التآثر المتبادل في الفيزياء (بالإنجليزية : Exchange interaction) هو تأثير ناتج عن ميكانيكا الكم يعمل على تكبير أو تصغير القيم المتوقعة للطاقة أو المسافة بين اثنين أو أكثر من الجسيمات المتماثلة ( مثل إلكترونين مثلا ) عندما تتطابق دالتيهما الموجية. هذا التآثر المتبادل يحدث في حالة الفرميونات و البوزونات عندما تكون الجسيمات متماثلة (أي بوزونين مثلا أو فرميونين ) . وقد اكتـُشف هذا التأثير الميكانيكي الكمي من العالمين هايزنبرج و بول ديراك كل علي حده، عام 1926 .

 هذا التآثر المتبادل هو المسؤول عن الظاهرة المغناطيسية في الحديد ، حيث يتخذ اتجاه العزم المغزلي المغناطيسي للإلكترونات في المدار 3d نفس الاتجاه، وتكتسب ذرة الحديد مغناطيسيتها. ويحدث هذا فقط في حالة الحديد و الكوبالت و النيكل حيث تتخذ الإلكترونات في المدار 3d نفس الاتجاه المتوازي بالنسبة لعزومها المغزلية، نتيجة لأن طاقة هذا المدار تكون الأقل لهذا النظام . هذا بعكس حال العناصر الأخرى، وكلها ليست ذات مغناطيسية حديدية ، فلا تقع إلكتروناتها تحت التآثر المتبادل، فنجد اتجاه العزم المغزلى المغناطيسي لكل إلكترون متجها بعكس اتجاه الآخر، أي إذا شغل إلكترونين مستوى طاقة واحد في ذرة فإن أحد الإلكترونين يتخذ الحالة المغزلية s=-1/2 ( إلى أسفل) و يشغل الإلكترون الآخر الحالة المغزلية s=+1/2 (إلى أعلى) ،وتلك هي مبدأ استبعاد باولي .

نظرة عامّة

توضح هذه الصورة توزيع الإلكترونات في ذرة تحتوي على 4 أغلفة . الغلاف n=2 له مدارين s و p والغلاف
n=3 له ثلاثة مدارات 3d و 3p و 3s والغلاف n=4 له أربعة مدارات 4f و 4d و 4p و 4s .

نجد أن طاقة إلكترونات المدار 3d أعلى من طاقة الإلكترونات في المدار 4s . وللتغلب على ذلك يكون الأنسب لإكترونات المدار 3d أن يكون اتجاه العزم المغزلي المغناطيسي للإلكترونات فيها في نفس الاتجاه. وبالتالي تصبح ذرة الحديد مغناطيسية . وقد فسرت ميكانيكا الكم هذه الخاصية للإلكترونات بأنها بسبب تآثر متبادل بين ذرات الحديد وبعضها .

انظر أيضا
 ذرة
 ميكانيكا الكم
 حديد

مراجع

فيزياء
كيمياء كمومية
مبدأ استبعاد باولي

تآثر متبادل


Sidi Lakhdar se poate referi la:
Sidi Lakhdar, localitate în provincia Aïn Defla, Algeria
Sidi Lakhdar, localitate în provincia Mostaganem, Algeria

Sidi Lakhdar


اللاسلطوية الرأسمالية (وقد يسميها البعض لاسلطوية السوق الحر) هي فلسفة سياسية تدعو إلى إزالة الحكومة أو الدولة وإحلال سوق حر تماما مكانها. في المجتمع اللاسلطوي الرأسمالي، ينظر إلى أجهزة الشرطة والقضاء والجيش وجميع أجهزة إحلال الأمن والسلامة الأخرى على أنها شركات خاصة، تتنافس فيما بينها للحصول على رضا الجمهور، وليس كجهة حكومية مدعومة ماديا من قبل نظام ضرائب إجباري على الشعب. لا توجد قوانين وتشريعات في مجتمع لا سلطوي رأسمالي، لأن قوانين الطبيعة للسوق الحر -عكس قوانين الحكومات- ستعمل على إيصال المجتمع لنظام كامل.

في المجتمع الذي يعيش حالة اللاسلطوية الرأسمالية، يعمل جهازا الشرطة والقضاء وجميع الخدمات الاجتماعية بطريقة التعاقد الخاص لمتنافسين يختارهم الزبائن من بينهم، بدلًا من عملها مركزيّاً عبر فرض الضرائب الإجبارية. بالنسبة للنقود، وغيرها من المنتجات والخدمات، فتُكون مبذولة ومملوكة بشكل فردي وتنافسي في سوق حرة. تتم عملية تنظيم النشاطات الشخصية والاقتصادية مباشرةً عبر المُتضررين الذين يختارون عملاءهم في منظمات حل النزاعات الناتجة عن السوق ضمن إطار قوانين الضرر والعقود، بدلًا من القوانين المركزية الناظمة للعقوبات في الاحتكارات السياسية، وهو ما يعتبره الأناركيون الرأسماليون مواتيًا لازدهار الفساد من خلال الملكيّة الجماعية وتشويه مؤشرات السوق.

تُنظّم اقتصاديات التنظيم، مثل معايير الشركات، والعلاقات العامة، وعلامات المنتَج التجارية، وقواعد حماية المستهلك، والأخلاقيات، وعلاقات العمل تُنظّم جميعها بشكل طوعي من خلال تطبيق الرابطات التجارية المتنافسة، والجمعيات المهنيّة، ومنظمات المعايير؛ نظريّاً يؤسس هذا لوساطة السوق فيما يخص القرارات التجارية ويُتيح الفرصة للسوق للتواصل الفعّال بالمشاريع التجارية من خلال نقابات المستهلكين، بدلًا من التنظيم المالي للشركات الذي تفرضه الدولة إجباريّاً، وهو ما يراه الأناركيون الرأسماليون غير ذي جدوى بسبب الاستئثار التنظيمي.

تبنّى العديد من المنظّرون فلسفات قانونية مشابهة للاسلطوية الرأسمالية. على أي حال، في منتصف القرن العشرين، كان أول من استخدم المصطلح هو موراي روتبارد الذي وفّق بين عناصر من المدرسة النمساوية للاقتصاد والليبرالية الكلاسيكية وأفكار اللاسلطويية الفردانية الأمريكية من القرن التاسع عشر لكلّ من لايساندار سبونر وبينجامين تاكر (في نفس الوقت، رافضًا نظريتهما الخاصة بقيمة العمل والمعايير التي استخلصاها منها). في نموذج روتبارد الأناركي الرأسمالي، «يعمل المجتمع ضمن إطار مدوّنة قانونية تحرّرية متفق عليها وتكون مقبولة لدى الجميع، ويتعهد سلك القضاء بالالتزام بها». سيعترف هذا العقد بالسيادة الفردية، والملكية الخاصة، والعقود، وقانون الضرر، ويُظهر التزامًا بقانون عدم الاعتداء.

يختلف الأناركيون الرأسماليون عن أنصار الدولة الحارسة، الذين ينادون بنموذج الدولة الحارسة على نطاق صغير، تكون قائمة على الديمقراطية الجيفرسونية، ويقتصر عملها على حماية الأفراد وممتلكاتهم من الاعتداء الداخلي والخارجي؛ كما يختلفون عن الأناركيين الذين يعارضون الملكية الخاصة لوسائل الإنتاج (الأدوات، المصانع، والمواد الخام، إلخ)، والإيجارات وغيرها من جوانب الرأسمالية.

الفلسفة

الأخلاقيات
ينادي الأناركيون الرأسماليون بإقامة مجتمع مبنيّ على التبادل الطوعي للملكية الخاصة والخدمات (باختصار، لجميع العلاقات التي يعتقدون أنها ناتجة عن التهديد أو العنف، بما فيها تبادلات النقود، والمنتجات الاستهلاكية، والأرض والسلع الإنتاجية) في سبيل خفض الصراع ورفع مستوى الازدهار والحرية الفردية. إضافة لما سبق، فهم يعتبرون الأعمال الخيرية والإجراءات الجماعية جزءًا من الأخلاقيات الطوعية. رغم أن الأناركيين الرأسماليين معروفون بتشديدهم على حق الملكية الخاصة (الفردية أو المشتركة أو غير العامة)، فالبعض يذكر أن الملكية العامة المجتمعية غير التابعة للحكومة يمكن لها أن توجد في المجتمع اللاسلطوي الرأسمالي. بالنسبة لهم تكمن الأهمية في كونها مكتسبة أو منقولة بدون تدخل أو إعاقة من إجراء حكومي إجباري. يؤمن الأناركيون الرأسماليون الأخلاقيون أن الوسيلة الوحيدة العادلة والنافعة اقتصاديّاً لاكتساب الملكية تتمّ من خلال التبادل الطوعي، والهبة، أو التملّك بالاستيلاء على أساس العمل، لا عبر وسائل الاعتداء أو الاحتيال.

يرى الأناركيون الرأسماليون رأسمالية السوق الحرة كقاعدة للمجتمع الحر والمزدهر. يذكر موراي روتبارد، وهو مَن يُنسب إليه صكّ مصطلح اللاسلطوية الرأسمالية، يذكر أن الفرق بين رأسمالية السوق الحرة و«رأسمالية الدولة» هو نفسه الفرق بين «التبادل الطوعي المسالِم» والشراكة المتواطئة بين قطاع الأعمال التجارية والحكومة التي تلجأ إلى القسر لتقويض السوق الحرة. وهكذا فمصطلح «الرأسمالية» الذي يستخدمه الأناركيون الرأسماليون يختلف عن رأسمالية الدولة الاحتكارية، ورأسمالية المحاسيب، والنقابوية، والاقتصادات المختلطة المعاصرة، حيث تتمكن الدولة من تعديل حوافز السوق أو العوامل المثبطة فيه. لهذا السبب يرفض الأناركيون الرأسماليون الدولة، إذ يعتبرونها كيانًا يسرق الملكية (عبر فرض الضرائب والمصادرة)، تبدأ بالعدوان، وتنفذ احتكارًا إجباريّاً على استخدام القوة، وسلطاتها القسرية لإفادة بعض الأعمال التجارية وبعض الأفراد على حساب بعضهم الآخر، وتخلق احتكارات مصطنعة وتكبّل التبادل والحريات الشخصية من خلال قوانين، والتعليم الإلزامي، والتجنيد الإجباري، والقوانين الناظمة للطعام والأخلاق.

يعتقد الكثير من الأناركيين أن الرأسمالية شموليّة بطبعها ونظامٌ هرميّ، ويسعون لإلغاء الملكية الفردية. ثمة خلاف بين الأناركيين والأناركيين الرأسماليين بهذا الشأن، نظرًا لرفض الأناركيين العامّ الاعترافَ باللاسلطوية الرأسمالية كشكل من اللاسلطوية ويعتبرونها تناقضًا لفظيّاً، في حين أن الأناركيين الرأسماليين يؤمنون بأن إلغاء الملكية الفردية سيستلزم تطبيق المصادرة وهو فِعل ضارّ كونه سيعني الحاجة إلى فكرة الدولة. يضع مخطط نولان البياني للطيف السياسي الأناركيين الرأسماليين على أقصى طرف في ربع الدائرة الليبرتاري بما أنهم يرفضون تدخل الدولة في الشؤون الاقتصادية والشخصية.

يحاجج الأناركيون الرأسماليون بأن الدولة تعتمد على مبادأة العنف نظرًا لاستطاعتها استخدام القوة ضد أولئك الذين لم يسرقوا ملكية شخصية، ولم يتسببوا بالضرر للمتلكات العامة، ولم يهاجموا أحدًا، ولم يقوموا بعمليات احتيال. ويرى الكثيرون أن الاحتكارات المدعومة حكوميّاً تميل إلى كونها فاسدةً وغير فاعِلة. يعتقد موراي روتبارد أن جميع الخدمات الحكومية، بما فيها الدفاع، غير فعّالة لأنها تفتقر إلى آلية تحديد سعر قائمة على السوق تنظّمها القرارات الطوعية للمستهلكين الذين يشترون تلك الخدمات التي تلبي احتياجاتهم ذات الضرورة القصوى والمستثمرين الذين يبحثون عن أنفع المشاريع ليستثمروا فيها. كما يرى العديد من الأناركيين الرأسماليين أن الدفاع الخاص ومنظمات القضاء الخاصة ستضطر للحفاظ على سمعتها إذا ما رغبت بالاستمرار في أداء عملها. إضافة إلى ذلك، يذكر كلّ من ليندا وموريس تانهيل أنه لا يمكن لأي قوة احتكارية قسرية أن تقوم على سوق حرة بحقّ، وأنه لا يمكن للحكومة أن تتخلى عن مواطنيها لصالح وكالة دفاع وحماية فعّالة.

الملكية

الملكية الخاصة
اللاسلطوية الرأسمالية الروثبارديانية هي مفاهيم الملكية الذاتية، والاعتماد الأصلي الذي يجمع بين الملكية الشخصية والملكية الخاصة:يملك كل شخص جسمه المادي، مثلما يملك أيضًا كل الأماكن، والسلع التي تعطيها الطبيعة، التي يأخذها ويستخدمها لصالح جسمه، بشرط ألا يوجد شخص آخر قد أخذها، أو استخدمها قبله، ومن حق الشخص الذي اعتمد أصلًا هذه الأماكن والسلع استخدامها، والتصرف بها بالطريقة التي يراها مناسبة، بشرط ألا يضرّ بسلامة الأماكن والسلع المُعتمدة أصلًا من قِبل شخص آخر. وعندما تُخصّص البضاعة أو المكان لأول مرة يحدث ما يُعرَف بالاختلاط بالعمل بحسب مفهوم جون لوك، والذي يلا يمكن عبره الحصول على الملكية إلا عن طريق النقل الطوعي –التعاقدي- للملكية من مالك سابق إلى مالك حالي.هذا هو أساس حقوق الملكية اللاسلطوية الرأسمالية، ونقاط اختلافها عن الأشكال الجماعية للأناركية كالأناركية الشيوعية، التي يحدث التحكم فيها في وسائل الإنتاج من قبل المجتمع بأسره، وتُجمع منتجات العمل، وتُوزّع وفقًا للحاجة (التي ستُحَدّد وتُطبَّق بشكل جماعي).

