ඇන්ඩෘ රන්ජන් පෙරේරා යනු 2008 වර්ෂයේ සීෂෙල්ස්හී අගවිනිසුරුවරයා ලෙස පත්වූ ශ්‍රී ලාංකික විනිසුරුවරයකු වේ.

බාහිර සබැදි
ලංකන් ජජ් ස්වෝර්න්-ඉන් ඈස් සීෂෙල්ස්' සීජේ
 ප්‍රසිඩන්ට් පේම්ස් මයිකල් හෑස් කන්ෆර්ම්ඩ් ජජ් ඇන්ඩෘ රන්ජන් පෙරේරා ඉන් ද පෝස්ට් ඔෆ් ජීෆ් ජස්ටිස්

ඇන්ඩෘ රන්ජන් පෙරේරා


Nižný Orlík este o comună slovacă, aflată în districtul Svidník din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 315 locuitori.

Istoric
Localitatea Nižný Orlík este atestată documentar din 1357.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nižný Orlík


Biserica de lemn din Larga, comuna Samarinești, județul Gorj, datează din anul 1826(1485 după textul de pe tăblița de deasupra intrării). Are hramul "Sfântul Ilie". Biserica se află pe noua listă a monumentelor istorice sub codul LMI: .

Istoric și trăsături
Biserica "Sfântul Ilie" se află la marginea satului, deasupra unor miriști. În deceniul șase al secolului trecut era menționată ca fiind în "stare rea", pe acoperiș mai existând încă învelitoarea de șindrilă. La acel moment biserica a fost temporar salvată de la dispariție prin grija preotului Dumitru Săndulian, care, împreună cu enoriașii satului, a reparat-o și acoperit-o cu tablă, în anii 1973-1974. După moartea părintelui Săndulian biserica a fost din nou părăsită și se pustiește în păduricea de salcâmi ce o înconjoară (fotografiatul a fost imposibil în detaliu, intrarea în biserică fiind blocată de tufele de scaieți și de bălării). La câțiva metri de biserică se află, tot în paragină, un alt monument istoric, cula I.C.Davani, impropriu denumită deoarece cei care au construit-o sunt aceiași cu ctitorii bisericii de lemn: boierinașii Săvoiu.

Pisania, scrisă cu vopsea, pe o bârnă, în susul intrării, este incompletă și glăsuiește: "Această sfântă și dumnezeiască biserică s-au făcut în zilele Domnului nostru Gligorie Ghica Voievod ...Pătru Brat i Dumirașcu Brat și Constandin Săvoiu ... la leat 1826. Constandin zugravu" Pisania însă, atestă doar o reparație și o împodobire cu pictură a bisericii bătrâne, construită din bârne masive de stejar, îmbinate în coadă de rândunică, după o tehnică arhaică.

Pereții înscriu o navă dreptunghiulară, de mici dimensiuni, altarul fiind decroșat, excepție făcând registrul de sus al laturii nordice, nișa proscomidiei fiind obținută prin supralărgirea acestuia.

Elevația interiorului cuprinde o boltă în leagăn peste pronaos și naos, intersecție de semicilindru și suprafețe înclinate, peste altar.

Remarcabilă prin execuție este și prispa, cu fruntariul tăiat în arcade mărunte și stâlpii sculptați într-o succesiune de volume, marcate de striuri și de chenare în dinte de lup.

Patrimoniul de pictură aflat în biserică este constituit din tâmplă, separată în registre prin frize cu decor floral: registrul icoanelor mobile, cu chipurile apostolilor și al lui Iisus Hristos, registrul praznicelor (din care se remarcă Cina din Mamvri), registrul icoanelor împărătești: Sfânta Paraschiva cu arhanghelii, Arhanghelul Mihail, Sfântul Ioan și un alt sfânt, neidentificat; ușile împărătești, cu Buna Vestire, în decor arhitectural. Toate acestea reprezintă opera, din 1826, a zugravului Constandin din Bălești, păstrător al tradițiilor artei brâncovenești.

Acestora li se adaugă elementele ce compun tâmplișoara din pronaos, având același autor: icoana Sfântul Nicolae, icoana Deisis (cu Maria și Ioan în spatele tronului), poale de icoane. Pe spatele icoanei Arhanghelul Mihail călcând omul păcătos, se află următoarea însemnare: "această sfântă icoană s-au făcut cu osteneala lui Jupân Dumitrașcu Săndan" (ctitor ce poate fi identificat cu Dumitrașcu Brat, în sensul de frate, din pisanie).

Operei zugravului Constandin i se alătură alte două icoane, de la mijlocul secolului XIX: icoana cu reprezentarea Sf.Gheorghe și a Sf.Dumitru (din pronaos) și icoana Sf.Nicolae, ajunsă de la Larga în colecția muzeală de la Mănăstirea Tismana; ele pot fi atribuite zugravului Gheorghe, activ pe valea Jiului, la Ciuperceni și Pieptani.

Bibliografie
Studii regionale

Note

Vezi și
 Larga, Gorj

Imagini din exterior

Biserici de lemn din Gorj
Monumente istorice din județul Gorj
Biserici din secolul al XIX-lea din România
Biserici cu hramul Sfântul Ilie

Biserica de lemn din Larga, Gorj


O Estádio Al-Merrikh (, ) é um estádio multiuso localizado na cidade de Ondurmã, no Sudão. Inaugurado em , é o maior estádio do país em termos de capacidade de público e é oficialmente a casa onde a Seleção Sudanesa de Futebol manda suas partidas amistosas e oficiais. O Al-Merrikh, tradicional clube de futebol sudanês, também manda seus jogos oficiais no estádio, que tem capacidade máxima para  espectadores.

Histórico

CHAN 2011
O estádio foi uma das sedes oficiais do Campeonato das Nações Africanas de 2011, ocorrido no país. Nesta ocasião, registrou seu recorde histórico de público:  espectadores assistiram a grande final do torneio, disputada entre a Tunísia e a Angola, que terminou com a vitória tunisiana por 3–0.

Eliminatórias para a Copa do Mundo FIFA de 2010
O estádio também foi campo neutro da partida entre a Seleção Argelina de Futebol e a Seleção Egípcia de Futebol, que disputaram uma vaga para a Copa do Mundo FIFA de 2010. Realizado em , o confronto terminou com a vitória argelina por 1–0.

Al-Merreikh
Al-Merreikh
Al-Merreikh
Al-Merreikh
Al-Merreikh

Estádio Al-Merrikh


إيدي بريت Edie Britt  هو اسم الشخصية التي تلعبها الممثلة نيكوليت شريدان في المسلسل الأميركي الناجح ربات بيوت يائسات. إيدي تنافس سوزان ماير في علاقاتها الغرامية وتحاول خطف الرجال منها دوماُ. تقوم سوزان بإحراق بيت إيدي عن طريق الخطأ، فترد إيدي الصاع صاعين بمعاشرة صديق سوزان وإحراق بيتها عمداً.

مراجع

شخصيات خيالية ظهرت في 2004
شخصيات مسلسل ربات بيوت يائسات
شخصيات تلفزيونية ظهرت في 2004

إيدي بريت


Porsche 907, Alman otomobil üreticisi Porsche tarafından 1967 ve 1968 yıllarında üretilen prototip spor otomobil.

907

Porsche 907


Das green:house ist ein 2010 errichteter "Holzbeton-Experimentalbau" auf dem Gelände der Bauhaus-Universität Weimar. Das Gebäude entstand als campuserweiterndes Element unter der Leitung von Walter Stamm-Teske. Neben der Fakultät Architektur und deren Lehrstuhl "Entwerfen und Wohnungsbau" waren an diesem Projekt noch weitere Partner beteiligt.

Geschichte

Das green:house wurde von Walter Stamm-Teske von der Professur Entwerfen und Wohnungsbau im Zuge der bauhaus.EXPO 09 Initiative zum 90-jährigen Bauhaus-Jubiläum seit 2009 entwickelt. Die Projektinitiative, die aus vier Professuren der Fakultät Architektur besteht, widmet sich in unterschiedlichen Partnerkonstellationen und auf der Basis verschiedener Baumaterialien einer zukünftigen Campuserweiterung der Bauhaus-Universität Weimar. Grundlage der entstandenen Gebäude- bzw. Pavillonkonzepte für dieses bisher weitgehend ungenutzte Campusareal bildete die städtebauliche Masterplanung von AV1 Architekten aus dem Jahr 1996. Vor dem Hintergrund der hier vorgeschlagenen 13 Solitärgebäude, die aus der Dimension und Volumetrie des nachbarschaftlichen Kontext abgeleitet wurden, definierte die Projektgruppe vier »Experimentierfelder « für prototypische Forschungsanwendung, die in enger Verzahnung mit den Lehrformaten der Fakultät Architektur konzipiert und realisiert werden sollen. Übergeordneter Anspruch aller Projekte der Initiative war es die angewandte Forschung im Portfolio der Fakultät Architektur neu zu beleben und mit modellhaften Lösungen in Materialwahl, Projektkooperation, Konstruktion, Nutzung, Standards neue Wege zu beschreiten, die zukunftsfähige Alternativen für das Bauen im 21. Jahrhundert darstellen.

Seit Herbst 2010 wird das green:house an der Bauhaus-Universität Weimar als Modellprojekt aus Holzbeton realisiert. Der prototypische Projektansatz liegt jedoch nicht nur in der Anwendung des neuartigen Baustoffes selbst, sondern auch im Verfahren. Mit  20 Industriepartnern, Firmen und Fachplanern, die zum einen Know-how vermittelten andererseits effektiv mit Produkten die Fertigstellung des Gebäudes erst ermöglichten, diente das experimentelle Gehäuse als Versuchsraum neuer Produkte, Bauteildetails, Standards und Kombinationen von üblicherweise im Bauprozess streng getrennter Gewerke.

Prototypische Materialanwendung

In  Zusammenarbeit mit der Helika GmbH, Reutlingen experimentierte  Walter Stamm-Teske für eines dieser Experimentierfelder mit einem neuartigen Baustoff, »Holzbeton«, der sowohl bauphysikalisch als auch im Hinblick auf den Produktionsprozess eine zukunftsfähige Alternative innerhalb der vorgefertigten Bauweisen verspricht. Der Baustoff wird ausschließlich aus Holzhäckseln und Zement als Bindemittel hergestellt. In Kombination mit der aus dem Fertighausbau bekannten Holzrahmenbauweise ergeben sich bauphysikalische Eigenschaften, die mit Massivbaukonstruktionen konkurrenzfähig werden. Ein Projektziel der Forschungspartner mit der 1:1 Anwendung des Materials im Experimentalbau green:house ist entsprechend die Annäherung der Produkteigenschaften an die eines Massivbaumaterials bei gleichzeitiger Verarbeitungsmöglichkeit mit etablierter Holzfertigungstechnologie. Neben dem Vorteil eines effizienten Produktionsprozesses und einer schnellen sowie einfachen Montage bietet der gewählte Wandaufbau günstige thermische und akustische Bezugswerte. Insbesondere im Zusammenhang mit der energetischen Betrachtung kann hier ein Marktwert für die Zukunft vermutet werden. Das Projekt wird als Forschungsprojekt der AiF (Allianz Industrie Forschung) gefördert, was das nationale bzw. internationale Interesse an der Holzbeton-Forschung aufzeigt.

Architekturausbildung

Das  Projekt wurde von Lehrveranstaltungen begleitet und stellt für die Fakultät Architektur, im Sinne einer Lehre 1:1, ein Zukunftsformat dar. Insgesamt haben über 50 Bachelor- und Masterstudierende der Fakultät Architektur an der Planung und Umsetzung des green:houses mitgewirkt. Neben der Beteiligung am realen Projektprozess fanden wiederkehrend Baustellenbesichtigungen für Studierende der Fachrichtungen Architektur und Bauingenieurwesen statt. Das Gebäude wurde unter den Kriterien des Passivhausstandards geplant und beinhaltet ab Wintersemester 2011/12 50 Arbeitsplätze für Studierende und Mitarbeiter der Fakultät Architektur. Mit den zu erwartenden Monitoringergebnissen des Gebäudes soll ein erster energetische Zukunftsstandard für Hochschulgebäude am Campus Weimar definiert werden. Gleichzeitig soll eine ganzheitliche, objektive energetische Betrachtung durch das Projektnetzwerk green:house stattfinden und verarbeitete Systeme auf ihre Nachhaltigkeit hin getestet werden.

Projektübersicht

Gebäude / Bauweise
Das Gebäude wurde in seinen wesentlichen Bauteilen aus einem in dieser Anwendung neuen Baustoff hergestellt. Unter der Bezeichnung "Holzbeton" wurden 8 cm starke und 1,25 m × 1,25 m große Bauplatten auf einer gedämmten Holzrahmenkonstruktion zu insgesamt 26 großformatigen Bauelementen gefügt. In nur 6 Tagen Bauzeit konnte der Rohbau mittels der vorfabrizierten Bauelemente aufgerichtet werden. Die Holzbetonkonstruktion konnte direkt als Putzuntergrund verwendet werden.

Öffnungen / Fenster
Sämtliche Öffnungen des Gebäudes wurden als Dreifachverglasung ausgeführt. Bis auf die notwendigen Öffnungen für den Eingang und 2. Rettungsweg (Giebelseiten) sind die Fenster, um die thermischen Verluste so gering wie möglich zu halten, als Festverglasung ohne Rahmen realisiert worden. In den von direkter Sonneneinstrahlung betroffenen Fensterlagen wurde zusätzlich ein im Glaszwischenraum liegender Sonnenschutz eingebracht. Ein Oberlicht über dem zentralen Treppenhaus sorgt für eine gute Tageslichtnutzung im Inneren.

Lüftung
Um den Passivhaus-Standard bzw. Nullenergiehaus-Standard zu erreichen, wurde ein kontrolliertes Be- und Entlüftungssystem eingebaut. Zusätzlich wurde ein Erdwärmekollektor unterhalb der Bodenplatte realisiert, der eine Vortemperierung der Außenluft sowohl im Heiz- als auch Kühlfall gewährleistet. Die Abluft wird im Sanitär-/Küchenbereich abgesaugt, die Zuluft im Bereich der Arbeitsplätze eingeblasen.

Heizung
Rechnerisch wird für das Gebäude keine zusätzliche Heizung benötigt, d. h. die über die Wärmeentwicklung der anwesenden Personen und Geräte erfolgende Aufheizung wird das Gebäude grundsätzlich beheizt (Passivhaus). Als Absicherung gegenüber extremen Kälteperioden wurde sowohl in der Bodenplatte als auch den Deckenestrichen eine Fußbodenheizung integriert. Die Versorgung erfolgt aus Energieüberschüssen eines benachbarten Gebäudes (Digital Lab).

