Venus er en dansk kortfilm fra 2010 instrueret af Tor Fruergaard og efter manuskript af Sissel D. Thomsen.

Handling
Caroline og Rasmus har et problem: de har ikke haft sex i fire måneder. Til Carolines store bekymring mener Rasmus at løsningen skal findes i den lokale swingerklub, og selvom hun ikke har lyst, tager hun med i klubben som et forsøg på at redde deres parforhold ...

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Venus (film fra 2010)


San Vito (sardisk: Santu Ìdu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 10 meters højde og har 3.659 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 231,64 km² og grænser til kommunerne Burcei, Castiadas, Muravera, Villaputzu og Villasalto.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

San Vito


Maria Parr (født 18. januar 1981) er en norsk børnebogsforfatter fra Fiskå i Vanylven i Møre og Romsdal.

Hun debuterede i 2005 med børnebogen Vaffelhjarte, som blev nomineret til Brageprisen, vandt Nynorsk barnlitteraturpris og den hollandske børnebogspris "Zilveren Griffel". I 2011 blev Vaffelhjarte lavet til en tv-serie af samme navn. Hendes anden bog, Tonje Glimmerdal, udkom i 2009 og vandt Brageprisen i kategorien børne- og ungdomsbøger samt flere andre priser. Begge bøgerne er oversat til flere sprog. De er illustreret af henholdsvis Bo Gaustad og Åshild Irgens.

I 2018 udkom bogen Målmanden og havet, som var efterfølgeren til Vaffelhjerte. Også denne bog fik rosende ord med på vejen fx fra NRK, der anmeldte den således: "Endnu en klassiker fra Maria Parr."

Parr har en mastergrad i nordisk fra Universitetet i Bergen.

Referencer

Børnebogsforfattere fra Norge
Nynorsksprogede forfattere
Modtagere af Brageprisen

Maria Parr


كميل عبد الله حسن الوباري لاعب سعودي من مواليد 1986 من سكان محافظة الأحساء (قرية المنصورة)حارس نادي النصر والمنتخب السعودي لكرة القدم، .
انتقل لنادي النصر السعودي من فريق نادي الروضة السعودي عام 2005.. ولعب للنصر لدرجة الشباب من عام 2005 إلى 2006

لعب للنصر في بطولة الأمير فيصل بن فهد عام 2007 وحقق معه البطولة بعد 8 سنوات غياب عن البطولات لفريق النصر.. استدعي للمنتخب عام 2008 في التصفيات المؤهلة إلى كأس العالم لكرة القدم 2010.اعتزل الكره نهائياً.

مراجع

أشخاص من الأحساء
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبو نادي الروضة
لاعبو نادي النصر (السعودية)
مواليد 1986
أشخاص على قيد الحياة

كميل الوباري


غاماغوري مدينة تقع ضمن محافظة آيتشي في اليابان، تأسست في 4/1/1954، بلغ عدد تعداد سكانها في 1 يناير – 2008 حوالي 82264 مساحتها الإجمالية حوالي 56.81 كم2 لتصبح كثافة سكانها 1448 نسمة لكل كيلو متر مربع.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لغاماغوري:

أعلام
 كيتشيرو هيرانو
 ياسوهيرو كاتو
 ماساو ياماموتو

معرض صور

مراجع

مستوطنات ساحلية في اليابان
مدن ساحلية في اليابان
مدن محافظة آيتشي

غاماغوري (آيتشي)


Najstariji bunar u Drijenči nalazi se u zaseoku Bučju. Zbog starine i arhitektonske izvedbe razmatra ga se za nacionalni spomenik BiH kao spomenik pučkog graditeljstva.

Voda u ovom bunaru najbolje je pitkosti od svih drugih bunara. Starost je teško datirati i potrebna su dodatna geološka i arheološka istraživanja. Nitko mu ne zna točnu starost, a i najstariji Drijenčani svjedoče da su njihovi stari mještani, umrli kad su današnji najstariji bili još djeca, sjećali se da da je postojao i prije njih. Ne zna se ni tko je napravio stari bunar. To je još jedan detalj koji upućuje da je postojao na tim prostorima, najstariji drjenački predak Pio (Piljo). Najvjerojatnije je i najstariji bunar u svom širem okruženju. Po svemu sudeći još je jednim dokazom da se na području Drijenče živjelo još puno prije turskih osvajanja, no zbog nedostataka ili uništenja pisanih dokumenata i smrti nositelja sjećanja te nedostataka znanstvenijih geoloških istraživanja na tim prostorima, taj je podatak ostao nepotvrđen.

Postojani je izvor vode. U sjećanjima najstarijih je da su prolaznici rado navraćali i okrepljivali. Bunar nikad nije presušivao, ni po najvećim ljetnim vrućinama niti po najvećim sušama. Voda je iz bunara ljeti hladna. U hladna zimska vremena iz bunara se pari zbog razlike u temperaturi vode u bunaru i vanjske temperature, što znači da vodotok koji ga napaja nije blizu površine niti pod utjecajem atmosferske temperature. Nikad nije presušio iako su u blizini iskopana još dva bunara.

Kamen kojim je zidan bunar izgledom sliči na kamen kakvim su stari Rimljani zidali bunare, a zbog tradicije i običaja gradnje bunara, ne smije se isključivati ni Ilire. Ostali stari bunari u kraju su ozidani kamenom iz obližnjih rijeka (rijeke Bučjanke ili rijeke Drenačke), dok su noviji bunari bušeni i u njih su ubacivane betonske cijevi.

Izvori

Drijenča
Bunari

Najstariji bunar u Drijenči


Luptele de la Cicârlău, Giurtelecu Hododului, Țigani și Ciucea din 15-16 aprilie 1919 au reprezentat un complex de acțiuni militare de luptă de nivel tactic de intensitate deosebită, care au opus în zilele de 15-16 aprilie 1919 pe valea Someșului la Cicârlău, la Giurtelecu Hododului, la Țigani și pe valea Crișului Repede la Ciucea, trupe maghiare atacatoare celor românești, aflate în defensivă. Respectivele lupte – al căror rezultat final a fost favorabil trupelor române – au precedat cu puțin timp înainte Ofensiva Armatei României din aprilie 1919 și s-au desfășurat la sfârșitul perioadei de ocupare a celui de-al treilea aliniament al liniei de demarcație din Transilvania.

Desfășurare
Atacurile s-au produs în sectoare diferite ale frontului asupra posturilor românești înaintate din sectoarele diviziilor 2 Cavalerie (respectiv a Brigăzii 3 Roșiori la Cicârlău), 7 Infanterie (Giurtelecu Hododului și Țigani) și 6 Infanterie (Ciucea).

Ele au fost declanșate în noaptea de 15 spre 16 aprilie 1919. După o prealabilă pregătire de artilerie, posturile românești situate la nord-vest de Cicârlău au fost inițial respinse. După intervenția rezervelor locale, aceste posturi și-au reocupat poziția. Atacurile pe aliniamentul Cicârlău – Ardusat au continuat și în ziua de 16 aprilie, dar au fost și acestea respinse. Tot în cursul nopți de 15 spre 16 aprilie, au fost atacate și posturile din zonele Giurtelecul Hododului, Țigani și cele situate la nord de Ciucea. Ca urmare a lor, au intervenit în luptă rezervele de sector. Pozițiile trupelor române au fost astfel menținute.

Caracter
Atacurile respective nu pot fi încadrate într-o acțiune ofensivă a trupelor ungare ci într-una de provocare. De asemenea, nu există – din punct de vedere istoric – probe temeinice care să susțină punctul de vedere conform căruia, ofensiva ulterioară a trupelor române declanșată la 16 aprilie 1919 a fost de fapt o contraofensivă, respectiv o replică dată atacurilor maghiare din zilele de 15-16 aprilie. Cu toate acestea, atacurile ungare menționate au putut oferi totuși o motivație armatei române pentru acțiunea ofensivă, care acțiune a fost pregătită însă anterior de desfășurarea respectivelor acte de agresiune militară maghiară.

Referințe

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin; Istoria războiului pentru întregirea României- Ediția a III-a, vol. II; Editura Științifică și Enciclopedică; București; 1989; ISBN 973-29-0048-2

Legături externe

Bătălii pentru apărarea Marii Uniri (1918-1920)
1919 în România
Istoria județului Maramureș
Istoria județului Cluj
Istoria județului Sălaj


An Potamogeton robbinsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Oakes. An Potamogeton robbinsii in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Potamogeton

Potamogeton robbinsii


Firmin Gillot (), este un litograf, tipograf, inginer și inventator francez.

Biografie
Firmin Gillot a fost fiul unui dogar. În anul 1834 a devenit litograf ucenic în Chartes și apoi gravor-litograf la Paris unde s-a căsătorit la 16 septembrie 1847 la Cambrai cu Mélanie Félicie Eugénie Josèphe Cordier, fiica unui farmacist și soră a sculptorului Charles Cordier.

În anul 1852, Firmin Gillot a inventat fotozincografia - fotogravură în relief, denumită în limba franceză - paniconographie sau gillotage, pentru care a obținut un brevet de invenție. Datorită acestui procedeu tehnic, desenul a putut fi duplicat pe hârtie în mai multe exemplare. Gillot a mai inventat un procedeu cu totul nou, tot în relief dar nu fotografic. Imaginea litografică era transformată într-o imagine tipografică pe zinc ca urmare a aplicării unui acid coroziv.

Charles Gillot a perfecționat invenția tatălui său și a inventat în anul 1877 procedeul de rotire fotomecanică, care avea să fie preluat rapid în procesul tipografic în tipărirea de cărți ilustrate, reviste și periodice ilustrate ca Le Charire, Le Rire, The Butter Plate, Gil Blas.

În anul 1853, Firmin Gillot s-a stabilit pe Quai Saint-Michel, nr.23. În ultima perioadă de vieții a locuit în arodismentul Parisului nr. 10, unde a și murit.

Referințe

Bibliografie

Legături externe

Nașteri în 1819
Decese în 1872
Inventatori francezi

Firmin Gillot


The black-crowned tchagra (Tchagra senegalus) is a bushshrike. This family of passerine birds is closely related to the true shrikes in the family Laniidae, and was once included in that group.

This species is found in the Arabian peninsula and most of Africa in scrub, open woodland, semi-desert and cultivation.

Taxonomy
In 1760 the French zoologist Mathurin Jacques Brisson included a description of the black-crowned tchagra in his  based on a specimen collected in Senegal. He used the French name  and the Latin . Although Brisson coined Latin names, these do not conform to the binomial system and are not recognised by the International Commission on Zoological Nomenclature. When in 1766 the Swedish naturalist Carl Linnaeus updated his Systema Naturae for the twelfth edition, he added 240 species that had been previously described by Brisson. One of these was the black-crowned tchagra. Linnaeus included a brief description, coined the binomial name Lanius senegalus and cited Brisson's work. The species is now placed in the genus Tchagra that was introduced by the French naturalist René Lesson in 1831. Nine subspecies are recognised.

Description

The black-crowned tchagra is a colourful and unmistakable species, 19–22 cm in length. It has a black crown and eye stripes separated by a broad white supercilium. The underparts are pale grey and the upperparts pale brown. The folded wings are chestnut and the tail is black, tipped white. The bill is black.

Sexes are similar, but young birds have a brown cap and a pale yellow bill. There are 14 subspecies, varying in size and the colour of the back, underparts and eyestripe.

Black-crowned tchagra has a descending whistling song, , and can be readily tempted into sight by imitating this call, presumably because the bird is concerned that there is an intruder in its territory. The male also has a switchback display flight.

Behaviour
Black-crowned tchagra lays two or three heavily marked white eggs in a cup nest in a tree or bush. Both sexes, but mainly the female, incubate for 12–15 days to hatching; the chicks fledge after another 15 days.

It is similar in habits to the shrikes, hunting insects and other small prey from a perch in a bush, although it sits less conspicuously than true shrikes.

References

 Barlow, Wacher and Disley, Birds of The Gambia,
 Sinclair, Hockey and Tarboton, SASOL Birds of Southern Africa,
 Tony Harris and Kim Franklin, Shrikes & Bush Shrikes (Christopher Helm, 2000)

External links
 Black-crowned tchagra - Species text in The Atlas of Southern African Birds.
 Black-crowned tchagra videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection
 BirdLife Species Factsheet

black-crowned tchagra
Birds of Africa
Birds of the Middle East
black-crowned tchagra
black-crowned tchagra

Black-crowned tchagra


Hatné este o comună slovacă, aflată în districtul Považská Bystrica din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 603 locuitori.

Istoric
Localitatea Hatné este atestată documentar din 1321.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hatné


بالكاد مشهور  هو فيلم كوميدي درامي تم إنتاجه عام 2000 , كتبه و أخرجه كاميرون كرو, وتحكي قصة الفيلم عن صحفي مراهق يكتب لمجلة رولينغ ستون بينما يغطي أخبار فرقة الروك ستيل ووتر, واجتهاده للحصول للحصول على قصته التأليفية الأولى, الفيلم شبه متعلق بسيرة المخرج كرو نفسه حيث كان في بدايته كاتباً لمجلة الرولينج ستون

إستلهاماً للتجربة الحقيقية التي مر بها كاميرون كرو يوم كان يكتب للرولينغ ستون أثناء مراهقته, ويليام ميلر طالب شاب في الخامسة عشر من عمره تغريه حياة فرقة روك صاعدة فينجرف في تيارها سعياً وراء أول خطوة في مشواره الصحفي , والدته إلين ميلر مصرة على إبقاء عينيها على تجربة إبنها خوفاً من علاقة الروك بالمخدرات أوائل السبعينيات . شقيقته أنيتا التي سئمت الوضع تترك مدرستها وتقرر التحول إلى مضيفة طيران , ينطلق ويليام مع كتابته أول مراجعة موسيقية له ويلفت انتباه محرر في مجلة فنية مرموقة ويعطيه الضوء الأخضر لمقابلة فنية مهمة مع الفرقة الصاعدة ( ستيل ووتر ) , ومع الفرقة يتعرف الفتى على بيني لين المهووسة بالفرقة و المتورطة مع أحد أعضاءها.

