Alopurinolul este un medicament, analog structural al hipoxantinei, ce inhibă formarea acidului uric (din grupul inhibitorilor de acid uric), folosit mai ales în tratamentul gutei.
Împiedică formarea acidului uric prin inhibarea xantinoxidazei, o enzimă care catalizează conversia hipoxantinei în xantină și a acesteia din urmă în acid uric, produsul final al metabolismului purinei în organism.
Ca urmare, diminuează uricemia (creșterea nivelului de acid uric în sânge) și uricozuria  (eliminarea acidului uric prin urină) în guta cronică, litiaza urică, hiperuricemiile din boli hematologice canceroase.
Alopurinolul este indicat în tratamentul gutei, hiperuricemiei primare, în profilaxia și tratamentul hiperuricemiei secundare asociată cu afecțiuni hematologice la bolnavii cu leucemie, limfoame sau alte boli canceroase aflați sub tratament cu citostatice sau sub radioterapie, în profilaxia și tratamentul nefropatiei primare a acidului uric, cu sau fără simptome de gută, în profilaxia și tratamentul urolitiazei și al formării de calculi de oxalat de calciu, asociate cu hiperuricozurie, în sindrom Lesch-Nyhan.
Alopurinolul este folosit mai ales în tratamentul gutei asociate cu insuficiența renală sau dacă medicamentele uricozurice sunt ineficiente sau nu sunt bine tolerate de organism.
Tratamentul cu alopurinol nu trebuie inițiat în timpul unui atac de gută deoarece poate precipita apariția de noi atacuri.
Tratamentul cu doze reduse, mărite treptat, trebuie să înceapă la un interval de una sau două săptămâni după criza de gută.
Tratamentul cu alopurinol nu trebuie întrerupt brusc, dacă aceasta durează de mai mult timp.
Printre efectele secundare se numără: tulburări gastrointestinale (greață și vomă, foarte rar hematemeză și steatoree), febră, reacții cutanate (erupții pruriginoase, maculopapulare, uneori cu aspect solzos, alteori înroșit, rar ca exfolieri), alopecie, limfadenopatie, rareori disfuncții renale și hepatice (creșterea concentrațiilor plasmatice ale fosfatazei alcaline și transaminazelor).

În România alopurinolul se comercializează sub formă de comprimate de 100 mg și 300 mg sub denumirile comerciale Alopurinol Arena, Alopurinol Sandoz, Milurit.

Note

 Antigutoase

Alopurinol


Beaulieu () is a former commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France. On 1 January 2016, it was merged into the new commune of Souleuvre-en-Bocage.

Beaulieu is situated 10 km northeast of Vire and 45 km southwest of Caen.

Population

See also
Communes of the Calvados department

References

Former communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia
Populated places disestablished in 2016

Beaulieu, Calvados


Guenhwyvar, Drizzt Do'Urden'in büyülü panteri. Panter figürlü bir onyx heykelciğinin içinden çıkmaktadır. Bu heykele sahip olan kişi tarafından astral seviyeden çağrılır. Sahibine ruhsal bir bağ ile bağlıdır. 1 günde 12 saatliğine çağrılabilir. Astral seviyenin dışındayken sürekli olarak enerji kaybeder ve bu kaybettiği enerjisini Astral seviyeye geri dönerek toplaması gerekmektedir. Madde dünyada süresiz kalabilir ama hiçbir şekilde enerjisi olmaz. Yanında bir kişiyi astral dünyaya götürebilir ve oradan da kendi türünden panterleri madde dünyaya getirebilir. madde düzlemnde yaralandığında astral düzleme geçerek yaralarını çok hızlı bir şekilde iyileştirebilir.
madde dünyasında ölmesi mümkün değildir. Drizzt Do'Urden ile olan maceralarının birinde lavların içine düşmüş ve astral boyuta geçmiştir,
bir süre sonra iyileşmiştir

Drizzt Do'Urden, Masoj Hunett'i öldürdükten sonra onyx heykelciği Masoj'dan alır. Böylece Guenhwyvar Drizzt'e geçer. yoldaşı olur. Birlikte birçok maceraya atılırlar. Ama Drizzt Masoj Hunnet'i kesinlikle Guenhwvyar'ı ele geçirmek için öldürmemişti. Masoj
ona saldırmıştı ve Drizzt tamamen kendini savunmak için bunu yapmış ve bundan sonra asla bir drow öldürmemeye yemin etmişti.

Kurgusal kedigiller

Guenhwyvar


An Gomesa sincorana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Marcos Antonio Campacci ngan Eduardo Luis Martins Catharino, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Gomesa sincorana in nahilalakip ha genus nga Gomesa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gomesa

Gomesa sincorana


අති පූජ්‍ය බලංගොඩ ආනන්ද මෛත්‍රෙය මහ නා හිමි විසිවන සියවසේ විසූ ථෙරවාද  බුදු දහම පිළිබඳ විද්වත් භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් විය. උන්වහන්සේ ශ්‍රී ලාංකීය බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා අතර වඩාත් සම්භාවනාවට පාත්‍ර වූ භික්ෂුවක් ලෙස සැලකෙයි. උන්වහන්සේ භාවනාව තුළින් ඉහළ තලයේ ආධ්‍යාත්මික සංවර්ධනයක් ළගා කරගත් අයෙකි. නිරහංකාර සරල දිවිපෙවතක් අනුගමනය කළ උන්වහන්සේ බුදුදහම ලොව පුරා ප්‍රචලිත කිරීමට අගනා සේවාවක් ඉ‍ටුකරන ලදී. ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ ආනන්ද මෛත්‍රෙය හිමියන් බෝධිසත්ත්වවරයෙකු ලෙස සලකති.

චරිතාපදානය
1896 අගෝස්තු 23 බලන්ගොඩ කිරිදිගල දී උපත ලදහ. උන්වහන්සේ ගේ පියා එන්. ඒ මැතිස් අප්පුහාමි වු අතර මව බී. හීන් මැණිකේ වුවාය.  උන්වහන්සේ ගිහිකල පුංචි මහත්තයා සහා විලියම් යන නම්වලින් හැදින්වු එතුමන් බිහි වී සති දෙකකින් සිය මව අහිමි විය. එයින් පසු ඔහු සිය පියාගේ වැඩිමල් සහෝදරයාගේ නිවසේ හැදී වැඩෙමින් බලංගොඩ කුමාර විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යපනය ලැබුවේය. පුංචි මහත්තයා වයස අවුරුදු 15 දි පැවිදි වීමට තීරණය කළ අතර බලංගොඩ උඩුමුල්ල ශ්‍රී නන්දාරාමයේ දී 1911 මාර්තු 02 දා සාමණේර පැවිද්ද ලැබූවේය.  උන්වහන්සේ ගේ ආචාර්යවරයන්වහන්සේ වුයේ දහමාහාන ධම්මානන්ද තෙරුණුවන්ය. උපාධ්‍යයන්වහන්සේ වුයේ දෙනියායේ ශීලානන්ද තෙරණුවන්ය. විසිවස් සපුරා සිටිහෙයින් උන්වහන්සේ 1916 ජූලි මස 14 වන දින බලංගොඩ උළුගංතොට උදකුඛේප සීමාමාලකයේ දී උපසම්පදාව ලදහ.

උන්වහන්සේ පැවිදි බිමට ඇතුලු වීමෙන් අනතුරුවද අධ්‍යාපන කටයුතු ඉදිරියටම පවත්වාගෙන් ගිය අතර පසුවකාලීනව උන්වහන්සේ බුදු දහම  හා භාෂා ශාස්ත්‍රයේ විශාරදයන් වහන්සේ කෙනෙකු බවට පත්විය .වසර 1919 දී උන්වහන්සේ කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයට ඇතුලුව අධ්‍යාපනය ලැබු අතර පසුව 1922 දී  එහිම බුදුදහම පිළිබදව ආචාර්යවරයා බවට පත්විය  . උන්වහන්සේ විවිධ සමයන් හා දර්ශනයන් පිළිබදව ගැඹුරු අධ්‍යයනයන්හි නියුතු වු අතර මහායානය හා තන්ත්‍රයානය පිළිබදවද විශාරද විය. එතුමා හිමාලීය යෝගීන් හා පරම විඥ්ඥානාර්ථ සමා‍ගමේ සාමාජිකයන් ද ඇසුරු කළහ. ඉන්දීය දාර්ශනිකයෙකු වූ ක්‍රිෂ්ණමූර්ති ද උන්වහන්සේ ඇසුරුකළ චින්තකයෙකි.

ආනන්ද මෛත්‍රෙය  හිමිපාණෝ , 1925 ආරම්භ කරන ලද කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයේ ප්‍රථම ධර්මාචාර්යයන් වහන්සේ වූහ. එම විද්යාලයේ ආදර්ශ පාඨය වන "අපදාන සෝභිනි පඤ්ඤා" යන්න උන්නාවහන්සේ ගේ තේරීමකි. පසුකලෙක විද්‍යොදය විශ්වවිද්‍යාලය බිහි වූ විට උන්වහන්සේ එහි මහායාන බුදු දහම විෂය පිළිබද මහාචාර්යවරයා ලෙස කටයුතු කරන ලදී. 1963 දී විද්‍යොදය විශ්වවිද්‍යාලයේ බෞද්ධ අධ්‍යයන අංශයේ පීඨාධිපති දූරයට පත්වු අතර එතුමා 1966දී එම සරසවියේ උපකුලපති දූරයට ද පත්වූහ.

වසර 1926 ඉන්දියාවේ කේරල ප්‍රාන්තයේ  සංචාරය උන්වහන්සේ ගේ ප්‍රථම  විදේශ ධර්ම දුත මෙහෙවර වීය. 1930 දී උන්වහන්සේ  ශ්‍රී ධම්මානන්ද පිරිවෙන ආරම්භ කළහ . 1954 ජනවාරි 18 වන දින උන්වහන්සේ සබරගමුව සද්ධම්මවංශ නිකායේ මහානායක ධුරයට පත්වූහ. එම වසරේම බුරුමයේ සයවන ත්‍රිපිටක සංගායනාව පැවැත්වු අතර උන්වහන්සේ එහි මුලසුන දැරූහ . 1969 සැප්තැම්බර් 02 වන දින උන්වහන්සේ සමස්ථ ලංකා අමරපුර සංඝ සභාවේ සභාපති ධූරයට පත්වුහ.

ශ්‍රී ලාංකීය භික්ෂූන් අතර ආනන්ද මෛත්‍රෙය නාහිමියන් වඩාත් ප්‍රචලිත වුයේ භාවනායෝගී භික්ෂුවක් ලෙස හා  එයින් ප්‍රතිඵල නෙලාගත් කෙනෙකු ලෙසය. ඒ නිසාම බෞද්ධයින් විශාල වශයෙන් උන්වහන්සේ සොයා පැමිණියහ. එම විෂයට අදාල ලිපි සහා පොත් පත් රැසක් ම උන්වහන්සේ විසින් රචනා කර තිබේ.ලොව තිබෙන සෑමහෝ භාවනා සම්ප්‍රදායක් පිළිබදව පාහේ උන්වහන්ස්‍සේ ට දැනුමක් තිබු අතර එය බුදු රජුන්ගේ භාවනා මාර්ගය සමග සම විෂම වන ආකාරය පැහැදිලි කිරීමේ පරිනත බවක් ද උන්වහන්සේ වෙත වීය. එමෙන්ම එම ක්‍රමවල උපයෝගිතාව පිළිබදව උන්වහන්සේට අවබෝධය තිබිණි. උන්වහන්සේ ගේ දිනපොත් වල තමන්වහන්සේ භාවනාවේදී කුමන අත්දැකීම් ලැබුවේ ද යන්න පැහැදිලි වන ආකාරයෙන් සටහන් තබා තිබේ.

ආනන්ද මෛත්‍රෙය නාහිමියන් පාලි ත්‍රිපිඨකය සිංහලයට නැගීම ආරම්භ කරන ලද්දේ ගෙවුන සියවසේ තෙවන දශකයේ දීය. පස්වන දශකයේ දි රජය විසින් මෙම භාරදුර කාර්යයේ වගකීම බාරගත් අතර උන්වහන්සේ ත්‍රිපිටක සංස්කරණ මණ්ඩලයේ සභාපති දුරයට පත්වුහ. ත්‍රිපිටක සාහිත්‍යයට අමතරව පාලි, සංස්කෘත  හා ඉංග්‍රිසි යන භාෂාවන් සදහා ව්‍යාකරණ පොත් කීපයක්ම උන්වහන්සේ සංස්කරණය කළහ.

ආනන්ද මෛත්‍රෙය හිමියන් එතුමන් විසූ යුගයේදී අනගාරික ධර්මපාලතුමා සමඟ එක්ව කරන ලද කාර්යයන් සහ කැපකිරීම් ශ්‍රී ලංකාවේ බුදු දහම නගා සි‍ටුවීමේදී  වැදගත්වූ බලවේගයන්ගෙන් එකක් විය. එතුමන් ලෝකයේ විවිධට රටවල් වල බුදු දහම ප්‍රචලිත කිරීම වෙනුවෙන් ධර්ම ප්‍රචාරයේ යෙදෙමින් සංචාරය කළේය. අති පූජ්‍ය බලංගොඩ ආනන්ද මෛත්‍රෙය තෙරණුවෝ එකසිය එක් වසක් ආයු වළඳා 1998 ජූලි 18 වනදා අභාවප්‍රාප්ත වූහ.

