Olga Raissa Povitzky (Lituânia, 24 de dezembro de 1877 – Pleasant Valley, 21 de maio de 1948) foi uma médica, bacteriologista e pesquisadora norte-americana nascida na Lituânia.

Povitzky trabalhou para o Departamento de Saúde do Estado de Nova York, além de ter trabalhado em um hospital de campo na França durante a Primeira Guerra Mundial.

Biografia
Povitzky nasceu em 1877, na Lituânia, na época pertencente ao Império Russo. Em 1893, mudou-se para os Estados Unidos para morar com seu irmão Charles, farmacêutico na Filadélfia. Sua irmã, Anna, tornou-se uma famosa dentista em Nova York. Sua sobrinha, Eleanor Osborne-Hill, foi advogada e escultora.

Povitzky formou-se em medicina, em 1901, pela Woman's Medical College of Pennsylvania, evento que foi notícias nos jornais da época. Em 1905, obteve um doutorado em saúde pública pela Universidade de Nova Iorque.

Carreira
Por 40 anos, Povitzky foi bacteriologista do Departamento de Saúde do Estado de Nova York, começando em 1910. Em 1914, estudou casos de tracoma em crianças da cidade de Nova Iorque.

Durante a Primeira Guerra Mundial, Povitzky foi para a França para trabalhar em um hospital de campanha dirigido por mulheres, organizado pela Unidade Médica Feminina para o Serviço Estrangeiro e patrocinado pela Associação Nacional do Sufrágio Feminino Americano (NAWSA). Enquanto estava na França, Povitzky recebeu treinamento especializado no Instituto Pasteur para o tratamento de gangrena gasosa; também trabalhou em um laboratório em Le Mans.

De volta a Nova Iorque com o fim dos conflitos, Povitzky trabalhou na produção de uma antitoxina para a difteria. Em 1923, em colaboração com Josephine Neal, desenvolveu um soro para a meningite no laboratório do Hospital Willard Parker. Sua pesquisa foi publicada em vários periódicos científicos importantes da época, incluindo o na Science, The Journal of Infectious Diseases e Journal of Immunology.

Povitzky também desenhou e criou a garrafa de Povitzky, uma garrafa de lados achatados e retangulares utilizada para a cultura de poliovírus.

Morte
Povitzky trabalhou até bem perto de sua morte, em 21 de maio de 1948, em Pleasant Valley, Nova York, aos 70 anos.

Naturais da Lituânia
Médicas dos Estados Unidos
Cientistas dos Estados Unidos do século XX

Olga Povitzky


Fraxinus baroniana er tegund af eskitré sem vex í Mið-Kína.

Tilvísanir

Smjörviðarætt

Fraxinus baroniana


Proiecte este un film românesc din 2016 regizat de Alexandru Sîrbu.

Legături externe

Vezi și
 2016 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2016
Filme dramatice românești

Proiecte


Arjtaweekul ist der Familienname folgender Personen:
 Boonsong Arjtaweekul (* 1936), thailändischer Sprinter
 Tarweejit Arjtaweekul (* 1941), thailändischer Sprinter

Arjtaweekul


ඒබීඑස්-සීබීඑන් (ABS-CBN) යනු 1946 දී ආරම්භ කරන ලද පිලිපීන මාධ්‍ය සමාගමකි. එහි මූලස්ථානය Quezon City හි පිහිටා ඇත.

ජනමාධ්‍ය

ඒබීඑස්-සීබීඑන්


Timur Askáruly Kulibáyev (kazajo: Тимур Асқарұлы Құлыбаев; ruso: Тимур Аскарович Кулибаев - T. Askárovich K.) es un gestor de varias empresas controladas por el estado de Kazajistán, y marido de la hija del Presidente Nursultan Nazarbaiev, Dinara. Es considerado como uno de los hombres más influyentes del país y sus recursos naturales. Se lo considera además candidato a la sucesión del jefe de estado, un tema que él trata con prudencia.

Vida privada
Nacido el 10 de septiembre de 1966 en Alma-Ata (ahora Almaty), estudió el bachillerato en el Colegio de matemática y ciencias físicas de Almaty hasta 1983. En 1988 se graduó como economista en planificación nacional en la Universidad de Estado Lomosonov de Moscú. En 1999, obtuvo su Ph.D defendiendo su tesis titulada Mejora de mecanismo de organización y economía dentro la gestión empresarial en un ambiente de mercado (enfocada sobre la industria del petróleo y del gas). Tiene varias publicaciones de investigación a su nombre.

Carrera profesional
Las actividades profesionales de Timur Kulibaiev entre 1988 y 1992 se enfocaron en las ciencias. Trabajó como economista y asistente subalterno en el Instituto de investigaciones científicas para la planificación y las normas dentro del Plan de estado de la República socialista de Kazajistán y como director del Centro de Consejeros del Fondo para el Desarrollo Cultural, Social, Científico y Técnico de Kazajistán, cargo que obtuvo en 1990.

Desde 1990, fue jefe de la empresa Altyn-Ata y presidente del consejo de administradores del Banco de Comercio y de Industria de Almaty.

En 1997 fue nombrado jefe y presidente-diputado de la Dirección para la valoración y las negociaciones dentro el Comité de inversiones en Kazajistán.

Entre mayo de 1997 y marzo de 1999 fue presidente-diputado de asuntos económicos y financieros de la compañía nacional de petróleo y de gas Kazakhoil.

En marzo de 1999 obtuvo el puesto de presidente de la compañía nacional para el transporte de petróleo y de gas KazTransOil.

Desde mayo de 2001 hasta febrero de 2002 fue director general de la empresa nacional Oil and Gas Transportation, surgida de la fusión entre KazTransOil y KazTransGas.

Desde febrero de 2002 hasta octubre de 2005 fue primero presidente-diputado de la compañía de estado KazMunayGas, que unificá todas las empresas de la sección de petróleo y de gas controladas por el estado en el país.

Condecoraciones y premios
2001: Orden de Kurmet, Kazajistán
2009: Orden de Barys, tercer grado, Kazajistán
2005:  Medalla para el 10º aniversario de la Constitución de Kazajistán
2008:  Medalla para el 10º aniversario de Astana
2007: Orden de Druzhba, Federación rusa
2010: Premio Al-Fahr, Consejo de Muftís de la Federación rusa
2010: Orden del Santo Duque Daniel, tercer grado, Iglesia Ortodoxa rusa

Referencias

Empresarios de Kazajistán
Alumnado de la Universidad Estatal de Moscú
Kazajos del siglo XXI

Timur Kulibáyev


يعرف القانون الدولي الإنساني بالعديد من المسميات قبل أن تتمسك لجنة الصليب الأحمر الدولية بهذا المسمى حيث كان يعرف سابقاً بقانون الحرب؛ إلا أنه وبعد تحريم الحروب أصبح يطلق عليه مسميات أخرى مثل القانون الدولي الإنساني، وقانون النزاعات المسلحة، وقانون جنيف وذلك نسبة لمعاهدات جنيف الأربعة  ورغم تعدد تعريفات القانون الدولي الإنساني، إلا أنها -أي التعريفات- أجمعت على حقيقة واحدة مفادها؛ أن هدف هذا القانون هو حماية الأشخاص الذين يعانون من ويلات الحرب.

 تعرف اللجنة الدولية للصليب الأحمر القانون الدولي الإنساني بأنه: مجموعة القواعد الدولية الموضوعة بمقتضى معاهدات أو أعراف، والمخصصة بالتحديد لحل المشاكل ذات الصفة الإنسانية الناجمة مباشرة عن النزاعات المسلحة الدولية أو غير الدولية، والتي تحد –لاعتبارات إنسانية- من حق أطراف النزاع في اللجوء إلى ما يختارونه من أساليب أو وسائل للقتال، وتحمي الأشخاص والممتلكات".
 يعرف القانون الدولي الإنساني بأنه «أحد فروع القانون الدولي العام، وهو مجموعة من القواعد الدولية، العرفية والمكتوبة، التي تهدف إلى حماية المحاربين والمدنيين أثناء النزاعات المسلحة، لاعتبارات إنسانية، وصيانة الأموال التي ليس لها علاقة مباشرة بالعمليات العسكرية.».
 ويخلص إلى أن مجموعة القواعد القانونية، العرفية أو المكتوبة، التي تم التوصل إليها، بهدف حماية حقوق الإنسان، وحرياته الأساسية أثناء النزاعات المسلحة، أصبحت تسمى بالقانون الدولي الإنساني، الذي يتضمن في معناه الواسع النصوص القانونية الدولية كافة التي تؤمن الحماية للفرد وحقوقه.

الصكوك الأساسية للقانون الدولي الإنساني
وسواء أكنا بصدد نزاع مسلح دولي أو غير دولي فإن الإنسان ضحية هذا النزاع يحتاج إلى مساعدة وحماية إنسانية تكفلها قواعد القانون الدولي الإنساني، ولعل أهم هذه الصكوك هي:

القانون الدولي الإنساني والأمم المتحدة
ولما كان الاختصاص الأصيل، والأهم، للأمم المتحدة هو حفظ السلم والأمن الدوليين، فإن للأجهزة التنفيذية في منظمة الأمم المتحدة دور هام في في تطبيق القانون الدولي الإنساني. وهذه الأجهزة الرئيسية للمنظمة وفقاً لنص المادة 7/1 من الميثاق هي: الجمعية العامة، ومجلس الأمن، والمجلس الاقتصادي، ومجلس الوصاية، ومحكمة العدل الدولية. وقد نصت الفقرة 2 من المادة أعلاه على جواز إنشاء ما يلزم من أجهزة أخرى إن تطلب الأمر. واستناداً على ذلك، ومع نهاية القرن العشرين، تمكن المجتمع الدولي من التوصل إلى صيغة مقبولة لنظام أساس للمحكمة الجنائية الدولية، لتسهم، إلى جانب التدابير والآليات الأخرى على المستويين الدولي والداخلي، في تلبية متطلبات الأمن الجماعي الدولي ككل، ومكافحة الجريمة الدولية وحفظ استقرار الأمن الدولي.

وعلى الرغم من كثرة العهود والمواثيق الدولية، الخاصة بقواعد القانون الدولي الإنساني، فلا بد أن نوضح أن الأمم المتحدة لم تتمكن حتى الآن من وضع آليات فاعلة ونشيطة لحمل كل الدول على تنفيذ تعهداتها بموجب المواثيق الدولية، أسوة بالعقوبات التي تفرضها القوانين الوطنية على المواطنين الذين ينتهكون القانون. كما أن الاعتبارات السياسية كثيراً ما عطلت أو أعاقت عمل أجهزة الأمم المتحدة والمحاكم الدولية.

المؤتمر الدولي لحماية ضحايا الحرب 1993

"أقر المؤتمر الدولي السادس والعشرون للصليب الأحمر والهلال الأحمر (جنيف، 1995) في قراره رقم 1 التوصيات التي وضعها فريق خبراء حكومي دولي لترجمة الإعلان الختامي للمؤتمر الدولي لحماية ضحايا الحرب (جنيف، أغسطس/آب – سبتمبر/أيلول 1993) إلى مقترحات باتخاذ "تدابير ملموسة وفعالة" (1). وقد وجهت هذه التوصيات بالدرجة الأولى إلى الدول الأطراف في اتفاقيات جنيف، بما فيها الدولة الوديع لهذه الصكوك. بيد أن القرار المذكور دعا أيضا اللجنة الدولية للصليب الأحمر والاتحاد الدولي لجمعيات الصليب الأحمر والهلال الأحمر، والجمعيات الوطنية للصليب الأحمر والهلال الأحمر إلى العمل والإسهام في الجهد الرامي إلى تنفيذ القانون الدولي الإنساني بشكل أفضل، ولا سيما عن طريق منع حدوث الانتهاكات. 30-04-1996 مقال، المجلة الدولية للصليب الأحمر، العدد 311

انظر أيضا
 تمييز (قانون)
 القانون الدولي الإنساني العرفي

المراجع

وصلات خارجية

 الحرب والقانون الدولي الإنساني
 اتفاقيات جنيف 1949 وبروتوكولاتها الإضافية
 ماهية القانون الدولي الإنساني
 القانون الدولي الإنساني العرفي
 المنتدى الافتراضي لاستكشاف القانون الإنساني

القانون الدولي الإنساني

القانون الدولي الإنساني


Eventyr paa Fodrejsen er en dansk stumfilm fra 1916 instrueret af Lau Lauritzen Sr. og efter manuskript af Valdemar Andersen.

Handling

Medvirkende
 Lauritz Olsen
 Frederik Buch
 Oscar Stribolt
 Ella Stray

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1916

Eventyr paa Fodrejsen (film)


تُعَد البَبْرِيكة أو البَبْرِكة أو (نقحرة: بابريكا) نوعاً من التوابل المُعَدة عن طريق طحن فواكه أنوم الفليفلة المجففة (مثل الفلفل الأخضر أو الفلفل الحار).وفي بعض بلدان أوروبا، تُطلَق كلمة ببريكة على الفلفل الأخضر. وتُستخدم التوابل في الكثير من المطابخ لإضافة اللون والنكهة إلى الطعام.وقد يتراوح الببريكة من كونه حلواً (معتدلاً، ليس حاراً) إلى حاراً (ساخناً). وقد تختلف النكهات أيضا من بلدة إلى أخرى.

الببريكة هو أحد أنواع التوابل التي تصنع من ثمار الفليفلات الحولية المطحونة والمجففة، إما من نوع الفلفل الرومي أو الفلفل الحار أو خليط منهما. تستخدم هذه التوابل في العديد من المطابخ لإضافة اللون والنكهة إلى الأطباق، ولكن عادة ما يقترن ذكرها بدولة المجر واليونان وصربيا وكرواتيا وبلغاريا والمغرب  وأيضًا إسبانيا والبرتغال وتمتلك الدولتان الأخيرتان إدخال الفلفلية الحولية إلى العالم القديم من الأمريكتين. توسع استخدام هذا النبات بسرعة شديدة من أيبيريا إلى أنحاء أفريقيا وآسيا ووصلت مؤخرًا إلى قلب أوروبا من خلال بلاد البلقان التي كانت تحت الحكم العثماني، وهذا يشرح الأصل السلافي لهذا المصطلح الإنجليزي الحديث. وفي إسبانيا، كانت الببريكة تعرف باسم الفلفل الحلو (Pimenton) منذ أوائل القرن السادس عشر، عندما كانت قد أصبحت مكونًا نموذجيًا في أكلات المنطقة الغربية لجبال الأمانشا. على الرغم من تواجد إسبانيا في قلب أوروبا منذ بداية الفتح العثماني، لم تنتشر في المجر إلا منذ مائة عام من الآن.