Stromversorgung
Die flexible Nutzung der Räume von Einzelarbeitsplätzen über Gruppenarbeitsplätzen bis hin zu Ausstellungszwecken erfordert ein ebenso flexibles Konzept für die Stromversorgung. Daher wurde eine Konzentration der stromverteilenden Bauteile vorgenommen. Lediglich die zentralen Raumschichten dienen über Steckdosengesimse im Deckenbereich als Verteiler. Die Zuführung zu den einzelnen Stromverbrauchern wird über ein an der Decke sichtbar angebrachtes Hakensystem und eine entsprechend offene und gestaltete Leitungsführung vorgenommen.

Solarmodule / Solarkollektoren
Die Ausbildung als Flachdach kombiniert mit einer überhohen Attika bietet Möglichkeiten zur Positionierung von Solarmodulen und Solarkollektoren. Ziel ist es, mit Hilfe dieser Komponenten den Nullenergiehaus-Standard zu erreichen.

Galerie

Auszeichnungen
 2011: Thüringer Umweltpreis

Literatur
 in Artikelbeschrieb der AIT – Architektur Innenarchitektur Technischer Ausbau, Ausgabe: Büro und Verwaltung, 10/2011
 in Artikelbeschrieb des [ark] Magazins, Magazin der Sto AG, Ausgabe: 04/2011
 in Artikelbeschrieb der Deutschen Bauzeitschrift, Ausgabe: 12/2011

Einzelnachweise

Weblinks

 green:house Weimar auf der Website der Bauhaus-Universität Weimar
 Gebäudeprofil des green:house Weimar beim mapolis Netzwerk mit sämtlichen Industriepartnern.
 green:house Weimar in Artikelbeschrieb auf der Website von DBZ – Deutsche Bauzeitschrift
 green:house Weimar in Artikelbeschrieb auf der Website der AZ – Architekturzeitung

Bauwerk der Moderne in Weimar
Bildung und Forschung in Weimar
Bauwerk der zeitgenössischen Architektur in Thüringen
Weimar

Green:house


Die Bahnradsport-Weltmeisterschaften der Junioren 2013 fanden von 7. bis 11. August im Sir Chris Hoy Velodrome im schottischen Glasgow statt.

Nach einem Lauf des Bahnrad-Weltcups im November 2012 waren die Junioren-Weltmeisterschaften die zweite internationale Veranstaltung in diesem Velodrom. Es nahmen 238 Sportlerinnen und Sportler aus 32 Ländern teil. Rund 9000 Zuschauer verfolgten die Rennen an fünf Tagen im Velodrom.

Am zweiten Tag der Wettkämpfe stellte der weibliche Bahnvierer (Amy Hill, Hayley Jones, Emily Kay und Emily Nelson) aus Großbritannien einen Juniorinnen-Weltrekord in der Mannschaftsverfolgung auf. Allerdings war es das erste Mal, dass die Mannschaftsverfolgung mit vier Sportlerinnen in einem Team – wie bei den Männern – statt wie bisher nur mit dreien ausgetragen wurde.

Erfolgreichste Nationalmannschaft bei diesen Weltmeisterschaften war die von Australien mit insgesamt 13 Medaillen, darunter sechs goldene, gefolgt von Großbritannien auf Platz zwei (sechs Medaillen, drei goldene) und Deutschland auf Platz drei (fünf Medaillen, drei goldene). Für die britische Mannschaft bedeuteten diese Wettbewerbe auch eine Generalprobe für die Bahnradsportwettbewerbe der Commonwealth Games, die 2014 an gleicher Stelle stattfinden werden.

Erfolgreichster Sportler war die Britin Dannielle Khan, die zwei Goldmedaillen – im Sprint sowie im 500-Meter-Zeitfahren – errang sowie eine Silbermedaille im Keirin. Erfolgreichster deutscher Sportler war Maximilian Dörnbach, der im 1000-Meter-Zeitfahren siegte und im Teamsprint gemeinsam mit Jan May und Patryk Rahn die Bronzemedaille gewann. Weitere Goldmedaillen für die deutsche Nationalmannschaft errangen Manuel Porzner im Scratch und Anna Knauer im Omnium. Die Schweiz blieb ohne Medaillenerfolg; österreichische Juniorensportler waren keine am Start.

Resultate

Sprint

Keirin

Zeitfahren

Teamsprint

Einerverfolgung

Mannschaftsverfolgung

Scratch

Punktefahren

Omnium

Madison

Medaillenspiegel

Aufgebote

Deutschland
 Kurzzeit Junioren: Maximilian Dörnbach (RSV Pfeil Wingerode), Jan May (RV Edelweiß Kandel), Johannes Keuchel (Schweriner SC), Patryk Rahn (RSC Cottbus)
 Kurzzeit Juniorinnen: Doreen Heinze (RSC Cottbus)
 Ausdauer Junioren: Jonas Tenbrock (RC Bocholt), Leon Rohde (RSC Cottbus), Marc Jurczyk (RSG Böblingen), Marcel Franz (RSC Cottbus), Manuel Porzner (RSG Ansbach), Sven Reutter (RWV Wendelsheim), Julian Witt (SC Berlin)
 Ausdauer Juniorinnen: Anna Knauer (Rottaler RSV), Ann-Leonie Wichmann (RSC Hildesheim), Lisa Klein (RV Edelweiß Kandel), Gudrun Stock (RC Die Schwalben München)

Schweiz
 Simon Brühlmann (RV Wetzikon), Chiron Keller (RV Wetzikon), Patrick Müller (RV Wetzikon), Nico Selenati (RV Wetzikon), Dominic von Burg (RRC Nordwest Reigoldswil)

Österreich
Österreich entsendet keine Sportler zu dieser WM.

Siehe auch
 UCI-Bahn-Weltmeisterschaften 2013

Einzelnachweise

Weblinks
 Website der UCI-Bahn-Weltmeisterschaften der Junioren 2013
 Glasgow, Scotland secures 2013 junior world track championships auf cyclingnews.com (englisch)
 Bahn-WM in Glasgow: BDR nominiert 16 Juniorinnen und Junioren auf rad-net.de v. 23. Juli 2013

2013
Radsportveranstaltung 2013
Bahnradrennen in Glasgow
Emirates Arena


Vrbovce este o comună slovacă, aflată în districtul Myjava din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.510 locuitori.

Istoric
Localitatea Vrbovce este atestată documentar din 1394.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Vrbovce, Slovacia


Kasteel Elsloo ist eine Burg in der niederländischen Provinz Limburg im Süden des Ortes Elsloo, einem Ortsteil der Gemeinde Stein. Sie liegt in einer weitläufigen Parkanlage, die direkt an den  Julianakanal, einen Seitenkanal der Maas, grenzt. Die Burg war Teil des historischen Dorfes Elsoo.

Im heutigen Zustand besteht der Komplex aus einer ehemaligen Brauerei mit angrenzender Wassermühle. Daran schließt sich ein Bauernhof mit Scheunen und Ställen an. Die historische Anlage ist bis auf den Südflügel erhalten geblieben. Dieser wurde im 17. Jahrhundert zu einem Adelssitz umgebaut, aber nach mehreren Bränden nicht wieder aufgebaut. Die historische Burg besteht aus einem rechteckigen Gebäude, in dem die Wassermühle untergebracht ist. Der Turm wurde in einer späteren Bauphase an das Gebäude angebaut.

Geschichte und Bewohner
Die Erbauer der Burg sind die Bewohner einer weiter westlich direkt an der Maas gelegenen Burg. Im frühen 15. Jahrhundert wurde das Ufer, an dem die Burg stand, durch Strömungen so stark unterminiert, dass das Gebäude aufgegeben werden musste. Bei niedrigen Wasserstand sind die Fundamente noch heute zu erkennen. Nach einer Legende war diese Burg Teil einer größeren frühmittelalterlichen Anlage, die mehrfach durch Normannen geplündert worden sein soll. Der Ort hatte damals den Namen Hasloa odes Escolum, woraus sich der heutige Name Elsloo entwickelte.
Es gibt alte Berichte über das Wikinger-Lager Haslou, das unter anderem als Ausgangspunkt für die Raubzüge der Wikinger in den Rheinlanden diente und in dem mehrere tausend normannische Kämpfer kampiert haben sollen. Dies wäre aber für die damalige Zeit sehr viel gewesen. Das Lager steht aber im Einklang mit mittelalterlichen militärischen Schriften, die von einer umfangreichen Sperrzone um Burg und Festung sprechen. Wie lange diese Aktivitäten dauerten, ist völlig unklar. Auch steht nicht endgültig fest, ob das besagte Lager überhaupt in Elsloo lag.

An Stelle der frühen Burg wurde eine karolingische Kaiserpfalz errichtet, sie diente dem König Lothar II. und dem Kaiser Karl der Kahle als Residenz. In Urkunden des Jahres 1111 wird die Burg als Residenz der Heren van Elsloo. erwähnt.

Der erste schriftlich überlieferte Name ist Arnoldus van Elsloo. Die männliche Line des Adelsgeschlecht van Esloo erlischt 1285. Die älteste Tochter heiratet Gozewijn von Born, dessen Linie nun Besitzer von Burg Elsloo wird. Als auch dieses Adelshaus nach kurzer Zeit ausstirbt, wird die Burg von den Schoonvorst übernommen. Danach erlangt die Familie De Gavre die Herrschaft über die Burg. Während der Herrschaft dieser Familie, im 15. Jahrhundert, besiegelt die Maas das Ende der Burg und sie stürzt zusammen mit der nahen Kirche durch die Unterspülungen ein.
Die Reste der Burg sind zwar noch für längere Zeit bewohnbar, aber Belagerungen konnten sie nicht mehr standhalten.
Die De Gavre bauen daher die neue Burg an ihrem heutigen Standort mit dem Baumaterial der alten Burgruine.

Im Jahr 1641 gelangen die Grafen d'Arberg in den Besitz der Burg und bewohnen diese  bis 1818. Dann gelangt die Burg durch Kauf an den Grafen De Geloes. Durch ihre Heirat von Isaure De Geloes mit dem Markgrafen Charles Grimaldi, einer der Fürsten von Monaco, ist diese Adelsgeschlecht mit der Burg verbunden.

Nach einem verheerenden Brand 1885 verlässt die Familie De Geloes Elsloo. Die Überreste und der damit verbundene Nachlass kam 1887 nach öffentlichem Verkauf in den Besitz von Leonard Hendrikus Jürgens, des berühmten Margarine-Magnaten von Oss. Nach einer groß angelegten Restaurierung benutzen er und seine Kinder die Burg und das angrenzende Gut als Sommerresidenz für ihre Familien. Eine Enkelin des L. H. Jürgens veräußert den gesamten Komplex an die Gemeinde Elsloo.

Der heutige Eigentümer ist die Gemeinde Stein, wohin die ehemalige Gemeinde Elsloo nach dem kommunalen Zusammenschluss im Jahre 1982 zusammengeführt wurde. In dem Komplex wird derzeit ein Hotel-Restaurant betrieben.

Weblinks

Quellen
 :nl:Kasteel Elsloo – Niederländischsprachige Wikipedia

Bauwerk in der Provinz Limburg (Niederlande)
Stein (Niederlande)
Elsloo
Elsloo

Kasteel Elsloo


An Chusquea baculifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Silveira. An Chusquea baculifera in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea baculifera


Ribke ist der Familienname folgender Personen:

 Bruno Ribke (* 1909; † unbekannt), deutscher Fußballspieler und Fußballtrainer
 Juliane Ribke (1951–2006), deutsche Musikpädagogin, Wissenschaftlerin und Hochschullehrerin

Ribke


Robert Francuski (francuski Robert de France; 1256. – 7. veljače 1317.; pokopan u Parizu), poznat i kao Robert Clermontski (francuski Robert de Clermont), bio je princ Francuske te grof Clermont-en-Beauvaisisa, kao i lord (seigneur) Bourbona, Charolaisa, Saint-Justa i Creila. Bio je sin kralja Francuske Luja IX. Svetog i njegove supruge, kraljice Margarete Provansalske; brat kralja Filipa III. Smjelog i stric kralja Filipa IV. Lijepog. Robertov je slavni potomak bio kralj Henrik IV. Veliki.

Kralj Luj Sveti dao je Clermont Robertu 1269. god. Godine 1270. Robert je zaručen za Mariju od Limogesa. Par se nikad nije vjenčao te je Robert 1272. oženio gospu Beatricu Burbonsku. Par je imao šestero djece.

Nažalost, princ Robert je ozlijeđen 1279. godine tijekom viteškog turnira u Parizu, što je ostavilo traga na njegovim intelektualnim sposobnostima.

Djeca
Luj I. Burbonski
Blanka (1281. — 1304.)
Ivan (1283. — 1322.)
Marija (? — 17. ožujka 1372.)
Petar (1287. — ?)
Margareta (1289. — 1309.)

Izvori i bilješke

Grofovi Clermont-en-Beauvaisisa
Kapetovići
Burbonci

Robert od Clermonta


Glazba u 1944. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Koncertne turneje
Održane koncertne turneje.

Istaknuti koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolakak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
 1. siječnja – Lloyd Barnes, popularno Bullwackie, jamajčanski glazbeni producent reggae glazbe, dub glazbenik i osnivač neovisne izdavačke kuće Wackies
 27. siječnja – Nick Mason
 28. siječnja – John Tavener
 5. veljače – Al Kooper
 23. veljače –  Johnny Winter
 4. ožujka – Bobby Womack
 15. travnja – Dave Edmunds
 24. travnja – Tony Visconti
 24. svibnja – Patti LaBelle
 28. svibnja – Gladys Knight
 21. lipnja – Ray Davies (The Kinks), kantautor, glazbeni producent
 24. lipnja – Jeff Beck
 12. rujna – Barry White
 19. listopada – Peter Tosh,  jamajčanski reggae glazbenik i revolucionar
 1. prosinca – John Densmore

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
 17. listopada – Pavel Haas – (rođ. 1. lipnja)
 15. prosinca – Glenn Miller – (rođ. 1. ožujka)

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Hrvatska i u Hrvata

Festivali

Nagrade

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, udruga, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolakak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
 Zdenka Kovačiček, (16. siječnja 1944.)

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

fra Bernardin Sokol, hrvatski crkveni i svjetovni glazbenik, glazbeni publicist, skladatelj, teolog, muzikolog, dobar polifoničar i izraziti melodičar i mučenik, žrtva zločina jugokomunističkih partizana

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Izvori

1944.
Godine 20. stoljeća

Glazba u 1944.


The Juniper Tree (título original en inglés; en español, El enebro es una ópera en dos actos con música de Philip Glass y Robert Moran, y libreto en inglés de Arthur Yorinks, basado en el cuento de hadas homónimo de los Hermanos Grimm. Se estrenó el 11 de diciembre de 1985 en el Teatro American Repertory en Cambridge, Massachusetts.

Fue compuesta en el año 1985. Está compuesta para dos barítonos, bajo, mezzosoprano, cuatro sopranos, tenor, coro mixto, coro de niños y orquesta de cámara. Cada compositor escribió escenas alternándose y utilizó los temas del otro para proporcionar unidad estructural.  Glass conservó la propiedad de la ópera, y no permitió que se lanzase una grabación "en vivo" del estreno (con Jayne West y Sanford Sylvan) hasta el año 2009.  Hasta entonces, Moran animó a sus seguidores a distribuir copias piratas de manera que el público pudiera oírla.

