Mariano Rajoy Brey (; born 27 March 1955) is a Spanish politician who served as Prime Minister of Spain from 2011 to 2018, when a vote of no confidence ousted his government. On 5 June 2018, he announced his resignation as People's Party leader.

He became Leader of the People's Party in 2004 and Prime Minister in 2011 following the People's Party landslide victory in that year's general election becoming the sixth President of the Spanish Government. The party lost its majority in the 2015 general election, but after that election ended in deadlock, a second election in 2016 enabled Rajoy to be reelected Prime Minister as head of a minority government. Rajoy was a Minister under the José María Aznar administration, occupying different leading roles in different Ministries between 1996 and 2003, and he also was the Deputy Prime Minister between 2000 and 2003. He was the Leader of the Opposition between 2004 and 2011 under José Luis Rodríguez Zapatero's government.

Rajoy's first term was heavily marked by the Spanish financial crisis and oversaw a major restructuring of the Spanish financial system as well as a major labour reform. The financial crisis peaked with a bailout of the Spanish banking system in June 2012. Unemployment in Spain peaked at 27% in 2012, which led to an initial drop of the People's Party in the polls, which was aggravated by the revelations of a series of corruption cases that seriously damaged the party's reputation. This, among other factors, led to a profound shift in the Spanish party system, with the rise of new political parties from the left and the right: Podemos and Citizens.

The 2015 general election led to a parliamentary configuration that made the formation of a government very difficult; as a result, Spain was without a government for over six months and new elections were held in June 2016. Rajoy was finally appointed Prime Minister with the support of the Citizens party and the abstention of the Spanish Socialist Workers' Party. Rajoy's second term was marked by economic recovery and a drop in unemployment and the challenge of stagnating salaries. Rajoy also oversaw the 2017–18 Spanish constitutional crisis marked by the Catalan independence referendum of 2017 and the Catalan unilateral declaration of independence on 27 October 2017 that led to the imposition of direct rule in Catalonia.

At 14 years and 146 days, Rajoy was the longest-serving Spanish politician in the Government of Spain since the Spanish transition to democracy, having held ministerial offices continuously from 1996 to 2004 and from 2011 to 2018.

Early life and education
Born 27 March 1955 in Santiago de Compostela, A Coruña, Galicia, Rajoy is the grandson of Enrique Rajoy Leloup, one of the architects of the Galician Statute of Autonomy (1936) (Estatuto de autonomía de Galicia), who was removed from university teaching by the Franco dictatorship in the early 1950s. He is the son of Olga Brey López and Mariano Rajoy Sobredo, a jurist, and president of the Provincial Court of Pontevedra, the city where he grew up.

Later on, his father was transferred to León and the whole family moved there. He was duly enrolled, together with his brothers Luis and Enrique, and spent ten years there before moving to the Jesuit school in Vigo. After finishing secondary school he started university, enrolling in the Law Faculty in Santiago de Compostela.

Rajoy graduated from the University of Santiago de Compostela and passed the competitive examination required in Spain to enter into the civil service, becoming the youngest-ever property registrar.

He was assigned to Padrón (A Coruña), Villafranca del Bierzo (León) and Santa Pola (Alicante), a position he still holds. In that year, Rajoy sustained facial injuries in a traffic accident. Since then, he has always worn a beard to cover the scars from these injuries.

Rajoy married Elvira "Viri" Fernández Balboa on 28 December 1996, in La Toja island (Pontevedra). The couple have two children.

While on the campaign trail in 2011, Rajoy published his autobiography, En Confianza (In Confidence).

Political career

Early political career
Earlier member of the Spanish National Union (UNE), Rajoy joined the right-wing party People's Alliance (AP), becoming a deputy in the inaugural legislature of the Galician Parliament in 1981. In 1982, he was appointed by Galician regional President, Xerardo Fernández Albor, as Minister of Institutional Relations of the Xunta de Galicia. On 11 June 1983, Rajoy was elected President of the Provincial Deputation of Pontevedra, a position he held until 10 December 1986.

In the General Elections of 22 June 1986, he won a seat in the Congress of Deputies as the head of the AP's list for Pontevedra, although he resigned in November to take up the post of vice-president of the Xunta of Galicia following the resignation of Xosé Luis Barreiro and the rest of the ministers. He occupied this latter position until the end of September 1987. In May 1988 he was elected General Secretary of the PA in Galicia during an extraordinary congress of the regional party.

When in 1989 the AP merged with other parties to form the People's Party (PP), with Manuel Fraga as its president, Rajoy was named a member of its National Executive Committee and delegate for Pontevedra. He was reelected to parliament in 1993. Before the PP's triumph in the 1996 elections, he was a PP-designated member of the Commission of Parliamentary Control of the RTVE.

In April, the former president of Castile and León and presidential candidate of the government general elections in 1989, José María Aznar, was elected president of the PP. Confirmed in the National Executive, Mariano Rajoy was appointed deputy secretary general of the party. He was re-elected in Pontevedra in the election on 6 June 1993.

Ministerial career (1996–2003)
On 3 March 1996, the PP won the early parliamentary elections and formed a government with the support of the Basque Nationalist Party (EAJ-PNV), Convergence and Union (CiU) and the Canarian Coalition (CC). Rajoy, a long-time associate of newly elected Prime Minister José María Aznar, made the move into national politics in Aznar's first government when he was appointed Minister of Public Administration on 6 May. His term was marked by the adoption, in 1997, of the Law on organization and operation of the general administration of the State (LOFAGE), which regulates the organization and functions of central government, and the Law on Government.

He changed his portfolio on 20 January 1999 and replaced Esperanza Aguirre as Minister of Education and Culture. Just after his appointment, he was reelected vice-secretary general of the PP during its thirteenth national conference.

In 2000 he led the People's Party election campaign for the elections on 12 March, in which they won absolute majority. On 28 April 2000, Rajoy was appointed Senior Vice President of Government and Minister of the Presidency.

Less than a year later, on 28 February 2001, he replaced Jaime Mayor Oreja, candidate for President of the Government of the Basque Country, as Interior Minister. In this role, he passed legislation including the Organic Law on the right of association, approved the decree implementing the Organic Law on the rights and duties of foreigners, and presented the draft law on the prevention of alcoholism.

In the major cabinet reshuffle of 9 July 2002, he became minister of the presidency, retained his vice presidency and was appointed spokesman of the government. In his new role, he faced two very difficult times of Aznar's second term: the Prestige oil tanker disaster off the coast of Galicia, and the participation of Spain in the Iraq War, at the request of George W. Bush.

Approached, with Rodrigo Rato and Jaime Mayor Oreja, to succeed José Maria Aznar at the direction of the PP and as presidential candidate of the government in the 2004 general elections, he was chosen as future PP leader on 1 September 2003 and left the government two days later.

Leader of the People's Party
On 30 August 2003, Aznar announced that he would retire from politics in the 2004 elections and proposed Rajoy as his successor. Rajoy was elected Secretary General of the party the following day, and led the party into the 2004 elections. However, the PP's large lead evaporated in the wake of the 11-M bombings, and the PP was heavily defeated by the PSOE.

However, Rajoy was not held responsible for the defeat, and was elected party president at the PP's 14th congress in October 2004.

Leader of the Opposition (2004–2011)

2004 election

On 11 March 2004, three days before the 2004 general elections, Madrid was struck by terrorist attacks, which the government initially blamed on the armed Basque separatist organisation, ETA. Aznar's government and government party leaders insisted on accusing ETA of the attacks, and on 13 March, Rajoy claimed to believe this because he was convinced of their will and capability for committing such crimes. The government was accused of attempting to blame ETA for the attacks in order to stay on track to win the elections (as they were favored to do), but then the Prisa center-left media company broke news that Al‑Qaida, rather than ETA, was responsible.

On 14 March 2004 the PSOE, under the leadership of José Luis Rodríguez Zapatero, won the elections with a majority of 1,300,000 votes over the PP, and obtained 164 deputies, while the PP obtained 9,763,144 votes but 148 deputies, 35 less than they obtained in 2000. Rajoy was elected for the province of Madrid.

On 1 December 2005, Rajoy survived a helicopter accident, along with Madrid Regional Government President Esperanza Aguirre; he broke a finger in the accident.

His criticisms of the Zapatero administration were focused on what he perceived as:
 The derogation of ambitious plans of the previous executive
 The Plan Hidrológico Nacional (National Hydrological Plan)
 The LOCE Organic Law on the Quality of Education
 The alleged "unnecessary" statutory reforms which devolved competences to the autonomous communities, such as submitted in the Catalan, and Andalusian referendums with low turn-outs. According to Rajoy, some of those reforms constituted concealed changes of the autonomous communities towards a confederation, endangering the integrity of the State
 Zapatero's view of Spain, which, Rajoy proposed, would require a reform of the Spanish Constitution. Such a reform that would need approval in a national referendum.
 The alleged weakness facing the peace process opened as a result of the permanent ceasefire declared by ETA on 30 December 2006, broken by the Madrid Barajas International Airport bombing and arms robbery
 The legalization of abortion until 14 weeks of pregnancy, a law that Mariano Rajoy considered "criminal" and against the will of large sectors of the Spanish society
In foreign policy:
 The alleged cold relations with United States and Poland.
 The alliances with Latin American left-wing leaders: Hugo Chávez, from Venezuela, Fidel Castro, from Cuba and Evo Morales, from Bolivia.

2008 election
Rajoy faced a serious situation within his party when he came under public pressure from the electorally successful Alberto Ruiz Gallardón (Madrid's Mayor) to be included in the PP lists for the March 2008 general election. Gallardón represents a more centrist sector within the party, whereas Rajoy, Angel Acebes and Eduardo Zaplana are widely accepted as representing a more conservative wing of the party, closer to Aznar. Rajoy's final decision was to leave Gallardón out of the list for those elections, an action which provoked concern about the alienation of potential PP voters. Some experts and newspapers even argued that it could cost Rajoy the elections. In any case, the power struggle for succession created a tense situation for him and for the party.

On 30 January 2008, Rajoy received the support of Germany's Angela Merkel and France's Nicolas Sarkozy for the March 2008 general election. The PP was defeated in the general election, however, it gained votes and seats, and Rajoy continued to lead his party in opposition.

2011 election
The 2011 general election campaign was dominated by economic issues. "Election campaign begins, crushed by the economic situation", was the headline in El Pais on 2 September 2011; the same day, El Mundo claimed that "the unemployment election campaign [had begun]". The high rate of unemployment was a major issue in the campaign. Close to 5 million people were out of work at the time of the election, and 1.5 million households had no wage earners.

Rajoy slammed Spain's unemployment rate as "unbearable and unacceptable" as data showed 4,350 people per day losing their jobs in October 2011. The Socialists, he said, "did not know how to manage Spain's economy, and now the Spanish people are paying the price for that". He promised he would shepherd Spain out of its crisis and recover the shaky confidence of international investors and reduce the government's ominously high borrowing costs. The debt crisis in Greece had raised concerns over the solvency of other weak economies like Spain. The PP campaign slogan called on voters to "Join the change!" and the party manifesto stressed its commitment to cutting the country's budget deficit in line with EU requirements. It proposed tax breaks for savers and small firms who hired staff; benefits for those who took on young employees; more flexible labour contracts and wage negotiations and major cuts in red tape, to encourage entrepreneurs to set up businesses. At the same time, it pledged to protect public healthcare and education, saving money through efficiency and better management.

Premiership (2011–2018)

First term (2011–2015)

In November 2011, Rajoy's right-wing People's Party won its biggest majority since the country's return to representative democracy in the 1970s, securing 186 out of the 350 seats in the lower house of Parliament. Voters turned to him in hopes of alleviating the pain of Europe's debt crisis. Following the general election held in 2011, Rajoy was elected Prime Minister by the Congress of Deputies on 20 December 2011.

Inauguration
Rajoy, designated candidate for Prime Minister of the government of King Juan Carlos I, appeared before the Congress of Deputies on 19 December 2011. He stated that to achieve the objective of a deficit of 4.4% of GDP in 2012, an investment of €16,500,000,000 would be needed. He added that his only increased public spending would be the revaluation of pensions, beginning 1 January 2012, and that he would not create any new jobs in the public sector, except for security forces. He stated an intention "to reduce the size of the public sector" and also wanted to reform public holidays so as to avoid encouragement of popular four-day weekends. This would be accomplished by incorporating the use of the nearest Monday for most public holidays. He also announced his desire to end the practice of early retirement.

Rajoy was chosen by Parliament two days later with 187 votes in favor, 149 votes against and 14 abstentions, receiving the support of the People's Party, the Forum of Asturias (FAC) and the Navarrese People's Union (UPN), with Spanish Socialist Workers Party (PSOE), Convergence and Union (CiU), the United Left (IU) and Union, Progress and Democracy (UPyD) dissenting. The Basque Nationalist Party (PNV), the coalition Amaiur and the Canary Coalition (CC) abstained. He was appointed a few hours later as Prime Minister by Juan Carlos I and sworn in the next day at the Zarzuela Palace, before the King and Queen, Zapatero, the outgoing Prime Minister, and the Presidents of the Cortes Generales, and others.

First days
Rajoy's government was formed on 21 December 2011 with thirteen ministers—the lowest number in Spanish democratic history. Soraya Saenz de Santamaria, Vice President of the Government, Minister of the Presidency, and government spokesperson, and Ana Pastor Julián, Minister of Equipment, were appointed. The Ministries of Culture, Science, and Territorial Policy were ended, and the Ministry of Economy and Finance was split into two new ministries. The Ministry of Agriculture and Environment was kept intact, despite statements made by Rajoy speech before Congress that indicated the opposite intention. Among the ministers, Cristóbal Montoro Romero, Minister of Finance, and Miguel Arias Cañete, Minister of Agriculture, Food and Environment, had been members of the previous Aznar government and continued to occupy the same posts.