وكانت الببريكة من التوابل الحارة حتى عشرينيات القرن العشرين، عندما وجد مزارع من سيغيد نباتًا ينتج ثمارًا حلوة المذاق. وكان هذا النوع يتطعم على نباتات أخرى. وفي أيامنا هذه، تتنوع الببريكة ما بين بارد وحار، كما تتنوع النكهات من قطر إلى آخر، ولكن جميع أنواع النباتات المزروعة تنتج الثمار الحلوة. وتوجد الببريكة الحلوة غالبًا في غلاف الثمرة حيث لا يحتوي أكثر من نصفها على بذور، بينما تحتوي الببريكة الحارة على بعض البذور ومشيمة وقنب وسويقات.

في كثير من اللغات الأوروبية عدا الإنجليزية، تشير كلمة ببريكة إلى ثمار الفليفلة نفسها.

أصل الكلمة وتاريخها
إن التاريخ الثقافي للفلفل يحيط به الكثير من الإشكاليات والتناقضات. الحقيقة الوحيدة الثابتة الواضحة أن أحد الأطباء في رحلة كولومبوس الاستكشافية هو من جلب أول بذور فلفل إلى أوروبا من أمريكا الوسطى. مع ذلك، بعض أنواع الفلفل كانت توجد أصلاً في شبه الجزيرة الهندية، ويعتقد بعض الباحثين أن الأنواع المجرية والآسيوية تدخل ضمن هذه الأنواع. وأول أنواع الفلفل التي وصلت إلى المجر أثناء القرن السابع عشر معروفة لنا، حيث يفترض أنه الأتراك الذين احتلّوا البلاد في هذا الوقت هم من جلبوها معهم. وكانوا يزرعونه في أفنيتهم تحت حماية مشددة، وإذا ما فكر أي مجري في زراعة الفلفل للاستخدام الشخصي فإنه يتعرّض لضرب عنقه.

وظهر النبات المجري من هذا النوع من التوابل منذ سنة 1529 على يد الأتراك في بودا (وهي الآن جزء من بودابست عاصمة المجر). وأول ذكر لكلمة "paprika" الببريكة في الإنجليزية كان سنة 1896. واشتقت هذه الكلمة من الكلمة المجرية "paprika"، التي هي تصغير لكلمة papar السيربو كرواتية (معناها "فلفل")، والتي هي الأخرى مشتقة من الكلمة اللاتينية "piper أو الكلمة اليونانية الحديثة "piperi". ووفقًا لمصادر أخرى، تشتق هذه الكلمة المجرية من "peperke" و"piperke" و"paparka" وهي كلمات مستخدمة في العديد من اللغات السلافية في دول البلقان وتعني الفلفل الرومي.

أما النوعان الإسبانيان من الببريكة اللذان يعرفان باسم "Pimento" الفلفل الحلو أحدهما جاء من كوميرا دي لا فيرا الموجود في إقليم كاسيرس والآخر من منطقة مورشيا، وكان ظهورها هناك في أوائل القرن السادس عشر على يد الرهبان المحليين من أمريكا التي وُلدوا فيها.

ودخلت كلمة "Paprika" إلى عدد كبير من اللغات، وفي أحيان كثيرة عن طريق الألمانية. وتستخدم كلمات مشابهة في كثير من اللغات الأوروبية، بينما توجد نماذج للغات أخرى منها العبرية حيث توجد كلمة paprika [פפריקה] واليابانية حيث توجد كلمة papurika [パプリカ]. وهناك أصل شعبي يتناقض بالبراهين اللغوية وهو أن الكلمة سميت باسم ريش ببريكة واحد من الشخصيّات الدينية الهندية.

الاستخدامات

ينتج الببريكة في عدد من البلاد من بينها المجر وصربيا وإسبانيا وكاليفورنيا. ويدخل في تكوين تشكيلة واسعة من الأطباق في أنحاء العالم. ويستخدم الببريكة الحار أساسًا في التتبيل وتلوين الأرز والطبيخ والشوربة مثل الجولاش، وفي تحضير السجق كأحد المكونات التي تُخلط باللحوم والتوابل الأخرى. وفي الولايات المتّحدة، يرشّ الببريكة كثيرًا على الأغذية لتتبيلها، لكن النكهة لا تظهر فعليًا إلا بتسخينه قليلاً في الزيت.

الببريكة الإسباني (بايمنتون) موجود بثلاثة أشكال بارد (بايمنتون دولس) ومعتدل (بايمنتون أجريدولس) وحار جدًا (بايمنتون بيكنتي.) وبعض أنواع الببريكة الإسباني بما فيها بايمنتون دي لا فيرا لها نكهة مدخنة مميزة وعبير عند تجفيفها بـالتدخين، وعادة ما يكون ذلك باستخدام خشب السنديان.

المجر من المصادر الرئيسية في إنتاج الببريكة ولهذا يكثر استخدامه هناك عن غيره من الأماكن. وتوجد منها أصناف بيانها كالتالي:
 العالية الجودة (Különleges) الأبرد، وهي حلوة جدًا بلون أحمر ناصع.
 اللذيذ (csípősmentes csemege)؛ لونه يتنوع ما بين الأحمر الداكن إلى الأحمر الفاتح، ويتميز بأنه بارد وذو نكهة عالية.
 اللذيذ الممتاز (Csemegepaprika)؛ يشبه اللذيذ ولكنه أكثر لذوعة.
 اللذيذ الممتاز اللاذع (Csípős Csemege, Pikáns)، وهو لذيذ أكثر لذوعة من سابقه.
 الوردي (Rózsa)، ولونه أحمر باهت بعبير شذي وحرافة باردة.
 الحلو الفخم (Édesnemes)؛ أكثر الأنواع المشهورة بتصديرها، أحمر ساطع وخفيف اللذوعة.
 متوسط الحلاوة (Félédes)؛ مزيج من الفلفل الرومي البارد واللاذع، متوسط اللذوعة.
 الحاد؛ لونه بني فاتح وأكثر أنواع الببريكة من حيث الحرارة.

وتعد هولندا من المصادر الرئيسية في إنتاج وتوزيع الببريكة، خصوصًا الأنواع التي تزرع في البيوت الزجاجية.

وفي مطبخ المغرب، يندى الببريكة (تحميرة) بإضافة كمية قليلة من زيت الزيتون ومزجها به.

وقد يستخدم الببريكة أيضًا في الحنة لتخضيب الشعر باللون الأحمر عند صبغه. وقد يضاف مسحوق الببريكة إلى الحنة عند إعدادها في البيت.

التغذية
والعجيب أن الفليفلة المستخدمة في الببريكة تكون غنية بفيتامين سي، واكتشف هذه الحقيقة سنة 1932 المجري ألبرت سزنت جيرجيي (ألبرت سزنت-جيرجيي) الحائز على جائزة نوبل سنة 1937. ويحتفظ الببريكة بنسبة كبيرة من فيتامين سي، الذي يزيد على النسبة الموجودة في نفس الحجم من عصير الليمون.

ويعد الببريكة من النباتات الغنية أيضًا بمضادات التأكسد.

ويرجع لون الببريكة إلى وجود أصباغ كزانتوفيل وكاروتاني وزيازانثين.

ووفقًا لإدارة الزراعة بالولايات المتحدة تحتوي الملعقة الكبيرة من الببريكة (6.8 جم) على المكونات الغذائية التالية:">http://www.nal.usda.gov/fnic/foodcomp/search/</ref></a>
 السعرات الحرارية:19
 الدهون: 0.88جم
 الكربو هيدرات: 3.67جم
 الألياف: 2.4جم
 البروتين: 0.96جم

أصل الكلمة
ويرجع أصل كلمة «ببريكة» إلى اللغة المجرية (حيث تَطلق على الفاكهة) من «بِبِر»، وهو تصغير بابار في الصربية الكرواتية، وهي على الأرجح مشتقة من كلمة بيبالى  في اللغة السنسكريتية التي تعنى «فلفل طويل».[1]

الاستخدامات
يُعد الببريكة أحد المكونات في مجموعة كبيرة من الأكلات في جميع أنحاء العالم. ويُستخدم الببريكة، في الأساس، كمكون في التتبيل وتلوين الأرز، والطهى، والحساء كالجلاش، وأيضاً في عمل السجق باعتباره مكوناً يخلط فيه اللحم مع التوابل الأخرى.

و تُعد المجر مصدراً رئيسياً للببريكة عالى الجودة، حيث تتراوح درجاته ما بين الفلفل شديد الحلاوة أحمر اللون (كولوليجِس «مميز») إلى الفلفل الحار إلى حد ما ذى اللون البرتقالى الممزوج بالبنى (إيروس  «قوى»).

وفي إسبانيا، يُعرف الببريكة باسم بيمنتون، ويكون طعمه مختلفاً إلى حدٍ كبير. ويتميز البيمنتون بنكهة ورائحة مميزتين، حيث أنه يُجفف بالتدخين غالباً باستخدام خشب البلوط. ويُعد البيمنتون مكونا رئيسياً في العديد من منتجات السجق الأسبانية مثل الشوريزو أو السبراسادا، فضلا عن الكثير من الأكلات الأسبانية. أما خارج إسبانيا، فيُطلق على البيمنتون بكل بساطة «فلفل مدخن»، ويتفاوت في درجة اللذوعة من حلو ومعتدل، وحار متوسط، أو حار جداً.

التغذية
إن الفلفل الأحمر الذي يُستخدم في عمل الببريكة غنى، بطريقة استثنائية، بفيتامين ج. وقد اٌكتشف ذلك عام 1932 على يد المجرى ألبرت ناجيرابولت الحائز على جائزة نوبل عام 1937. وتبقى الكثير من نسبة فيتامين ج في الببريكة الذي نجد انه يحتوى على نسبة أكبر من فيتامين ج عن تلك الموجودة في عصير الليمون عند وزنهما.

وتؤدى درجة الحرارة العالية إلى فقد الفلفل للفيتامينات، ولذلك فإن الفلفل المجفف لأهداف تجارية عادة لا يكون مفيداً كالفلفل المجفف في الشمس.

كما أن الببريكة غنى بمواد أخرى مضادة للأكسدة، حيث أنه يحتوى على 10% تقريباً من النسبة الموجودة في توت الأساى. ومع ذلك، يجب أن يوجد توازن بين انتشار المواد الغذائية، والكميات المُستهلكة، الأمر الذي عادة لا يُذكر بالنسبة للتوابل.

المعلومات الغذائية
يحتوي كل 100غ من الببريكة، بحسب وزارة الزراعة الأميركية على المعلومات الغذائية التالية:
 السعرات الحرارية: 282
 الدهون: 12.89
 الدهون المشبعة: 2.14
 الكاربوهيدرات: 53.99
 الألياف: 34.9
 البروتينات: 14.14
 الكولسترول: 0

المراجع

 المعلومات الغذائية عن الببريكة

انظر أيضًا
 الفلفل الأحمر
 فلفل حريف
 الفليفلة، الجنس
 الفلفل الحلو، أنواع حارة وعطرية من الفليفلة الحولية يُستخدم طازجًا ومخللاً ومعلبًا

وصلات خارجية
 حقائق وتحاليل غذائية من NutritionData.com
 [http://www.nutritiondata.com/facts-C00001-01c203C.html Nutrition Facts and Analysis] from [http://www.nutritiondata.com NutritionData.com]

بهارات
طعام مدخن
فليفلة حارة
فليفلة
قوائم أطعمة
مطبخ إسباني
مطبخ برتغالي
مطبخ بلغاري
مطبخ بوسني
مطبخ تركي
مطبخ صربي
مطبخ مغربي
مطبخ مقدوني
مطبخ هنغاري
نباتات طبية

بابريكا


Antalya Kültür Sanat Vakfı (AKSAV) 1964 yılından 1985 yılına kadar Antalya Belediyesi önderliğinde gerçekleştirilen Antalya Altın Portakal Film Festivali'ne kurumsal bir kimlik kazandırmak amacıyla 1995 yılında kuruldu.

Kurumsallaşma

1985 yılından, AKSAV'ın kurulduğu 1995 yılına kadar festivalin kurumsallaşma çabaları devam etti. 1985-1988 yılları arasında Yener Ulusoy öncülüğünde kurulan Antalya Kültür Sanat Turizm Vakfı tarafından organize edilen festival; 1989 - 1994 yılları arasında Belediye Meclis Üyeleri, turizm kuruluşları ve Antalya Ticaret Odası temsilcilerinden oluşan FESTİVAL YÜRÜTME KURULU adlı platform tarafından düzenlendi.

1995 yılında Antalya Büyükşehir Belediyesi önderliğinde Altın Portakal Kültür ve Sanat Vakfı adıyla 52 üyeyle kurulan Vakıf, Eylül 2002 'den beri Antalya Kültür Sanat Vakfı (AKSAV) adıyla hizmet vermektedir. Vakfın Kurucular Kurulu, Antalya'nın iş, politika, medya ve kültür-sanat dünyalarının önemli isimlerinin de aralarında bulunduğu 113 kişiden oluşuyor.

Sinemadan televizyona, müzikten edebiyata AKSAV...

Vakfın temel amacı "Antalya'nın kültürel, sanatsal, tarihi, folklorik ve turistik potansiyelini, değerlerini ve zenginliklerini üst düzeyde değerlendirmek; film, müzik ve diğer sanat dallarını desteklemek ve geliştirmek; ulusal kültür ve sanat değerlerimizle birlikte Antalya'yı ve ülkemizi uluslararası platformda dünya kamuoyuna tanıtmak" tır. Hedefleri doğrultusunda yurtdışında da etkinlikler düzenlemek üzere yapılandırılmış olan AKSAV'ın birincil misyonu ise, "geleneksel olarak gerçekleştirdiği Antalya Altın Portakal Film Festivali'nin, Türkiye'nin uluslararası platformda tanıtılmasına katkıda bulunacak prestijli festivaller arasında yer almasını sağlamak"tır.

Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali

Avrupa ve Asya'nın en köklü film festivallerinden biri, Türkiye'nin ise en eski ve uzun soluklu film festivali olan Antalya Altın Portakal Film Festivali, ulusalda elde ettiği deneyim ve başarıyı, uluslararası platforma taşıyarak büyük bir sinema etkinliği haline gelmiştir.