අභිධාන සහ උපාධි

1955 දී මියන්මාර (බුරුම) රජය සයවන බෞද්ධ සම්ම්මේලනයේදී බුදු දහම වෙනුවෙන් එතුමන් කළ අද්විතීය සේවාව වෙනුවෙන් ගෞරවය පුද කිරීමක් ලෙස "අග්ග මහා පණ්ඩිත" යන අභිධානය මහානායක හිමියන්ට පිරිනමන ලදී.  එමෙන්ම මියන්මාරය එතුමාට එහි ඉහළතම සංඝ අභිධානය වන "අභිධර්ම මාහාරට්ඨගුරු" (ශ්‍රී ලංකාවේදී සංඝරාජ පදවියට සමාන වන) යන්නද පිරිනමන ලදී.   ආනන්ද මෛත්‍රෙය තෙරණුවන් ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් "ත්‍රිපිටක වාගීශ්වරාචාර්ය ප්‍රවචන විශාරද" ගෞරව උපාධියද ඊට අමතරව විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයෙන් "සාහිත්‍යසූරී" සහ විද්‍යාලංකාර විශ්වවිද්‍යාලයෙන් "සාහිත්‍ය චක්‍රවර්තී" යන ගෞරව අභිධානයන්ගෙන්ද පිදුම් ලබන ලදී. එසේම භාෂා ගණනාවක විශාරදයෙකු වූ මුන් වහන්සේ "ෂඩ් භාෂා පරමේශ්වර" යන විරුධයෙන් පිදුම් ලැබූ දෙවැනි තෙරණුවන්ද වෙයි.

මහානායක හිමියන්ගේ නිහතමානීත්වය පැහැදිලිව ප්‍රකාශ වූයේ  එතුමා කිසිම අයුරක සම්මාන හෝ අභිධාන කෙරෙහි කැමැත්තක් නොදක්වන බව ප්‍රසිද්ධියේ පැවසීමෙනි. එතුමා හුදෙක් ප්‍රදානය කරන්නන් සතු‍ටු කිරීම සඳහා එම සම්මාන පිළිගත්තේය. එතුමන්  බුදුරජාණන් වහන්සේ අභිධර්ම පිටකයේ සංයුක්ත නිකායේ ගෞරව සම්මාන, තනතුරු පදවි යනාදියට දැඩි ලෙස ආශා කිරීමේ ඇති නොවැදගත් බව වදාළ අයුරු නිතරම සිහිපත් කරන කරුණක් ලෙස දේශනා කරන ලදී.

රචනා
ආනන්ද මෛත්‍රෙය හිමියන් විසින් සූත්‍ර, විනය, අභිධර්මය සහ පාලි හා සංස්කෘත ව්‍යාකරණ පිළිබඳ ග්‍රන්ථ 50 කට ආසන්න ගණනාවක් රචනා කර තිබේ. උන්වහන්සේ විසින් රචිත පොත් අතර ශාක්‍යමුනීන්ද්‍රවාවදානය හෙවත් බුද්ධ චරිතය පාසැල් පෙළ පොතක් ලෙසද පිළිගෙන ඇත. උන්වහන්සේ හෙළ බසින් මෙන්ම ඉංග්‍රිසි බසින්ද පොත් රචනා කරන ලදී. ආනාපන සති භාවනාව, ඉංග්‍රිසිය සරල මග,  භාවනා දීපනිය, සම්බෝධි ප්‍රාර්ථනා , ඉංග්‍රිසි අත් පොත,  දහම් සභාව, සතර පරමාර්ථය , බුද්ධ ධර්මය , විදර්ශනා භාවනාව. කම්මා වාචා සහ උදානය යන ග්‍රන්ථ උන්වනසේ ලේඛන කාර්යයන් සඳහා උදාහරණ වේ. ආනන්ද මෛත්‍රෙය හිමියන්ගේ "ධම්මපදය" යන කෘතිය ජාත්‍යන්තරවද ප්‍රකාශනය කරන ලදී. ( The Dhammapada: The Path of Truth: Softcover, Wisdom Publication ns, ISBN 0-932156-04-5 )

මූලාශ්‍ර

 Balangoda Ananda Maitreya Thero's Books
 නාලන්දා විද්‍යාලයේ 60 වන සංවත්සරය වෙනුවෙන් 1986 දී නිකුත් කරන ලද සමරු කලාපය.

කෘතීන්
 පූජ්‍ය ඉත්තෑපානේ ධම්මාලංකාර හිමි.  බුදු බව පතන බලන්ගොඩ ආනන්ද මෛත්‍රෙය මහනාහිමි , ශ්‍රී දේවි (පුද්ගලික) සමාගම (1992), ISBN 955-95328-1-2

බාහිර සබැඳි
 History of Nalanda College Colombo
 Balangoda Ananda Maitreya Thero's Audio Sermons
 Pinbara Udesana (පින්බර උදෑසන) | 2017-02-12 | 8.30 AM (නාලන්දා විද්‍යාලය (කොළඹ 10))

ශ්‍රී ලංකාවේ බුද්ධාගම
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික වීරයෝ
ශ්‍රී ලාංකික භික්ෂූහූ
1896 උපත්
චරිත කතා
කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයීය, පීඨය

බලංගොඩ ආනන්ද මෛත්‍රෙය හිමි


watchOS 6 est le  système d'exploitation de l'Apple Watch. Il est développé par Apple Inc..

Comme toutes les autres versions de watchOS, ce système d'exploitation est basé sur iOS, ici iOS 13. watchOS 6 a été présenté lors de la WWDC 19, le  à San José

Fonctionnalités

Suivi de cycle
Nouvelle app Suivi de cycle permettant d'enregistrer des informations concernant le cycle menstruel, notamment l'intensité du flux, les symptômes et le spotting
 Prédictions et notifications de règles pour prévenir à l'approche de des règles ou de la prochaine période de fertilité
 Bruit (Series 4 ou modèles ultérieurs)
 Consulter les niveaux sonores ambiants en temps réel grâce à la nouvelle app Bruit
 Possibilité de recevoir une notification si le bruit ambiant atteint un niveau susceptible d'endommager l'audition sur la durée

Dictaphone
 Nouvelle app pour enregistrer et écouter directement sur l'Apple Watch
 Synchronisation sur tous les appareils

Livres audio
 Synchroniser jusqu'à cinq heures du livre en cours d'écoute
 Diffusez des livres audio lorsque vous êtes connecté à un réseau Wi-Fi ou cellulaire

App Store
 Nouvelle app App Store pour rechercher et télécharger des apps directement sur l'Apple Watch
 Prise en charge de Connexion avec Apple

Activité
 La fonctionnalité Tendances regarde les indicateurs suivants : « Bouger », « M'entraîner », « Me lever », les minutes « Me lever », la distance parcourue, votre santé cardiovasculaire (VO2 max), ainsi que vos rythmes de marche et de course
 Ces données sont comparées par rapport aux 90 derniers jours
 Conseils personnalisés pour vous remettre sur la bonne voie lorsque vos flèches de tendances pointent vers le bas

Exercice
 Nouvelle mesure indiquant l'altitude actuelle lors de vos séances de randonnée et de course, de marche et de vélo en extérieur (uniquement Apple Watch Series 2 et les modèles ultérieurs)
 L'app Chronomètre peut désormais rester affichée sur votre cadran lors des exercices
 GymKit prend désormais en charge True et Woodway

Siri
 Identifiez un morceau en cours de lecture avec Shazam et obtenez des informations sur le morceau et l'artiste, avec possibilité d'ajout à votre bibliothèque Apple Music
 Prise en charge des recherches web avec Siri : obtenez jusqu'à 5 résultats
 Intégration de Siri avec l'app Localiser des personnes repensée

Cadrans
 Chiffres mono et Chiffres duo (disponibles avec chiffres arabes, arabes orientaux, romains ou devanagari)
 Méridien : cadran noir ou blanc occupant tout l'écran et comprenant quatre complications (Series 4 et modèles ultérieurs uniquement)
 Dégradé : change dynamiquement en fonction de l'heure. Peut être affiché au format plein écran ou circulaire avec un maximum de cinq complications (Series 4 et modèles ultérieurs uniquement)
 Californie : disponible avec plusieurs styles de chiffres, notamment romains, arabes et devanagari, au format plein écran ou circulaire (Series 4 uniquement et modèles ultérieurs)
 Cadran solaire : suivez la course du Soleil sur un cadran 24 heures (Series 4 et modèles ultérieurs uniquement)
 Modulaire compact : affichez des complications enrichies avec possibilité de présenter l'heure sous forme analogique ou numérique (Series 4 et modèles ultérieurs uniquement)

Nouvelles complications
 Livres audio
 Calculette
 Connectivité cellulaire
 Suivi de cycle
 Bruit
 Vent
 Pluie
 Dictaphone
 Nouvelles complications monochromes pour les cadrans Infographe et Infographe modulaire

Autres fonctionnalités et améliorations
 Nouvelle app Calculette avec possibilité de calculer des pourboires et de partager l'addition
 L'app Podcasts prend désormais en charge les stations personnalisées
 Plans propose la navigation intelligente et des instructions de guidage vocales
 App À l'écoute repensée prenant en charge les télécommandes Apple TV
 Sélections musicales personnalisées désormais disponibles dans Pour vous.
 Mises à jour logicielles automatiques
 App Talkie-walkie repensée
 Davantage de réglages accessibles directement sur l'Apple Watch, notamment Accessibilité, Exercice et Santé
 App Localiser des personnes repensée permettant d'ajouter des amis, de définir des notifications et de modifier les réglages sur l'Apple Watch
 Consultation des listes partagées et des sous-tâches, et ajout de rappels directement dans l'app Rappels repensée

Compatibilité
watchOS 6 est compatible avec les appareils suivants :

 Apple Watch Series 1
 Apple Watch Series 2
 Apple Watch Series 3
 Apple Watch Series 4
 Apple Watch Series 5

Notes et références

Système d'exploitation
Smartwatch
Système d'exploitation Apple

WatchOS 6


Taşoluk, Afyonkarahisar ilinin Sinanpaşa ilçesine bağlı beldedir.

Nüfus

Sinanpaşa belde ve köyleri

Taşoluk, Sinanpaşa


Appias es un género  de mariposas de la familia Pieridae. Se encuentra en África y sur de Asia. Algunas especies son migratorias.

Especies
Existen 36 especies reconocidas en el género:
 Appias ada (Stoll, [1781])
 Appias aegis (Felder, C & R Felder, 1861)
 Appias albina (Boisduval, 1836)
 Appias aroa (Ribbe, 1900)
 Appias athama (Blanchard, 1848)
 Appias caeca Corbet, 1941
 Appias cardena (Hewitson, [1861])
 Appias celestina (Boisduval, 1832)
 Appias clementina (Felder, C, 1860)
 Appias dolorosa Fruhstorfer, 1910
 Appias drusilla (Cramer, [1777])
 Appias epaphia (Cramer, [1779])
 Appias galene (Felder, C & R Felder, 1865)
 ?Appias hero (Fabricius, 1793)
 Appias hombroni (Lucas, 1852)
 Appias inanis van Eecke, 1913
 Appias indra (Moore, 1857)
 Appias ithome (C. & R. Felder, 1859)
 Appias lalage (Doubleday, 1842)
 Appias lalassis Grose-Smith, 1887
 Appias lasti (Grose-Smith, 1889)
 Appias leis (Geyer, [1832])
 Appias libythea (Fabricius, 1775)
 Appias lyncida (Cramer, [1777])
 Appias mata Kheil, 1884
 Appias melania (Fabricius, 1775)
 Appias nephele Hewitson, [1861]
 Appias nero (Fabricius, 1793)
 Appias nupta (Fruhstorfer, 1897)
 Appias olferna Swinhoe, 1890
 Appias panda
 Appias pandione (Geyer, [1832])
 Appias paulina (Cramer, [1777])
 Appias perlucens (Butler, 1898)
 Appias phaola (Doubleday, 1847)
 Appias phoebe (C. & R. Felder, 1861)
 Appias placidia (Stoll, [1790])
 Appias punctifera d'Almeida, 1939
 Appias remedios Schröder & Treadaway, 1990
 Appias sabina (C. & R. Felder, [1865])
 Appias sylvia (Fabricius, 1775)
 Appias waltraudae Schröder, 1977
 Appias wardii (Moore, 1884)
 Appias zarinda (Boisduval, 1836)

Al menos una especie se ha reportado en la región Neártica, 6 de ellas tienen distribución afrotropical.