Para el vigesimoquinto aniversario de su creación, el Teatro des Petites Garnottes presentó el estreno canadiense de la ópera en septiembre de 2010 en la Salle Jean-Paul Tardif en Quebec, Canadá.

Personajes

Argumento

El famoso cuento de los hermanos Grimm habla de una perversa madrastra que asesina a su hijastro, temiendo que recuerde a su esposo a su mujer muerta y se lo da de comer a su padre hambriento que no sospecha nada. La hermana del niño entierra los huesos de este bajo un enebro donde su madre está enterrada, y el espíritu del niño regresa como un pájaro cantor que logra vengarse sobre la malvada madrastra (lanzando una rueda de molino sobre ella) antes de volver a la vida en el seno de su familia.

Referencias
Fuentes
chesternovello.com
página web de Philip Glass
macconnect.com
query.nytimes.com
New York Times

Enlaces externos

Óperas de Philip Glass
Óperas de 1985
Óperas estrenadas en Estados Unidos
Óperas en inglés

The Juniper Tree (ópera)


Mehdi Benatia (, Courcouronnes, Distrito de Évry, Francia, 17 de abril de 1987) es un exfutbolista franco-marroquí que jugaba de defensa.

Trayectoria
Se formó en las categorías inferiores del Olympique de Marsella, pero tuvo que irse cedido a otros equipos para jugar los minutos que no le ofrecían en su club.

El 3 de febrero de 2010, el Udinese Calcio contrató a Benatia desde el Clermont de la Tercera División francesa. Eso sí, se unió recién al club de Dacia Arena en el verano siguiente. Con su nuevo club debutó oficialmente el 16 de agosto de 2011, en el encuentro de play-offs de la Liga de Campeones de la UEFA contra el Arsenal Football Club en el que jugó los 90 minutos.

En la Serie A marcó su primer gol el 2 de octubre de 2011, frente al Bologna, al que derrotaron por 2-0. Tras esto marcó su primer gol en la Liga Europa, en un partido de la fase de grupos frente al Atlético de Madrid. Esa misma temporada, el Udinese fue una de las revelaciones del Calcio y terminó en la tercera posición de la Serie A.

Tras tres años en el Udinese, el 13 de junio de 2013, la Roma pagó trece millones y medio de euros por el pase de Benatia. Con este equipo logró el subcampeonato de la Serie A, jugando 33 partidos y marcando 5 goles en una de las mejores defensas del campeonato. Además, fue elegido mejor jugador de su equipo en aquella temporada por los aficionados.

Eso hizo que surgieran rumores de un posible traspaso, opción que se descartó por el club, que lo consideraba pieza clave. El 26 de agosto de 2014, el Bayern de Múnich anunció su contratación por 5 temporadas y 26 millones de euros. Benatia no pudo consolidarse como titular del conjunto bávaro debido a las lesiones, pero sí logró inaugurar su palmarés, ganando dos Bundesligas y una Copa de Alemania.

El 15 de julio de 2016 la Juventus de Turín confirmó su fichaje como cedido con una compra obligatoria el próximo año.

Dadas sus actuaciones con la Juve, donde era uno de los suplentes más utilizados por el entrenador a pesar de sus lesiones, el 12 de mayo de 2017 se hizo válida su opción de compra por 17 millones y firmó un contrato hasta junio de 2020.

En julio de 2021, tras pasar por el fútbol catarí, firmó con el Fatih Karagümrük S. K. turco. Ese sería su último equipo, ya que el 9 de diciembre de ese mismo año anunció su retirada.

Selección nacional
Fue internacional con la selección de fútbol de Marruecos en 64 ocasiones y marcó 2 goles. Debutó el 19 de noviembre de 2008, en un encuentro amistoso ante la selección de  que finalizó con marcador de 3-0 a favor de los marroquíes.

Participaciones en Copas del Mundo

Participaciones en Copas Africana de Naciones

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Distinciones individuales

Vida personal
Mehdi Benatia es hijo de padre marroquí y de madre argelina. Está casado con una mujer llamada Cécile. La pareja tiene dos hijas (Lina y Alya) y dos hijos (Kays y Naïl).

Referencias

Enlaces externos

Musulmanes de Francia
Futbolistas musulmanes
Futbolistas de Francia
Futbolistas nacionalizados en Marruecos
Franco-marroquí
Defensas centrales de fútbol
Futbolistas del Olympique de Marsella
Futbolistas del Tours Football Club
Futbolistas del Football Club Lorient
Futbolistas del Clermont Foot
Futbolistas del Udinese Calcio
Futbolistas de la Associazione Sportiva Roma
Futbolistas del Bayern de Múnich en los años 2010
Futbolistas de la Juventus de Turín
Futbolistas del Al-Duhail SC
Futbolistas del Fatih Karagümrük SK
Futbolistas de la selección de fútbol sub-17 de Francia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-20 de Marruecos
Futbolistas de la selección de fútbol de Marruecos en los años 2000
Futbolistas de Marruecos en la Copa Mundial de 2018
Nacidos en Courcouronnes

Mehdi Benatia


Der 10. Mai ist ein an diesem einen Tag im Jahre 1940 im Schweizer Grenzgebiet zum Deutschen Reich und in Zürich spielendes Flüchtlingsdrama von Franz Schnyder. Der in der Bundesrepublik Deutschland unter dem Titel Die Angst vor der Gewalt laufende Film erlebte seine Uraufführung am 18. Oktober 1957 in Zürich.

Handlung
Zweiter Weltkrieg, 10. Mai 1940: Die Truppen der deutschen Wehrmacht eröffnen den Westfeldzug und dringen auf breiter Front in die Niederlande, Belgien und Luxemburg ein.

Ortswechsel ins deutsch-schweizerische Grenzgebiet: Früh morgens kontrolliert der bewaffnete Schweizer Bahnstreckenkontrolleur Emil Tschumi die Bahngleise entlang der Grenze. Er überrascht den deutschen Flüchtling Werner Kramer, der soeben den Rhein durchschwommen hat. Tschumi, ein gutmütiger, alter Mann, nimmt den Maschinentechniker erst einmal mit in sein winziges Diensthäuschen und bietet ihm an, dort seine nassen Kleider zu trocknen.

Der junge Deutsche behauptet, dass er von der Gestapo verfolgt werde, weil er sich mit einem Kollegen über ausländische Radiosender unterhalten habe. Tschumi sympathisiert mit ihm, doch da die Grenzbeamten Kramer ausweisen würden, bedeutet er ihm zu fliehen.

An diesem 10. Mai marschieren auch entlang der Grenze zur Schweiz deutsche Divisionen auf. Aus Furcht vor einem Überraschungsangriff befiehlt der Schweizer Bundesrat die Generalmobilmachung. Die Schweizer Grenze wird nunmehr scharf bewacht. Ein alter deutscher Flüchtling, der ohne Papiere am Schweizer Grenzbahnhof ein Zugticket ins Landesinnere lösen will und dafür keine Schweizer Franken besitzt, wird unter den Augen des geschockten Werner Kramer von der Schweizer Grenzpolizei abgeführt. Mit Hilfe eines Lkw-Fahrers kann Kramer die Grenzregion verlassen; dieser lässt ihn dann aber wenig später unvermittelt im Nirgendwo sitzen. Schließlich gelangt Kramer bis nach Zürich, wo er eine Freundin aus gemeinsamen Kindertagen, Anna Marti, wiedersieht. Diese arbeitet als Schneiderin in dem Modegeschäft Perrin.

Anna rät ihm, die einflussreiche Familie Hefti um Hilfe zu bitten, die Kramer von früher kennt. Doch diese Leute haben sich, wie viele andere wohlhabende Familien der Schweiz, in das Innere des Landes abgesetzt, wo man sich vor einem eventuellen Einmarsch der Deutschen sicher wähnt. Werner Kramer versteckt sich mit Billigung Annas in einer Mansarde, stets in der Angst, als Illegaler denunziert, entdeckt und infolgedessen ausgewiesen zu werden. Vor allem Annas Schwager Albert Widmer scheint ihm nicht wohlgesinnt zu sein. Ihn fürchtet Kramer am meisten, da er seinen Unmut über Kramers Anwesenheit deutlich zeigt. Und so reift am nächsten Morgen in dem Deutschen der Entschluss, dem Versteckspiel ein Ende zu bereiten und sich dem Wachtmeister Grimm zu stellen. Der altgediente Polizist erweist sich rasch als ein von tiefer Humanität geprägter Ur-Schweizer, der dem jungen Mann helfen will und sich seines schwierigen Falles annimmt.

Produktion
Regisseur Schnyder wurde durch eigene Erlebnisse des Jahres 1940 zu diesem dramatischen Filmstoff inspiriert. Er diente zu dieser Zeit in einem Gebirgsregiment. Das Drehbuch entwarf er im Herbst 1956 während des Volksaufstandes in Ungarn. Diese Ereignisse nahm er zum Anlass, Analogien zwischen 1956 und 1940 zu ziehen: Dort die Auflehnung gegen die sowjetischen Besatzer, 1940 die Abwehrmassnahmen gegenüber einer möglichen militärischen Bedrohung durch das nazistische Deutschland. Um diesen Film realisieren zu können, musste Schnyder ihn selbst produzieren. Gemeinsam mit Kollegen gründete er die Neue Film AG, um das für ihn wichtige Projekt zu verwirklichen.

Für den jungen deutschen Schauspieler Heinz Reincke war dieser Film, den er zu Beginn seiner Leinwandkarriere gedreht hatte, in doppelter Hinsicht ungewöhnlich: Er drehte hier erstmals im Ausland, und er erhielt eine seiner seltenen Hauptrollen vor einer Kinokamera.

Von Schweizer Seite wurde ein beeindruckendes Aufgebot populärer und erfahrener Theater- und Filmkünstler verpflichtet, darunter Emil Hegetschweiler, Max Haufler, Fredy Scheim, Heinrich Gretler, Ellen Widmann, Alfred Rasser, Fred Tanner und die naturalisierte Therese Giehse, eine gebürtige Münchnerin. Als deutsche Schweiz-Residenten wirkten Gustav Knuth, Hermann Wlach und Louis Rainer mit. Für Wlach und Rainer war Der 10. Mai die einzige Nachkriegstätigkeit beim Film. Aus Frankreich wurde Paulette Dubost verpflichtet.

Für diesen Film übersiedelte der in Deutschland tätige, einstige UFA-Kameramann Konstantin Irmen-Tschet in die Schweiz und blieb dort mehrere Jahre (bis 1964). Auch die Bernerin Linda Geiser kehrte für Der 10. Mai aus der Bundesrepublik, wo sie bis dahin überwiegend gearbeitet hatte, heim. Die Filmbauten zu Der 10. Mai wurden von Max Röthlisberger entworfen.

Der Film war der offizielle Beitrag bei den Internationalen Filmfestspielen in Berlin 1958, nahm aber auf Wunsch der Berner Bundesregierung  – «Mit schmutziger Wäsche geht man nicht ins Ausland» – nicht am Wettbewerb teil. In den bundesdeutschen Kinos lief Die Angst vor der Gewalt am 17. Juli 1958 an.

Kritik
Obwohl von der Kritik wohlwollend aufgenommen, fand der Film nur wenig Interesse beim Schweizer Publikum.

Das Lexikon des Internationalen Films urteilte über Die Angst vor der Gewalt: «Ein abgewogener, gedanklich konsequenter Film mit fesselnder Spielfilmhandlung.»

Buchers Enzyklopädie des Films schrieb: «[D]ie Rekonstruktion der Schweizer Reaktionen auf einen möglichen Einmarsch Nazideutschlands in Der 10. Mai (1957) darf in vielem als geglückt bezeichnet werden.»

Das große Personenlexikon des Films schliesslich nannte den Film «beachtlich».

Weblinks

 Der 10. Mai 1957 Filmporträt auf cyranos.ch

 Der 10. Mai in artfilm.ch
 Der 10. Mai – Angst vor der Gewalt (1957)  Filmbesprechung im Schweizer Fernsehen SF

Einzelnachweise

Filmtitel 1957
Schweizer Film
Schwarzweißfilm
Filmdrama
Zweiter Weltkrieg im Film
Flüchtlingsthematik im Film
Franz Schnyder

Der 10. Mai


علم النواة الخلوية أو علم الكروموسومات  هي الدراسة العلمية لنواة الخلية وخاصة الكروموسومات.

تقوم دراسة كروموسومات الكائنات الحية طبقا لعددها ومظهرها في نواة الخلية للكائنات من حقيقيات النوى. ويستخدم تعبير Karyotype للدلالة على مجموع الكروموسومات الخاصة بأحد الكائنات، فهي تحدد الجنس، أو تحدد أحد.

يصف نوع الكاريوتايب عدد كروموسومات كائن حي، كما تصف شكل كروموسوماته كما تظهر تحت الميكروسكوب. ويهتم علماء الأحياء أيضا بطول كل كروموسوم، وموضع القطعة المركزية عليه، ونظام النطاقات، والاختلافات في الكروموسومات الجنسية ، وكذلك بعض الخصائص الفيزيائية الأخرى.

إن دراسة جميع كروموسومات كائن يسمى أحياناً علم دراسة نواة الخلية karyology. وتوصف الخلايا بعد ترتيبها طبقا لمظهرها تحت الميكروسكوب بطريقة عيارية تعرف بالكاريوغرام karyogram أو إيديوغرام idiogram: في أزواج، ومرتبة تبعا لحجمها ووضع القطع المركزية في كروموسومات من نفس الحجم.