Antalya'yı kucaklayan, Türk sinemasına sarılan, yüzünü dünya sinemasına dönen uluslararası bir film festivali olma yolunda sağlam adımlarla ilerleyen Antalya Altın Portakal Film Festivali çerçevesinde, Ulusal ve Uluslararası Yarışma'nın yanı sıra, Ulusal Belgesel Film Yarışması ve Ulusal Kısa Film Yarışması da yer almaktadır. Festivalimizde ayrıca, başta Asya ve Avrupa sineması olmak üzere, dünya sinemasının önemli ve saygın isimlerinin filmleri de sinemaseverlerle buluşmaktadır.

Antalya Televizyon Ödülleri

2010 yılında bir ilke imza atılarak gerçekleştirilen Antalya TV Ödülleri'nin 2.si 29- 30 Nisan 2011 tarihleri arasında gerçekleştirilecek.

Altın Portakal´dan sonra bir ilke daha imza atan Antalya'da, Türk Sineması´nın Oscarları sayılan Altın Portakal´dan sonra, beyazcamın Oscarları da dağıtılıyor.

Altın Portakal, Türkiye´nin en köklü sinema festivali ve Türkiye´de yapılan en büyük etkinlik. Türk sinemasının neredeyse tüm yıldızları kariyerlerine Altın Portakal´la başladılar. 47 yıl önce sinema dünyası için hedeflenen "sinemada kaliteyi teşvik etme" misyonu, Antalya Televizyon Ödülleri'yle, televizyon sektörüne de taşınıyor.

Türkiye'de TRT ile başlayan özellikle 90'lı yılların başında özel televizyon kanallarıyla birlikte büyük bir ivme kazanan televizyon sektörünü ödüllendirerek televizyon disiplini çevresinde faaliyet gösteren girişimci, sanatçı, ara teknik eleman ve izleyicilerin motivasyonuna katkı sağlamayı hedefleyen Antalya TV Ödülleri, Antalya Büyükşehir Belediyesi'nin desteğiyle Antalya Kültür Sanat Vakfı tarafından organize edilecektir.

Antalya Büyükşehir Belediyesi ve Antalya Kültür Sanat Vakfı (AKSAV) tarafından geçtiğimiz yıl  "ilk kez" düzenlenen "AntalyaTelevizyon Ödülleri" Türk Televizyonculuğunda yeni bir dönem başlattı. Türkiye'nin "EMMY" ve "ALTIN KÜRE"si olmaya aday ödül töreni televizyon dünyasında büyük bir eksikliği gidermeyi hedefliyor.

Antalya Televizyon Ödülleri, beyazcamın ünlü, saygın ve önemli isimlerini Antalya´da buluşturuyor. Antalya, TV Ödülleri'yle, sinema dünyasından sonra televizyon dünyasının da odağı haline gelecek...

Güvenilir, saygın ve kurumsal bir televizyon ödülü yaratmayı amaçlayan Antalya TV Ödülleri, televizyon yayıncılığının kalitesini artırmak hedefiyle yola çıkmıştır. Antalya TV Ödülleri'nde toplam 35 ayrı kategoride ödül verilmektedir.

Altın Portakal Şiir Ödülü

Altın Portakal Şiir Ödülü, AKSAV (Altın Portakal Kültür ve Sanat Vakfı) ile AKSEV (Akdeniz Sanatevi) işbirliğiyle 1997 yılında kurulmuştur. Ödül, iki dereceli olarak başlayan ilk yılın ardından tek kitaba verilerek günümüze kadar sürdürülmektedir. Her yılın şiir ödülü, seçici kurul üyeleri tarafından, bir önceki yıl yayımlanan şiir kitapları arasında yapılan değerlendirme sonunda belirlenerek Altın Portakal Şiir Ödülü'ne değer görülen kitabın şairi için, bir sonraki yıl Şiir Sempozyumu düzenlenmekte; ödüllü şairin şiiri ve yapıtı şiir insanları tarafından bildiriler sunularak değerlendirilmektedir.

Sempozyumda sunulan bildiriler genellikle aynı yıl içinde kitaplaştırılarak Altın Portakal Şiir Ödülü ve Sempozyumu'nun belgesi olarak yayımlanmaktadır. Türkiye'de ilk kez gerçekleştirilen bu uygulama Altın Portakal Şiir Ödülü'ne özgün ve saygın bir konum sağlamakta; 21 Mart Dünya Şiir Günü'nü de kapsayan nitelikli bir edebiyat şenliği olarak onu ayrıcalıklı kılmaktadır. Altın Portakal Şiir Günleri, ayrıca şiir odaklı çeşitli sergi, panel ve yayınlarıyla her yıl şiirseverlerle bütünleşerek Türkiye'nin en önemli edebiyat etkinliklerinden biri olmayı kurumsal olarak sürdürmektedir.

Altın Portakal Şiir Ödülü'ne değer görülen yapıtlar ve şairler:

1997 : "Opera 1-4004" adlı yapıtıyla Enis Batur.
        (İkincilik Ödülü, "Meğer Söz Gümüş" ve "Avlu" adlı yapıtlarıyla Sina Akyol)
1998 : "40 Şiir ve Bir" adlı yapıtıyla Haydar Ergülen,
1999 : "Sessiz Arka Bahçeler" adlı yapıtıyla Gülten Akın,
2000 : "Küflü Şimşek" adlı yapıtıyla Mehmet Taner,
2001 : "Hazer İçin Birkaç Sarı Gül" adlı yapıtıyla Hüseyin Ferhad,
2002 : "Hayalete Övgü" adlı yapıtıyla Ahmet Oktay,
2003 : "Yavru Aslan'dan Konu Komşuya" adlı yapıtıyla Necmi Zekâ,
2004 : "Cendere" adlı yapıtıyla Güven Turan,
2005 : "Beni Hiç Göremezsin" adlı yapıtıyla Yücel Kayıran,
2006 : "Ba" adlı yapıtıyla Birhan Keskin,
2007 : "Ultra-Zone'da Ultrason" adlı yapıtıyla Lale Müldür,
2008 : "Bana Düşlerini Anlat" adlı yapıtıyla Cevat Çapan,
2009 : "Temmuz İçin Yaralı Semah" adlı yapıtıyla Kemal Özer,
2010 : "Myndos Geçişi" adlı yapıtıyla Emirhan Oğuz.
2011 : "Nidâ" adlı yapıtıyla Ahmet Telli.

Uluslararası Antalya Piyano Festivali

Dünyaca ünlü besteci-piyanist Fazıl Say'ın Sanat Yönetmenliği'ni üstlendiği Uluslararası Antalya Piyano Festivali, her yıl Kasım ayında düzenlenmektedir. Antalya Kültür Merkezi Aspendos Salonu'nda gerçekleştirilen konserler son 3 yıldır Moskova Virtüözleri'ni, Azize Mustafa Zadeh'i ağırlıyor. Türkiye'nin bu alanda süreklilik arzeden tek festivali olan Uluslararası Antalya Piyano Festivali, her yıl yerli ve yabancı dünyaca ünlü sanatçıları Antalyalı sanatseverlerle buluşturuyor. Klasikten, jaza, Latin'den özel şovlara kadar zengin bir program sunan festival 2010 yılında 11.'sini gerçekleştirecek. Festivale katılan sanatçılar da, düzenlenen workshoplarla müzik eğitimi alan gençleri okullarında dinleyerek eğitimlerine önemli katkılar koymaktadır..

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20180901080538/http://www.altinportakal.org.tr/
 http://www.antalyatelevizyonodulleri.com
 https://web.archive.org/web/20140722091107/http://www.altinportakalsiirodulu.com/
 https://web.archive.org/web/20090902104448/http://www.halkinportakali.com/
 http://www.antalya.bel.tr

Sanat Vakfı

Kültür sanat vakıfları
Türkiye merkezli vakıflar
1995'te kurulan dernekler ve vakıflar
Antalya merkezli kuruluşlar

Antalya Kültür Sanat Vakfı


Populærkultur, eller popkultur, er en fællesbetegnelse for kulturelle genre, udtryk og områder som har vid udbredelse og stor popularitet, for eksempel pop- og rockmusik, kiosklitteratur, ugeblade, tegneserier, film og tv, computerspil og internet. Populærkultur står særlig stærkt blandt ungdommen.

Ordet «populærkultur» bruges ofte synonymt med begreber som underholdningskultur, massekultur, breddekultur, almenkultur, mainstreamkultur, vulgærkultur og lavkultur. Begrebet står ofte i kontrast til «seriøs» og smal finkultur eller elitekultur, for eksempel i form af klassisk musik, abstrakt billedkunst, avantgardisme, modernisme og anden eksperimenterende og mere udfordrende kunst. Grænserne mellem den banale vulgærkultur, det vil sige det hverdagslige og folkelige, og den højværdige elitekultur er alligevel flydende, og de kulturelle udtryk går meget ofte over i og låner træk fra hinanden.

Ordet «populær» stammer fra det latinske populus som betyder «folk». Det som er populært, er det som godt kan lides af mange, som er normalt, udbredt og begribeligt for flest folk. Det gælder netop populærkulturen.

Kendetegn
Populærkultur kendetegnes af en let tilgængelig, genkendelig og forståelig form. Elementerne er enkle og følger faste formler og opskrifter og består ofte af velkendte clicheer. Indholdet og budskabet skal i første række underholde og behage publikum, ikke problematisere og kræve for meget anstrengelse, men være ufarlig humoristisk, overdrevent følelsesladet eller bare æstetisk tiltalende.

Populærkulturen er oftere styret af kommercielle kræfter som skal tjene penge på kulturen, enten det er rene reklameudtryk eller for eksempel genrefilm og -litteratur som gyserfilmer, romantiske komedier, dameromaner og krimier.

Populækulturen følger populære trender i samtiden og har meget ofte taget nye medier og udtryk i brug for at nå masserne. Det gælder blandt andet illustrerede ugeblader, tegneserier, film, radio, tv, jazz, pop, rock og internet, medier og genre som alle er blevet anklaget for at være ensidig underholdende, fordummende og moralsk skadeligt. Dette gør også populærkulturen mere modepræget end den traditionelle, seriøse kultur. Samtidig har den frie, uafhængige og udprøvende kunst fra slutningen af 1800'erne i større grad udfordret og provokeret publikum. God og dårlig kvalitet hænger altså sjældent sammen med genre, form eller popularitet, men bliver i stedet bestemt af udførelsen og håndværket, af kreativitet, originalitet og evnen til at overraske og berige publikum med nye og stærke oplevelser.

Populærkultur og elitekultur
Hvad, der regnes som populærkultur, forklares ofte ved hjælp af modsætninger. Et eksempel er film versus teater, hvor teatret ofte bliver set på som «finere» end masseformen film. Et andet eksempel er klassisk musik versus popmusik. De sidste år har det imidlertid sket en tilnærmelse mellem den elitære kultur for indviede kendere og den vulgære, det vil sige folkelige, massekulturen. Populærkulturen har derfor fået højere anseelse og mere opmærksomhed, også i akademiske miljøer.

Ændringerne i synet på populærkulturen skyldes blandt andet det klassedelte samfund, hvor hver samfundsgruppe kan have tydelige adskilte kulturudtryk, og at traditionelt lavere samfundsklasser har fået højere status. I England har for eksempel overklassen egne moder og vaner som er helt forskellige fra arbejderklassens fodbold-, pub- og tv-interesser. Samtidig har mainstreamkulturen, altså de kulturelle hovedstrømme, fået øget udbredelse ved hjælp a moderne og stadig mere effektive massemedier. Populærkulturen er dermed blevet globaliseret, det vil sige mere international, ensrettet og lige i store dele af verden. Moderne og trends'ene er samtidig skiftet, og det som før var populær folkekultur, f.eks. folkeviser, Shakespeares dramatik eller italienske operaer, kan i dag blive set på som akademisk, gammeldags og museumsagtig finkultur.

Se også
 Kitsch – camp
 Kultur
 Mode
 Popmusik
 Pornografi
 Reklame
 Subkultur
 Underholdning
 Ungdomskultur
 Triviallitteratur
 Tv-serier

Kultur

Populærkultur


Ženski vokalni ansambl Corona je vokalni ansambl iz Sarajeva. Proslavile su se višeglasnim pjevanjem a capella, izvodeći suvremene obrade tradicionalnih pjesama s Balkana.

Osnovan je kolovoza 1992. godine pod imenom Sarajevske pahulje, po simbolu 14. zimskih olimpijskih igara. Osnovao ga je Slobodan Dodo Kovačević, kao sekciju Akademskog kulturnog centra Sveučilišta u Sarajevu- Seljo. Ansambl su vodili osnivač ansambla Slobodan Dodo Kovačević, zatim bivša članica Dunja Gelineo a od 1997. godine vodi ga akademska dirigentica Tijana Vignjević. Tijekom agresije na BiH održale su za djecu opkoljenog Sarajeva više od 80 koncerata. Nastupale su po inozemstvu: u Hrvatskoj, Tunisu, Njemačkoj, Austriji, Francuskoj, Srbiji, Crnoj Gori, Italiji, Poljskoj i Švicarskoj. Današnje članice ansambla su: Darja Softić- Kadenić, Esma Sulejmanagić, Ajla Smajlović, Dunja Kazić, Vanesa Poturović, Adelita Kadić, Anida Isanović i Tijana Vignjević. Snimanje svog prvog nosača zvuka završile su 2016. i proljeća 2017. očekuje se njegovo izdavanje.

Na međunarodnom natjecanju zborova Zlatna vila u Prijedoru (BiH) 2006. osvojile su nagradu za najbolje izvođenje djela starog majstora. Godine 2013. natjecale su se u pet kategorija na međunarodnom natjecanju zborova Seghizzi u Gorici (Italija), osvojivši tri brončane i jednu zlatnu medalju.

Izvori

Sarajevski glazbeni sastavi

Ženski vokalni ansambl Corona


Eğitim tanımları, Davranışçı psikolojiye göre eğitim, kişide öğrenme yaşantıları yoluyla istendik davranış değişikleri oluşturma sürecidir.

Yapılandırmacı yaklaşıma göre ise, eğitim, yaşantılar yoluyla, deneyimleyerek, gözlemleyerek, deneme-yanılma yoluyla, kendi bilişsel şemalarını yapılandırma sürecidir.

Tarih boyunca eğitimin ana amacı, kültürün tüm nesillere yayılmasını sağlamaktı.

Eğitim insan doğduğunda başlar ve ömür boyu sürer. Bebeklere, anne karnında müzik dinletme ve hikâye okuma eğilimlerini de hesaba katarsak, eğitim doğmadan önce başlar da diyebiliriz. Kimileri için, hayatın zaferleri ve yenilgileri geleneksel eğitimden daha önemlidir. (Mark Twain: "Okulun eğitimime müdahale etmesine asla izin vermem.") Yaşama bakış açısının ve davranış biçimlerinin şekillenmesinde ilk ve en önemli adımı ailesel eğitim oluşturur.