الأدوار الرئيسية

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

أفلام الطريق الأمريكية
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2000
أفلام إنتاج كولومبيا بيكتشرز
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية 2000
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام بلوغ سن الرشد الأمريكية
أفلام تاريخية
أفلام تقع أحداثها في سان دييغو
أفلام تقع أحداثها في سان فرانسيسكو
أفلام تقع أحداثها في عقد 1970
أفلام تقع أحداثها في كانساس
أفلام تقع أحداثها في كليفلاند
أفلام تقع أحداثها في ميسيسيبي
أفلام حاز كاتبها على جائزة الأوسكار لأفضل سيناريو أصلي
أفلام حولت إلى مسرحيات
أفلام دراما كوميدية أمريكية
أفلام دراما موسيقية أمريكية
أفلام درامية في 2000
أفلام دريم ووركس
أفلام طريق إنتاج عقد 2000
أفلام عن صحفيين
أفلام عن فرق موسيقية
أفلام كاميرون كرو
أفلام كتب نصها السينمائي كاميرون كرو
أفلام كوميديا درامية في 2000
أفلام كوميديا موسيقية درامية
أفلام كوميديا موسيقية درامية في عقد 2000
أفلام مصورة في ولاية نيويورك
أفلام من إخراج كاميرون كرو
أفلام من إنتاج كاميرون كرو
أفلام موسيقية كوميديا درامية
أفلام موسيقية كوميديا درامية أمريكية
أفلام موسيقى روك أمريكية

بالكاد مشهور


النُّفَّاخَةُ أو الأنفوخة أو البالون أو  النِفّيخة  نفاخة عبارة عن كيس يصنع من مادة المطاط، يُملأ بهواء ساخن أو غاز خفيف لتمكينه من الارتفاع في الهواء ويسمى البالون أحياناً المنطاد. ويرتفع البالون في الجو، لأن الهواء الساخن، أو الغاز الموجود بداخله أخف وزناً، وأقل كثافة من الهواء المحيط بالبالون من الخارج، ويشبه ارتفاع البالون في الهواء الجوي تماماً طفو قطعة من الفلين فوق سطح الماء.

تصنع البالونات بأحجامٍ وأشكال وتصميمات متعددة، كما أن لها العديد من الاستخدامات. فالأطفال يلهون ببالونات الألعاب. أما العلماء، فيستخدمون البالونات لحمل معدات جمع البيانات الخاصة بالأرصاد الجوية ، كذلك تستخدم البالونات المزودة بأجهزة إرسال لاسلكية، لبث الإذاعة المسموعة أو المرئية، في اتجاه المناطق النائية أو المعزولة. وتزود بعض البالونات بسلة، مثبتة أسفل الكيس، لحمل قائد البالون والركاب.

تسمى بالعربية ( النُفَّاخة )

راجع أيضا
 منطاد.
 المسبار اللاسلكي
 منطاد المراقبة

مراجع

بالونات
سلع مصنعة مطاطية

بالون


الماحوز أو أرض الرياحين هي قرية قديمـة من قرى مملكة البحرين، وتعرف برجال العلم والدين، ينتسب إليها عدد من العلماء في البحرين وعلى رأسهم الشيخ كمال الدين ميثم البحراني، والشيخ سليمان الماحوزي، وكذلك الشيخ حسن بن عبد الله الماحوزي، والشيخ عبد علي بن حسين الماحوزي، والشيخ حسين بن محمد الماحوزي، والشيخ عبد الله بن علي الماحوزي، والشيخ محمد بن ماجد الماحوزي، والشيخ محمد بن حسين الماحوزي. كما أنها مسقط رأس الشيخ يوسف العصفور البحراني.

الموقع الجغرافي
كانت الماحوز فيما سبق تحوي ثلاث قرى، وهي:
 هرته أو هلتا، وهي المنطقة التي يقع بها قبر الفيلسوف ميثم الماحوزي، والتي أصبحت من حيث التقسيم الحديث تبعا لمنطقة أم الحصم، وربما يكون الاسم مركب من كلمتين (هل) و(تل) ومعناها: هل التل أصبح كالهلال من بعيد؟ ونقل بعض العارفين أن معناه قلب الأسد، وكانت في هذه المنطقة عين ماء تسمى عين هرته وبجانبها مسجد لا وجود له هذا اليوم.
 الدونج، وهي المنطقة التي يقع بها قبر المحقق سليمان الماحوزي، ولم تزل في عصرنا اليوم ضمن منطقة الماحوز، ويقال أنها كانت مسكنا لكبار الموظفين في العهد البرتغالي، وفي اللغة دَنَجَ الأمر أي أحكمه، والدُنُج بمعنى العقلاء، ويقول الشيخ إبراهيم المبارك في كتابه المتقدم ذكره: دونج بضم الدال وسكون الواو وفتح النون من ماحوز.
 الغريفة، بضم الغين وفتح الراء، وهي تقع شرق الماحوز بجنب منطقة الجفير، والغُرَيفة تصغير غرفة، أما الغَرِيفة بفتح الغين وكسر الراء هو الشجر الكثيف الملتف، وقيل أنها غير الغريفة الموجودة حاليا بل هي الواقعة غرب مركز الشرطة التابع لميناء سلمان، وهناك منطقة أخرى مندثرة حاليا جنوب الشاخورة كانت تحمل نفس الاسم انتقل أهلها إلى الغريفة الحالية فسميت بنفس الاسم.

أما منطقة الماحوز حاليا وبحسب تقسيم المجمعات الحديثة فهي تقع أساسا في مجمع (334) وهو ما يسمى باللغة الدارجة (الفريج)، وتشمل من حيث التسمية مجمـع (332) ومجمع (331)، فتكون أقصى نقطة شمالا مسجد الشيخ علي والأدنى جنوبا ملعب نادي أم الحصم لكرة القدم، والأقصى شرقا المنطقة المقابلة للنادي البريطاني والأدنى غربا النادي الأهلي وما خلفه، وتقع الماحوز في موقع استراتيجي من العاصمة، فمن جهة الشرق تجد العدلية والغريفة والجفير، ومن جهة الجنوب أم الحصم، ومن جهة الغرب الزنج، ومن جهة الشمال جزء من العدلية أيضا، وتعتبر منطقة حيوية لارتباطها وقربها بأغلب مناطق البحرين وجزرها الهامة كالمحرق وسترة وقربها كذلك من ميناء سلمان.

سبب التسمية
يتداوله البعض وهو أنها سميت بذلك نظرا لكثرة الحوزات الدينية بها آنذاك إلا أننا لم نقف على ما يثبت ذلك.

ومعنى كلمة (الماحوز) كما جاء في لسان العرب تحت مادة (م.ح.ز) هو ضرب من الرياحين، وفي الحديث: بلغنا ماحوزنا قيل هو موضعهم الذي أرادوه، وأهل الشام يسمون المكان الذي بينهم وبين العدو ماحوزا، وأهل البصرة (الفاو) يسمون المكان المحجوز بين فرعي النهر (حوز)، وجاء تحت مادة (ح.و.ز) في المعجم الوسيط بمعنى ملكه وحدده يقال: حاز المال وحاز العقل والميم هنا زائدة، ويقول الشيخ إبراهيم المبارك في كتابه (ماضي البحرين وحاضرها): ماحوز كناعور جنوبا عن السلمانية وفيها عين كبيرة تسمى ام الشعوم.

معيشة سكانها
كان أهالي منطقة الماحوز كغيرهم من أهالي جزيرة البحرين يعيشون البساطة في العيش، فتراهم يتنقلون من منطقة إلى أخرى بحسب توافر مصدر رزقهم، حيث كان الناس آنذاك تسود بينهم المودة والاحترام وصفاء القلوب أكثر من أزماننا التي طغت عليها الماديات، فكانت مهنة الفلاحة والصيد أهم تلك المهن في البحرين عموما، إضافة إلى وجود مهن أخرى كالبناء والصفارة والنسج وما إلى ذلك، وتعتبر منطقة الماحوز من الأراضي الزراعية التي تكثر فيها النخيل، وكان الناس فيما سبق يسكنون خلال فترة الشتاء في منازلهم التي يبنونها من مواد البناء البسيطة من سعف النخل والبوادكير، أما في الصيف فإنهم ينتقلون إلى الجهة الغربية من المنطقة حيث الزروع والمياه التي تخفف عنهم حرارة الجو.

المراجع

أحياء المنامة
م

الماحوز


بيستريي إستوك  هي مدينة في مقاطعة ألطاي كراي في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 4335 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في كراي ألطاي

بيستريي إستوك (ألطاي كراي)


Sonam Drakpa (, né en 1359 et décédé en 1408 est le régent du Tibet central (Ü-Tsang) sous la dynastie Phagmodrupa. Il remplace Drakpa Changchub à cette fonction.

Roi du Tibet central
Dynastie Phagmodrupa
Naissance en 1359
Décès en 1408
Personnalité tibétaine du XIVe siècle

Sonam Drakpa


A Região Geográfica Imediata de Lavras é uma das 70 regiões geográficas imediatas do Estado de Minas Gerais, uma das dez regiões geográficas imediatas que compõem a Região Geográfica Intermediária de Varginha e uma das 509 regiões geográficas imediatas do Brasil, criadas pelo IBGE em 2017.

Municípios
É composta por 14 municípios:

 Bom Sucesso

 Cana Verde

 Carrancas

 Ibituruna

 Ijaci

 Ingaí

 Itumirim

 Itutinga

 Lavras

 Luminárias

 Nepomuceno

 Perdões

 Ribeirão Vermelho

 Santo Antônio do Amparo

Estatísticas
Tem uma população estimada pelo IBGE para 1.º de julho de 2017 de 227 973 habitantes, área total de 5 272,657 km² e densidade demográfica de 43,2 habitantes/km².

Ver também

 Lista de regiões geográficas intermediárias e imediatas de Minas Gerais
 Subdivisões do Brasil

Referências
Regiões geográficas imediatas de Minas Gerais

Região Geográfica Imediata de Lavras


Testul flăcării (adesea numit și testul de colorație a flăcării) este un procedeu utilizat în chimia analitică calitativă, mai exact în analiza calitativă anorganică, ce are ca scop identificarea anumitor elemente chimice, în general a ionilor metalici. Are ca și concept de bază spectrul de emisie caracteristic fiecărui element în parte. Colorația flăcărilor depinde, de asemenea, și de temperatură.

Metodă
Acest test presupune introducerea unui eșantion din proba de analizat într-o flacără, și observarea colorației acesteia. Ideea de bază a metodei este că atomii din eșantion se evaporă și, datorită temperaturii, emit lumină când încă se află în flacără.

De obicei, proba de analizat se tratează cu acid clorhidric concentrat, din mai multe motive: pentru a elimina posibile reziduuri și pentru a transforma compușii existenți în cloruri metalice, care sunt majoritatea compuși volatili, deci vor colora mai bine flacăra.

Elemente comune

Galerie

Vezi și
 Culoarea flăcărilor
 Linie spectrală

Referințe

Chimie analitică
Foc

Test de flacără


Kęstas ist ein litauischer männlicher Vorname, abgeleitet von kęsti ("leiden"), Abkürzung von Kęstutis.

Personen
Kęstas Komskis (* 1963),  Politiker, Bürgermeister von Pagėgiai.

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname
Kurzform (Vorname)

Kęstas


Triscila Oliveira é uma escritora e ativista contra a desigualdade social e o racismo brasileira. Desde 2015, mantém um perfil no Instagram para divulgar e produzir conteúdo autoral sobre educação, racismo, empoderamento feminino e questões de classe.

Após ler um episódio da webcomic Os Bolsominions, de Leandro Assis, Triscila escreveu um comentário no perfil do desenhista no Instagram comentando que, por ser ex-empregada doméstica, havia se identificado com a situação da HQ. A tira em questão, intitulada "Manteiga", contava a história de uma empregada que acorda 4 horas mais cedo que a patroa para chegar a tempo no trabalho e que recebe uma bronca porque a manteiga estava dura no café da manhã e deveria chegar mais cedo para que isso não acontecesse. Triscila e Leandro se tornaram amigos e ela passou a ser corroteirista da webcomic, que mudou seu nome (que fazia referência ao termo pejorativo usado para os seguidores do então presidente Jair Bolsonaro) para Os Santos e passou a abordar a vida de duas famílias: uma de bancos ricos da Zona Sul do Rio de Janeiro e outra de suas empregadas domésticas, mulheres negras da periferia.

Durante a pandemia de COVID-19, a webcomic Os Santos foi interrompida provisoriamente, sendo substituída pela série Confinada, ambientada no mesmo universo ficcional, com participação de alguns personagens da outra série, embora com foco em duas personagens novas: a influencer milionária Fran Clemente e sua empregada doméstica Ju, que passam por um período "confinadas" na cobertura de Fran durante a pandemia. A HQ ganhou uma edição impressa em 2021, publicada pela editora Todavia.

Em setembro de 2020, Triscila e Leandro foram contratados como chargistas pela Folha de S.Paulo, mantendo a parceria focada principalmente na crítica social. Em 2022, ambos ganharam o Prêmio Angelo Agostini de melhor roteirista e de melhor lançamento pela edição impressa de Confinada.

Ligações externas

Mulheres ganhadoras do Prêmio Angelo Agostini
Brasileiros de ascendência africana

Triscila Oliveira


She's the Boss —en español: Ella es la jefa—es el álbum debut en solitario del cantante británico Mick Jagger, lanzado el 25 de febrero de 1985. Cuando The Rolling Stones firmaron contrato con Columbia Records en 1983,  se destinó parte del dinero a la realización de proyectos solistas, y Jagger comenzó a trabajar en el que sería su primer álbum.

Historia

Tras el lanzamiento de Undercover, Jagger comenzó a componer material para su primer proyecto en solitario y solicitó la ayuda de varios amigos músicos cuando comenzó la grabación en el estudio en mayo de 1984. Participaron  Pete Townshend, Jeff Beck, Carlos Alomar, Herbie Hancock y Compass Point Allstars, mientras que Jagger compartiría tareas de producción con Bill Laswell y Nile Rodgers.