يختلف عدد الكروموسومات في أحد خلايا الجسم عن عددها في البويضة أو في الحيوان المنوي. وتوصف أعداد الكروموسومات الخلية الجسدية بالعدد 2n. تأتي نصفها من بويضة الأم ويأتي النصف الثاني من الحيوان المنوي للأب . أي أن للإنسان عدد 2n = 46 من الكروموسومات في كل خلية جسدية. بالتالي يحوي الحيوان المنوي للرجل على n=23 كروموسوم، من ضمنها كروموسوم إكس أو كروموسوم واي؛ وتحتوي بويضة الأم أيضا على n = 23 كروموسوم، من ضمنها كروموسوم واي، الخاص بالنساء.صفحة 28

تاريخ
تمَّ اكتشاف الكروموسومات لأول مرَّة في الخلايا النباتيَّة على يد عالم البيولوجيا السويسري كارل فيلهلم فون نجيلي في عام 1882، ووصف العالم الألماني والتر فليمنغ سلوك الكروموسومات ضمن الخلايا الحيوانيَّة عندما اكتشف عمليَّة الانقسام الخلوي mitosis عام 1882 ولكنَّ هذا الاكتشاف نُسب لعالم تشريح ألماني آخر هو هنريك فون فالديير عام 1888، وحدثت المرحلة التالية من تطور هذا العلم مع ظهور قوانين الوراثة وتطورها في بداية القرن العشرين عندما عُرف أخيراً أنَّ الكروموسومات هي التي تحمل الجينات، ويبدو أنَّ ليف ديلوناي في عام 1922 كان أول شخص يُعرِّف التنميط النووي على أنَّه الشكل الظاهري للكروموسومات الجسديَّة، استغرقت الأبحاث وقتاً طويلاً حتى تمَّت الإجابة على أحد الأسئلة العلميَّة الرئيسيَّة: ما هو عدد الكروموسومات التي تحتويها الخلية البشريَّة الطبيعيَّة [10]، في عام 1912 اقترح هانز فون وينيوارتر وجود 47 كروموسوم في الحيوانات المنوية و48 كروموسوم في البيوض وحدَّدت الصيغة الصبغيَّة الجنسيَّة للبشر XX/XO [11]، ولكنَّ باينتر في عام 1922 أكَّد أنَّ الصيغة الصبغيَّة للبشر هي 47 XX/XY [13]، مع ذلك بقي عدد الكروموسومات يُدرَّس في الكتب على أنَّه 48 لأكثر من ثلاثين عاماً واحتاج الأمر لتطوير تقنيَّات جديدة لتصحيح هذا الخطأ، وكان جو هين تغيو الذي يعمل في مختبرات ألبرت ليفان مسؤولاً عن اكتشاف هذه التقنيات والتي يمكن تلخيصها بالنقاط التالية:
 استخدام الخلايا الحية في زراعة النسج
 المعالجة المُسبقة للخلايا باستخدام محلول منخفض التوتر ممَّا يؤدي إلى تضخُّم الخلايا وانتشار الصبغيَّات
 باستخدام الخلايا في زراعة الأنسجة
 المحافظة على الخلايا في طور الانقسام بواسطة محلول الكولشيسين
 نشر المستحضر على شريحة لتثبيت الكروموسومات

أنهى ألبرت أبحاثه في عام 1955 ونشره عام 1956 مؤكِّداً أنَّ النمط النووي للبشر يتألف من 46 كروموسوم فقط، وأنَّ القرود العليا تمتلك 48 كروموسوم، وبتنا نعرف اليوم أنَّ الكروموسوم الثاني عند البشر هو اتحاد لكروموسومين من كروموسومات القردة العليا.

ملاحظات على التنميط النووي

التلوين
عادةًّ ما تتمُّ دراسة النمط النووي عن طريق استخدام ملونات أو أصبغة خاصَّة مثل Giemsa ، في البداية يتمُّ الحفاظ على الخلايا في طور الانقسام بواسطة محلول الكولشيسين وبعدها يتمُّ تثبيت الصبغيَّات والتخلُّص من جميع البروتينات الأخرى عن طريق هضمها وإزالتها باستخدام كريات الدم البيضاء لأنَّها تحث بسهولة على الانقسام والنمو في النسج المزروعة.

ملاحظات وتعليقات
هناك العديد من الملاحظات المختلفة حول الأنماط الوراثيَّة منها: يمكن أن تختلف الكروموسومات في أحجامها المطلقة بمقدار يصل إلى عشرين ضعفاً بين الأجناس المختلفة لنفس النوع، فعلى سبيل المثال تحتوي كلُّ البقوليات على ستة أزواج من الصبغيات ولكنَّ صبغيات الفول أكبر حجماً بعدة مرات، وربَّما تعكس هذه الاختلافات الحجميَّة كميِّات مختلفة من تكرار الحمض النووي، بينما تنشأ الاختلافات في الأحجام النسبيَّة للكروموسومات عن التبادل في قطع الصبغيات غير المتكافئة في الطول، بالإضافة لذلك تجب الإشارة للاختلاف في عدد الكروموسومات وأنَّها يمكن أن تكون ناتجة عن عمليَّات نقل غير متكافئة ومتعاقبة أدَّت لإزالة جميع المادة الوراثيَّة الأساسيَّة من كروموسوم ما، الأمر الذي يسمح بنقص عدد الكروموسومات دون ضرر يلحق بالكائن الحي، وأحياناً يحدث ذلك عن طريق اندماج الكروموسومات كما حدث في حالة البشر والقردة العليا الأخرى، حيث أنَّ الكروموسوم الثاني عند البشر هو نتيجة اندماج كروموسومين من كروموسومات الأسلاف وتمَّ تحويل الجينات الموجودة فيهما إلى كروموسومات أخرى.

النمط النووي للبشر
يتألف النمط الصبغي البشري الطبيعي من 22 زوج من الكروموسومات الجسميَّة وزوج واحد من الكروموسومات الجنسية، النمط الصبغي الطبيعي للإناث يحتوي على اثنين من الكروموسومات X ويُرمَّز 46 XX، أمَّا الذكور يملكون كروموسومات X و Y ويرمَّز النمط الصبغي لديهم 46 XY، وأي اختلاف عن النمط النووي القياسي سيؤدي إلى تشوهات في النمو.

تنوع الأنماط النوويَّة وتطوُّرها
على الرغم من أنَّ تكرار الحمض النووي ونسخه يحدثان في حقيقيَّات النوى، ولكن لا يمكن قول الشيء نفسه عن الأنماط النوويَّة لأنَّها شديدة التنوُّع والتباين، فهناك اختلاف كبير في عدد الكروموسومات بين نوعٍ وآخر، واختلافٌ في تنظيمها المُفصَّل والدقيق على الرغم من أنَّها بُنيت من الجزيئات نفسها، يوفِّر هذا الاختلاف أساساً للدراسات في علم الخليَّة التطوري.

نحنا نعرف اليوم الكثير عن الأنماط الوراثيَّة على المستوى الوصفي، ومن الواضح أنَّ التغيُّرات في تنظيم النمط النووي كان لها أثرٌ هامٌ على المسار التطوري للعديد من الأنواع الحيَّة، ومع ذلك فمن غير الواضح بدقَّة ما يمكن أن تكون عليه أهميتها بشكلٍ عام، حتى الآن ما يزال فهمنا لأسباب تطور الأنماط النوويَّة قاصراً، وعلى الرغم من الأبحاث والدراسات العديدة فإنَّ الأهميَّة العامَّة لتطور الأنماط النوويَّة ما تزال غامضة.

التغيُّرات التي تحدث أثناء التطوُّر
بدلاً من كبح الجينات بالطريقة المعتادة، تتخلَّص بعض الكائنات الحيَّة من بعض الخصائص الوراثيَّة غير المرغوبة بها عن طريق التكيُّف الحاصل للأنماط النوويَّة، يمكن من خلال هذه الطريقة التخلُّص من كروموسومات بأكملها، لُوحظت هذه العملية عند بعض أنواع الديدان المستديرة والحشرات الأخرى، وهذه العمليَّة هي إعادة ترتيب منظم للجينات بعناية حيث يتم بناء التيلوميرات الجديدة وفقدان مناطق غير متجانسة معينة.

شجرة الأنواع
كشفت الدراسات التفصيليَّة للأنماط النوويَّة عند الحشرات عن العلاقات بين الأنواع القريبة من بعضها، والمثال الشهير هو الدراسات التي أُجريت على أنماط كروموسومات ذبابة الفاكهة في هاواي، حيث تمتلك جزر هاواي المجموعة الأكثر تنوُّعاً من ذبابة الفاكهة في العالم، والتي تعيش في الغابات المطيرة والمروج القريبة منها، استطاع كارسون تصوُّر الشجرة التطوريَّة على شكل مجموعات من خلال دراسة ذبابة الفاكهة في هاواي، وذلك حتى قبل أن يكون تحليل الجينات ممكناً عمليَّاً، بمعنى أن إعادة ترتيب الكروموسومات ومعرفة التبدلات التي حدثت فيها تجعل من الممكن تحديد أي الأنواع ترتبط ارتباطاً وثيقاً ومعرفة شجرة العائلة الخاصة بالأنواع، في حالة ذبابة الفاكهة مثلاً خلصت الدراسات إلى أنَّ جميع أنواع ذبابة الفاكهة الأصليَّة في هاواي قد انحدرت من جد واحد مشترك كان قد استعمر الجزر قبل 20 مليون سنة تقريباً.

مراجع

تقنيات وراثية
علم الأحياء التطوري
علم الأحياء الخلوي
علم الوراثة الخلوية
صبغيات

علم النواة الخلوية


Festivalul Umorului de la Odesa este un festival dedicat umorului și satirei, organizat în fiecare an în Odesa pe strada Deribasivska. A fost fondat în 1972 de către un colectiv umoristic "Tineri, Veseli și Curajoși" din Odesa.

Note

Festivaluri din Ucraina
Odesa

Festivalul Umorului de la Odesa


Consummatum est es un cuadro del pintor francés Jean-Léon Gérôme (1824-1904), realizado en 1867, que se encuentra en el Museo de Orsay de París, Francia.

El título alude a las últimas palabras de Jesucristo pronunciadas poco antes de expirar según cita el Evangelio de Juan según la Vulgata. La frase Consummatum est es una locución latina que significa literalmente se acabó todo, todo está cumplido, donde Jesús alude a que ha cumplido con la voluntad divina.

En la obra se representa el Gólgota, lugar de la muerte de Cristo según la Biblia, donde solo se percibe la sombra de los tres ejecutados, Jesús, el Buen Ladrón y el Mal Ladrón, un paisaje bajo un cielo tormentoso y la ciudad de Jerusalén al fondo.

El inusual modo de abordar el tema le valió al pintor las más crudas críticas de su carrera.

Véase también
 Academicismo

Referencias

Pinturas con temas bíblicos
Colecciones del Museo de Orsay
Cuadros de Francia de los años 1860
Cuadros de 1867
Francia en 1867
Arte equino
Cuadros de Jean-Léon Gérôme

Consummatum est (Gérôme)


Aparte de las denominaciones de origen eslavo, Polonia es un país que ha sido influido en los nombres de persona por idiomas como el hebreo, el latín y el arameo. Asimismo, el influjo de la religión católica dio popularidad y propaganda a una cuantiosa cantidad de nombres, aunque en la actualidad algunos tienen variantes de origen germánico, dada la cercanía con Alemania —incluyendo la razón histórica de una ocupación del territorio en 1939 por el ejército de Adolfo Hitler—.

También pueden encontrarse nombres eslavos, verbigracia: Dobrawa, Dobrochna, Dobrosław, Sławoj, entre otros. Y es muy frecuente el uso de nombres terminados en -a para las niñas, como: Alka, Bárbara, Bogumiła, Ewa, Fela, Franciszka, Gutka, Krista, Manina, Margisia, María, Marjan, Masia, Milena, Otylia, Rosalia, Tesia, etcétera. La ciencia onomástica ha estudiado todos estos nombres propios, su origen y su evolución a lo largo del tiempo. A continuación se enumeran algunos de los nombres más típicos de diferentes orígenes:

Nombres cristianos
Debido a ese influjo de la religión católica que se ha comentado, algunos de los nombres más populares en Polonia tienen motivos cristianos, como lo son:

 Adam (Adán)
 Apoloniusz (Apolonio)
 Ewa (Eva)
 Janina (Juana)
 Kacper (Gaspar)
 Łukasz (Lucas)
 Maurycy (Mauricio)
 Paweł (Pablo)
 Piotr (Pedro)
 Szczepan, Stefan (Esteban)
 Tomasz (Tomás)

Nombres eslavos

Tal y como se ha comentado, también existen multitud de nombres eslavos en Polonia que se remontan a siglos atrás, y muchos de esos antiguos nombres polacos tienen una etimología interesante, por ejemplo:
 Bogumił: persona que contará con el agrado de Dios.
 Bogusław: el que glorificará a Dios.
 Bolesław: aquel que tendrá mucha fama.
 Władysław: aquel que tendrá poder.

Otros ejemplos son: Bronisław, Jarosław, Mieczysław, Mirosław, Radosław, Sławomir. Actualmente, si se le pone alguno de estos a los infantes, se debe a su originalidad más que a la tradición.

Diminutivos
Cada nombre puede tener varios diminutivos, dependiendo de la morfología del vocablo. Para Zofia existen los siguientes diminutivos: Zocha, Zosia, Zośka o Zosieńka. Para María: Marysia, Marysieńka o Maryśka. Para Jarosław: Jarek, Para Mirosław: Mirek. Para Radosław: Radek.

Véase también
 Nombres eslavos
 Anexo: Nombres de origen eslavo
 Polonia
 Idioma polaco

Referencias

Enlaces externos
 - Los nombres polacos de origen eslavo
 642 nombres polaco

!
Cultura de Polonia
Nombres por cultura

Nombres polacos


زوزو ماضي (14 ديسمبر 1914 - 9 أبريل 1982)، ممثلة مصرية.

عن حياتها
ولدت لأسرة لبنانية مسيحية من عائلة أبو ماضي التي ينحدر منها الشاعر اللبناني إيليا أبو ماضي، وفي ذلك قالت: .