Geçmişte eğitim bir aile ferdinden diğerine geçerken (anne kızına yemek pişirmeyi, baba oğluna avlanmayı öğretirdi.), ilk kez Sümerliler döneminde, okuma ve yazmanın temel alındığı günümüzün geleneksel eğitimi şekillenmeye başlamıştır. Bir konuda uzman olmak isteyenler ya aile bireylerinden eğitim alır ya da bir uzmanın yanında önce çaylaklık (staj), ardından asistanlık (kalfalık) dönemi geçirirlerdi. Uzman olduktan sonra ise yeni çaylaklara ve asistanlara uzmanlıklarının sırlarını öğretirlerdi.

Eğitim tanımları


Lajos Csernátony, cunoscut și ca Lajos Cseh, () a fost un jurnalist și om politic maghiar, care a fost secretarul lui Lajos Kossuth în timpul Revoluției Maghiare de la 1848.

Biografie
Provenea dintr-o familie nobiliară din Transilvania. După începerea Revoluției Maghiare la 15 martie 1848, Csernátony a fost principalul redactor al ziarului de orientare radicală Marczius Tizenötödike  editat de Albert Pálfy. În afară de activitatea sa la ziar, el a lucrat începând din noiembrie 1848 ca secretar al lui Lajos Kossuth și secretar al Comitetului de Apărare Națională. Articolelele extremiste republicane scrise de el au produs deseori dezbateri aprinse în cadrul conducerii guvernului revoluționar. Ziarul și-a exprimat în mod repetat dezacordul față de poziția guvernului și i-a atacat, în plus, pe Lajos Kossuth și pe alți conducători ai Revoluției Maghiare. Situația neplăcută pentru Kossuth a fost rezolvată în cele din urmă prin demisia lui Csernátony în februarie 1849, la cererea lui Kossuth, din funcția de secretar al Comtetului de Apărare Națională. Ziarul Marczius Tizenötödike  a fost interzis de guvernul revoluționar maghiar pe 8 iulie 1849.

Lajos Csernátony se afla deja la Paris în momentul capitulării de la Șiria. Generalul Haynau l-a confundat, din cauza asemănării numelui, cu funcționarul guvernamental maghiar Menyhért Csernus, care a fost condamnat la moarte și spânzurat pe 24 octombrie 1849 în fața Noii Clădiri (Újépület) din Pesta. Csernátony a colaborat la Paris cu poliția secretă austriacă, dar, cu toate acestea, a fost condamnat la moarte în contumacie pe 22 septembrie 1851, iar o plăcuță cu numele lui a fost spânzurată de un copac. Întra anii 1851 și 1860 a trăit în Anglia, iar în 1853, pentru o scurtă perioadă, s-a aflat în Statele Unite ale Americii. În perioada emigrației a colaborat la mai multe ziare străine – paris National Evenement din Paris, Presse, New York Times, Morning Star din Londra și s-a familiarizat cu instrumentele jurnalismului modern, pe care le-a folosit în mod eficient după întoarcerea în patrie. Din 1860 a trăit în Italia, fiind pentru un ostatic al Legiunii Maghiare din Italia.

În 1867 a fost amnistiat și s-a putut întoarce în Ungaria. După ce s-a întors acasă, a devenit unul dintre cei mai activi ziariști din presa maghiară. Între 1867 și 1869 a fost redactor-șef al cotidianului A Hon, apoi între 1869 și 1877 a fost director fondator al ziarului Ellenőr și mai târziu redactor-șef al ziarului Magyar Nemzet (fondat în 1882 prin fuziunea cotidianelor A Hon cu Ellenőr). Stilul ofensiv spiritual practicat de el a reprezentat o nouă direcție în jurnalismul politic maghiar. El a fost inițiatorul primului eveniment sportiv intern. După reîntoarcerea în Ungaria, a devenit un prieten apropiat al omului politic Kálmán Tisza, care a deținut timp de 15 ani funcția de prim-ministru. Între anii 1869 și 1901 a fost membru al Parlamentului Ungariei mai întâi ca reprezentant al partidului de centru-stânga și apoi al Partidului Liberal. A lăsat aproximativ douăsprezece mii de coroane Casei de Pensii a Jurnaliștilor Maghiari.

Note

Bibliografie
 Új magyar életrajzi lexikon I. (A–Cs). Főszerk. Markó László. Magyar Könyvklub, Budapesta, 2001. 1141. o. ISBN 9635474148
 Révai nagy lexikona
 Hermann Róbert: 1848–1849 – A szabadságharc hadtörténete, Korona Kiadó, Budapesta, 2001,

Legături externe
 Hermann Róbert: A "Marczius Tizenötödike" betiltása – Bukás előtt botlás

Nașteri în 1823
Decese în 1901
Clujeni
Jurnaliști maghiari
Politicieni maghiari
Revoluționari maghiari

Lajos Csernátony


Brodogradilište Braća Matijević je bilo jedno od najstarijih hrvatskih brodogradilišta suvremenog doba u Splitu. Osnovano je 1922. godine pod imenom Pomorsko industrijsko i tehničko poduzeće "Braća Matijević". Preimenovano je poslije u "Marjan". Ovo je bilo malo remontno brodogradilište. Položaj je bio podno tvornice cementa "Betizza", s južne strane Marjana. Imalo je dok nabavljen u Trstu. Škver je bio opremljen vlastitom elektrocentralom, ljevaonicu, elektrotehničku i kovačku radionicu, a tehničkom se naprednošću isticala radionica za autogeno varenje. Tvrtka Jugoslavensko društvo za izradu i opravku brodova (prethodnik današnjeg Brodosplita) kupila je koncem ožujka 1931. godine Pomorsko-industrijsko i tehničko poduzeće Marjan, i to dok, ljevaonicu i mehaničku radionicu.

Izvori

Tvrtke iz Splita
Braća Matijević

Brodogradilište Braća Matijević


Guyruita es un género de arañas que pertenece a la familia Theraphosidae (tarántulas).

Especies
 Guyruita atlantica (Guadanucci, 2007) — Brasil
 Guyruita cerrado (Guadanucci, 2007) — Brasil

Véase también
 Lista de especies de Theraphosidae

Referencias
  2008. The World Spider Catalog, versión 9.0. American Museum of Natural History.

Theraphosidae
Arácnidos descritos en 2007
Géneros de arácnidos

Guyruita


Acaenasuchus (nombre que significa "cocodrilo espina") es un género extinto perteneciente al orden Suchia, endémico de lo que ahora es Norteamérica durante el período Triásico, viviendo entre hace 228-216.5 millones de años.

Taxonomía
La especie tipo de Acaenasuchus, A. geoffreyi, fue nombrada por Long y Murry (1995) sobre la base de la armadura dérmica del Miembro Blue Mesa de la Formación Chinle en Arizona. Heckert y Lucas (1999, 2000, 2002) consideraron a Acaenasuchus como un juvenil de Desmatosuchus. Sin embargo, Irmis (2005) y Parker (2008) disputaron la sinonimia de Acaenasuchus con Desmatosuchus, señalando diferencias entre los dos en las características de los osteodermos. Marsh y col. (2020) describieron un nuevo material que demuestra que Acaenasuchus no es un aetosaurio y, en cambio, está estrechamente relacionado con los taxones no aetosaurianos Euscolosuchus y Revueltosaurus.

Referencias

Aetosauria
Fósiles de América
Fósiles del Triásico
Animales prehistóricos de América del Norte
Seudosuquios del Triásico tardío

Acaenasuchus


O massacre dos operários de 15 de novembro de 1922 foi um massacre de trabalhadores perpetrado pelo Exército do Equador em Guayaquil. A repressão foi autorizada pelo então presidente da república, o liberal José Luis Tamayo em resposta à greve geral de novembro de 1922. O massacre ocorreu depois que os trabalhadores iniciaram uma marcha multitudinária para exigir a libertação dos companheiros detidos.

O evento obteve grande importância na história sindical do Equador e é recordado como o "batismo de sangue da classe operária equatoriana". A data é rememorada todos os anos por organizações de trabalhadores, que colocam oferendas de flores e cruzes no rio Guayas em homenagem aos mortos.

Massacres no Equador
História de Guaiaquil
Conflitos em 1922

Massacre dos operários de 15 de novembro de 1922


Catalina Federica Guillermina Benigna, princesa de Curlandia, duquesa de Sagan (Mitau, 8 de febrero de 1781-Viena, 29 de noviembre de 1839), fue una noble alemana perteneciente a la familia reinante de Curlandia y Semigalia, y duquesa soberana de Sagan. Guillermina es principalmente conocida por su relación con Klemens von Metternich, político y diplomático del Imperio austríaco.

La transcripción francesa de su nombre es Wilhelmine Catherine Frédérique Biron, y en checo, Kateřina Frederika Vilhelmína princezna Kuronská. En la República Checa es conocida como Kateřina Zaháňská (Zaháň es el nombre checo de Żagań).

Nobles de Alemania
Damas de la Orden de Luisa
Nacidos en Jelgava
Fallecidos en Viena

Guillermina de Sagan


In bioinformatics, sequence assembly refers to aligning and merging fragments from a longer DNA sequence in order to reconstruct the original sequence. This is needed as DNA sequencing technology might not be able to 'read' whole genomes in one go, but rather reads small pieces of between 20 and 30,000 bases, depending on the technology used. Typically, the short fragments (reads) result from shotgun sequencing genomic DNA, or gene transcript (ESTs).

The problem of sequence assembly can be compared to taking many copies of a book, passing each of them through a shredder with a different cutter, and piecing the text of the book back together just by looking at the shredded pieces. Besides the obvious difficulty of this task, there are some extra practical issues: the original may have many repeated paragraphs, and some shreds may be modified during shredding to have typos. Excerpts from another book may also be added in, and some shreds may be completely unrecognizable.

Genome assemblers

The first sequence assemblers began to appear in the late 1980s and early 1990s as variants of simpler sequence alignment programs to piece together vast quantities of fragments generated by automated sequencing instruments called DNA sequencers. As the sequenced organisms grew in size and complexity (from small viruses over plasmids to bacteria and finally eukaryotes), the assembly programs used in these genome projects needed increasingly sophisticated strategies to handle:

 terabytes of sequencing data which need processing on computing clusters;
 identical and nearly identical sequences (known as repeats) which can, in the worst case, increase the time and space complexity of algorithms quadratically;
 DNA read errors in the fragments from the sequencing instruments, which can confound assembly.

Faced with the challenge of assembling the first larger eukaryotic genomes—the fruit fly Drosophila melanogaster in 2000 and the human genome just a year later,—scientists developed assemblers like Celera Assembler and Arachne able to handle genomes of 130 million (e.g., the fruit fly D. melanogaster) to 3 billion (e.g., the human genome) base pairs. Subsequent to these efforts, several other groups, mostly at the major genome sequencing centers, built large-scale assemblers, and an open source effort known as AMOS was launched to bring together all the innovations in genome assembly technology under the open source framework.

EST assemblers

Expressed sequence tag or EST assembly was an early strategy, dating from the mid-1990s to the mid-2000s, to assemble individual genes rather than whole genomes. The problem differs from genome assembly in several ways. The input sequences for EST assembly are fragments of the transcribed mRNA of a cell and represent only a subset of the whole genome. A number of algorithmical problems differ between genome and EST assembly. For instance, genomes often have large amounts of repetitive sequences, concentrated in the intergenic regions. Transcribed genes contain many fewer repeats, making assembly somewhat easier. On the other hand, some genes are expressed (transcribed) in very high numbers (e.g., housekeeping genes), which means that unlike whole-genome shotgun sequencing, the reads are not uniformly sampled across the genome.

EST assembly is made much more complicated by features like (cis-) alternative splicing, trans-splicing, single-nucleotide polymorphism, and post-transcriptional modification. Beginning in 2008 when RNA-Seq was invented, EST sequencing was replaced by this far more efficient technology, described under de novo transcriptome assembly.

Types of sequence assembly

There are three approaches to assembling sequencing data:

 De-novo: assembling sequencing reads to create full-length (sometimes novel) sequences, without using a template (see de novo sequence assemblers, de novo transcriptome assembly)
 Mapping/Aligning: assembling reads by aligning reads against a template (AKA reference). The assembled consensus may not be identical to the template.
 Reference-guided: grouping of reads by similarity to the most similar region within the reference (step wise mapping). Reads within each group are then shortened down to mimic short reads quality. A typical method to do so is the k-mer approach. Reference-guided assembly is most useful using long-reads.

Referenced-guided assembly is a combination of the other types. This type is applied on long reads to mimic short reads advantages (i.e. call quality). The logic behind it is to group the reads by smaller windows within the reference. Reads in each group will then be reduced in size using the k-mere approach to select the highest quality and most probable contiguous (contig). Contigs will then will be joined together to create a scaffold. The final consense is made by closing any gaps in the scaffold.

De-novo vs. mapping assembly

In terms of complexity and time requirements, de-novo assemblies are orders of magnitude slower and more memory intensive than mapping assemblies. This is mostly due to the fact that the assembly algorithm needs to compare every read with every other read (an operation that has a naive time complexity of O(n2)). Current de-novo genome assemblers may use different types of graph-based algorithms, such as the:

 Overlap/Layout/Consensus (OLC) approach, which was typical of the Sanger-data assemblers and relies on an overlap graph.
 de Bruijn Graph (DBG) approach, which is most widely applied to the short reads from the Solexa and SOLiD platforms. It relies on K-mer graphs, which performs well with vast quantities of short reads.
 Greedy graph-based approach, which may also use one of the OLC or DBG approaches. With greedy graph-based algorithms, the contigs grow by greedy extension, always taking on the read that is found by following the highest-scoring overlap.

Referring to the comparison drawn to shredded books in the introduction: while for mapping assemblies one would have a very similar book as a template (perhaps with the names of the main characters and a few locations changed), de-novo assemblies present a more daunting challenge in that one would not know beforehand whether this would become a science book, a novel, a catalogue, or even several books. Also, every shred would be compared with every other shred.

Handling repeats in de-novo assembly requires the construction of a graph representing neighboring repeats. Such information can be derived from reading a long fragment covering the repeats in full or only its two ends. On the other hand, in a mapping assembly, parts with multiple or no matches are usually left for another assembling technique to look into.