Plantas hospederas
Las especies del género Appias se alimentan de plantas de las familias Brassicaceae, Euphorbiaceae, Passifloraceae, Dichapetalaceae, Loranthaceae, Santalaceae, Olacaceae, Polygonaceae y Salvadoraceae. Las plantas hospederas reportadas incluyen los géneros Crateva, Capparis, Drypetes, Boscia, Brassica, Cleome, Maerua, Niebuhria, Ritchiea, Phyllanthus, Passiflora, Rorippa, Putranjiva, Cadaba, Dichapetalum, Salvadora.

Referencias

Pierini
Géneros de lepidópteros
Migración de los insectos

Appias


Skeleton Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Skeleton Township (Garfield County, Oklahoma)
 Skeleton Township (Kingfisher County, Oklahoma)

Siehe auch:
 Skelton Township

Skeleton Township


Agave ornithobroma ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Grass-Like Agave".

Beschreibung
Agave ornithobroma wächst einzeln bis gruppenbildend und bildet einen kurzen Stamm. Die grünen bis rötlichen, linealisch, variabel angeordneten, glatten, kurz spitz zulaufenden Blätter sind 60 bis 75 cm lang, 0,5 bis 0,8 cm breit. Die weißen bis rötlichen Blattränder sind faserig. Der Enddorn ist 0,6 bis 1 cm lang.

Der ährige Blütenstand wird 2,5 bis 3 m hoch. Die grünen, rötlichen bis purpurfarbenen Blüten sind 30 bis 50 mm lang und erscheinen paarig am oberen Teil des Blütenstandes. Die trichterige Blütenröhre ist 9 bis 13 mm lang.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 180.

Systematik und Verbreitung
Agave ornithobroma wächst in Mexiko in den Bundesstaaten Sinaloa und Nayarit auf vulkanischem Felsgestein in tropischen Savannen-Tiefland-Regionen.

Die Erstbeschreibung durch Howard Scott Gentry ist 1982 veröffentlicht worden.

Agave ornithobroma ist ein Vertreter der Sektion Filiferae. Das Vorkommen ist verstreut in der Sierra Madre Occidental. Die in kleinen Kolonien wachsenden Pflanzen sind weit verbreitet. Sie ist eng verwandt mit Agave geminiflora, jedoch sind Unterschiede in Form, Blatt- und Blütenstruktur erkennbar.

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Agaven
Ornithobroma

Agave ornithobroma


Die Wahlsdorfer Kapelle ist ein ehemaliges neuapostolisches Kirchengebäude im Landkreis Wittenberg in Sachsen-Anhalt. Von 1910 bis 2005 diente es der neuapostolischen Gemeinde in Wahlsdorf (Anhalt) als Gottesdienstlokal. Seitdem steht das Gebäude leer und wird zum Verkauf angeboten. Das Gebäude gilt als Baudenkmal nach §2 Absatz 2 Ziffer 1 des Denkmalschutzgesetz des Landes Sachsen-Anhalt.

Geschichte
Seit der Zeit um 1868 wurden im Nachbarort Coswig (Anhalt) erste apostolische Versammlungen in Privatwohnungen unter der Leitung von Franz Hübner abgehalten. In den 1870er-Jahren bestand bereits eine kleine lebendige Gemeinde. Ein Brief von 1876 zeigt, dass die kleine Gruppe auch mit Anfeindungen im Ort zu kämpfen hatte. Als sich Franz Hübner 1879 sein Wohn- und Geschäftshaus umbauen ließ, kam er mit dem Maurer und evangelischen Gemeindemitglied Gustav Kölling in engeren Kontakt, weil er von ihm mehr über die apostolische Gemeinde, die zu jener Zeit in Coswig bestand, wissen wollte. Kölling stellte anschließend seine Wohnung für Versammlungen zur Verfügung, die zuvor in der Regel im Hause Hübner abgehalten wurden. Zu diesen Versammlungen kamen auch schon interessierte Menschen aus Wahlsdorf.

Als 1885 ein Rentier Knape aus Wahlsdorf (ein Onkel des späteren Bischof Carl Knape) schwer krank wurde, sagte er auf dem Krankenbett, dass er der Apostolischen Gemeinde eine Kapelle errichten würde, wenn Franz Hübner ihn heilen könnte. Knape wurde wieder gesund und spendete in Coswig (Anhalt) die erste gemeindeeigene Kapelle Mitteldeutschlands – die "Knapekapelle".

In diesem Jahr kam auch die Familie Lohmann aus Wahlsdorf zur Coswiger Apostolischen Gemeinde. Damit wurde der Drang nach eigenen Gottesdiensten in Wahlsdorf größer. Sie fanden zunächst in Privatwohnungen statt. Ein Brief aus dem Jahr 1890 zeigt, dass Franz Hübner große Probleme hatte, die vielen neuen kleinen Gemeinden zu versorgen, da es zu wenige Ämter gab.

1895 werden weitere Familien in Wahlsdorf versiegelt, darunter die Familie des Bischofs Knape und die Familie seiner Schwester sowie die Familie Franz Kölling. Im Jahr 1900 gab es im Ort 86 Einwohner, darunter 13 apostolische.

Durch weiteren Zuwachs an Mitgliedern wurde der Bau einer eigenen Kapelle notwendig. Die Gelder dafür spendete der nun schon Gemeindeälteste Franz Kölling. Die eigene Kapelle konnte am 25. September 1910 eingeweiht werden. Die Einweihung nahm Apostel Otto Steinweg vor.

Die Kapelle wurde 2005 geschlossen und die Gemeindemitglieder nach Coswig eingemeindet, nachdem dort die große Kirche umfassend saniert worden war. Zu jener Zeit hatte das Dorf Wahlsdorf 65 Einwohner, die neuapostolische Gemeinde Wahlsdorf zählte 30 Mitglieder.

Baustil
Die Wahlsdorfer Kapelle ist neben der neuapostolischen Kirche in Coswig und der neuapostolischen Kirche in Nudersdorf eins von nur drei verbliebenen authentischen Bauzeugnissen aus der Zeit des Jugendstils im Bereich des Ältestenbezirks Dessau. Gleichzeitig orientiert sich die Aufteilung des Kirchenraums dieser drei Gebäude noch ganz offensichtlich an katholisch-apostolischen Vorbildern. Der in Coswig ansässige Bischof Franz Hübner dürfte hier erheblichen Einfluss ausgeübt haben. Aus der Zeit der Jahrhundertwende stehen im ehemaligen Einzugsgebiet des Bischofs noch die neuapostolische Kirche Bernburg, sie gilt als die älteste für die Apostolische Gemeinde gebaute Kirche, die noch heute in Nutzung ist.

Die Wahlsdorfer Kirche verfügt über eine angebaute Rundapsis mit ursprünglich drei Fenstern, die wie in Coswig (und vielen katholisch-apostolischen Kirchen) die Dreieinigkeit symbolisiert. Das liturgisch südlichste der Fenster wurde offenbar später zugemauert, als ein kleiner Raum als Sakristei angebaut wurde. Der Rundbogen ist mit Ornamenten verziert, ein Spruchband ist aber derzeit nicht zu erkennen.

Das Eingangsportal ist neuromanisch gestaltet, die Giebel weisen Pilaster und ein Rundbogenfries auf. Ferner sind die Hauptfenster zweibahnig mit farbiger Bleiverglasung und gotisierendem Maßwerk versehen. Seit 2008 gilt das Gebäude als Baudenkmal.

Das Kirchengebäude steht zentral in Wahlsdorf, direkt an der Dorfstraße am Dorfplatz. Die Kirche war bis zur Schließung die einzige aktiv betriebene Kirche des Ortes.

Aktuelle Situation

Die ehemalige Neuapostolische Kirche Wahlsdorf steht seit wenigen Jahren unter Denkmalschutz. Der Gesamtzustand ist aber aufgrund der fehlenden Heizung, einer Beschädigung am Schornstein und feuchten Wänden sehr schlecht. Der Gemeindevorsteher aus Coswig (Anhalt), Gerald Müller, warb Anfang 2012 in der Zeitung und im Regionalfernsehen für einen Käufer. Die Berichte zeigten den schlechten Zustand des historischen Gebäudes.
Im Jahr 2019 wurde die Kirche an eine private Eigentümerin verkauft, die mit denkmalrechtlicher Genehmigung erste Sicherungsarbeiten an der Bausubstanz sowie Maßnahmen zur Nutzbarkeit als Wohngebäude plant.

Rettung durch privaten Förderverein
Eine im Jahr 2012 geplante Rettung des Gebäudes durch einen privaten Förderverein scheiterte.

Siehe auch
 Liste geschlossener neuapostolischer Kirchen in Deutschland

Weblinks

 Exposé der Kirche bei nak-immobilien.de
 Gotteshaus für einen Euro  In: Mitteldeutsche Zeitung vom 8. März 2012, abgerufen am 7. Juli 2021
 Wahlsdorfer Kapelle in APWiki des Netzwerks Apostolische Geschichte e.V.

Wahlsdorf
Wahlsdorf
Kulturdenkmal in Coswig (Anhalt)
Bauwerk in Coswig (Anhalt)
Wahlsdorf
Wahlsdorf
Wahlsdorf
Wahlsdorf

Kapelle Wahlsdorf


යොහාන් ගුනසේකර (ඉංග්‍රීසි: Yohan Goonasekera) යනු හිටපු ශ්‍රී ලංකා ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයකි. යොහාන් ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජීවත් වෙයි.

ජීවන සටහන්

යොහාන් ගුනසේකර  නාලන්දා විද්‍යාලය, කොළඹහි ආදි සිසුවෙකි. 1974 සිට 1976 දක්වා යොහාන් කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයේ ජේෂ්ට ක්‍රිකට් පිලේ ක්‍රීඞා කල අතර 1976 දී නාලන්දා උප නායකයාවිය. යොහාන් වසර 1976 දී ඔබ්සවර් බාටා හොඳම පාසැල් ක්‍රිකට් ක්‍රීඞකයාට හිමි සම්මානය ලබාගත්තේය.

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
1957 උපත්
ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ - ශ්‍රී ලංකා

යොහාන් ගුණසේකර


Barrio Los Aromos ist ein Stadtviertel (Barrio) der Stadt Maldonado in Uruguay.

Geographie
Es befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Maldonado in dessen Sektor 1. Barrio Los Aromos liegt östlich der Sierra de la Ballena im Westen Cerro Pelados.

Infrastruktur
Barrio Los Aromos liegt an der Ruta 38 in etwa fünf Kilometern Entfernung von deren Kreuzung mit der Ruta 10.

Einwohner
Barrio Los Aromos hatte bei der Volkszählung 2011 956 Einwohner, davon 486 männliche und 470 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Barrio Los Aromos (PDF; 85 kB)
 Einteilung der Barrios der Stadt Maldonado (PDF; 1,20 MB) auf der Internetpräsenz der Intendencia von Maldonado, abgerufen am 27. Februar 2012

Einzelnachweise

Ort im Departamento Maldonado

Barrio Los Aromos


Türkiye nüfusunun % 29'unu 12-24 yaş grubu oluşturmaktadır. Geriye kalan orta yaş ve yaşlı nüfusu oluşturan grupla birlikte genç nüfusun spora olan ihtiyacı oldukça fazladır. Şöyle ki; günümüzde gerek bilim ve teknolojideki gelişmeler, gerekse tıp alanındaki gelişmeler ortalama yaşam sınırını yükseltmiştir. Böylece spor yapmaya olan ihtiyaç artmaktadır. Spora ihtiyaç gösteren grupların spor yapabilmesi ise öncelikle spor kulüpleri ile okullarda olabilmektedir. Ancak Türkiye'de spor kulübü sayısı, 1999 verilerine göre 5.988'dir. Bunun 4.828'i futbol branşında, 1.160'ı ise diğer spor branşlarında faaliyet göstermektedir. Yani, her 10.455 kişiye bir spor kulübü düşmekte, futbol branşı baz alındığında ise her 12.967 kişiye bir futbol spor kulübü düşmektedir. İl bazında ise, Uşak'ta 3874 kişiye bir spor kulübü düşerken, Ankara'da 14.004 kişiye, İstanbul'da 14.474 kişiye bir spor kulübü düşmektedir. Böylece, Ankara, İstanbul gibi büyük iller Türkiye ortalamasının altında kalmaktadır. Nüfusa göre spor kulübü başına düşen en fazla insan sayısı ise Kilis'te bulunmaktadır (36.681).

12 Haziran 1990 tarihinde yaşam boyu spor faaliyetlerini organize etmek amacıyla GSGM bünyesinde Herkes İçin Spor (HİS) federasyonu kuruldu.

Spor branşlarının tarihçesi

Güreş

Geleneksel bir Türk sporu olan güreşin en önemli karşılaşması Kırkpınar Yağlı Güreşleri'dir.
Türklerin MÖ 4. yy.dan beri güreş yaptıkları bilinmektedir. İlkbahar aylarında doğanın canlanışı için yapılan kutlamalarda, evlenme merasimlerinde, zafer şölenlerinde hep güreş müsabakaları yapılırdı. 1996 yılında Geleneksel Spor Dalları Federasyonu kurulmuş ve kumlu güreş için önemli bir adım atılmıştır.