يقف الأناركيون الرأسماليون مع الملكية الفردية، أو المُشتركة (أي الخاصة) لوسائل الإنتاج، ومُنتجات العمل بغض النظر عن احتياج الفرد، أم عدمه. فبحسب قول روثبارد «إذا كان لكل شخص الحق في امتلاك جسده، وإذا احتاج استخدام أو تحويل الأشياء المادية الموجودة في الطبيعة من أجل بقائه، فمن حقه أن يملك المُنتج الذي صنعه.» بعد انتقال الملكية للشخص من خلال عمله عليها، يصبح من الممكن تبادلها بشكل مشروع عن طريق المتاجرة بها، أو إهدائها، وتُعتبر عمليات النقل القسري غير قانونية. يسمح التخصيص الأصلي للفرد بالمطالبة بأي مصادر لم تُستَخدَم مُسبقًا، بما فيها الأراضي، وعن طريق تحسينها، أو استخدامها بأي طريقة أخرى سيملكها بحق مطلق مثلما يملك جسده. وفقًا لروثبارد، لا يمكن أن تتحقق الملكية إلا من خلال العمل، ولذلك لا يكون الاستيلاء شرعي على أرض ما لمجرد المطالبة بها، أو بناء سياج حولها، بل يكون فقط عن طريق استخدام الأرض، ومزج العمل معها، ويبين أيضًا «إن أي محاولة للمطالبة بمورد جديد غير مستخدم، لكنه مملوك من قبل شخص ما سيُعتبر انتهاكًا لحق الملكية.» ويجادل روثبارد بأنه لا يوجد حاجة للاستمرار باستخدام المورد حتى يبقى ملكًا للشخص؛ لأنه بمجرد اختلط عمله مع المورد الطبيعي ستبقى الأرض (أو المورد) ملكه، فقد اختلط عمله بشكل غير قابل للعكس مع الأرض، ولذلك الأرض له إلى الأبد. من الناحية العملية يدرك الرأسماليون الأناركيون أن هناك عدد قليل (في حال وجد) من المصادر التي تُركت ولم يحصل عليها أحد ما؛ بسبب انتهاك مبدأ المسكن من خلال استيلاء الدولة عليها، أو استيلاء أشخاص آخرين بمساعدة الدولة عليها. يقول روثبارد: «لا تكفي المطالبة ببساطة بالدفاع عن حقوق الملكية الخاصة، ويجب وجود نظرية مناسبة من أجل الوصول للعدالة في حقوق الملكية، وأي ممتلكات ستعلن عنها الدولة بأنها خاصة يجب الدفاع عنها من قبل التحرريين، بغض النظر عن مدى قسوة الإجراء أو مدى الأذى الذي تترتب عليه عواقب ذلك.»

يقول روثبارد في العدالة وحق الملكية: «يجب إعادة الملكية لأي مالك معروف (الضحية الأصلية للسرقة، أو وريثه).» وفي حالة العبودية، يبين روثبارد إنه في كثير من الحالات يمكن التعرف على المزارع القديمة، وعلى ورثة وأحفاد العبيد السابقين، وقد تكون التعويضات التي سينالونها مُحدّدة بشكل واضح، ويعتقد بأن العبيد يمتلكون الحق في أي أرض أُجبروا على العمل عليها بموجب مبدأ المسكن.

ينادي روثبارد بمصادرة الملكية في حال كونها مملوكة للدولة، وعودتها إلى القطاع الخاص، فبرأيه أي ممتلكات موجودة في أيدي الدولة هي في أيدي لصوص، ويجب تحريرها بأسرع ما يمكن، فمثلًا يقترح أن يستولي الطلاب والهيئة التدريسية على الجامعة بموجب مبدأ المسكن، ويدعم روثبارد مصادرة الملكية الخاصة الاسمية إذا كان السبب الأولي للحصول عليها هو سلطة الدولة، مثل الشركات التي تتلقى المنح والإعانات، ويقترح مصادرة الشركات التي تحصل على 50% على الأقل من تمويلها من الدولة، ويقول: «إن ما نعترض عليه نحن التحرريين ليس الحكومة بحد ذاتها، بل الجريمة التي ترتكبها، إن ما نعترض عليه هو سندات الملكية غير العادلة، أو الجنائية، وما نسعى له ليس ملكية خاصة في حد ذاتها، بل فقط ملكية خاصة بريئة، وغير جنائية» وبشكل مشابه يقول كارل هيس «تريد التحررية النهوض بمبادئ الملكية، لكنها لا تريد الدفاع عن أشكال الملكية التي تسمى الآن بالخاصة، فقد سُرق الكثير من هذه الممتلكات، ويوجد الكثير من الأمور المشكوك بها، فكلّها مُتشابكة بنظام قهري لا أخلاقي". وبقبول الرأسماليين الأناركيين لتعريف بديهي للملكية الخاصة، وحقوق الملكية فهم ينكرون شرعية الدولة بحسب مبدأ:بغض النظر عن وجوب محاكمة جميع الأنشطة غير المبررة مثل القتل العمد، والاغتصاب، والتعدي، والسطو، والسرقة، والاحتيال، لا تتفق أخلاقيات الملكية الخاصة على وجود دولة تعمل كوكالة تحتكر بشكل إلزامي اتخاذ القرارات النهائية (السلطة القضائية) على إقليم معين، و/أو لها الحق في فرض الضرائب.

مراجع

أنظمة رأسمالية
أيديولوجيات سياسية
أيديولوجيات في رأسمالية
المدرسة النمساوية
اليمين المتطرف
إيديولوجيات اقتصادية
تحررية حسب الشكل
تحررية يمينية
حركات سياسية توفيقية
سوق حر
لاسلطوية حسب الشكل
ليبرالية
ليبرالية كلاسيكية
يمينية

لاسلطوية رأسمالية


Sıvı kristal ekran (İngilizce: Liquid Crystal Display), elektrikle kutuplanan (İngilizce: Polarization) sıvının ışığı tek fazlı geçirmesi ve önüne eklenen bir kutuplanma filtresi ile gözle görülebilmesi ilkesine dayanan bir görüntü teknolojisidir. Sıvı kristal ekranlar, düşük enerji tüketimleri ile eskiden kullanılan vakumlu floresan ekranların yerini almıştır.

Başlangıçta tek renkli ve çok düşük çözünürlüklü olan sıvı kristal ekranlar; hesap makineleri, saatler, cep telefonları vb. basit görüntüleme işlerinde kullanılmıştır. Nokta matrisli (İngilizce: Dot matrix) yüksek çözünürlüklü ve renkli sürümlerinin ortaya çıkması bu ürünlerin kullanımını yaygınlaştırmıştır.

Az yer kaplamaları, düşük enerji tüketimleri ve katot ışınlı tüplere göre yok denecek kadar az radyasyon yayımları nedeni ile bilgisayar ekranları ve televizyon cihazlarında yoğun olarak kullanılmaktadır. Eskiden tazeleme hızları yavaş olan bu ekranlar hızlı görüntü değişiminde gölgelenme (ghosting) sorunu yaşamaktaydı. Teknolojinin ilerlemesi ile 1 milisaniye (ms) civarına kadar inen piksel hızı, bu sorunu ortadan kaldırmıştır.

Tam ekran görüntü tazeleme değerleri hakkında
Kullanılan renk skalası (24-bit renk derinliği gibi) yüzünden veri gecikmesi gerçekleşir. İşte bu yüzden 1 ms'lik bir panel saniyede 1.000.000 kez tazeleme yapamaz.

Kesin olmamakla birlikte kabaca bilinmesi gereken değerler:

 5-6 ms 50~60 Hz (Hertz) arası,
 3-4 ms 75~80 Hz arası,
 2 ms 85~100 Hz arası tam ekran görüntü tazeleme aralığına sahip olabilmektedirler.
 1 ms (teorik olarak) 200 Hz'e kadar ulaşabilir.

Sıvı kristal ekran


As provas das categorias juvenil e pré-infantil do Campeonato Brasileiro de Ginástica Artística de 2022 foram realizadas de 19 a 23 de outubro em Campo Grande, Mato Grosso do Sul.

Medalhistas

Juvenil

Fonte:

Pré-infantil

Fonte:

Referências

Juvenil 2022
Brasileiro
Esporte no Brasil em 2022

Campeonato Brasileiro Juvenil de Ginástica Artística de 2022


Denkmalliste Häfen

Anzahl der Objekte in Häfen (Bremen): 3, davon mit Bild: 3 (100 %).

Stadtbremisches Überseehafengebiet Bremerhaven

Anzahl der Objekte (Stadtbremisches Überseehafengebiet Bremerhaven): 7, davon mit Bild: 7 (100 %).

Weblinks

 Das Landesamt für Denkmalpflege Bremen hält Informationen zu den denkmalgeschützten Bauwerken in Bremen und Bremerhaven bereit:
 Landesdenkmalliste unter Denkmal digital abrufbar.
 Denkmaldatenbank (direkt zur Suchseite).

Hafen
!

Liste der Kulturdenkmäler in Bremen-Häfen


Peter Bernreuther (* 26. Dezember 1946 in Würzburg) ist ein ehemaliger deutscher Sprinter, der sich auf den 400-Meter-Lauf spezialisiert hatte.

Bei den Europäischen Hallenspielen und den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften gewann er mit der bundesdeutschen Mannschaft insgesamt drei Staffel-Medaillen: 1968 in Madrid Silber in der 4-mal-364-Meter-Staffel, 1969 in Belgrad Bronze in der 4-mal-390-Meter-Staffel und 1972 in Grenoble Silber in der 4-mal-360-Meter-Staffel.

1969 und 1971 wurde er Deutscher Hallenmeister, und 1972 Deutscher Hallenmeister mit der 4-mal-400-Meter-Staffel.

Peter Bernreuther startete bis 1971 für die DJK Würzburg, danach für Bayer 04 Leverkusen.

1982 kam er als Gitarrenlehrer an die Musikschule Reutlingen und wurde 1993 deren stellvertretender Leiter. 2011 ging er in den Ruhestand.

Literatur
 Klaus Amrhein: Biographisches Handbuch zur Geschichte der Deutschen Leichtathletik 1898–2005. 2 Bände. Darmstadt 2005 publiziert über Deutsche Leichtathletik Promotion- und Projektgesellschaft

Fußnoten

Sprinter (Deutschland)
400-Meter-Läufer (Deutschland)
4-mal-400-Meter-Staffel-Läufer (Deutschland)
Deutscher Meister (Leichtathletik)
Deutscher
Mann
Geboren 1946

Peter Bernreuther


Stephen Peter Rigaud (1774 – 1839) fue un astrónomo y matemático inglés. Fue un miembro del Exeter College desde el año 1794 al 1810, mantuvo el cargo de Savilian Chair of Geometry en la Universidad de Oxford en el periodo de 1810 hasta 1827, el cargo de Savilian Professor of Astronomy desde 1827 hasta 1839. Estuvo especialmente interesado en la historia de la ciencia.

Trabajos
Uno de los libros que más relevante fue;
 Historical essay on the first publication of Sir Isaac Newton's Principia (Publicado en 1838 por primera vez)
 Miscellaneous works and correspondence of the Rev. James Bradley (Oxford, 1832)
 Correspondence of Scientific Men of the Seventeenth Century, un ttrabajo póstumo (Oxford, 1841).

Referencias

Astrónomos de Inglaterra del siglo XIX

Stephen Peter Rigaud


කළුතර දිස්ත්‍රික්කයට අයත් වස්කඩුවේ පොතුපිටිය ග්‍රාමයේ පිහිටි ඉපැරණිම ගෘහය හෙවත් තුඩුගලගේ ධර්මසේන පරපුරේ ආදිතමයන් ඉදිකළ පට්ටිකාරවාසල වලව්ව "Susew's Manor"ඉදිවූවේ ක්‍රි.ව. 1699 වසරේ දීය. යකුන්දූවේ ධර්මසේන හිටිරාළලාගේ සුසෙව්හේවගේ ආදී පරම්පරා රැසකට ජන්මය ලබාදුන්නේ මෙම ඓතිහාසික මන්දිරයයි. තුඩුගල මද්දුමරාළගේ පරපුර හෙවත් කෝට්ටේ රජ පවුලට බිසවුන් සැපයූ පරපුර සහ උණම්බුවේ වාසල බණ්ඩාර ආදී පරපුරු රැසක් සම්බන්දව ව්‍යාප්ත වූ ජාලගත පවුල් ගසකි.නිවසේ මුල්ම අය්තිකරු වූවේ යකුන්දූවේ හිටිරාළලාගේ දොන් ගිමාරිස් පෙරේරා තෝම්බු විදානේයි.කෝට්ටේ රජ පරපුරේ නාමයෙන් පරංගින්ගෙන් වස්කඩු බද්දේ නින්ද ගම් ලත් මෙම පරපුර ලංදේසි තෝම්බු පිටපත් තුලපවා විශේෂ වර්ණයෙන් තහවුරුව දක්වා ඇත්තේය.ලංකාවේ ලංදේසි සහ ඉංග්‍රීසි යුගයේ ප්‍රතුමූර්තියක් ලෙස ඕලන්ද සහ බ්‍රිතාන්‍ය මිශ්‍ර එම පරපුරේ පාරම්පරික නිවහන හෙවත් පට්ටිකාරවාසල Susew's Manor හඳුනාගත හැක.පට්ටිකාරවාසල වත්තේ ඉදිවු තවත් ඉපැරැණි නිවසක් වූවේ පොතුපිටියේ පුංචිකච්චේරිය වලව්වයි.සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේදී ගම් වැසියන් මෙම වලව්ව හඳුන්වන ලද්දේ පෙට්ටගම්ගෙදර ලෙසින. එයට හේතුවී තිබී ඇත්තේ ලංදේසි සමයේ වස්කඩුවේ පෙට්ටගමක් ළඟ තබා ගැනීමට හැකි අයෙකු වූවේ මෙම පරපුර පමණක් වූ බැවින.

පොතුපිටිය වලව්ව


Manşinel (Hippomane mancinella), sütleğengiller (Euphorbiaceae) Batı Hindistan ve tropik Amerika'da yetişen bir ağaçtır. Boyu 3 metreden 15 metreye kadar uzanabilir. Düz ve açık kahverengi bir kabuğu; uzun dalları vardır. Yumurta şeklindeki yaprakları 10 cm uzunluğundadır ve dişli kenarlara sahiptir. Küçük ve pembe çiçeklere sahiptir. Elma şeklinde meyveleri vardır.

Sütlü sapı ve sarı-yeşil meyveleri oldukça zehirlidir. Hatta meyvelerden sıçrayan yağmur damlaları ya da çiğ deride yaralanmalara sebep olabilir. Yanan odundan gelen dumanı ise geçici körlüğe neden olabilir.

Sütleğengiller
Zehirli bitkiler
Amerika ağaçları
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Manşinel


Mikoyan MiG-35 (, NATO rapor adı: Fulcrum-F), Rusya merkezli Mikoyan Tasarım Bürosu tarafından tasarlanmış birçok amaçlı savaş uçağıdır. Uçak, Rusya Silahlı Kuvvetleri envanterinde bulunan MiG-29 uçaklarının yerini alması amacıyla 4. nesil çok maksatlı avcı uçağı olarak tasarlanmıştır.

Mikoyan MiG-35, MiG-29KR'nın modernizasyonu ile ortaya çıkmış, pazarlama amacıyla da yeni bir isim verilmiştir. Uçağın ilk prototipi MiG-29M2 demonstratör uçağı olarak uçmuştur. İlk gösterimine Aero India 2007 fuarında çıkmış, resmî olarak 2017 Moscow Air Show'da tanıtılmış, 2019 yılında da Rusya Hava Kuvvetleri'nde hizmete girmiştir.