Sequence assembly pipeline (bioinformatics)
In general, there are three steps in assembling sequencing reads into a scaffold:

1) Pre-assembly: this step is essential to ensure the integrity of downline analysis such as variant calling or final scaffold sequence. This step consists of two chronological workflow:

A) Quality check: Depending on the types of sequencing technology, different errors might arise that would lead to a false base call. For example, sequencing "NAAAAAAAAAAAAN" and "NAAAAAAAAAAAN" which include 12 adenine might be wrongfully called with 11 adenine instead. Sequencing a highly repetitive segment of the target DNA/RNA might result in a call that is one short or one more base. Read quality is typically measured by Phred which is an encoded score of each nucleotide quality within a read's sequence. Some sequencing technologies such as PacBio do not have a scoring method for the their sequenced reads. A common tool used in this step is FastQC.

B) Filtering of reads: Reads that failed to pass the quality check should be removed from the FastQ file to get the best assembly contigs.

2) Assembly:  during this step, reads alignment will be utilized with different criteria to map each read to the possible location. The predicted position of a read is based on either how much of its sequence aligns with other reads or a reference. Different alignment algorithms are used for reads from different sequencing technologies. Some of the commonly used approaches in the assembly are de Bruijn graph and overlapping. Read length, coverage, quality, and the sequencing technique used plays a major role in choosing the best alignment algorithm in the case of Next Generation Sequencing. On the other hand, algorithms aligning 3rd generation sequencing reads requires advance approaches to account for the high error rate associated with them.

3) Post assembly: This step focusing on extracting valuable information from the assembled sequence. Comparative genomics, and population analysis are examples go post-assemble analysis.

Influence of technological changes

The complexity of sequence assembly is driven by two major factors: the number of fragments and their lengths. While more and longer fragments allow better identification of sequence overlaps, they also pose problems as the underlying algorithms show quadratic or even exponential complexity behaviour to both number of fragments and their length. And while shorter sequences are faster to align, they also complicate the layout phase of an assembly as shorter reads are more difficult to use with repeats or near identical repeats.

In the earliest days of DNA sequencing, scientists could only gain a few sequences of short length (some dozen bases) after weeks of work in laboratories. Hence, these sequences could be aligned in a few minutes by hand.

In 1975, the dideoxy termination method (AKA Sanger sequencing) was invented and until shortly after 2000, the technology was improved up to a point where fully automated machines could churn out sequences in a highly parallelised mode 24 hours a day. Large genome centers around the world housed complete farms of these sequencing machines, which in turn led to the necessity of assemblers to be optimised for sequences from whole-genome shotgun sequencing projects where the reads

 are about 800–900 bases long
 contain sequencing artifacts like sequencing and cloning vectors
 have error rates between 0.5 and 10%

With the Sanger technology, bacterial projects with 20,000 to 200,000 reads could easily be assembled on one computer. Larger projects, like the human genome with approximately 35 million reads, needed large computing farms and distributed computing.

By 2004 / 2005, pyrosequencing had been brought to commercial viability by 454 Life Sciences. This new sequencing method generated reads much shorter than those of Sanger sequencing: initially about 100 bases, now 400-500 bases. Its much higher throughput and lower cost (compared to Sanger sequencing) pushed the adoption of this technology by genome centers, which in turn pushed development of sequence assemblers that could efficiently handle the read sets. The sheer amount of data coupled with technology-specific error patterns in the reads delayed development of assemblers; at the beginning in 2004 only the Newbler assembler from 454 was available. Released in mid-2007, the hybrid version of the MIRA assembler by Chevreux et al. was the first freely available assembler that could assemble 454 reads as well as mixtures of 454 reads and Sanger reads. Assembling sequences from different sequencing technologies was subsequently coined hybrid assembly.

From 2006, the Illumina (previously Solexa) technology has been available and can generate about 100 million reads per run on a single sequencing machine. Compare this to the 35 million reads of the human genome project which needed several years to be produced on hundreds of sequencing machines. Illumina was initially limited to a length of only 36 bases, making it less suitable for de novo assembly (such as de novo transcriptome assembly), but newer iterations of the technology achieve read lengths above 100 bases from both ends of a 3-400bp clone.  Announced at the end of 2007, the SHARCGS assembler by Dohm et al. was the first published assembler that was used for an assembly with Solexa reads. It was quickly followed by a number of others.

Later, new technologies like SOLiD from Applied Biosystems, Ion Torrent and SMRT were released and new technologies (e.g. Nanopore sequencing) continue to emerge. Despite the higher error rates of these technologies they are important for assembly because their longer read length helps to address the repeat problem. It is impossible to assemble through a perfect repeat that is longer than the maximum read length; however, as reads become longer the chance of a perfect repeat that large becomes small. This gives longer sequencing reads an advantage in assembling repeats even if they have low accuracy (~85%).

Assembly algorithms

Different organisms have a distinct region of higher complexity within their genome. Hence, the need of different computational approaches is needed. Some of the commonly used algorithms are:

 Graph Assembly: is based on Graph theory in computer science. The de Bruijn Graph is an example of this approach and utilizes k-mers to assemble a contiguous from reads.
 Greedy Graph Assembly: this approach score each added read to the assembly and selects the highest possible score from the overlapping region.

Given a set of sequence fragments, the object is to find a longer sequence that contains all the fragments (see figure under Types of Sequence Assembly):
 Сalculate pairwise alignments of all fragments.
 Choose two fragments with the largest overlap.
 Merge chosen fragments.
 Repeat step 2 and 3 until only one fragment is left.
The result might not be an optimal solution to the problem.

Programs

For a lists of de-novo assemblers, see De novo sequence assemblers. For a list of mapping aligners, see List of sequence alignment software § Short-read sequence alignment.

Some of the common tools used in different assembly steps are listed in the following table:

See also
 De novo sequence assemblers
 Sequence alignment
 De novo transcriptome assembly
 Set cover problem
 List of sequenced animal genomes

References

Bioinformatics
DNA sequencing methods

Sequence assembly


Susanna Rigacci (nascida em 16 de maio de 1960) é uma cantora / soprano italiana nascida na Suécia.

Vida pregressa
Susanna Rigacci nasceu em 1960 em Estocolmo, Suécia, filha do compositor e maestro M. ° Bruno Rigacci .  Ela se formou em música no conservatório Luigi Cherubini em Florença, e fez uma pós-graduação com sucesso com Iris Adami Corradetti . Sob a sua orientação, Susanna foi premiada no Concurso Internacional "Maria Callas " (Concorso RAI, 1983), e no "Sängerförderungspreis", no Mozarteum (Salzburg, 1985).

Carreira
Na Itália, Susanna Rigacci se apresentou nos teatros de maior prestígio, como: La Scala em Milão, Maggio Musicale Fiorentino, La Fenice em Veneza, The Opera House em Roma, Filarmonico em Verona, Massimo em Palermo, Regio em Parma, Bellini em Catania e Comunale em Bolonha.

Ela também se apresentou no Carnegie Hall em Nova York, Opéra Comique e Théatre Châtelet em Paris, Praga Filarmônica, Royal Albert Hall e Queen Elizabeth Hall em Londres, Opéra de Wallonie em Liège, Sibelius Academy em Helsinque, Fundação Gulbenkian em Lisboa, Wexford Festival, Teatro Municipale em Mallorca e Staatteater em Berna.

Seu repertório lírico soprano gira principalmente em torno do barroco italiano ( Vivaldi, Scarlatti, Cimarosa, Baldassare Galuppi, Pergolesi, Boccherini, Stradella, Gasparini, Sacchini ), de quem fez várias gravações com os Solisti Veneti, regidos por Claudio Scimone (Erato) para as marcas Philips e Bongiovanni. Seu repertório de Rossini e Donizetti inclui Don Pasquale - exibido para a transmissão alemã, L'elisir d'amore, La figlia del reggimento, Il signor Bruschino, Il Barbiere di Siviglia, La cambiale di matrimonio .

Rigacci também é especialista em música contemporânea atuando nas mais prestigiadas instituições e eventos como: Bienal de Veneza ; a Sinfonietta de Londres ; o RAI em Roma, Torino e Milão; a Orquestra Pomeriggi Musicali em Milão; a Orquestra Sinfônica da Sicília; e Festival Di Ghibellina. Ela interpretou Webern, Berg, Schönberg, Berio, Nono, Sciarrino e Casavola, e interpretou algumas composições de Togni, Pennisi, D'Amico pela primeira vez para um público. Ela também foi a principal intérprete na apresentação italiana de abertura de La gatta inglese ( O Gato Inglês ) de Henze no Teatro Comunale di Bologna .

Susanna Rigacci alterna sua atuação em concertos com repertório de música de câmara e desde 2001 tem sido uma intérprete frequente com Ennio Morricone em suas turnês pela Europa e no exterior.

Em fevereiro de 2011, participou do Festival de Sanremo como vocalista da música "I Confess" de Mauro Ermanno Giovanardi, ao lado do artista La Crus, recebendo elogios da crítica e do público.

Em setembro de 2013, o Festival Omega de Florença dedicou uma noite com Susanna Rigacci em um dos salões mais importantes de Florença, o Limonaia di Villa Strozzi. Ao piano estava seu irmão, M. ° Pietro Rigacci; as peças musicais tocadas foram de Haendel, Vivaldi, Rossini, Donizetti, Puccini e outros. Um grupo de alunos do ISTITUTO EUROPEO participou no concerto, que foi um grande sucesso.

Ensino
Além de seu perfil público, Susanna Rigacci também é professora credenciada de Técnica Vocal. Ela combina suas atividades de concerto com o ensino de master classes na AEF, Accademia Europea Di Firenze e também lecionou na Scuola Musicale em Fiesole, perto de Florença, Itália. Ela é procurada por muitos alunos para suas aulas de especialização internacionalmente, ensinando para um grande número de alunos estrangeiros em 5 línguas (sueco, italiano, inglês, francês e alemão).

Prêmios e elogios

 1983 - premiado por sua atuação no Concurso Internacional "Maria Callas" (Concorso RAI).
 1985 - primeiro prémio "Sängerförderungspreis", no Mozarteum de Salzburgo.
 2008 - recebeu o "Prêmio Internacional G. Verdi" em reconhecimento à sua carreira notável.

Mídia

Discografia Parcial

DVD

Fontes

 http://iemusicafirenze.blogspot.com.au/2013/09/take-lessons-at-istituto-europeo-with.html
 http://www.arena.it/en-US/PersonnelDetailen.html?idpersonnel=10588
 https://aefirenze.it/en/about-the-school/teachers/82-insegnanti-musica-en/197-susanna-rigacci-en.html

Links externos

 Susanna Rigacci | Website oficial
 Ennio Morricone - O Êxtase de Ouro, soprano Susanna Rigacci, Veneza 2007
 Manuel De Falla - "Siete Canciones populares Españolas" (parte 1), trascrizione Marco Capicchioni com a soprano Susanna Rigacci
Cantores de ópera da Suécia
Sopranos da Suécia
Nascidos em 1960
Pessoas vivas
Sopranos da Italia
Ennio Morricone

Susanna Rigacci


Charles Gordon-Lennox ist der Name folgender Personen:

* Charles Gordon-Lennox, 5. Duke of Richmond (1791–1860), britischer Politiker
 Charles Gordon-Lennox, 6. Duke of Richmond (1818–1903), britischer Politiker
 Charles Gordon-Lennox, 7. Duke of Richmond (1845–1928), britischer Adliger und Politiker
 Charles Gordon-Lennox, 8. Duke of Richmond (1870–1935), britischer Adliger und Politiker
 Charles Gordon-Lennox, Lord Settrington (1899–1919), britischer Adliger und Soldat
 Charles Gordon-Lennox, 10. Duke of Richmond (1929–2017), britischer Adliger und Politiker
 Charles Gordon-Lennox, 11. Duke of Richmond (* 1955), britischer Adliger und Motorsportförderer

Charles Gordon-Lennox


බදු නීතිය යනු ආර්ථික කටයුතු වලදී රජය මඟින් අයකරන බදු පළිබඳ ව විස්තර කරන සංග්‍රහගත කරන ලද නීති පද්ධතියි.

ප්‍රධාන කරුණු

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ බදු අයකිරීමේ දී මූලික වශයෙන් බදු අය කරන්නේ ආදායම, ලැබූ ප්‍රාග්ධනය, විශ්‍රාමික ගිණුම්, ඉඩකඩම්, තෑගි, සංස්ථා සහ හවුල් ව්‍යාපාර හෝ විශේෂිත ආයෝජන නිෂ්පාදන හෝ මාදීලි සලකා බලාය.

නීති විද්‍යාල තුළ බදු නීති අධ්‍යනය

  බදු නීතිය නීති විද්‍යාල තුල "අතුරු නීති විශේෂයක් ලෙස ද විශේෂඥ විෂය කෂේත්‍රයක් ලෙස ද හැදෑරිය හැකිය. බදු නීතිය පිළිබඳ විශේෂඥයින් බොහෝ විට උපදේශන කාර්්‍යයන් සඳහා බඳවා ගන්නා ලබන අතර නඩු කීම සඳහා ද සම්බන්ධ වන අවස්ථා ද ඇත.  ඇමරිකානු නීති ශිෂ්‍යයන් හට තම අභිමතය පරිදි උපාධිය අරමුණු කරගෙන තිබෙන විෂය පථයක් තෝරා ගත හැකි වේ. මෙ නිසා ඔවුනට නීති ආචාර්්‍යය උපාධියට සහ නීතිඥ මණ්ඩලයට බඳවා ගැනීමේ වභාගයට පෙර ෆෙඩරල් රාජ්‍යය බදු අයකිරීම, ඉඩකඩම් සහ තෑගි බදු සහ අනුපා්‍රප්ත නීතිය අවස්ථාව සැලසේ.
ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය තුළ ඉතා උසස් විශේෂඥ නීති උපාධි (ළළඟ) වැඩසටහන් ගණනාවක් ම දක්නට ලැබේ. මේවායි න් බොහෝමයක දී ම දේශතය සහ ජාත්‍යන්තර බදු අයකිරීම් පිළිබඳ වැඩි අවධානයක්  යොමු කිරීමට අවස්ථාව සැලසේ. උපාධි අපේක්ෂකයින් හට මෙම විශේෂඥ නීති උපාධි හැදෑරීම සඳහා ඇමරිකානු නීතිඥ සංගමයේ අනුමැතිය ලත් නීති විද්‍යාලයකින් තම නීති උපාධිය හදාරා තිබිය යුතුය.

ව්‍යාපාර පාසල් තුළින් බදු නීති අධ්‍යයනය

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය තුළ බලය ලත් ව්‍යාපාර පාසල් ගණනාවක් ම ඇත. මෙම උපාධි පාඨමාලාවන් බදු නීති සම්බන්ධ විශේෂඥ උපාධි මට්ටම දක්වා අධ්‍යාපනය ලැබීමට අවස්ථාව සලසා ඇත. තවද ගිණුම්කරණ පාඨමාලාවන් මඟින් සහතික ලත් රාජ්‍යය ගණකාධිකාරී තනතුරක් දක්වා අධ්‍යාපනය ලැබීමට අවස්ථාව සැලසේ.

