne médiane, en arrière et en dessous du hiatus œsophagien et au niveau de la douzième vertèbre thoracique.

Il est bordé par une arcade tendineuse formée par le prolongement du ligament arqué médian.

Rôle
Le hiatus aortique permet le passage entre le thorax et l'abdomen de l'aorte, de la veine azygos et du canal thoracique.

Liens externes

Muscle du thorax

Hiatus aortique


En el hospicio es el segundo álbum de estudio del grupo argentino Pastoral, editado en 1975, dos años más tarde de álbum debut, Pastoral. El mismo también fue lanzado bajo el mismo sello discográfico, CABAL, y fue producido por Litto Nebbia, artista musical argentino de extensa trayectoria.

Su canción «En el hospicio» logró el puesto 41° en el ranking de los 100 mejores temas de rock argentino por Rock.com.ar en 2007.

Historia

Lanzamiento
En un principio, la fecha de lanzamiento del nuevo disco estaba pautada para el 24 de marzo de 1976. Sin embargo, por coincidir con el Golpe de Estado argentino y las circunstancias sociales y políticas dadas, el grupo se vio obligado a mover la fecha hasta el viernes 26 de marzo de ese año.  En el hospicio fue tocado por primera vez en el Teatro Coliseo con sala llena. El 14 de mayo, en el estadio cubierto Luna Park, Pastoral se presentó por primera vez, en un show titulado «Concierto para un mañana» que incluía otros artistas como su productor Litto Nebbia, Alma y Vida, Raúl Porchetto, El Reloj y Alas,
Más tarde en julio de ese año, Pastoral reunió cerca de 10.000 personas en un festival junto al solista León Gieco, y a las bandas Soluna (grupo donde tocaba Gustavo Santaolalla) y Crucis, nuevamente en el Luna Park.
Finalmente, el álbum fue presentado de manera oficial en una presentación exclusiva de Pastoral y la banda de su productor Litto Nebbia, Nebbia Trío, el 15 de septiembre en el Teatro Astral.

Recepción

A diferencia del primer álbum Pastoral que no cumplió las expectativas en ventas, En el hospicio significó el primer impacto comercial de Pastoral en la industria. El dúo ganó una popularidad considerable, aun cuando En el hospicio no fue concebido como un álbum popular de grandes éxitos. Por el contrario, Pastoral siguió en la misma línea de su anterior disco con letras rebuscadas y poéticas, creando un álbum melancólico y experimental en su sonido, donde se destacan canciones como «Grifana la mujer», «Gustavo, esfumado tras las hojas» y la canción que daba nombre al disco, «En el hospicio»

Lista de canciones

Créditos y personal

Músicos
 Alejandro de Michele (guitarra, voz y coros)
 Miguel Ángel Erausquin (guitarra, voz y coros)

Músicos invitados
 Juan José Mosalini (bandoneón en «Grifana la mujer»)
 Néstor Astarita (batería y percusión)
 Carlos Testai (bajo eléctrico, contrabajo y guitarras)

Técnico
 Litto Nebbia (arreglos y dirección)
 Jacques Subilleau (productor)
 Luís María Cosenza (director artístico)
 Jorge Da Silva (técnico de grabación)
 Pastoral - LM Cosenza (ecualización)
 Rudy Hanak - Alejandro de Michele (diseño de tapa de álbum)
 Rudy Hanak (fotografía)
 Pastoral (composición de canciones y arreglos vocales)
 CABAL (sello discográfico)
 Estudios Netto

Véase también
 Pastoral
 Alejandro De Michele
 Miguel Ángel Erausquin
 Rock de Argentina

Referencias

Enlaces externos
 https://web.archive.org/web/20160304115451/http://www.todopastoral.com.ar/ Página oficial de Pastoral.
 http://www.progarchives.com/album.asp?id=22980 Ficha de En el hospicio en Prog Archives (inglés)

Álbumes de 1975
Álbumes de rock progresivo
Álbumes de rock de Argentina
Álbumes de rock en español

En el hospicio (álbum)


Die Höri-Künstler (auch Höri-Maler) waren eine Gruppe von bildenden Künstlern, die sich in den 1930er und 40er Jahren auf der Halbinsel Höri am Bodensee niederließen. Ihre bekanntesten Vertreter waren Erich Heckel und Otto Dix.