كانت بارعة في تجسيد دور الأم الأرستقراطية القاسية أحياناً بإقناع تام ولكن لم نرها مرة واحدة في دور بنت البلد أو المرأة العاملة لأن ملامح وجهها وشخصيتها كانت تكشف أرستقراطيتها في الأداء والتقمص.
ولدت الفنانة زوزو ماضي في محافظة المنيا، واسمها الحقيقي فتنة داود سليمان أبو ماضي، درست في المدارس الفرنسية التي كانت منتشرة في صعيد مصر في ذلك الوقت، ولذلك كانت تجيد ثلاث لغات أجنبية كما كانت تجيد العزف على البيانو.
تزوجت زوزو ماضي في سن صغيرة جداً من ابن عمها الذي لم تكن تحبه بعد إصرار من والدها ولهذا وجدت نفسها وهي في سن الخامسة عشرة أماً لطفلين ومع ذلك لم تستطع الاستمرار في حياتها الزوجية.
وذات يوم قرأت زوزو إعلاناً يبحث فيه المخرج محمد كريم عن وجوه جديدة فأرسلت صورتها فقد كانت تتمنى أن تصبح فنانة مشهورة.. وبالفعل أرسل محمد كريم في طلبها والتقى بها في مكتب مصطفى القشاشي صاحب مجلة الصباح التي نشرت فيها الصورة، ولكن كريم طلب موافقة أسرتها على العمل بالسينما إلا أن والدها اعترض بشدة بل وفرض عليها حراسة مشددة حتى لا تخرج من البيت ولكنها استطاعت إقناع زوجها بأن يعطيها الفرصة وبالفعل حصلت على موافقته وسافرت إلى القاهرة واستأجرت غرفة مفروشة وسط المدينة ولم تكن تملك سوى 270 قرشاً.
وفي العام 1938 قدمت أول أدوارها السينمائية أمام الفنان محمد عبد الوهاب في دور شقيقته بفيلم «يحيا الحب» مع ليلى مراد، ثم التحقت بفرقة الشاعر خليل مطران «الفرقة القومية» ثم «فرقة رمسيس» في العام 1940 وبلغ ما قدمته من مسرحيات في حياتها ما يقرب من 70 عرضا مسرحياً منها «أوديب ملكا» و«الست هدى» و«النائب العام» و«قطر الندى» و«الأستاذ كلينوف» و«ابن من فيهم» و«راسبوتين» إمام يوسف وهبي والذي قدمت معه أيضاً مسرحيات «بنات الريف» و«لوكاندة الأنس» و«كرسي الاعتراف» و«بنت الهوى» و«الطريق المسدود» و«نرجس».. كما شاركت أيضاً في العديد من المسلسلات التلفزيونية والإذاعية منها «نادية» و«شيء في صدري».
وواصلت المضي في طريق الفن واتجهت إلى ستوديو مصر وقابلت مديره حسني نجيب وكان أن عرض عليها بطولة فيلمين بعد أن تشاجر المخرج إبراهيم عمارة مع فاطمة رشدي وأعلن عدم استطاعته العمل معها فكان أن رشح له حسني نجيب الوجه الجديد زوزو ماضي للقيام ببطولة الفيلمين «الزلة الكبرى» 1945 أمام أنور وجدي وحسين رياض وروجيه خالد وفيلم «العقاب» 1948 وقبضت قيمة القسط الأول مائتي جنيه وإن كانت قامت فيما بينهما بالمشاركة في عدد من الأفلام السينمائية.
وقد كان آخر أفلامها على شاشة السينما المصرية هو «القضية رقم واحد» في عام 1982 م.
أما على المستوى الشخصي فكانت زوزو ماضي قد انفصلت عن ابن عمها وزوجها في منتصف الخمسينات، وفي العام 1955 كان أن التقت في إحدى السهرات الفنية برجل أعمال اسمه كمال عبد العزيز وتزوجته بعد عشرة أيام من معرفتها به ولهذا لم تكن تعلم أي شيء عن عمله وتجارته.. وبعد تسعة أشهر فقط أُلقي القبض عليها وزوجها ضمن عصابة لتجارة وتهريب المخدرات وقضت تسعة أشهر في الحبس الاحتياطي إلى أن برأتها المحكمة وأفرج عنها في مارس 1957 فيما قضت بالأشغال الشاقة المؤبدة على زوجها كمال عبد العزيز.. وعندما أفرج عنها قامت بتوزيع كل ملابسها على المسجونات قبل مغادرتها السجن وبعد خروجها توجهت فوراً إلى منزل ابنتها إيفون ماضي كما تعاقدت على أربعة أفلام جديدة منها «سيدة القصر» أمام عمر الشريف وفاتن حمامة ثم حصلت في العام 1958 على الطلاق من زوجها رجل الأعمال المسجون كمال عبد العزيز. وواصلت مشوارها الفني بأدوارها المتنوعة وأدائها الجميل إلى أن توفيت الفنانة زوزو ماضي سنة 1982.

أعمالها

الأفلام
 1938: يحيا الحب
 1944: غرام وانتقام
 1944: الأبرياء
 1945: مدينة الغجر
 1945: قتلت ولدي
 1945: بنات الريف
 1945: الفنان العظيم
 1945: الزلة الكبرى
 1946: نجف
 1946: مجد ودموع
 1946: أول نظرة
 1946: النفخة الكدّابة
 1946: أرض النيل
 1947: ضربة القدر
 1947: أمل ضائع
 1948: نرجس
 1948: اللعب بالنار
 1948: العقاب
 1950: قسمة ونصيب
 1951: حكم القوي
 1951: أولاد الشوارع
 1952: الأسطى حسن
 1953: بيت الطاعة
 1953: المقدر والمكتوب
 1953: الحرمان
 1953: الحب المكروه
 1954: علشان عيونك
 1954: أمريكاني من طنطا
 1954: المجرم
 1954: الأرض الطيبة
 1955: دموع في الليل
 1956: قلوب حائرة
 1956: دليلة
 1957: أنا وأمي
 1957: الطريق المسدود
 1958: غريبة
 1958: سيدة القصر
 1958: بنت 17
 1958: الزوجة العذراء
 1960: لقمة العيش
 1960: سكر هانم
 1960: العاشقة
 1961: يوم من عمري
 1961: عودي يا أمي
 1961: زيزيت
 1961: جوز مراتي
 1961: بلا عودة
 1962: يوم الحساب
 1962: من غير ميعاد
 1962: شفيقة القبطية
 1962: سلاسل من حرير
 1962: اغفر لي خطيئتي
 1963:  شباب طائش
 1965: فجر يوم جديد
 1965: الجبل
 1966: من أحب
 1966: حبي في القاهرة
 1966: جناب السفير
 1967: معسكر البنات
 1967: الخروج من الجنة
 1968: أيام الحب
 1968: النيل والحياة
 1970: هاربات من الحب
 1970: أوهام الحب
 1971: شباب في عاصفة
 1971: حادثة شرف
 1972: القاهرة والناس
 1973: البحث عن فضيحة
 1975: ومضى قطار العمر
 1976: أنا لا عاقلة ولا مجنونة
 1977: خطايا الحب
 1978: مسافر بلا طريق
 1978: قلوب في بحر الدموع
 1978: البنت اللي قالت لأ
 1981: موعد على العشاء
 1982: القضية رقم 1

المسلسلات
 1964: الشنطة مع مين
 1965: لا تطفئ الشمس
 1966: الأبواب المغلقة
 1967: نوسة
 1969: مصيدة الدكتور غراب
 1969: بعد العذاب
 1969: المتشعبطون
 1970: ميرامار
 1970: سيداتي آنساتي
 1970: الرحلة
 1970: الجنة العذراء
 1970: أشجان
 1971: النصيب
 1971: الملهمة
 1972: ملك اليانصيب
 1973: شهادة ميلاد
 1977: حكاية عريس وعروسة
 1978: كيف تخسر مليون جنيه
 1978: بعد الضياع
 1978: بستان الشوك
 1979: إلا الدمعة الحزينة
 1982: أديب

المسرحيات
 1966: شيء في صدري
 1975: نرجس
 1977: 20 فرخة وديك

المسلسلات الإذاعية
 1968: نادية
 1973: لمن يسهر القمر
 1974: أرجوك لا تفهمني بسرعة

مراجع

روابط خارجية

أشخاص من محافظة المنيا
مصريون من أصل لبناني
ممثلات مصريات في القرن 20
مواليد 1333 هـ
مواليد 1914
وفيات 1402 هـ
وفيات 1982

زوزو ماضي


Internet Chess Club
International Commerce Centre
Međunarodno kriketsko vijeće
Međunarodna trgovinska komora
Međunarodni kazneni sud
Međunarodni koordinacijski odbor

ICC


William Smellie (* 5. Februar 1697 in Lanark (Schottland); † 5. März 1763 ebenda) war ein schottischer Arzt und  Geburtshelfer. Er war der Erste, der die Geburtshilfe auf eine wissenschaftliche Basis stellte und sie als eine Disziplin getrennt von der operativen Lehre unterrichtete. Er befürwortete die moderate Anwendung von Geburtszangen und etablierte hierfür sichere Regeln. Er untersuchte die funktionelle Anatomie des Beckens der Gebärenden und stellte als einer der Ersten einen Bezug zwischen den einzelnen Beckenzonen und dem kindlichen Kopf her.

Leben und Wirken
William Smellie war der einzige Sohn des schottischen Kleinadligen Archibald Smellie (1663/64–1735) und seiner Frau Sara Kennedy (1657–1727).
Seine schulische Ausbildung erhielt er an der Grammar School von Lanark. Im Anschluss begann er 1714 eine Lehre in der Apotheke von William Inglis. Es folgten zwei Jahre Tätigkeit als Surgeon's Mate, dies war ein militärischer Rang in der Royal Navy für einen medizinisch geschulten Helfer eines Schiffsarztes. Ab 1720, ohne eine ärztliche Approbation, war er chirurgisch und pharmazeutisch in seiner Praxis in Lanark als Dorfarzt tätig.

1724 heiratete er Eupham Borland (1696/97–1769), mit der er bis zu seinem Tod zusammenlebte. Sie überlebte ihn und starb am 27. Juni 1769. Sie hinterließen keine Nachkommen.

1733 trat Smellie in die medizinisch-chirurgische Abteilung an der University of Glasgow ein. Geburtshilfe wurde sein besonderes Interesse, und Smellie führte sorgfältige Aufzeichnungen über seine Fälle. 1739 reiste er nach Paris, um eine Reihe von Vorlesungen über die Geburtshilfe zu hören, so bei Jean Grégoire († 1679), einem Pariser Chirurgen, der sich auch mit Geburtshilfe beschäftigte. Von hier zog er nach London zurück, wo er eine Apotheke gründete und eine eigene Praxis eröffnete. Er erwarb ein Haus in Pall Mall und fing an, in den ärmeren Gebieten der Stadt zu praktizieren. Gleichzeitig nahm er in seinem Haus den damaligen Medizinstudenten William Hunter als Untermieter auf. Letzterer wird später auch als Geburtshelfer und Begründer der modernen Anatomie bekannt werden.

Anders als in England, war die Geburtshilfe in Schottland Teil der ärztlichen Ausbildung. Schottische Ärzte, so etwa Smellie, dominierten die frühe britische Geburtshilfe. Ab 1739 hielt Smellie Vorträge und  gab praktische Demonstrationen in London für Hebammen und  Studierende der Medizin, darunter William Hunter. Er benutzte lebensechte Modelle, um seine Techniken zu veranschaulichen.
1741 begann er – gegen eine Bezahlung von drei Guineen für den gesamten Kurs – Vorträge und Demonstrationen vor professionelle Hebammen und Medizinstudenten zu halten.

Smellie gehörte zu den ersten Geburtshelfern, die den Beckendurchmesser direkt durch eine manuelle vaginale Untersuchung bestimmten. Die Lage des Fötus überprüfte er durch das Abtasten der Knochennähte (Suturen und Fontanellen), welche ihm den Fortgang der Geburt zeigten. Rachitis war zu seiner Zeit eine verbreitete Mangelerkrankung, demzufolge war die Beurteilung des rachitischen Beckens von großer Bedeutung. Im Gegensatz zu William Hunter zögerte er nicht vor der Empfehlung einer Schnittentbindung zurück.

Der Entwicklung der Geburtszange widmete er viel Aufmerksamkeit; die Smellie'schen Forceps waren letztlich modifizierte Levret'sche Forceps. Seine Entwicklungen glichen der letzteren insofern, dass sie ebenfalls eine Schädel- und Beckenkrümmung besaßen, jedoch waren die Löffel länger. Eine Schnittentbindung kam für ihn aber nur dann in Frage, wenn ein Kind nicht einwandfrei mit den Forceps entbunden werden konnte. Leider waren die Löffel mit Lederstreifen umwickelt, in der vor-antiseptischen Ära waren die Folgen dieser Infektionsquelle noch nicht ausreichend verstanden.

1745 erhielt Smellie von der University of Glasgow den Grad eines Doktors der Medizin. Er publizierte 1752 eine Treatise on the Theory and Practise of Midwifery; dabei basierten der zweite (1754) und dritte (1764) Band dieses Gesamtwerkes auf 531 Fallgeschichten – case histories –, die er mit seinem Kollegen Tobias Smollett (1721–1771) zusammenstellte.

1759 wollte er sich für den Rest seines Lebens zurückziehen, um sich völlig dem literarischen Werk zu widmen. Deshalb kehrte er nach Lanark zurück, wo er auf einem kleinen Anwesen in Kingsmuir (in Angus) lebte. Er starb auf seinem Anwesen (Smyllum) und wurde auf dem Friedhof der Kirche von Saint Kentigern in Lanark begraben. Sein Grab mit einem Epitaph für Smellie und seiner Frau existiert bis zum heutigen Zeitpunkt.

Schriften (Auswahl)
 A Treatise on the Theory and Practice of Midwifery. Wilson, London 1752 ().
 A Collection of Cases and Observations in Midwifery. Wilson/Durham, London 1754 (2. Band des Treatise; ).
 A Sett of Anatomical Tables, with Explanations, and an Abridgment, of the Practice of Midwifery, With a View to illustrate a Treatise On that Subject, and Collection of Cases. London 1754 ().
 Anatomische Tafeln zur Hebammenkunst. Kupferstiche von Johann M. Seligmann. Nach der Ausgabe von 1758. Mit einem Nachwort von Armin Geus. Harenberg, Dortmund (= Die bibliophilen Taschenbücher. Band 177).
 A Collection of Preternatural Cases and Observations in Midwifery. Wilson/Durham, London 1764 (3. Band des Treatise; ).

Literatur
 Speert, H.  Obstetric and Gynecologic Milestones (New York: The MacMillan Company, 1958).
 G. BOYD: William Smellie. In: The Ulster medical journal. Band 27, Nummer 1, Mai 1958, S. 29–36, PMID 13569671, .
 Founders of British obstetrics 'were callous murderers', Denis Campbell, 7 February 1997, The Observer, accessed May 2010.
 Barbara I. Tshisuaka: Smellie, William. In: Werner E. Gerabek, Bernhard D. Haage, Gundolf Keil, Wolfgang Wegner (Hrsg.): Enzyklopädie Medizingeschichte. De Gruyter, Berlin/ New York 2005, ISBN 3-11-015714-4, S. 1339.

Weblinks

 Wikisource Smellie, William
 Lanark Museum
 Visit Dunkfeld over Smellie

Einzelnachweise

Gynäkologe, Geburtshelfer
Mediziner (18. Jahrhundert)
Schotte
Brite
Geboren 1697
Gestorben 1763
Mann

William Smellie (Mediziner)


Júst Olaf Jacobsen (født 28. november 1860 i Tórshavn, død 25. november 1932), kaldet Júst á Húsum, var en færøsk bonde og politiker. Han var en af de ni mænd, der indbød til Julemødet 1888, et møde som regnes som begyndelsen på Færøernes selvstændighedskamp. Han sad i Lagtinget for Suðurstreymoy fra 1899 til 1903.

Referencer
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 294. (PDF )

Landmænd fra Færøerne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Politikere fra Færøerne før 1906
Julemødet 1888

Júst á Húsum


මුයි ත්සායි (චීන: 妹仔; ජ්‍යුට්පිං: mui6zai2) හෙවත් කැන්ටනීස් බසින් "කුඩා සොයුරිය" ලෙස හැඳින්වුණේ චීනයේ ගෘහස්ථ සේවිකාවන් ලෙස හෝ සම්ප්‍රදායික චීන සමා‍ජයේ ගණිකා මඩම්වල හෝ ධනවත් නිවාසවල සේවිකාවන් ලෙස කටයුතු කළ තරුණ චීන කාන්තාවන් ය. සාමාන්‍යයෙන් මෙම තරුණ යුවතියන් දිළිඳු පවුල්වලින් පැමිණි අතර, ඔවුන්ව ලාබාල වියේ දී අලෙවි කරන ලද්දේ ඔවුන් වැඩිවියට පත්වූ විට විවාහයක් සිදුකොට නිදහස් කිරීමේ ගිවිසුම අනුව ය. මෙවැනි කටයුතු සාමාන්‍යයෙන් පුණ්‍යාධාරයක් ලෙස සැලකුණේ මු ත්සායිවරියන් ලෙස කටයුතු කිරීම ඔවුන්ගේ පවුල්වලට උපකාරයක් වූ බැවිනි.