සිවිල් වැරදි නීතිය - සිවිල් වැරදි

සිවිල් වැරදි නීතිය ගිවිසුම් වගකීමෙන් හටගන්නා සිවිල් වැරදි සඳහා පිළියම් වන නීතිය සඳහා දෙනු ලබන නාමයයි. මෙම නීතියෙන් තුවාල ලත් පුද්ගලයෙකුට ඒ සඳහා නෛතිකව වගකිව යුතු පුද්ගලයාට එරෙහිව නඩු පවරා ඒ සඳහා වන්දි ලබා ගැනීම ට අවකාශ සලසයි. සිවිල් වැරදි නීතිය හිංසනයක් (තුවාලය) යනු කුමක් ද එය කෙසේ ඇතිවන්නේ ද යන්න විස්තර කරන අතර ඒ සඳහා තවත් පුද්ගලයෙකු වගකිව යුත්තේ කුමන අවස්ථාවලදී ද යන්න පැහැදිලි කරයි. ශාරීරික ව දේපළ හා ව්‍යාපාර වලට හානි වන ආකාරයෙන්, හිතාමතා ම සිදු කරන සිවිල් වැරදි අපරාධ හැටියට සලකා දඬුවම් කරනු ලැබේ. කිසියම් කෙනෙකු විසින් විසි කරන ලද බෝලයක් අහම්බෙන් පාරේ ගමන් කරන මඟියෙකුගේ ඇසට වැදුනු විටක දී එම මඟියා විසින් බෝලය විසි කරන ලද තැනැත්තාට එරෙහි ව නඩු පවරන්නේ අනතුරින් සිදුවූ පාඩුවට ය. (වෛද්‍යය ප්‍රතිකාර වියදම හෝ රැකියාවට යෑමට නොහැකි වූ කාලයේ සිදු වූ ආදායම අහිමි වීමට) නඩුවේ දී මඟියාහේ ජයග්‍රහණය තීරණය වන්නේ ඔහු පාරේ ගමන් ගත් අවස්ථාවේ දී බෝලය විසි කළ තැනැත්තාගේ හානිදායක හැසිරීම ඔප්පු කිරීම මතය. (බොහෝ විට අනතුර ඇතිවීමට හේතු වූ ක්‍රියාව වැලැක්වීමට සැලකිල්ලක් දැක්වීමට නොහැකි වීම) සිවිල් වැරදි වල දී වැදගත් වන තීරණාත්මක කරුණක් වන්නේ සැලකිලිමත් වීමේ තත්වයයි. මෙඟින් කිසියම් හැසිරීමක් හානිදායක වන්නේ ද නොවන්නේ ද යන්න පැහැදිලි ව හඳුනා ගත හැක. තවත් වැදගත් ප්‍රශ්ණයක් වන්නේ කිසියම් පුද්ගලයෙකු තමන් ම සිදු කරගත් හානි වලට විඳීමට සිදු වු පාඩුව හෝ එය තවත් කෙනෙකුට පැවරිය හැකි ද යන්නයි.
බොහෝමයක් බටහිර රටවල සිවිල් වැරදි සම්බන්ධයෙන් ප්‍රධාන අංගය වන්නේ නොසැලකිලිමත්කමයි. තුවාල ලත් පුද්ගලයා ඔහුට තුවාල කල පුද්ගලයා අනතුර සිදු කිරීමේ දී සුළුවෙන් හෝ නොසැලකිලිමත්බවකින් කටයුතු කර ඇති බව ඔප්පු නොකළහොත් ඔහුට මෙම නීතියෙන් වන්දි ලබා ගත නොහැක. සිවිල් වැරදි නීතියේ දී යම් ක්‍රියාවන් හි නිරත වූ වගඋත්තරකරුවන් ට චේතනීය සිවිල් වැරදි සහ යථාර්ථ ආධීනතාව (සටරඉචට ලඉඅබඉලඉටය) යන සංකල්ප යෙදෙන ආකාරය ද පිළිගනු ලැබේ.
සිවිල් වැරදි නීතියේදී සිදු විය හැකි හිංසනය පුළුල් ලෙස අර්ථ දක්වා ඇත. හිංසනය යනු මෙහිදී ශාරීරීක හිංසනය පමණක් අදහස් නොවේ. පෞද්ගලික ශුභ සිද්ධියන් ට හානිදායක වු අවස්ථාවන් වලදී ද සිවිල් වැරදි නීතිය ක්‍රියාත්මක වෙයි. දේපළ අයිතිවාසිකම් වැනි නීතියේ වෙනත් ක්ෂේත්‍ර වල දී හඳුනා ගත් අයිතීන් ද මීට අතෙුළත් වේ. ඉඩම් වලට පීඩා කිරීම සහ අපවරණය වැනි නියම දේපළ අයිතිය ට බාධා කිරීමේ  නඩු වලදී මෙම තත්වය ඇති විය හැකිය. අනාගත ආර්ථික වාසි අපේක්ෂාවෙන් ඇතිකර ගන්නා ගිවිසුම් ද සිවිල් වැරදි නඩු සඳහා නිමිත්තක් විය හැකිය. ගිවිසුම් බන්ධනයෙන් බැඳී සිටින පාර්ශවයන් අතර අවස්ථාවන් ගනනාවක දී සිදුවන විශ්වස්ත යුතුකම කඩකිරීම, ගිවිසුම් හිමිකමකට වඩා සිවිල් වරදක් වේ.
සිවිල් වැරදි නීතියේ දී දේපළ නීතියේ දි සහ ගිවිසුම් නීතියේ දී මෙන් නොව එම නීති වල අන්තර්ගත නොවන වෙනත් අස්පර්ශනීය පුද්ගලික අයිතීන් උල්ලංඝනය වීම් සඳහා ද වන්දි හිමි වේ. චිත්ත පීඩාවෙන් නිදහස, පෞද්ගලිකත්වයේ නිදහස සහ කීර්තිය මීට අයත් වේ. මෙම අයිතීන් හිරිහැර කිරීම, පෞද්ගලිකත්වය සහ අපහාස කිරීම යන සිවිල් වැරදීන් මඟින් ආරක්ෂා කරනු ලැබේ. පෞද්ගලිකත්වය සහ අපහාස කිරීම යන සිවිල් වැරදි කීර්තිමත් පුද්ගලයන් ට ඔවුන් ගැන වැරදි සහගත සහ ඔවුනට හානිදායක වන තොරතුරු පුවත්පත් වල පලකිරීම ට විරුද්ධ ව නඩු මඟට යාමට ඉඩ සලසයි. වෙනත් අයිතීන් අතර අයුතු සිරහාරයට ගැනීම වැනි චේතනීය සිවිල් වැරදි ගමන් කිරීමේ නිදහස මඟින් ආරක්ෂා කරනු ලැබේ.
සිවිල් නීති අධිකරණ වල භාවිත වන සිවිල් වැරදි හා සමාන වන සංකල්පය දිලික්තය යි. සිවිල් වැරදි නීතිය බැඳීම් නීතියේ අංගයක් සෙ වර්ග කල හැකි වන අතර ස්චේචාවෙන් ඇති කර ගන්නා බැඳීම් මෙන් නොව සිවිල් වැරදි නීතිය විසින් පනවනු ලැබූ යුතුකම අදාළ අධිකරණ බලය යටතේ සිටින සියලූම දෙනාට අදාළ වේ. අන්‍යයකුගේ ශරීරය, දේපළ හෝ නෛතික අයිතිවාසිකම් කඩ නොවන ආකාරයෙන් හැසිරීමට නීතියෙන් බැඳී සිටියි. එවැනි ක්‍රියාවන් හි නිරත වන්නා තෝරතකරු ලෙස හැඳින් වේ.

නීතිය

සිවිල් වැරදි නීතිය - සිවිල් වැරදි


Helmut Grunsky (Aalen,  – Wurtzburgo, ) foi um matemático alemão, que trabalhou com análise complexa e teoria das funções geométricas. Introduziu o teorema de Grunsky e as desigualdades de Grunsky.

Obteve um doutorado em 1932 na Universidade de Berlim, orientado por Ludwig Bieberbach e Issai Schur, com a tese Neue Abschätzungen zur konformen Abbildung ein- und mehrfach zusammenhängender Bereiche.

Em 1936 foi nomeado editor do Jahrbuch über die Fortschritte der Mathematik. Em 1939 foi forçado a deixar seu cargo depois que Ludwig Bieberbach o acusou de empregar árbitros judeus em uma carta notória. Ingressou noPartido Nacional-Socialista dos Trabalhadores Alemães em 1 de abril de 1940, embora pareça ter tido pouca simpatia por sua filosofia. Publicou na periódico Deutsche Mathematik. A partir de 1949 foi Privatdozent na Universidade de Tübingen; mais tarde foi professor na Universidade de Mainz e na Universidade de Würzburgo.

Obras

Bibliografia

Ligações externas

Professores da Universidade de Würzburgo
Professores da Universidade de Mainz
Criptógrafos da Alemanha
Matemáticos da Alemanha do século XX
Membros do Partido Nazista

Helmut Grunsky


Başka Zaman Kütüphaneleri, Zoran Živković'in fantezi türünde romanıdır. Postmodern fantezi türünün dünya üzerindeki en önemli yapıtlarından biri sayılır. Sırp edebiyatının önde gelen yazarlarından Zoran Živković, 2003 yılında Dünya Fantezi Ödülü'ne değer görülen bu mozaik romanında iç içe geçmiş altı öyküye yer veriyor. Kitap, Cumhur Orancı tarafından Türkçeye de çevrilmiş ve 2006 yılında İstiklal Kitabevi tarafından yayımlanmıştır.

Bu öykülerin ilkinde, gelecekte bir gün yazacağı romanlara Internet ortamında, bir web sitesinde rastlayan bir yazarla tanışıyoruz. İkinci öyküde, posta kutusunda sürekli olarak kalın ciltli kitaplar bulan ve oturduğu apartman dairesinin içini tamamen bu kitaplarla dolduran yalnız bir adam karşımıza çıkıyor. Üçüncü öyküde, gece saatlerinde, dünya üzerinde yaşamış ve yaşayan tüm insanların biyografilerinden oluşan bir arşive dönüşen bir kütüphaneden korkulu kuşkular içinde çıkmaya çalışıyoruz. Dördüncü öyküde, cehennemde sonsuza dek kitap okumaya mahkûm olan bir günahkârla aynı hücrede buluyoruz kendimizi. Bütün dünya kitaplarını içinde barındıran küçük bir kitap beşinci öyküde bizi şaşkına çeviriyor. Son öyküde, kütüphanesinin rafında karşısına çıkan karton ciltli bir kitabı yok etmeye çalışan bir eski kitap koleksiyoncusunun deneyimiyle dünya üzerinde bugüne değin yayımlanmış ne kadar kitap varsa hepsini içimizde buluyoruz.

Olağandışı bir düş gücünün ürünü olan Başka Zaman Kütüphaneleri, içinde Pandora kutusunun saklı olduğu bir romandır.

Fantastik romanlar
2002 romanları
İngilizce romanlar

Başka Zaman Kütüphaneleri


Johan Frederik af Slesvig-Holsten-Gottorp () (1. september 1579–3. september 1634) var et medlem af fyrstehuset Slesvig-Holsten-Gottorp, der var fyrstærkebiskop af Bremen fra 1596 til 1634, fyrstbiskop af Lübeck fra 1607 til 1634 og fyrstbiskop af Verden fra 1631 til 1634. Han var en yngre søn af Hertug Adolf af Slesvig-Holsten-Gottorp i hans ægteskab med Christine af Hessen.

Se også
 Slesvig-Holsten-Gottorp
 Fyrstærkebispedømmet Bremen
 Fyrstbispedømmet Lübeck
 Fyrstbispedømmet Verden

Litteratur

Eksterne henvisninger

Huset Oldenburg
Fyrstbiskopper af Lübeck


Team NPV-Carl Ras Roskilde Junior er et dansk cykelhold fra Roskilde.

Historie
I 2005 besluttede Roskilde Cykle Ring at skabe et nyt junior cykelhold i Danmark, for at samle de største danske cykeltalenter på ét hold. Holdet udviklede sig til et af verdens bedste juniorhold, og har i tidens løb haft ryttere som: Jonas Poulsen, Mathias Krigbaum, Lasse Norman Hansen, Casper Folsach, Rasmus Quaade, Niklas Larsen, Casper Pedersen, Frederik Rodenberg Madsen, Jakob Egholm, Mikkel Bjerg & Julius Johansen tilknyttet holdet.

I sæsonen 2013 blev Jonas Poulsen og Mathias Kriegbaum verdensmester i parløb, Mads Pedersen vandt VM sølv i landevejsløb, Mathias Kriegbaum vandt VM sølv i enkeltstart og Casper Pedersen vandt VM bronze i omnium. Mads Pedersen sluttede som nr. 2 på junior-verdensranglisten og vandt blandt andet også Paris-Roubaix Juniors. Det blev til 5 UCI-sejre og ca. 60 sejre i alt i løbet af sæsonen.

I sæsonen 2014 blev Casper Pedersen verdensmester i omnium. Mikkel Honoré vandt sølv ved ungdoms OL i Kina. Jonas Gregaard blev dansk mester i landevejsløb. Teamet blev dansk mester i holdløb på både bane og landevej. Casper Pedersen blev dansk mester i parløb og det blev til 5 UCI sejre og 25 sejre i ind- og udland. Team Kel-berg Roskilde Junior vandt holdkonkurrencen i den danske junior cup og 2 ryttere fra teamet deltog i VM på landevej 2014.

I sæsonen 2015, blev det til 33 sejre vundet i Danmark, Irland, Tyskland, Belgien, Frankrig og Holland. Teamet er for sjette år i træk blevet dansk mester i 4000 meter holdforfølgelsesløb på bane og for femte år i træk blevet dansk mester i holdløb på landevej. Efter tre ud af fem afdelinger i den danske junior cup, lå holdet nummer 1 og 2 i den danske junior cup, hvor de også havde ungdomstrøjen og førte holdkonkurrencen.

I 2016 vandt Jakob Egholm junior-verdensmesterskabet i linjeløb og det blev til en sølvmedalje i enkeltstart for Mikkel Bjerg. Julius Johansen blev nr. 4 på enkeltstarten, som førsteårsjunior.