Uçağın tek koltuklu versiyonu MiG-35S ve iki koltuklu versiyon MiG-35UB olarak adlandırılmıştır. MiG-35 selefi olan MiG-29'a kıyasla büyük ölçüde geliştirilmiş aviyonik ve silah sistemlerine, hassas güdümlü hedefleme kabiliyetlerine ve yer radarlarından bağımsız çalışabilme yeteneklerine sahiptir.

Seri üretim uçaklarda şu ana kadar PESA radar kullanılmış olsa da Mikoyan uçakların AESA radar ile de donatılabileceğini belirtmiştir. Seri üretim uçakların motorlarında ilk tasarımlarda olduğu gibi itiş vektörlemesi bulunmamaktadır.

Teknik özellikleri
 Uzunluk: 17,3 metre
 Yükseklik: 4,7 metre
 Kanat açıklığı: 12 metre
 Kanat alanı: 41 metrekare
 Boş Ağırlığı: 11.000 kg
 Maks Kalkış Ağırlığı: 24.500 kg
 Servis tavanı: 17.000 metre
 Hız: 2.100 km/sa
 Motor: 2 × Turbofan Klimov RD-133
 İtiş Gücü: 81.4 kN

Kaynakça

Rus savaş uçakları
35
Çift motorlu jetler

Mikoyan MiG-35


Listă de filme științifico-fantastice thriller în ordine alfabetică:

O-9

A

B

C

D

E
 Ex Machina

F

G

H

I

J

K
 The Kindred (1987)
 Kingsglaive: Final Fantasy XV (2016)

L

M

O

P

R

S

T

V

W

X
 XChange (2000)

Vezi și
 Listă de filme științifico-fantastice
 Listă de filme thriller
 Listă de filme SF de groază
 Listă de filme SF de comedie
 Listă de filme SF de acțiune

Legături externe

Listă de filme SF thriller


Lambert-Beers lov beskriver, hvordan en opløsnings absorbans  afhænger af koncentrationen  og vejlængden . Loven lyder

hvor  er en konstant.

Jo større koncentrationen er, og jo større afstand rejst, desto mere lys vil altså blive absorberet.

Kildehenvisninger

Fysisk kemi
Spektroskopi

Lambert-Beers lov


Forvaltningshøjskolen - kvalitet og fornyelse er en dansk dokumentarfilm fra 1985 instrueret af Walther Jensen.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1985


Futbolo Klubas Utenos Utenis er en fodboldklub fra den litauiske by Utena.

Historie
Klubben blev stiftet i 1933 og gik konkurs i 2010. Ny klubb oprettet 2014.

Klub farver
2014−2017

2018−2019

Bane farver

Historiske slutplaceringer

Trænere
  Fulgentas Bižys, 1976–1988
  Mindaugas Čepas, 2014–2016
  Oleh Boičyšin, 2016
  Zvezdan Miloševič, 2017
  Oleh Boičyšin 2017
  David Campana Piquer 2017
  Egidijus Varnas 2018–

Se også
 Utenis (kvinder)

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 VŠį FK Utenos Utenis
 Facebook Offisielt nettsted
 Offisielt nettsted lietuvosfutbolas.lt

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 1933

FK Utenos Utenis


, "wai wai" siendo una onomatopeya japonesa para el ruido de una multitud, es un videojuego de plataformas lateral que tiene como protagonistas a varios personajes de distintos juegos de la compañía Konami a modo de crossover entre distintas series. Fue desarrollado y publicado por Konami en enero del año 1988 para Famicom y una versión reeditada fue publicada en el 2006 para teléfonos celulares. Ambas versiones salieron solamente en Japón.

Información general

Konami Wai Wai World se destaca por ser uno de los más antiguos crossovers entre series de videojuegos. Aunque en la actualidad son muy comunes las reuniones entre personajes, en el año 1988, cuando este juego fue lanzado, era un concepto todavía muy innovador. La compañía Konami escogió a seis personajes principales de sus juegos más reconocidos para protagonizar esta aventura y además incluyó a dos personajes originales para representar a los personajes iniciales, estos fueron Konami Man y Konami Lady. Extrañamente, entre estos personajes se encuentran Mikey y King Kong, los cuales no son creaciones de Konami, sino que son personajes de películas de los cuales la compañía poseía las licencias para realizar los videojuegos.

Wai Wai World resultó ser un atípico juego de plataformas con vista lateral que incluye una opción para dos jugadores en modo cooperativo. El juego empieza con una pantalla de selección de niveles, pero sin embargo, pronto el jugador descubre que en la mayoría de los niveles se llega a un punto en donde no se puede avanzar, debido a que el juego está diseñado para que ciertos niveles solo puedan ser completados con personajes específicos. El jugador inicia solo con Konami Man y Konami Lady, y su objetivo es rescatar a un personaje capturado en cada nivel. La principal característica del juego es la habilidad del jugador de cambiar entre sus personajes cuando lo desee, por lo que cuando se rescata a un personaje, este de inmediato se vuelve un miembro seleccionable del equipo con sus propias habilidades útiles, pero también con desventajas.

Cada uno de los seis niveles está basado en un juego distinto de Konami, que coincide con el personaje capturado en él. Por ejemplo, el nivel de Mikey es en el barco y las cuevas de The Goonies, mientras que el nivel de Simon es en el Castillo de Drácula de Castlevania. Además de que cada escenario tiene un aspecto único, se destaca que el repertorio de enemigos es diferente para cada nivel, contribuyendo a la sensación de estar metiéndose en distintos juegos de Konami. La música de fondo se corresponde con el personaje que está utilizando el jugador, por lo que se pueden escuchar los temas clásicos de numerosos videojuegos.

Personajes Jugables

Argumento
Un villano llamado Waldar llega desde el espacio para conquistar el Mundo Konami. El Dr. Cinnamon pide ayuda a los héroes de Konami pero solo Konami Man responde y le informa que todos los demás héroes han sido capturados. El Dr. Cinnamon reúne a Konami Man en su laboratorio, que se convierte en base de operaciones y le presenta además a su nueva androide, Konami Lady que lo ayudará a combatir el mal. La misión de ambos héroes es buscar y liberar a los seis héroes de Konami que fueron capturados para unirse y enfrentar al villano Waldar.

Jefes

 Una rana gigante de un ojo, que se encuentra en la etapa de Castlevania.

 Kong Robot Kong Gigante, que se encuentra en la etapa de King Kong.
 El Tiburón Gigante, que se encuentra en la etapa de Antarctic Adventure.

 El Esqueleto de Dragón, que se encuentra en la etapa de Getsu fuma Den.

 Jefe gigante Moai, que se encuentra en la etapa de Moai Kun.

 A la cabeza de una mujer, se encuentra en la cabeza en la etapa de Shoot'em up

 Cabeza Alienígena gigante, que se encuentra en la cabeza de una mujer en la etapa de shoot'em up.

Minijuegos
Existen tres minijuegos de azar que se encuentran solamente en los niveles de La Cueva del Tesoro y el Castillo Japonés al ingresar en las puertas que aparecen allí.

 Juego de dados: En este riesgoso juego debes escoger si el número sorteado será par o impar. Si ganas, tus municiones se duplicarán, pero si pierdes se reducirán a la mitad.
 Juego de naipes: Aquí se te dará la opción de escoger dos de cinco naipes y tienes que tratar que estos coincidan. Si ganas se te recargará toda la vida, pero si pierdes te quitarán un poco de tu barra de vida.
 Máquina tragamonedas: Un típico tragamonedas en donde debes lograr que salgan tres símbolos iguales, cada intento vale 10 municiones. Si ganas, todos los personajes revivirán y tendrán la salud al máximo, aunque la probabilidad de éxito es muy baja.

Curiosidades

 El científico que ayuda a los jugadores es el Dr. Cinnamon, un personaje importante de la saga TwinBee creador de las naves de esa serie.
 La gigantesca computadora del inicio del juego se llama Dirty 005.
 El pingüino que teletransporta a los jugadores es Pentarou, de la saga Parodius.
 El siniestro científico que revive a los jugadores es el Dr. Simon, este es el hermano gemelo del Dr. Cinammon y luce como un gemelo malvado del mismo.
 En el episodio #4 de GameCenter CX (conocido como "Retro Game Master" fuera de Japón), el juego de mismo nombre quien lo gane.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial del juego para móviles (en japonés)
 Información en GameFAQs.com

Videojuegos para Nintendo Entertainment System
Videojuegos para teléfonos móviles
Videojuegos de 1988
Videojuegos de Konami
Videojuegos con protagonistas femeninas
Videojuegos de un solo jugador y de multijugador

Konami Wai Wai World


Vera Romanić (Graz, 13. travnja 1914. – Zagreb, 21. kolovoza 1993.), hrvatska atletičarka. Natjecala se za Kraljevinu Jugoslaviju.

Natjecala se na Olimpijskim igrama 1936. u utrci na 100 metara. Nastupila je u prednatjecanju.

Bila je članica zagrebačkog HAŠK-a.

Izvori

Hrvatski sprinteri

Vera Romanić


පහතින් දැක්වෙන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ පාරිසරික කලාප ලැයිස්තුවකි. වසර පුරා සූර්යාලෝකය ලැබුණ ද, අධික වර්ෂාපතනය නිසා ශ්‍රී ලංකාවතුළ පාරිසරික කලාප විවිධත්වයක් දක්නට ලැබේ. බටහිර ඝාට්ස් සමඟ ශ්‍රී ලංකාව එක්ව ගත්කල බටහිර ඝාට්ස් සහ ශ්‍රී ලංකා ජෛවවිවිධත්ව උණුසුම් ස්ථානයට (hotspot) අයත් වේ. එය ලොව සුපිරි ජෛවවිවිධත්ව උණුසුම් කලාප අටෙන් එකක් ලෙස සැලකේ. ඇතැම් පාරිසරික කලාප ගෝලීය 200 ලැයිස්තුවට ද ඇතුළත් ය.

භෞමික පාරිසරික කලාප

නිවර්තන සහ උපනිවර්තන තෙත් පළල් පත්‍ර වනාන්තර
ශ්‍රී ලංකා පහතරට වර්ෂා වනාන්තර
ශ්‍රී ලංකා කඳුකර වර්ෂා වනාන්තර

නිවර්තන සහ උපනිවර්තන වියළි පළල් පත්‍ර වනාන්තර
ශ්‍රී ලංකා වියළි කලාපීය වියළි සදාහරිත වනාන්තර

කාන්තාර සහ ශුෂ්ක පඳුරු බිම්
ඩෙකෑන් කටු පඳුරු ලඳු කැළෑ

මිරිදිය පාරිසරික කලාප
ශ්‍රී ලංකා වියළි කලාපය
ශ්‍රී ලංකා තෙත් කලාපය

සාගර පාරිසරික කලාප
බටහිර සහ දකුණු ඉන්දියානු පරය
 දකුණු ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව

ගෝලීය 200

භෞමික
ශ්‍රී ලංකා පහතරට වර්ෂා වනාන්තර
ශ්‍රී ලංකා කඳුකර වර්ෂා වනාන්තර

මිරිදිය
නිරිතදිග ශ්‍රී ලංකා ගංගා සහ ඔය

මේවාත් බලන්න
රට අනුව පාරිසරික කලාප ලැයිස්තු

ආශ්‍රේයයන්

ශ්‍රී ලංකාව
පාරිසරික කලාප

ශ්‍රී ලංකාවේ පාරිසරික කලාප ලැයිස්තුව


La  est l'une des treize circonscriptions législatives que compte la préfecture de Chiba au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La septième circonscription de la préfecture de Chiba correspond aux villes de Noda et Nagareyama ainsi qu'à la moitié nord de Matsudo.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Septième circonscription de la préfecture de Chiba


Yeşilli, Mardin'in en az nüfuslu ilçesi.

Nüfus

İlçeye bağlı 14 mahalleden oluşmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Mardin ilindeki yerleşim yerleri listesi

Kaynakça

Yeşilli


Autoportret umjetnika bez brade (fr. Portrait de l'artiste sans barbe) je ulje na platnu nizozemskog slikara Vincenta van Gogha iz rujna 1889. godine, za koje se vjeruje kako je njegov posljednji autoportret. Van Gogh je tijekom svoje slikarske karijere naslikao oko 40 autoportreta, a povjesničar umjetnosti Ronald Pickvance vjeruje da je ovo njegov posljednji autoportret, dok Ingo F. Walther i Jan Hulsker vjeruju kako je to ipak drugi autoportret iz 1889. Naime, Hulsker vjeruje kako je naslikan u Arlesu nakon što se umjetnik morao obrijati po prijamu u bolnicu poslije odsijecanja svog uha, te se može vidjeti na zidu manje verzije slike Soba u Arlesu, koja se nalazi u muzeju d'Orsay u Parizu. No, sigurno je kako je ovu sliku van Gogh darovao svojoj majci za rođendan.

Dana 19. studenoga 1998., sliku su nasljednici Jacquesa Koerfera (Švicarsko-njemačkog kolekcionara i bivšeg predsjednika automobilske tvrtke BMW koji je preminuo 1991.) za 71,5 milijuna $ u aukcijskoj kući Christie's, New Yorku, dospjevši na popis najskupljih slika kao 3. najskuplja slika (4. ako se uzme u obzir inflacija).

Izvori

 Bernard Denvir, Vincent: The Complete Self-Portraits, Philadelphia, PA: Running Press, 1994.

Slike Vincenta van Gogha
Slike iz 1889.

Autoportret umjetnika bez brade


جمعية التمثيل العربي هي إحدى أقدم الجمعيات المسرحية التونسية ظهرت عام 1922 باندماج جمعيتي الشهامة العربية وجمعية الآداب العربية.
 نشطت جمعية التمثيل العربي تحت إدارة المسرحي المصري جورج أبيض.
 وقد مثلت في موسم 1923-1924: حوالي أربعين مسرحية.

المراجع
 محمد الفاضل بن عاشور، الحركة الأدبية والفكرية في تونس، الدار التونسية للنشر، تونس 1983.
 د. علي الزيدي، الزيتونيون ودورهم في الحركة الوطنية 1904-1945، كلية الآداب والعلوم الإنسانية ومكتبة علاء الدين بصفاقس، 2007.

أندية وجمعيات

جمعية التمثيل العربي


An Sudamerlycaste heynderycxii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Jacques Édouard Morren, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Fredy Archila. An Sudamerlycaste heynderycxii in nahilalakip ha genus nga Sudamerlycaste, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sudamerlycaste

Sudamerlycaste heynderycxii


Age of Mythology (Türkçe: Mitoloji Çağı), Ensemble Studios tarafından geliştirilen ve Microsoft Game Studios tarafından yayınlanan bir gerçek zamanlı strateji video oyunudur. Kuzey Amerika'da 31 Ekim 2002'de ve Avrupa'da 14 Kasım 2002'de piyasaya sürülmüştür.

Age of Empires serisinin bir yan ürünü olan Age of Mythology, ilhamını gerçek tarihi olaylardan ziyade Yunan, Mısır ve İskandinav mitolojisi ve efsanelerinden almaktadır. Oynanış olarak Age of Empires serisine benzemektedir. Oyunun senaryosu, Atlantis'e karşı Poseidon ile işbirliği yapan bir kiklopu avlamak için oyunun üç kültürünün topraklarında seyahat etmek zorunda kalan Atlantisli bir amiral olan Arkantos'u konu almaktadır.