සම්ප්‍රදායික චීන පවුල් සංස්ථාව තුළ පුරුෂ උරුමකරුවන් අත්‍යාවශ්‍ය විය. මේ නිසා දරුවන් බොහෝදෙනකු පෝෂණය කිරීමට නොහැකි වූ දරිද්‍ර දෙමාපියන් විසින් සිය අලුත උපන් බිළිඳියන් මරාදමන ලදී. මෙය අනවශ්‍ය දැරියන් විකිණීමට විකල්පයක් ලෙස සිදුවූවකි.

මෙවැනි කටයුතුවල දී ගිවිසුම් නොපැවතීම හේතුවෙන් මුයි ත්සායිවරියන් ගණිකා වෘත්තිය සඳහා නැවත අලෙවි කිරීම දි සිදු විය. මෙම පිළිවෙත දෙවන ලෝක යුද්ධයට පෙර හොං කොං, සිංගප්පූරුව සහ අග්නිදිග ආසියාවේ ඇතැම් රටවල බහුලව ක්‍රියාත්මක විය.

මැකාවු
16වන සියවසේ දී දිළිඳු දෙමාපියන් විසින් සිය දියණිවරුන් වසර 40ක් සඳහා ගෘහස්ථ සේවිකාවන් ලෙස විකිණීම මැකාවුහි සුලබ සිදුවීමක් විය. මැකාවු වෙත පෘතුගීසීන් පැමිණීමත් සමග ඔවුහු මුයි ත්සායිවරුන් යොදාගෙන ගණිකා මඩම් ස්ථාපනය කළහ. නමුත් මැන්ඩරින්වරුන් එයට මැදිහත් විය.

හොං කොං
19වන සියවසේ මැද වන විට, බ්‍රිතාන්‍ය වහල් මෙහෙය අහෝසි කිරීමේ පනත සහ වහල් වෙළඳාම් පනත ක්‍රියාත්මක විය. 1923ට පෙර හොං කොං රජය මුයි ත්සායිවරියන් ලෙස දැරියන් විකිණීමට කිසිදු තහනමක් පනවා නොතිබිණි. එයට හේතුව මෙය පවුල් ගැටලුවක් ලෙස හෝ සම්ප්‍රදායික පිළිවෙත්ක ලෙස සැලකීමයි. ශේෂව සිටි මුයි ත්සායිවරියන් මුදා ගැනීමට සයිමන් සිටුවරිය වූ කැත්ලීන් සයිමන් දශක ගණනාවක් සටන් වැදුණා ය.

1922දී බ්‍රිතාන්‍යයේ මාධ්‍ය සමුළුවලට පසු, යටත් විජිත රාජ්‍ය ලේකම්වරයා වූ වින්ස්ටන් චර්චිල් හොං කොංහි හුයි ත්සායි ක්‍රමය වසරක් තුළ දී අවසන් කරන බවට ප්‍රතිඥා දුන්නේ ය. බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ පීඩනය යටතේ හොං කොං ව්‍යවස්ථාදායක මණ්ඩලය විසින් ඊළඟ වර්ෂයේ දී කාන්තා ගෘහස්ථ සේවා කෙටුම්පත ක්‍රියාත්මක කළේ ය. මෙමගින් මුයි ත්සායිවරියන් තවදුරටත් ආනයනය කිරීම සහ පත් කිරීම තහනම් කෙරිණි. කෙසේනමුත් සියලු මුයි ත්සායිවරියන් ලියාපදිංචි කිරීම කල්දැමිණි. නව නීතිය කිසි දින දැඩිව ක්‍රියාත්මක වූයේ නැත.

1926දී, ජාතීන්ගේ සංගමය යටතේ අන්තර්ජාතික වහල් ක්‍රම සම්මුතියට අත්සන් තැබූ රටක් ලෙස බ්‍රිතාන්‍ය සැලකිණි. මුයි ත්සායිවරියන් පිළිබඳ ගැටලුව මඳ කලකින්ම අන්තර්ජාතික අවධානයට ලක් විය. දැඩි දේශපාලන පීඩනය හමුවේ හොං කොං රජය විසින් 1929දී කාන්තා ගෘහස්ථ සේවා ආඥා පනත ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. සියලු මුයි ත්සායිවරියන් 1930 මැයි 31ට පෙර ලියාපදිංචි කළ යුතු විය. ඉන් අනතුරුව කිසිදු ලියාපදිංචියකට හෝ අලෙවි කිරීමකට අවසර නොලැබිණි. මුයි ත්සායිවරියන්ට නිසි පරිදි සලකන්නේ ද, වැටුප් ගෙවන්නේ ද යන්න පිළිබඳ සොයා බැලීමට පරීක්ෂකවරුන් යෙදවිණි.

මේ පිළිබඳ අවසන් සිදුවීම වාර්තා වූයේ 2005දී ය. එහි දී සිය දියණියව හොං කොං වෙත යැවූ දෙමාපියනට සහනයක් හිමි විය. ඇය උදෑසන සිට සවස දක්වා අඛණ්ඩව සේවා කොට ඇත. කායික වධහිංසාවලින් පසු ඇයව රෝහල්ගත කෙරිණි.

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය
19වන සියවසේ දී චීන කම්කරුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක් එක්සත් ජනපදය වෙත සංක්‍රමණය වී තිබේ. 1882 චීන බහිෂ්කාර පනත මගින් කම්කරු පන්තියේ චීන මිනිසුන්ට චීනයේ සිට සිය භාර්යාවන් ගෙන්වීම සහ චීන-නොවන භාර්යාවන් විවාහ කරගැනීම තහනම් කෙරිණි. මේ වනවිට බොහෝ චීන දැරියන් සහ තරුණ යුවතියන් තමන් වරප්‍රසාද ලත් පාන්තිකයන්ගේ භාර්යාවන් සහ දියණියන් බවට ව්‍යාජ ලේඛන ඉදිරිපත් කරමින් සංක්‍රමණය වී ඇත. මින් බොහෝ දෙනා සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ බොක්කේ ඒන්ජල් දිවයින වෙත පැමිණ තිබේ. දැරියන් ගෘහස්ථ සේවිකාවන් ලෙස අලෙවි කෙරිණි. ඔවුන් වැඩිවියට පත්වත්ම ගණිකා වෘත්තිය සඳහා අලෙවි කිරීම බහුලව සිදු විය. මුයි ත්සායිවරියන් සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝවේ ප්‍රොතෙස්තන්ත ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන්ගේ අවධානයට ලක් විය. සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ චයිනාටවුන්හි ප්‍රෙස්බිටීරියානු මිසම විසින් චීන දැරියන් සහ යුවතියන් අයෝග්‍ය ක්‍රියාකාරකම්වලින් මුදාගන්නා ලදී.

එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන්ගේ උත්සාහයන් මධ්‍යයේ පවා මුයි ත්සායි ක්‍රමය 20වන සියවසේ මුල් කාලය තෙක්ම පැවතිණි.

මේවාත් බලන්න
 මුයි ත්සායි-විරෝධී සමාජය
 චීන ඇමරිකානු ඉතිහාසය

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

කැන්ටනීස් වචන සහ වාක්‍ය ඛණ්ඩ
චීන-ඇමරිකානු ඉතිහාසය
ගෘහස්ථ වැඩ කටයුතු
හොං කොංහි ඉතිහාසය
සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝවේ ඉතිහාසය
චීනයේ සමාජ ඉතිහාසය

මුයි ත්සායි


The Fartown Ground or just simply Fartown is a sports ground located in the Huddersfield suburb of Fartown in West Yorkshire, England and is predominantly famous for being the home ground of Huddersfield Rugby League Club from 1878 to 1992. The grounds consisted of a rugby ground, a cricket ground used by Yorkshire County Cricket Club, Bowling greens and a running track as well as a pavilion. It was the scene of many great games, including the Challenge Cup finals of 1908 and 1910, several Challenge Cup semi finals, John Player Cup finals and international matches.

Although the stands were all demolished, the pitch, floodlights and bankings where the terraces once stood are still there, Huddersfield RLFC played their last game there on 23 August 1992, up until the mid 2000s the club's junior and reserves sides still played on the pitch at Fartown but the stands were already demolished by then. The ground had fallen into serious decline in the 1980s, The Main stand was closed in 1986 due to safety issues after the Bradford City stadium fire in 1985 and partly reopened in 1989, a large chunk of the terrace side was condemned and never reopened, the supporters club building was demolished in 2009 after a fire.

It also hosted an FA Cup semi final game between Blackburn Rovers and Sheffield Wednesday in 1882.

Huddersfield are still known as "Fartown" or "the Fartowners" by many of their older supporters. The highest attendance at the stadium to watch a Huddersfield game was 32,912 against Wigan on 4 March 1950, although a Challenge Cup semi-final played 19 April 1947 attracted a crowd of 35,136.

History
The ground was originally known as the St John's Ground, after Huddersfield St John's Cricket Club who became its original occupants in 1868, the ground had previously been owned by the proprietor of the George Hotel in Huddersfield.

In 1875 St John's Cricket Club merged with Huddersfield Athletic Club to form the Huddersfield Cricket and Athletic Club. The name of the stadium was also changed to Fartown Grounds.

Although the athletic club had formed a rugby football section in 1866, Fartown was initially used for athletics festivals alterations made in the summer of 1878 meant that rugby could begin at the start of the 1878–79 season with the visit of Manchester Rangers on 2 November. The venue quickly became synonymous with Huddersfield RLFC.

Senior football was played at Fartown just once, an FA Cup semi final in 1882, organised as part of an attempt by the Football Association to promote the game of association football in what was, at the time, a predominantly rugby focused town. Blackburn Rovers drew 0–0 with Sheffield Wednesday, forcing a replay at Fallowfield in Manchester. Blackburn eventually won 5–1, and went on to lose 1–0 in the final to Old Etonians.

On 10 April 1882 (Easter Monday), the North of England v South of England men's Lacrosse match was played at the Fartown ground, with the North winning 2–0, "in the presence of a large number of spectators".  (see match report: 'Athletic News' 12 April 1882).

The Challenge Cup finals of 1908 and 1910 were played at Fartown with a replay at the ground required in 1910.

On 11 August 1943 an exhibition baseball game was staged between two teams of American soldiers which attracted 2,400 curious spectators.

In March 1973 the ground hosted its first John Player Trophy final, 10,102 spectators saw Leeds beat Salford 12–7. Leeds would feature in 2 semi finals a decade later, in December 1982, Leeds beat Widnes 8–2 in front of 7,247 fans and a year later the Loiners would beat Leigh 18–11 in front of 5,740 fans in what was the ground's last major fixture.

The ground hosted its last Challenge Cup semi final in April 1976 when St Helens narrowly beat Keighley 5–4 in front of a crowd of 9,829.

The 1980s saw the stadium decline rapidly as Huddersfield RLFC struggled to pull in spectators. The main stand was closed due to storm damage in 1986. A new board of directors took over in 1989 when and injected some much needed financial resources into the club. As well as beginning to improve the playing staff, the new owners also carried out a considerable amount of work on the Fartown stadium and by the end of the 1989–90 season significant progress was being made.

Huddersfield RLFC moved to Huddersfield Town F.C.'s Leeds Road stadium in 1992, and then to the McAlpine Stadium in 1994, although they continued to use Fartown as a training base until 2004. The ground is now rather dilapidated, and is only used for staging amateur rugby league games.

Cricket
The rugby ground was adjoined by a cricket field, once considered to be the finest wicket in Yorkshire. A total of 76 first-class and 9 list A one-day matches were played on the pitch, the first on 28 August 1873 when Yorkshire played Nottinghamshire, and the last on 17 August 1955, when Yorkshire defeated Gloucestershire by 67 runs.

Yorkshire also played games against the touring Australians and South Africans at Fartown and an England XI played the Australians there in 1884. The first county one day game played there was held on 1 June 1969 in the Player's County League against Sussex while the last came on 9 May 1982 in the John Player League when Yorkshire played Worcestershire.

Yorkshire's highest score at Fartown was the 579 for 6 declared they accumulated against Glamorgan in 1925 while Middlesex scored 527 in 1887. Worcestershire were dismissed for 24 in 1903 while Yorkshire were humiliated for 31 by Essex in 1935. AJ Webbe scored an unbeaten 243 in Middlesex's run spree in 1887 while the prolific Percy Holmes scored 220 not out for the Tykes against Warwickshire in 1922. A.W. Mold took 9 for 41 for Lancashire in a Roses Match in 1890 while CT Spencer took 9 for 63 for Leicestershire in 1954.

Rugby League Test Matches
The list of international rugby league matches played at Fartown is.

Rugby League Tour Matches
Fartown also saw Huddersfield, the county team Yorkshire and a Northern Rugby Football Union select side play host to international touring teams from Australia (sometimes playing as Australasia) and New Zealand from 1907 to 1973.

Huddersfield also faced Australia in the first game of their 1992 Rugby League World Cup final tour, losing 66–2 at the Leeds Road ground on 9 October 1992.

Gallery

References

External links
Fartown on cricketarchive.com
Huddersfield Hawks American Football, current tenants

Huddersfield Giants
Defunct cricket grounds in England
Defunct football venues in England
Defunct rugby league venues in England
Cricket grounds in West Yorkshire
Sports venues completed in 1878
Sports venues in Huddersfield

Fartown Ground


An Grosourdya callifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden. An Grosourdya callifera in nahilalakip ha genus nga Grosourdya, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Thailand. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Grosourdya

Grosourdya callifera


Ruslands kvindefodboldlandshold repræsenterer Rusland i internationale fodboldturneringer for kvinder. Holdet styres af Ruslands fodboldforbund og er medlem af UEFA.

Statistik

Verdensmesterskabet

*Uafgjort inkluderer knockout-kampe, som blev afgjort med straffesparkskonkurrence.

Europamesterskabet

Turneringer pr. invitation
 Albena Cup: vandt i 1999, 2001, 2004 (3)

Trænere

Aktuel trup
Følgende spillere blev udvalgt til Ruslands trup til Algarve Cup 2016.

Cheftræner: Elena Fomina

Nylige resultater og fremtidige kampe
Følgende er en liste over kampe fra de seneste 12 måneder og fremtidige kampe.

Referencer

Kvindefodboldlandshold

Ruslands kvindefodboldlandshold


Gerdaniyebuselik (Gerdâniye Bûselik), Klasik Türk müziğinde gerdaniye makamı ile buselik beşlisinden oluşan bir birleşik makam.