På banen har tidligere og nuværende ryttere skabt bemærkelsesværdige resultater, og alle seks ryttere ved OL i Rio 2016 var tidligere ryttere fra Roskilde: Lasse Normann, Casper Folsach, Rasmus Quaade, Niklas Larsen, Casper Pedersen og Frederik Rodenberg Madsen. Holdet vandt bronze medaljer i 4000 meter holdforfølgelse.

I januar 2017 blev teamet for ottende år i træk dansk mester i 4000 meter Holdforfølgelsesløb. Teamets andethold fik sølv.

Holdet er anset både nationalt og internationalt som et af verdens bedste junior hold.

Holdet

2023

2022

Sejre

2021

2020

2019

2018

Referencer

Eksterne henvisninger

DCU Elite Team
Etableret i 2005
Sport i Roskilde

Team NPV-Carl Ras Roskilde Junior


Utama Stadyumu Malezya'nın Kangar şehrinde 1995 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Utama Stadyumu, 30.000 seyirci kapasitelidir.

Malezya'daki stadyumlar

Utama Stadyumu


Christopher J. "Chris" Weidman () este un luptător american de arte martiale mixte. Weidman a fost campion la categoria mijlocie din UFC într-o ocazie. Este clasificat ca nr. 1 în lume la greutatea medie de către Sherdog.

Rezultate în MMA

|Înfrângere
|align=center|15–6
|Uriah Hall
|TKO (leg injury)
|UFC 261
|
|align=center|1
|align=center|0:17
|Jacksonville, Florida, SUA
|
|-
|Victorie
|align=center|15–5
|Omari Akhmedov
|Decizie (unanimă)
|UFC Fight Night: Lewis vs. Oleinik
|
|align=center|3
|align=center|5:00
|Las Vegas, Nevada, United States
|
|-
|Înfrângere
|align=center|14–5
|Dominick Reyes
|KO (punches)
|UFC on ESPN: Reyes vs. Weidman
|
|align=center|1
|align=center|1:43
|Boston, Massachusetts, United States
|
|-
|Înfrângere
|align=center|14–4
|Ronaldo Souza
|KO (punches)
|UFC 230
|
|align=center|3
|align=center|2:46
|New York City, New York, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|14–3
|Kelvin Gastelum
|Submission (arm-triangle choke)
|UFC on Fox: Weidman vs. Gastelum
|
|align=center|3
|align=center|3:45
|Uniondale, New York, United States
|
|-
|Înfrângere
|align=center|13–3
|Gegard Mousasi
|TKO (knees)
|UFC 210
|
|align=center|2
|align=center|3:13
|Buffalo, New York, United States
|
|-
|Înfrângere
|align=center|13–2
|Yoel Romero
|KO (flying knee)
|UFC 205
|
|align=center|3
|align=center|0:24
|New York City, New York, United States
|
|-
|Înfrângere
|align=center|13–1
|Luke Rockhold
|TKO (punches)
|UFC 194
|
|align=center|4
|align=center|3:12
|Las Vegas, Nevada, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|13–0
|Vitor Belfort
|TKO (punches)
|UFC 187
|
|align=center|1
|align=center|2:53
|Las Vegas, Nevada, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|12–0
|Lyoto Machida
|Decizie (unanim)
|UFC 175
|
|align=center|5
|align=center|5:00
|Las Vegas, Nevada, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|11–0
|Anderson Silva
|TKO (leg injury)
|UFC 168
|
|align=center|2
|align=center|1:16
|Las Vegas, Nevada, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|10–0
|Anderson Silva
|KO (punches)
|UFC 162
|
|align=center|2
|align=center|1:18
|Las Vegas, Nevada, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|9–0
|Mark Muñoz
|KO (elbow and punches)
|UFC on Fuel TV: Muñoz vs. Weidman
|
|align=center|2
|align=center|1:37
|San Jose, California, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|8–0
|Demian Maia
|Decizie (unanim)
|UFC on Fox: Evans vs. Davis
|
|align=center|3
|align=center|5:00
|Chicago, Illinois, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|7–0
|Tom Lawlor
| Technical Submission (D'Arce choke)
|UFC 139
|
|align=center|1
|align=center|2:07
|San Jose, California, United States
|
|-
|Victorie
|align=center| 6–0
|Jesse Bongfeldt
|Submission (standing guillotine choke)
|UFC 131
|
|align=center|1
|align=center|4:54
|Vancouver, British Columbia, Canada
|
|-
|Victorie
|align=center| 5–0
|Alessio Sakara
|Decizie (unanim)
|UFC Live: Sanchez vs. Kampmann
|
|align=center|3
|align=center|5:00
|Louisville, Kentucky, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|4–0
|Valdir Araújo
|Decizie (unanim)
|Ring of Combat 33
|
|align=center|3
|align=center|5:00
|Atlantic City, New Jersey, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|3–0
|Uriah Hall
|TKO (punches)
|Ring of Combat 31
|
|align=center|1
|align=center|3:06
|Atlantic City, New Jersey, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|2–0
| Mike Stewart
|TKO (punches)
|Ring of Combat 24
|
|align=center|1
|align=center|2:38
|Atlantic City, New Jersey, United States
|
|-
|Victorie
|align=center|1–0
| Reubem Lopes
|Submission (kimura)
|Ring of Combat 23
|
|align=center|1
|align=center|1:35
|Atlantic City, New Jersey, United States
|

Referințe

Nașteri în 1984
Practicanți de arte marțiale

Chris Weidman


2Saw 8: Jigsaw er en amerikansk gyserfilm, instrueret af Michael og Peter Spierig, efter manuskript af Josh Stolberg og Pete Goldfinger. Og med Tobin Bell, Laura Vandervoort, Matt Passmore og Hannah Emily Anderson i hovedrollerne. Filmen er den ottende i serien Saw og udspiller sig under en udredning af flere mord som passer på Jigsaws modus operandi.

Medvirkende
 Tobin Bell som John Kramer / Jigsaw
 Laura Vandervoort
 Matt Passmore
 Hannah Emily Anderson
 Brittany Allen
 Mandela Van Peebles

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2017
8: Jigsaw
Gyserfilm fra USA
Engelsksprogede film

Saw 8: Jigsaw


Les élections législatives françaises de 1951 se tiennent le 17 juin. Ce sont les deuxièmes élections législatives de la Quatrième République.

Mode de Scrutin

Représentation proportionnelle plurinominale suivant la méthode du plus fort reste dans 103 circonscriptions, conformément à la loi des apparentements : les listes qui se sont « apparentées » avant l'élection remportent tous les sièges de la circonscription si leurs voix ajoutées obtiennent la majorité absolue des suffrages exprimés. Il y a  à pourvoir.
Le vote préférentiel est admis.

Dans le département de la La Réunion, trois députés sont à élire.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

 Il n'y a pas d'apparentement de conclu dans le département.
Les sièges sont répartis à la proportionnelle entre tous les partis.

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives de La Réunion
 Liste des députés de La Réunion
 Élections législatives françaises de 1951

Notes et références

La Réunion
1951

Élections législatives de 1951 à La Réunion


Natasza Goerke (* 13. März 1960  in Posen) ist eine polnische Schriftstellerin, die in Hamburg lebt.

Leben
Natasza Goerke studierte Literaturwissenschaft an der Universität Poznań und Orientalistik an der Jagiellonen-Universität in Krakau sowie an der Universität Hamburg. Seit 1985 lebt sie in Hamburg. Goerke beschäftigt sich mit tibetanischen Sprachen und östlicher Philosophie. Ihr Schreiben orientiert sich am magischen Realismus Lateinamerikas und an der anglo-amerikanischen postmodernen Literatur. Sie gehörte zu den Autoren des polnischen Literaturmagazins Brulion, das zwischen 1986 und 1999 in Krakau erschien.

Schriften (Auswahl)
 Fractale. Sklepy prześcieradłowe. Kurzerzählungen, 1994
 Księga pasztetów, 1997
 Sibirische Palme. Erzählungen. Aus dem Polnischen von Henryk Bereska. Rospo, Hamburg 1997
 Pożegnania plazmy, 1999
 Abschied vom Plasma. Erzählungen. Aus dem Polnischen von Hans-Peter Hoelscher-Obermaier. Rospo, Hamburg 2000
 47 na odlew, 2002
 Rasante Erstarrung. Roman. Aus dem Polnischen von Marlis Lami. Skarabäus, Innsbruck 2003

Weblinks

 Natasza Goerke bei Perlentaucher
 Natasza Goerke bei internationales literaturfestival berlin 2007

 Natasza Goerke bei Culture.pl (engl.)

Einzelnachweise

Autor
Roman, Epik
Literatur (Polnisch)
Literatur (21. Jahrhundert)
Pole
Geboren 1960
Frau

Natasza Goerke


Gima, 1956 yılında Ankara'da kurulan bir kamu iktisadi teşekkülü olan Gima,  Türkiye'nin ilk ulusal süpermarket zinciridir.

Adı, "Gıda İhtiyaç Maddeleri Anonim Şirketi"'nin ilk harflerinden gelir. Kurulduğu yıllarda Marmarabirlik,  Trakyabirlik, Fiskobirlik, Tariş, Et ve Balık Kurumu gibi üreticilerin ürettiği gıda ürünlerinin tüketiciye doğrudan ulaştırılması amacıyla kurulmuştur.

1996 yılında çoğunluk hisseleri ve yönetiminin Fiba Holding satın aldı. 2005 yılında Endi ile birlikte CarrefourSA tarafından satın alındı. 10 Haziran 2007 tarihinde CarrefourSA Expres adını almıştır. CarrefourSA, Migros, Tansaş ve Kipa gibi birçok marketler zincirine rakip olmuştur. Türkiye'nin ilk ulusal süpermarket zinciri Gima'nın tıpkı diğer marketler gibi pek çok kendi ürünü bulunmaktaydı. Gima, Türkiye'de ilk kez taksitli alışveriş dönemini başlatmıştır.

Supercard
Gima, 1996 yılından itibaren ilk defa market alışverişlerinde kendi kredi kartı olan Supercard'ı kullanmaya başladı. Supercard sahibi olan insanlar Türkiye'de ilk defa taksitli alışveriş yapmaya başladılar.

Sen-Al Market
Gima, 1999 yılından itibaren Türkiye'de ilk kez online satış yapmaya başladı. Sen-Al Market ile insanlar artık Gima'da satılan tüm ürünleri internet üzerinden satın alabiliyorlardı ve ürünler kapıya teslim ediliyordu. Sen-Al Market uygulamasında Supercard geçerliydi.

Alo Gima
Gima, 1997 yılından itibaren telefon ile satış yapmaya başlamıştır. (444 10 00 numarası üzerinden.)Alo Gima'dan satın alınan ürünler de kapıya teslim ediliyordu ve Alo Gima uygulamasında da Supercard geçerliydi.

Gima'nın kendi markaları
Gima'nın açıldığı tarihten beri pek çok kendi markası bulunmaktaydı. (Örnek:(Kozmetik,gıda... gibi alanlarda.) Örneğin: Gima'nın kendi içecek markalarından birisi de Gimi kolaydı.

Mağazalar
Gima'nın hiç mağazası bulunmamaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Özelleştirme İdaresi Başkanlığının Gima uygulaması
 Gima'nın internet sitesi

Türkiye merkezli süpermarketler
Türk perakendeci şirketler
1956'da kurulan şirketler

Gima


Halit Güven Kocabal, (d. 12 Nisan 1979, İstanbul), Orta saha mevkiinde oynamış Türk futbolcu.

Futbola 10 yaşında İstanbulspor'da başladı ve 14 yıl boyunca bu takımın formasını giydi. Yaşadığı sakatlıklar nedeniyle çeşitli zamanlarda futbola ara verdi. 26 yaşında ayağı Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nde takım arkadaşı olan Mustafa Doğan'la karşılaştığı bir pozisyonda kırıldı ve sezonu kapattı. 1 sezon sonra aynı ayağı yeniden kırıldı, uzun süre sakatlığı nedeniyle oynayamadı. İyileşti ancak talihsizlik kendisini bu sefer idman sahasında yakaladı ve aynı ayağı yeniden kırıldı. Aynı ayağının 3 kez kırılmasına rağmen, gençliği ile tekrar futbola döndü. 13 kez Genç Milli Takım'da oynadı. 2005/2006 sezonu başında Beşiktaş'a transfer oldu. Ancak Beşiktaş'ta sakatlığının da etkisi ile forma şansı bulamadı ve bir sonraki sezon Kayseri Erciyespor'a transfer oldu. Son olarak Eyüpspor ve Alibeyköyspor'da oynamış ve burada futbolu bırakmıştır.

Başarıları
Beşiktaş
 Türkiye Kupası: 2005-06

Dış bağlantılar

1979 doğumlular
Türk erkek futbolcular
Yaşayan insanlar
İstanbul doğumlu futbolcular
Orta saha futbolcuları
Resim aranan futbolcular
İstanbulspor futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Kayseri Erciyesspor futbolcuları
Eyüpspor futbolcuları
Alibeyköyspor futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
1. Lig futbolcuları
2. Lig futbolcuları
Türkiye 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları

Halit Güven Kocabal


البي أيه إي هوك هي طائرة تدريب نفاثة متقدمة عسكرية بريطانية الصنع. تستعمل الطائرة من قبل العديد من الدول كطائرة تدريب متقدمة وأيضا كطائرة قتال منخفضة التكلفة. تم صنع أكثر من 900 طائرة ل19 مستخدم حول العالم، وتم تسجيل قرابة مليوني ساعة طيران منذ أول طيران في 1974.

السعودية

دشن ولي العهد السعودي الأمير محمد بن سلمان الاثنين 1 أبريل 2019، أول طائرة تدريب نفاثة من طراز «هوك» تم تجميعها وتصنيع عدد من أجزائها محلياً بأيادي سعوديين قد أشرف البرنامج السعودي البريطاني للتعاون الدفاعي بالتعاون مع شركة (BAE SYSTEMS) - بي أيه إي سيستمز - على تدريب الشباب السعودي على صنع الطائرة وجاء تدشين طائرة هوك، بعد عدة أختبارات التي تمت على الطائرة بعد التجميع، واختبار قبول الطائرة بعد الطيران وتأتي مبادرات البرنامج السعودي البريطاني في نقل وتوطين التقنية، وعلى تجميع 22 طائرة من طراز هوك بعد تدربهم لأكثر من سنتين على أيدي خبرات عالمية.

مواصفات (Hawk 128)

انظر أيضا
 تي-5 يونغ ين.