Keith Richards, socio musical de Jagger en los Stones, no estaba contento con que Mick encarara su proyecto en solitario, sintiendo que la banda debería ser la primera prioridad para él; en particular, Richards estaba molesto porque en 1983, Jagger había firmado un contrato de tres álbumes solistas con CBS en el acuerdo multimillonario de los Stones sin informar a ninguno de los miembros de la banda.

La creciente fricción entre ambos músicos estallaría públicamente en 1986 antes de que resolvieran sus diferencias un par de años después. En sus memorias de 2010, Life Richards comentó: "Es como Mein Kampf. Todos tenían una copia, pero nadie le prestó atención".

She's the Boss fue publicado el febrero de 1985, alcanzando el puesto 6 en el Reino Unido y 13 en los Estados Unidos, donde llegó a ser disco de platino. Por su parte, el primer sencillo del álbum «Just Another Night» logró el número 1 en la lista US Mainstream Rock y el número 12 en la US pop chart.

El segundo sencillo «Lucky in Love» alcanzó el Top 40 US hit, siendo una versión remixada de la publicada en el álbum, con una duración de 4:51. También contó con un videoclip.

La versión de «Hard Woman» lanzada como sencillo es radicalmente diferente de la versión del álbum. El sencillo se titula «Hard Woman (New Version)». El vídeo realizado para la canción utilizó ampliamente una supercomputadora Cray X-MP para su animación, convirtiéndolo en uno de los vídeos musicales más caros realizados hasta ese momento.

El éxito del álbum sumada a la aparición en solitario de Jagger en Live Aid en julio de 1985 y el exitoso cover de «Dancing in the Street» realizado a dueto con David Bowie, influyó en Jagger para grabar un segundo disco, Primitive Cool que se lanzaría en 1987.

Aunque originalmente fue lanzado por CBS, She's the Boss fue adquirido y reeditado por Atlantic Records en 1993 luego del lanzamiento del tercer álbum de Jagger, Wandering Spirit.

En 1986, el cantante jamaicano Patrick Alley intentó demandar a Jagger por la canción «Just Another Night», sobre la cual Alley afirmó haberla grabado en 1979 y posteriormente publicado en su álbum A Touch of Patrick Alley en 1982. Alley afirmó que Sly Dunbar (que tocaba la batería en She's the Boss) también tocaba en su grabación. El caso fue resuelto en 1988, con Jagger afirmando "Mi reputación está realmente limpia. Si eres bien conocido, la gente se levanta y te dispara".

Lista de canciones
Todos los temas fueron compuestos por Mick Jagger, salvo los que se indican.

Personal
 Productores: Mick Jagger, Bill Laswell y Nile Rodgers
 Ingenieros: James Farber, Dave Jerden y Bill Schenima

Listas

Semanales

Sencillos

Certificaciones

Nota: ^ Cifras de ventas basadas únicamente en la certificación

Enlaces externos
 She's the Boss en AllMusic (en inglés)

Referencias

Álbumes en inglés
Álbumes de 1985
Álbumes debut de 1985
Álbumes de Mick Jagger
Álbumes de Atlantic Records
Álbumes de Columbia Records
Álbumes producidos por Nile Rodgers
Álbumes producidos por Mick Jagger

She's the Boss


Elbeyli, Kilis ilinin bir ilçesidir.

Tarihi
Oğuzlar'ın, Alkırevli boyunun, Elbeyli Türkmen aşiretine mensup yörükler tarafından kurulmuştur. Bu Türkmen aşiretine mensup insanların Türkiye'de ve Suriye'de değişik yerleşim yerleri mevcuttur. Elbeyli İlçesi, 1040 ve 1157 tarihleri arasında Büyük Selçuklu İmparatorluğu hâkimiyetindeyken, sırasıyla İlhanlılar ve Dulkadiroğluları egemenliğine geçmiş, 1516'da Mercidâbık Muharebesi ile Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliğine geçmiştir.

Cumhuriyetin ilk yıllarında Suriye'nin Cerablus kazasına bağlı bir köy iken, Misak-ı Milli'den sonra Cerablus Suriye sınırları içerisinde kalınca 1931 yılında köy olarak Gaziantep'in, Kilis ilçesine bağlanmıştır. 1946 yılında, ilçe yapılan Oğuzeli'ne bağlanmış, 1995 yılında da Kilis'in il olmasıyla ilçe olarak tekrar Kilis iline bağlanmıştır.

Elbeyli ilçesinin köy konumundayken ismi "Alimantar" idi.

Elbeyli'nin güneyinde Suriye, kuzeyinde Gaziantep merkezi, doğusunda Gaziantep'in Oğuzeli ilçesi, batısında ise Kilis ili ile sınır komşusudur.

Arazi yapısı düz ve ovadır, dağ ve tepeler bulunmamaktadır. Denizden yüksekliği 650 metre, yüzölçümü 262 km²'dir. Arazi görünüm olarak çıplak, orman ve ağaç topluluklarına rastlanmamaktadır. Arazinin bitki örtüsü genellikle otsu bitkiler yani bozkırdır.

Ekonomik durum
İlçe merkez ve köylerinde halkın büyük çoğunluğu tarımla uğraşmaktadır. İlçe halkı, geçimini büyük oranda çiftçilik ve hayvancılık ile sağlamaktadır.

Tarım
İlçemizde halkın %90'ı geçimini tarım ve hayvancılıkla temin etmektedir. Tarımdan elde edilen ortalama gelir dekar başına; buğday 200–250 kg (sulu alanda 350–400 kg), mercimek 100–150 kg. Antepfıstığı 100 kg civarındadır.

İlçede tarım sektöründe 1.252 aile çalışmaktadır. 2005 Yılında 943 çiftçimiz çiftçi kayıt sistemi ve doğrudan gelir desteğine başvurmuş olup hâlen çalışmalar devam etmektedir.

Nüfus
İlçe merkezinin nüfûsu 2.034, bağlı köylerin nüfûsu ise 3.807 olup, toplam nüfûs 5.841'dir. Nüfusun büyük çoğunluğu çiftçilikle uğraşmaktadır.

Genel Seçimler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNET
 Elbeyli Kaymakamlığı

Elbeyli


An Lecanorchis virella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tamotsu Hashimoto. An Lecanorchis virella in nahilalakip ha genus nga Lecanorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lecanorchis

Lecanorchis virella


Sabrina Ionescu () este o jucătoare de baschet americană la Universitatea din Oregon. Ea este liderul tuturor femeilor NCAA în triple-double.

Biografie
Sabrina Ionescu este fiica Lilianei Blaj și a lui Dan Ionescu. Are doi frați, unul mai mare, Andrei, si celalălt geamăn, Edward, ultimul dintre ei jucând baschet la City College din San Francisco. Ea este de origine romană și vorbește limba romană.

Liceu
Sabrina a fost câștigătoare patru ani la baschet la Liceul Miramonte din Orinda, California, sub conducerea lui Kelly Sopak.

În calitate de boboc în 2012-13, a jucat în 14 din 29 de jocuri și a avut o medie de 13,8 ppg., 3,9 apg. și 3,9 spg. pentru a-și ajuta echipa la un record de 27-3 și un finisaj secundar al secțiunii II din California de Nord.

În al doilea an de studenție în 2013-14, a ajutat echipa sa la un record de 30-2.

În primii ani de liceu, a înregistrat o medie de 18,7 puncte, 7,7 recuperări, 4,2 asistă și 4,7 intercepții, ajutând Miramonte HS la un record de 30-2 și o apariție în semifinalele diviziei CIF.

În ultimul an, a condus-o pe Miramonte la jocul titlului diviziei CIF deschis după ce a obținut în medie 25,3 puncte, 8,8 pase decisive, 7,6 recuperări, 4,5 intercepții și 1,3 blocaje pe joc. Ea a înscris un triple-dublu în pierderea jocului de campionat la Chaminade cu 24 de puncte, 10 pase decisive și 10 recuperări. Ionescu a făcut, de asemenea, o primă jumătate de buzzer - atunci cand mingea intră în cos dupa ce timpul de atac s-a scurs.

A primit onoruri naționale, printre care "Jucătorul de baschet american de azi pentru fete", "Cel mai bun jucător al anului și jucător de stat Gatorade al anului", a intrat in selectia McDonald's All-America și Jordan Brand All-American. Ea a numit McDonald's All-America joc MVP după ce a atins un record 25 de puncte, inclusiv șapte "three-pointers", cu 10 recuperări.

Ea este, de asemenea, liderul tuturor timpurilor în pase decisive 769, interceptari 549 și Triple Doubles 21. În plus față de recordul de carieră, Ionescu deține, de asemenea, cele mai bune trei înregistrări Miramonte cu 598 (2013-14), 760 (2014-15) și 834 (2015-16). Ionescu deține, de asemenea, recordul single de scoruri de 43 de puncte față de Liceul de Pini, în timp ce a fost dublu și triplu echipat și unicul record de joc în pase decisive cu 19 la Dublin High School.

Cal Stars Nike EYBL
Ionescu a jucat baschet din clasa a IV-a pentru Clubul Cal Stars Nike EYBL din Orinda, CA. În urma anilor ei de juniori, echipa ei a castigat prestigiosul campionat Nike Nationals EYBL în North Augusta, Carolina de Sud, după un sezon de 54-1. Ea a fost colegă de echipă cu Mariya Moore (USC), Minyon Moore (USC), Kelli Hayes (UCLA), Natalie Romeo (Washington), Evina Westbrook (Tennessee), Mallory McGwire (Oregon), Kat Tudor și Aquira Decosta (Baylor).

Universitatea din Oregon

Primul an
În calitate de boboc, ea a fost numită 2017 Pac-12 Freshman of the Year, după cum a fost votată de antrenorii de liga.

Ionescu a înregistrat patru triple-duble, unul timid al înregistrării Pac-12 și două mai puțin decât recordul NCAA. A obținut o medie de 14,6 puncte, 6,6 recuperări și 5,5 pase decisive, și a ocupat locul al doilea în echipă în scor și rebound, și primul loc în pase decisive. De asemenea, a postat șapte dublu-duble, clasându-se pe locul trei în clasamentul Pac-12 și pe locul 29 în NCAA, cu 183 de pase în acest an. Raportul său de asistență / cifră de afaceri de 1,93 la 1 a fost cel de-al doilea cel mai bun la Pac-12. Ea a fost numită Pac-12 Freshman of Week săptămânal de patru ori și a fost numită jucător național al USBWA săptămânii. În plus, ea a fost premiată cu premiul național "USBWA" al anului, fiind cea mai bună studentă de bacalaureat din țară.

Anul Sophomore
În data de 26 februarie 2018, Ionescu a fost numită baschetbalista al colegiului espnW al săptămânii. Ionescu a condus Ducks la cea de-a treia ediție a campionatului de baschet de la Pac-12.

Ea a condus conferința în ceea ce privește notarea (19.2) și pasele decisive, oferind 7,8 pase decisive pe joc, fiind locul cinci în țară. Ea are 16 dublu-duble în acest sezon și 14 jocuri cu 20 de puncte. A înregistrat 10 meciuri de asistență de 13 ori în acest sezon, oferind de două ori un sezon de ligă 14. În urma celui de-al doilea sezon, a fost numită Pac-12 Conference Women's Basketball Player of the Year. A fost numită și o primă echipă All-American de ESPN. Oregon Ducks a câștigat, de asemenea, campionatul Pac-12 pentru prima dată din 2000. Ea este finalistă a Premiului Naismith și a Premiului Nancy Lieberman. La sfârșitul celui de-al doilea an, ea va fi liderul NCAA de-a lungul timpului în triple-duble.

New York Liberty

În anul 2020 ea a fost selectată în lotul echipei New York Liberty din WNBA.

În 2023 a stabilit un nou record la concursul de 3 puncte (3-Point Contest), terminând cu 37 de puncte din 40 posibile la All Star Game.

Note

Legături externe

  Sabrina Ionescu la WNBA
  Sabrina Ionescu basketball-reference.com

Nașteri în 1997
Nașteri pe 6 decembrie
Americani de origine română
Baschetbaliste americane
Gemeni din Statele Unite ale Americii
Gemeni sportivi
Oameni în viață
Români americani

Sabrina Ionescu


O líder do Partido Conservador (oficialmente o líder do Partido Conservador e Unionista ) lidera o Partido Conservador Britânico como seu membro mais antigo. A atual titular do cargo é Liz Truss, que foi eleita para o cargo a partir de 5 de setembro, após sua vitória nas eleições para a liderança do partido. Truss renunciou ao cargo de líder em 20 de outubro de 2022, apenas 45 dias após ser eleito. Outro líder substituirá Truss em 28 de outubro. Até então, ela permanece titular.

Desde a formação do partido em 1834 até 1922, o líder do Partido Conservador não era um cargo formal; em vez disso, havia um líder partidário em cada câmara do Parlamento, e eles eram considerados iguais, a menos que um tivesse precedência sobre o outro, como quando um estava servindo como primeiro-ministro. Após a aprovação da Lei do Parlamento de 1911, a redução do poder na Câmara dos Lordes sugeriu que o líder conservador na Câmara dos Comuns seria preeminente, mas esse fato não foi formalizado até 1922.

Desde 1922, um líder do Partido Conservador é eleito formalmente, mesmo quando o partido é da oposição. Originalmente, o líder do partido foi nomeado de forma opaca por outros membros de alto escalão do partido. Esse processo foi gradualmente democratizado no final do século XX; em 1965, a nomeação estava vinculada à votação dos deputados partidários e, em 1998, o processo foi aberto a todos os partidários para decidir entre os dois últimos candidatos selecionados pelos parlamentares.

De acordo com as regras do partido, os membros podem votar na liderança conservadora mesmo que não sejam cidadãos britânicos, não vivam no Reino Unido e não tenham o direito de votar nas eleições gerais do Reino Unido.