Bakınız: gerdaniye, buselik

Klasik Türk müziği makamları

Gerdâniyebûselik


El eyak es una lengua recientemente extinta de la familia na-dené tradicionalmente hablada por los eyak, situada en el área sur de Alaska central, cerca de la desembocadura del río Copper.

Aspectos históricos, sociales y culturales

Distribución
Numerosos topónimos usados por los tlingit de la costa del golfo son nombres de origen Eyak. Muchos de esos nombres no son transparentes para los Tlingit, que por otra parte han mantenido una tradición oral sobre el significado original de dichos nombres en eyak. La existencia de nombres tligits derivados de eyak a lo largo de la mayor parte de la costa sureste de Alaska es una fuerte evidencia de que en tiempos prehistóricos el eyak se extendía por un área mucho mayor que la que ocupaba cuando los primeros europeos llegaron al área de los eyaks. Estos hechos sugeridos son confirmados tanto por las historias orales mantenidas entre los tlingits y los eyaks sobre la migración a través de esa región.

Extinción
Marie Smith Jones (nacida el 14 de mayo de 1918 – fallecida, 21 de enero de 2008) que vivía en Cordova (Alaska) era la última hablante nativa conocida, y la última indígena eyak no mestiza. Debido a la desaparición progresiva de sus hablantes, el eyak se convirtió en un símbolo de la lucha contra la extinción lingüística.

El creciente uso del inglés y la supresión de las lenguas indígenas originales no son las únicas razones que explican el declive del idioma eyak. La migración hacia el norte de los tlinglit en el área de la bahía de Yakutat poco antes del contacto con los europeos favoreció el uso del tlingit a expensas del eyak a lo largo de la costa pacífica de Alaska. Los eyak también sufrieron la presión de sus vecinos del oeste, los alutiiq del estrecho del príncipe Guillermo, así como la presión de los pueblos del valle del río Copper. Las culturas eyak y tlingit empezaron a converger a lo largo de la costa del golfo de Alaska, y un cierto número de hablantes de eyak fueron absorbidos por las poblaciones tlingits de la costa. Esos fenómenos provocaron un proceso de sustitución lingüística del eyak en favor del tlingit entre la mayor parte de las poblaciones metizadas de ambas etnias en unas pocas generaciones, tal como narran las historias tradicionales tlingits de la región.

Renacimiento
En junio de 2010, el Anchorage Daily News publicó un artículo sobre Guillaume Leduey, un estudiante francés universitario que mostraba una conexión inesperada con la lengua eyak. Desde los 12 años, había estado aprendiendo eyak, utilizando materiales impresos y DVD educativos que obtuvo del Alaska Native Language Center. Durante ese tiempo, nunca viajó a Alaska, o conversó con Marie Smith Jones, la última hablante nativa.

Ese mismo mes, Leduey viajó a Alaska y se encontró con el Michael E. Krauss, destacado lingüista y profesor emérito de la Universidad de Alaska Fairbanks. Krauss ayudó a Leduey con la pronunciación fonológica correcta del eyak, y proporcionó mayor instrucción gramática y morfología procedente de historias eyak tradicionales previamente documentadas. En junio de 2001, Leduey volvió a Alaska para impartir talleres sobre lengua eyak en Anchorage y Cordova. Actualmente se le considera un hablante fluido de la lengua, traductor e instructor de Eyak A pesar de su competencia de Guillaume Leduey en la lengua, el eyak se considera una lengua extinta ya que no existe ningún hablante nativo de la lengua. Actualmente, Guillaume proporciona instrucción y ayuda al Eyak Language Project desde Francia.

Descripción lingüística

Clasificación
El eyak no está muy cercanamente emparentado con ninguna otra lengua conocida, aunque sí muestra un parentesco, aunque no cercano, con las lenguas atapascas. El grupo eyak-atapasco, junto con el idioma tlingit que está más distantemente emparentado con ellos, forma el núcleo de las lenguas na-dené. Recientemente se ha propuesto que estas lenguas podrían tener un parentesco con las lenguas yeniseicas (y algunos autores han sostenido que el idioma haida podría estar también emparentado, pero esa propuesta ha sido más severamente criticada).

Fonología
El inventario consonántico viene dado por:
{| class="wikitable" style=text-align:center
|-
! rowspan="2" colspan="2"|
! rowspan="2" | Bilabial
! colspan="2" | Alveolar
! rowspan="2" | Postalveolar
! rowspan="2" |Palantal
! colspan="2" | Velar
! rowspan="2" | Uvular
! rowspan="2" | Glotal
|- class=small
! central
! lateral
! simple
! labial.
|-
! rowspan="3"| Oclusiva
! no-aspirada
|
| d
|
|
|
| g
| gw
| g̣
|
|-
! aspirada
|
| t
|
|
|
| k
|
| q
|
|-
! eyectiva
|
| t'
|
|
|
| k'
|
| q'
|  '
|-
! rowspan="3" | Africada
! no-aspirada
|
| dz
| dl
| j
|
|
|
|
|
|-
! aspirada
|
| ts
| tl
| ch
|
|
|
|
|
|-
! eyectiva
|
| ts'
| tl'
| ch'
|
|
|
|
|
|-
! colspan=2 | Fricativa
|
| s
| ł
| sh
|
| x
| xw
| x̣
| h
|-
! colspan=2 | Nasal
| (m )
| n
|
|
|
|
|
|
|
|-
! rowspan="2" | Aproximante
!central
|
|
|
|
|y
|
| w
|
|
|-
!lateral
|
|
|l
|
|
|
|
|
|
|}
Nota: /w/ es sólo ligeramente labial, mientras que /m/ no es un sonido patrimonial del eyak.

El inventario vocálico es:
{|class="wikitable"
|-
| rowspan=2|
| colspan=3 align="center"|Tensa/Larga
| colspan=3 align="center"|Laxa/Breve
|-
| align="center"|anterior
| align="center"|central
| align="center"|posterior
| align="center"|anterior
| align="center"|central
| align="center"|posterior
|-
| cerrada
| align="center"|i·
|
| align="center"|u·
| align="center"|i
|
| align="center"|u
|-
| media
| align="center"|e·
|
|
| align="center"|e  / æ
| align="center"|a
|
|-
| abierta
| align="center"|a·
|
|
| align="center"|a
|
|
|}
Las vocales seguidas de "n" se articulan como vocales nasales.

Referencias

Bibliografía
Hund, Andrew. "Eyak." 2004. Encyclopedia of the Arctic. Taylor and Francis Publications. ISBN 1-57958-436-5
Krauss, Michael E., ed. 1982. In Honor of Eyak: The Art of Anna Nelson Harry. Fairbanks: Alaska Native Language Center. ISBN 0-933769-03-2
Krauss, Michael E. 2004. Athabaskan tone. Pp. 51–136 in Sharon Hargus & Keren Rice (eds) Athabaskan Prosody. (Current Issues in Linguistic Theory 269). Ámsterdam: John Benjamins. ISBN 90-272-4783-8. Based on an unpublished manuscript dated 1979.
Krauss, Michael E., and Jeff Leer. Athabaskan, Eyak, and Tlingit Sonorants. Alaska Native Language Center Research Papers No. 5. Alaska Native Language Center, University of Alaska, P.O. Box 757680, Fairbanks, AK 99775-7680, 1981. ISBN 0-933769-35-0
New Yorker, June 6, 2005: "Last Words, A Language Dies" by Elizabeth Kolbert

Enlaces exteriores
Native Village of Eyak (official homepage of the Tribe)
An Eyak speaker
Alaska Native Language Center
Wrangell's 1839 Comparative Word-List of Alaskan languages  (includes Eyak)
BBC News article about death of last native speaker, with her picture. (Article date January 24, 2008).
Eyak Preservation Council
From Stewards to Shareholders: Eyaks Face Extinction (interview).
The Eyak Corporation (ANSCA Corporation)
Extinct Alaska Native language draws French student's interest
"In Alaska, a Frenchman Fights to Revive the Eyak's Dead Tongue" Jim Carlton, The Wall Street Journal, 10 August 2010

Lenguas na-dené
Lenguas muertas de Estados Unidos
Lenguas de Alaska

Idioma eyak


|}
Calea ferată militară Iacobeni–Prislop–Borșa () a fost o cale ferată militară cu ecartament îngust ce lega localitățile Iacobeni și Borșa, prin valea Bistriței Aurii, Cârlibaba și Pasul Prislop (1416 m). Lungimea totală a liniei curente era de 77,1 km.

Construcția ei s-a impus cu necesitate, datorită întreruperii singurei legături feroviare existente dintre Bucovina și restul Austro-Ungariei, drept urmare a ocupării de către trupele ruse în anul 1914 a celei mai mari părți din Galiția. În consecință, între 15 februarie 1915 și 1 mai 1916 a fost construită acestă rută militară alternativă, capabilă de a realiza o legătură strategică cu restul teritoriului aflat în spatele frontului. Peste 2.000 de soldați au fost dislocați în taberele situate la Borșa, Cârlibaba și Prislop, cu scopul de a apăra calea ferată și de a consolida linia frontului.

Calea ferată a funcționat până în lunile noiembrie-decembrie 1918, moment în care materialul rulant a fost retras în Ungaria și clădirile anexe au fost în majoritatea lor distruse. În timplul anilor 1930-1931 linia a fost demontată, materialul de cale ferată fiind folosit fie pentru construcția căii ferate de pe valea Vaserului, fie la reparația unor linii din zona Cernăuți.

Context

Deși au existat mai multe planuri antebelice de unire prin intermediul unei căi ferate a Bucovinei cu Transilvania, acestea au întâmpinat opoziția fermă și repetată a Ungariei, care nu dorea să existe o legătură între românii aflați de o parte și de alta a lanțului carpatic.

În condițiile în care Munții Carpați erau traversați în zona Galiției de patru căi ferate spre Câmpia Panonică și căile ferate ruse permiteau o rapidă și bună concentrare de forțe militare spre Galiția, Bucovina a rămas să joace în Primul Război Mondial rolul unui bastion, greu de atacat dinspre răsărit și ușor de apărat cu forțe reduse, într-un context grevat însă de nesiguranța privind poziția militară a Regatului României.

Cu toate că Bucovina a constituit atât pentru Imperiul Austro-Ungar cât și pentru Imperiul Rus un teatru de război secundar, contextul grevat de lipsa unei legături feroviare directe între Transilvania și Bucovina a reprezentat pentru armata austro-ungară o problemă gravă. Astfel, intrând în Bucovina la sud de Sniatyn și ieșind din provincie pe la Ițcani, traseul căii ferate urma aproximativ axa nord-sud. Dintre cele patru ramificații spre vest ale sale, trei se opreau la poalele Carpaților Orientali, iar una deși ajungea la Vatra Dornei prin Gura Humorului, nu continua mai departe.

În 1914 armata rusă a ocupat o mare parte din Galiția și a întrerupt legăturile dintre Bucovina și restul Dublei Monarhii, care se făceau pe ruta Suceava-Cernăuți-Colomeea-Lemberg-Viena.

Trupele austro-ungare au fost astfel blocate de ruși pe valea Bistriței, de la Cârlibaba la Vatra Dornei, fără alte posibilități de aprovizionare și de evacuare a armamentului greu. Mai mult, aprovizionarea cu minereuri de mangan și dolomită, precum și furnizarea de cherestea sau alte mărfuri ori de cereale și animale din Bucovina a fost oprită, fapt îngrijorător în perspectiva unei crize, de altfel previzibilă în contextul războiului. Ca atare, comandamentul Armatei Comune a luat în calcul construirea rapidă a unor căi ferate care să poată aproviziona pe rute alternative trupele din Bucovina. Pentru a crea legături strategice cu restul teritoriului aflat în spatele frontului și a rezolva nevoile imediate ale armatei, s-au construit astfel în regim de urgență în perioada 1914-1918 o serie de linii ferate, pe rute care păreau imposibil de atacat până atunci.

Construcție

Condiții
Pentru a se ajunge mai ușor Transilvania și de aici în inima Imperiului, a fost strict necesar să fie folosite trasee de căi ferate deja existente (Dej-Bistrița Bârgăului, Sighetu Marmației-Borșa și Beclean-Rodna Veche) și de asemenea a fost necesar să se țină cont nu numai de necesitățile de aprovizionare ale armatei, ci și de cele de aprovizionare cu minereu și alte materii prime a uzinelor siderurgice și de armament, aflate în spatele frontului.

Au fost astfel identificate trei variante de traseu care se pretau la construirea unor linii cu caracter militar, anume de la Tiha Bârgăului spre Vatra Dornei,

de la Borșa prin Pasul Prislop pe valea Bistriței spre Iacobeni și de la Floreni spre Ilva Mică (astăzi Lunca Ilvei).

Ca urmare a analizării în detaliu a variantelor de către Zentrale Transportleitung (ZTL), în noiembrie 1914 au fost puse la punct de către un colectiv din care făceau parte alături de alți ofițeri austro-ungari, colonelul-inginer Pühringer, precum și specialiștii în căi ferate Josef Czermak și Belá Modovics, planuri de execuție detaliate.
Dacă primele două variante (prima cu ecartament normal și a doua cu ecartament îngust) au fost construite în timpul războiului, cea de la Floreni la Ilva Mică, cu ecartament normal, a fost finalizată la 20 de ani de la începere, în epoca interbelică.
Existența unui relief accidentat precum și timpul scurt avut la dispoziție nu au permis adoptarea unor trasee oprime din punct de vedere constructiv și pretabile la o viitoare exploatare ușoară (cu declivități mici și curbe largi).  Existența specialiștilor precum și a unor soluții tehnice alternative au permis însă adoptarea unor soluții extreme, care au impus folosirea unor drumuri deja existente, urmărirea declivității terenului și executarea unor lucrări de artă cu caracter provizoriu.

Linia

Una dintre liniile deja existente care urmau să conducă spre centrul imperiului a fost reprezentată de calea ferată de la Borșa la Sighetu Marmației, care avea conexiuni spre Satu Mare și Stanislau (azi Ivano-Frankivsk).

Conectată cu aceasta, urma să fie construită spre Iacobeni (de unde se aprovizionau cu mangan topitoriile tranilvănene) o cale ferată de aproximativ 80 de km lungime prin folosirea unui drum deja existent construit în 1847 și refăcut în 1880 de nobilul Manz, cavaler de Mariensee (). Traseul urma să aibă un ecartament îngust de 760 mm, multe curbe cu rază mică și declivități mari, iar aceasta presupunea multă forță de muncă și un timp mai mare de execuție. Misiunea proiectării și construcției căii ferate a revenit locotenentului de pionieri Felix Tarbuk von Sesenhorst, ofițer al Companiei 28 Căi Ferate, austriece.