Halter
Çağdaş anlamdaki halter sporu 1890'larda Galatasaray Lisesi'nin Fransız öğretmenlerince sokulması ile olmuştur.
1924 Paris Olimpiyat Oyunları uluslararası alanda katılınılan ilk şampiyonadır. Bu şampiyonaya, Gülleci Cemal Erçman ve Neyzen Şevki Sezgin'den oluşan takımla gidildi. Gülleci Cemal tüy sıklette toplam 345 kg ile 39 halterci arasında 12. olmuştur. 1928 Amsterdam Olimpiyat Oyunları'nda Gülleci Cemal 25 halterci arasında toplam 262.5 kg kaldırarak sekizinci oldu. 1959 yılında 11-23 Ekim tarihleri arasında yapılan  Beyrut'ta düzenlenen 3.Akdeniz Oyunları'nda 82.5 kiloda aldığı ikincilikle halterdeki ilk başarımızı sağlayan sporcu Metin Gürman olmuştur. Bu başarılar aynı zamanda uluslararası alanda halter sporundaki ilk başarılardır.Naim Süleymanoğlu ve Halil Mutlu Türkiye'ye Avrupa, Dünya ve Olimpiyat Oyunları'nda halterde altın madalya kazandırarak ülkenin adını duyurmuşlardır.Son yıllarda da Nurcan Taylan,Taner Sağır,Sibel Özkan gibi genç haltercilerimiz uluslararası arenada ön plana çıkmaya başlamışlardır.

Cirit
Cirit Oyunu, Türklerin en büyük tören ve sportif oyunu idi. Daha sonra 16. yüzyılda Osmanlı Türkleri tarafından bir Savaş Oyunu olarak kabul edildi. 19. yüzyılda bütün Osmanlı ülkesi ve saraylarının en büyük gösteri sporu ve oyunu oldu. Cirit, aynı zaman tehlikeli bir oyun olduğundan 1826 yılında II. Mahmut tarafından yasak edildi. Fakat daha sonra yine Osmanlı Ülkesi'nin başta gelen meydan ve savaş oyunu olarak her tarafa yayıldı.
Cirit Oyunu, daha 40-50 yıl öncesine değin Anadolu'da yaygın bir oyun olduğu halde son yıllarda sadece Erzurum, Bayburt, Erzincan, Uşak, Manisa ve Malatya yörelerinde yaşamaya devam etti. 20-25 yıldan beri Konya ve Balıkesir'de tarihe karıştı.1992 yılında Ankara'da 2005 yılında Kars selimde ve Sivas'ta cirit kulüpleri kurularak yaşatılmaya çalışılmaktadır.
Her yıl Ertuğrul Gazi Törenleri dolayısıyla eylül aylarının ikinci Pazar günleri Söğüt'te, Haziran'ın ilk haftası Kâğıthane'de ikinci haftası Gebze'de cirit festivalleri yapılmaktadır.
Cirit daha sonra Avrupa'ya ve Arabistan ülkelerine sıçramıştır. 17. yüzyılda Fransa'da, Almanya'da ve diğer ülkelerde de Cirit Oyunu yayılmıştır. Türklerin en eski geleneklerinden olan cirit günümüzde Türkiye Geleneksel Spor Dalları Federasyonu altında yapılanmakta ve Türkiye'de en fazla atlı cirit kulübü Uşak ilinde yer almaktadır. Uşak ilinde geleneksel olarak sürdürülen Atlı Ciritin yanında "Mısır Odunu" adı verilen oyuna da rastlanmaktadır. Bu oyunun bir benzerinin eskiden ciritten daha kısa olan ve Lobut adıyla anılan bir arşın boyundaki bir sopayla "Lobut Atma" adıyla oynanmıştır.

Okçuluk
Güreş, binicilik,avcılık ve cirit gibi Türklerde gelenekselleşmiş bir spordur.Günümüzde Dünya Okçuluk Fedarasyonu Başkanı bir Türk'tür. (Uğur Erdener)

Binicilik
Atı Türkler evcilleştirmişlerdir ve eski çağlarda sürekli atlarla haşır neşir olmuşlardır. Türkler için at, mukaddes ve vazgeçilmez bir unsurdur. At sırtında doğar, at sırtında savaşır, at sırtında ölürlerdi. At sütü ve kımız Türklerin yegâne içkisi idi. Günümüzde de çeşitli binicilik kulüpleri ve hipodromlarda bu spor devam ettirilmektedir. Gazi Koşusu,dünyaca ünlüdür.

Futbol

Türkiye'de en çok sevilen spor türlerinden biri de Futboldur. Futbol ligler halinde oynanmakta ve bunların en büyüğü Süper Lig'dir. Lig şampiyonu olabilmiş olan takımların dördü (Beşiktaş, Fenerbahçe,Galatasaray, İstanbul Başakşehir FK) İstanbul takımı, iki tanesi ise (Trabzonspor ve Bursaspor) ise Anadolu takımlarıdır. Futbol kulüpleri Türkiye Futbol Federasyonu çatısı altında toplanmıştır.

Türkiye'de futbol son yıllarda kayda değer bir gelişme göstermiş, bunun uzantısı olarak, ulusal takımı 48 yıl aradan sonra 2002 yılında FIFA Dünya Kupası'na katılma hakkı kazanmış ve Güney Kore ulusal takımını yenerek tarihinin en büyük (dünya üçüncülüğü) başarısına imza atmıştır.

Mevcut spor federasyonlarının lisanslı sporcu sayısı 122.939'dur. Nüfusa göre sporcu oranı 509 iken bu oran futbol branşında 148'dir. Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü ve Futbol Federasyonu'na kayıtlı toplam lisanslı sporcu sayısı 544.572'dir. Türkiye nüfusuna göre oranı ise 115'dir. Bu orana göre Türkiye'de her 115 kişiden biri spor yapmaktadır. Nüfus başına düşen sporcu oranı en iyi durumdaki ilimiz Yalova'dır (37). İkinci olarak Kırklareli gelmektedir (55). Sayısal açıdan en kötü durumda olan illerimiz ise Diyarbakır (375) ve Şırnak (383) gözükmektedir. Bu arada İzmir ili nüfusu başına düşen sporcu sayısı 99, İstanbul ilinde 107, Ankara ilinde ise 153'tür. Bu verilere göre başkent Ankara dahi Türkiye ortalamasının altında kalmaktadır. Türkiye 2002 Dünya kupasında 3. olmuştur.Ayrıca Avusturya-İsviçre'nin ortak düzenlediği 2008 Avrupa şampiyonasında da yarı finale çıkmayı başarmıştır.Günümüzde Türkiye FIFA Sıralaması'nda tüm dünya ülkeleri arasında 21.sıradadır ve bu puanla futbolun anavatanı İngiltere'nin önündedir.

Hentbol
Türkiye'de hentbol, ilk defa 1927 yılında İstanbul'da oynanmıştır. 1942 yılında İstanbul'da bölge turnuvaları düzenlenmeye başlanmıştır. Türkiye çapında ilk ulusal turnuva 1945 yılında düzenlenmiştir. Toplam 4 takımın katıldığı bu turnuvayı Kara Harp Okulu takımı kazanmıştır. Türkiye'de hentbol federasyonu 1976 yılında kurulmuş, Deplasmanlı Hentbol Ligi ise 1982-83 sezonunda 12 takımın katılımıyla oluşturulmuştur. Kadınlarda ise Türkiye Ligi, 1986-87'de başlamıştır.

Basketbol
Basketbol, Türkiye'de ilk kez 1904 yılında Robert Kolej spor salonunda oynandı. 2002'de Türk ulusal takımı, 12 Dev Adam, bir ilki gerçekleştirerek Türkiye'de yapılan Avrupa Basketbol Şampiyonası'nda (EuroBasket 2001) Yugoslavya'ya karşı final oynadı ve daha sonra dünya 6.'lığını elde etti.2011 Avrupa Kadınlar Basketbol Şampiyonasında finale çıkan kadın ulusal takımımız ise Rusya'ya kaybederek Avrupa 2.'liğini elde etti. Günümüzde Türk Basketbolu FIBA Sıralaması'na göre erkeklerde tüm dünya ülkeleri içinde  13.,bayanlarda ise 32.dir. Türkiye'de, NBA sıkı bir izleyici kitlesine sahiptir.

Şu anda 1. Lig basketbol Basketbol Süper Ligi'dir

2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası, 28 Ağustos ve 12 Eylül tarihleri arasında Türkiye'de gerçekleştirilmiştir. Şampiyonayı FIBA, Türkiye Basketbol Federasyonu ve 2010 Organizasyon Komitesi ortaklaşa organize etmiştir.

1986'dan beri üçüncü defa 24 ülkenin katılacağı turnuvanın grup karşılaşmaları İstanbul, Ankara, İzmir ve Kayseri'de, final aşaması İstanbul Sinan Erdem Spor Salonu'nda oynanmış, şampiyon ise finalde Türkiye'yi 64-81 mağlup eden Amerika Birleşik Devletleri olmuştur.

Voleybol
Voleybol futboldan sonra basketbol ile beraber en popüler spordur.Türkiye kadın millî voleybol takımı FIVB Sıralaması'na göre tüm dünya ülkeleri içerisinde bayanlarda 5.,erkeklerde 24.dür. Özellikle Eczacıbaşı SK yatırımları Türk voleyboluna büyük bir katkı sağlamıştır. Eczacıbaşı Avrupa turnuvalarında oynadığı Dörtlü finaller ile Türkiye'yi başarıyla temsil etmiştir. Fenerbahçe (kadın voleybol takımı) Şampiyonlar liginde 2. olup 2010 Dünya Kulüpler Şampiyonasında maç kaybetmeden ve set vermeden Dünya Şampiyonu olmuştur. 2012 de ise Fenerbahçe' Şampiyonlar ligi Şampiyonu unvanı kazanmıştır. Avrupanın en büyük kadın voleybol kulüplerinden biri olan  VakıfBank SK, 23 Ekim 2012'den 22 Ocak 2014'e kadar oynadığı 73 resmi maçın tamamını kazanarak "Üst üste en çok resmi maç kazanan voleybol takımı" olarak Guinness Rekorlar Kitabı'na girmeyi başarmıştır. 2018 yılında 10. Türkiye Ligi Şampiyonluğu'nun yanı sıra, üst üste ikinci kez Avrupa Şampiyonlar Ligi'nde ve Dünya Kulüpler Şampiyonası'nda şampiyon olarak 4. kez Avrupa Şampiyonu, 3. kez de Dünya Şampiyonu unvanını kazanan takım Türk voleybol tarihine önemli oyuncular kazandırmış ve büyük başarılar getirmiştir. Türkiye kadın millî voleybol takımı (Filenin Sultanları) 2012 Londra olimpiyatlarına tarihinde ilk kez katılmış ve turnuvayı 9. olarak tamamlamıştır. 2018 FIVB Voleybol Kadınlar Uluslar Ligi  ve 2019 Avrupa Kadınlar Voleybol Şampiyonası'nda gümüş madalya kazanmışlardır. 2020 Ocak ayında Apeldron'da düzenlenen Tokyo Olimpiyat Elemelerin'de  finalde Almanyayı yenerek 2020 Tokyo Olimpiyatlarına katılmaya hak kazandılar.

Filenin Sultanları 2023 Milletler liginde şampiyon oldu.

Motor sporları
Türkiye Otomobil ve Motorsporları Federasyonu 1991 yılında kurulmuştur.

Türkiye Formula 1 Grand Prix düzenlenen 17 ülkeden bir tanesidir ve 2005 yılında dahil olmuştur. Türkiye'nin bu dalda yüzakı Kenan Sofuoğlu'dur.

Bilardo
Türkiye'de en yaygın masa sporudur. Ülkenin her yerine yayılmış modern bilardo salonlarında ve okul sporları kategorisine alınmasıyla okullarda da yaygınlaşan, 7 den 70 her yaşta insanın birlikte yapabileceği belki de tek spor dalıdır.

Amerikan Futbolu

Türkiye'de Amerikan Futbolu ilk defa 1987 yılında Boğaziçi Üniversitesi'nde öğrenciler arasında oynandı. Üniversite, okul dışından bir takımla ilk maçını 1988 yılında Amerikan Donanması ile yaptı. 2005 yılında federasyonun kurulmasıyla takımlar Türkiye Korumalı Futbol 1. Ligi, Türkiye Korumalı Futbol 2. Ligi ve Üniversiteler Ligi'nde mücadele etmektedir.

Su sporları

Yüzme
Derya Büyükuncu Dünya Yüzme Kupası'nda altın madalya, Avrupa Kısa Kulvar Yüzme Şampiyonası'nda gümüş madalya elde etmiştir.

Yelken
25 Mayıs 1957'de kurulan Türkiye Yelken Federasyonu'nun amacı, Türkiye'de yelken sporunu tanıtmak, geliştirmek ve yaygınlaştırmaktır. Federasyon, 2006 yılında özerkleşmiştir.

Süper lig kulüpleri
Türkiye'nin futbol, basketbol, voleybol, hentbol ve diğer takım sporlarının süper lig takımlarının yıllara göre lig dereceleri, Türkiye kupası şampiyonlukları bu bölümde yer almaktadır.