Geschichte
Die Höri, der idyllische und abgelegene Landstrich am westlichen Bodensee zwischen Radolfzell und Stein am Rhein, zog schon zu Anfang des 20. Jahrhunderts Maler und Schriftsteller an. So ließ sich der damals schon international bekannte Schriftsteller Hermann Hesse 1904  in Gaienhofen nieder, wo er bis 1912 wohnte. Ihm folgte der Dichter Ludwig Finckh nach Gaienhofen. Maler- und Dichterfreunde von Hesse und Finckh nutzten immer wieder den Sommer für längere Aufenthalte auf der bäuerlichen Halbinsel im Untersee. 1907 kam der Dramatiker Ernst Bacmeister nach Wangen. Spätestens zu Beginn des Zweiten Weltkriegs zeigten sich die unterschiedlichen politischen Ausrichtungen der Künstler. Während Hermann Hesse schon früh den Nationalsozialismus kritisierte, positionierte sich Ludwig Finckh als völkischer Schriftsteller, der sich später zum Nationalsozialismus bekannte.

Nach dem Ersten Weltkrieg
Als zweite Generation der Höri-Künstler, die sich nach dem Ersten Weltkrieg dort ansiedelten, sind die Maler Eugen Segewitz, Walter Waentig (1881–1962), Willi Münch-Khe (1885–1960), Hugo Boeschenstein und Wilhelm Müllerzell zu nennen.

In der Zeit des Nationalsozialismus
Der Begriff "Höri-Maler" oder "Höri-Künstler" bezieht sich in der Regel auf die Künstlergeneration – meist Vertreter der Klassischen Moderne und des Rheinischen Expressionismus, die sich während und kurz nach dem Zweiten Weltkrieg im Gefolge von Macke, Walter Kaesbach und Otto Dix am Untersee ansiedelten. Die Höri bot durch ihre Abgeschiedenheit die Möglichkeit zur inneren Emigration.

Einen wesentlichen Anteil daran, dass die Höri nach 1933 für eine Reihe von Malern der Moderne zur Heimstatt und als "Malerwinkel" berühmt wurde, hatte die reaktionär-bornierte Kulturpolitik der Nazis, die Künstler der Moderne diffamierte und mit Arbeitsverbot belegte. 1933 kam Helmuth Macke, ein Cousin des Blaue-Reiter-Malers August Macke, auf die Höri. Macke empfahl dem von den Nazis des Amtes enthobenen Leiter der Düsseldorfer Kunstakademie, Walter Kaesbach, an den See gegenüber dem Schweizer Ufer zu kommen. Im gleichen Jahr zog sich auch Otto Dix aus Dresden in die Nähe des Untersees, nach Randegg, zurück. 1936 bezog er mit seiner Familie sein neu gebautes Haus im Höri-Dorf Hemmenhofen (heute Museum Haus Dix). 1936 folgten Max Ackermann, 1944 Erich Heckel und der Bildhauer Hans Kindermann.

Kaesbach zog weitere Düsseldorfer Akademie-Absolventen an – 1942 Ferdinand Macketanz, 1943 Curth Georg Becker und Jean Paul Schmitz mit dessen Ehefrau, der Malerin Ilse Schmitz, die sich schon 1941 aus Berlin in die Nähe von Säckingen zurückgezogen hatten und nach mehreren Besuchen bei Dix und Kaesbach 1949 nach Wangen zogen.

Nach dem Zweiten Weltkrieg
Wegen der zerstörten Städte blieben Kaesbach, Dix, Heckel, Macketanz, Erfurth und Kindermann nach dem Zweiten Weltkrieg weiter auf der Höri. Ebenfalls 1949 zog der Düsseldorfer Maler und Galerist Rudolf Stuckert nach Wangen. Auch die Malerin Gertraud Herzger von Harlessem kam in den 1940er Jahren an den See, nach der Entlassung aus Kriegsgefangenschaft 1946 folgte ihr Mann, der Maler Walter Herzger. Zuletzt fand die Malerin und Macketanz-Schülerin Rose Marie Stuckert-Schnorrenberg den Weg auf die Höri (1954). Diese Künstler bildeten die dritte – und bekannteste – Generation der Höri-Künstler. Als Mäzen für viele dieser Künstler und als Sammler ihrer Werke wurde Paul Weber (der "Apfel-Weber") berühmt, dessen Tochter den Maler Matthias Goll heiratete. Der Bühler Hof wurde zum Zentrum für Künstlerfeste und intellektuellen Austausch.

Obwohl diese Künstler und ihre Familien sich kannten, sich gegenseitig besuchten und gelegentlich malten und zum großen Teil gemeinsame Wurzeln in Düsseldorfer Akademie unter Walter Kaesbach hatten, wurde die Höri nicht zu einer Künstlerkolonie. "Man soll ja kein Worpswede aus der Gegend machen, wir, die da unten wohnen, sind alle Einzelgänger", sagte Ferdinand Macketanz.

In der Region entwickelte sich die benachbarte Industriestadt Singen am Hohentwiel mit großen Kunstausstellungen in den 1950er und 1960er Jahren zu einem wichtigen Forum der Moderne, wo die Höri-Künstler regelmäßig ausstellten.