Spending cuts

On 30 December 2011, the Council of Ministers approved a cuts plan (called an austerity plan) amounting to €8,900,000,000 in savings and €6,200,000,000 in new revenues. Salaries of public workers were frozen, the workweek in public administration was reduced to 37.5 hours, and recruitment of new public employees was halted, except in the areas of security, health and education. A programme which provided rent assistance for young people was abolished, and the minimum wage was frozen—something that had not happened since 1966. The income tax and tax on real estate was also increased for 2012 and 2013. Pensions were adjusted up 1%, however, and the tax deduction for the purchase of homes was reinstated. The premium of €400 for the long-term unemployed (due to a lack of industry) at the end of law was maintained but only for those registered as jobseekers with the public employment service for at least twelve months out of the previous eighteen and whose income amounts were less than three quarters of the net minimum wage. A 4% value-added tax was expanded to include new home purchases.

Lawsuit
On 4 January 2013 the association Democracia Real Ya (DRY), created after the 15 May 2011 protest movement, brought charges against Mariano Rajoy and another 62 deputies (including four ministers) before the Supreme Court, accusing them of diversion of public funds and misappropriation. Mariano Rajoy was accused of receiving a subsistence allowance despite the fact that he was living in the Moncloa Palace in Madrid. The lawsuit before the Supreme Court was a consequence of the data which had appeared in the media providing information about several deputies who had houses in Madrid but at the same time were receiving extra funds for lodging. According to the association DRY, these representatives, who could be lodged at no cost to the public purse, were paid a monthly subsistence allowance valued at €1,823.36. Furthermore, if they had been elected by the constituency of Madrid and had a house in this city, they were allowed €870 a month to cover accommodation and food expenses resulting from the exercise of their functions that, with respect to Rajoy, were already covered – from the state budget – in the Moncloa Palace. DRY therefore accused them of diversion of public funds and misappropriation. Additionally, DRY demanded that they return all the money that didn't belong to them, particularly bearing in mind that "the cuts are making most Spaniards' life a misery".

On 24 April 2013, having found no irregularity in the existing regulation and discarding the existence of constituents elements of offense, the Supreme Court rejected the lawsuit.

Corruption scandals

The newspaper El País published in its edition of 30 January 2013 a series of documents, under the title of "Bárcenas' secret papers", referring to the accounts of the conservative party from 1999 to 2009. According to those hand-written documents, Mariano Rajoy and María Dolores de Cospedal had received extra payments in "black" money from the former treasurer of the People's Party, Luis Bárcenas.
These documents state that both Bárcenas and his predecessor, Álvaro Lapuerta, managed cash donations from businessmen and private builders (three of whom are additionally accused in the Gürtel case), cited as sources of undeclared income of the PP. Expenditure included, apart from allocations for the effective functioning of the party, payments made to members of the leadership of the party during those years with no explicitly stated purpose.
Barcenas' accounts show yearly payments of 25,200 euros for 11 years to the President, in addition to smaller amounts for a total estimated at 33,207 with purposes such as "Mariano's suits", "Mariano's ties", or "M.R.'s suits". PP Secretary-General María Dolores de Cospedal appears in the papers of these payments, as well as other leaders, such as former ministers Javier Arenas, Jaime Mayor Oreja and Francisco Álvarez-Cascos.

By 7 February, just one week after publication of the documents, one million people had signed a petition launched by the organization Change.org asking for the immediate resignation of Mariano Rajoy.

On 8 July, the center-right newspaper El Mundo, usually a support of the Popular Party, published a four-hour interview with Luis Bárcenas, which had taken place a few days before he was put behind bars on 27 June, in which the former party treasurer revealed that the People's Party had been illegally financed for 20 years. The following day, the same newspaper published the originals of Barcenas' papers which reflected overpayments to Mariano Rajoy in 1997, 1998 and 1999, when he was a minister in the Aznar cabinet. These payments violated the Incompatibilities Act of 1995. On 14 July, El Mundo published several text messages between Rajoy and Bárcenas, the latest dating from early 2013, after the discovery of Bárcenas' bank accounts in Switzerland and after some media had pointed to illegal payments within the PP. In those messages, Rajoy expressed his support to Bárcenas and asked him to keep quiet.

In light of these new revelations, High Court judge Pablo Ruz summoned Bárcenas to appear before him on 15 July. In this new appearance, Bárcenas admitted the payment of 50,000 euros in 2010 to Rajoy and Dolores de Cospedal. As a result of the scandal, all the opposition parties urged Rajoy to give an explanation to parliament, with the opposition Spanish Socialist Workers' Party threatening him with a censure motion should he refuse to come out and explain himself, and demanding his immediate resignation.

In his appearance before Congress, on 1 August, Rajoy admitted that he had made "a mistake" in trusting Bárcenas and criticised the opposition for trying to "criminalize" him by believing the word of an "offender", stating that he wasn't resigning nor calling new elections. Rajoy also stated that Bárcenas was no longer a member of the PP when he, Rajoy, was appointed prime minister (in December 2011). However, on 11 August, El Mundo published a paysheet, dated May 2012, issued by the PP for the ex-treasurer, as well as a letter sent by Bárcenas himself to Rajoy in April 2010 (just a few days after he [Bárcenas] had been officially "removed" from his duties as treasurer) informing Rajoy of his "re-incorporation" in the party.  On 26 November 2014, Ana Mato, Minister of Health, resigned due to the involvement of herself and her husband Jesús Sepúlveda in the Gürtel case.

He testified in Audiencia Nacional as a witness in the framework of the investigation into the Gürtel corruption scandal, of the illegal financing of his party. He is the first PM in Spain in service to attend a trial. Although he benefited from this corruption scheme, he denied any knowledge. This situation prompted a no-confidence motion against Rajoy's government, which was debated on 13 June and defeated as expected on 14 June. Pío García-Escudero, the President of the Senate also testified as a witness in the same investigation.
On 26 April 2018, his former Minister of Justice, Alberto Ruiz Gallardón, was imputed by the judge for his involvement in the corruption scandal Case Lezo, which involves leaders of the PP in the Community of Madrid.

2015 general election and deadlock
The 2015 general election was held on 20 December, the latest possible day. The result was that the People's Party remained the most voted-for party, but it lost 64 of its 187 seats and thus its majority. The election produced a fragmented parliament and an uncertain political situation that led to another election in 2016, as neither Rajoy nor the left-wing opposition could form a coalition government. During the electoral campaign, on 16 December, he was punched in the face by a teenager, breaking his glasses. All the political parties, unanimously, condemned the attack.

Second term (2016–2018)

2016 general election
In the general election of 26 June 2016, the PP increased its number of seats in parliament, while still falling short of an overall majority. Eventually on 29 October Rajoy was re-appointed as prime minister, after the majority of the PSOE members abstained in the parliamentary vote rather than oppose him.

In February 2016, Rajoy was declared 'persona non grata' of Pontevedra, his adopted city, because of his cabinet's decision to extend the operating license of a controversial cellulose factory by 60 years (see List of people declared persona non grata).

2017 witness and no confidence-motion
On 26 July, Rajoy was due to appear as a witness in the Gürtel corruption case. This situation prompted a no-confidence motion against Rajoy's government, which was debated on 13 June and defeated as expected on 14 June.

Terrorist attacks in Barcelona and Cambrils

On the afternoon of 17 August 2017, Younes Abouyaaqoub murdered 15 people and wounded 130 in an attack on Las Ramblas in Barcelona through vehicle-ramming attack and stabbed one person while fleeing.

Few hours later, five men from the same terrorist cell drove into pedestrians in Cambrils, a coastal town one hour from Barcelona. One woman was fatally stabbed and six persons injured. All five attackers were killed by the police.

Catalan independence referendum

On 1 October 2017, an illegal referendum took place in Catalonia that descended into chaos after the police attempted to halt voting by forcibly and violently removing voters from polling stations. Although Governments around the world refused to acknowledge the legitimacy of the vote, Rajoy was widely criticized by political analysts around the world for his response, with most suggesting that he should simply have ignored the referendum. Rajoy oversaw the 2017-18 Spanish constitutional crisis marked by this referendum, and the Catalan unilateral declaration of independence that led to the imposition of direct rule in Catalonia on 27 October 2017.

2018 motion of no confidence

The first definitive court ruling on the Gürtel corruption scandal convicted a series of former PP party officials. Former treasurer Luis Bárcenas was sentenced to 33 years of prison and a fine of 44 million euros for hiding a fortune of an uncertain amount in Swiss banks. The 1,687-page ruling also said that it was settled that there was a "network of institutionalised corruption" and that the PP "financially benefited" from the Gürtel affair, something for which it was fined 245,492 euros. The sentence also recognised that it was proven that the PP had a slush fund since 1989, consisting of a "financial and accounting structure that was parallel to the official one". More court rulings are pending, as this ruling only covered the 1999-2005 period of the Gürtel scandal.

Following the court ruling, the leader of PSOE, Pedro Sánchez, promoted a motion of no confidence against Rajoy to be voted on Friday, 1 June. 176 votes were needed to get it approved. In the debate of the previous day, a sufficient number of deputies expressed their intention to support it. Rajoy lost this motion, (with 180 votes in favour of the motion, 169 against, and 1 abstention) and was succeeded as Prime Minister by Sánchez.

On 5 June 2018, Rajoy announced his resignation as President of the People's Party. On 15 June, he resigned his seat as Deputy after thirty years. The vacant seat was taken by Valentina Martínez Ferro.

Later activity
On 20 June 2018, Rajoy was reinstated to his position as property registrar in Santa Pola after 29 years.

On 27 February 2019 he declared as a witness at the trial of Catalonia independence leaders before the Supreme Court.

He has been summoned by the courts in March 2021 to explain the "B fund" that the PP has allegedly maintained for more than 20 years. This would have been used to receive anonymous donations from business leaders in order to pay "additional salaries" to party executives, including Mariano Rajoy.

Political positions

Social issues

Immigration
Rajoy declared himself a strong supporter of allowing migrants to enter Spain, saying Spain would support those seeking asylum. In 2015, he criticised the Hungarian government for taking steps to deter migration into their country. Despite making these statements, the Government of Rajoy was highly criticized for taking anti-immigration measures such as cutting budget to immigration observatories, and the reinforcement of the fence of Melilla, with highly criticised "hot returns" - the illegal expulsion of migrants by the police without any legally established procedures or meeting the international obligations - with police violence eventually taking place. These acts were condemned by the European Court of Human Rights and the UN. The following months, the Rajoy executive refused to repeal the hot returns and appealed the sentence of Strasbourg.

Bullfighting
Rajoy is a strong supporter of bullfighting. He has said that "the tradition is an art form deeply rooted in Spanish history". He lifted the ban on live bullfights on state-run television and they are once again shown in the traditional 6 pm slot on TVE.

History
During the 2015 election campaign, Rajoy asserted that the PP "was the only party defending the unity of Spain." Among his electoral promises was the creation of a National Museum of Spanish History intended to "defend the unity of Spain."  The location chosen for making this announcement left little doubt about the nationalist undertones of that proposal: the site of the Battle of Covadonga, in the northwestern region of Asturias. That battle is recognized as the first triumph by Christian military forces after the Muslim conquest of the Iberia Peninsula in 711–718. As befits this accomplishment, historians usually consider Covadonga as the site of the beginning of the Reconquista, or the "reconquest" of the Iberian Peninsula by Christian rulers.

Foreign policy

Gibraltar
Rajoy wants British-controlled Gibraltar returned to Spain. He described Gibraltar as an "anachronism", and "the last colony in Europe".

Scottish independence
Scotland held a referendum on independence from the United Kingdom on Thursday 18 September 2014. In November 2013, Rajoy stated that an independent Scotland would have to reapply for membership of the European Union, causing considerable irritation to the devolved Scottish Government and criticism that Rajoy was interfering in the internal affairs of another state. Relations between the Spanish and devolved Scottish governments deteriorated further when the Scottish Government alleged that Rajoy invited a senior UK official to visit Madrid allegedly to co-ordinate British and Spanish opposition to the independence movements in Scotland and Catalonia.

Anti-egalitarianism
During his early political life, Rajoy defended anti-egalitarian stances. In 1983, as the youngest member of the Parliament of Galicia, Rajoy wrote in a piece in the Faro de Vigo titled "Human equality and models of society" the notion that "all policies seeking to achieve equality were a fallacy". As he wrote a year later in another piece for the Faro de Vigo titled "La envidia igualitaria" ("The egalitarian envy", 24 July 1984), when he was already president of the Provincial Deputation of Pontevedra: "Biological equality is not possible. But social equality isn't either. [...] As it is demonstrated in an undeniable way that nature, as hierarchic, engenders all human unequal, let's avoid exploiting envy and resent laying down the egalitarian dictatorship on such negative impulses".

Awards
 Gold Medal of the Spanish Council of the Professional Cycling (25 April 2001).
 Honorary Doctorate in Law by the Sergio Arboleda University in Bogotá, Colombia (21 April 2012).

Honours

National honours
  Knight Grand Cross of the Order of Charles III (12 September 2003).
  Knight of the  Collar of the Order of Isabella the Catholic (3 August 2018).