Em setembro de 2022, três dos líderes do partido eram mulheres: Margaret Thatcher, Theresa May e Liz Truss, todas como primeira-ministra.

Líderes gerais do partido (1834-1922)

Líderes do partido (1922-presente)

Linha do tempo

Ex-líderes partidários vivos
Há oito ex-líderes do partido vivos. Do mais velho ao mais novo:

Líderes da Câmara dos Lordes e dos Comuns

Líderes na Câmara dos Lordes (1834-presente)
Os asteriscos foram considerados o líder geral do partido.

 O Duque de Wellington : 1834-1846
 Lord Stanley (14º Conde de Derby de 1851): 9 de março de 1846 - 27 de fevereiro de 1868 *, eleito em uma reunião do partido
 O Conde de Malmesbury : 1868-1869, nomeado pelo primeiro-ministro Disraeli
 The Lord Cairns : 1869-1870, eleito em uma reunião do partido

Líderes na Câmara dos Comuns (1834-1922)
Os asteriscos foram considerados o líder geral do partido.

 Sir Robert Peel : 18 de dezembro de 1834 1846*
 Lord George Bentinck : 1846-1847
 O Marquês de Granby : 9 de fevereiro de 1848 - 4 de março de 1848, eleito em uma reunião do partido
 Nenhum: 1848–1849
 Conjuntamente Benjamin Disraeli, o Marquês de Granby, e John Charles Herries : 1849-1852,  eleito em uma reunião do partido
 Benjamin Disraeli : 185221 de agosto de 1876 (líder geral de 27 de fevereiro de 1868)
 Sir Stafford Northcote : 21 de agosto de 1876 - 24 de junho de 1885, nomeado pelo primeiro-ministro Beaconsfield
 Sir Michael Hicks Beach : 24 de junho de 1885 - 3 de agosto de 1886, nomeado pelo primeiro-ministro Salisbury
 Lord Randolph Churchill : 3 de agosto de 1886 - 14 de janeiro de 1887, nomeado pelo primeiro-ministro Salisbury
 William Henry Smith : 17 de janeiro de 1887 - 6 de outubro de 1891, nomeado pelo primeiro-ministro Salisbury
 Arthur Balfour : 189113 de janeiro de 1906,  nomeado pelo primeiro-ministro Salisbury (líder geral de 1902)
 Joseph Chamberlain : 1906
 Arthur Balfour : 190613 de novembro de 1911*
 Lei Bonar : 13 de novembro de 1911 - 21 de março de 1921, eleito em uma reunião do partido (líder geral de 1916)
 Austen Chamberlain : 21 de março de 1921 - 23 de outubro de 1922, eleito em uma reunião do partido

Eleições de líderes conservadores por reunião do partido

Câmara dos Comuns

Câmara dos Lordes

Veja também

 Comitê de 1922

 Lista de legislaturas por país
 Long Parliament
 Política do Reino Unido
 Rump parliament
 Short Parliament

Ligações externas
 Site oficial

Líder do Partido Conservador


Livanátes, en , est une ville du dème des Locriens, dans le district régional de Phthiotide, en Grèce-Centrale.

Selon le recensement de 2011, la population de la ville compte .

Il s'agit également d'une station balnéaire, avec des plages et des restaurants. Néanmoins, il ne s'agit pas d'une destination touristique : elle est fréquentée plutôt  par  les habitants de la région.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ville en Grèce-Centrale

Livanátes


مدينة البصيرة ناحية سورية تابعة لمنطقة دير الزور في محافظة دير الزور. البصيرة مدينة عميقة الجذور في التاريخ، تتميز بجمال طبيعتها وخصوبة أراضيها، وتقع لجهة الشرق من مركز محافظة «دير الزور» على بعد 43 كم عند ملتقى نهر «الخابور» بنهر «الفرات»، وهي من أهم الحواضر في المنطقة.

أصل التسمية
يروى أن اسمها «تاباكان» ثم أصبح اسمها «شوبرا»، في عهد الآشوريين «تركسيون» سماها الرومان «سيرسيوم»، عندما فتحها العرب كان اسمها «قرقيسيا» نسبة إلى «قرقيسيان» الملك «طهمورث»، وهناك روايات كثيرة حول تسميتها كتلك القائلة: سميت «البصيرة» كناية إلى «البصرة» في العراق أو إلى المكان البصير أو المرتفع، و«البصيرة» مدينة تاريخية قديمة، وكانت عامرة زاهرة وافرة الثروة كثيرة السكان، حيث بلغ عدد سكانها في العهد الروماني 60 ألف نسمة.

فتحت «قرقيسيا» في عهد الخليفة «عمر بن الخطاب»- رضي الله عنه- على يد «عياض بن غنم» وقائده «سهل بن عدي»، وأصبحت قاعدة للجيوش العربية الإسلامية لإدارة بلاد الخابور، وازدهرت في العصر الأموي إذ سكنها بنو «كلاب»، واعتصم بها «زفر بن الحارث الكلابي» أيام «مروان بن الحكم». أضمحل دورها في العصر العباسي وأصبحت بلدة تابعة للرحبة.

تتميز البصيرة بجمال طبيعتها بحكم مرور نهري «الفرات» و«الخابور» فيها، فنشاهد مساحات كبيرة من الأراضي الخصبة ذات الإنتاجية المميزة، وتعتبر «البصيرة» من الوجهة الإدارية مركز ناحية ويتبع لها "16" قرية ومزرعة، ويبلغ عدد سكانها 23 ألف نسمة، ومساحة مخططها التنظيمي «810 هكتارات». تشتهر بالزراعة وصناعة الفخار والبسط، كما تشتهر بصناعاتها اليدوية القديمة مثل صناعة الفخار والبسط. أحدث فيها عام 1968م مجلس بلدي وقام بتنفيذ العديد من المشاريع الخدمية، من صرف صحي وتعبيد الطرق وإنارة الشوارع العامة.

بوجد في «البصيرة» العديد من المرافق المهمة كبنى تحتية إذ تضم: مركزا ثقافيا، مركز هاتف، مركز كهرباء، مركزا صحيا، مركز بريد، مركز عمران، مركز توجيه تربوي، صالة استهلاكية، وحدة مياه، مركز نفاذ للمعلوماتية، رابطة نسائية، مصرفا زراعيا، مصلحة زراعية، وحدة إرشادية، وحدة وقاية مزروعات. وتضم الناحية العديد من المساجد منها على سبيل المثال: «الصالح»، «البصيرة» القديم، «الصفا»، «البو فهد»، «الرواكع»، «العابد».

الثروة النباتية والحيوانية
تتميز "البصيرة" بأنها منطقة زراعية خصبة تشتهر بزراعة القطن والحبوب والخضراوات إلى جانب تربية المواشي، حيث تبلغ مساحة الأراضي القابلة للزراعة "1155 هكتارا" وأعداد ثروتها الحيوانية من الأغنام "29 ألف رأس" ومن الماعز "65 رأسا" ومن الأبقار "1750 رأسا.

صناعة الفخار
موقع «البصيرة» ومثالية الطين في المنطقة جعلها تتميز بهذه الصناعة حتى إن صانعي الفخار المحترفين يأخذون الطين منها إن أرادوا الإتقان، وهنا أذكر أنه يوجد معمل واحد في المنطقة هو المعمل الذي يعود لعائلة السلامة وكان يسد احتياجات «دير الزور» ويصدر إلى «الحسكة» و«الرقة» أيضاً، وكان المعمل وحده كافياً ويغطي هذه المناطق وذلك بسبب قدرة العامل الواحد في المعمل على صنع 100 قطعة في اليوم، ولكن في العقود الأخيرة تم افتتاح أكثر من مفخرة أي معمل للفخار في «دير الزور» وفي «الرقة» ولكن بإشراف أبناء «البصيرة» أو أشخاص تعلموا فيها صناعة الفخار.

الأدباء والباحثين
عرفت البصيرة الكثير من المبدعين سواء في مجال البحث أو الأدب أو الفن التشكيلي فمن شعراء البصيرة نذكر الشاعر «فاروق الحميد» الذي أصدر عدة مجموعات شعرية منها: «تباً لي... تباً لهذي الأنقاض»، «الشعراء في الهاوية»، «أوزان وخوابي». ومن الباحثين نذكر الباحث «عبد القادر سلامة»، وكذلك الباحث «محمد غدو الصالح السليمان» الذي أصدر: «الرحلات الخيالية في الشعر العربي الحديث». أما الفن التشكيلي فنذكر الفنان التشكيلي «زكريا اللجي» وهو خريج كلية الفنون الجميلة، جامعة «دمشق»

المراجع

أماكن مأهولة على نهر الفرات
أماكن مأهولة في منطقة دير الزور
أماكن مأهولة في ناحية البصيرة
بلدات سوريا
تجمعات سنية في سوريا

البصيرة (مدينة)


15-16 Haziran Olayları, 15-16 Haziran 1970 tarihlerinde Türkiye'de İstanbul merkezli olarak başlayan ve yayılan, Türkiye tarihindeki en büyük işçi eylemlerinden biri.

Arka plan

Yasal düzenleme girişimi

1970'te, çalışma yaşamını ve temel sendikalar mevzuatını düzenleyen 274 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Yasası ile 275 sayılı Sendikalar Yasası'nda değişiklik yapan tasarı, Adalet Partisi ve Cumhuriyet Halk Partisi'nin işbirliğiyle önce Millet Meclisi ardından Senato'dan geçirildi. Yapılan değişiklik, işçilerin sendika seçme özgürlüğünü önemli ölçüde kısıtlamakta, sendika değiştirmeyi güçleştirmekteydi. Yasa taslağı 11 Haziran 1970'te Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay'ın onaylamasıyla yürürlüğe girdi.

Kanunlaşan tasarı esas olarak Türk-İş'ten DİSK'e işçi akışını önlemeyi amaçlamaktaydı. DİSK ve bağlı sendikalar yeni yasaya tepki gösterdiler. Türkiye İşçi Partisi ise söz konusu yasa değişikliklerini Anayasa Mahkemesi'ne götüreceğini açıkladı ve iptal davası açtı.

Olayların gelişimi

DİSK'li sendikacıların ve yöneticilerin tepkileri, 15 Haziran 1970 sabahı, İstanbul'un belli başlı merkezlerine doğru yürüyüşe geçmeleriyle yeni bir evreye girdi. Son 1,5 yıldır bazı büyük fabrikalarda çeşitli işçi hareketleri ve direnişleri sürmekte olduğundan birçok fabrikada ve işçi semtinde gerginlik artmıştı. 15 Haziran 1970'te patlak veren olaylar da bir nevi dışavurum oldu. Kentin Anadolu yakasında başlayan yürüyüş Kartal ilçesinden yürüyüşe katılan işçilerle Ankara Asfaltı (E-5 karayolu) boyunca ilerlerken, kendilerine başka fabrikalardan da katılanlar oldu. Göztepe dolaylarında, Otosan Fabrikası işçileri ile DMO işçileri de onlara katıldı ve yürüyüş saat 17:00'ye kadar sürdü. Bir başka yürüyüş kolu da Beykoz ve Paşabahçe'den Üsküdar'a doğru oluştu.16 Haziran'da ise Gebze'den başlayan işçi yürüyüşü, Kartal'dan katılan işçilerle birleşerek Bağdat Caddesi üzerinden Kadıköy İskele Meydanı'na kadar ulaştı.

Avrupa Yakası'nda ise 15 Haziran 1970'te, Bakırköy-Topkapı-Sağmalcılar güzergahında yürüyüş yapıldı. 16 Haziran'da da, kentin Topkapı dışındaki kesimlerinden gelen kollar birleşip, Aksaray üzerinden önce Sultanahmet'e, oradan Cağaloğlu ve vilayetten (valilik) geçip Eminönü'ne geldiler. Valilik Haliç üzerinde yer alan o zamanki iki köprüyü de açtırarak, eylemcilerin Beyoğlu tarafına geçmesini engelledi. Levent ve Beyoğlu'nda da küçük yürüyüş kolları oluşmuştu.

Gösterilere pek çok fabrikadan 75.000 dolaylarında işçi katıldı. Gösterilen tepki esas olarak DİSK üyesi işçilerden geldiği halde, yürüyüşlere çok sayıda Türk-İş işçisi de toplu halde katıldı. Olayların birinci günü akşamı Bakanlar Kurulu 60 günlük bir sıkıyönetim ilan etti. DİSK ve bağlı sendikaların yöneticilerinin pek çoğu sıkıyönetim mahkemelerince tutuklandılar ve yargılandılar. Kadıköy'de meydana gelen olaylarda 2 işçi, 1 polis ve 1 esnaf yaşamını yitirdi. 16 Haziran'da Ankara, Adana, Bursa ve İzmir'de de küçük çaplı olaylar yaşandı.

Olayların ardından CHP Genel Sekreteri Bülent Ecevit, Genel Başkan İsmet İnönü ile birlikte partisi adına, TİP'den ayrı olarak Anayasa Mahkemesi'ne başvurdu. Anayasa Mahkemesi, yasa değişikliği konusunda açılmış olan davaları daha sonra karar bağlayarak, söz konusu yasa değişikliklerini iptal etti.