Construcția liniei a debutat la 15 februarie 1915 și s-a sfârșit la 1 mai 1916, la ea lucrând în condiții foarte grele circa 4.000 de prizionieri de război, precum și localnici din localitățile situate pe valea Bistriței Aurii și aflate de-a lungul viitoarei căi ferate. Pentru a fi dată într-un timp scurt în folosință, ecartamentul ales a fost de 760 mm. A fost folosit material de tip 22 adus din Transilvania de către armata austro-ungară pentru 60 de km, restul fiind luat cu împrumut de la Fondul Religionar din Bucovina. Astfel, a fost preluat material de la demontarea căii ferate Gura Humorului–Poiana Micului, cu o lungime de 22,9 km.

Calea ferată spre Borșa începea din apropierea stației de cale ferată de la Iacobeni de la cota 835 m și trecea ulterior prin incinta Societății Miniere – Secția Preparare. Aici era amenajat un triaj mic, precum și o stație de încărcare pentru minereul de mangan. Traseul continua într-un mod sinuos, cu curbe strânse și declivități de până la 39 mm/m până la cota 1416 m situată în Pasul Prislop. De aici calea ferată cobora spre cota 526 m aflată la Borșa pe o pantă cu declivități de până la 52 mm/m și cu curbe strânse care aveau raza de minim 25 m. Lungimea totală a liniei a fost de 77,1 km, la care s-au adăugat alți 2,9 km reprezentați de linii aflate în stații și halte. 52,8 km se aflau pe teritoriul Maramureșului, restul fiind pe cel al Bucovinei.

Dacă la Borșa au fost construite pentru a deservi linia ferată câteva linii de garare, o rampă de încărcare/descărcare a mărfurilor, un atelier de întreținere și o mică remiză din lemn, în schimb la Prislop a fost amenajată o stație de încrucișare și de revizie cu patru linii de garare, localizată în apropierea unei unități militare care a fost înființată în mod special pentru construcția, întreținerea, reparația și exploatarea căii ferate. Un adevărat orășel format din barăci și iluminat cu ajutorul unor generatoare electrice a fost astfel ridicat aici, în el trăind timp de aproape trei ani peste 560 de oameni. De asemenea, un cimitir militar a fost înființat lângă tabăra militară, aici fiind îngropați zeci de prizonieri de război ruși morți de extenuare și de diverse boli, precum și militari uciși pe front.

Exploatare

Linia, pe care existau următoarele stații sau halte: Iacobeni, Ciocănești, Botoș, Cârlibaba, Țibău, Irva Jesului, Măgura, Pasul Prislop, Strâmtura, Gura Fântânii, Borșa, a fost folosită atât la transportul trupelor, muniției și armamentului, cât și la cel al unor cantități mari de minereu și al unor piese de fontă, având ca proveniență un atelier de la Iacobeni. De asemenea, au fost transportate cereale și alte produse, încercându-se și transportarea de vite, oi și porci.

Garniturile erau compuse din 4-6 vagoane. Alimentarea  locomotivelor cu apă a se făcea atât la capetele liniei situate la Borșa și Iacobeni, cât și în puncte special amenajate pe traseu.

Haltele înființate cu scopul de a deservi circulația și pentru a servi la odihna personalului militar austro-ungar al liniei erau de tip cabană cu 2-3 camere, fiind construite din lemn. Aveau o curte de menaj și anexe (grajduri pentru cai, cuptoare de pâine, fântâni și toalete). La Borșa, Cârlibaba și Prislop (în 1915) au fost dislocați în tabere militare peste 2000 de soldați, cu scopul de a apăra calea ferată și de a consolida linia frontului.

Desființare
În noiembrie-decembrie 1918, materialul rulant existent a fost retras  în stația Borșa și de aici a fost evacuat în Ungaria la Debrețin, iar clădirilor stațiilor și haltelor, precum și majorității celor care aparțineau complexului militar de la Prislop, li s-a dat foc.

Calea ferată a rămas nefolosită până în anul 1921. Deși a existat în mod repetat intenția de a o redeschide și de a o rentabiliza, în iulie 1930 a fost decisă închiderea ei. Demontarea ei a început în toamna aceluiași an, urmând ca materialul de cale să fie folosit la construcția altor linii situate pe valea Râșnișoarei și pe Domeniile Regale la Poienile de sub Munte. La 19 martie 1931 cei 52,8 km de cale din Maramureș fuseseră demontați, iar materialele fuseseră depozitate la Borșa. Ocolul Silvic Vișeu de Sus a preluat aceste materiale în custodie, ele fiind folosite însă ulterior la decizia primarului vișeuan Maftei Tomoiagă pentru construcția căii ferate de pa valea Vaserului, până la Măcârlău.

Materialul rezultat din demontarea căii ferate dintre Iacobeni și Țibău a fost depozitat la Iacobeni, servind ulterior la reparația unor linii din zona Cernăuțiului.

Situație actuală

Acolo unde în acea perioadă se ridica tabăra de la Prislop, astăzi se află o mănăstire, în apropierea căreia se află fostul cimitir militar și câteva spații comerciale.

Locomotive
Una dintre locomotivele care a circulat în perioada 1916-1918 pe calea ferată Iacobeni-Prislop-Borșa (MÁVAG Nr. 2832, fabricată la Budapesta în 1911) se află astăzi în inventarul căii ferate forestiere Covasna-Comandău, iar o alta produsă în 1909, la Muzeul Locomotivelor cu Abur din Sibiu.

Referințe

Bibliografie
 Brașcanu, Paul; Drum de fier prin praf de pușcă și ploaie de stele; Ed. Ștef; Iași; 2013
 Grec, Tinuța; Rădăcini - O istorie a Borșei în imagini, 1914-2014, Vol. II ; Ed. Eurotip; Baia Mare; 2014

Legături externe

Vezi și
 Bukowinaer Lokalbahnen
 Neue Bukowinaer Lokalbahn-Gesellschaft

Iacobeni–Prislop–Borșa
Iacobeni–Prislop–Borșa
Județul Suceava
Județul Maramureș


Dante Majorana (* 20. März 1947 in Catania) ist ein italienischer Dokumentarfilmer und Filmregisseur.

Majorana schloss in Politikwissenschaften ab und arbeitete als Fotograf für Ethnologie in Großbritannien und den Vereinigten Staaten. 1975 begann er seine Tätigkeiten für das Fernsehen und präsentierte 1985 bei den Filmfestspielen von Venedig den Experimentalfilm Nell'Acqua. Seit 1986 arbeitet Majorana mit digitalen Medien; 1989 entstand sein Spielfilm Orlando sei, der nur in begrenztem Umfang in den Kinos gezeigt wurde. Nach zahlreichen Dokumentarfilmen arbeitete er 2011 mit Madame Mosaic wieder für das Kino.

Filmografie (Auswahl)
 1989: Orlando sei
 2011: Madame Mosaic

Weblinks

Einzelnachweise

Dokumentarfilmer
Filmregisseur
Person (Sizilien)
Italiener
Geboren 1947
Mann

Dante Majorana


Tahribatsız muayene (Non-destructive testing, kısaca: NDT), inceleme yapılacak olan malzeme ya da parçanın bütünlüğüne zarar vermeden yapılan muayene türüdür. Bu muayenenin geçerliliği ise daha önceden yapılmış olan tahribatlı muayenelerin sonuçlarına dayanmaktadır.

Tahribatsız muayene yöntemleri malzemelerin içerisinde görünmeyen süreksizliklerin veya malzeme yüzeyine açık süreksizliklerin tespitinde kullanılır. Hata ve kusur tespiti dışında kapalı bir malzemenin içinde bulunan bir diğer malzemenin miktarını ölçmede, metal yüzeylerdeki boya kalınlığı ölçmede, monteli parçaların durum tespitlerinde, radar sistemlerinde kullanılmaktadır. Ultrasonik Muayene'de ve Endüstriyel Radyografi'de genel olarak incelenecek olan bölgeye ultrasonik ses dalgaları, X veya gamma ışınları gibi çok küçük dalga boyuna sahip yüksek enerjili ışınlar gönderilerek testler yapılır.

Metotlar

Görsel Muayene

Çıplak gözle  yapılan muayenedir. Bir ürünün yüzeyindeki süreksizlikler, yapısal bozukluklar, yüzey durumu gibi kaliteyi etkileyen parametrelerin optik bir yardımcı (büyüteç gibi) kullanarak veya kullanmaksızın muayene edilmesidir.

Gözle muayene çok basit bir metot olarak görünse de kendine özgü incelikleri vardır. Genellikle bir başka tahribatsız muayene metodunun uygulanmasından önce yapılması gereken bir çalışmadır. Diğer tahribatsız muayene yöntemleri için hazırlanmış uygulama standartlarının çoğunda da öncelikle gözle muayene yapılması ve bulguların kaydedilmesi istenir.

Penetrant Muayene
Girici boya muayenesidir. Sadece malzeme dış yüzeyinde açılan hatalar tespit edilebilir. Sadece gözenekli malzemeler bu muayeneye tabii tutulmaz. İşlem beş aşamadan oluşur. Sırasıyla:
 Ön temizlik: Malzeme yüzeyindeki yabancı maddeleri; yağı, kiri, pası temizlemek için yapılır.
 Penetrant tatbiki: Penetrant sıvısı yüzeye püskürtülür, çatlağı doldurur.
 2. temizlik: Malzeme yüzeyindeki kırmızı sıvının (penetrant) temizleme işlemidir.
 Developer tatbiki: Su, çözücü ya da püskürtme ile tatbik edilebilir. Çatlaktan sıvıyı emip dışarı çıkarır.
 İnceleme: Floresan sıvı kullanılıp kullanılmadığına göre gözle ya da siyah ışık altında muayene edilir.

Manyetik Partiküllerle Muayene
Sadece ferromanyetik (mıknatıslanabilir) malzemenin muayenesi bu yöntemle yapılabilir. Parça mıknatıs hale getirilir. Yumuşak demir üzerinden manyetik alan çekilirse eski haline döner. Karbonlu çeliklerden manyetik alan kaldırılsa bile malzemede çatlak varsa kutuplaşma bir süre devam edebilir. Manyetik alanla enine, elektrik alanla boyuna hatalar tespit edilebilir.

Üzerinden alternatif akım geçen bir bobin iletken bir malzemeye yaklaştırılırsa bu malzeme içinde girdap alımları indüklenir. İndüklenen girdap akımları fazladan bir manyetik alan meydana getirir. Bu alan ya bizzat onu uyaran bobin veya bir ayrı bobin tarafından bulunabilir. Malzeme içinde mevcut kusurlar, geometrik ve metalürjik değişmeler elektriksel iletkenlik ve permeabilitide, dolayısıyla indüklenen girdap akımlarında yerel değişmelere sebep olur. Girdap akımlarındaki bu değişmeler detektör bobin tarafından uygun bir cihaza gönderilir. Okuma cihazı ibreli bir cihaz, göstergeli, kalemli kaydedici, ışıklı veya sesli alarm, sayıcı, otomatik damgalayıcı veya ayırıcı bir cihaz olabilir. Böylece malzemenin elektriksel, manyetik ve geometrik süreksizlikleri doğrudan ölçülebilir.

İletken olmayan malzemelere uygulanamaz ancak iletken bir malzeme üzerinde iletken olmayan bir kaplamanın kalınlığı girdap akımları ile ölçülebilmektedir.

Ultrasonik Muayene

Ultrasonik test olarak da adlandırılan bu yöntemde temel olarak 0,1-15 MHz arasındaki frekans değerleri bazen de 50 MHz kullanılır. Çok kısa ultrasonik darbe-dalgalar ile malzeme uyarılır. Böylece malzemenin yüzeyindeki  ya da içindeki sorunlar tespit edilebilir. Bu teknik çoğunlukla nesnenin kalınlığını belirlemek için kullanılır. Örneğin boru içindeki paslanmayı izlemek için kullanılır.

Ultrasonik test genellikle çelik, metaller ve alaşımlar üzerinde, yüksek çözünürlüklü olmasa da, uygulanır. Aynı zamanda ahşap ve kompozit beton üstüne de uygulanabilir. Maddenin yapısını değiştirmeyen bu test türü havacılık, otomotiv ve diğer ulaşım sektörleri gibi birçok sektörde de kullanılır.

Radyografik Muayene

Radyografik Muayene (RT) veya endüstriyel röntgen gizli kusurları bulmak için malzemeye kısa dalga boyu elektromanyetik radyasyon (yüksek enerjili fotonlar) uygulanmasıdır. Genel olarak çeşitli malzemeleri işlemek için kullanılan materyalleri kontrol etme yöntemidir.

Bir X ışını makinesi veya radyoaktif bir kaynak (IR-192, Co-60 ya da nadir durumlarda Cs-137) radyoaktif kaynak olarak kullanılabilir. Fotonlar yerine nötronların kullanıldığı Nötron radyolojik test (NR) olarak adlandırılan bir radyolojik test türü de vardır. Çünkü nötronlar kurşun ve çelikten kolaylıkla geçebilir ama plastik, su ve yağ tarafından durdurulur. X ışınları sayesinde farklı detaylar gözlemlenebilir.

Malzemenin arkasından çıkan radyasyon miktarı algılanabilir ve ölçülebilir. Radyasyon yoğunluğundaki değişimlerden kalınlığı veya malzemenin kompozisyonu hakkında yorum yapılabilir. Işınların dalga boyu en az 10 nanometre olmadılır ve elektromanyetik spektrumun yumuşak X ışınları uzak morötesi ışınlar arasındaki bölümüyle kısıtlıdır.

Eddy-Current Muayenesi

Eddy-current testinde iletken malzemedeki sorunları tespit etmek için elektromanyetik endüksiyon kullanır. Testte pek çok kısıtlama vardır. Bunlar: sadece iletken malzeme test edilebilir, malzemenin yüzeyi erişilebilir olmalıdır, malzemenin bitişi kötü değerlerin çıkmasına neden olabilir, malzemenin içine nüfuz derinliği malzemenin iletkenliği ile sınırlıdır  ve test yönüne paralel kusurlar algılanamayabilir.

Eddy-Current testi ile malzemenin yüzeyinde veya yüzeyine yakın çok küçük çatlaklar algılanabilir. Fazla hazırlık gerekmez ve geometrik açıdan zor yüzeyler incelenebilir. Ayrıca, elektrik iletkenliği ve kaplama kalınlığı ölçümü için yararlıdır. Test cihazları taşınabilirdir, hemen geribildirim sağlar ve cihazın malzemeye temas etmesi gerekmez.

Phased Array Yöntemi

Malzemeye phased array cihazları ile muayene yapılır. Ultrasonik muayeneye göre daha avantajlıdır. Ultrasonik muayenede malzeme içi düzensizliklerin tespiti için 3 boyuttan muayene yapılmasına karşı phased array ile tek seferde hataların yönelimi ve malzeme içerisindeki konumları hakkında bilgi alınabilir.

Dış bağlantılar
 Türkiye'de Tahribatsız Muayenenin Gelişimi...
 Tahribatsız Muayene Yöntemleri
 TSE-Tahribatsız Muayene ve Eğitim Merkezi

Malzeme testleri

Tahribatsız muayene