Foreign honours
 : Sash of Special Category of the Order of the Aztec Eagle by the Mexican President Felipe Calderón Hinojosa (18 April 2012)
 : Grand Cross of the Order of the Sun of Peru (2013)
 : Grand Cross of the Order of Merit of Chile
 : Order of the Republic of Serbia (2013)
 : Grand Cross of the Order of Christ (15 April 2018)

Negative distinctions
 Heart of Stone Award (2015).
 Persona non grata in Pontevedra (2016).

Genealogy

References

(es) « Mariano Rajoy confirma que creará un Ministerio de Agricultura », dans El Día, 19 décembre 2011 [texte intégral [archive] (page consultée le 22 décembre 2011)]

(es) Carlos Cué, « Un Gobierno de amigos y fieles », dans El País Política, 22 décembre 2011 [texte intégral [archive] (page consultée le 22 décembre 2011)]

↑ (es) María Jesús Güemes, « Rajoy incumple su palabra y sube los impuestos », dans Público, 30 décembre 2011 [texte intégral [archive] (page consultée le 31 décembre 2011)]

External links

Profile page
Extensive biography by CIDOB
Árbol Genealógico de Mariano Rajoy

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1955 births
Deputy Prime Ministers of Spain
Politicians from Galicia (Spain)
Government ministers of Spain
Leaders of political parties in Spain
Living people
Members of the 3rd Congress of Deputies (Spain)
Members of the 4th Congress of Deputies (Spain)
Members of the 5th Congress of Deputies (Spain)
Members of the 6th Congress of Deputies (Spain)
Members of the 7th Congress of Deputies (Spain)
Members of the 8th Congress of Deputies (Spain)
Members of the 9th Congress of Deputies (Spain)
Members of the 10th Congress of Deputies (Spain)
Members of the 11th Congress of Deputies (Spain)
People from Santiago de Compostela
People's Party (Spain) politicians
Prime Ministers of Spain
Collars of the Order of Isabella the Catholic
Interior ministers of Spain
Culture ministers of Spain
Members of the 12th Congress of Deputies (Spain)

Mariano Rajoy


Koagulacija (lat. coagulatio: grušanje, sirenje) može značiti:
 koagulacija je zgrušavanje (na primjer zgrušavanje krvi), nakupljanje, agregiranje, sjedinjavanje manjih čestica u veće nakupine, agregate.
 koagulacija (kemija), u kemiji, je izdvajanje koloidno dispergiranih kemijskih tvari iz kapljevite faze u obliku grudica, odnosno prijelaz koloidnoga sustava iz stanja sola u stanje gela (koloidi ili koloidni sustav).
 proces suprotan koagulaciji, to jest raspadanje većih agregata i prijelaz iz gela u sol, naziva se peptizacija. Koagulacija se postiže zagrijavanjem, dodatkom elektrolita ili koloida sa suprotnim električnim nabojem.
 koagulaciji je srodna flokulacija, u kojoj jednakim procesom umjesto grudica nastaju pahuljice i slične rahle nakupine. Flokulacija se može potaknuti dodatkom malih količina površinski aktivnih kemijskih tvari koje tek dijelom prekrivaju površinu kapljevite faze (flokulanti). Koagulacija i flokulacija tehnički su važni procesi, na primjer za pročišćavanje vode, bistrenje otpadnih voda, zgrušavanje mlijeka pri proizvodnji sira i maslaca, u proizvodnji lijekova, tinte, ljepila, u kozmetičkoj industriji, poljoprivredi i drugom.

Izvori

Koagulacija


En economía, una zona monetaria óptima (ZMO), también conocida como una región monetaria óptima (RMO), es una región geográfica en la que se maximizaría la eficiencia económica si la región entera compartiera una única divisa. Describe las características óptimas para la fusión de divisas o la creación de una divisa nueva. Esta teoría suele utilizarse para argumentar tanto a favor como en contra de la posibilidad de que una determinada región esté lista para convertirse en una unión monetaria, uno de los últimos pasos de la integración económica.

Un área monetaria óptima suele ser normalmente más grande que un solo país. Por ejemplo, parte de la argumentación detrás de la creación del euro es que los países europeos, individualmente considerados, no forman por sí solos un área monetaria óptima, pero que Europa en conjunto si forma un área monetaria óptima. La creación del Euro suele citarse en este ámbito, porque provee del caso de estudio más reciente y de mayor envergadura de la creación de una zona monetaria óptima.

La teoría de la zona monetaria óptima fue originalmente desarrollada por el economista Robert Mundell. Suele acreditarse a Mundell como el originador de la idea, pero también se señala como relevante en su concepción el trabajo académico previo desarrollado por Abba Lerner.

Modelos
Mundell desarrolló su teoría con dos modelos, uno con expectativas estacionarios y otro en el supuesto de situación de riesgo global.

ZMO con expectativas estacionarias
Publicado por Mundell en 1961, es el modelo más citado por los economistas. En el modelo se considera que los choques asimétricos socavan la economía real, por lo que si son muy importantes y no pueden ser controlados, un régimen con cambio flotante se considera mejor, porque la política monetaria global (a través de tipos de interés) no estará suficientemente bien ajustada para situaciones particulares de cada una de las regiones que dan forma a la zona.

Los cuatro criterios citados para que una unión monetaria pueda ser un éxito son:

Movilidad laboral a través de la región: esto incluye capacidad física para viajar (visados, derechos de trabajadores) o eliminar barreras culturales para la libertad de movimiento (como sería el caso de distintos idiomas) o las barreras institucionales.
Apertura con movilidad de capital y flexibilidad de precios y salarios en la región. Esto debe ser así para que las fuerzas de mercado de oferta y demanda distribuyan automáticamente el dinero y los productos allí donde sean necesitados. En la práctica, esto no funciona si no existe verdadera flexibilidad salarial. El comercio entre los miembros de la Eurozona ha aumentado de forma importante después de la entrada en vigor del Euro. Se estima que el comercio intra-comunitario ha pasado del 5% al 15% comparado con el comercio entre países no comunitarios.
 Un sistema que permita compartir el riesgo de todo el conjunto, como por ejemplo un mecanismo automático de transferencia fiscal, que redistribuya el dinero hacia las áreas o sectores que se hayan visto desfavorecidos por las dos características antes señaladas. Esto suele tomar la forma de una redistribución impositiva hacia las áreas menos desarrolladas de un país o región. Esta política, aunque está aceptada en teoría, resulta muy difícil de implementar políticamente ya que implica que las regiones más desarrolladas aporten dinero a las menos desarrolladas. En teoría, Europa tiene una cláusula de no rescate en el Pacto de estabilidad y crecimiento, que implica que las transferencias fiscales no están permitidas entre países, pero es imposible conocer que ocurre en la práctica. Durante la crisis de la deuda soberana europea, la cláusula fue eliminada de facto ya que se llevó a cabo el rescate de países como Grecia, Irlanda y Portugal.
 Los países partícipes tienen que tener ciclos económicos similares. Cuando un país experimenta un boom o recesión, otros países de la unión tenderán a seguirlo. Esto permite al banco central de la unión promover el crecimiento mediante políticas que contengan la inflación en los booms económicos. Si los países tienen ciclos dispares, el banco central no puede controlar la recesión de unos mientras controla el crecimiento de otros.

ZMO con expectativas de riesgo
En este caso, Mundell intenta modelar cómo la incertidumbre sobre el tipo de cambio podría interferir con la economía. Este modelo suele citarse menos que el anterior, y se basa en una publicación de 1973.

Suponiendo que la moneda es gestionada correctamente, cuanto mayor sea el área, mejor. En contraste con el modelo anterior, no se considera que los shocks asimétricos puedan socavar la moneda común precisamente por la existencia misma de la moneda común. Esta disemina los shocks a través del área, porque todas las regiones tienen derechos contra las demás en la misma divisa y pueden utilizarlos para rebajar la intensidad del shock, mientras que en un sistema de tipo de cambio flexible, el coste se concentraría en las regiones individualmente, desde el momento en que la devaluación reduciría su poder de compra. De modo que, a pesar de poseer una política monetaria ajustada con menor precisión, la economía real debería comportarse mejor.

Críticas

Keynesianos
La noción de una moneda que no está acorde con un estado o unión de estados sin una autoridad fiscal única ha sido duramente criticado por keynesianos y post-keynesianos. Estos enfatizan el papel del déficit presupuestario creado por un gobierno (formalmente, una autoridad fiscal) en el desarrollo de una economía, y consideran que el uso de una moneda internacional sin una autoridad fiscal supone una pérdida de "soberanía monetaria".

Específicamente, los keynesianos argumentan que el estímulo fiscal en la forma de déficit puede ser necesario para luchar contra el desempleo, que no es posible si los estados de una unión monetaria no pueden manejar la cantidad de déficit necesario. La teoría post-keynesiana de neo-chartalismo sostiene que los déficits de los gobiernos crean dinero, y esa capacidad para imprimir dinero es fundamental para que el estado pueda dirigir sus recursos, estando esa "política monetaria y ese dinero intrínsecamente conectados a la política soberana y la autoridad fiscal".
Estas críticas consideran que los beneficios en las transacciones internacionales de una moneda compartidas son menores que si los comparamos con las desventajas que supone no poder aplicar medidas estatales a la moneda.

Véase también
Modelo Mundell-Fleming

Referencias

Finanzas internacionales
Política monetaria
Monedas

Zona monetaria óptima


تحفة الأريب في الرد على أهل الصليب كتاب كتبه عبد الله بن عبد الله الترجمان، (إنسلم تورميدا قبل إسلامه) سنة 1420 تقريبا في الرد على المسيحية وإثبات نبوة النبي محمد.

وصلات خارجية

المكتبة الوقفية

كتب أهل السنة والجماعة
كتب تنتقد المسيحية

تحفة الأريب في الرد على أهل الصليب


Cochlearidium, monotipski rod Mahovina smješten u vlastitu porodicu Cochlearidiaceae, dio reda Andreaeales mahovnjača. Jedina vrsta je vodena mahovnjača s Anda, C. aymaranum, iz provincije Parinacota na sjeveroistoku Čilea.

Po nekim izvorima sinonim je za Andreaea nitida Hook. f. & Wilson.

Izvori

Vanjske poveznice
 Cochlearidium aymaranum, a strange new genus and species of Cochlearidiaceae (fam. nov.) from Chile
Andreaeopsida

Cochlearidium


An Oberonioides oberoniiflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Oberonioides oberoniiflora in nahilalakip ha genus nga Oberonioides, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Thailand. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oberonioides

Oberonioides oberoniiflora


Nerdrum Station (Nerdrum stasjon eller Nerdrum holdeplass) er en jernbanestation, der ligger i byområdet Fetsund i Fet kommune på Kongsvingerbanen i Norge. Stationen, der er oprettet i 1932, består af et spor og en perron af træ med et rødmalet læskur, der ligeledes er af træ, samt en parkeringsplads.

Stationen betjenes af lokaltog mellem Asker og Kongsvinger.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Kongsvingerbanen
Etableret i 1932
Jernbanestationer i Viken

Nerdrum Station


Laura Lindahl (født på Frederiksberg 9. juli 1983) er en dansk politiker og tidligere medlem af Folketinget (valgt i 2015) samt rådmand og formand for Børneudvalget i kommunalbestyrelsen på Frederiksberg (valgt i 2013). I 2021 skiftede Laura Lindahl parti fra Liberal Alliance til Det Konservative Folkeparti, som hun i dag er medlem af.

Baggrund og civil karriere
Laura Toftgaard Lindahl blev født på Frederiksberg som datter af læge Hans Lindahl og folkeskolelærer Susie Lindahl. Hun opvoksede i Køge. Hun har studeret erhvervsøkonomi og filosofi (cand.merc.(fil)) på Copenhagen Business School fra 2006 til 2011. Derudover har hun en HD i Marketing Management på CBS.

Fra 2009 til 2013 arbejdede hun på TV2 og TV2 SPORT. Fra 2013 frem til folketingsvalget i 2015 arbejdede hun med kommercielle sportsrettigheder i Dansk Boldspil-Union (DBU).

I dag bor hun på Frederiksberg med sin mand Tobias og deres børn Ferdinand og Columbine.
De ejer sammen anpartsselskabet Lindahl Hoff Holding ApS. Laura Lindahl er i dag direktør for Dansk Facilities Management. Derudover er Laura Lindahl stifter og medejer af kagefirmet My Own Piece of Cake.

Politisk karriere
Laura Lindahl blev valgt ved Folketingsvalget 2015 med 2.691 personlige stemmer i Københavns Storkreds, hvilket gav hende et tillægsmandat.[1] Hun var midlertidigt Medlem af Folketinget i oktober 2012 som stedfortræder for Simon Emil Ammitzbøll.

Laura Lindahl var Liberal Alliances gruppesekretær og en del af den daglige ledelse i partiet. Hun besad syv ordførerskaber: beskæftigelsesordfører, børneordfører, familieordfører, indfødsretsordfører, integrationsordfører, socialordfører og udlændingeordfører.

Hun opnåede sit første politiske tillidshverv som rådmand og medlem af kommunalbestyrelsen på Frederiksberg ved kommunalvalget i 2013. Hun blev genvalgt i 2017.

Den 3. februar 2018 blev Laura Lindahl valgt som spidskandidat til Folketinget for Liberal Alliance i Sjællands Storkreds.

Laura Lindahl har 3. februar 2021 meddelt, at hun er udtrådt af Liberal Alliance, og nu er medlem af kommunalbestyrelsen på Frederiksberg som medlem af Det Konservative Folkeparti.