Sonuçları

Eylemler sırasında ve sonrasında hayatını kaybedenler

16 Haziran günü ölenler
 Yaşar Yıldırım, Mutlu Akü Fabrikası işçisi
 Mustafa Bayram, Vinleks işçisi
 Mehmet Gıdak, Cevizli Tekel Fabrikası işçisi
 Doğukan Dere, esnaf
 Yusuf Kahraman, polis memuru

Eylemle bağlantılı direnişlerde ölenler
 Hüseyin Çapkan, eylemlerden sonra direniş başlatan Gıslaved işçilerinden Lastik-İş sendikası üyesi işçi
 Necmettin Giritlioğlu, Aliağa rafinerisi inşaatında çalışan ve greve giden Yapı-İş Sendikası Genel Başkanı

Eyleme katılan işçilerin çalıştıkları fabrika / işletmelerden bazıları
 Türk Demir Döküm
 Sungurlar
 Derby
 Elektrometal
 Rabak
 Auer
 Çelik Endüstrisi
 Mutlu Akü
 Vinileks
 Otosan
 Arçelik
 Vita

Değerlendirme
16 Haziran'da Kocaeli ve İstanbul'da sıkıyönetim ilan edildi. 12 Mart ve 12 Eylül Askeri Darbelerinde Kemal Türkler ve diğer DİSK yöneticileri halkı kışkırtmak ve bölücülük propagandası yapmaktan yargılandılar; davalardan beraat ettiler. Olayların ardından CHP Genel Sekreteri Bülent Ecevit, Genel Başkan İsmet İnönü ile birlikte partisi adına, Türkiye İşçi Partisi'nden ayrı olarak Anayasa Mahkemesi'ne başvurdu. Anayasa Mahkemesi, yasa değişikliği konusunda açılmış olan davaları daha sonra karar bağlayarak, söz konusu yasa değişikliklerini iptal etti. Yasa da anayasaya aykırı olduğu için Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edildi.

Mirası
15-16 Haziran eylemleri özellikle sol siyasi partiler için Türkiye'deki geniş çaplı ilk büyük işçi sınıfı eylemi olduğu için önem taşır ve sahiplenilir. Sol partiler ve sendikalar eylemin yıldönümlerinde çeşitli etkinlikler ve toplantılar düzenlerler.

Popüler kültüre etkileri
Vasıf Öngören'in 1977'de yazdığı Zengin Mutfağı adlı tiyatro eserinde ve aynı eserin 1988 yılında sinemaya aktarılması olan Zengin Mutfağı adlı filmde 15-16 Haziran Olayları sırasında bir burjuvanın konağındaki mutfağında gelişen olaylar işlenir.

Ayrıca bakınız
 DİSK
 Kemal Türkler
 Zengin Mutfağı (film)

Kaynakça

Konuyla ilgili yazılan eserlerden bazıları
 Kemal Sülker, 15-16 Haziran Türkiyeyi Sarsan İki Uzun Gün, İleri Yayınları 2005, ISBN 975-6288-50-7
 Sırrı Öztürk, İşçi Sınıfı Sendikalar ve 15/16 Haziran, Sorun Yayınları 2001, ISBN 975-431-118-8
 Kamil Ateşoğulları, İki Uzun Gün ve Bir Uzun Yürüyüş, 15-16 Haziran, Birleşik Metal-İş Yayınları 2003, pdf formatında Kitap için

Türkiye'de protestolar
İşçilik
Toplumsal hareketler
1970'te Türkiye

15-16 Haziran olayları


Tunelul este un film românesc din 1966 scris și regizat de Francisc Munteanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Margareta Pîslaru, Ștefan Bănică, Ion Dichiseanu .

Prezentare

Distribuție

Producție
Filmările au avut loc în perioada . Cheltuielile de producție s-au ridicat la ___ lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 3.133.733 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1966 în film
 Listă de filme românești despre cel de-al Doilea Război Mondial

Filme din 1966
Filme românești
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme în limba română
Filme regizate de Francisc Munteanu

Tunelul (film)


Rudolf Pechel, né le  à Güstrow en Allemagne, et mort le  à Zweisimmen en Suisse, est un journaliste allemand et un résistant au nazisme.

Biographie

Jeunesse
Il est le fils du professeur de lycée Ludwig Pechel et de sa femme Elisabeth, née Firnhaber. Il fréquente le lycée de Güstrow et y passe son Abitur. Après le service militaire obligatoire accompli comme cadet de la marine, il entreprend des études de philosophie, d'allemand, d'anglais et d'économie aux universités de Göttingen et de Berlin où il obtient son doctorat en philosophie en 1908. Après plusieurs années de travail aux archives Goethe et Schiller à Weimar et d'écriture indépendante, il prend en 1911 la direction adjointe de la rédaction de la Deutsche Rundschau fondée par Julius Rodenberg en 1874 et travaille les années suivantes comme assistant au Musée de la Marche de Brandebourg et comme éditeur des « Echos Littéraires ».

Pendant la Première Guerre mondiale, Pechel sert dans le Corps des Marines en Région flamande et comme commandant d'une unité d'hydravions. En , il devint rédacteur en chef de la Deutsche Rundschau, alors publiée par le Gebrüder Paetel Verlag et à partir de 1924 par sa propre maison d'édition.

Pechel a eu deux fils : Eberhard (surnommé Peter), né en 1920, et Jürgen, né en 1925. En 1938, il se marie une seconde fois avec Madleen Mayser, divorcée Fessmann.

Un conservateur de droite
Pechel noue des contacts avec de nombreuses personnalités de divers camps politiques divers et se forge peu à peu des convictions personnelles. Son véritable foyer spirituel est le  (Club de Juin) autour d'Arthur Moeller van den Bruck, le théoricien de la Révolution conservatrice. Une rencontre avec Adolf Hitler dès 1922 le mène à une critique croissante du national-socialisme naissant, idéologie qu'il finit par rejeter résolument.

L'un de ses amis les plus proches et membre des cercles d'auteurs de la Deutsche Rundschau est l'avocat, publiciste et homme politique Edgar Jung, qui, en tant que conseiller de Franz von Papen, tente d'influencer l'évolution politique. Jung est arrêté en 1934 pour ses idées dissidentes et abattu par les SS lors de la Nuit des Longs Couteaux. Pechel est, lui, surveillé par la Gestapo.

En 1936, il fait la connaissance du maire de Leipzig de l'époque, Carl Friedrich Goerdeler, qui devient dans les années suivantes un membre influent des cercles conservateurs opposés au régime nazi. Pechel met les pages de la Deutsche Rundschau à la disposition de Goerdeler pour des articles discrètement critiques, mais aussi ses bureaux et son appartement pour des entretiens avec d'autres opposants.

Pechel lui-même entretient également des liens avec des militaires tels que le colonel Siegfried Wagner et le général Friedrich Olbricht, qui seront les cerveaux du Complot du 20 juillet 1944. Il compte aussi des amis dans l'Abwehr qui lui fournissent une aide pour ses voyages à l'étranger. Pechel voyage principalement en Suisse, en France et en Angleterre. Il rencontre des politiciens émigrés et des journalistes expulsés, et avertit à plusieurs reprises ses interlocuteurs étrangers des préparatifs de guerre d'Hitler.

Avec le soutien de Karl Haushofer, Pechel reste au Sénat de l'Académie allemande de Munich après 1933. Cependant, il se retire du « Volksdeutscher Rat » chargé de la protection des intérêts allemands à l'étranger, puisque cet organisme devient progressivement un instrument national-socialiste de développement de la politique de l'espace vital.

Résistance journalistique
Les articles de Pechel dans la Deutsche Rundschau procèdent à une critique camouflée du régime nazi, en jouant sur les ambiguïtés et les références historiques. Pechel ne manque pas une occasion d'attaquer et de ridiculiser le personnel nazi et ses structures dans des comparaisons historiques, souvent citées à l'aide d'auteurs plus anciens, comme quand il met en garde contre un nouvel engagement dans l'hystérie guerrière en utilisant des textes de Montesquieu et de Marc Aurèle, ou usant de la satire quand il souligne qu'en Angleterre il y a un ministre de la guerre qui a le sens des proportions et peut même écrire des livres, ou lorsqu'il écrit sur Robespierre alors qu'il parle en fait d'Hitler. Son article intitulé Sibérie, paru dans la Deutsche Rundschau en , suscite la méfiance du ministère de la Propagande, car la description et l'analyse de la terreur stalinienne qui y sont faites, sont en fait une critique déguisée du régime nazi.

Emprisonnement, 1942-1945
En , Pechel publie un article critique sur la politique d'information allemande sous Goebbels : « Le ministre du Reich  a déclaré que la politique actuelle de l'information allemande à l'intérieur et à l'étranger a un tel crédit qu'elle peut facilement se permettre un silence temporaire. » Cet article est non seulement lu dans un programme étranger de la BBC, mais est également imprimé dans un journal suisse. Cette « trahison » conduit à l'arrestation de Pechel le  et son emprisonnement au centre de détention principal du RSHA. La Deutsche Rundschau est interdite peu après. Le , il est envoyé au camp de concentration de Sachsenhausen, et maintenu à l'isolement dans l'obscurité pendant plus de deux mois.

En , Pechel est envoyé au camp de concentration de Ravensbrück. Le chef d'une commission spéciale de la Gestapo, Herbert Lange, a organisé ce transfert afin de lui extorquer des aveux incriminant Ludwig Beck et Carl Goerdeler, et en espérant également mettre à jour des contacts de Pechel avec des organisations d'opposition.

Après l'échec de la tentative de coup d'État du , les conditions de détention de Pechel sont durcies. Entre-temps, sa femme est visée par la Gestapo parce qu'elle est en contact avec le communiste , caché illégalement à Berlin. Elle est arrêtée et condamnée le  à six ans de prison et incarcérée à la , d'où elle ne sort qu'à la fin de la guerre.

Rudolf Pechel est transféré au Bureau principal de la sécurité du Reich puis à la prison de Tegel, durement touchée lors d'un raid aérien, puis à la prison de Berlin-Moabit. Fin décembre, il reçoit l'acte d'accusation du procureur général du Reich près le tribunal populaire pour trahison et faveur envers l'ennemi. On y évoque ses contacts avec Carl Goerdeler et une discussion sur la possibilité d'un accord de paix avec l'Angleterre qui a eu lieu en  au domicile du généraloberst Kurt von Hammerstein, décédé peu de temps après.

Contre toute attente, le , Rudolf Pechel est acquitté faute de preuves par le Tribunal populaire présidé par Roland Freisler car il ne peut être prouvé qu'il était au courant des projets de Goerdeler. Néanmoins, il est ramené à la prison de Moabit et transféré au camp de concentration de Sachsenhausen. Il reçoit un nouveau numéro de prisonnier et travaille au bureau de poste des prisonniers. Son fils aîné Eberhard (Peter), muté au haut commandement de l'armée à Berlin avec le grade de capitaine, entreprend des démarches pour le faire libérer : après une visite personnelle au chef de la Gestapo Heinrich Müller le , son père est libéré et autorisé à rejoindre Güstrow. Deux semaines plus tard, la ville est occupée par l'Armée rouge.

À Güstrow, Rudolf Pechel dirige pendant quelques semaines un centre de soins pour prisonniers politiques libérés, puis retourne dans le Berlin détruit.

Après 1945

Cofondateur de la CDU
Le , la puissance occupante soviétique autorise la création de partis « démocratiques antifascistes ». Après le Parti communiste d'Allemagne et le Parti social-démocrate d'Allemagne, l'Union chrétienne-démocrate d'Allemagne de Berlin est fondée en . Rudolf Pechel en est l'un des fondateurs, aux côtés d'Andreas Hermes, Jakob Kaiser, Ferdinand Sauerbruch et Ferdinand Friedensburg.

Retour au journalisme
Rudolf Pechel reprend son travail comme rédacteur en chef du quotidien Neue Zeit, organe de la CDU. Le , il devient rédacteur en chef, mais démissionne au bout de quelques mois car il ne se reconnaît pas dans la ligne suivie par la CDU et dans l'évolution politique en zone d'occupation soviétique.

Dès , Rudolf Pechel publie à nouveau la Deutsche Rundschau à Berlin sous licence de la force d'occupation britannique. Comme le gouvernement militaire britannique ne peut plus fournir le quota de papier requis pour le magazine, Pechel transfère la rédaction à Stuttgart en . Entre-temps, il écrit le livre Résistance allemande, l'une des premières descriptions des mouvements dirigés contre Hitler et le régime nazi.

Après la guerre, Pechel se consacre à l'analyse des besoins urgents du présent, au problème des personnes déplacées, à l'impérialisme soviétique croissant, aux rassemblements de nazis, à l'escalade de la guerre froide et à l'étendue de la Shoah qui est progressivement dévoilée.

L'article Land im Dunkeln (Pays dans l'obscurité) publié dans la Deutsche Rundschau en  fait référence aux méthodes répressives utilisées après 1945 dans la zone d'occupation soviétique avec la même sévérité et les mêmes objectifs qu'avant 1945. En 1947, avec d'autres, il refuse de continuer à travailler au PEN Club d'Allemagne tant que des communistes comme Stefan Heym, qui justifient de tels moyens et méthodes, y travaillent. En parallèle, il dénonce aussi ceux qui utilisent les structures démocratiques nouvellement développées pour former un nouveau réseau nazi à un stade précoce. Ses publications d'après-guerre tendent à reconnaître les évolutions positives de l'Allemagne, comme les signaux de l'intégration européenne, le rapprochement franco-allemand, et le développement des associations ouvrières catholiques.

Distinctions
 1952 : Grand-croix de l'Ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
 1952 : Président honoraire de l'Académie allemande de langue et de poésie
 1957 : Doctorat honoris causa de la faculté de philosophie de l'Université libre de Berlin

Ouvrages
 Deutsche Gegenwart. Aufsätze und Vorträge 1945-1952. Stichnote Verlag, Darmstadt 1953.
 Zwischen den Zeilen. Der Kampf einer Zeitschrift für Freiheit und Recht. Aufsätze von Rudolf Pechel 1932–1942. Wiesentheid 1948.
 Französische Rheinpolitik in amerikanischer Beleuchtung. Ausgewählte Stücke aus dem Tagebuch des Oberkommandierenden der amerikanischen Besatzungstruppen Henry T. Allen. Berlin (Reimar Hobbing) 1925.
 Rokoko. Das galante Zeitalter in Briefen - Memoiren - Tagebüchern. Gesammelt von Rudolf Pechel. Eingeleitet von Felix Poppenburg. Deutsches Verlagshaus. Berlin u. a. 1913.
 Deutsche Rundschau. Acht Jahrzehnte deutsches Geistesleben. Rütten & Loening. Hamburg 1961.
 Deutscher Widerstand. Herausgegeben von Rudolf Pechel. Zürich 1947.
 Deutschenspiegel. Berlin-Wedding 1946.
 Wir sind nicht allein. Deutsche Verlagsanstalt 1949.