Age of Mythology, ticari olarak başarılı oldu ve piyasaya sürüldükten dört ay sonra bir milyondan fazla satarak platin plak kazandı. 2003 yılında Age of Mythology: The Titans adlı genişleme paketi piyasaya çıktı. 8 Mayıs 2014 tarihinde Age of Mythology: Extended Edition, Steam üzerinden Windows için yayımlandı. Bunu ikinci bir genişleme paketi olan Age of Mythology: Tale of the Dragon takip etti. 25 Ekim 2022'de Age of Mythology: Retold duyuruldu.

Oynanış
Diğer birçok gerçek zamanlı strateji oyunu gibi, Age of Mythology de düşman birimlerini ve kasabalarını yenmeye, kendi birimlerinizi ve kasabalarınızı inşa etmeye ve köylüleri ve savaşçıları eğitmeye dayanır. Bu şekilde oyuncular rakip şehirleri ve medeniyetleri yenebilir ve fethedebilirler. Oyuncular kabilelerini dört "Çağ" boyunca ilerletirler: Arkaik Çağ'dan başlayarak Klasik Çağ'a, Kahramanlık Çağı'na ve son olarak Mitik Çağ'a yükselebilirler. Daha yüksek bir Çağa yapılan her yükseltme, oyuncu için yerleşimlerini güçlendiren yeni birimlerin ve teknolojilerin kilidini açar. Bununla birlikte, yükseltme için bir miktar kaynak ödenmesi ve belirli bir ön koşul binasının inşa edilmesi gerekir.

Age of Mythology'de oynanabilir üç kültür vardır: Yunanlılar, Mısırlılar ve İskandinavlar. Her kültürün Ra, Zeus veya Odin gibi önemli tanrıları olan üç "büyük tanrısı" vardır. Oyuncular oyun başlamadan önce ana tanrılarını seçerler. Bir oyuncu bir sonraki çağa her ilerlediğinde, bir "küçük tanrı" seçilir. Küçük tanrılar tarihsel olarak büyük tanrılardan biraz daha az önemlidir. Bazı küçük tanrılar Bast ve Afrodit'i içerir. Tüm tanrılar oyuncuya benzersiz teknolojiler, efsane birimleri ve rakibe zarar verebilen veya kullanan oyuncuya fayda sağlayabilen tek seferlik özel bir yetenek olan benzersiz bir "tanrı gücü" verir.

Age of Mythology'de dört ana kaynak vardır: yiyecek, odun, altın ve lütuf; Ensemble Studios'un önceki oyunlarından farklı olarak, bu oyunda taş kaynağı yer almamaktadır. Kaynaklar, diğer şeylerin yanı sıra birimleri eğitmek, binalar inşa etmek ve teknolojileri araştırmak için kullanılabilir. Sivil birimler -yani Yunan köylüleri, İskandinav toplayıcıları ve cüceleri, Mısırlı işçiler ve balıkçı tekneleri- kaynak toplamak için kullanılır. Hayvanları avlamak, meyveleri toplamak, çiftlik hayvanlarını hasat etmek, çiftçilik yapmak ve balık tutmak yiyecek toplamak için kullanılan yöntemlerdir. Odun yalnızca ağaçları keserek toplanır ve altın, altın madenlerinden veya ticaretten toplanır. Oyuncular bu kaynakları toplama oranını artıran yükseltmeler satın alabilirler. Lütuf, farklı kültürler tarafından farklı şekillerde elde edilir: Yunan oyuncular köylülerin tapınaklarda dua etmesini sağlayarak; Mısırlı oyuncular anıtlar inşa ederek; ve İskandinav oyuncular hayvanlarla savaşarak/avlayarak veya kahramanlara sahip olarak kazanırlar. Lütuf dışındaki kaynaklar, bir oyuncunun pazarında takas edilebilir.

Birimler
Oyundaki her birim bir ila beş "nüfus yuvası" kaplar. Ek evler veya Kasaba Merkezleri (bir oyuncunun kasabasındaki ana bina) inşa etmek, nüfus kapasitesini maksimum 300'e kadar artırır. Birimler yedi kategoride sınıflandırılabilir; piyade, okçu, süvari - üçü genel olarak insan birimleri olarak sınıflandırılır - kuşatma birimleri, deniz birimleri, kahramanlar ve efsane birimleri (canavarlar ve mitolojiden diğer yaratıklar). Bu birimler arasında taş-kağıt-makas modeli kullanılmıştır. Örneğin piyadeler süvarilere, süvariler okçulara ve okçular da piyadelere ek hasar verir. Aynı taş-kağıt-makas düzeni üç farklı deniz birimi türünde de mevcuttur-ok gemileri, kuşatma gemileri ve çekiç gemileri. Kuşatma birimleri genellikle taş-kağıt-makas modelinden muaftır ancak bunun yerine süvari saldırılarına karşı savunmasızken binaları kolayca yok edebilirler. Kahramanlar, efsane birimlerine karşı son derece etkilidir ve bunlar da insan birimlerine karşı büyük miktarda hasar verir. Kahramanlar ayrıca bir oyuncunun tapınağına bırakıldığında oyuncuya ek ekonomik veya askeri bonuslar veren rölikleri toplayabilir. Çoğu birim yükseltilebilir ve belirli görevlerde daha iyi hale getirilebilir.

Binalar
Age of Mythology'deki binalar genel olarak üç kategoriye ayrılabilir: ekonomik, askeri ve savunma. En önemli ekonomik bina, Age of Empires serisi oyunlardaki aynı isimli binaya benzeyen Şehir Merkezidir. Çoğu sivil birim burada eğitilir. Aynı zamanda Şehir Merkezi'nde çeşitli yükseltmeler yapılabilir. En önemlisi, oyuncular bu bina aracılığıyla Çağı ilerletir. Şehir Merkezi 15 nüfus yuvası sağlar ve ek evler inşa etmek oyuncuya ev başına 10 ek yuva kazandırır. Kahramanlık Çağında, oyuncular ek nüfus yuvaları için yeni yerleşim yerleri (sahipsiz Şehir Merkezleri) inşa edebilirler. Bazı durumlarda tüm şehir merkezlerine sahip olmak zafere doğru geri sayımı tetikler. Diğer ekonomik binalar arasında çiftlik ve pazar bulunur.

Binalar yükseltmeleri araştırabilir ve oyuncu için kaynak sağlayabilir. Siviller ve efsane birimleri dışındaki tüm birimler askeri binalarda eğitilir. Bu binalar kültürden kültüre isim ve amaç bakımından farklılık gösterir, ancak hepsi benzer birimleri eğitebilir. Askeri binalar ayrıca zırh yükseltmeleri ve saldırı iyileştirmeleri gibi orduya özgü teknolojileri araştırmak için de kullanılır.

Surlar ve kuleler, birimleri eğitemeyen ve yalnızca savunma amacıyla kullanılan savunma yapılarıdır. Bazı yükseltmeleri araştırabilirler, ancak bunlar genellikle yalnızca araştırmayı yapan bina için yararlıdır. Oyuncuların kullanabileceği bir başka bina türü de bir Harikadır: medeniyetin mimari bir başarısını temsil eden büyük bir bina. Belirli oyun modlarında, bir oyuncu bir harika inşa ettiğinde, on dakikalık bir geri sayım başlar. Geri sayım sona erdikten sonra harikanın hala ayakta olması halinde, harikayı inşa eden oyuncu kazanır.

Senaryo
Age of Empires ve Age of Empires II'deki sefer modlarının aksine, Age of Mythology'de yalnızca bir merkezi sefer vardır: Fall of the Trident. Sefer, toplam 32 senaryo ile önceki oyunlardaki seferlerden önemli ölçüde daha uzundur. Bu seferdeki görevler ise: Yunanistan'da Truva Savaşını kazanmak, Mısır'da Osiris'i uyadırmak, İskandinav'da Thor'un çekicini yapmak, Tartaros'ta Kronos'un hapishaneden çıkmamasını sağlamaktır.

Senaryo editörü
Age of Mythology editörü, selefi Age of Empires II senaryo editöründen çok daha gelişmiştir. Editör, standart birim yerleştirme olanaklarının yanı sıra, birimlerin üst üste bindirilmesine izin verir ve büyük dağlar ve sarp araziler için kolaylık sağlar. Age of Empires II'de senaryo tasarımının popüler bir yönü olan tetikleyiciler, Age of Mythology'nin editörünün yanı sıra sinematikler ve diğer özel efektlerde de mevcuttur.

Tanrılar
Oyunda 9 ana (major) tanrı bulunur:
 Yunan Tanrıları: Zeus, Poseidon ve Hades
 Mısır Tanrıları: Ra, İsis ve Set
 İskandinav (Norse) Tanrıları: Odin, Loki ve Thor.

Oyuna başlarken şeçtiğiniz ana tanrıya göre her çağ atlamanızda karşınıza 2 küçük (minor) tanrı gelir ve bunlardan birini seçerek o çağda kendinize rehber edinirsiniz. Oyunda her minor tanrı seçildiğinde o tanrının savaşçısı veya canavarını Temple'dan çıkarma gücüne sahip olunur. Bunlar:

Yunan Tanrıları

 Athena-Minotaur
 Hermes-Centaur
 Ares-Cyclops
 Dionysus-Hydra ve Scylla
 Apollo-Manticore
 Afrodit-Nemea Aslanı
 Hepheastus-Colossus
 Artemis-Chimera
 Hera-Medusa ve Carcinos

Mısır Tanrıları
 Bast-Sfinks
 Ptah-Wadjet
 Anubis-Anubite
 Hathor-Roc ve Petsuchos
 Sekmet-Scarab
 Nepthys-Akrep Adam (Scorpion Man) ve Leviathan
 Thoth-Anka Kuşu (Phoenix) ve Savaş Kaplumbağası (War Turtle)
 Horus-Avenger
 Osiris-Mummy

İskandinav Tanrıları
 Heimdall-Einherjar
 Freyja-Valkyrie
 Forseti-Troll
 Bragi-Battle Boar
 Skadi-Buz Devi (Frost Giant)
 Njord-Kraken ve Dağ Devi (Mountain Giant)
 Tyr-Fenris Wolf Brood ve Jormund Elver
 Hel-Dağ Devi, Ateş Devi, Buz Devi ve Nidhogg
 Baldr-Ateş Devi (Fire Giant)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site

Mythology
2002 video oyunları
Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları
Microsoft Windows oyunları
MacOS oyunları
Gerçek zamanlı strateji oyunları
Çok oyunculu çevrimiçi oyunlar
Popüler kültürde Yunan-Roma mitolojisi
Popüler kültürde Mısır mitolojisi
Popüler kültürde Cermen mitolojisi
Microsoft franchiseleri
Avrupa mit ve efsanelerine dayanan eserler
Popüler kültürde mitoloji
İngilizce dil desteği olan video oyunları
Mit ve efsanelere dayanan video oyunları

Age of Mythology


Eugen Boermel, auch Eugen Börmel, (* 27. März 1858 in Königsberg; † 24. Januar 1932 in Berlin) war ein deutscher Bildhauer.

Eugen Boermel stand in der Tradition der Begasschule. Nachdem er zu Beginn seiner beruflichen Laufbahn überwiegend Kleinplastiken (Bildwerke im "Vitrinenformat") gefertigt hatte, arbeitete er von 1879 bis 1889 als Gehilfe im Atelier von Otto Lessing plastisch-dekorativ für viele Bauten. Seit 1889 mit einem eigenen Atelier für kunstgewerbliche Modelle und Denkmalplastik selbständig, machte er sich 1900 mit seinem ersten Denkmal für Kaiser Sigismund der Denkmalgruppe 14 für die Berliner Siegesallee einen Namen und erhielt weitere Aufträge für Monumentalplastiken, darunter 1901 ein Denkmal für Prinz Albrecht von Preußen in Berlin und 1903 ein Reiterstandbild Kaiser Wilhelms I. in Danzig. Die Kunstkritik stuft seine größeren Werke insgesamt als eher misslungen ein, er sei in den Äußerlichkeiten der Begasschule stecken geblieben. Neben seiner Arbeit als Bildhauer war er literarisch tätig und entwarf technische Konstruktionen. Nachdem ihm um 1900 eine Professur noch verweigert worden war, erhielt er sehr wahrscheinlich 1904 den Professorentitel. Boermel wurde mit dem Preußischen Kronenorden IV. Klasse ausgezeichnet.

Leben und künstlerische Entwicklung
Geboren in Ostpreußen, lebte Boermel bereits von Jugend auf in Berlin.

Ausbildung und erste Schaffensperiode

1874 begann er seine künstlerische Ausbildung bei Eduard Lürssen, der als Professor für dekorative Plastik an der Berliner Akademie lehrte. Es folgte ein Bildhauerstudium bei Albert Wolff, Friedrich Pfannschmidt und Fritz Schaper. 1878 und 1879 besuchte er an der Akademie als Staatsstipendiat das Meisteratelier von Reinhold Begas, dem Hauptvertreter der neobarocken Berliner Bildhauerschule und späterem künstlerischen Leiter der Siegesallee. 1879 heiratete Boermel und trat eine Gehilfenstelle im Atelier von Otto Lessing an, der als Vertreter des Historismus in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts das Erscheinungsbild Berlins entscheidend mitprägte. Bei Lessing arbeitete er in den folgenden zehn Jahren plastisch-dekorativ für viele Bauten. Daneben entstanden Kleinplastiken wie 1885 eine . Zudem fertigte er in dieser Zeit Skizzen und Entwürfe für verschiedene Denkmäler an, darunter 1886 die Skizze zu einem Luther-Denkmal, 1887 einen Entwurf zu einem Lessing-Denkmal in Berlin, 1888 einen Entwurf zu einem Mozart-Denkmal für Wien und 1889 einen Entwurf zu einem Krupp-Denkmal in Essen. Seit 1878 war er regelmäßig auf den Akademie-Ausstellungen vertreten, beispielsweise 1886 mit einem Porträtrelief der eigenen Familie und mit seinem Entwurf für das Luther-Denkmal.