مصادر

وصلات خارجية
 طائرة الهوك على موقع بي أي إي سيستمز
 هوك ترينر على موقع أيرفورس سيستمز

طائرات تدريب عسكرية بريطانية 1970–1979
طائرات تدريب عسكرية بريطانية بعد 1945
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات عسكرية 1970–1979
طائرات نفاثة بمحرك واحد
طائرات هجومية بريطانية 1980–1989

بي أيه إي هوك


Triennale Gradovi hrvatskog srednjovjekovlja je znanstveni skup u Zagrebu. Tema su gradovi hrvatskog srednjovjekovlja, na različite podteme. Organizira ga Hrvatski institut za povijest, od 2010. godine svake tri godine. Glede složenosti grada kao društvena i prostorna fenomena, skup je interdisciplinaran te stoga okuplja povjesničare, povjesničare umjetnosti, arheologe, jezikoslovce i ostale znanstvenike. Sudjeluju znanstvenici iz Hrvatske i okolnih zemalja. Nakon svakog skupa izlazi zbornik na engleskom jeziku.
1. triennale bio je na temu Vlast i vlasništvo. 2. triennale bio je na temu Grad u narativnim vrelima, stvarnost ili fikcija. 3. triennale bio je na temu Grad i došljaci. 4. triennale bio je na temu Grad i Crkva. Održao se u Zlatnoj dvorani Hrvatskog instituta za povijest u Zagrebu, od 22. do 23. listopada 2019. godine. 2019. sudjelovalo je tridesetak znanstvenika koji su govorili na deset tematskih sekcija: dvije pod naslovom "Grad,  biskup,  kurija", dvije pod naslovom "Svjetovno i crkveno", jedna pod naslovom "Izvori", dvije pod naslovom "Redovnici i samostani", jedna pod naslovom "Posjedi" te dvije naslova "Arhitektura, Urbanizam, Arheologija".

Izvori

Zagreb

Hrvatska povijest


Agguncia, nekadašnje maleno selo Penobscot Indianaca koje se nalazilo blizu ušća rijeke Penobscot, u blizini današnjeg Brewera. Imenom ovog sela i započinje povijet Abenaka kojima penobscoti i pripadaju. Spominje ga Verrazano (1524.) koji je tragao za drevnim gradom Norumbega na sjeveroistoku Sjeverne Amerike koje je bilo prikazano na mnogim ranim kartama od 1500-ih do europske kolonizacije regije.

Kuće Norumbege navodno su počivale na stupovima od zlata, srebra i kristala, dok se Verrazanova potraga završila pronalaskom Agguncie čije su kolibe bile izgrađene od kore drveta.

Izvori

Indijanska sela
Penobscot

Agguncia


راديو الإنترنت أو اذاعة الشبكة أو راديو.نت هو مصطلح يشير إلى استخدام الإنترنت لتقديم الخدمات الإذاعية. تقنياً فإن المواد الإذاعية المقدمة من خلال الويب أو الإنترنت لا يتم إرسالها عبر خطوط لاسلكية، لذا تطلق التسمية إذاعة ويب. من مميزات مذياع الشبكة (الإنترنت) انخفاض تكلفة إدارة الخدمة الإذاعية وتشغيلها، وإمكانية وصولها إلى أي مستمع يستخدم الشبكة في أي مكان في العالم.

يمكن أن تنشأ محطات الإذاعة التقليدية موقعاً خاصاً بها على الشبكة (الإنترنت)، وتبدأ في بث محتوياتها. كما أن العديد من محطات الإذاعة في الشبكة (الإنترنت) هي محطات خاصة بمستخدمين أو شركات لا تمتلك محطات إذاعية تقليدية.

تقنية راديو الإنترنت
أفضل الطرق لتقديم البث الإذاعي عبر الشبكة (الإنترنت) هي من خلال استعمال نسق الوسائط المتعددة مثل إم بي ثري

من مزايا مذياع الشبكة (الإنترنت) انخفاض تكلفة الإدارة والتشغيل، حيث لا حاجة لاستئجار معدات إلكترونية وأسلاك للتوصيل وخلافه، ولا حاجة لتوظيف تقنيين لإدارة المحطة. كما تتميز محطات الإذاعة في الشبكة بعدم الحاجة إلى المنافسة على نطاقات التردد بخلاف المحطات الإذاعية التقليدية.

وكان لافتاً أن التخصص انتقل إلى تلك الظاهرة الجديدة نسبياً على الوطن العربي. ولم يمنع عصر ثقافة الصورة الذي نعيشه في ما تبثه القنوات الفضائية على مدار الـ24 ساعة، من عودة الاستماع للإذاعات والإقبال عليها، وكأنها استراحة للعين مما تحفل به الصورة نفسها من مشاهد العنف والقتل والجوع السائدة في الكثير من بلدان العالم وبخاصة الدول النامية. كما يعيد هذا الإقبال لحاسة الأذن فعاليتها في التقاط المشهد بزوايا تأمل خاصة، ويكثف من فكرة المزاج التي ترتبط سيكولوجيا بحاسة السمع، ومن ثم انتقل الكثير من الجمهور من خانة المشاهدين إلى خانة المستمعين.. إلكترونيا.

تاريخ
يعود تاريخ الإذاعة في الشبكة (الإنترنت)إلى العام 1993 في الولايات المتحدة، حيث أطلق كارل مالاماد برنامج مقابلات عبر الشبكة، يقابل فيها خبيراً تقنياً كل أسبوع وتبث المقابلة عبر الشبكة. وقد كانت تلك الإذاعة تحمل اسم «إنترنت تالك راديو» وكانت تبث لعدد محدود من الساعات على مدار اليوم، تبعتها أول إذاعة إنترنت تبث على مدار اليوم في أميركا أيضا عام 1995 تحت اسم «اتش. كي».

نموذج أعمال
يمكن أن تدر محطات الراديو التي تستخدم الإنترنت عوائد مادية من خلال تقديم فقرات إعلانية تتخلل برامجها. هذه العوائد قد تستخدم في تغطية تكاليف البث، أو في تحسين الخدمة.

مراجع

روابط مفيدة

محرك بحث راديو الإنترنت: http://www.radio-locator.com

موقع حفظ راديو الإنترنت: http://www.saveinternetradio.org

موقع راديو الإنترنت للأطفال: http://www.kir.org

دليل راديو الإنترنت: http://www.radiotower.com

الموالف الافتراضي Vtuner: http://www.vtuner.com

الإذاعات العربية والعالمية: http://www.al7sni.com/tv.htm

أشكال الوسائط الإعلامية
إذاعات إنترنت
إعلام
بث عبر الإنترنت

راديو إنترنت


ديفيد غارسيا دي لا كروز  (مواليد 16 يناير 1981 في مانريسا - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى إسبانيول الإسباني منذ 1999 في مركز الظهير الأيسر . .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مانريسا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو إسبانيول
لاعبو إسبانيول بي
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم كتلونيون
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب كتالونيا لكرة القدم
لاعبو نادي جيرونا
مواليد 1981
مواليد في مانريسا

ديفيد غارسيا دي لا كروز


Ford Taunus este o mașină de familie vândută în Europa de către Ford Germania. Modelele după 1970 sunt similare cu Ford Cortina din Marea Britanie. Numele "Taunus" a fost atribuit după lanțul muntos cu acest nume din Germania. Există mai multe versiuni ale acestei mașini,  a căror producție s-a făcut din 1939 până în 1994.

Note

Legături externe

Vehicule Ford

Ford Taunus


An Leiothrix flavescens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Gustav Heinrich von Bongard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Leiothrix flavescens in nahilalakip ha genus nga Leiothrix, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 L. f. alpina
 L. f. distichophylla
 L. f. flavescens
 L. f. parvifolia
 L. f. polystemma

Mga kasarigan

Leiothrix (Eriocaulaceae)

Leiothrix flavescens


Plaisir de France a fost o revistă literară franceză care a apărut începând din 1 octombrie 1934. A
fost achiziționată în anul 1976 de către Connaissance des arts, care a păstrat pentru o perioadă numele său ca subtitlu.

Prezentare
Revista a fost condusă o lungă perioadă de Olivier Quéant (director din 1936 până în 1968) și Roger Baschet (redactor-șef începând din 1936).

În noiembrie 1939, începând cu numărul 62, revista și-a schimbat numele la Images de France.

În august 1944, începând cu numărul 111, a reapărut sub titlul său originar.

Mai multe fotografii ale lui Pierre Jahan au ilustrat această publicație din 1934 până în 1974. Printre alți fotografi celebri care au colaborat la această revistă se află și Willy Maywald.

Olivier Quéant nu a fost niciodată anchetat după Eliberare, dar proprietățile lui Baschet au fost confiscate. Plaisir de France a reapărut în 1944, dar nu imediat cu o periodicitate lunară din cauza lipsei de indemnizație de hârtie.

Note

Reviste literare din Franța
Fondări în 1934
Desființări în 1974

Plaisir de France (revistă)


Hordes of Chaos dvanaesti je studijski album njemačkog thrash metal sastava Kreator. Objavljen je 13. siječnja 2009. godine, a objavila ga je diskografska kuća Steamhammer.

Album je opisan kao najživahniji album sastava, zbog brzih gitarskih solo dionica, brzog tempa bubnjeva i određenih melodija. Cijeli album snimljen je na analognom kasetofonu. Pjevač Mille Petrozza izjavio je kako je ovo prvi put da su ovako snimili album nakon albuma Pleasure to Kill iz 1986. godine. Rekao je da album "kombinira najbolje trenutke iz prijašnjih albuma s intenzivnošću i iskustvom 2009 godine."

Popis pjesama

Osoblje
Kreator
Mille Petrozza – vokali, gitara
Sami Yli-Sirniö – gitara
Christian Giesler – bas-gitara
Jürgen "Ventor" Reil – bubnjevi
Ostalo osoblje
Torsten Otto – inženjer zvuka
Harald Hoffmann – fotografija
Ted Jensen – mastering
Moses Schneider – produciranje
Colin Richardson – miksanje
Joachim Luetke – omot albuma, ilustracije
Tim Schuldt – pred produkcija
Joel McIver – zapisi
Rico Spitzner – dodatni inženjer zvuka
Oli Wright – dodatno miksanje
Matt Hyde – inženjer zvuka

Izvori

Albumi sastava Kreator
Albumi iz 2009.

Hordes of Chaos


Osnovni alat srednjevjekovnih rudara sastojao se od dlijeta, čekića, pijuka i klina kojima se kopala ruda i razbijala stijena.
Pored alata, u pokretne rudarske nalaze spada i rudarska oprema, kao što su predmeti za prijenos (transport) rude iz jame (karlice, sakovi, kolica, užad), pomoćna sredstva za kretanje u vertikalnim i kosim hodnicima (stube, ljestve), kao i elementi podgrađivanja.

Rudarski alat

 Dlijeto je željezna alatka kojom se kopala rudna žila i razbijala stijena na taj način što su njihove glave udarane masivnim čekićima, dok su im vrhovi sjekli stijene. Dlijeta su imala četvrtaste i široke glave, zašiljene vrhove i otvor za držalo pri sredini koji je obično rombično proširen.
 Čekić također spada u osnovni rudarski alat. Rudarski čekići su mogli biti dvoručni i jednoručni. Dvoručni čekići su bili masivni, sa četvrtastim stranama i otvorom za držalo, i služili su za lomljenje rude i kamena i udaranje klinova u pukotine stijena. Jednoručni čekići su bili manji i mogli su imati četvrtaste strane kao dvoručni; ili jednu ravnu, a drugu šiljatu која је služila za odbijanje rudače i njeno usitnjavanje.

Dlijeto na dršci ukršteno sa čekićem naziva se rudarski znak i predstavlja simbol rudarstva.

 Pijuk ili kilava je željezna alatka која је služila za kopanje žile која nije tvrda već zemljasta, i za površinsko kopanje rude.
 Klin ili probojac је alatka kоја је služila za odbijanje komada rude ili stijene na taj način što se zabijala u pukotine u stijeni. Klin је imao jednu stranu ravnu о koju su udarali čekićem i drugu šiljatu koja sе naslanjala o stijenu.

Rudarska oprema

 Podgrada je služila za osiguranje podzemnih prostorija od obrušavanja. Srednjevjekovne podgrade su se izrađivale isključivo od drveta. Mogle su biti trapezne sastavljene od dva usko postavljena stupca i vodoravne grede (za podgrađivanje rudarskih hodnika) i četvrtaste, tzv. vijenci koji su se sastojali od dve duže i dve kraće grede koje su slagane, najčešće odozdo nagore (za podgrađivanje rudarskih okana. Razlikuju se 3 tipa veza kod podgrade: na preklop, na zub i na iskružak.
 Stube su služile za silaženje u okna manje visine ili za kretanje u kosim nepodgrađenim hodnicima većeg nagiba. Obično su korištena jednostavno obrađena debla sa usiječenim nogostupima.
 Karlica је vrsta posude za prihvaćanje i izdvajanje rude, grubo izrađena u drvetu. Može biti sa drškom, ili bez nje, а mogu imati pričvršćen konop na jednom kraju radi tegljenja rude u rudarskoj jami.
 Tačke su služile za izvoženje rude iz rudnika. Napravljene su od drveta učvršćenog metalnom konstrukcijom. U podu su imale dvije male osovine oko čijih krajeva su bila po dva drvena kotača koja su se držala klinovima, i postojao је još jedan tzv. vodeći klin također u podu tački. Kretala su se kanalima od debelih dasaka.
 Uže је korišteno za izvlačenje rude iz rudarskih okana kao i za tegljenje karlica sa rudom u rudarskim jamama. Izrađivana su od like i konoplje.

Vidi još

 Rudarstvo
 Podzemne rudničke prostorije
 Tehnički muzej Nikola Tesla

Literatura

 Agricola G., Zwölf Bücher vom Berg-und Hüttenwesen, Düsseldorf: Deutsches Museum von Meisterwerken der Naturwissenschaft und Technik, 1953.
 Антуновић-Коблишка М., О нашем средњовековном рударском алату, Гласник Етнографског музеја 46, 1982.
 Bogosavljević B., Medievil Mining Tools from the Belgrade National Museum Collection, Ancient Mining and Metallurgy in Southeast Europe, Bor-Belgrade 1995.
 Богосављевић Б., Прилог проучавању средњовековног рударског алата, Наша прошлост 4, 1989.
 Вукановић Т., Речник древног рударства у земљама централног Балкана XII-XVIII века, Музеј рударства и металургије Бор, 1998.
 Мркобрад Д., средњовековни рударски чекић из Кижевика, Зборник радова Музеја рударства и металургије 5/6, Бор, 1987.-1990.

Rudarstvo
Alati

Srednjovjekovni rudarski alati i oprema