Sources
 Heidrun Ehrke-Rotermund: Hitler - ein Massenbetrüger. Bilder als Medium der "Verdeckten Schreibweise" in Rudolf Pechels Buchbesprechung "Lob des Scharlatans" (1938). In: Jahrbuch der Deutschen Schillergesellschaft. Jg. 56, 2012, .
 Heidrun Ehrke-Rotermund: Rudolf Pechel und Wilmont Haacke – zwei Intellektuelle im "Dritten Reich" oder: Vom "guten Bekannten" zur Unperson. In: Euphorion. Zeitschrift für Literaturgeschichte. Hrsg. von Wolfgang Adam. Bd. 108, 2014, H. 4, .
 Andreas Herbst: Pechel, Rudolf. In: Wer war wer in der DDR? 5. Ausgabe. Band 2. Ch. Links, Berlin 2010 .
 Volker Mauersberger: Rudolf Pechel und die "Deutsche Rundschau". Eine Studie zur konservativ-revolutionären Publizistik in der Weimarer Republik (1918-1933) (= Studien zur Publizistik. Band 16). Schünemann, Bremen 1971 .
 Volker Mauersberger: "Zwischen den Zeilen"?  Rudolf Pechel und sein publizistischer Kampf für Freiheit und Recht. In   Christoph Studt: "Diener des Staates" oder "Widerstand zwischen den Zeilen"? Die Rolle der Presse im 'Dritten Reich'. XVIII. Königswinterer Tagung Februar 2005. Lit, Berlin 2007 (Schriftenreihe der Forschungsgemeinschaft 20. Juli, Bd. 8.)
 Erwin Rotermund: Tarnung und Absicherung in Rudolf Pechels Aufsatz "Sibirien" (1937). Eine Studie zur "verdeckten Schreibweise" im "Dritten Reich". In: Textkritik und Interpretation. Festschrift für Karl Konrad Polheim zum 60. Geburtstag. Hrsg. von Heimo Reinitzer. Bern/Frankfurt a. M./New York/Paris 1987, .
 Sigrid Schneider: Pechel, Rudolf Ludwig August Martin. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 20, Duncker & Humblot, Berlin 2001 ,  et suiv.

Notes et références

Liens externes

Décès en décembre 1961
Naissance en octobre 1882
Littérature de langue allemande
Littérature politique
Journaliste allemand
Membre de l'Académie allemande pour la langue et la littérature
Commandeur de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Résistant allemand au nazisme
Personnalité de l'Union chrétienne-démocrate d'Allemagne
Décès à 79 ans

Rudolf Pechel


Per Frisch (født 29. november 1951) er en norsk skuespiller. Han er tilknyttet Nationaltheatret. Han har lagt stemme til flere tegnefilm, animerede tv-serier og lydbøger.

Udvalgte roller
 Malefor i The Legend of Spyro: Dawn of the Dragon (computerspil, 2008)
 Begriffenfeldt i Peer Gynt (Egypten 2006)
 Jan Erik Holm i Fox Grønland (TV 2 2001, 2003)
 Faust i Adjø solidaritet (Film, 1985)
 Oddvar Claesen og Mikael Hermansen i Hotel Cæsar (2000 og 2012)

Eksterne henvisninger

Filmskuespillere fra Norge
Teaterskuespillere fra Norge
Lydbogsindlæsere
Tegnefilmsdubbere fra Norge

Per Frisch


The Chicago "L" is a rapid transit system that serves the city of Chicago and seven of its surrounding suburbs. The system is operated by the Chicago Transit Authority (CTA). On an average weekday, 759,866 passengers ride the "L",  making it the second-busiest rapid transit system in the United States, behind the New York City Subway.

The system began as three separate companies, which built lines traveling from Chicago's central business district to the south and the west. The first of these was the Chicago and South Side Rapid Transit Railroad which opened on June 6, 1892. The Lake Street Elevated Railroad opened the following year and the Metropolitan West Side Elevated Railroad followed in 1895. Initially, the "L" lines operated independently of each other, but in 1897, they were combined into one physically unified system with the completion of the Union Loop and connecting trackage.  In 1900, the Northwestern Elevated Railroad entered operation, finalizing the basic structure of the system: a hub and spoke distribution paradigm radiating north, west, and south from downtown Chicago. The system expanded outward from this with new branches or line extensions until 1930.

Due to the ruined financial state of the privately owned Chicago Rapid Transit Company and the Chicago Surface Lines, a public agency (the CTA) was created  in 1947 to take over and save the rapid transit and streetcar systems. Starting in 1948, the CTA began systematically shutting down many stations and lines that saw little use in order to improve service and reduce costs. Expansion resumed in September 1969 with the opening of a new line in the median of the Dan Ryan Expressway and continued until October 31, 1993, with the opening of the Orange Line. The newest line the Pink Line, which opened on June 25, 2006 was created by rerouting the Blue Line's Douglas branch into a separate service.

, the system has 145 stations on eight lines operating on  of track. A total of 103 stations are compliant with the Americans with Disabilities Act of 1990 and are accessible to passengers with disabilities. The majority of "L" stations are named for the streets or intersections on which they are located; others are named for neighborhoods, suburbs, destinations, or a combination of these.  The newest station is , which opened on August 31, 2017.

Lines

Stations

Gallery

Planned stations

Notes
 On May 16, 1908, the Northwestern Elevated Railroad's rapid transit service replaced the service of the Milwaukee Road's Evanston branch north of Sheridan Park (Wilson Avenue). Stations noted existed prior to the start of "L" service.
 Clark/Lake is listed twice because the elevated and subway sections opened as separate stations in 1895 and 1951, respectively.
 Forest Park existed as an interurban station on the Aurora Elgin and Chicago Railway prior to the start of "L" service. March 11, 1905, is the day the Metropolitan West Side Elevated Railroad began operating over the tracks of the AE&C and "L" service began.

References

External links

Elevated Railway Stations
Stations on the L
Chicago El stations
Lists of Illinois railway stations

List of Chicago "L" stations


Wupperthal (parfois aussi orthographiée Wuppertal) est une petite ville dans les montagnes du Cederberg dans la province du Cap occidental en Afrique du Sud. Elle a été fondée en 1830 par deux missionnaires allemands de la Rhenish Missionary Society (Rheinische Mission), Theobald von Wurmb et Johann Gottlieb Leipoldt, grand-père de C. Louis Leipoldt – environ 100 ans avant que la ville de Wuppertal soit officiellement établie en Allemagne. En 1965, après que la Mission rhénane eut progressivement réduit ses activités en Afrique australe sur une période de 40 ans, il fut décidé que Wupperthal devait à l'avenir faire partie de l'Eglise morave, qui, à ce stade, avait déjà fait la transition d'une mission à une église autonome en Afrique du Sud. La ville demeure une station missionnaire morave à ce jour.

Géographie
Le village reste isolé, et est accessible par une route en terre depuis Clanwilliam en passant par le col de Pakhuis. Les installations municipales comprennent l'église morave, une boutique, un salon de thé, un bureau de poste, une école avec deux auberges et une salle communautaire.

La plupart des familles de la communauté dépendent de l'agriculture à petite échelle et de l'élevage de subsistance. La culture la plus importante est le thé rooibos. Les zones montagneuses entourant le village permettent le pâturage des chèvres.

À son apogée, l'usine de chaussures, fondée par Johann Leipoldt lui-même, a fourni du travail à de nombreux artisans qualifiés. Les Wupperthal veldskoen cousus à la main (chaussures traditionnelles en daim) étaient célèbres à travers l'Afrique du Sud pour leur confort et leur qualité. Une tannerie et une fabrique de gants sont également en activité depuis de nombreuses années. L'usine de chaussures existe encore aujourd'hui, mais fonctionne à une échelle beaucoup plus petite.

Le tourisme est une industrie en pleine croissance à Wupperthal, en particulier pendant la saison des fleurs du Namaqualand en août et septembre, lorsque les pentes de montagne apparemment arides sont recouvertes de fleurs pendant quelques semaines. Un projet touristique communautaire propose des chalets indépendants et un camping. Les activités comprennent la randonnée pédestre, des sentiers en 4x4 et des promenades en calèche.

Notes et références

Ville dans la province du Cap-Occidental

Wupperthal


بندر سري بكاوان هي عاصمة سلطنة بروناي وأكبر مدينة فيها. حسب إحصاءات عام 2002 يبلغ عدد سكانها 140,000.

السكان
ثلثا السكان هم من الملايويين الذين قسم كبير منهم أصلهم من الحضارم. ويشكل الصينيون، وهم أكبر الأقليات نحو 15% من عدد السكان. ويتكلم معظم البرونايين اللغة الملايوية وهي اللغة الرسميّة للبلاد، لكن بعض السكان أيضًا يتحدثون اللغتين الصينية والإنجليزية. وكلّ الملايويين تقريباً مسلمون بينما معظم الصينيين مسيحيين بالإضافة إلى نسبة ضئيلة من البوذيين.

الاقتصاد
تنتج المدينة الأقمشة، الأثاث، الأشغال اليدوية والخشب. كما يدر النفط والغاز الطبيعي الموجودان تحت سطح الماء في المناطق الساحلية عائداً كبيراً للبلاد.

توأمة
لبندر سري بكاوان اتفاقيات توأمة مع:
 بيونغيانغ

أعلام
 أحمد تاج الدين
 شريف علي
 المهتدي بالله البلقيه
 عبد العزيز بن جنيد
 حسن البلقية
 محمد حسن
 عمر علي سيف الدين الثالث
 عبد المتين

المصادر

وصلات خارجية
 الموقع الألكتروني الرسمي
 اقتصاد
 دليل بروناي الاقتصادي

أماكن مأهولة أسست في 1906
أماكن مأهولة في بروناي
بلديات في بروناي
تأسيسات سنة 1906 في آسيا
تأسيسات سنة 1906 في الإمبراطورية البريطانية
عواصم آسيا

بندر سري بكاوان


Fokin Pervi , es un jútor del raión de Beloréchensk del krai de Krasnodar, en Rusia. Se sitúa en las tierras bajas de Kubán-Azov, entre los cursos inferiores de los afluentes del Kubán, Bélaya y Pshish, 39 km al noroeste de Beloréchensk y 39 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 107 habitantes en 2011.

Pertenece al municipio Riazánskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Фокин Первый.
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Beloréchensk del krai de Krasnodar

Fokin Pervi


PzH  2000 (Panzerhaubitze 2000), Bundeswehr için Kraus Mafei Wegmann ve Rheinmetal firmaları tarafından tasarlanan Alman yapımı 155mm'lik kundağı motorlu bir öbüstür. En güçlü konvaksiyonel toplardan biri olup L52 155mm'lik obüs topu ana silahıdır. Bu araç tam otomatik dolum mekanizmasıyla donatılmıştır. Dakikada atış adedi 8'dir. Ana silahının maksimum menzili 40 km'dir. Roket destekli mermilerde ise 50 km'dir.

Tasarım
1986 yılında İtalya, İngiltere ve Almanya hatalı tasarlanmış ve güvenilir olmayan olan PZh -155-1 projesini son vermek üzere anlaştılar.

Teknik veriler
Üretici: Almanya/KMW (Krauss-Maffei Wegmann)

Muharebe Ağrlığı: 55,5 t

Uzunluk: 11.69 m

Genişlik: 3.54 m

Yükseklik: 3.46 m

Mürettebat: 5

Atış Kontrol : Otomatik Atış Kontrol ve Yönlendirme

Mermi Doldurma : Otomatik

Namlu : Rheinmetall 155 mm L52

Azami Menzil: 30 km; 56 km (Roket Destekli)

Yükselme: -5º +65º

Yana Dönüş Açısı: 360º

Hız: 62 km/s

Meyil Tırmanma: 50%

Hendek Geçme : 3.00 m

Sudan Geçme: 1.10 m

Hareket Sığası: 420 km

Motor: 986 BG, MTU-881 KA 500 Dizel Motoru

Güç/Ağırlık:13,4 kW/t

İhraç geçmişi
PzH 200 Avustralya topçu değiştirme seçmelerinin adaylarından biridir. Ancak ordu servisine henüz kabul edilmemiştir.

Kullanan ülkeler
  185 (ileride 154'e indirilecektir)
  57
  70
  25
  24
  12

Kaynakça
 Armada International 4/2003
 https://web.archive.org/web/20070301235638/http://www.waffenhq.de/panzer/pzh2000.html

Kundağı motorlu obüsler
Almanya zırhlı savaş araçları

PzH 2000


Der Flugplatz Uppsala-Ärna  ist ein Militärflugplatz der schwedischen Luftwaffe der nördlich von Uppsala gelegen ist.

Geschichte
In der Kommune Uppsala wurde bereits in den Vorkriegsjahren ein Flugfeld betrieben. Mit Beginn des Zweiten Weltkrieges begann die schwedische Luftwaffe das Flugfeld zu einem Militärflugplatz umzunutzen. So bezog das Geschwader F16, die "Upplands Flygflottilj", 1944 den Flugplatz. In den 1950er-Jahren erbaute die Luftwaffe eine unterirdische Flugzeugkaverne. Mit Ende des Kalten Krieges reduzierte die Luftwaffe ihre Bestände, sodass sie diesen Militärflugplatz auch für den zivilen Verkehr öffnen wollte. Diese Pläne wurden jedoch nach fünfzehn Jahren Diskussion im Juni 2018 durch die dann herrschende Provinzregierung beendet.

Kritik
Sowohl von mehreren Umweltorganisationen als auch einem Bürgerbündnis wurde heftige Kritik an einer Erweiterung des zivilen Flughafens geübt.

Laut einer Umfrage von Leuten aus der Gemeinde Uppsala, die im Spätherbst 2010 stattfand, waren 40 für die Erweiterung, wohingegen 39 dagegen waren und 21 % unentschlossen waren.