Futbol

Türkiye süper liginde (1959-2017),  Galatasaray 22, Fenerbahçe 19, Beşiktaş 16, Trabzonspor 6, Bursaspor 1, Başakşehir 1  kez şampiyon olmuştur.

Türkiye kupasında (1963-2017), Galatasaray  17, Beşiktaş 9, Trabzonspor 9, Fenerbahçe 6, Altay, Ankaragücü, Gençlerbirliği, Göztepe ve Kocaeli ikişer, Kayserispor, Bursaspor, Eskişehirspor, Sakaryaspor ve Konyaspor da birer kez  şampiyon oldular

Basketbol

Türkiye basketbol süper ligi kulüpleri (erkekler)

Türkiye basketbol erkekler süper liginde (1967-2018), Efes 13,  FB 9, Eczacıbaşı 8, GS 5, İTÜ 5, Ülker 4, BJK 2, Tofaş 2, Karşıyaka 2, Altınordu 1, Muhafızgücü 1 kez şampiyon olmuştur.

Erkekler Türkiye Kupası (basketbol)nda (1993-2018), Anadolu Efes 12, Fenerbahçe 4, Ülker 3, Tofaş 3, Galatasaray, Beşiktaş, T. Telekom, P.Karşıyaka, Banvit birer kez şampiyon olmuştur.

Türkiye basketbol süper ligi kulüpleri (kadınlar):

Türkiye süper liginde (1981-2017), GS 13, FB 12, BJK 3, ODTÜ 3, Botaş 2, MTA 2, İstanbul Ünv. 1, Yakın Doğu Ünv.1 kez şampiyon olmuştur.

Türkiye kupasında (1993-2017), Fenerbahçe 11, Galatasaray 11, Botaş 2, Yakın Doğu Ünv. 1 kez şampiyon olmuştur.

Türkiye basketbol süper ligi kulüpleri (kadınlar)

Voleybol
Türkiye voleybol süper ligi kulüpleri (erkekler)

Türkiye süper liginde (1971-2018), Eczacıbaşı 12, Halkbank 9, FB 4, GS 4, Arkas 4, Arçelik 3, Erdemir 3, İETT 3, Netaş 3, Boronkay 1, istanbul BB 1, Muhafızgücü 1 kez şampiyon oldular.

Erkekler Kupa Voley'de (1989-2003/2009-2018), Halkbank 7, Netaş 4, FB 3, Eczacıbaşı 3, Arçelik 2, Arkas 2, SSK 2, Ziraat B.1, Sönmez Flament 1 kez kupayı kazandılar.

Türkiye voleybol süper ligi kulüpleri (kadınlar):

Türkiye süper liginde (1985-2018), Eczacıbaşı 16, Vakıfbank 9, fenerbahçe 5, Emlak Bankası 3, Güneş Sigorta 1 kez şampiyon oldular

Kadınlar Kupa Voley'de (1994-2003/2009-2018), Eczacıbaşı 8, Vakıfbank 6, Fenerbahçe 3, Emlak Bankası 1 kez kupayı aldılar.

Hentbol
Türkiye hentbol süper ligi kulüpleri (erkekler):

Türkiye hentbol erkekler süper liginde (1979-2017),Beşiktaş 13, ASKİ 6, Çankaya Bld.4, Halk Bankası 4, ETİ 3, Hortaş 3, MTA 2 ve Arçelik, İzmir BB, M.M. Piyango, TİY Erkutspor birer kez şampiyon oldular.

Türkiye hentbol süper ligi kulüpleri (kadınlar):

Türkiye hentbol kadınlar süper liginde (1979-2017), TMO 8, Arçelik 3, Muratpaşa Bld. 3, Havelsan 2, YKM 2 ve Altınordu, Anadolu Ünv., ETİ, Eyüboğlu Koleji, Gazi Tıp, Genel-İş, İst.Bankası Yenişehir, Kastamonu Bld.,Kültürspor, MTA, TİY Erkutspor, Taçspor, Yenimahalle Bld. birer kez şampiyon oldular.

Uluslararası kupalar
Türkiye'deki takım sporu yapan kulüplerin, bütün uluslararası kupalarda, yıllara göre aldığı dereceler, branşlara göre aşağıdadır.

Futbol

Futbolda uluslararası düzeydeki en önemli başarı, 1999-2000 sezonunda Galatasaray'ın önce UEFA Kupası, sonra da Süper kupa şampiyonluğu ve Türkiye A Milli Futbol Takımı'nın 2002 FIFA Dünya Kupa'sında 3. olmasıdır .

Basketbol
Basketbolda en büyük başarı Fenerbahçe'nin Eupoleague'de 2017'deki şampiyonluğudur.

Voleybol
Voleybol Kadınlar şampiyonlar liginde Vakıfbank 3 kez, Eczacıbaşı ve Fenerbahçe de birer kez Avrupa şampiyonu olmuştur.

*CEV Cup,  2000-2007 arasında CEV Top Teams Kupası ismini aldı.

**Kulüpler  Dünya Şampiyonası

***Top Volley International Women

Hentbol
Hentbolda, 2015-2016 sezonunda Kastamonu Belediyespor kadın takımı Cahallenge kupasında Avrupa şampiyonu olmuştur. Bu kupada diğer başarı ise Muratpaşa Belediyespor'un 2014-2015 sezonunda EHF Cup'daki 3.lüğüdür.

2017-2018 sezonunda, Kadınlar EHF Cup'ta Kastamonu Belediyespor, kadınlar Challenge Cup'ta Ardeşen GSK, Avrupa 3.sü olmuşlardır.

Avrupa kupaları
Türkiye'deki takım sporu yapan kulüpların Avrupa kupalarına katılımları ve aldığı sonuçlar, yıllık olarak gösterilmiştir.

Futbol Avrupa kupaları
2019-20 sezonunda 5 futbol, 1 kadın futbol, 1 futsal kulübü Avrupa kupalarına katılmaktadır.

2018-19 Sezonunda Galatasaray, Avrupa kupalarında yaptığı 10 maçta 1 galibiyet, 2 beraberlik, 7 de yenilgi alarak son 32 turunda elenmiştir.

Fenerbahçe, Avrupa kupalarında yaptığı 10 maçta 3 galibiyet, 3 beraberlik, 4 de yenilgi alarak son 32 turunda elenmiştir.

Beşiktaş, 2.eleme turundan başladığı Avrupa Ligi'nde 6 galibiyet, 2 beraberlik, 4 yenilgi alarak gruplarda elenmiştir.

2019-2020 sezonunda Galatasaray Şampiyonlar Ligi'nde, Beşiktaş Avrupa Ligi'nde doğrudan gruplara katılmaktadır.

Türkiye'den Avrupa liglerine katılan futbol kulüpleri:

Kaynak:

2019-20 UEFA Şampiyonlar Ligi,, 2019-20 UEFA Avrupa Ligi -

Futsal Şampiyonlar Ligi- , Kadınlar Şampiyonlar Ligi-

Basketbol Avrupa kupaları
2018-19 Sezonunda final-four oynayan iki Türk takımı Anadolu Efes 2., Fenerbahçe Doğuş 4. olmuştur. Ayrıca 3 takım da çeşitli kupalarda çeyrek finalde oynamıştır: Kadınlar Euroleague'da Fenerbahçe, FİBA Avrupa Kupası' nda Pınar Karşıyaka, EuroCup Kadınlar'da Çukurova Basketbol.

2019-2020 sezonunda 19 basketbol kulübü Avrupa liglerine katılma hakkı elde etti. 11 erkek basketbol, 8 kadın basketbol takımı Türkiye'yi temsil etmektedir. Bu sezon Avrupa kupalarına Gaziantep Basketbol ve Bahçeşehir Koleji takımları da katılmaktadır.

Kaynak:

Euroleague (EUL) , EuroCup(EUC), FİBA Şampiyonlar Ligi(BCL) FİBA Avrupa Kupası BEC),Euroleague Kadınlar (ELW) EuroCup Kadınlar(ECW)

Voleybol Avrupa kupaları
2018-19 sezonunda 12 Voleybol kulübü Avrupa kupalarına katılmıştır. 6 takımımız kupalarda 2.lik ile 5.cilik arasında derece almıştır:

2019-20 Sezonunda Fenerbahçe (erkek voleybol takımı) tekrar Avrupa liglerine katılmaya hak kazanmıştır. Beylikdüzü V.İ. kupalara ilk kez katılmaktadır. Beşiktaş, Ziraat Bankası, İstanbul BBSK kupalara katılamamıştır.

Türkiye'den Avrupa liglerine katılan voleybol kulüpleri:

Kaynak:,,

Hentbol Avrupa kupaları

2018-19 sezonunda 8 hentbol kulübü Avrupa kupalarına katılmıştır. Bir sezon önce 2 kupa 3.lüğü bir de 5.liği olan Türk takımları bu sezonda başarı gösterememiş ve ilk turlarda elenmişlerdir.

2019-20 sezonunda Beşiktaş  erkek takımı, yıllarca katıldığı Şampiyonlar ligine katılmamış ve EHFCup' alınmıştır. Kupalara geçen yıl katılamayan Beykoz Belediye ve Ardeşen GSK bu sezonda yer alacaktır. Kupaların yeni takımı ise: Antalyaspor.

Türkiye'den Avrupa liglerine katılan hentbol kulüpleri:

Kaynak:,

Kaynakça

Türkiye'de spor


Jean Lauga, né le  à Vielleségure et décédé le  à Toulouse, est un joueur français de rugby à XV qui évolue principalement au poste de Troisième ligne aile dans les années 1940.

Son frère Pierre Lauga a également évolué à la Section paloise.

Jean Lauga était directeur commercial de profession.

Biographie
Jean Lauga est champion de France de rugby en 1946 avec la Section paloise, composant la troisième ligne de la Section auprès de André Rousse et Paul Theux.

Jean Lauga évolue ensuite à l'US Orthez avant d'en devenir entraîneur.

Palmarès de joueur

En club

 Avec la Section paloise

 Challenge Yves du Manoir :
 Vainqueur (1) : 1939
 Championnat de France de première division :
 Champion (1) : 1946
 Coupe de France :
 Finaliste (1) : 1946

Notes et références

Liens externes

Naissance en octobre 1919
Naissance dans les Basses-Pyrénées
Joueur français de rugby à XV
Troisième ligne aile (rugby à XV)
Joueur de la Section paloise
Joueur de l'US Orthez rugby
Entraîneur français de rugby à XV
Décès en juillet 2006
Décès à Toulouse
Décès à 86 ans

Jean Lauga


Yaylalı, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

yaylalı mahallesi ismininnerden aldığı duyumlar şöyle bende bir yaylalı mahallesinde doğup büyüdüğüm için atalarımızın bilgisi dahilinde duyumlar şöyle atalarımız yörük olduğu için kışın yayla  çok soğukolduğu için  keçilerini otlatmak için sahile geliyorlarmış ve bu yıllarca devap etmiş geceleyin ışıkları yanınca uzaktan kom şu köylerde bakın yaylalıların ışıkları yanıyor diyorlarmış ve ismi yaylalı mahallesi kalmış

Coğrafya
Antalya iline 145 km, Alanya ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Yaylalı, Alanya


La Catedral de San Juan Bautista es el principal templo católico de la Diócesis de San Juan Bautista de Calama, en Chile. Se encuentra en pleno centro de la ciudad, frente a la plaza 23 de Marzo, y fue erigida por el Obispo de Antofagasta Monseñor Luis Silva Lezaeta en el año 1906.

En el año 2000 se cambió su techumbre, siendo recubierta con planchas de cobre extraído y procesado en Chuquicamata, mientras que su torre fue revestida con el mismo material de la mina Radomiro Tomic. La Catedral fue consagrada por Monseñor Cristián Contreras Molina el 11 de noviembre de 2001.

Referencias

Enlaces externos

San Juan Bautista de Calama
Iglesias católicas de la Región de Antofagasta
Iglesias de Calama
Catedrales del siglo XX
Iglesias de Chile del siglo XX
Arquitectura de Chile de los años 1900
Arquitectura de 1906
Chile en 1906
Calama

Catedral de San Juan Bautista (Calama)


Crafoordprisen er en pris, som skal belønne og fremme grundlæggende forskning inden for videnskabelige discipliner, som havner uden for Nobelprisens emneområder. Disse områder indbefatter astronomi, biologi (særligt økologi), geovidenskab, matematik, og forskning på sygdommen polyartrit (reumatisme). Prisen blev etableret i 1980 af Holger Crafoord, som kommercialiserede den kunstige nyre og grundlagde selskabet Gambro sammen med ægtefællen Anna-Greta Crafoord. Holger Crafoord led selv af polyartrit. Crafoordprisen blev uddelt første gang i 1982. Prisen administreres af Kungliga Vetenskapsakademien (KVA) i Stockholm.