Referencer

Tidligere folketingsmedlemmer fra Liberal Alliance
Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Personer fra Frederiksberg
Medlemmer af Frederiksberg Kommunalbestyrelse
Kommunalbestyrelsesmedlemmer fra Det Konservative Folkeparti

Laura Lindahl


ملعب قناة السويس هو ملعب متعدد الاستخدامات يقع في مدينة الإسماعيلية في مصر . و هو يستخدم غالبا في مباريات كرة القدم حيث يستضيف مباريات العودة لنادي القناة . و يتسع الملعب لحوالى من 45,000 متفرج.

ملاعب كرة قدم في مصر

ملعب قناة السويس


Tarih öncesi savaş, yazının bulunmasından ve devletler gibi büyük sosyal yapıların kurulmasından önceki çağlarda yapılan savaşlardır. Tarihî savaşlar Sümerlerde Bronz Çağı'ndaki profesyonel ordularla birlikte başlar. Bazı topluluklarda ise daha sonraki dönemlerde dahi tarih öncesi savaş varolmaya devam etmiştir.

İnsanın ilk ne zaman savaşmaya başladığı antropologlar ile tarihçiler arasında süregelen büyük bir tartışma konusudur. İskeletlerinde mızrak izleri bulunan Neandertal insan örnekleri bulunmasına rağmen bazı antropologlar, bunların savaş sonucu değil de kurban edilme, cinayet ya da av kazaları nedeniyle ortaya çıktığını düşünmektedir. Bu tartışma, "savaş" sözcüğünün tanımına ilişkin bir sorunun cevabı ile yakından ilişkilidir: Avcılık yapan iki ayrı grup arasındaki dalaşma ne zaman iki siyasi ya da etnik grup arasındaki silahlı mücadeleye dönüşür?

Tarih öncesi orduların boyutu da bir tartışma konusudur. Tarih öncesi savaş kavramını reddedenler, o zamanlar nüfus yoğunluğunun çok düşük olduğunu, dolayısıyla hiçbir zaman birkaç düzine kişiden oluşan baskın gruplardan daha büyük toplulukların karşı karşıya gelmesinin mümkün olmadığını savunurlar. Bu görüş, bugünkü İsrail ile Ürdün'ün bulunduğu bölgede yapılan kazılar sonucu ortaya çıkan Amarna mektupları'yla da desteklenmektedir. Antik Mısır yönetimi ile bu bölgedeki temsilcileri arasındaki diplomatik yazışmalardan oluşan bu mektuplarda, Güney Levant bölgesindeki şehirleri yaklaşık yirmi kişiden oluşan grupların yıldırdığından söz edilmektedir. Aksi görüşte olanlar ise, Türkiye'deki Çatalhöyük büyüklüğündeki şehirlerin birkaç yüz silahlı adam bulundurmuş olabileceğini ve birkaç şehrin kurduğu ittifaklar sonucunda hatırı sayılır bir orduya ulaşılmış olacağını savunmaktadır. Büyük ihtimalle yeteri kadar büyük olan bu gruplar herhangi bir seferin başarıya ulaşmasında önemli olan askerî taktikleri, lojistiği ve organizasyonel yapıyı uygulamışlardır.

Yöresel savaşlar
Günümüzde hala yaşayan avcı-toplayıcı toplulukların bazıları şiddet dozu yüksek bir yaşam sürmekte ve sıklıkla komşu gruplara baskın yapıp güç göstererek toprak, kadın ve yiyecek ele geçirmektedir. Kalahari'deki Buşmanlar gibi topluluklar ise savaşsız ve çok az cinayet işlenen bir hayat sürerler. İlk çağlarda bu topluluk tiplerinden hangisinin yaygın olduğu bilinmemekte, bu da tartışma konusu olmaktadır. Günümüzde hâlâ savaşan bu tarz topluluklardaki ortak yanlar ise savaşmanın oldukça törensel olması, yöresel savaş adı verilen ve çatışmanın süresinden savaş kurbanlarının sayısının sınırlanmasına kadar birçok tabu ve uygulama içermesidir. Yöresel savaşlar yapan kabileler arasında birkaç nesilde bir nüfus baskısı, kaynaklar üzerine anlaşmazlıklar ya da anlaşılamayan sebepler yüzünden gerçek savaşlar da çıkabilmektedir.

Paleolitik çağ
İlk insanların kullandığı en yaygın silahlar basit ve kolay üretilebiliyordu. Sopa ve mızraklardan oluşan bu tarz silahlar MÖ 35.000 yıllarından beri avcılık için kullanılmış, başka amaçla kullanıldığına dair kanıt bulunamamıştır. Bu çağdan kalan mağara resimlerinden hiçbirinde insanın insana saldırdığı resmedilmemiştir. Sosyal evrimin bu aşamasında geniş çaplı bir savaşın olduğuna dair herhangi bir arkeolojik kanıt yoktur.

MÖ 12.000 yıllarından itibaren yay, topuz ve sapanın geliştirilmesiyle çarpışmalar değişikliğe uğramıştır. İlk savaşların ortaya çıkmasında yay büyük öneme sahiptir. Uzaktan saldırabilme olanağıyla, yakın döğüş silahlarından daha az risk taşır. İnsanlar arasında sopalarla savaşıldığına dair mağara resmine rastlanmaz. İki veya daha fazla grup insanın birbirlerine organize şekilde saldırmasının resmedilmesi, yayın gelişimi ile aynı zamana rastlar. Bu çizimlerde hatlar ve kollar belirgindir, değişik giysilerle resmedilmiş liderler göze çarpmaktadır. Bazı resimlerde de yandan kuşatma gibi askerî taktikler açıkça görülür.

Topuz, kişisel çarpışma için bir süre en favori silah olsa da deri zırhın geliştirilmesi etkisini sınırlamış, uzaktan saldırı silahlarıyla keskin kenarlı silahlar en çok kullanılan silah tipleri olmuştur.

Neolitik Çağ
Tarih öncesi savaş sayılabilecek olan bir olayın ilk arkeolojik kaydı Mısır'ın Sudan sınırına yakın bölgesinde Nil nehrinde bulunmaktadır. 117. Mezarlık olarak bilinen bu yer en az yedi bin yıllıktır. İçinde çok sayıda iskelet vardır ve bu iskeletlerin çoğunda okbaşı, kemiklerin içine girmiştir. Bunlar, belki de bir savaşın kayıplarıdır. Ancak kimileri, bu iskeletlerin yıllar boyu toplanmış olabileceğini, ve hatta savaştan çok, oradan geçenlerin öldürülmesi sonucu olabileceğini savunmaktadır. Bulunanların yarısı kadındır ve bu da geniş çaplı savaş olasılığını azaltan bir unsur olarak görülmektedir.

Tarımın gelişmesi ve hayvanların evcilleştirilmesiyle insan topluluklarının savaşa daha yatkınlaştığı düşünülmektedir. Tarım sayesinde oluşan artı değer sayesinde çiftçiler zamanlarını savaşa ayırabiliyor veya bir savaşçı sınıfını besleyebiliyordu.

Yeni Zelanda Maorileri Güney Pasifik'te bulunan adalarında hemen hemen sürekli savaşırken kendilerini güven altına almak için binlerce müstahkem yer inşa etmişlerdir. Kuşatma silahlarının henüz gelişmediği çağlarda -yani saldıranların sınırlı erzağının bulunduğu durumlarda- tarlalar ve evler talan edilse de müstahkem mevkilerin insanları ve malları korumak için başarılı bir yöntem olduğu görülmüştür. Bu dayanıklı müstahkem yerler tarih öncesi çağdaki toplumlarda önemli ölçüde sosyal örgütlenme olduğunu göstermektedir. Bu, aynı zamanda dolaylı olarak da olsa o çağlarda örgütlü savaşlar yaşandığının da doğal kanıtı olmaktadır.

Bronz Çağı
Kalkolitik dönemde bakırdan yapılmış hançer, balta ve diğer nesneler ortaya çıkmıştır. Bunlar, çok pahalı ve dövülgen  oldukları için çoğunlukla etkili silahlar değildi. Birçok bilim insanı tarafından daha çok ayinlerde kullanıldıkları düşünülmektedir. Bronzun bulunmasıyla birlikte keskin kenarlı metal silahlar artık sıradan hale gelmiştir.

Demir Çağı
Erken Demir Çağında ortaya çıkan Dorların işgali, Eski Yunan sömürgeciliği ile Fenikeliler ve Etrüsklerle olan ilişkileri tarih öncesi döneme denk gelir. Kavimler Göçü'nün savaşçı topluluklarından olan Cermenler yöresel savaşlar yapmışlardır. Anglo-Sakson savaş biçimi ise tarih öncesi ile tarih arasında bulunur, çalışmalar daha çok arkeolojiye dayanmakla birlikte az da olsa yazılı kanıtlar da bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Tüfek, Mikrop ve Çelik, Jared Diamond

Savaş
Dönemlere göre savaş

Tarih öncesi savaş


Carmelo Arden Quin, eigentlich Carmelo Heriberto Alves, (* 16. März 1913 in Rivera, Uruguay; † 27. September 2010 in Savigny-sur-Orge, Frankreich) war ein uruguayischer Künstler.

Leben
Aufgewachsen in Brasilien, lernte er 1935 Joaquín Torres García in Montevideo kennen. Diese Begegnung war weichenstellend für sein weiteres Leben. Im selben Jahr folgte eine erste Ausstellung in Montevideo. 1944 wirkte er dann bei der Entstehung der Gruppe und gleichnamigen Zeitschrift Arturo mit. Zwei Jahre später begründete er gemeinsam mit Gyula Kosice, Diyi Laan und Rhod Rothfuss die Bewegung Madí. 1948 zog er nach Paris. Dort stellte er im Folgejahr im Salon des Réalités Nouvelles erste Bilder, Skulpturen und Reliefkunstwerke aus. 1955 kehrte er nach Südamerika zurück und rief in Buenos Aires gemeinsam mit Aldo Pellegrini die Asociación Arte Nuevo ins Leben. Bereits 1956 führte ihn sein Weg jedoch wieder zurück nach Paris. Arden Quin, der für seine Kunstwerke Materialien wie Holz, Karton, Plexiglas und Kunststoffleitungen verwendete, konnte auf zahlreiche Ausstellungen in Europa und auch Japan zurückblicken. Arden Quin war verheiratet mit Sofía Kunst an deren Seite er 97-jährig in seinem Haus in Savigny-sur-Orge bei Paris verstarb.

Auszeichnungen
Vom uruguayischen Außenministerium wurde er mit der Medaille der Republik (Medalla de la República) ausgezeichnet. Montevideo deklarierte ihn als Ehrenbürger (Ciudadano Ilustre) und von der Regierung in Buenos Aires wurde er zum Kulturbotschafter ernannt.

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 30

Weblinks
 Falleció ayer Carmelo Arden Quin (spanisch) in La República vom 28. September 2010, abgerufen am 3. März 2012

Bildender Künstler (Uruguay)
Ehrenbürger von Montevideo
Träger des Premios Konex
Person (Rivera, Uruguay)
Uruguayer
Geboren 1913
Gestorben 2010
Mann

Carmelo Arden Quin


Et shinto-tempel ( jinja?, som betyder "Gud(erne)s sted") er en bygning, hvis hovedformål er at være hus for en eller flere shinto-kami (guder indenfor shinto-religionen i Japan). Den vigtigste bygning i templet bruges til at opbevare hellige genstande og ikke til tilbedelse. Selvom man på dansk og andre ikke-japanske sprog refererer til shinto-helligdommene med et enkelt ord, på dansk "tempel", har de mange forskellige navne på japansk, såsom gongen, -gū, jinja, jingū, mori, myōjin, -sha, taisha, ubusuna eller yashiro.

Strukturelt set er et shinto-tempel karakteriseret af tilstedeværelsen af et honden (kaldes også shinden 神殿), som er et reservat, hvori kami'en findes. Det er dog ikke alle shinto-templer, som har et honden. Nogle templer, især i bjergene, har ikke et honden. Manglen på et honden kan også skyldes, at der i nærheden af templet er en alter-lignende struktur kaldet et himorogi (helligt hegn 神籬) eller et objekt som tiltrækker ånder, et såkaldt yorishiro (依り代). Der er oftest også et haiden (tilbedehal 拝殿).

Der er også miniaturetempler: hokora, som findes langs vejene i Japan. Nogle af de største templer har endda deres eget miniaturetempel. Endvidere findes der mobile templer: mikoshi, som bæres på lange pæle, dog bruges mikoshi'er oftest kun i forbindelse med festivaller (matsuri).

I år 927 e.Kr. blev Engi-shiki (神社本庁) (ordret: procedurer for Engi-æraen) bekendtgjort. Dette værk kategoriserede alle 2.861 eksisterende templer på daværende tidspunkt samt 3.131 af de officielt anerkendte og stadfæstede kami. Siden da er disse tal steget betydeligt. Bureauet for Kulturelle Affærer i Japan anslår at antallet af templer i Japan er 79.467, hvoraf de fleste er forbundet med Association of Shinto Shrines. Nogle templer, fx Yasukuni-templet, er komplet uafhængigt af udefrakommende myndigheder. Der anslås dog, at der er omkring 100.000 shinto-templer i Japan, dog ikke medregnet private templer, som folk har i deres eget hjem eller er ejet af mindre grupper, forladte og forfaldne templer samt det mobile hokora-tempel.