Selbständig mit eigenem Atelier
1889 machte sich Boermel mit einem eigenen Atelier für kunstgewerbliche Modelle und Denkmalplastik selbständig. Zu seinen Arbeiten dieser Zeit gehören zwei "Hans" und "Grete" genannte Kinderfigürchen sowie Märchenfiguren wie "Schneewittchen" und "Dornröschen". Dieses lebensgroße, 62 cm hohe Büstenpaar aus Elfenbeinmasse wurde 1892 in einer Katalogannonce von den Gebrüdern Micheli (siehe nebenstehendes Bild) für 48,- Mark, zartfarbig angehaucht für 54,- Mark pro Figur angeboten. Heute werden kleinere Boermel-Büsten wie beispielsweise 2007 das 26 cm hohe Bronzepaar "Beethoven und Mozart" von 1893 auf Auktionen für USD 1681,- gehandelt. Er fertigte Edelmetallarbeiten wie Tafelsilber für den Grafen Ferdinand von Harrach und 1893 den großen Tafelaufsatz für den Thronfolger von Rumänien. 1895 schuf er zusammen mit Conrad Freyberg eine Statuette Kaiser Wilhelms I. Boermel war an verschiedenen Ehrenpreisen Kaiser Wilhelms II. und an größeren Denkmälern an der Beethovenstatue in Sandstein für das Rudolfinum in Prag oder an der Statue Friedrich Kilians (Villa Kilian, Berlin) beteiligt. Zum 1897 enthüllten Kaiser-Wilhelm-Nationaldenkmal steuerte er die Gruppe "Krieg und Frieden" und eine Viktorienfigur bei. Büsten fertigte er unter anderem für Wilhelm II. (1889, 1894) und den Kommerzienrat, Opernsänger und Fabrikanten Ludwig Leichner (1899), für dessen Firma er zudem einen Theaterzuschauerraum entwarf.

Durchbruch zum Monumentalbildhauer, Verleumdung und kritische Würdigung
1896 bewarb sich Boermel um einen der lukrativen Aufträge für die Berliner Siegesallee direkt bei Wilhelm II., dem Auftraggeber und Finanzier der Monumentalallee, erhielt den Zuschlag aber erst auf Empfehlung des Oberhof- und Hausmarschalls Eulenburg. Die Siegesalleegruppe war das erste Denkmal Boermels und hatte laut Uta Lehnert Initialfunktion. Sie habe den bisher als Denkmalplastiker erfolglosen Künstler weiten Kreisen bekannt und ihm Aufträge aus patriotischen Kreisen verschafft. Daraufhin habe er sich in der Kolonie Grunewald ein für monumentale Arbeiten geeignetes Atelier eingerichtet. In der Folge entstanden unter anderem Denkmale für Prinz Albrecht in der Charlottenburger Schloßstraße (1901, gemeinsam mit dem Maler Conrad Freyberg) und ein Kaiser-Wilhelm-Reiterstandbild in Danzig (1903).

Bei dem harten Konkurrenzkampf der Berliner Bildhauer zur Jahrhundertwende um Aufträge wurde Börmel denunziert und seine Frau antisemitischen Vorhaltungen ausgesetzt. Viele Künstler versuchten während der Siegesalleearbeiten, die kaiserlichen Atelierbesuche, die meist festlich inszeniert wurden und Eingang in die Presse fanden, für sich als Reklame zu nutzen. Als vertrauliche Äußerungen des Kaisers bei einem dieser Besuche in die Presse gelangten, wies Wilhelm II. Begas an, derartige Indiskretionen in Zukunft zu verhindern. Daraufhin erhielt das Oberhofmarschallamt einen verleumderischen Brief eines vermutlich angeblichen Oberstleutnant a. D. mit dem Inhalt:

Der Oberstleutnant beklagte ferner, dass Frau Boermel von einem Handkuss des Kaisers erzählt haben soll. Anschließend zog er über den Lebenswandel und die Herkunft der Künstlergattin her und schloss mit den Worten:  Boermels Siegesalleegruppe wurde von nahezu allen zeitgenössischen Kritikern unter den "mißlungenen" oder "völlig mißlungenen" Arbeiten eingestuft (siehe unten). Sein künstlerisches Schaffen insgesamt urteilt Paul Kühn wie folgt:

Ähnlich urteilt Uta Lehnert und merkt an, Boermel habe zwar einen gewissen Ruf als Modelleur gehabt. Bei dem Versuch aber, sein dekoratives Talent auch in der Denkmalplastik anzuwenden, sei er über die Äußerlichkeiten der Begasschule nicht hinausgekommen. Auch laut Ostpreußenblatt 1969 stand er in seinem Schaffen ganz im Banne von Begas.

Weitere Arbeitsfelder, Professur
Über seine bildhauerische Tätigkeit hinaus war Boermel auch literarisch tätig. Er schuf einige dramatische Werke und verfasste für die in Leipzig bei E.A. Seemann erschienene Zeitschrift Werkstatt der Kunst Aufsätze mit Titeln wie Der Künstler in den öffentlichen Körperschaften oder Wie ist eine weitere Entwicklung der monumentalen Bildhauerkunst möglich? Zudem beschäftigte er sich mit der Lösung technischer Probleme. So konstruierte er erdbebensichere Gebäudefundamente und eine Wasserversorgung in erdbebengefährdeten Städten. Für beide Konstruktionen erhielt er internationale Patente.

Über Boermels Leben und Schaffen in seinen beiden letzten Lebensjahrzehnten ist wenig bekannt. Nach Angabe des Luisenstädtischen Bildungsvereins hat er bis zu seinem Tod in seinem Grunewalder Atelierhaus (Hagenstraße S. 10) als selbständiger Bildhauer gewirkt. Unklar ist, ob Boermel eine Professur zuteilwurde. Laut Ethos & Pathos hat Wilhelm II. ihm den Titel um 1900 nach Rückfrage bei der Akademie der Künste versagt, als Boermel gehofft habe, sich mit der Siegesalleegruppe zum Professor qualifiziert zu haben. Stattdessen habe ihn der Kaiser mit dem Preußischen Kronenorden IV. Klasse dekoriert. Auch nach Darstellung von Uta Lehnert (1998) hat er sich vergeblich um den Professorentitel bemüht, was sein sehr begrenztes künstlerisches Renommee um 1900 zeige. Paul Kühn hingegen bezeichnet Boermel als Professor. Es spricht sehr viel dafür, dass er den Titel einige Jahre später doch noch erhielt, möglicherweise als Anerkennung des Danziger Denkmals von 1903. Denn Die Kunst. Monatshefte für freie und angewandte Kunst. vermerkten 1904: Danzig. Bildhauer Eugen Boermel, der Schöpfer des im September hier enthüllten Kaiser Wilhelm-Denkmals, ist zum Professor ernannt worden. Zudem verzeichnet ihn auch das Berliner Adressbuch von 1932, seinem Todesjahr, als Professor. In der Nationalgalerie war Boermel nicht vertreten. Obwohl er auf vielen Ausstellungen präsent war, sind keine künstlerischen Auszeichnungen bekannt.

Ausgewählte Werke

Denkmalgruppe Siegesallee, Berlin (1900)
Die Denkmalgruppe 14 bestand aus dem zentralen Standbild für Kaiser Sigismund (1368–1437) aus dem Hause der Luxemburger, Markgraf und Kurfürst von Brandenburg und von 1433 bis 1437 auch römisch-deutscher Kaiser. Flankiert war das Standbild von den Halbbüsten von Lippold von Bredow, Landeshauptmann und Verweser der Mittelmark aus dem Adelsgeschlecht Bredow im Ländchen Friesack, und von Bernd Ryke (auch Reiche), Bürgermeister von Berlin.
Das Berliner Patriziergeschlecht Ryke oder Reiche stellte zwischen 1361 und 1447 mehrere Bürgermeister mit dem Vornamen Bernd oder Bernhard. Boermels Figur bezog sich auf den 1361 erstmals als Bürgermeister erwähnten und vor dem 25. Mai 1378 verstorbenen Bernd Reiche sowie auf den 1417 als Bürgermeister belegten und im gleichen Jahr verstorbenen Bernd Reiche. Während Reinhold Koser, der Leiter des historischen Siegesallee-Programms, davon ausging, dass es sich um Vater und Sohn handelte, wollte Boermel nach Angabe von Uta Lehnert Bernd Ryke als ein und dieselbe Person betrachtet wissen und brachte im Sockel die Jahreszahlen 1358–1414 an. Ein weiterer Bernd Reiche/Ryke, der 1447 die Stadt regierte und maßgeblich am Berliner Unwillen beteiligt war, wurde mit der Benennung der Rykestraße geehrt.

Beide Seitenfiguren standen auf schlanken Sockeln, die in das Halbrund der Sitzbank integriert waren, die das nach vorne offene, dreistufige Podest wie bei allen 32 Denkmalgruppen der Monumentalallee abschloss. Die Gruppe wurde am 6. Mai 1900 eingeweiht. Die drei teilzerstörten Figuren wurden seit Mai 2009 in der Zitadelle Spandau  restauriert und sind seit April 2016 Teil der dortigen Dauerausstellung Enthüllt. Berlin und seine Denkmäler.

Gestaltung
Auch bei der Darstellung Sigismunds hielt sich Boermel nicht an die Vorgabe Kosers, Sigismund in Anlehnung an ein Bildnis von Dürer in majestätischer Haltung im kaiserlichen Krönungsornat darzustellen. Er schuf eine laut Lehnert frei erfundene, lohengrinartige Reckengestalt in seltsam anmutender Rüstung, auf dem Kopf den Topfhelm mit Krönchen und zweiflügeliger Helmzier. Über dem Wappenhemd, das den muskulös gezeichneten Oberkörper samt Kettenhemd umschließt, liegt ein bodenlanger Umhang, der sich am Hals teilt und von den Armen zurückgehalten wird, sodass sich die kräftige Gestalt dem Beschauer wie vor einem Bühnenvorhang präsentiert. Börmels Unsicherheit, in welcher seiner vielen Funktionen er Sigismund darstellen sollte, entschied Wilhelm II. hinsichtlich Sigismunds Markgrafentitel. Entsprechend hält er in der linken Hand die Urkunde, mit dem er dem ersten regierenden Hohenzollern, Friedrich I. (als Friedrich IV. Burggraf von Nürnberg), die Mark als Lehen übertrug. Das Schwert in seiner Rechten steht für Sigismunds Rittertum. Inklusive Sockel wies die aus Carrara-Marmor gefertigte Figur eine Höhe von 2,75 Metern auf.

Lippold von Bredow ist mit trotzigem Blick mit malerisch drapiertem Umhang in voller Rüstung und kriegerischen Attributen, die Kampfbereitschaft signalisieren, dargestellt. Im Sockel ist, wie auch bei Ryke, das Familienwappen eingelassen. Den Bürgermeister hüllt gleichfalls ein lang herabfallendes Gewand ein, seine malerische Kopfbedeckung ziert laut Lehnert als Schal auch den Oberkörper. Sein konzentrierter Blick richtet sich auf Schriftstücke in seiner Rechten, die wie der attribuierte Geldbeutel vermutlich als Hinweise auf Rykes Reichtum und Verwaltungsarbeit gedacht sind. Die Architektur der Bank und des Podests ist in fein detaillierten gotischen Zierformen mit einem Rankenfries um die Banklehne gehalten. Die klobigen Adler der Bank, in deren Fängen sich Schlangen wanden, trugen Wappenschilde vor der Brust. An das große Postament war ein Wappenschild angelehnt. Die Titel des Kaisers waren halb vergoldet in die Seitenflächen des Hauptsockels eingraviert, dabei fehlte allerdings der Markgrafentitel.

Marmorattentat und Kritik

In der Nacht vom 22. auf den 23. Oktober 1899 gab es auf den von Teilen der Berliner Bevölkerung später als "Puppenallee" belächelten Prachtboulevard einen Anschlag. Bei dem sogenannten "Marmorattentat" wurden sieben Büsten der bereits fertiggestellten ersten vier Gruppen beschädigt. Börmel entwarf daher zum Schutz der Monumente ein zusammenschiebbares Eisengitter mit Stahlspitzen (siehe nebenstehende Skizze). Der Kaiser entschied sich allerdings für – eher symbolische – schwere Eisenketten, die bei Dunkelheit vor die Figurengruppen gelegt wurden.

Die zeitgenössische Kritik an dem Denkmal war vernichtend. Der Kunstschriftsteller und Journalist Fritz Stahl zählte es zu den mißlungenen schablonenhaften Theaterposen der Allee. Der Schriftsteller und Illustrator Wolfgang Kirchbach stufte die Gruppe als eine der drei völlig mißlungenen Arbeiten ein (neben den Gruppen 11 und 22). Ein weiterer (anonymer) Rezensent, der der Allee insgesamt sehr zugetan war, ordnete Boermels Werk unter den sechs schlechtesten ein. Uta Lehnert kam in ihrem Standardwerk zur Siegesallee 1998 zu dem Schluss, Boermels erstes Denkmal wirke wie der Versuch, dekorative Kleinkunst ins Monumentale zu übertragen. Durch die aufwändige Gewanddrapierung, die uneinheitliche Gestaltung der Hauptfigur und die Überbetonung des Beiwerks sei jedoch ein kleinlicher Eindruck entstanden, der einer monumentalen Wirkung entgegenstehe.

Prinz-Albrecht-von-Preußen-Denkmal, Berlin (1901)

Gemeinsam mit dem Maler und Bildhauer Conrad Freyberg schuf Boermel 1901 ein Denkmal für Prinz Albrecht von Preußen (1809–1872). Es stellt den Bruder des preußischen Königs Friedrich Wilhelm IV. und des Kaisers Wilhelm I. im Jahr 1870 als Teilnehmer im Deutsch-Französischen Krieg dar. Die Figur aus dem Jahr 1901 steht am Nordende der Charlottenburger Schloßstraße gegenüber dem Schloss Charlottenburg. Freyberg, der sehr wahrscheinlich eher für die Sockelreliefs zuständig war, hat sich in einem der Reliefs als Regimentskamerad Prinz Albrechts selbst verewigt. Nach der Inschrift auf einem der vier Reliefs widmeten die Kameraden 1901 das Denkmal [d]em fürstlichen Reiterführer und ritterlichen Prinzen, in Unterthänigkeit und treuer Verehrung.

Die Bildhauer haben Prinz Albrecht als General der Kavallerie aufgefasst, als der er im Krieg gegen Frankreich unter anderem das Kommando über die 4. Kavallerie-Division, die der 3. Armee zugeteilt war, ausübte und an mehreren Schlachten teilnahm. Das denkmalgeschützte Bronzestandbild zeigt den Reitergeneral mit weit geöffnetem Generalsmantel, der bis zu den Knien fällt. Unter dem Mantel trägt der Prinz einen – gleichfalls geöffneten – Umhang. Der nach rechts gewendete und leicht erhobene Kopf ist mit der Generalsmütze bedeckt, der Blick geht in die Ferne. In der Rechten hält die Figur eine Reitpeitsche, in der Linken Handschuhe. Hohe Stulpenstiefel kleiden die Beine, das rechte Bein ist leicht vorgestellt. Als Attribut ist ein langer Säbel zugefügt. Wie die Szenen aus den Sockelreliefs nahelegen, bezieht sich die Darstellung des späteren Generaloberst Albrecht auf 1870. So enthält das östliche Relief Prinz Albrecht unter versprengten bewaffneten Franzosen am Abend von Orgères eine Szene vom 2. Dezember 1870 aus der Schlacht bei Loigny und Poupry. Das Bild zeigt den Prinzen unter teils verwundeten französischen Soldaten und mit deutschen Offizieren sowie mit dem Bildhauer und Kriegsteilnehmer Freyberg. Das gegenüberliegende Westrelief Verfolgung des Feindes über Frenois auf Sedan stellt die Kavallerie am 31. August 1870 mit Prinz Albrecht an der Spitze in oder bei Frénois dar, in seinem Gefolge unter anderem Bernhard von Sachsen-Meiningen und Charles Harrison Wright. Wright war als Oberst Kommandeur des Rheinischen Dragoner-Regiments Nr. 5. An diesem Tag der Schlacht von Sedan beobachteten König Wilhelm von Preußen und sein Stab die Schlacht von einem Hügel in der Nähe von Frénois aus.