Der uddeles kun én pris om året, og den følger et treårig cyklus, hvor prisuddelingen første år sker i astronomi eller matematik, andet år i geovidenskab og tredje år i biologi, hvorpå cyklussen starter forfra. Prisen i polyartritforskningen uddeles udelukkende, når der er konstateret et videnskabelig fremskridt, som kan begrunde en tildeling. Det er sket to gange; i 2000 og i 2004. Her blev prisen uddelt som en fjerde kategori i cyklussen. I september 2007 besluttede KVA at prisen i polyartritforskning skulle uddeles i 2009 fulgt af geovidenskab i 2010.

Prisen uddeles i april måned i Lund, og i lighed med de nobelpriser, som uddeles i Stockholm, er det Sveriges regent der uddeler priserne.

Med prisen følger et pengebeløb som i 2020 var 6.000.000 svenske kroner, som skal bruges af prismodtageren til yderligere forskning.

Modtagere

Referencer

Se også
 Crafoordska stiftelsen

Eksterne henvisninger

 Craafordpriset på Kungl. Vetenskapsakademins hjemmeside

Videnskabspriser
Etableret i 1980

Crafoord Prize


O  (em tradução livre: Centro Asiático de Redução de Desastres) foi estabelecido em Kobe, província de Hyogo, no Japão, em 1998, com a missão de aumentar a resiliência aos desastres dos países membros, construir comunidades seguras e criar uma sociedade onde o desenvolvimento sustentável seja possível.

O ADRC fornece informações sobre os últimos desastres na Ásia e em outras partes do mundo, gerenciamento de desastres nos países membros e boas práticas para a redução do risco de desastres.

Veja também
 Logística humanitária
 Logística em emergência

Ligações externas
 https://www.adrc.asia/ (Site oficial)
 https://www.un-spider.org/asian-disaster-reduction-center-adrc
 https://reliefweb.int/organization/adrc
 https://www.preventionweb.net/organization/asian-disaster-reduction-center
 https://globalplatform.undrr.org/organization/asian-disaster-reduction-center

Logística

Asian Disaster Reduction Center


La custodia procesional (o de asiento) de la catedral de Baeza es un templete de orfebrería construido para servir de asiento al santísimo sacramento cuando es procesionado en las funciones solemnes de la liturgia catedralicia; siendo la principal de ellas la procesión eucarística del Corpus Christi. Es también uno de los símbolos monumentales de la ciudad de Baeza.

Hechura
Esta custodia es una de las más destacadas de España en su género y la principal pieza de orfebrería del patrimonio catedralicio. Mide 2,20 m de altura y fue realizada en plata casi en su totalidad (algo más de 10.745 onzas), excepto algunas partes que son de cobre dorado y el viril que es de oro macizo.

Historia
Vino a sustituir a la destruida en el incendio de la sacristía de 1691, siendo costeada casi en su totalidad por el canónigo baezano Diego de Cózar Serrano; y ejecutada por el maestro platero de Antequera Gaspar Núñez de Castro con quien colaboró su hermano Jerónimo y el también antequerano Gaspar Correa. Comenzada en 1700, se entregó concluida en 1714. Durante los diez primeros años de labor el trabajo se llevó a cabo en Antequera, trasladándose el obrador a Baeza para la ejecución de los cuatro años finales de trabajo.

Descripción

El conjunto consta de tres cuerpos decrecientes, sustentado cada uno por doce pares de columnas (setenta y dos en total) de prolija decoración, siendo salomónicas las interiores y de capitel corintio las externas.

Cada cuerpo posee ricos entablamentos, mientras en sus basamentos se despliegan treinta y seis relieves con escenas del Antiguo y Nuevo Testamento, y sobre sus cornisas y balaustradas se encuentran las esculturas de los doce apóstoles (primer cuerpo), veinticuatro ángeles, seis querubines y dieciocho jarroncillos; todo lo cual configura un programa iconográfico de exaltación de la eucaristía.

El cuerpo inferior alberga en su interior una escultura de bulto de la Inmaculada Concepción; el central se reserva para el viril que durante las procesiones contiene la sagrada forma; el superior encierra una escultura del arcángel San Miguel; y la cúpula de remate, calada, gallonada y de perfil apuntado, tiene en su vértice una estatua de la Fe con estandarte en una mano y cáliz sumado de hostia en la otra.

Bibliografía
 Hernmarck, Carl: Custodias procesionales en España, Ministerio de cultura, 1987, pp. 250-251
 ESCOLANO GÓMEZ, FRANCISCO: La Custodia de la Catedral de Baeza. "Archivo Español de Arte y Arqueología" N.º 35. Centro de Estudios Históricos, 1936
 Molina Hipólito, José: Baeza histórica y monumental, Córdoba, Publicaciones del Monte de Piedad y Caja de Ahorros de Córdoba, 1982
 Rodríguez-Moñino Soriano, Rafael: El platero antequerano Gaspar Núñez de Castro y la custodia de la catedral de Baeza, Asociación Cultural Baezana, 1986;

Enlaces externos
 Web promocionada por la Hospedería Fuentenueva
 Portal Oficial de Turismo de la ciudad de Baeza `
 Vídeo realizado en su lugar de exhibición

Catedral de la Natividad de Nuestra Señora de Baeza
Monumentos de la provincia de Jaén
Conjuntos renacentistas de Úbeda y Baeza
Custodias
Orfebrería de la provincia de Jaén
Orfebrería de España del siglo XVIII
Arte en España del siglo XVIII

Custodia procesional de la catedral de Baeza


Serçe, Sezen Aksu'nun 1977 çıkışlı beşinci 45'liğidir.

Albüm Şarkıları
 Gölge Etme
 Aşk

Kaynakça
sezen-aksu com

Sezen Aksu albümleri
1977 albümleri
Pop albümleri

Gölge Etme


Irene Paleóloga (en griego: Ειρήνη Παλαιολογίνα, búlgaro: Ирина Палеологина) fue una princesa bizantina, la hija mayor del emperador Miguel VIII Paleólogo y la emperatriz Teodora Ducaina Vatatzina, y la emperatriz consorte de Iván Asen III de Bulgaria.

Biografía

Temiendo el rápido éxito de la rebelión de Ivailo en Bulgaria, Miguel VIII Paleólogo convocó a Iván Asen, un descendiente de la dinastía gobernante búlgara que vivía en el Imperio bizantino, le concedió el título de déspota, y lo casó con Irene en 1277 o 1278. Miguel VIII luego envió varios ejércitos bizantinos para intentar instalar a Iván Asen III en el trono de Bulgaria. Esto causó una alianza entre Ivailo y la viuda emperatriz búlgara María Cantacucena, la emperatriz viuda se casó con Ivailo, quien fue reconocido como emperador de Bulgaria en 1278, sin deponer o desheredar al joven Miguel Asen II. Aunque Ivailo derrotó a varios de los intentos de Miguel VIII, fue bloqueado por tres meses en Drăstăr (Silistra) por los aliados mongoles de Miguel VIII. Durante ese momento una fuerza bizantina sitió la capital búlgara de Tarnovo y, al oír un rumor de la muerte Ivailo en la batalla, la nobleza local se rindió y aceptó a Iván Asen III como emperador en 1279 e Irene se convirtió en la nueva emperatriz consorte de Bulgaria.

Aunque la antigua zarina María Cantacucena y su hijo fueron enviados al exilio en Bizancio, Iván Asen III e Irene no pudieron hacer valer sus derechos en todo el país. Autores bizantinos afirman que el zar y la zarina no se sentían cómodos viviendo en un palacio que había sido rodeada por enemigos. Ivailo reapareció ante los muros de la capital y derrotó a dos intentos bizantinos para ayudar a Iván Asen III. Desesperados por el éxito, en 1280 Iván Asen e Irene huyeron secretamente a Tarnovo con tesoros seleccionados de la tesorería del palacio, incluyendo las piezas capturadas de las derrotas de los emperadores bizantinos en victorias anteriores. Llegando a Mesembria (Nesebar), la pareja imperial partió para Constantinopla, donde el furioso Miguel VIII se negó a recibirlos durante días por su cobardía.

Jorge Paquimeres registra que en 1305 Irene Paleóloga intentó organizar un motín contra su hermano Andrónico II Paleólogo, en venganza por el asesinato de su yerno Roger de Flor. El complot fue descubierto e Irene fue puesta bajo arresto domiciliario.

Matrimonio y descendencia

Por su matrimonio con Iván Asen III, Irene Paleóloga tuvo los siguientes hijos:

 Miguel Asen, emperador titular de Bulgaria.
 Andrónico Asen, el padre de Irene Asanina, esposa de Juan VI Cantacuceno.
 Isaac Asen.
 Manuel Asen.
 Constantino Asen.
 Teodora Asenina, quien se casó con Fernán Jiménez d'Aunez y luego con Manuel Tagares.
 María Asenina, quien se casó con Roger de Flor.

Fuentes
 John V.A. Fine, Jr., The Late Medieval Balkans, Ann Arbor, 1987.

Emperatrices consortes del Imperio búlgaro del siglo XIII
Dinastía de los Paleólogos
Miguel VIII Paleólogo
Mujeres del Imperio bizantino del siglo XIII
Consortes de miembros de la casa de Asen

Irene Paleóloga (emperatriz de Bulgaria)


Pablo Urtasun Pérez (Urdiáin, Espanha, 29 de março de 1980) é um ciclista espanhol que foi profissional entre 2005 e 2016.

Trajetória
Estreiou como profissional em 2005 com a equipa Kaiku ainda que já no final de 2003 esteve à prova (stagiaire) na equipa Team CSC. Durante 2004 conseguiu uma vitória de etapa na corrida profissional da Volta a Navarra sendo seu resultado mais destacado em sua etapa amador.

Em 9 de novembro de 2016 anunciou sua retirada do ciclismo depois de catorze temporadas como profissional e com 36 anos de idade. Depois desta retirada converteu-se em diretor desportivo da equipa japonesa Team Ukyo, equipa Continental e vencedor do UCI Asia Tour por esquadras. Em 2020 passou a dirigir à equipa Kern Pharma.

Palmarés
 2006
 1 etapa da Volta ao Alentejo

 2007
 1 etapa da Volta à La Rioja

 2008
 1 etapa da Volta às Astúrias

 2010
 1 etapa da Volta às Astúrias

 2012
 1 etapa da Volta à Grã-Bretanha

 2013
 1 etapa da Volta a Castela e Leão

Resultados em Grandes Voltas
Durante a sua carreira desportiva conseguiu os seguintes postos nas Grandes Voltas:

—: não participa
Ab.: abandono

Equipas
 Team CSC (2003)
 Kaiku (2005-2006)
 Liberty Seguros Continental (2007-2008)
 Euskaltel-Euskadi (2009-2012)
 Euskaltel Euskadi (2013)
 PinoRoad (2014)
 Team Ukyo (2015)
 Funvic Soul Cycles-Carrefour (2016)

Referências e notas

Ligações externas

 Página oficial
 Ficha de Pablo Urtasun no Site oficial da Fundação Euskadi
 Ficha de Pablo Urtasun (cqranking.com)
 Ficha de Pablo Urtasun (sitiodeciclismo.net)

Ciclistas da Espanha
Diretores desportivos

Pablo Urtasun


An Oeoniella polystachys in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Louis Marie Aubert Du Petit-Thouars, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Oeoniella polystachys in nahilalakip ha genus nga Oeoniella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oeoniella

Oeoniella polystachys


An Phreatia subsaccata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Phreatia subsaccata in nahilalakip ha genus nga Phreatia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Jawa. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phreatia

Phreatia subsaccata


Jakob 4. (17. mars 1473 – 9. september 1513) var konungur Skotlands frá 11. júní 1488 þangað til hann féll í bardögum árið 1513. Hann tók við konungsvaldi við dauða föður síns Jakobs 3. (v. 1460–1488) í orrustunni um Sauchieburn. Orrustan var fylgifiskur uppreisnar sem Jakob 4. tók sjálfur þátt í. Hann er yfirleitt talinn farsælasti konungur Stuart-ættar, en  valdatíma hans lauk eftir átakamikinn ósigur í orrustunni um Flodden. Hann var síðasti þjóðhöfðingi í Bretlandseyjum sem féll í bardögum.

Jakob 4. giftist Margréti Tudor árið 1503 og þar með tengdi skosku krúnuna við þá ensku. Þessi tengsl leiddu til Krúnusambandsins árið 1603 þegar Elísabet 1. lést arftakalaus og barnabarnabarn Jakobs 4., Jakob 6., tók við ensku krúnunni sem Jakob 1. Englandskonungur.

Heimildir

Saga Skotlands
Konungar Skotlands
Stuart-ætt

Jakob 4. Skotakonungur


Nancy Jane Currie-Gregg (née Decker; former married names Sherlock and Currie; born December 29, 1958) is an American engineer, United States Army officer and a NASA astronaut.  Currie-Gregg has served in the United States Army for over 22 years and holds the rank of colonel.  With NASA, she has participated in four space shuttle missions: STS-57, STS-70, STS-88, and STS-109, accruing 1,000 hours in space. She currently holds an appointment as a professor of practice in the Department of Industrial & Systems Engineering at Texas A&M University.