Referencer

Shinto
Templer

Shinto-tempel


දේශපාලන පක්ෂයක් () යනු මැතිවරණ ව්‍යාපාරයන්හී යෙදෙමින් රජයක් තුල දේශපාලන බලතල ලබාගැනිම ට උත්සාහ කරන දේශපාලන සංවිධානයකි. මොවුන් සාමාන්‍යයෙන් මත වාදයක් සහ දෘෂ්ටියක් දරන අතර සමහර විට විවිධ මත දරන කණ්ඩායම් ගණනක එකතුවක්ද විය හැක. සිය දේශපාලන අදහස් හසුරවමින් සහ ප්‍රචාරකරමින් ඡන්දය ලබාගැනිම මේවා සිදූ කරයි.

නිර්වචන

දේශපාලන විද්‍යව තුල පක්ෂ සදහා නිර්වචන ගණනාවක් පවති. මුල් නිර්වචන අවධානය යොමුකලේ පක්ෂවල ආයතනික ස්වභාවය,කාර්යයන් සහ පාර්ශවගතිය පළිබද වයි. ' තෝටිස් ඔන් ද කෝස් ඔෆ් ප්‍රසන්ට් ඩිස්කන්ටෙන්ට් '  නම් 1770 වේ මුද්‍රිත කෘතියේ එඩ්මන් බර්ක් විසින් පහත නිර්වචනය සදහන් කරනු ලැබ ඇත. දේශපාලන පක්ෂයක් යනු එකගවූ ප්‍රතිපත්ති මත එකමුතුව ජාතික අභිලාෂය වෙනුවෙන් කටයුතුකරන පුද්ගල සමූහයකි. 1816 දී බෙන්ජමින් කොන්ස්ටන්ට් මතවාදාත්මක නිර්වචනයක් ඉදිරිපත් කල නමුත් එය මෙතෙක් කල අදළව පැවතියේ අවස්ථාවාදී හෝ ප්‍රයෝජ්‍ය පක්ෂ සදහා නොව මතවාදාත්මක පවුල් වලට අයත් පක්ෂ සඳහා පමණ. ඔහුට අනුව දේශපාලන පක්ෂයක් යනු එකම දේශපාලන මතය දරන මිනසුන් ගේ එක්වීමකි. මාක්ස්වාදීන් සිය මතවාදයේ ප්‍රධාන අදහස වන සිය ගැටුම ආශ්‍රිතව දේශපාලන පක්ෂයක් නිර්වචන කරනුයේ සමාජ පන්තියක සවිඥනක මූලාංග වල එකතුවක් ලෙසනි.

මැක්ස් වේබර් බර්ක්ගේ අදහස පිළිගනිමින් එය වඩාත් සංවර්ධනය කළේ භෟතික ආශාවන් උදෙසා  ක්‍රියාකරන පිරිස්ද නිර්වචනට ඇතුලු කරමින් ඔහුට අනුව පක්ෂයක් යනු නොමිලේ බඳවා ගැනිම මත පදනම් වූ නෑ කමකි. එහි අරමුණ වනුයේ සිය පරමාදර්ශය උදාකර ගැනිම සදහා භෞතික ආශාවන්  සපුරා ගැනිම සදහා නායකයන්ට බලය ලබා ගැනිමය. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු දේශපාලන විද්‍යාඥයෝ වැඩි අවදානය යොමු කලේ පක්ෂවල තාක්ෂණික ස්වරූප සහ මැතවරණ කාර්යයන් පළිබදවය. ඇන්තනි ඩවුන්ස්ට අනුව දේශපාලන පක්ෂයක් යනු මැතිවරණයක දී ජන ජය ලබා රාජ්‍ය පාලනය කිරීමේ චේතනාව සහත පුද්ගල කණ්ඩායමක. සාම්ප්‍රධායික දේශපාලන විද්‍යාඥයෝ අවධානය යොමු කළේ දේශපාලන පක්ෂ මැතිවරණ අපේක්ෂත්වය ප්‍රචාරනය කරන ක්‍රමවේදයන් ලෙසය. ක්‍රොටීට අනුව දේශපාලන පක්ෂයක් යනු ප්‍රතිපත්ති හා පද්ධතින් පළිබදව ජනතාව දැනුවත් කරන, මහජනපාලනය සදහා පුද්ගලයන් බඳවාගන්නා සහ පොදුජනතාව සහ රාජ්‍ය තින්දු ගන්නා පුද්ගලයන් අතර සම්බන්ධතාවක් ගොඩ නංවන විධිමත් සංවිධානයකි.

එසේම කෝල්මන්ට අනුව දේශපාලන පක්ෂයක් යනු තවත් ඒ හා සමාන සංවිධාන සමග කාලානුරූප මැතිවරණ වලදී තරග වදිමින් විධිමත් රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයට සහභාගි වී රාඡ්‍යයේ පිරිස් සහ ප්‍රතිපත්ති වලට බලපෑම් කිරීමේ අරමුණක් ඇති සංවිධානයකි.

එහෙත් සහභාගි කම දේශපාලන පක්ෂයක අතවශ්‍ය අංගයක් ලෙස සමහර දේශපාලන විද්‍යාඥයෝ වඩා පුළුල්  අර්ථයක් ගෙන දෙමින් පවසන්නේ දේශපාලන පක්ෂයක් යනු රාජ්‍ය බලය පාලන කිරීම සහ ජනතා සහ යෝග සදහා වෙනත් මත දරන  කණ්ඩායම් සමග තරග කරන සමාජයේ ක්‍රයාකාරී දේශපාලාන කාරකයන්ගේ එකමුතු බවය.

තවද, බොහෝ රටවල සර්වජන ඡන්ද බලය මැතිවරන පැවැත්වීමට ප්‍රතම දේශපාලන පක්ෂ බිහිවිය හැක.

සූර්යාදිනාත පවසන ආකාරයට බටහිර සමාජ වල බිහිවී ඇති නිර්වචන වලට බටහිර නොවන සමාජවල ඇත්තේ සිමිත භාවිතාවකි. ඔහු පවසන්නේ සංවිධානයේ කාර්යයන් ඉතා වැදගත් වන බැවින්,එම සංවිධානයට තමන්ව දේශපාලන පක්ෂයක් ලෙස හඳුනාගැනිමට වඩා වැදගත් වන්නේ දේශපාලන කාර්යයන් මුල් කර ගනිමින් ගොඩනැගිම බවය.

ආශ්‍රිත
 List of largest political parties
 List of ruling political parties by country
 Lists of political parties by country

මූලාශ්‍ර

Comparative politics
ඡන්ද විමසීම්

දේශපාලන පක්ෂ


Onthophagus phillippsorum é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Krikken & Huijbregts em 1987.

Referências

Ligações externas

phillippsorum
Coleópteros descritos em 1987

Onthophagus phillippsorum


In der Liste der Kulturdenkmale in Walferdingen sind alle Kulturdenkmale der luxemburgischen Gemeinde Walferdingen aufgeführt (Stand: 30. September 2022).

Kulturdenkmal nach Ortsteil

Bereldingen

|}

Helmsingen

|}

Walferdingen

|}

Legende: PCN – Immeubles et objets bénéficiant des effets de classement comme patrimoine culturel national; IS – Immeubles et objets inscrits à l'inventaire supplémentaire

Weblinks

Quelle
 Liste des immeubles et objets beneficiant d'une protection nationales, Nationales Institut für das gebaute Erbe, Fassung vom 12. September 2022, S. 133 (PDF)

Walferdingen
!Kulturdenkmal


الباسكيون (باللغة الباسكية: euskaldunak) هم مجموعة إثنية أوروبية، يتميزون بالتحدث باللغة البشكنشية (اللغة الباسكية)، وبوجود ثقافة مشتركة ونسب جيني مشترك مع الفاسكونيين والأقطانيين القدماء. يُعد شعب الباسك من الشعوب الأصليين ويسكن، على نحو أساسي، منطقة تعرف تقليديًا ببلاد الباسك أو بلاد البشكنش (باللغة البشكنشيَّة: Euskal Herria)، وهي منطقة تقع حول الطرف الغربي من جبال البرانس على ساحل خليج غاسكونيا وتمتد على أجزاء من شمال وسط إسبانيا وجنوب غرب فرنسا.

نبذة تاريخية
نظرًا لأن اللغة البشكنشية (اللغة الباسكية) لا علاقة لها باللغات الهندوأوروبية، فقد ساد الاعتقاد منذ زمن بعيد أنها كانت تمثل الشعب أو الثقافة التي احتلت أوروبا قبل انتشار اللغات الهندوأوروبية هناك. أظهر تحليل شامل للأنماط الوراثية الباسكية أن تفرد شعب الباسك الوراثي يسبق وصول الزراعة إلى شبه الجزيرة الأيبيرية، قبل نحو 7000 سنة. يُعتقد أن الباسكيين هم بقية السكان الأوائل الذين سكنوا أوروبا الغربية، وخصوصًا سكان المنطقة الكانتابرية الفرنسية. ورد ذكر قبائل الباسك في زمن الرومان من قبل المؤرخ اليوناني سترابو والمؤرخ الروماني بلينيوس، بما في ذلك قبائل الفاسكون والأقطان وغيرهما. توجد أدلة كافية لدعم الفرضية التي مفادها أن تلك القبائل كانت في ذلك الوقت، ولاحقًا، تتحدث بنوع قديم من اللغة البشكنشية (انظر: اللغة الأقطانية).

في أوائل القرون الوسطى، كانت المنطقة الواقعة بين نهري إبرة وغارون تُعرف باسم غاسكونيا، وهي منطقة إثنية وموقع سياسي غامض المعالم، وكانت تعمل على مقاومة ضغوط المملكة القوطية الغربيّة الإيبيرية والحكم العربي في الجنوب، فضلًا عن هجوم الفرنجة من الشمال. بحلول مطلع الألفية الأولى، تجزأت أراضي غاسكونيا إلى مناطق إقطاعية مختلفة، مثل سول ولابورد، في حين برزت في جنوب جبال البرانس مملكة قشتالة وبنبلونة ومقاطعات أراغون؛ سوبراربي وريباغوركا (مملكة أراغون فيما بعد) وكونتية بليارش بوصفها الكيانات الإقليمية الرئيسية التي يقطنها سكان شعب الباسك في القرنين التاسع والعاشر.

خضعت مملكة بنبلونة، وهي مملكة الباسك المركزية، التي عُرفت فيما بعد باسم مملكة نبرة، لعملية إقطاعية وخضعت لتأثير جيرانها الأراغونيين والقشتاليين والفرنسيين. حرمت قشتالة مملكة نبرة من سواحلها بغزوها الأقاليم الغربية الرئيسية (1199-1201) تاركة المملكة بوصفها مملكة غير ساحلية. دُمر شعب الباسك بحرب العصابات، وهي حروب حزبية مريرة وقعت بين العائلات الحاكمة المحلية. بعد أن ضعفت الحرب الأهلية في مملكة نبرة، سقطت معظم المملكة في النهاية قبل هجوم الجيوش الإسبانية (1512 -1524). غير أن أراضي مملكة نبرة، الواقعة شمال جبال البرانس، ظلت بعيدة عن متناول إسبانيا التي تزداد قوة. في سنة 1620، صارت مملكة نبرة السفلى مقاطعة في فرنسا.

مع ذلك، تمتع شعب الباسك بقدر كبير من الحكم الذاتي حتى الثورة الفرنسية (1790) والحروب الكارلية (1839، 1876)، عندما ساند الباسكيون ولي العهد كارلوس الخامس وذريته. على جانبي جبال البرانس، فقد شعب الباسك مؤسساته وقوانينه الأصلية التي كانت قائمة أثناء الحكم الأترافي. منذ ذلك الحين، وعلى الرغم من الوضع الحالي المحدود المتمثل في تمتع منطقة إقليم الباسك ومنطقة نبرة المنصوص عليها في الدستور الإسباني بالحكم الذاتي، حاول العديد الباسكيين الحصول على درجات أعلى من التمكين الذاتي (انظر القومية الباسكية)، وذلك من خلال أعمال العنف في بعض الأحيان. دُمجت لابورد، ونبرة السفلى، وسول في نظام أقاليم فرنسا (بداية من عام 1790)، وذلك مع فشل تحقيق جهود شعب الباسك لإنشاء كيان سياسي وإداري خاص بمنطقة محددة حتى الآن. غير أنه في يناير 2017، أُنشئت جماعة واحدة من أجل إقليم الباسك الفرنسي.

الثقافة

إسلوب طبخ الطعام
يُعد المطبخ الباسكي هو صميم ثقافة الباسك، والتي تأثرت بالمجتمعات المجاورة وبالإنتاج الرائع لمأكولات البر والبحر. تُعد ظاهرة المجتمعات التي تعتمد على فن الطهي إحدى سمات ثقافة شعب الباسك في القرن العشرين، وهي تُدعى في اللغة الباسكية باسم (تشوكو)، وهي عبارة عن نوادٍ للطعام يجتمع فيها الرجال لطهي طعامهم والتمتع به. حتى وقت قريب، لم يكن يُسمح للنساء بالدخول إلا ليوم واحد في السنة. تُفتح بيوت عصير التفاح (ساغاردوتيجي)، وهي مطاعم شائعة في جيبوزكوا، لبضعة أشهر حين يبدأ موسم التفاح.