Kaiser-Wilhelm-I.-Denkmal, Danzig (1903)
Zu den größeren Werken Boermels nach der Initialzündung durch seine Siegesallee-Arbeit zählte auch das Denkmal für Kaiser Wilhelm I., das am 21. September 1903 am Dominikswall vor dem Hohen Tor an der Hauptwache in Danzig enthüllt wurde. Kaiser Wilhelm II. zeigte an diesem Monument besonderes Interesse und kam zu dessen Einweihung eigens aus Wien angereist. Das Denkmal wurde im März 1945 von sowjetischen Soldaten zerstört, die das bronzene Reiterstandbild an Seilen mit einem Panzer vom Sockel rissen.

In dem Wettbewerb für das Denkmal hatte Boermel den ersten Preis gewonnen. Sein Modell des Reiterstandbilds fiel aus dem Rahmen des Üblichen: Es war unter den vielen Kaiser-Wilhelm-I.-Reiterstandbildern das einzige, das den Kaiser auf einem galoppierenden Pferd darstellte. Das gesamte Monument erreichte eine Höhe von rund 9 Metern, das Reiterstandbild selbst eine Höhe von 4,5 Metern. Das Standbild wurde bei Gladenbecks Broncegießerei in Friedrichshagen bei Berlin in Bronze gegossen. Wilhelm I. war in Uniform und mit der typischen Pickelhaube dargestellt. Der wuchtige Sockel aus schwedischem Granit stand auf einem dreistufigen Podest und wurde von drei allegorischen Frauengestalten geschmückt:
 An der Stirnseite stand die Borussia als Nationalallegorie Preußens mit einem Schwert. Das Schild hinter ihr trug die Widmungsinschrift: (…) DIE DANKBARE PROVINZ WESTPREUSSEN. Auf dem Schild thronte in Höhe der Sockeloberkante die Reichskrone.
 Auf einer Querseite lag die als Nixe dargestellte Vistula als Personifikation der Weichsel. Die Bezeichnung der Weichsel als Vistula geht auf die Chronik der Goten (Getica) von Jordanes im 6. Jahrhundert zurück. Das Relief hinter beziehungsweise über der Figur zeigte die Marienburg, die südlich von Danzig an der Nogat – einem Mündungsarm der Weichsel – liegt. Unter der Burg stellt das Bild den Mündungsarm mit Lastkähnen und Holzflößern dar.
 Die andere Sockelquerseite schmückte der Meeresriese Ägir, in der germanischen beziehungsweise nordischen Mythologie ein Name für den Riesen der See und des Bieres. Das zugehörige Relief zeigte Kriegsschiffe.

Die Kosten des Denkmals lagen bei 160.000 Mark.

Galerie

Werkeliste (Auswahl)
 1879 Figur Genius des Todes (Ausstellungstitel)
 1885 üppige Venus mit modern kokettem Kopf auf überfettetem Körper
 1886 Figurengruppe (?) Meine Familie (Ausstellungstitel)
 1887 Figur Amor (Ausstellungstitel)
 1888 Figur Wanda (Ausstellungstitel)
 1889, 1894 u. a. Berlin, Büsten für Wilhelm II.
 1891 Büste Kaiserin Auguste Victoria
 1892 Kinderfigürchen Hans und Grete
 1892 Büstenpaar Schneewittchen und Dornröschen (siehe Bild der Zeitungsannonce oben)
 1893 großer Tafelaufsatz für den Thronfolger von Rumänien
  um 1893 Tafelsilber für den Grafen Ferdinand von Harrach
 1894 Büste Kaiser Wilhelm II.
 1896 Büste Frau Professor Freyberg
 1895 Berlin, Statuette Kaiser Wilhelms I. in Silber (zusammen mit Conrad Freyberg)
 1897 Berlin, Gruppe "Krieg und Frieden" und eine Viktorienfigur für das Kaiser-Wilhelm-Nationaldenkmal
 1899 Berlin, Büste für den Kommerzienrat, Opernsänger und Fabrikanten Ludwig Leichner
 1900 Berlin, Denkmalgruppe 14 Siegesallee (siehe oben)
 1901 Berlin, Prinz-Albrecht-von-Preußen-Denkmal (Kurzbeschreibung oben)
 1903 Danzig, Kaiser-Wilhelm-I.-Reiterdenkmal (siehe oben)
 1903 Potsdam, Denkmal Kaiser Friedrich III. (vor dem Brandenburger Tor)
 1903 Nordhausen im Harz, Reiterdenkmal Friedrich III., in schlichter Uniform, naturalistisch auf trabendem Pferd
 1907 Argenau, Posen, Friedrich III.-Denkmal
 1908 Augsburg-Göggingen, Denkmal des Hofrats Friedrich von Hessing, Bronzeguss in der Hessingschen Orthopädischen Heilanstalt (siehe Liste der Baudenkmäler in Augsburg-Göggingen)
 1911 Karlsbad, Kaiser Franz-Joseph-Denkmal
 1913 Berlin, Büste des Mediziners Ernst von Leyden, vor der I. und II. Medizinischen Klinik (Charité, Schumannstraße; nach 1980 eingelagert) und im November 2019 wieder aufgestellt.

mit unklarem Datum
 verschiedene Ehrenpreise Kaiser Wilhelms II.
 Prag, Beethovenstatue in Sandstein für das Rudolfinum
 Berlin, Statue Friedrich Kilians (Villa Kilian)
 Bukarest, Büste des Generalfeldmarschalls August von Mackensen
 Marmorgruppen mit Titeln wie Waldmärchen, Aphrodite oder Schlafende Nymphe

Literatur

 Reichshandbuch der deutschen Gesellschaft – Das Handbuch der Persönlichkeiten in Wort und Bild. Erster Band, Deutscher Wirtschaftsverlag, Berlin 1930, S. ?.
 Peter Bloch, Sibylle Einholz, Jutta von Simson (Hrsg.): Ethos & Pathos – Die Berliner Bildhauerschule 1786–1914. Band Ausstellungskatalog. Berlin 1990, ISBN 3-7861-1597-4, S. 47 ff.
 Peter Bloch, Sibylle Einholz, Jutta von Simson (Hrsg.): Ethos & Pathos – Die Berliner Bildhauerschule 1786–1914. Band Beiträge zur Ausstellung. Berlin 1990, ISBN 3-7861-1598-2, S. 420.
 Hans-Jörg Jechel: Reiterdenkmäler Kaiser Wilhelm I. (2 Bde.). Dissertation, Universität Bonn 2010, .
 Uta Lehnert: Der Kaiser und die Siegesallee. Réclame Royale. Dietrich Reimer Verlag, Berlin 1998, ISBN 3-496-01189-0.

Weblinks

  (polnische Seite zum Reiterstandbild aus dem Jahr 1903 in Danzig)

Einzelnachweise

Bildhauer (Deutschland)
Träger des Preußischen Königlichen Kronenordens 4. Klasse
Bildender Künstler (Berlin)
Deutscher
Geboren 1858
Gestorben 1932
Mann

Eugen Boermel


Joseph August Kutzen (* 24. März 1800 in Frankenstein, Landkreis Frankenstein, Provinz Schlesien; † 14. Oktober 1877 in Breslau) war ein deutscher Historiker, Philologe, Geograph, Pädagoge, Politiker und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben
Joseph August Kutzen war ein Sohn des Stadtmüllers und Ackerbesitzers in seinem Geburtsort Frankenstein. Er besuchte das Königliche Katholische Gymnasium in Glatz.

Von 1822 bis 1829 studierte er Geschichte, Philologie und Geographie an der Universität Breslau und der Friedrich-Wilhelms-Universität Berlin. In Breslau schloss er sich 1822 der Burschenschaft Arminia Breslau an. 1829 wurde er in Berlin zum Dr. phil. promoviert.

Nach seiner Promotion war er als Hauslehrer bei mehreren gräflichen Familien in Schlesien tätig, später wurde er Gymnasiallehrer in Breslau. Von 1832 bis 1837 war er Privatdozent, ab 1837 war er Professor für Geschichte und Geografie. 1849 schied er freiwillig aus dem Staatsdienst aus, wahrscheinlich aufgrund einer Verheiratung, die ihm materielle Unabhängigkeit bescherte. Von 1837 bis 1845 war er außerdem als Kustos der Universitätsbibliothek Breslau tätig. Von 1837 bis 1849 war er Mitglied der Wissenschaftlichen Prüfungskommission für Schlesien und Posen in Breslau.

Ab 1845 bis 1848 war er verantwortlicher Redakteur, später Herausgeber der Allgemeinen Oderzeitung in Breslau.

Im Revolutionsjahr 1848 war er Abgeordneter für den 25. Wahlkreis Schlesien in Frankenstein im Paulskirchenparlament. Er schloss sich der Fraktion Café Milani an. Nach 1848 war er als Kommunalbeamter und freier Schriftsteller in Breslau tätig. 1850 war er Mitglied des Volkshauses des Erfurter Unionsparlaments.

Werke
 Geschichte des preußischen Staates, 2 Bände, Breslau 1831
 Perikles als Staatsmann, Grimma 1834
 Das deutsche Land, Breslau 1855
 Gedenktage deutscher Geschichte, Breslau 1860
 Die Grafschaft Glatz, Glogau 1873
 Aus der Zeit des siebenjährigen Krieges, Berlin o. J.

Literatur
 Peter Kaupp: Burschenschafter in der Paulskirche. Broschüre der Gesellschaft für burschenschaftliche Geschichtsforschung, 1999, S. 68.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 3: I–L. Winter, Heidelberg 1999, ISBN 3-8253-0865-0, S. 212–213.
 Rainer Koch  (Hrsg.): Die Frankfurter Nationalversammlung 1848/49. Ein Handlexikon der Abgeordneten der deutschen verfassungsgebenden Reichs-Versammlung. Kunz, Kelkheim 1989, ISBN 3-923420-10-2.

 Jochen Lengemann: Das Deutsche Parlament (Erfurter Unionsparlament) von 1850. Ein Handbuch: Mitglieder, Amtsträger, Lebensdaten, Fraktionen (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Thüringen. Große Reihe Bd. 6). Urban & Fischer, München 2000, ISBN 3-437-31128-X, S. 194–195.

Weblinks
 Datenbank der Mitglieder der preußischen Nationalversammlung, BIORAB-Frankfurt (der genaue Datensatz muss mit der Suchfunktion ermittelt werden)

Einzelnachweise

Absolvent der Universität Breslau
Absolvent der Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Mitglied des Volkshauses des Erfurter Unionsparlaments
Deutscher
Geboren 1800
Gestorben 1877
Mann

Joseph Kutzen


Leucocera, rod jednogodišnjeg raslinja i trajnica iz porodice Calyceraceae, rasprostranjenih po južnoameričkim državama Argentina i Čile. Postoji nekoliko vrsta (7), a jedna vrsta (Leucocera sympaganthera ) je uvezena i u amričke državu Pennsylvania.

Vrste
 Leucocera eryngioides (J.Rémy) S.Denham & Pozner
 Leucocera horrida (Hicken) S.Denham & Pozner
 Leucocera leucanthema (Poepp. ex Less.) S.Denham & Pozner
 Leucocera pterocalyx (Zav.-Gallo, S.Denham & Pozner) S.Denham & Pozner
 Leucocera pusilla (Phil.) S.Denham & Pozner
 Leucocera sessiliflora (Phil.) S.Denham & Pozner
 Leucocera sympaganthera (Ruiz & Pav.) S.Denham & Pozner

Izvori

Calyceraceae

Leucocera


هنا قائمة ببطولات ويمبلدون سنة 2000:

الكبار

فردي رجال

 بيت سامبراس هزم  باتريك رافتر 6-7(10-12) 7-6(7-5) 6-4 6-2

فردي سيدات

 فينوس ويليامز هزم  ليندسي دافنبورت 6-3 7-6(7-3)

زوجي رجال

 تود وودبريدج و مارك وودفورد هزم  بول هارهويس و ساندون ستول 6-3 6-4 6-1

زوجي سيدات

 سيرينا ويليامز و فينوس ويليامز هزم  جولي هالارد ديكوجيس و آي سوجاياما 6-3 6-2

زوجي مختلط

 دونالد جونسون و كيمبرلي بو هزم  لايتون هيويت و كيم كلايجستيرس 6-4 7-6(7-3)

الشباب

فردي أولاد
 نيكولا مايو هزم  ماريو إنتيتش 3-6 6-3 7-5

فردي بنات
 ماريا إيميليا سلاريناي هزم  تاتيانا بيريباينس 6-4 7-5

زوجي أولاد
 Dominique Coene و كريستوف فليجن هزم   و بنيامين رايبي 6-3 1-6 6-3

زوجي بنات
 أيوانا غاسبار إيفان و تاتيانا بيريباينس هزم  داجا بيدانوفا و ماريا إيميليا سلاريناي 7-6(7-2) 6-3

مراجع

بطولة ويمبلدون 2000
أحداث 2000 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 2000 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يونيو 2000 الرياضية في المملكة المتحدة
كرة المضرب في 2000

بطولة ويمبلدون 2000


Die Gagne ist ein Fluss in Frankreich, der im Département Haute-Loire in der Region Auvergne-Rhône-Alpes verläuft. Sie entspringt im Gemeindegebiet von Saint-Front, entwässert generell Richtung West bis Nordwest und mündet nach rund 26 Kilometern an der Gemeindegrenze von Saint-Germain-Laprade und Coubon, knapp zwei Kilometer östlich von Le Puy-en-Velay, als rechter Nebenfluss in den Oberlauf der Loire.

Orte am Fluss
 Saint-Front
 Lantriac

Anmerkungen

Gagne (Saint-Front)


Ivan IV., port. João IV. o Restaurador, zvan Restaurator, ( Vila Viçosa, 19. ožujka 1604. – Lisabon, 6. studenog 1656.), kao Ivan II. 8. vojvoda od Braganze; kralj Portugala od 1640. do smrti 1656. godine.