Auch im 21. Jahrhundert ist die Höri nach wie vor Heimat vieler Maler und Bildhauer.

Ausstellungen
 2011: Städtische Kunstmuseum Singen

Literatur
 Leopold Zahn: Künstler auf der Höri am Bodensee. Simon und Koch, 1956, .
 Herbert Berner: Die Höri am Bodensee. In Gerhard Wietek: Deutsche Künstlerkolonien und Künstlerorte. Verlag Karl Thiemig, München 1976, ISBN 3-521-04061-5, S. 162–167.
 Kunst der Moderne. Teil 2: Deutsche Maler am Bodensee, im Hegau und in Oberschwaben. (= Kunst am See. Nr. 11). Verlag Robert Gessler, 1983, ISBN 3-922137-21-0.
 Andrea Hofmann: Künstler auf der Höri. Zuflucht am Bodensee in der 1. Hälfte des 20. Jahrhunderts. Friedrich Bahn Verlag, 1989, ISBN 3-7621-8003-2.
 Eigenwillig – Künstlerinnen am Bodensee 1900 bis 1950. Städtische Wessenberg-Galerie Konstanz (Hrsg.), 2005, ISBN 3-929768-18-6.
 Christoph Bauer, Barbara Stark: Walter Kaesbach - Mentor der Moderne. Libelle Verlag, 2008, ISBN 978-3-905707-19-9.
 Bernd Erhard Fischer: Otto Dix in Hemmenhofen. Edition A.B. Fischer, Berlin 2010, ISBN 978-3-937434-32-2.

Weblinks
 Die Höri-Maler, Ketterer Kunstlexikon
 Hermann-Hesse-Höri-Museum mit Ausstellungen der Höri-Künstler
 suedwestdeutsche-kunststiftung.de mit Darstellungen von Werken der Höri-Maler
 in-singen.de, Kunstmuseum Singen, kurze Geschichte der Höri-Maler

Einzelnachweise

Künstlergruppe (Malerei)
Kultur (Landkreis Konstanz)
Bildende Kunst (Baden-Württemberg)

Höri-Künstler


was a town located in Ito District, Wakayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 14,889 and a density of 742.22 persons per km2. The total area was 20.06 km2.

On March 1, 2006, Kōyaguchi was merged into the expanded city of Hashimoto.

Dissolved municipalities of Wakayama Prefecture

Kōyaguchi, Wakayama


O Campeonato Gaúcho Feminino de 2022 é a vigésima quinta edição desta competição de futebol feminino organizada pela Federação Gaúcha de Futebol (FGF).

A competição é composta de quatro fases e é disputada por nove equipes entre os dias 31 de julho e 6 de novembro. Na primeira fase, os participantes foram divididos em grupos, pelos quais os integrantes enfrentaram os adversários da própria chave em jogos de turno e returno. Na fase posterior, os jogos foram em turno único. Nas fases eliminatórias, o resultado agregado das duas partidas definiram quem avançou à fase seguinte.

Os times eliminados na semifinal disputarão um jogo que definirá o terceiro lugar e o classificado para o Campeonato Brasileiro de Futebol Feminino - Série A3 de 2023.

Formato e participantes
O regulamento da edição de 2022 do Campeonato Gaúcho Feminino dividiu os participantes em dois grupos, com a dupla grenal avançando diretamente para a segunda fase. Após seis rodadas, os dois melhores de cada grupo se classificaram para o hexagonal. Na segunda fase, os participantes jogaram em turno único. Por outro lado, as fases de eliminatórias foram disputadas em partidas de ida e volta, com o mando de campo pertencendo ao clube de melhor campanha.

Devido dificuldades ao não preenchimento dos requisitos, a ADERGS desistiu do certame, assim o clube teve todos seus jogos cancelados e aplicados walkover (3—0). Os nove participantes são:

Resultados
Os resultados das partidas da competição estão apresentados nos chaveamentos abaixo. As duas fases iniciais foi disputada por pontos corridos, com os seguintes critérios de desempates sendo adotados em caso de igualdades: número de vitórias, menos de gols sofridos, número de cartões vermelhos recebidos, número cartões amarelos recebidos e sorteio. Por outro lado, as fases eliminatórias consistirão de partidas de ida e volta, as equipes mandantes da primeira partida estão destacadas em itálico e as vencedoras do confronto, em negrito. Conforme preestabelecido no regulamento, o resultado agregado das duas partidas definirá quem avançará à final.

Primeira fase

Grupo A

Grupo B

Segunda fase

Fase final
Em itálico, as equipes que possuem o mando de campo no primeiro jogo ou no jogo único; em negrito as equipes vencedoras.

Ligações externas
 Website oficial da Federação Gaúcha de Futebol

2022
Futebol de 2022 no Rio Grande do Sul

Campeonato Gaúcho de Futebol Feminino de 2022