الإنتاج الثقافي
في نهاية القرن العشرين، تعافى الاقتصاد الباسكي بشكل ملحوظ على الرغم من أعمال عنف حركة إيتا (التي انتهت في عام 2010) وأزمة الصناعات الثقيلة. خرج الباسكيون من نظام حكم فرانثيسكو فرانكو بلغة وثقافة متجددة الحيوية. توسعت لغة الباسك جغرافيًا، وقادت المراكز الحضرية الكبرى في بنبلونة وبلباو وبايون ذلك التوسع الكبير، حيث كانت قد اختفت لغة الباسك تقريبًا قبل بضعة عقود فقط. في الوقت الحاضر، يحافظ عدد المتحدثين بلغة الباسك على مستواه من ناحية العدد أو يزداد قليلًا.

شخصيات الباسك البارزة
من بين أبرز شخصيات شعب الباسك خوان سباستيان إلكانو (قاد أول بعثة ناجحة للإبحار حول العالم بعد وفاة فرناندو ماجلان في منتصف الرحلة)، وسانشو الثالث ملك نافارا، وإغناطيوس دي لويولا وفرنسيس كسفاريوس، وهما مؤسسا الرهبنة اليسوعية. دون دييغو ماريا دي غاردوكي إي آريكيبار (1735-1798) وهو أول سفير لإسبانيا لدى الولايات المتحدة. ميجيل دي أونامونو وهو روائي وفيلسوف مشهور في أواخر القرن التاسع عشر والقرن العشرين. الأب ألبرتو هورتادو، إس. جيه، (1901 -1952)، وهو كاهن يسوعي أسس منظومة الإسكان الخيرية هوغر دي كريستو، والتي تعني بيت المسيح، في تشيلي. وفرت تلك المنظومة بيئة شبيهة بالمنزل للمشردين. أسس أيضًا رابطة نقابات العمال التشيلية لتعزيز حركة نقابية تستند إلى التعاليم الاجتماعية للكنيسة الكاثوليكية. كان صديقًا ومخلصًا لكل الفقراء والمشردين. قام البابا يوحنا بولس الثاني بتطويبه في 16 أكتوبر 1994، وقدسه البابا بندكت السادس عشر في 23 أكتوبر 2005.

مراجع

انظر أيضاً
 أرنالدو أوتيغي

إقليم الباسك الكبير
شعوب أصلية في أوروبا
عرقيات مقسمة بحدود دولية
ما قبل الهندو أوروبية
مجموعات عرقية في أمريكا الجنوبية
مجموعات عرقية في الأرجنتين
مجموعات عرقية في الأوروغواي
مجموعات عرقية في المكسيك
مجموعات عرقية في إسبانيا
مجموعات عرقية في تشيلي
مجموعات عرقية في فرنسا
مجموعات عرقية في كوبا
أعلام باسكيون

باسكيون


Furtei (sardisk: Futèi) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 90 meters højde og har 1.629 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 26,11 km² og grænser til kommunerne Guasila, Samassi, Sanluri, Segariu, Serrenti og Villamar.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Furtei


KK Kaštela je hrvatski košarkaški klub iz Kaštel Sućurca. Adresa je Braće Radića 1B, Kaštel Sućurac. Trenutačno nastupa u A-1 ligi.

Povijest
Pokrovitelj kluba je Ribola, po čemu je klub poznat i kao KK Ribola Kaštela. Osnovan je 2001. godine. Sezone 2013./14. pobijedili su u A-2 ligi – Jug i u kvalifikacijskoj ligi za A-1 ligu. U prvoj ligi ostali su dvije godine. Ispali su sezone 2015./16.

Poznati igrači
 Dragan Bender
 Ante Žižić

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica
Facebook
HKS
Eurobasket
Crosarka
Crosport
Basketball.hr

Kaštela
Kaštel Sućurac
Kaštela

KK Kaštela Kaštel Sućurac


عبد الباري قاسم،  ولد في السابع من نوفمبر 1926م بحي (كريتر) في مدينة عدن باليمن، ودرس في صباه القرآن الكريم، والفقه، والحديث، وعلوم اللغة على أبيه، وكان عالمًا معروفًا، ثم درس المرحلتين: الابتدائية والمتوسطة في عدد من مدارس مدينةعدن. أسس صحيفة ومؤسسة 14 أكتوبر.  قُتل في حادث تفجير طائرة الدبلوماسيين، التي كانت المتوجهة من مدينة عدن إلى محافظة حضرموت.

عمله
تعيّن مدرسًا لمواد التربية الإسلامية واللغة العربية في إحدى مدارس مدينة عدن، ثم عمل محررًا صحفيًًّا لفترة قصيرة في صحيفة (الأيام)، ثم سافر إلى المملكة العربية السعودية عام 1375هـ/1955م؛ حيث عمل هناك في إدارة إحدى الشركات حتى عام 1382هـ/1962م، ثم عاد إلى مدينة عدن، ومنها إلى مدينة تعز؛ حيث تعيّن مسئولاً إعلاميًًّا لتنظيم (الجبهة القومية)، ثم عاد إلى مدينة عدن عام 1386هـ/1966م، ومنها سافر إلى حضرموت لتعزيز العمل التنظيمي لـ(الجبهة القومية) هناك، ثم تعين عام 1387هـ/1967م مسئولاً تنظيميًًّا للجبهة في مدينة (لودر)، وبلاد (العواذل)، ومناطق أخرى، ثم تعيّن رئيسًا لمجلس الإدارة، ومديرًاعامًّا لمؤسسة (14أكتوبر) للطباعة والنشر، ورئيسًا لتحرير صحيفة (14 أكتوبر) اليومية التي صدر العدد الأول منها بتاريخ 19/10/1387هـ، الموافق 19/1/1968م، وهو الذي اقترح هذا الاسم للمؤسسة وللصحيفة، وفي عام 1389هـ/1969م تعيّن قائدًا لمحافظة حضرموت، وكُلّف بإعادة ترتيب الأوضاع فيها نظرًا لعلاقته الحسنة بأبناء المحافظة، ثم تعيّن في نفس العام وزيرًا للثقافة والإرشاد، ووزيرًا بالوكالة لوزارة التربية والتعليم، وعضوًا في اللجنة التنظيمية لـ(الجبهة القومية)، ثم استقال من منصبيه الوزاريين عام 1390هـ/1970م؛ فتعيّن سفيرًا مفوضًا فوق العادة لجمهورية اليمن الديمقراطية في الصومال، وافتتح في العام التالي سفارتي اليمن الديمقراطية في كلٍّ من: كينيا، وتنزانيا، وتعيّن سفيرًا غير مقيم، إضافة إلى عمله السابق.

موهبته الأدبية
ظهرت موهبته الأدبية في كتابة الشعر والقصة في سن مبكرة، ونشر عددًا من أعماله الأدبية في صحيفتي: (فتاة الجزيرة)، و(الأيام)، وشارك في تأسيس (النادي الثقافي) في مدينة عدن.

في المجال السياسي
التحق بحركة (القوميين العرب) منذ تأسيسها، والتحق بالفرقة اليمنية المتطوعة للدفاع عن فلسطين عام 1367هـ/1948م، وأثناء عمله في المملكة العربية السعودية سافر إلى مصر ضمن طلائع المتطوعين للدفاع عن مصر ضد العدوان الثلاثي عام 1376هـ/1956م، وبعد عودته إلى اليمن؛ شارك في تأسيس تنظيم (الجبهة القومية)، وشارك في مؤتمرها الأول، وفي وضع "الميثاق الوطني"، الدليل النظري للجبهة، ثم تنقل في عدد من المناصب الفكرية والتنظيمية داخل الجبهة، وعُرف باسمه التنظيمي (حسين عبّاد)، وفي المؤتمر الرابع للجبهة عام 1388هـ/1968م تعيّن عضوًا في القيادة العامة للجبهة، وعضوًا في اللجنة التنفيذية، واختير في العام نفسه مبعوثًا شخصيًًّا للرئيس قحطان الشعبي إلى أندونيسيا؛ لإقامة علاقات دبلوماسية مع اليمن.

المؤتمرات
حضر عددًا من المؤتمرات المحلية والدولية؛ منها: المؤتمر القومي الأول لقادة الإعلام العربي، الذي عقد في مدينة القاهرة بدعوة من الرئيس جمال عبد الناصر عام 1388هـ/1968م، وترأس وفد اليمن الديمقراطية في مؤتمر البرلمانيين العرب الذي انعقد في القاهرة عام 1390هـ/1970م.

وفاته
قُتل في 30 أبريل 1973م مع عدد من الدبلوماسيين من أنصار الرئيس المخلوع قحطان الشعبي في حادث الطائرة المتوجهة من مدينة عدن إلى محافظة حضرموت، والمعروفة ب"طائرة الموت"، فانفجرت في أجواء محافظة شبوة وذلك عقب انتهاء مؤتمر الدبلوماسيين الأول الذي دعت إليه القيادة السياسية في عهد الرئيس سالم ربيع علي.

مراجع

سياسيون يمنيون مغتالون
ضحايا حوادث الطيران في اليمن
مواليد 1926
مواليد في عدن
وفيات 1973

عبد الباري قاسم


Johann Koenigsberger ( Heidelberg, 7 de maio de 1874 — Freiburg, 3 de dezembro de 1946) foi um físico alemão, mineralogista e membro do parlamento da República de Baden (Baden Landtag). Notabilizou-se pelos seus trabalhos pioneiros sobre o magnetismo das rochas.

Biografia
Johann Koenigsberger nasceu em Heidelberg, filho do matemático e professor Leo Königsberger. Cursou o ensino secundário na sua cidade natal, prosseguindo estudos em ciências naturais e matemática nas Universidades de Heidelberg, de Berlim e de Freiburg entre 1892 e 1897.

Em 1897 doutorou-se na Universidade de Berlim e passou a trabalhar como assistente no Instituto de Física de Freiburg da Universidade de Freiburg (hoje designado por Physikalisches Institut Albert-Ludwigs-Universität). Três anos depois obteve habilitação para a docência e de 1904 a 1935 nomeado professor extraordinário de física matemática naquela Universidade.

Como voluntário na Grande Guerra, de 1914 a 1916 pertenceu à infantaria e à companhia de soldados velocipedistas de Neu Breisach (Radfahr-Kompanie Neu Breisach), na Alsácia. Koenigsberger também esteve envolvido em eventos políticos. De 1919 a 1921, representou o Partido Social Democrata da Alemanha no Landtag da República de Baden. Em 1936, a sua ascendência judaica foi determinada pelo Serviço Imperial de Investigação de Ascendência (o Reichsstelle für Sippenforschung), o departamento de determinação da pureza racial, o que implicou o fim da sua carreira docente.

Referências

Ligações externas
 Redebeiträge (discursos) de Johann Koenigsberger na Assembleia Estadual de Baden nas coleções digitais da Badischen Landesbibliothek

Cientistas da Alemanha

Johann Koenigsberger


Pietro Lasagni (Caprarola,  - Roma, ) foi um cardeal da Cúria da Igreja Católica Romana .

vida
Lasagni, vindo de uma família rica, estudou no seminário de Rieti a partir de 1828 e depois no Seminário Romano. Em maio de 1840, ele recebeu seu doutorado em direito canônico. Já em 17 de dezembro de 1836 havia recebido a ordenação sacerdotal .

Ele foi para Paris e em 1842 tornou-se secretário do Internuntius lá e em 1843 auditor da nunciatura. Em janeiro de 1846 ele presenteou o arcebispo de Aix, Joseph Bernet, que foi criado cardeal, com o barrete vermelho, e em 1850 assumiu a mesma tarefa com seu superior imediato, o núncio na França Raffaele Fornari. Em 1851 ele retornou a Roma e foi em 1853 pelo Papa Pio IX. nomeado delegado apostólico em Viterbo. De 1856 a 1859 Lasagni ocupou o mesmo cargo em Forlí. Depois que a conexão de Forlis com o Reino da Itália se tornou aparente e Lasagni se recusou a tomar medidas repressivas, ele foi acusado pelo Cardeal Secretário de Estado Giacomo Antonelli inatividade em junho de 1859. L'Osservatore Romano , por outro lado, elogiou a decisão de Lasagni em 1859 em um obituário de 1885. Quando voltou a Roma, foi particularmente responsável por cuidar dos pobres. Em 1863 tornou-se clérigo da Câmara Apostólica e em 1868 tornou-se delegado apostólico na província de Frosinone, cargo que ocupou até 1870. 1875 nomeou-o Pio IX. Secretário da Congregação Consistorial, Colégio Cardinalício e Conclave. Nesta última capacidade, ele também esteve envolvido no conclave de 1878.

Papa Leão XIII levou Lasagni em 13 de dezembro de 1880 in pectore ao Colégio dos Cardeais. Em 1882 a nomeação foi tornada pública e o Cardeal Lasagni tornou-se Cardeal Diácono de Santa Maria della Scala . Em março de 1885 tornou-se secretário dos memorandos papais.

O cardeal Lasagni morreu um mês depois e foi sepultado no cemitério Campo Verano , em Roma.

Ligações externas

 Fiche  sur le site fiu.edu

Naturais de Caprarola
Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII

Pietro Lasagni


An Ficinia clandestina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johann Otto Boeckeler. An Ficinia clandestina in nahilalakip ha genus nga Ficinia, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Ethiopia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ficinia

Ficinia clandestina


L'église de Nossa Senhora da Glória do Outeiro, ou église impériale de Nossa Senhora da Glória do Outeiro, mieux connue simplement sous le nom d'Eglise de Gloire, se dresse au sommet d'Outeiro da Glória, dans le quartier de Glória, dans la ville de Rio de Janeiro, au Brésil. Construite en 1730, elle est considérée comme l'un des joyaux de l'architecture coloniale au Brésil et est l'un des monuments les plus caractéristiques de la ville. Compte tenu de son emplacement élevé, elle est facilement visible depuis le Parc de Flamengo et ses environs.