Ivan IV. rodio se u Vili Vizosa 19. ožujka 1604. godine od oca Teodozija II., 7. vojvode od Braganze i majke Ane de Velasco i Girón, kćerke vojvode Juana Fernándeza de Velasco. Po očevoj smrti 1630. godine postao je 8. vojvoda od Braganze. Bio je najbogatiji velikaš u Portugalu. U povijesti je ostao zapamćen kao Restaurator, jer je nakon šezdesetogodišnje španjolske vladavine ponovno oživio portugalsku neovisnost. Smatra se utemeljiteljem dinastije Braganza na portugalskom prijestolju. Godine 1640. kada je portugalska buržoazija i aristokracija bila nezadovoljna španjolskom vladavinom izabrali su Ivana za vođu pokreta za odcjepljenje. On je to nerado prihvatio, jer je Portugal u to vrijeme bio razoružan a Španjolska je predstavljala veliku silu u Europi. Ipak, uz podršku svoje supruge Luise de Gusmão, koja je bila sestra španjolskog vojvode od Medine, prihvatio je zadaću. Budući da je bio neizravni potomak izumrle portugalske dinastije Aviz, restauratori portugalske neovisnosti ponudili su mu 1. prosinca 1640. godine portugalsku krunu. Uz podršku nacionalne skupštine Cortesa, prihvatio je krunu kao Ivan IV., te je zatražio priznanje od Francuske, Engleske i Nizozemske. Njegov savez s engleskom vladarskom kućom Stuart bio je prekinut 1642. godine zbog engleskog građanskog rata, ali je ponovno obnovljen 1654. ugovorom s engleskim Commonwealthom, kojim je dobio vojnu pomoć u zamjenu za trgovinske privilegije. Ivan IV. i njegova supruga Luisa upravljali su kraljevskim vijećem i skupštinom Cortesa i pokrenuli prekomorsko vijeće. Kralj je preživio pokušaj ubojstva i odupro se španjolskom pokušaju da utječu na Svetu Stolicu kako bi ih izolirali. Tada je Ivan IV. zaprijetio papi da će osnovati portugalsku crkvu i odvojiti je od Rima.  Kada je kralj Ivan IV. preminuo 6. studenog 1656. godine njegova supruga je postala regentom za svog sina Alfonsa VI. (1656. – 1683.). Njegova kći Katarina od Braganze udala se za engleskog kralja Karla II. (Charles II.) 1662. godine.

Izvori

 Encyclopedia Britannica,  ,
 L'Istituto della Enciclopedia Italiana, .

Portugalski vladari

Ivan IV., portugalski kralj


Familia Rosetti (sau Rossetti), a fost o veche familie boierească din Moldova, cu origini bizantine și italiene. Există mai multe ramuri ale familiei numite după proprietățile lor: Roznovanu, Solescu, Bălănescu, Răducanu, Ciortescu, Tescanu și Bibica. Familia Rosetti din Muntenia este o altă ramură a familiei care s-a stabilit inițial în Moldova.

Membri notabili
Alexandru Rosetti, lingvist
Elena Cuza, filantrop; prințesă consort a Principatelor Unite și soția domnitorului Alexandru Ioan Cuza
C. A. Rosetti, politician și scriitor
Maria Rosetti, activistă politic, jurnalistă, filantrop
Radu D. Rosetti, poet
Radu R. Rosetti, general și istoric
Theodor Rosetti, scriitor, jurnalist și politician care a servit ca prim-ministru al României
Nicolae Rosetti-Bălănescu, avocat și politician
Emanuel Giani Ruset, Prinț al Țării Românești și Prinț al Moldovei
Ionel Rosetti, profesor de limba română şi poet

Note

Legături externe

Palatul Primăriei, în vâltoarea istoriei

Fanarioți
Rosetti
Nobili români

Familia Rosetti


Corticosterone, also known as 17-deoxycortisol and 11β,21-dihydroxyprogesterone, is a 21-carbon steroid hormone of the corticosteroid type produced in the cortex of the adrenal glands.  In the very rare case of congenital adrenal hyperplasia due to 17α-hydroxylase deficiency cortisol production is blocked.

Roles
In many species, including amphibians, reptiles, rodents and birds, corticosterone is a main glucocorticoid, involved in regulation of energy, immune reactions, and stress responses.

However, in humans, cortisol is the primary glucocorticoid that is produced primarily in the zona fasciculata of the adrenal cortex. Corticosterone has only weak glucocorticoid and mineralocorticoid potencies in humans and is important mainly as an intermediate in the steroidogenic pathway from pregnenolone to aldosterone.  Corticosterone is converted to aldosterone by aldosterone synthase, found only in the mitochondria of glomerulosa cells.  Glomerulosa cells are found in the zona glomerulosa, which is the most superficial region of endocrine cells in the adrenal cortex.

Corticosterone is the precursor molecule to the mineralocorticoid aldosterone, one of the major homeostatic modulators of sodium and potassium levels in vivo.

Release or generation mechanisms
One example of a release pathway relates to UV-B stimulation on the skins of certain amphibians such as the Rough-skinned Newt, Taricha granulosa; this trigger seems to cause the internal generation of corticosterone in that species.

Corticosterone in birds
A sizable amount of research has been done on the effects of corticosterone in birds.   A brief survey of this research is below.

Corticosterone both inhibits protein synthesis and degrades proteins.  Birds with increased levels of corticosterone will have slower feather growth during their molting period and an extended period of poor flight.  As a result, many birds have reduced levels of corticosterone when they moult so as to prevent the degradation of their new feathers. Interestingly, higher levels of corticosterone are also associated with a wider range of exploration, despite beforementioned inhibited feather growth.

Corticosterone has further developmental effects on birds.  Increased levels of corticosterone in chicks leads to increased begging for food and aggressiveness.  In the short term this leads to higher chance of obtaining food, but in the long term, increased corticosterone in early life compromises the birds cognitive functioning (problem solving, association of visual cue with food, etc.).

Parental response to increased begging by chicks is an increased time foraging for food. This leaves the nest of chicks without protection for increased durations of time. To counter this, during extended periods of food shortage, chicks of some species may suppress corticosterone activity and thus reduce the negative effects elevated corticosterone induces.

Effect on memory
Corticosterone has multiple effects on memory. The main effects are seen through the impact of stress on emotional memories as well as long term memory (LTM).

With emotional memories, corticosterone is largely associated with fear memory recognition. Studies have shown that when fear memories are reactivated or consolidated, levels of corticosterone increased. The increase in corticosterone is linked to anxiety relief. This finding depends on the time at which the administration of corticosterone took place as compared to when the fear conditioning took place; corticosterone can either facilitate or interrupt conditioned fear.

Not only does corticosterone have effects on emotional memories but memory recognition and consolidation as well.

With respect to recognition and long term memories, corticosterone has variable effects. Studies show that the modification of certain chemical and brain processes that affect corticosterone levels can also impact stress effects on memory. In studies on rats, the fluctuations of corticosterone concentration are shown to prevent stress' impairment of recognition memory in lower amounts. These lower levels seem to be linked to the rescue of stress-induced attenuation of CA1 long-term potentiation. When researchers looked at stress effects on LTM, they found many outcomes. In multiple studies, the formation of LTM (tested 24 h later) was found to be enhanced by corticosterone in some studies, while the persistence of LTM (tested at least 1 wk later) was only assisted by corticosterone in the late phase of memory consolidation and reconsolidation. Stress facilitates the consolidation but disrupts the reconsolidation of emotional memory. As mentioned previously, the persistence of LTM is selectively enhanced when stress and corticosterone are administered during the late phase after acquisition, but it is disrupted when stress and corticosterone are administered during the late phase after retrieval of memory. With regards to the persistence of LTM, there is a restricted time window between acquisition and retrieval where persistence is affected. These studies found that while persistence of LTM is selectively affected based on stage of memory, the formation of LTM is left intact after a certain length of time. Up to this point, studies have not agreed as to whether or not these processes are dependent on corticosterone or what even happens based on corticosterone in these processes and how memory is ultimately affected.

In the end, corticosterone affects many processes in terms of memory as well as different types of memories themselves.

Additional images

See also
 11-Deoxycortisol
 11-Deoxycorticosterone
 Cortisol

References

External links
 Corticosterone MS Spectrum

Corticosteroids
Pregnane X receptor agonists
Pregnanes

Corticosterone


El topónimo Oakdale puede hacer referencia a varios lugares de Estados Unidos:

 Oakdale, una ciudad en el estado de California;
 Oakdale, un lugar designado por el censo en el estado anterior;
 Oakdale, un municipio en el estado de Illinois;
 Oakdale, una villa en el estado anterior;
 Oakdale, una ciudad en el estado de Luisiana;
 Oakdale, una ciudad en el estado de Minnesota;
 Oakdale, un municipio en el estado de Nebraska;
 Oakdale, una villa en el estado anterior;
 Oakdale, un lugar designado por el censo en el estado de Nueva York;
 Oakdale, un distrito municipal en el estado de Pensilvania;
 Oakdale, un pueblo en el estado de Tennessee;
 Oakdale, un pueblo en el estado de Wisconsin;
 Oakdale, una villa en el estado anterior.

Oakdale


Gustav Schlick, né le  à Leipzig et mort le  à Loschwitz, est un peintre, illustrateur et lithographe de portraits et de scènes de genre.

Biographie
Gustav Schlick naît le  à Leipzig. Il étudie à l'académie de Leipzig avec Veit Hanns Schnorr von Carolsfeld. Il fait des voyages d'études à Berlin et à Paris.

Gustav Schlick meurt le  à Loschwitz.

Références

Liens externes

Peintre allemand du XIXe siècle
Lithographe allemand du XIXe siècle
Illustrateur allemand
Naissance en mai 1804
Naissance à Leipzig
Naissance dans l'électorat de Saxe
Décès en septembre 1869
Décès à Dresde
Décès dans le royaume de Saxe
Décès à 65 ans

Gustav Schlick


İrlanda Adası, Avrupa'nın üçüncü büyük adasıdır. Kuzey Anlantik'te bulunur. Büyük Britanya adasından İrlanda Denizi ile ayrılmıştır. Güneyinde Kelt Denizi bulunur.

Adada Kuzey İrlanda ve İrlanda Cumhuriyeti bulunmaktadır. Kuzey İrlanda Birleşik Krallık'a bağlıdır ve başkenti Belfast'tır. İrlanda Cumhuriyeti ise bağımsızdır ve başkenti Dublin'dir. Adadaki en büyük kent 1.38 milyon nüfusla Dublin'dir. Ada yaklaşık olarak 6.7 milyon insana ev sahipliği yapar. Adanın güneybatısında yer alan Kerry Dağları'ndaki Macgillycuddy's Rekks Dağı (1039), adanın en yüksek noktasıdır.

Ayrıca bakınız
 Britanya Adaları'nın terminolojisi

İrlanda
Britanya adaları
Kelt halkları
Bölünmüş bölgeler
Uluslararası adalar

İrlanda (ada)


The S-II (pronounced "S-two") was the second stage of the Saturn V rocket. It was built by North American Aviation. Using liquid hydrogen (LH2) and liquid oxygen (LOX) it had five J-2 engines in a quincunx pattern. The second stage accelerated the Saturn V through the upper atmosphere with  of thrust.

History

The beginning of the S-II came in December 1959 when a committee recommended the design and construction of a high-thrust, liquid hydrogen fueled engine. The contract for this engine was given to Rocketdyne and it would be later called the J-2. At the same time the S-II stage design began to take shape. Initially it was to have four J-2 engines and be  in length and  in diameter.

In 1961 the Marshall Space Flight Center began the process to find the contractor to build the stage. Out of the 30 aerospace companies invited to a conference where the initial requirements were laid out, only seven submitted proposals a month later. Three of these were eliminated after their proposals had been investigated. However it was then decided that the initial specifications for the entire rocket were too small and so it was decided to increase the size of the stages used. This raised difficulties for the four remaining companies as NASA had still not yet decided on various aspects of the stage including size, and the upper stages that would be placed on top.

On September 11, 1961, the contract was awarded to North American Aviation (who were also awarded the contract for the Apollo Command/Service Module), with the manufacturing plant built by the government at Seal Beach, California. 15 flight stages were to be produced.

Plans were also developed to build 10 follow-on stages, S-II-16 through -25, but funding to assemble them never materialized. These stages would have supported later Apollo missions, including those of the Apollo Applications Program.

Configuration
 When fully loaded with propellant, the S-II had a mass of about . The hardware was only 7.6% of this—92.4% was liquid hydrogen and liquid oxygen.

At the bottom was the thrust structure supporting five J-2 engines in a quincunx arrangement. The center engine was fixed, while the other four were gimballed, similar to the engines on the S-IC stage below.

Instead of using an intertank (empty container between tanks) like the S-IC, the S-II used a common bulkhead (similar to that of the S-IV and S-IVB stages) that included both the top of the LOX tank and bottom of the LH2 tank. It consisted of two aluminum sheets separated by a honeycomb structure made of phenolic resin. It insulated a  temperature differential between the two tanks. The use of a common bulkhead saved 3.6 tonnes in weight, both by eliminating one bulkhead and by reducing the overall length of the stage. The S-II's common bulkhead design was tested in 1965 on the subscale Common Bulkhead Test Tank (CBTT), made of only 2 LH2 tank cylinders.

The LOX tank was an ellipsoidal container of 10 meters diameter and 6.7 meters high holding up to  or  of oxidizer. It was formed by welding 12 gores (large triangular sections) and two circular pieces for the top and bottom.  The gores were shaped by positioning in a 211,000-liter tank of water with three carefully orchestrated sets of underwater explosions to shape each gore.

The LH2 tank was constructed of six cylinders:  five were 2.4 meters high and the sixth was 0.69 meters high. The biggest challenge was the insulation.  Liquid hydrogen must be kept colder than about 20 °C above absolute zero () so good insulation is very important.  Initial attempts did not work well: there were bonding issues and air pockets. Initially, the stage was insulated with a honeycomb material. These panels had grooves milled in the back which were purged with helium during filling. The final method was to spray insulation on by hand and trim the excess. This change saved both weight and time and avoided the issues with air pockets entirely. The LH2 tank volume was  for storing  of liquid hydrogen.

The S-II was constructed vertically to aid welding and keep the large circular sections in the correct shape.

Stages built

See also
 S-IC
 S-IVB
 Apollo (spacecraft)
 MS-II

References

 Apollo Saturn Reference Page

Apollo program
Rocket stages

S-II


Laranjeiras do Sul es un municipio brasileño del estado del Paraná. Su población estimada en 2010 es de 30.783 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial
 Blog de la Ciudad

Localidades de Paraná

Laranjeiras do Sul


An Herminium coiloglossum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Herminium coiloglossum in nahilalakip ha genus nga Herminium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Herminium

Herminium coiloglossum


Baudenkmäler

|}

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

!Steinweg-Pfaffenstein
Wikipedia:Liste
Regensburg-Steinweg-Pfaffenstein

Liste der Baudenkmäler in Regensburg-Steinweg-Pfaffenstein


Slanutak (lat. Cicer),  maleni biljni rod smješten u vlastiti tribus Cicereae, porodica mahunarki. Postoje dvije priznate vrste od kojih je najpoznatiji slanutak ili slani grah (slanac, cicerica) koji je porijeklom vjerojatno iz jugozapadne Azije. Na popisu je četrdesetak vrsta slanutka koji su autohtoni u nekim dijelovima Azije, Sredozemlja i Afrike.