Weblinks
 Offizielle Webseite (schwedisch)

Einzelnachweise

Uppsalaarna
Bauwerk in der Gemeinde Uppsala
Uppsalaarna
Uppsala-Arna

Militärflugplatz Uppsala-Ärna


Le Pro Bowl 2022 est le match des étoiles de football américain se jouant après la saison 2021 de la  (NFL).

La rencontre se joue le  à l'Allegiant Stadium de Las Vegas.

Équipe AFC

Le joueur doit accepter l'invitation à être remplaçant pour apparaître dans les listes. Celui qui refuse l'invitation n'est pas considéré comme Pro Bowler.

 En GRAS les sélectionné ayant joué lors du Pro Bowl ;
  = le joueur a été sélectionné comme capitaine ;
  = Sélectionné comme remplaçant à la suite d'une blessure ou d'une place vacante ;
  = Blessé/joueur suspendu - sélectionné mais n'a pas participé ;
  = Remplacement du titulaire - sélectionné comme réserve ;
  = Sélectionné mais n'a pas joué car son équipe participait au Super Bowl LVI ;
  = Sélectionné mais ayant choisi de ne pas participer.

Attaque

Défense

Équipes spéciales

Équipe NFC

Le joueur doit accepter l'invitation à être remplaçant pour apparaître dans les listes. Celui qui refuse l'invitation n'est pas considéré comme Pro Bowler.

Le joueur doit accepter l'invitation à être remplaçant pour apparaître dans les listes. Celui qui refuse l'invitation n'est pas considéré comme Pro Bowler.

 En GRAS les sélectionné ayant joué lors du Pro Bowl.
  = le joueur a été sélectionné comme capitaine.
  = Sélectionné comme remplaçant à la suite d'une blessure ou d'une place vacante ;
  = Blessé/joueur suspendu - sélectionné mais n'a pas participé ;
  = Remplacement du titulaire - sélectionné comme réserve ;
  = Sélectionné mais n'a pas joué car son équipe participait au Super Bowl LVI ;
  = Sélectionné mais ayant choisi de ne pas participer ;
  = Sélectionné comme titulaire mais a cédé son poste.

Attaque

Défense

Équipes spéciales

Nombre de sélections par franchise

Liens externes
  Site officiel du Pro Bowl

2022
Événement sportif à Las Vegas
Football américain aux États-Unis en 2022
Sport aux États-Unis en février 2022
Football américain au Nevada

Pro Bowl 2022


Le couvent du Val d'Osne est un ancien monastère de bénédictines établi à partir de 1701 à Saint-Maurice sur le domaine du Temple de Charenton démoli en 1685.

Historique
Après la démolition du Temple de Charenton à la suite de la révocation de l'édit de Nantes, les dépendances et terrains alentour comprenant le bâtiment du Consistoire, le cimetière et l'hôtel de la Rivière qui appartenait au maréchal de Schonberg, protestant exilé de France en conséquence de cette révocation, sont attribués aux Nouvelles Catholiques, œuvre qui avait pour mission de réunir et de soutenir les protestantes converties.

Un couvent de Bénédictines avait été créé en 1140  à Osne-le-Val sur le modèle de l'abbaye de Solesmes. Ses bâtiments reconstruits en 1642 avaient encore été dévastés quelques années plus tard aux passages de  troupes lorraines et françaises puis par des inondations. L'abbaye étant sur le territoire de l'évêché de Chalons, son évêque Louis-Antoine de Noailles, nommé ensuite archevêque de Paris en 1695 propose de transférer le couvent dans le domaine de l'ancien temple de Charenton.

Ce transfert est accordé par l'édit de Fontainebleau du 30 octobre 1700.

Le domaine de l'ancien temple est vendu par la Communauté des Nouvelles catholiques pour  Livres à Henriette de Chauvirey, prieure de l'Abbaye du Val d'Osne.

27 religieuses professes et plusieurs converses s'installent dans les dépendances de l'ancien Temple. Une première messe est célébrée par Louis-Antoine de Noailles dans bâtiment de l'ancien consistoire aux paroles .

Une donatrice, Élisabeth Le Lièvre, finance les travaux de construction du couvent et d'une église pour un montant de  Livres.
La première pierre de cette église, consacrée à Notre-Dame et à saint Robert, est posée le 29 mai 1703.

On y accédait par une voie disparue qui était située approximativement dans l'axe de l'actuelle impasse du Val-d'Osne rejoignant la place de l'église en passant à l'arrière des actuelles écoles et mairie et à l'intérieur du domaine de l'hôpital Esquirol.

Le couvent est fermé en 1790 et ses bâtiments sont vendus comme biens nationaux. Des entrepôts s'y établissent puis sont abandonnés et l'ancien couvent est totalement détruit.

Souvenir de la communauté religieuse

La rue du Val-d'Osne et l'impasse du Val-d'Osne en perpétuent le souvenir mais il n'en reste aucun vestige et nous n'en disposons d'aucune représentation.

Références

Couvent détruit en France
Abbaye fondée au XIIe siècle
Saint-Maurice (Val-de-Marne)

Couvent du Val d'Osne


Daniel Micka (* 22. April 1963 in Prag) ist ein tschechischer Schriftsteller und Übersetzer aus dem Englischen und Französischen in die tschechische Sprache.

Leben und Wirken
Daniel Micka veröffentlichte seine Erzählungen in vielen Literaturzeitschriften. In dem Petrov Verlag erschienen zwei Sammlungen, eine weitere wurde im Verlag Dybbuk ausgegeben (zuerst als E-Book). Einige von seinen Erzählungen erschienen in Übersetzung in ausländischen literarischen Sammelbänden oder Zeitschriften.

Er übersetzte nebst Bücher auch Texte für das Tschechoslowakische Fernsehen und für die Alfafilm-Gesellschaft.

Zur Zeit widmet sich Daniel Micka nebst Prosa auch Übersetzungen aus der englischen und französischen Sprache für verschiedene Verlage, insbesondere von Büchern über Psychologie und Religion. Er ist auch als Ausgeber-Redakteur tätig. Er lebt und arbeitet in Prag.

Eigenes Werk

Beiträge in Zeitschriften
Einzelne Erzählungen Mickas erschienen seit 1992 in den literarischen Zeitschriften Tvar, Literární noviny, Vokno, Iniciály, Revolver Revue etc.

In der Edition TVARy (als Beilage zu der Zeitschrift Tvar) erschienen kleinere Erzählungssammlungen:

 Strach z lidí. (Angst vor den Leuten.) Edition TVARy, Bd. 2 (1995), S. 1–32. In: Tvar. Jahrg. 6,  Nr. 2 (26. Januar 1995).
 Hledání člověka. (Die Suche nach einem Menschen.) Edition TVARy, Bd. 19 (2004), S. 1–32. In: Tvar. Jahrg. 15, Nr. 19 (18. November 2004). .

Ausgegebene Bücher
 Samou láskou člověka sníst. (Aus lauter Liebe den Mensch aufessen.) Petrov, Brno 1996, ISBN 80-85247-72-0.
 – Eine Sammlung von 23 kurzen Erzählungen, die die Empfindungen eines einsamen Menschen ausdrücken, der sich wagt in die Richtung zu den Leuten austreten, der aber vergeblich seinen Platz im Leben sucht. Das Endresultat aller Erzählungen ist folglich der Untergang und Gleichgültigkeit im Bezug zu den anderen und vice versa.
 Strach z lidí. (Die Angst vor den Leuten.) Petrov, Brno 2001, ISBN 80-7227-097-4.
 – Eine Sammlung von 42 thematisch diversen Erzählungen, vereinigten durch das Gefühl der Ausrottung, Tappen der Menschen, Verlegenheit über das Leben und zwischenmenschliche Beziehungen, und Angst vor anderen Leuten. Das Buch ist spiegelsymmetrisch zu dem vorgehenden, eigentlich dessen Fortsetzung.
 Hledání člověka a sny o milování se s ním. (Die Suche nach einem Menschen, Träume und Liebe mit ihm.) Dybbuk, Praha 2011, ISBN 978-80-7438-042-6.
 Bevor der revidierten Buchausgabe erschien ein E-Buch: Hledání člověka a milování se s ním. Dybbuk, Praha (E-Book) 1. November 2007 (Beletrie; Bd. 05.)
 – Eine weitere Sammlung von Erzählungsreflexionen, die auf ungewöhnlichem Situationen beruhen, die zwar in vielen ungewohnten Varianten erscheinen, aber in derselben Rolle. Eine literarische und existenzielle Aussage von jemandem, der in dem Teil Suche nach einem Menschen den Leser durch eine phantastische Welt führt, wenn auch die Minigeschichten eher die Absurdität der realen Welt reflektieren. Der zweite Teil, Die Träume über Menschenliebe, zeigt träumerische Vorstellungen und geheime Winkel der Seele des Autors – und auch des Lesers, der vollkommen die Imagination und Atmosphäre der Prose, sowie schrecklich als auch attraktiv, absorbiert.

Vertretung in Sammelbänden
 Exkurse. In: Radim Kopáč, Karolína Jirkalová, et al. (Hrsg.): Antologie nové české literatury 1995–2004. (Anthologie der neuen tschechischen Literatur 1995–2004.) Fra, Praha 2004, ISBN 80-86603-22-9, S. 209–213.

Übersetzungen in fremde Sprachen
 Illusorinen murha (Illusiver Mord) [Iluzorní vražda] (finnisch, übersetzt von Eero Balk). In: Parnasso. 44, Nr. 3, September 1994, S. 322, .
 Ystäväkauppa (Boutique mit Freunden) [Krámek s přáteli] (finnisch, übersetzt von Eero Balk). In: Bohemia. Nr. 1, 2004, .
 Verhalen: Adoptie; Ontsnapping; Zoenen van een egel in een kool (Erzählungen) [Povídky] (niederländisch, übersetzt von Herbert van Lynden). In: Tijdschrift voor Slavische Literatur. Nr. 48, Dezember 2007, S. 36–47, .
 Verhalen : Mijn terechtstelling; Kooi met bavianen; Kastanjes (Erzählungen) [Povídky] (niederländisch, übersetzt von Herbert van Lynden). In: Tijdschrift voor Slavische Literatur. Nr. 63, Dezember 2012, S. 71–75, . Erreichbar online
 W poszukiwaniu człowieka (Die Suche nach einem Menschen) [Hledání člověka] (polnisch, übersetzt von Barbara Kudaj). In: Czeskie Revue [online], 2005.  – drei Erzählungen aus dem Ensemble Die Suche nach einem Menschen (2004).

Inspirationen
 Die Motive der herausgegebenen Erzählungen Mickas benutzte Stanislav Zajíček als Szenenbuch eines originellen Theaterspieles Koťátka a tyrani (Kätzchen und Tyrannen), das das Studententheater Pária beim Matyáš Lerch Gymnasium (GML) in Brünn unter seiner Leitung einstudierte und nach der Premiere am 9. November 2002 in der Aula des GML in zwei Vorführungen präsentierte.
 Fragmente aus Daniel Mickas Texten benutzte Jan Antonín Pitínský in dem Scenario des zweiten Teils des Spieles Bluesmeni (nach einer fiktiven Antologie Blues 1890–1940 von Michal Šanda), die in seiner Regie das "Ostrava Petr Bezruč"-Theater einstudierte und nach der Premiere am 11. November 2011 in der Szene eines Puppentheaters, bis der Dernière am 15. November 2012 in seinem Repertoire blieb.