Caractéristiques
Avec ses murs blanchis à la chaux, encadrées par des pierres de granit, elle est l'une des premières églises coloniales brésiliennes avec un plan polygonal dans le style baroque. Les antécédents portugais de ces églises se retrouvent à Lisbonne, comme dans l'Igreja do Menino Deus (commencée en 1711) par l'architecte royal João Antunes. Dans le Brésil colonial, des églises à plan polygonal sont construites à la fois à Recife (église São Pedro dos Clérigos, commencée en 1723) et à Salvador (église Nossa Senhora da Conceição da Praia, commencée en 1739). La forme générale de l'église, de deux octogones avec une tour à l'entrée, n'a pas d'antécédents au Brésil et pas d'antécédents clairs au Portugal.

Chapelle Impériale
Après leur arrivée à Rio de Janeiro en 1808, la famille royale portugaise a eu une prédilection particulière pour l'église. Dans l'église, en 1819, la première fille de Dom Pedro I et de Dona Leopoldina, la princesse Maria da Glória, future reine Maria II du Portugal, a été baptisée. Dès lors, tous les membres de la famille impériale y ont été baptisés, y compris Dom Pedro II et la princesse Isabel. En 1839, Dom Pedro II accorda le titre « impérial »  à la confrérie, qui devint désormais connue sous le nom de « Confrérie impériale de Nossa Senhora da Glória do Outeiro ».

Protection et restauration
L'édifice est répertorié par l'Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional. Récemment, l'église a été restaurée avec l'aide de la Banque nationale de développement économique et social, grâce à une somme de 991 900 réals (2006).

Galerie

Liens externes
 « Página oficial da Igreja da Glória. »
 Visite virtuelle de la Confrérie Impériale de Nossa Senhora da Glória do Outeiro Produit par la Collection Caroline Lorraine

Architecture baroque au Brésil
Édifice religieux à Rio de Janeiro
Édifice religieux du XVIIIe siècle au Brésil
OuteiroÉgliseNotreDameGloire
Édifice religieux fondé en 1714
OuteiroÉgliseNotreDameGloire
Édifice religieux achevé en 1730
OuteiroÉgliseNotreDameGloire

Église Notre-Dame de Gloire d'Outeiro


Ahmetbeyler aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Ahmetbeyler, Göynük, Bolu'nun Göynük ilçesine bağlı köy
 Ahmetbeyler, Bergama, İzmir ilindeki bir yerleşim merkezi

Ahmetbeyler


Nahija Kafr Nabl () je nahija u okrugu Ma'arrat al-Nu'man, u sirijskoj pokrajini Idlib. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 67.460 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Kafr Nabl.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Idlib

Kafr Nabl (nahija)


නාමෙල් වීරමුණි (ඉංග්‍රීසි: Namel Weeramuni) යනු  ප්‍රවීන චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරයෙකි. ඔහු එංගලන්තයයේ නීතිඥ වරයෙක්දවේ.

නාමෙල් වීරමුණි  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

කාලාත්‍රයා = මාලනී

ආශ්‍රිත
  නාමෙල් වීරමුණිගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු කලා කරුවන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

නාමෙල් වීරමුණි


Tetsuo Sugamata (født 29. november 1957) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1978||1||0
|-
|1979||0||0
|-
|1980||7||0
|-
|1981||3||0
|-
|1982||6||0
|-
|1983||5||0
|-
|1984||1||0
|-
!Total||23||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Tetsuo Sugamata


Paul Franklin Dano ()  un actor, producător, cântăreț și muzician american.

Dano și-a început cariera pe Broadway înainte de a debuta în cinematografie în filmul O nouă viață (2000). El a câștigat  Premiu Independent Spirit pentru cel mai bun debutant pentru rolul din L. I. E. (2002) și a primit premii pentru rolul lui Dwayne Hoover în Little Miss Sunshine (2006). Pentru rolul său din Va curge sânge (2007) a fost nominalizat pentru Premiul BAFTA pentru cel mai bun actor.

Dano a primit, de asemenea, premii pentru roluri precum John Tibeats în 12 ani de sclavie (2013) și Alex Jones în Prizonieri (2013). Interpretarea muzicianului Brian Wilson din Love & Mercy (2014) i-a adus un o nominalizare la Globul de Aur la categoria cel mai bun actor.

Viața timpurie
Dano s-a născut în New York ca fiu al lui Gladys (născută Pipp) și Paul A. Dano, afacerist. El are o soră mai mică pe nume Sarah. Dano și-a petrecut primii ani din copilărie în New York City și a studiat la Școala Browning

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1984
Americani de origine austriacă
Cehi americani
Americani în viață
Actori americani din secolul al XXI-lea
Actori din statul Connecticut
Oameni din Manhattan

Paul Dano


Tammie Jo Shults () a fost una din primele femei-piloți de luptă din US Navy, în prezent fiind pilot civil la compania Southwest Airlines.

În vârstă de 56 de ani, ea este eroina zborului New York - Dallas din 17 aprilie 2018 al unui avion al companiei Southwest Airlines, ce a aterizat forțat la Philadelphia. Acest lucru s-a întâmplat din cauza exploziei unuia dintre motoarele aeronavei Boeing 737-700. Tammie Jo Shults a rămas perfect calmă, anunțând controlorii de zbor: "Avem o parte a avionului avariat, așa că va trebui să încetinim puțin".
În urma exploziei unuia dintre motoare, o fereastră, aripile și fuzelajul au fost puternic afectate, o persoană murind, fiind parțial aspirată prin spărtura făcută de un fragment din motor, iar alți șapte pasageri au fost grav răniți.
În ciuda acestui dezastru, Tammie Jo Shults a reușit să mențină avionul sub control și să aterizeze pe o pistă a aeroportului din Philadelphia.

Referințe

Nașteri în 1962
Aviatori americani
Supraviețuitori ai accidentelor aviatice
Femei aviator
Ofițeri ai United States Navy
Oameni în viață

Tammie Jo Shults


Le Stade de Saint-Jean est un stade polyvalent situé dans le quartier Saint-Jean de Saint-Barthélemy, une collectivité d'outre-mer française dans les Caraïbes. C'est le seul stade de l'île et accueille actuellement les matchs des équipes locales de rugby et de l'équipe nationale de football de Saint Barthélemy.

Histoire
Le stade a été construit à l'origine quelque temps avant 1979 et avait régulièrement de mauvaises conditions au niveau du sol et d'herbe. En 2010, Roman Abramovich, milliardaire russe et propriétaire du Chelsea FC, a acheté une propriété personnelle sur l'île et a fait un don de 3 millions d'euros pour rénover le stade. La rénovation comprenait l'installation d'un gazon artificiel et d'une piste d'athlétisme. Peu de temps après l'achèvement, le stade a été inauguré avec un match de football de célébrités qui comprenait les anciens professionnels Robert Pires et José Touré et le coureur de Formule 1 Paul Belmondo.

La reconstruction du stade et l'ajout d'un complexe attenant pour les équipes visiteuses ont permis à l'équipe nationale de football de Saint-Barthélemy de disputer son premier match à domicile en 2010 face à l'équipe de football de Saint-Martin. Après le passage de l'ouragan Irma, Abramovich a financé les réparations du stade.

Références

Sport à Saint-Barthélemy

Stade de Saint-Jean


La Verdad TV fue un canal autonómico privado de la Región de Murcia perteneciente al grupo Vocento (diario ABC, diario La Verdad, y una serie de importantes diarios regionales) que emitió por TDT en toda la región.

Su frecuencia ahora es usada ahora por Metropolitan TV, del grupo Smile Advertising, que posee el Grupo Canal Catalá dueño de Canal Català TV cuyo presidente, Nicola Pedrazzoli, es próximo a Berlusconi y a su grupo italiano Mediaset, dueño del gigante conglomerado de TV en España que es Mediaset España.

Historia

Etapa en el Grupo Vocento. Despidos por una parte, sueldos millonarios por otra
Antes de que existiese La Verdad TV había un canal que se llamaba Canal 6 Murcia, que contenía varios informativos y programas de contenido regional (como Jo, Qué Noche! o Latidos Urbanos), el cual fue reemplazado por La 10 Región de Murcia, que ya empezaba a emitir más contenido nacional, y menos local hasta que La 10 comenzó a emitir a nivel nacional. Luego ésta fue realquilada al grupo Viacom para su canal Paramount Channel, junto con otras licencias. (Así, el grupo Vocento se desentendía de las licencias de emisión nacionales otorgadas en la época de José María Aznar, realquilándolas, quedándose sólo con los canales autonómicos).

Entonces, el canal pasó a llamarse "La Verdad TV", en un intento de unir el canal de TV con su homólogo de la prensa escrita, el diario La Verdad, cuyo potencial humano y profesional era incuestionable para reflotar el canal y realizar una programación interesante.

Pero, alguien decidió que se emitiera muy poca programación regional (algún noticiario diario y poco más) entre la teletienda que ocupaba gran parte de su programación, el resultado fue que Vocento no pudo mantenerlo, a pesar del capital humano que el diario La Verdad y el Grupo Vocento poseían.

Como era de esperar tras esa decisión, el resultado fue desastroso para el canal de TV y se tuvo que recurrir a la salida fácil del despido de trabajadores del diario La verdad,
(a pesar de que, por ser un medio afín al PP, los ingresos en publicidad y las páginas de 1.000 a 6.000 euros no cesaban desde todos los ámbitos de la administración autonómica y municipal del gobierno de Valcárcel), recurriendo también a despidos en otros diarios regionales del grupo,, despidiendo a mil trabajadores de Vocento y cerrando ediciones, gastando 163 millones de euros en indemnizaciones, sobre todo por el cierre del diario Qué! adquirido por Vocento anteriormente, llegando al extremo de vender rotativas (los centros de impresión) para hacer caja.

Como es lógico, esta situación hizo que se perdiera difusión, y el hecho de que los directivos cobraran sumas millonarias causó discrepancias y ciertas críticas moderadas, tildando al consejero delegado de Vocento, Luis Enríquez Nistal de "insaciable" por tanto despido, y llegando a publicarse los sueldos millonarios en el libro Traficantes de Información: La Historia Oculta de Los Grupos de comunicación, de Pascual Serrano, donde se explica que los directores generales del grupo se repartieron 1.631.000 euros, y los 14 consejeros otros 4.879.000 euros, y el exconsejero delegado de Vocento, José Manuel Vargas, recibió una indemnización de 3.120.000 euros tras renunciar al cargo. Otro exconsejero delegado, Belarmino García se llevó 2.980.000 euros,, directivos que disfrutaban de convenciones y banquetes por todo lo alto en las habitaciones más costosas de hoteles de lujo, hechos que destacan el contrate entre el sistema de despido aplicado a los trabajadores de La Verdad, con los millonarios blindajes de los directivos del grupo.

En la Región de Murcia, algunos periodistas le hicieron frente al miedo (que actualmente reina en los trabajadores de los medios murcianos con problemas de manipulación informativa o laborales), y hablaron libremente, solidarizándose con sus compañeros de La Verdad TV. Un medio murciano se hizo eco del autor Pascual Serrano y de su libro "Traficantes de información. La historia oculta de los grupos de comunicación españoles", mismo medio murciano donde se destacó el pasado franquista de los accionistas de La Verdad y de su Grupo, Vocento, donde en más de una ocasión se ha homenajeado a franquistas. o nazis

En este punto termina la andadura de La Verdad TV. Hoy en día el grupo Vocento continúa comprando empresas para liquidarlas, repartiéndose las millonarias ganancias entre sus altos directivos. Después de hacer lo mismo con el diario Que!, preparan su siguiente ataque al Grupo Voz que, a pesar de la crisis y contrastando enormemente con la gestión de La Verdad TV, mantiene con bastante buena salud y audiencias su canal de TDT llamado VTelevisión, debido a su apuesta por los informativos, magazines, y económicos contenidos regionales, todos ellos de producción propia. Para ilustrar, un ejemplo: "El Rincón de Cañita", donde el popular cantante "Cañita Brava" comenta la actualidad y recomienda nuevas recetas al Gobierno para salir de la crisis. También hace un exhaustivo análisis del movimiento 15 M.

Etapa del grupo Canal Catalá (Canal Català TV) y Smile Advertising
Desde agosto de 2012, la frecuencia es utilizada por Metropolitan TV, del grupo Canal Catalá y Smile Advertising cuyo presidente, Nicola Pedrazzoli, es próximo a Berlusconi y a su grupo italiano Mediaset, dueño del descomunal conglomerado de TV en España que es Mediaset España. Ya se reunió con Esteban González Pons para crear una televisión afín al PP, y una "Intereconomía independentista".

Véase también
 Grupo Vocento
 Despido laboral
 Desfalco
 Manipulación política
 Manipulación mediática
 Televisión terrestre en España
 Grupos mediáticos españoles

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos
 La Verdad TV
 El control de los medios de comunicación (Noam Chomsky)  y otro

Cadenas de televisión autonómica de la Región de Murcia

La Verdad TV


Cahiliye Dönemi  ( cāhilīyye, "bilgisizlik"), İslamî literatürde Arap toplumunun İslam öncesi dönemine verilen ad. Cahiliye terimi, gerek Kur'an'da gerekse hadislerde Arapların İslam'dan önceki inanç, tutum ve davranışlarını İslam döneminkinden ayırt etmek veya benimsemek için kullanılmıştır.