Vrste

 Cicer acanthophyllum Boriss.
 Cicer anatolicum Alef.
 Cicer arietinum L.
 Cicer atlanticum Coss. ex Maire
 Cicer balcaricum Galushko
 Cicer baldshuanicum (Popov) Lincz.
 Cicer bijugum Rech.f.
 Cicer canariense A.Santos & G.P.Lewis
 Cicer chorassanicum (Bunge) Popov
 Cicer cuneatum Hochst. ex A.Rich.
 Cicer echinospermum P.H.Davis
 Cicer fedtschenkoi Lincz.
 Cicer flexuosum Lipsky
 Cicer floribundum Fenzl
 Cicer garanicum Boriss.
 Cicer graecum Orph. ex Boiss.
 Cicer grande (Popov) Korotkova
 Cicer heterophyllum Contandr., Pamukç. & Quézel
 Cicer incanum Korotkova
 Cicer incisum (Willd.) K.Malý
 Cicer isauricum P.H.Davis
 Cicer kermanense Bornm.
 Cicer kopetdaghense Lincz.
 Cicer korshinskyi Lincz.
 Cicer laetum Rassulova & B.A.Sharipova
 Cicer luteum Rassulova & B.A.Sharipova
 Cicer macracanthum Popov
 Cicer microphyllum Royle ex Benth.
 Cicer minutum Boiss. & Hohen.
 Cicer mogoltavicum (Popov) A.S.Korol.
 Cicer montbretii Jaub. & Spach
 Cicer multijugum Maesen
 Cicer nuristanicum Kitam.
 Cicer oxyodon Boiss. & Hohen.
 Cicer paucijugum (Popov) Nevski
 Cicer pinnatifidum Jaub. & Spach
 Cicer pungens Boiss.
 Cicer rechingeri Podlech
 Cicer reticulatum Ladiz.
 Cicer songaricum Stephan ex DC.
 Cicer spiroceras Jaub. & Spach
 Cicer stapfianum Rech.f.
 Cicer subaphyllum Boiss.
 Cicer tragacanthoides Jaub. & Spach
 Cicer uludereensis Dönmez
 Cicer yamashitae Kitam.

Vanjske poveznice

Izvori

Faboideae

Slanutak


Naša TV je bivša bosanskohercegovačka komercijalna televizijska postaja na hrvatskom jeziku sa sjedištem u Mostaru, Bišće polje bb. Registrirana je kao regionalna TV postaja.

Povijest
2015. godine počelo se s pripremama za emitiranjem. Krajem travnja 2015. u Mostaru su osnivači organizirali osnivačku skupštinu, radi formiranja kanala na hrvatskom jeziku koji bi, bar u početku, trebao biti sadržajno vezan isključivo za Hercegovinu. Krajem lipnja 2015. godine u osnovana je u Mostaru tvrtka osnovana firma Naša TV d.o.o. s osnovnom djelatnošću emitiranja televizijskog programa. Bila je registrirana na adresu Rodočkih branitelja bb. Direktorica firme je Željka Kvesić, a izvršni direktor – producent je Ivan Cigić.

Prvi najavljeni nadnevak početka emitiranja bio je 15. veljače 2016. godine; pokrenuto je dan prije, 14. ožujka. Osnivanje je pokrenulo 55 hercegovačkih poduzetnika. Osnivački ulozi bili su od 15 000 i 30 000 maraka. Ciljalo se postići heterogenu vlasničku strukturu, da nitko pojedinačno, ili pojedine interesne skupine, ne bi mogle utjecati na uređivačku politiku televizije. Ukupno je prikupljeno 990.000 maraka osnivačkog kapitala. Gledateljima je bila ponuđena preko kabelskih televizija Home TV i Telemacha. Prva urednica bila je Hloverka Novak-Srzić. Za početak Naša TV emitirala je tri sata programskog sadržaja iz vlastite produkcije. Svakodnevne emisije bile su Hercegovina danas i informativni dnevnik. Voditelji središnje informativne emisije bili su Damir Bliznac i Dijana Bošnjak. Poslije dnevnika emitirale su se svakog dana emisije razna sadržaja poput športa, kulture, politike i gospodarstva. Prostorno je za početak pokrivala događaje iz Hercegovine, a planiralo se u budućnosti i cijelu BiH. Osoblje je činilo u početku 20-ak članova u kojima su bili iskusni novinari i studenti novinarstva Sveučilišta u Mostaru. Poslije su pokrenute i druge emisije poput talk showa Dobar, loš, zao.

Signal je dostupan putem IPTV mrežnih davatelja IP televizije BH TELECOM, ELTA KABEL, HT ERONET i TELEMACH. Ciljaju dosegnuti gledateljstvo cijele Bosne i Hercegovine i biti vodeća televizija koja producira i emitira program na hrvatskom jeziku na cijelom području Bosne i Hercegovine s programskim sadržajima koji objektivno afirmativno konotiraju i reproduciraju društveni, nacionalni i kulturni identitet ne samo Hrvata, nego i svih naroda Bosne i Hercegovine. Temeljni cilj osnivača je kreirati televizijski program na hrvatskom jeziku namijenjen gledateljstvu s ovih prostora. Misija je učiniti hrvatsku javnost u BiH prisutnom, vidljivom i prepoznatljivom u bosanskohercegovačkom medijskom mozaiku, uvažavajući pritom sve druge javnosti i društvo u cjelini. Osnivači su zamislili zadržati disperziranu vlasničku strukturu s velikim brojem privatnih ulagača te tako onemogućiti koncentraciju vlasništva i dominantni utjecaj.

2018. godine RTV Herceg-Bosne kupila je TV KISS, a u procesu je kupovine Prvog TV i Naše TV. Prema najavama RTV Herceg-Bosne bi u svoje primila ljudske i materijalne resurske Naše TV, kao i par drugih medijskih projekata u Hercegovini i dijelovima BiH (Prvi.tv, Posavska televizija) gdje su Hrvati većina, što bi bila prva faza na uspostavi javnog servisa na hrvatskom jeziku.

Od 1. srpnja 2019. umjesto programa Naša TV s emitiranjem je započeo novi bh. program na hrvatskom jeziku - RTV Herceg-Bosne.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica
 Facebook
 YouTube

Bosanskohercegovačke televizijske postaje
Ukinute televizijske postaje i programi
Elektronički mediji na hrvatskom jeziku u Bosni i Hercegovini
Mediji u Mostaru

Naša TV (BiH)


Bjørn Hasløv Borgen (født 18. maj 1941 i København) er en dansk tidligere roer, der var en del af den båd, der vandt guld ved OL 1964 i firer uden styrmand.

Bjørn Hasløv roede for Roforeningen Kvik, hvor han begyndte som motionsroer, men fra 1957 gik han over til kaproning., og han kom i 1963 i båd som stroke med John Ørsted (etter), Erik Petersen (toer) og Kurt Helmudt (treer), efter at en otter var blevet splittet op; båden blev trænet af Poul Danning.

Båden viste sig første gang på den internationale scene, da den deltog i EM 1963 på hjemmebanen på Bagsværd Sø. Her lå båden i finalen i en klar vinderposition, men så knækkede Petersens åregaffel, og holdet måtte nøjes med en femteplads. Året efter var båden også på vinderkurs under EM i Amsterdam, men denne gang var Ørsted uheldig at fange en 'ugle', så båden gik kortvarigt i stå, hvorpå holdet måtte se Vesttyskland gå forbi og vinde guld; danskerne fik dog sølv ved denne lejlighed.

Ved OL i Tokyo vandt den danske båd sit indledende heat og var derfor direkte kvalificeret til finalen. Her lå båden i første del af løbet på en andenplads efter en hollandsk båd. Denne båd kunne dog ikke holde tempoet, hvorpå danskerne kom i spidsen. De var mod slutningen dog truet af den britiske og den amerikanske båd, men da danskerne satte spurten ind mod slutningen, holdt de briterne bag sig med en halv bådlængde og vandt i tiden 6:59,30 mod briternes 7:00:47 og amerikanernes 7:01:37. Ørsted, Helmudt, Hasløv og Petersen vandt dermed en af de to guldmedaljer, som Danmark vandt ved disse lege. Bådens præstation indbragte den hæder, idet Ekstra Bladet og B.T. begge ved årets afslutning udnævnte præstationen til årets bedste i dansk idræt.

Fireren holdt derpå pause i 1965, men vendte kortvarigt tilbage til eliten i 1966, inden Hasløv og Ørsted helligede sig deres civile karrierer.

I det civile liv var Bjørn Hasløv arkitekt. Skønt han ikke længere roede på eliteniveau, var Hasløv dog fortsat aktiv så sent som i 2014.

Referencer

Eksterne henvisninger

Roere fra Danmark
Olympiske mestre fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1964
Personer fra København

Bjørn Hasløv


Robert Glenn may refer to:
 Robert Glenn (Wisconsin state senator)
 Robert Glenn Sr., member of the Wisconsin state assembly and father of the state senator
 Robert Broadnax Glenn, governor of North Carolina

Robert Glenn


An Glyceria insularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Glyceria insularis in nahilalakip ha genus nga Glyceria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glyceria

Glyceria insularis


Javier Alexis Bustos Sánchez (Cañete, Chile, 23 de septiembre de 1992) es un futbolista chileno. Juega de volante y actualmente se encuentra libre.

Trayectoria

Se inició en las divisiones inferiores de Deportes Concepción. Fue subido en 2010 donde jugó en la última fecha ante el ya campeón Deportes Iquique de la Primera B de Chile 2010.

Para la temporada 2011 se mantiene en el plantel pero juega recién en la Copa Chile 2011 en donde lograr una buena participación en lo personal, luego vendría el Clausura 2011 en donde el club estuvo muy cerca de lograr el ascenso.

Estadísticas

Clubes
Actualizado de acuerdo al último partido jugado el 12 de diciembre de 2017.

Fuente: Transfermarkt -  - Soccerway.

Resumen estadístico
Actualizado de acuerdo al último partido jugado el 12 de diciembre de 2017.

Hat-tricks
Partidos en los que anotó tres o más goles: Actualizado de acuerdo al último partido jugado el 12 de diciembre de 2017.

</center>

Palmarés

Campeonatos nacionales

Nacidos en Cañete (Chile)
Futbolistas de Chile
Futbolistas del Club Deportes Concepción en los años 2010
Futbolistas del Athletic Club Barnechea en los años 2010
Futbolistas del Club de Deportes Temuco en los años 2010
Futbolistas del Club de Deportes Pintana
Futbolistas del Club de Deportes Melipilla en los años 2010

Javier Bustos (futbolista)


Nenad Ravlić (1924. — kod Kotelje, 5. srpnja 1944.), partizan i politički komesar Šibensko-trogirskog partizanskog odreda.

Životopis
Rodio se je 1924. godine. Upisao je Mušku realnu gimnaziju u Splitu. U sedmom razredu gimnazije, 1941. godine, pristupio pokretu otpora protiv okupacije. Tom je prigodom učlanio se u SKOJ. Sa suradnicima je izvodio po Splitu diverzije i ine akcije. Talijanske vlasti jednom su uhitili njegove školske drugove koji su bili vođe akcija pokreta otpora iz redova mladeži. Ravlić je preuzeo njihovu ulogu a uskoro je postao rukovoditeljem srednjoškolskog omladinskog aktiva. Gimnazija je početkom 1943. osvanula oblijepljena letcima s pozivom mladeži na stupanje u borbu protiv okupatora. Kao optuženik je izbačen iz škole i s tom blažom mjerom je prošao jer talijanski fašistički režim nije imao čvrstih dokaza. Otad je stalno pod primotrom agenata talijanske policije, zbog čega je morao povući se u strogu ilegalu. Represija nije popustila nego je učestala, zbog čega je bio prisiljen otići iz Splita.

U svibnju 1943. odlazi u partizane. Djelovao je na oslobođenom i poluoslobođenom području trogirske Zagore. Bio je terenski politički radnik, pa politički komesar Šibensko-trogirskog partizanskog odreda. Ranjen je jeseni 1943. godine, pa je prebačen u Italiju pod savezničkom kontrolom na liječenje. Zaiskao je da ga vrate u postrojbu da bi se mogao i dalje boriti. Zahtjevu su udovoljili.

Italija je kapitulirala, a NDH je razvrgnula Rimske sporazume i ozemlje djelokruga njegova Šibensko-trogirskog odreda bilo je u NDH, a sada su od inozemnih okupacijskih postrojba tu bili vojnici i policija Trećeg Reicha. Mjesno vojno zapovjedništvo smatralo je taj odred stalnom opasnošću i u raznim su ga navratima neuspješno pokušavali uništiti. 4. srpnja 1944. u Noći opkolile su postrojbe Wehrmachta selo Kotelje u kojem je bio Štab Odreda s tridesetak boraca. Komesar Ravlić zapovijedio je u zoru povlačenje. Odlučio je držati odstupnicu borcima sâm, pri čemu je u borbama teško ranjen. Ostavši bez streljiva, onesposobio je svoj puškomitraljez. Svjestan skore smrti, uklonio je s odjeće oznake političkog komesara da ne bi znali koga su ubili. Oznake je skrio. Iz pištolja je presudio sebi da ga postrojbe Trećeg Reicha ne bi živa zarobile.

Ime Nenada Ravlića nosila je do 1990-ih splitska osnovna škola Dobri. Spomen-poprsje Nenada Ravlića, rad akademskog kipara Koste Angelija Radovanija nalazilo se u predvorju te osnovne škole.

Izvori

Životopisi, Split
Partizani
Hrvatski komunisti do 1945.

Nenad Ravlić


David Plouffe (; Wilmington, Delaware, 27 de mayo de 1967), estratega político estadounidense.

Durante años ha trabajado como asesor de campañas electorales del Partido Demócrata de los Estados Unidos. En 2000 se integró a la empresa consultora AKPD Message and Media.

Se lo conoce como el jefe de la campaña presidencial de Barack Obama de 2008. Tras la renuncia de David Axelrod al equipo que trabaja por la reelección de Obama, Plouffe fue nombrado asesor principal del Presidente.

Referencias

Enlaces externos

 Partner David Plouffe at AKPD
 David Plouffe - WhoRunsGov
 Collected news and commentary at The New York Times
 David Plouffe Ubben Lecture at DePauw University, February 2, 2009
 interview at Conde Nast Portfolio
 Radio interview with Claudia Cragg KGNU on 'The Audacity to Win''

Personas de Delaware
Demócratas de Estados Unidos
Jefes de campaña política
Administración Obama
Escritores sobre política

David Plouffe


Le Stade du 22-Mai (en ), est un stade de football yéménite basé à Ad Durayn, quartier de la ville d'Aden.

Le stade, doté de  places et inauguré en 2007, sert d'enceinte à domicile pour le Al-Tilal SC.

Il porte le nom de la date du , en référence à la date de la réunification du Yémen du Nord et du Yémen du Sud.

Histoire

Le stade est l'un des deux hôtes de la Coupe du Golfe des nations de football 2010.

Durant l'Opération Tempête décisive de l'armée saoudienne sur le pays en 2015, le stade est bombardé et partiellement détruit.

Événements
 2010 : Coupe du Golfe des nations de football (11 matchs)

Notes et références

Stade de football au Yémen
Stade d'athlétisme au Yémen
Stade ayant pour nom une date
Équipement sportif détruit au Yémen
Aden
Stade multifonction au Yémen

Stade du 22-Mai