Background
Currie-Gregg was born Nancy Jane Decker in Wilmington, Delaware, on December 29, 1958. Her family moved to Troy, Ohio when she was young, and she considers Troy to be her hometown. She graduated from Troy High School in 1977 and then received a Bachelor of Arts degree, with honors, in biological science from Ohio State University in 1980, a Master of Science degree in safety engineering from the University of Southern California in 1985, and a Doctorate in industrial engineering from the University of Houston in 1997.

Currie-Gregg is a member of the Army Aviation Association of America, Ohio State University and ROTC Alumni Associations, Institute of Industrial and Systems Engineers, and Human Factors and Ergonomics Society, Association of Space Explorers. She is an associate fellow of the American Institute of Aeronautics and Astronautics.

Military career
Currie-Gregg has served in the United States Army for over 23 years. Prior to her assignment at NASA in 1987, she attended initial rotary-wing pilot training and was subsequently assigned as an instructor pilot at the U.S. Army Aviation School. She has served in a variety of leadership positions including section leader, platoon leader, and brigade flight-standardization officer. As a Master Army Aviator she has logged over 3,900 flying hours in a variety of rotary-wing and fixed-wing aircraft.

Astronaut career
Currie-Gregg was assigned to NASA Johnson Space Center in September 1987 as a flight simulation engineer on the Shuttle Training Aircraft, a complex airborne simulator which models flight characteristics of the Shuttle orbiter. An astronaut since 1990, she has been involved in robotic hardware and procedure development for the shuttle and space station and has worked as a spacecraft communicator. Dr. Currie-Gregg has also served as the chief of the Astronaut Office Robotics and Payloads-Habitability branches and the Habitability and Human Factors Office in JSC's Space and Life Sciences Directorate. She has assisted the Johnson Space Center's Automation, Robotics, and Simulation Division in the development of advanced robotics systems and is a consultant to NASA's Space Human Factors Engineering Project. A veteran of four Space Shuttle missions, she has accrued 1,000 hours in space. She flew as mission specialist – flight engineer, on STS-57 (1993), STS-70 (1995), STS-88 (1998; the first International Space Station assembly mission), and STS-109 (2002).

STS-57
STS-57 Endeavour (June 21 to July 1, 1993). The primary objective of this mission was the retrieval of the European Retrievable Carrier satellite (EURECA). Additionally, this mission featured the first flight of Spacehab, a commercially provided middeck augmentation module for the conduct of microgravity experiments, as well as a spacewalk by two crewmembers, during which Dr. Currie-Gregg operated the Shuttle's robotic arm. Spacehab carried 22 individual flight experiments in materials and life sciences research. STS-57 orbited the Earth 155 times and covered over 4.1 million miles in over 239 hours and 45 minutes.

STS-70
STS-70 Discovery (July 13–22, 1995). The five-member crew deployed the final NASA Tracking and Data Relay Satellite to complete the constellation of NASA's orbiting communication satellite system. Dr. Currie-Gregg also conducted a myriad of biomedical and remote sensing experiments. STS-70 orbited the Earth 143 times and covered over 3.7 million miles in over 214 hours and 20 minutes.

STS-88
STS-88 Endeavour (December 4–15, 1998). STS-88, ISS Flight 2A was the first International Space Station assembly mission. The primary objective of this 12-day mission was to mate the first American-made module, Unity, to the first Russian-made module, Zarya. Dr. Currie-Gregg's primary role was to operate the Shuttle's 50-foot robotic arm to retrieve Zarya and connect the first two station segments. Two crewmembers performed a series of three spacewalks to connect electrical umbilicals and to attach hardware to the exterior structure for use during future EVAs. Dr. Currie-Gregg also operated the robot arm during the spacewalks. During the mission, the STS-88 crew ingressed the International Space Station to complete systems activation and installation of communication's equipment. The crew also deployed two small satellites. STS-88 completed 185 orbits of the Earth and covered over 4.7 million miles in 283 hours and 18 minutes.

STS-109
STS-109 Columbia (March 1–12, 2002). STS-109 was the fourth mission to service the Hubble Space Telescope. During the flight, Dr. Currie-Gregg's primary role was to operate the Shuttle's 50-foot robot arm to retrieve and redeploy the telescope following the completion of numerous upgrades and repairs. She also operated the robot arm during a series of five consecutive spacewalks performed by four crewmembers. Hubble's scientific capabilities and power system were significantly upgraded with the replacement of both solar arrays and the primary power control unit, the installation of the Advanced Camera for Surveys, and a scientific instrument cooling system. The Hubble Space Telescope was then boosted to a higher orbit and redeployed to continue its mission of providing views of the universe which are unmatched by ground-based telescopes or other satellites. STS-109 completed 165 earth orbits and covered over 3.9 million miles in over 262 hours.

Later life
In September 2003, after the Space Shuttle Columbia disaster, Currie-Gregg was selected to lead the Space Shuttle Program's Safety and Mission Assurance Office. She also served as the Senior Technical Advisor to the Automation, Robotics, and Simulation Division in the Johnson Space Center Engineering Directorate, NESC Chief Engineer at Johnson Space Center, and Principal Engineer in the NASA Engineering and Safety Center.

Currie-Gregg previously held an appointment as adjunct associate professor in North Carolina State University's Department of Industrial Engineering. She is currently a professor of practice in the Department of Industrial & Systems Engineering at Texas A&M University.

Currie-Gregg developed a finite element human vibration model for use in spacecraft coupled loads analysis.

At the 2022 Institute of Industrial and Systems Engineers (IISE) Applied Ergonomics Conference in Orlando, Currie-Gregg served as keynote speaker, discussing her career with both space travel and ergonomics. This was further detailed in the March 2023 ISE Magazine, IISE's monthly publication.

Personal life
Currie-Gregg has been married three times and has a child from her first marriage. Her second husband, retired Army aviator and United Space Alliance employee CW5 David Currie, died in 2011 from renal cancer.

Awards and honors

 Arts and Sciences Award for Scholarship, Ohio State University (1980)
 Distinguished Graduate of the Army Air Defense Artillery Officer Basic Course (1981)
 Honor Graduate of the Army Rotary Wing Aviator Course (1982)
 Honor Graduate of the Army Aviation Officer Advanced Course (1986)
 Defense Superior Service Medals (2)
 Legion of Merit
 Defense Meritorious Service Medal
 National Defense Service Medal
 Army Service Ribbon
 NASA Outstanding Leadership Medal (2005)
 NASA Exceptional Service Medal (1998, 2012)
 NASA Flight Simulation Engineering Award (1988)
 NASA Space Flight Medals (4)
 Silver Snoopy award
 Ohio Veteran's Hall of Fame (1994)
 Troy, Ohio Hall of Fame (1996)
 Ohio State University Army ROTC Hall of Fame (1996)
 Silver Order of St. Michael, Army Aviation Award (1997).

References

External links

 Biography of Nancy J. Currie-Gregg at Spacefacts.de
 NASA biography

1958 births
Living people
Women astronauts
United States Army astronauts
People from Wilmington, Delaware
People from Troy, Ohio
Ohio State University College of Arts and Sciences alumni
USC Viterbi School of Engineering alumni
University of Houston alumni
North Carolina State University faculty
United States Army officers
American women engineers
Recipients of the Legion of Merit
Recipients of the Defense Superior Service Medal
Recipients of the NASA Exceptional Service Medal
Women in the United States Army
Engineers from Ohio
21st-century women engineers
Space Shuttle program astronauts
American women academics
21st-century American women

Nancy J. Currie-Gregg


Andrew Jeremy Wakefield () este un fost gastroenterolog și cercetător britanic, cunoscut pentru cercetarea frauduloasă (acum discreditată) din 1998 care susținea că există o legătură între administrarea vaccinului împotriva rujeolei, oreionului și rubeolei (ROR) și apariția autismului și boala intestinului.

După publicarea lucrării, alți cercetători au fost în imposibilitatea de a reproduce constatările lui Wakefield sau de a confirma ipoteza lui de asociere între vaccinul ROR și autism, sau autism și boli gastro-intestinale. O anchetă efectuată în 2004 de către reporterul Brian Deer de la Sunday Times a identificat conflicte de interes (financiare) din partea lui Wakefield, și cei mai mulți dintre co-autori și-au retras sprijinul pentru studiu. British General Medical Council (GMC) (organizația din Anglia echivalentă Colegiului Medicilor din România) a efectuat o anchetă cu privire la acuzațiile de abateri de la procedurile științifice împotriva Wakefield și doi foști colegi. Ancheta a fost bazată pe constatările reporterului Deer, inclusiv pe copii cu autism care fuseseră supuși unor proceduri medicale invazive inutile, cum ar fi colonoscopii și puncții lombare și că Wakefield a acționat fără a solicita aprobările etice necesare de la comisia din GMC (echivalentul "Comisiei de etică și deontologie profesională" din Colegiul Medicilor din România).

Pe 28 ianuarie 2010, un tribunal statutar al GMC compus din 5 membri a găsit dovezi pentru 36 de acuzații, inclusiv patru acuzații de abuz de încredere și 12 capete de acuzare care implică abuzul asupra copiilor cu probleme de dezvoltare. Tribunalul a decis că Wakefield a "eșuat în îndatoririle sale de consultant responsabil", a acționat atât împotriva intereselor pacienților săi cât și "necinstit și iresponsabil" în cercetarea publicată. The Lancet a retras complet cercetarea în 1998 pe baza constatărilor GMC, remarcând faptul că unele elemente ale manuscrisului au fost falsificate. Redactorul-șef al publicației The Lancet Richard Horton, a declarat că documentul a fost "complet fals" și că jurnalul a fost "înșelat". La trei luni de la retractarea din The Lancet, Wakefield a fost șters din registrul medical din UK, cu o notă despre falsul studiu publicat în The Lancet  și nu mai are drept de a practica medicina în UK.

În ianuarie 2011, un editorial care însoțește un articol de Brian Deer în BMJ a identificat lucrarea lui Wakefield drept o "fraudă elaborată". În articolul următor, Deer a spus că Wakefield a planificat lansarea unei afaceri pe seama temerilor de vaccin provocate de lucrare. În noiembrie 2011, în alt raport din BMJ în care a fost dezvăluit cu date brute faptul că în pofida spuselor lui Wakefield din The Lancet copii din cercetările sale nu au avut boli inflamatorii intestinale.

Epidemii, efecte, și recepția teoriei
Medicii, reviste medicale, și editorii au făcut declarații legând acțiunile frauduloase ale lui Wakefield de diversele epidemii și decese. Michael J. Smith, profesor de pediatrie la Universitatea din Louisville, un "expert în boli infecțioase care a studiat efectele controversei legate de autism pe ratele de imunizare", a spus, "în mod clar, rezultatele acestui studiu [Wakefield] au avut repercusiuni".

Jurnalistul Brian Deer a cerut acuzații penale împotriva lui Wakefield.

Pe 1 aprilie 2011, Fundația Educațională James Randi a acordat lui Wakefield Premiul pigasus pentru "refuzul de a înfrunta realitatea".

Un jurnal din 2011 a descris conexiunea vaccin-autism ca fiind "cea mai dăunătoare farsă medicală din ultimii 100 de ani".

O scriitoare din New York Times, care relata la un eveniment din 2011 în Tomball, Texas unde Wakefield a vorbit, a fost amenințată de către organizator, Michelle Guppy: "Fii drăguță cu el, sau îți vom face rău." Ea este coordonatorul Rețelei de Autism din Houston.

Filmografia
 Vaxxed (2016)

Vezi și
 Vaccin

References

Nașteri în 1957
Absolvenți ai Imperial College London
Oameni în viață

Andrew Wakefield


تقر وزارة التعليم والثقافة والرياضية والعلوم والتقنية اليابانية بعض أشهر الممتلكات الوطنية على أنها كنز وطني ، بعض الأشياء التي تحصل على هذا التقييم تتضمن:
 المباني، كالقلاع، المعابد، الأضرحة
 الرسومات، المخطوطات، اللوحات، وأعمال الخط الياباني
 التماثيل من الحجر والبرونز والخشب أو المواد الأخرى
 المصنوعات اليدية، مثل الأواني الفخارية، السيوف، والمنسوجات
 المواقع المعمارية والتاريخية متضمنة الآثار المدفونة، المخطوطات، والرسائل
 الأشخاص، ويدعون باسم أعلام كنوز (人間国宝 نينغين كوكوهو).

معظم الكنوز الوطنية تكون في المتاحف، مثل المتاحف الوطنية في طوكيو وكيوتو ونارا، أو في المعابد البوذية أو الجينجا الشنتوية، القلاع وبعضها مفتوح لزيارة العامة، أما الأشخاص فهم من تقر الحكومة بقدرتهم على أداء فنون تراثية مثل النو، بونراكو، أو كابوكي والصناع التقليديين.

مراجع

كنوز اليابان الوطنية

تاريخ اليابان الثقافي

كنز وطني ياباني


Grenville  er bær í Grenada í sveitarfélaginu Saint Andrew og er annar fjölmennasti bærinn í eyríkinu á eftir St. George's.

Grenada

Grenville


Natalia Chmutina (en ukrainien : Наталія Чмутіна), née le  à Kiev et décédée le  à Kiev, est une architecte et académicienne ukrainienne. Elle est membre de l'Union nationale des architectes d'Ukraine et membre honoraire de l'Académie ukrainienne d'architecture.