İslami öğretiye göre insanlık tarihi ilk insan ve ilk peygamber kabul edilen Âdem ile başlar ve baştan beri tek Allah'ın dini geçerlidir. Bu öğreti insanların zaman zaman putlar icat ederek hak yoldan saptıklarını, Allah'ın peygamberler göndererek cahilliğe ve bilgisizliğe sapan bu insanları uyardığı ve doğru yola hidayet ettiğini, peygamberleri dinlemeyenleri de helak ederek cezalandırdığı temellendirmesi üzerinden yazılır. Bu öğretiye göre insanlığın en son sapıtması "Cahiliye dönemi" olarak adlandırılan İslam öncesi dönemde olur ve bu dönemin düzeltilmesi için de peygamber Muhammed gönderilir. Dönem tanımsal olarak İslamın ortaya çıkışıyla son bulur.

Rivayet kültürüne dayalı eserlerin dışında tarih bilimi açısından İslamın erken tarihi, ne zaman ortaya çıktığı, hangi coğrafyada doğup dünyaya yayıldığı konusu günümüzde belirsizliğini korumakta, bu konuda Mekke'nin yanında Petra başta olmak üzere farklı coğrafyalara işaret eden teoriler ileriye sürülmektedir. Tartışmalarda geleneksel anlayışın işaret ettiği Hicaz bölgesi dışında; Petra, Petra'nın kuzeyinde bir bölge, Kufe ve Hire (Güney Irak) bölgeleri de öne çıkmaktadır.

Sosyal hayat ve tapınma

İslami ''POPO!'' diye bağırdı ve öğretiye göre İslam öncesi Arapları tek ve yaratıcı bir Tanrı'nın yanında, onlara yarar ve düşmanlarına karşı üstün gelmelerini sağladıklarına inandıkları başka tanrılara da tapınmaktaydılar.

Arap yarımadasında değişik şehirler (Kuzeyde Petra ve Palmira) önemli ticaret ve hac merkezleriydiler.
Arap kabileleri savaşın yasak olduğu hac mevsiminde, bayram havası içerisinde düzenlenen panayıra, festivale katılırlar, kendi putlarına dua, secde ve tazimde bulunurlar, yine ''POPO!'' diye bağırıp kendi putlarının etrafında tavaf etti, kurban kesti, sadaka verdi. Daha sonra her kabile Kâbe'yi tavaf ederlerdi. Bu tavaf genellikle çıplak olarak gerçekleştirilirdi. Söz konusu ziyaretlerde tanrılara çeşitli hediyeler sunarlar, güzel kokular serperler, adak hayvanlarını kurban ederler, hatta bu ziyaretlerin öncesinde oruç tutarlardı. Bu dönem Arapların, ölüleri gusül ettirdikleri, yıkadıkları ve kefenledikleri de bilinmektedir. Putların önünde fal okları çekerler, kuşların uçuşuna göre kehanette bulunurlar, nazardan korunmak için muska ve tılsımlara başvururlardı. Hac ve tapınım, kendileri için bir korunma olarak kabul edilirdi. Ayrıca şeytan taşlama, telbiye gibi eylemleri gerçekleştirirler, Hacerü'l-esved'e de büyük saygı duyarlardı. Araplar Safa ve Merve tepelerine konumlandırılan İsaf ve Naile isimli putlara da saygı ziyaretleri yaparlardı.

Cahiliye Dönemi'nde Araplar, göçebe kabile hayatı yaşıyorlardı. Bir tür özerk yönetimin egemen olduğu kabilelerde, yaşlılar arasından seçilen başkanların (seyit, şeyh), yetkileri sınırlıydı. Cahiliye Dönemi'ndeki Arap toplumunun temel özelliği olan kabile içi bağlılık ve başka kabilelere üstünlük duygusu, bitmez tükenmez kan davalarının ve savaşların da başlıca nedeniydi. Şiddet, yağmacılık, tutsakları köle olarak kullanma, özellikle kadının köleleştirilmesi ve bir mal gibi alınıp satılması olağandı. Kadının böylesine aşağılanması, kız çocuklarının bir ayıp olarak kabul edilmesine neden olmuştu. Bu yüzden kız çocukları doğar doğmaz ya da altı yaşından önce diri diri toprağa gömülürdü.

Şiir
Arapların çok geniş bir şiir birikimi mevcuttu. Henüz yazıya geçmemiş olan Eski Arap Şiirin asırlarca hafızalarda yer alabilmesinin nedeni; şiirin Arapların hayatında ne denli önemli olduğu, ve Arapların duygularına hitap etmesiyle doğrudan alakalıydı.

Şairler hangi tabakadan olurlarsa olsunlar halkın ortak duygularına hitap ederlerdi. Siyasette şairler önemli bir konumda ve herkesin üstünde bir itibara sahip idi ve mensubu olduğu kabilenin sözcüsü kabul edilirdi. Mensubu olduğu kabile şairden; hayatlarını, hissettiklerini, geçmişte yaşadıklarını, zaferlerini, düşmanı olduğu kabileye karşı olan kinlerini anlatmasını ister ve şairin o güzel sözlerinde can bulmasını isterlerdi.

Şairin, cinlerle alakası olduğuna inanan Arap Halkı, şairlerin hicivlerinden korkarlar, onları methetmeleri için her türlü özveride bulunurlardı. Böylesine tesirli sözler söylediklerine inandıkları şairlerin methettikleri insanlar toplumda saygın yere gelirler, ticaretteki konumu yükselir ve kızları ya da erkek çocukları var ise rahat ve kolaylıkla evlenebilirlerdi.

Şairlerin diğer önemli bir işlevleri ise; tarihi olayların kaydedicileri olmalarıdır. Şairlerin şiirlerinde; savaşlar, kabileler arasında geçen olaylar, bulundukları ortamlarının tasvirleri, o döneme ait gelenek ve görenekler olmak üzere o dönemi anlatan bilgilere erişilebilirdi.

Soyluluk düşüncesi, soylar bilgisini (ilm-i ensab) en önemli bilgi durumuna getirmişti. En önemli sanat şiirdi. Araplar soyluluklarını, soylarının üstün niteliklerini şiirle dile getirirler, düşmanlarına şiirle meydan okurlardı. Doğa, cahiliye şiirinin ön plandaki konusudur. Cinsel tutkular, gelenekler, şarap, kumar ve savaş, yiğitlik, soyluluk iddiası, çevre, gök, bulut, yer ve kum, deve ve at, yolculuklar, anılar bu şiirin başlıca öğeleridir. Topluma mal olmuş şiirler, en çok da soylara ilişkin şiirler belleklerde korunur, bunları ezberlemeyi iş edinmiş raviler aracılığıyla kuşaktan kuşağa aktarılırdı.

Şairleri şiir söylemeleri için teşvik eden faktörler şunlardı:

 Panayır adı verilen büyük pazarlar,
 Kabileler arası çekişmeler,
 Şairlerin korunması ve toplumda önemli yere sahip olmaları,
 "Edebî tenkit" adı verilen edebî sanat.

Döneme ilişkin rivayetler ve Müslümanların iddiaları
İslamda döneme bu adın verilmesine neden olarak, "bilgisizlik" anlamında cahillikten çok, ahlaksal olgunluk ve inceliğin karşıtı anlamında cahilliğin, o dönemde yaygın oluşu gösterilir. Kur'an'da "cahiliye" teriminin geçtiği dört ayetten özellikle üçü, bu yöndedir. Maide Suresi'nin 50. ayetinde Muhammed'e, insanlara Allah'ın indirdikleriyle hükmetmesi emredilir ve bundan hoşlanmayanlara "cahiliye hükmü"nü mü aradıkları sorulur. Ahzâb Suresi'nin 33. ayetinde, Peygamber'in eşlerine "eski cahiliye kadınlarının yaptığı gibi açılıp saçılmayın" denilir. Fetih Suresi'nin 26. ayetindeyse, inkarcıların kalplerindeki kızgınlık, "hamiyet-i cahiliye" (gerçeğe karşı harcanan emek) biçiminde nitelenir. Muhammed de "cahiliye" terimini, zaman zaman o dönemdeki ahlak ve gelenekleri yermek amacıyla kullandı. Veda Hutbesi denilen ünlü konuşmasının bir yerinde "Biliniz ki cahiliye işlerinden olan her şeyi ayaklarımın altına almış bulunuyorum" dedi. Bilali Habeşi'yi "kara kadının oğlu!" diyerek küçümseyen ünlü sahabelerden Ebu Zer'i, Peygamber "Onu, anasının renginden dolayı azarlıyorsun; demek ki sende hala cahiliye huyu yaşamaktadır" sözleriyle azarladı.

Kadının durumu
Cahiliye Dönemi'nde kadınlar alt tabaka insanı olarak görülmüştür. Bu dönem şiirlerindeki kadın algısı sosyal hayata yansımamıştır. Çok eşli evlilik yaygındı ve bunun bir sınırı yoktu. Fuhuş bir meslek gibi görülüyordu. Köle sahipleri, kölelerini bu işe zorlamaktaydı. Kadınlar babalarının veya eşlerinin miraslarından pay alma hakkına sahip değildi. Evlatlar isterlerse babalarının ölümünün ardından üvey anneleriyle evlenebiliyordu. Boşanma hakkı da tıpkı çok evlililik gibiydi. Bir erkek istediği kadar kadını boşama hakkına sahipti. Bu dönemde kız çocuğuna sahip olan soylu kişiler bunu bir utanç kaynağı olarak görmekteydi. Hatta bazı kişiler kız çocuklarını öldürmekteydi. Esir kadınların da diri diri toprağa gömüldüğü yönünde kaynaklar mevcuttur.

İslam tarihçileri Yedinci yüzyıl Arabistan'ında, kız çocuklarının öldürülmesinin yaygın olduğunu ifade ederler. Ancak kaynaklarda yer alan bilgiler, gerek dinî kaygılarla gerekse başka sebeplerle Câhiliyye dönemini yermek amacıyla epeyce abartılmıştır.

Bu durum bilim adamları tarafından, kadınların bu toplumlarda "mülkiyet" olarak görülmesine bağlanıyor. Kimileri, kızlarının sefalet içinde yaşamasını önlemek için annelerin çocuğu öldürmüş olabileceğini düşünüyor. Kur'anda bu konuya işaret eden ve kınayan bir ayet bulunmaktadır.

Modern cahiliye
Yeni İslamcı hareketlerden Müslüman Kardeşler teşkilatının fikir önderleri günümüz dünyasını "modern cahiliye" olarak nitelendirerek kurtuluşun İslam'ın köklerine dönerek gerçekleşebileceği savını ileri sürmüşlerdir.

Kaynakça

Arapça deyişler
İslam tarihi
İslam terimleri

Cahiliye Dönemi


Türkiye Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı. Türkiye'de zihinsel yetersiz çocukların eğitimi ve korunması için faaliyet gösteren bir sivil toplum kuruluşudur. Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı'nın temel hedefi, Türkiye'de zihinsel yetersiz çocukların yeterli eğitim, rehabilitasyon ve bakım şartlarına kavuşabilmeleri için gerekli olanak ve ortamları yaratmak, meslek kazanmalarına yardımcı olmak, uzun vadede bu şartların kalıcılığını güvence altına almak ve kimsesiz zihinsel yetersizlere yaşamları boyu sahip çıkmaktır.

Tarihçe
Makbule Ölçen Başkanlığında bir grup gönüllü tarafından 8 Mart 1982'de Ankara'da kuruldu.

1983 yılında Gölbaşı ilçesinde 155 dönüm araziyi Devletten sembolik ücretle satın alarak, Almanya Büyükelçiliği tarafından sağlanan destekle, bir yönetim binası, bir eğitim binası ve bir yatakhane binasından oluşan, 30 gündüzlü, 10 yatılı öğrenci kapasiteli "Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi" yapıldı.

1986 yılından başlayarak şube sayısı hızla arttı ve birkaç yıl içinde 21 şube kuruldu. Ancak ekonomik sıkıntılar ve deprem felaketi nedenleriyle 6 şube kapanmak zorunda kaldı. Bugün 15 şube çalışmalarını sürdürmekte ve 1500'e yakın zihinsel yetersiz çocuk ile ailelerine hizmet sunmaktadır.

2000 yılında toplanan Genel Kurulda, yaşamını zihinsel yetersizlere adamış ve eğitimin ilk meşalesini yakmış olan Makbule Ölçen, kendi isteğiyle Genel Başkanlık görevinden ayrıldı ve oybirliğiyle Onursal Başkan seçildi.

Dış bağlantılar
 Vakfın resmi web sitesi

Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı
1982'de kurulan dernekler ve vakıflar


Gaimardia može označavati:
 Gaimardia (Plantae) Gaudich., biljni rod iz porodice Restionaceae R.Br.
 Gaimardia (Animalia) Gould, 1852, rod škokjkaša iz porodice Gaimardiidae

Gaimardia


{{Infocaseta Personaj
| nume               = Ernest P. Worrell
| imagine            =
| descriere_logo     =
| creat_de           = Carden & Cherry
| jucat_de           = Jim Varney
| prima_apariție     = Dr. Otto and the Riddle of the Gloom Beam| specie             = Om
| gen                = Masculin
}}
Ernest Powertools Worrell este un personaj fictiv din seria de desene animate americană Ernest Goes to Camp''.

Personaje de desen animat
Personaje fictive

Ernest P. Worrell