Tätigkeit als Übersetzer

Übersetzungen aus dem Englischen ins Tschechische
 Stuart Wilde: Kormidluj svůj člun. (Affirmationen : Gedanken haben Schöpferkraft.) [Affirmations.] Erika, Petra, Praha 1994, ISBN 80-85612-78-X.
 Norman Vincent Peale: Síla pozitivního žití. (Die Kraft des positiven Denkens.) [The Power of Positive Living.] Pragma, Knižní klub, Praha 1996, ISBN 80-7176-450-7, ISBN 80-7205-059-1.
 Stephen Baker: Jak žít s neurotickou kočkou. (Vom Umgang mit neurotischen Katzen.) [How to Live with a Neurotic Cat.] Pragma, Praha 1997, ISBN 80-7205-385-X.
 Henryk Skolimowski: Účastná mysl : nová teorie poznání a vesmíru. [The Participatory Mind : A New Theory of Knowledge and of the Universe.] Mladá fronta, Praha 2001, ISBN 80-204-0918-1.
 John N. Gray: Dvě tváře liberalismu. [Two Faces of Liberalism.] Mladá fronta, Praha 2004, ISBN 80-204-0992-0.
 Daniel A. Helminiak: Ježíš Kristus : kým byl/je doopravdy. [The Same Jesus : A Contemporary Christology.] Práh, Praha 2004, ISBN 80-7252-105-5.
 Gerald G. Jampolsky: Léčivá moc lásky : sedm principů atitudálního léčení. (Was heilt ist die Liebe…) [Teach Only Love : The Seven Principles of Attitudinal Healing.] Pragma, Praha 2004, ISBN 80-7205-145-8.
 Gregory L. White, Paul E. Mullen: Žárlivost : teorie, výzkum a klinické strategie. [Jealousy : Theory, Research, and Clinical Strategies.] Triton, Praha 2006, ISBN 80-7254-708-9.
 Daniel A. Helminiak: Co vlastně Bible říká o homosexualitě? [What the Bible Really Says About Homosexuality.] Centrum pro studium demokracie a kultury (CDK), Brno 2007, ISBN 978-80-7325-122-2.
 Jeffrey Moussaieff Masson: Útok na pravdu : Freudovo potlačení teorie svádění. (Was hat man dir, du armes Kind, getan? : Sigmund Freuds Unterdrückung der Verführungstheorie.) [The Assault on Truth : Freud's Suppression of the Seduction Theory.] Mladá fronta, Praha 2007, ISBN 978-80-204-1640-7.
 Samuel Slipp: Freudovská mystika : Freud, ženy a feminismus. [The Freudian Mystique : Freud, Women, and Feminism.] Triton, Praha 2007, ISBN 978-80-7254-891-0.
 Larry Wolff: Týrání a zneužívání dětí ve Vídni v době Freuda (korespondenční lístky z konce světa). (Ansichtskarten vom Weltuntergang : Kindesmisshandlungen in Freuds Wien.) [Child Abuse in Freud's Vienna : Postcards from the End of the World.] Triton, Praha 2007, ISBN 978-80-7254-869-9.
 Alice Domurat Dreger: Hermafroditi a medicínská konstrukce pohlaví. [Hermaphrodites and the Medical Invention of Sex.] Triton, Praha 2009, ISBN 978-80-7387-040-9.
 Chandak Sengoopta: Otto Weininger : sexualita a věda v císařské Vídni. (Otto Weininger : Sexualität und Wissenschaft im kaiserlichen Wien.) [Otto Weininger : Sex, Science, and Self in Imperial Vienna.] Academia, Praha 2009, ISBN 978-80-200-1753-6.
 Howard I. Kushner: Tourettův syndrom. (Tourette-Syndrom.) [A Cursing Brain? : The Histories of Tourette Syndrome.] Triton, Praha 2011, ISBN 978-80-7387-471-1.
 Ian Buruma: Krocení bohů : Náboženství a demokracie na třech kontinentech. [Taming the Gods : Religion and Democracy on Three Continents.] Academia, Praha 2012, ISBN 978-80-200-2040-6.
 David Benatar: Nebýt či být : O utrpení, které přináší příchod na tento svět. [Better Never to Have Been : The Harm of Coming into Existence.] Dybbuk, Praha 2013. ISBN 978-80-7438-085-3.
 Yosef Hayim Yerushalmi: Freudův Mojžíš : Judaismus konečný a nekonečný. (Freuds Moses : Endliches und unendliches Judentum.) [Freud's Moses : Judaism Terminable and Interminable.] Academia, Praha 2015, ISBN 978-80-200-2501-2.
 Jeffrey M. Smith: Doba jedová 5 : Geneticky modifikované potraviny. [Genetic Roulette : The Documented Health Risks of Genetically Engineered Foods.] Triton, Praha 2015, ISBN 978-80-7387-924-2.
 Dambisa Moyo: Kterak Západ zbloudil : 50 let ekonomického bláznovství – a neúprosná rozhodnutí, která nás čekají. (Der Untergang des Westens : Haben wir eine Chance in der neuen Wirtschaftsordnung?) [How the West Was Lost : Fifty Years of Economic Folly – And the Stark Choices that Lie Ahead.] Academia, Praha 2015, ISBN 978-80-200-2500-5.
 Christopher Lasch: Kultura narcismu : Americký život ve věku snižujících se očekávání. (Das Zeitalter des Narzissmus.) [The Culture of Narcissism : American Life in an Age of Diminishing Expectations.] Triton, Praha 2016, ISBN 978-80-7553-000-4.
 Anita Phillips: Obrana masochismu. [A Defence of Masochism.] Volvox Globator, Praha 2016, ISBN 978-80-7511-298-9.
 Mark Wolynn: Trauma : nechtěné dědictví : jak nás formuje zděděné rodinné trauma a jak je překonat. [It Didn't Start with You : How Inherited Family Trauma Shapes Who We Are and How to End the Cycle.] Triton, Praha 2017, ISBN 978-80-7553-129-2.
 Harriet A. Washington: Doba jedová 8 : Infekční šílenství : Vakcíny, antibiotika, autismus, schizofrenie, viry. [Infectious madness : The Surprising Science of How We "Catch" Mental Illness.] Triton, Praha 2017. ISBN 978-80-7553-343-2.
 Ty M. Bollinger: Pravda o rakovině : Vše, co potřebujete vědět o historii, léčbě a prevenci této zákeřné nemoci. (Die Wahrheit über Krebs : Was sie über die Geschichte und die Behandlung von Krebs wissen sollten.) [The Truth about Cancer : What You Need to Know about Cancer's History, Treatment, and Prevention.] Dobrovský, Praha 2017. ISBN 978-80-7390-592-7.
 David Bakan: Sigmund Freud a židovská mystická tradice. [Sigmund Freud and the Jewish Mystical Tradition.] Volvox Globator, Praha 2017. ISBN 978-80-7511-363-4.
 Dan Allender: Léčba zraněného srdce : Bolest ze sexuálního zneužití a naděje na proměnu. (Das verwundete Herz : Hilfe für erwachsene Opfer sexueller Gewalt im Kindesalter.) [Healing the Wounded Heart : The Heartache of Sexual Abuse and the Hope of Transformation.] Triton, Praha 2018. ISBN 978-80-7553-518-4.
 Nancy L. Mace, Peter V. Rabins: Alzheimer : Rodinný průvodce péčí o nemocné s Alzheimerovou chorobou a jinými demencemi. (Der 36-Stunden-Tag : Die Pflege des verwirrten älteren Menschen, speziell des Alzheimer-Kranken.) [The 36-Hour Day: A Family Guide to Caring for People Who Have Alzheimer Disease, Other Dementias, and Memory Loss.] Triton, Praha 2018. ISBN 978-80-7553-583-2.
 Anne Rooney: Příběh psychologie : Od duchů k psychoterapii: naše mysl v průběhu věků. (Geschichte der Psychologie : Die Erforschung der Psyche – vom Geisterglauben zur modernen Psychotherapie.) [The Story of Psychology : From Spirits to Psychotherapy: Tracing the Mind Through the Ages.] Dobrovský, Praha 2018. ISBN 978-80-7390-889-8.
 Gina Perry: Ztracení chlapci : Kontroverzní psychologický experiment Muzafera Sherifa ve Státním parku Robbers Cave. [The Lost Boys : Inside Muzafer Sherif's Robbers Cave Experiment.] Triton, Praha 2019. ISBN 978-80-7553-667-9.

Übersetzungen aus dem Französischen ins Tschechische
 Boris Cyrulnik: Když si dítě sáhne na život. (Wenn Kinder sich selbst töten.) [Quand un enfant se donne « la mort ».] Triton, Praha 2020. ISBN 978-80-7553-788-1.
 Boris Cyrulnik: V noci jsem psal o slunci : psaní jako prostředek terapie. [La nuit, j'écrirai des soleils.] Triton, Praha 2020. ISBN 978-80-7553-819-2.

Bewertungen und Nominationen
 Die Übersetzung des Buches von Chandak Sengoopta Otto Weininger, Sexualita a věda v císařské Vídni (Otto Weininger, Sexualität und Wissenschaft im kaiserlichen Wien) wurde für den Akademie-Verlag-Preis für Übersetzungen von wissenschaftlichen oder belehrenden Texte in dem Jahr 2009 (2. Jahrgang) nominiert.

Literatur

Weblinks

  – das Profil des Autors, Beispiele des Werkes
 Petrov Verlag – Beispiele des Werkes, Texte der Recensionen
  – drei Erzählungen in polnischer Sprache
 Tijdschrift voor Slavische Literatuur 63 – drei Erzählungen in niederländischer Sprache

Siehe auch: Liste tschechischer Schriftsteller

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Tschechisch)
Erzählung
Übersetzer aus dem Englischen
Übersetzer aus dem Französischen
Übersetzer ins Tschechische
Schriftsteller (Prag)
Tscheche
Geboren 1963
Mann

Daniel Micka


Richard Vernon ( - ) est un éleveur et entraîneur de chevaux britannique et un homme politique qui siège à la Chambre des communes entre 1754 et 1790.

Jeunesse

Vernon est né le 18 juin 1726, fils aîné d'Henry Vernon, député, de Hilton Hall, Staffordshire. Il entreprend un Grand Tour à travers l'Italie et la France vers 1743.

Il rejoint l'armée et est enseigne dans les 1st Foot Guards en novembre 1744. En 1747, il est lieutenant et capitaine. En 1751, il est étroitement associé au duc de Bedford .

Vernon est l'un des membres originaux du Jockey Club. Dès le 4 juin 1751, le livre de paris de l'ancien White's Club enregistre un pari entre Lord March et le capitaine Richard Vernon, alias Fox alias Jubilee Dicky. Vernon est blackballé au club l'année suivante en raison de son amitié avec le duc de Bedford. Horace Walpole le décrit comme . Quelque temps après, il déménage à Newmarket, où il conclut un partenariat de course avec Lord March, communément appelé comme Vieux Q. Thomas Holcroft, le dramaturge, travaille comme garçon d'écurie dans ses écuries pendant deux ans et demi et qualifie Vernon de .

Carrière politique
La carrière politique de Vernon se déroule sous le patronage du duc de Bedford et son bilan est une histoire de positions rentables et de votes stupides. Aux élections générales de 1754, Vernon échoue à Camelford, mais est élu lors d'une élection partielle le 10 décembre 1754 en tant que député de Tavistock. Le duc de Bedford est lord lieutenant d'Irlande et en 1757, Vernon devient son deuxième secrétaire.

Il épouse Lady Evelyn Fitzpatrick, veuve de John FitzPatrick (1er comte d'Upper Ossory) et fille de John Leveson-Gower (1er comte Gower) le 15 février 1759 et peu de temps après, en mai, il reçoit un poste de greffier des loyers quittes en Irlande. Il reçoit ensuite une pension de 500 £ par an en lieu et place du revenu de cette fonction. Vernon est élu après un scrutin sur la recommandation du duc à Bedford lors des élections générales de 1761. Il devient greffier du Drap vert en avril 1764 mais perd le poste en juillet 1765 et est réintégré en 1768. Il est réélu à Bedford après un autre scrutin en 1768. Cependant, en 1771, la ville émancipe un grand nombre d'hommes libres qui dépassent en nombre l'influence du duc et en 1774, Vernon est transféré au siège plus sûr de la famille Bedford à Okehampton. Il redevient greffier du Drap vert en 1779 et occupe ce poste jusqu'en mars 1782 après sa réélection aux élections générales de 1780.

La Chronique anglaise écrit de Vernon en 1781 : Il ne se distingue ni par sa splendeur ni par son manque de talents, mais avec une parfaite médiocrité de dotations intellectuelles, il jouit de sa place, élève ses chevaux, prépare des allumettes, ce qu'on dit qu'il fait avec plus d'habileté et de succès que n'importe quel homme sur le gazon, et donne un vote silencieux au ministre. En 1784, il passe à un siège sous le patronage de Gower à Newcastle sous Lyme. Il ne reçoit plus de poste et prend sa retraite aux élections générales de 1790 .

Course de chevaux

Vernon élève et possède un grand nombre de chevaux. Il les entraînent et est l'un de ceux qui commencent à courir des yearlings à Newmarket. En 1753, il remporte l'une des deux plaques du Jockey Club et, en 1768, remporte la première Jockey Club Challenge Cup avec son Marquis, fils du Godolphin Arabian. Lors de la première réunion de Craven, tenue en 1771, il remporte les enjeux avec Pantaloon contre un groupe de treize; et son "Fame" de trois ans arrive deuxième pour le premier Oaks le 14 mai 1779. Diomède, vainqueur du premier Derby vient de ses écuries. En 1787, il remporte les Oaks avec Annette (par Eclipse). Il possède Emigrant, vainqueur du July Stake en 1796. Il monte lui-même et participe à une course de gentleman-jockey à Newmarket en 1758.

Dernières années
En pariant et en élevant des chevaux, Vernon aurait converti «un maigre patrimoine de trois mille livres en une fortune de cent mille» avant de quitter le terrain en tant que propriétaire . Le nom de Vernon est également noté dans les annales de l'horticulture comme l'introducteur du forçage des fruits. Ses pêches à Newmarket sont célèbres.

Vernon est décédé le 16 septembre 1800 . Sa fille Henrietta épouse George Greville (2e comte de Warwick) au domicile de son oncle le comte de Gower à Whitehall le 14 juillet 1776. Les traditions sportives de Vernon sont perpétuées par son neveu, Henry Hilton, dont le nom apparaît dans la première liste officielle du Jockey Club, publiée en 1835.

Enfants
Vernon a au moins deux filles avec sa femme, Evelyn :

 Henriette Vernon
 Elizabeth Vernon (née le 11 octobre 1762)

Références

Liens externes

Décès en septembre 1800
Naissance en juin 1726
Décès à 74 ans

Richard Vernon (député)


دورريس  هي إحدى مدن مقاطعة سيسكييوو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 23 ديسمبر، 1908.

أعلام
 بيرني هيوز

مراجع

مدن كاليفورنيا
مدن في مقاطعة سيسكييو (كاليفورنيا)

دورريس (كاليفورنيا)


Daniel Royer (født 22. maj 1990 i Schladming) er en østrigsk fodboldspiller, der spiller for MLS-klubben New York Red Bulls, hvortil han kom i sommeren 2016 efter ét år hos danske  FC Midtjylland.

Karriere
Daniel Royer indledte sin karriere i den regionale liga i Østrig, inden han kom til SV Ried i den østrigske Bundesliga. I 2011 skiftede han til Hannover 96 i den tyske Bundesliga, hvor det dog kun blev til få kampe på førsteholdet. Efter første sæson i klubben blev han udlejet til 1. FC Köln i 2. Bundesligaen, og da anden sæson i Tyskland endte, vendte Royer tilbage til hjemlandet, hvor han fik konstrakt med FK Austria Wien. Her spillede han to sæsoner og fik 63 kampe, hvor han scorede 11 mål.

I sommeren 2015 hentede FC Midtjylland ham til den danske Superliga, hvor han fik en kontrakt til 2019.

Landsholdskarriere
Daniel Royer har repræsenteret sit land på U/21-holdet i ni kampe, og han har spillet seks kampe på A-landsholdet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Daniel Royer på transfermarkt.co.uk
Daniel Royer på danskfodbold.com
Daniel Royer på fcm.dk

Fodboldspillere fra Østrig
Fodboldspillere fra FC Midtjylland
Fodboldspillere fra Hannover 96
Fodboldspillere fra 1. FC Köln
Fodboldspillere fra Austria Wien
Fodboldspillere fra New York Red Bulls

Daniel Royer