Biographie
De 1918 à 1926, Natalia Chmutina vit avec sa grand-mère à Aramil, devenue Oblast de Sverdlovsk en Russie, où elle suit un enseignement secondaire. Plus tard, elle étudie les langues étrangères et le dessin.

Entre 1930 et 1936, elle intègre la Faculté d'architecture de l'Institut de génie civil de Kiev, devenu l'Université nationale de construction et d'architecture de Kiev, dans l'atelier de l'architecte Volodymyr Zabolotny. En 1936, elle participe en équipe à un concours pour le projet de la salle des séances du bâtiment de la Verkhovna Rada à Kiev, et remporte le premier prix.

De 1938 à 1941, Natalia Chmutina travaille comme architecte au département de la construction de l'usine de réparation d'avions № 43 à Kiev. Entre 1941 et 1944, pendant l'évacuation, elle continue à œuvrer comme architecte entre Aramil, Ivanovo et Moscou. Peu après la libération de Kiev, elle revient s'installer dans la capitale ukrainienne.

De 1946 à 1999, Natalia Chmutina  enseigne à l'Académie nationale des Beaux-arts et d'Architecture. En 1952, elle devient la première femme à recevoir le diplôme de candidat à l'architecture en URSS. Elle parle couramment l'allemand et le français et, en 1965, elle prend la parole à Paris, lors du VIIIe congrès de l'Union internationale des architectes.

En 1971, Natalia Chmutina collabore avec l'architecte A. Stukalov et Y. Chekanyuk pour "The House of furniture" Le projet, dont elle est l'auteure mêle une double performance avec la présence d'un commerce et d'un hall d'exposition reflétant les intérieurs d'appartements réels avec des exemples d'aménagements et de compositions de meubles. Avec ce projet, elle devient l'une des pionnières du modernisme soviétique de Kiev.

Natalia Chmutina décède en 2005, à l'âge de 92 ans.

Œuvres notables

 1936 - 1937 : Restaurant "Riviera" à Kiev
 1936 - 1939 : Le bâtiment de la Verkhovna Rada de la République socialiste soviétique d'Ukraine dans la rue Hrushevsky à Kiev, puis sa restauration à la suite de sa destruction pendant la Seconde Guerre mondiale.
 1942 : Usine de coton à Armavir
 1952 -1956 : Hôtel Intourist à Kiev (1952-1956)
 1957 - 1964 : Le bâtiment de l'Union des sociétés de consommateurs (Ukoopspilka) à Kiev
 1959 - 1964 : Hôtel Dnipro sur la place de l'Europe à Kiev
 1962 : Hôtel Tarasova Gora à Kaniv
 1963 - 1967 : Grand magasin de meubles "The House of furniture" à Kiev
 1965 - 1970 : Hôtel Lybid sur la place de la Victoire à Kiev

Reconnaissance
Le 29 novembre 2012, à l'occasion du 100e anniversaire de sa naissance, une plaque commémorative est installée sur la façade du 22 rue Volodymyrska à Kiev, où l'architecte a vécu.

Galerie

Notes et références

Architecte ukrainien
Femme architecte
Architecte moderne
Designer ukrainien

Natalia Chmutina


The Leader of the Green Party of England and Wales is the most senior political figure within the Green Party of England and Wales. The role was introduced alongside that of deputy leader in 2008. Prior to this, the party's public spokespersons were principal speakers. There were two principal speakers, one female and one male, who were elected annually at the Green Party's Autumn Conference and held no vote on the Green Party Executive (GPEx).

A referendum passed on 30 November 2007 that abolished the posts of principal speakers and a leader and deputy were elected at the party's next autumn conference on 5 September 2008.

Role and history
The principal speakers performed the public and media roles undertaken by the leaders of more conventional political parties. Green parties often consider joint leadership of this kind to embody the widely held Green beliefs in consensus decision making and gender balance. It also symbolises their belief in the need for a society in which people are empowered and involved in making the decisions which affect them. In the party's Philosophical Basis, it states that the Green Party "reject[s] the hierarchical structure of leaders and followers, and, instead advocate[s] participatory politics" and it is "for this reason" that the Green Party has eschewed an individual leader.

There were six principal speakers in the UK Green Party until 1991, when changes introduced by the Green 2000 grouping reduced this to two and streamlined the organisation of the party. This left a system with which neither side in the 2007 leadership referendum was happy.

2007 Leadership referendum
At the party's 2007 spring conference in Swansea, members voted to hold a cross-party referendum on whether the posts should be changed to leader and deputy leader (with the option for co-leaders if two candidates chose to run together and were gender balanced, in the event of which there would be no deputy leader). The new system would allow the leader and deputy (or co-leaders) to vote on GPEx and, rather than being elected annually (like the principal speakers), the posts would be elected every two years. Provisions for recalling the leader and deputy were articulated. Despite the controversial nature of this issue, many participants, such as Siân Berry, were struck by the how "constructive" the debate turned out to be.

On Friday 30 November 2007 the ballots were counted and members voted 73% to 27% in favour of the new leadership model, with a 48.3% turnout of Green Party members.

The 'Pro-Leader' side – Green Yes
Supporters of the 'Green Yes' campaign for a yes vote in the referendum included the then-principal speaker Caroline Lucas MEP, Siân Berry, Darren Johnson AM (a Green member of the London Assembly), environmental commentator and Green member Mark Lynas, former principal speaker Jonathon Porritt, councillors from Lewisham, Brighton, Norwich, Leicester and Lancaster, and members of the Green Party Executive (GPEx), including Jim Killock (external communications officer), elections coordinator Peter Cranie and Khalid Hussenbux, the party's financial coordinator.

The Green Yes campaign believed that the Green Party needed a leader to reach its potential and that, if the party did not reach its potential, it would be "selling-short our planet and everything on it". They suggested that the party's success has been too slow and that "a leader would help set direction, political focus and make sure the party gets the resources to grow". The campaign hoped that having a Leader would be "about empowering the party" and "about accountability", in that a Leader would "mean we can identify who to hold to account when things need changing". The group added that other Green Parties in the world had leaders and remained "just as Green as the rest of us".

Mark Lynas, in several editions of his New Statesman blog, further claimed that the name 'Principal Speaker' was not transparent to the public, that it wasted valuable time in explaining the system to the media and that it lacked credibility. Darren Johnson characterized the lack of single leader as "just a ridiculous barrier in terms of getting our really important message across".

The 'Anti-Leader' side – Green Empowerment
Supporters of the 'Green Empowerment' campaign for a no vote in the leadership referendum included the then-Principal Speaker Derek Wall, Jenny Jones AM (a Green member of the London Assembly), the late Timothy Beaumont (Green member of the House of Lords), prominent human rights campaigner and Green member Peter Tatchell, Noel Lynch (London Green Party Coordinator and former London Assembly member), councillors from Scarborough, Lewisham, York, Norwich and Hackney, and members of the Green Party Executive (GPEx), including Campaigns Coordinator, Tim Summers, and Pete McAskie (Management Coordinator). Some members, like Matt Sellwood, while in favour of a Leader system in principle, were opposed to the current referendum because the term of reelection would be extended to two years.

Supporters of Green Empowerment wanted to "uphold the Green Party's long-standing commitment to non-hierarchical structures and 'grassroots' democracy" through "collective leadership". They believed that a single leader "would not only draw attention away from other speakers and the wider Party, but would bring with it risks that the other parties in this country are all too well aware of". The campaign focused on retaining gender balance in party structures, and avoiding the dilution of their radical policies. They focused on success under the Principal Speaker system, seen in the steady buildup of support from the low point of the 1992 general election to the situation at the time of the referendum, where the party has over 100 councilors along with two members of the European Parliament and two members of the London Assembly.

Derek Wall countered pro-leader arguments by stating that "if you are a clear speaker, there's no problem getting coverage and explaining the party's views." He was concerned by the history of past political parties that started off as being participatory until they adopted a single leader system in which the members became "puppets". Wall also opposed the reduction in numbers of Principal Speakers from six to two in 1992, as advocated by the Green 2000 group.

Party Leader era
In September 2008 Caroline Lucas was elected as the party's first leader. Lucas was reelected in 2010 but chose not to stand in 2012, when Natalie Bennett was elected her successor. After Bennett stood down in 2016 Lucas returned as leader, this time sharing the position with Jonathan Bartley.

In 2018, Siân Berry replaced Lucas as co-leader, with Bartley continuing in the role.

In July 2021 Jonathan Bartley announced he would be standing down as the party's co-leader at the end of the month, triggering the 2021 Green Party of England and Wales leadership election. Siân Berry remained as acting leader, but decided not to stand in the leadership election due to her concerns over the party's message on trans rights.  In her statement, Berry cited unspecified spokesperson appointments as being inconsistent with her pledge to support trans equality.

Leaders

Principal Speakers (1990–1992)
Prior to 1992 six principal speakers were elected annually.
Sara Parkin
Jim Berreen
Andrew Simms
Jean Lambert
David Spaven
Derek Wall

Principal Speakers (1992–2008)

Party leadership (2008–present)

Timeline

Deputy Leadership (2008 - Present)

Election results

2021

2020

2018

2007

2006
The Female Principal Speaker post was won by Siân Berry, without a contest.

2004
The Female Principal Speaker post was won by Caroline Lucas, without a contest.

Chairs
1990: Mallen Baker, John Laker and Judy Maciejowska
1991: John Laker, John Norris and Sara Parkin
1992: Sara Parkin
1993: John Norris
1994: Jean Lambert
1995: John Morrissey
1996: Jenny Jones
1998: Alan Francis
2000: Penny Kemp
2003: Hugo Charlton
2006: Richard Mallender
2008: James Humphreys
2009: Jayne Forbes
2011: Jo Steranka
2012: Tim Dawes
2014: Richard Mallender
2016: Clare Phipps
2018: Liz Reason
2022: Jon Nott

Regional variations
The leader of the Wales Green Party is Anthony Slaughter, who was elected as the party's leader in December 2018. Some regional and local groups have adopted a gender balance principle and emulated the Principal Speaker structure, including the LSE Students' Union Green Party, who have a Female and Male Co-Chair.

References

External links
Derek Wall on why the GP needs to keep the Principal Speaker system
Darren Johnson AM on BBC site explains why the Green party needs a Leader
 Siân Berry describes the debate and her preference for Co-leaders
 Green Yes Website
 Green Empowerment Website
  Caroline Lucas: The greens need a clear voice – and a leader
  Jenny Jones: A political party with a leader? – How 20th century

History of the Green Party of England and Wales

Green Party of England and Wales


An Pitcairnia buscalionii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Walter Till. An Pitcairnia buscalionii in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia buscalionii


محمود السهيلي ولد بتونس العاصمة (27 يوليو 1931 - 10 أكتوبر 2015)، رسام وفنان تشكيلي تونسي.

تكوينه
درس محمود السهيلي بمدرسة الفنون الجميلة بتونس فيما بين 1949 و1952، ثم اتجه إلى العاصمة الفرنسية حيث بقي ثماني سنوات بالمدرسة الوطنية العليا للفنون الجميلة بباريس توجها عام 1960 بالحصول على الدبلوم. ثم درّس مادة الرسم الزيتي بمدرسة الفنون الجميلة بتونس. واستمر يدرس نفس المادة في ورشته بسيدي بوسعيد.

أسلوبه الفني
يقتصر محمود السهيلي على استعمال الألوان الأبيض والرمادي والأسمر والأسود، وتقترب لوحاته من التجريدية.

تواريخ في حياته
من أهم المعارض الشخصية التي أقامها محمود السهيلي:
 1972: بقاعة الأخبار- تونس تحت عنوان «الجزائري»
 1978: بقاعة الأخبار- تونس تحت عنوان «السودان».
 1982: برواق الشريف- سيدي بوسعيد.
 1984: برواق القرجى- تونس
كما شارك في عدة معارض جماعية انتظمت بتونس وبالخارج: الولايات المتحدة الأمريكية، وفرنسا والسويد وإيطاليا، أنجلترا ومصر.

المراجع

أشخاص من مدينة تونس
خريجو المدرسة الوطنية العليا للفنون الجميلة (فرنسا)
رسامون تونسيون
رسامون تونسيون في القرن 20
رسامون تونسيون في القرن 21
مواليد 1350 هـ
مواليد 1931
مواليد في مدينة تونس
وفيات 1436 هـ
وفيات 2015

محمود السهيلي


Amazon Silk es un navegador de Internet de la empresa estadounidense Amazon disponible en sus dispositivos Kindle Fire, que llegaron al mercado en noviembre de 2011.

Características
El navegador está basado en un caché remoto WebKit diseñado para hacer uso de la estructura Amazon Web Services (AWS). Silk trabaja en red como intermediario entre la página web y el usuario, reduciendo así el tiempo de carga de las páginas. Otra característica del navegador es una función con la que se predice el uso por parte del usuario para mejorar así el funcionamiento.

Referencias

Navegadores web
Introducciones relacionadas a la ciencia de la computación de 2011

Amazon Silk