mor ve ötesi, Ocak 1995'te Harun Tekin (vokal & gitar), Alper Tekin (bas), Derin Esmer (vokal & gitar) ve Kerem Kabadayı (davul) tarafından İstanbul'da kurulan Türk alternatif rock müzik grubu.

Tarihi

Kuruluş ve İlk Albüm "Şehir" (1995-1998)
Mor ve Ötesi, Ocak 1995'te Harun Tekin (vokal & gitar), Alper Tekin (bas), Derin Esmer (vokal & gitar) ve  Kerem Kabadayı (davul) tarafından İstanbul'da kuruldu. Aslında grubun temelleri, 90'lı yılların başında Harun Tekin ve Kerem Kabadayı'nın Alman Lisesi'nde okudukları dönemde kurdukları Decision grubu ile atılmıştır.

İlk şarkılarını 1995 yılında Stüdyo Spectrum'da kaydetmeye başladılar. "Şehir" ismini verdikleri, 10 şarkıdan oluşan bu albüm, Ada Yayıncılık aracılığı ile 1996 Haziran ayında yayımlandı ve ilk konserlerini Ankara'da verdiler. "Yalnız Şarkı" parçasının videosu ise grubun ilk video klibidir. Bu şarkı aynı zamanda "Sular Yükseliyor" isimli toplama albümde de yer aldı. Aynı sene Alper Tekin gruptan ayrıldı ve onun yerine Burak Güven dahil oldu. "Sabahın Köründe" şarkısı bu albümün ikinci ve son klibi oldu.

Bırak Zaman Aksın (1999-2000)
1998 yılında mor ve ötesi, ikinci albümleri "Bırak Zaman Aksın" için tekrar stüdyoya girdi. 1999 yılının Mart ayında ise albüm raflarda yerini aldı. "Son Giden" ve "Boş Ver" şarkılarına klip çekildi. Bu albümden kısa bir süre sonra gitarist Derin Esmer Amerika'ya taşındı ve boşalan gitar kadrosuna Kerem Özyeğen geldi. Takip eden aylarda meydana gelen 17 Ağustos depremi, grubu derinden etkiledi ve bir süre duraklamalarına sebep oldu. Mor ve Ötesi bu trajedi karşısında sessiz kalmadı ve çeşitli sosyal ve politik konularda aktivist rol üstlendi.

Placebo'nun 9 Aralık 1999 İstanbul konserinde ön grup olarak sahne aldılar.

2000 yılının başlarında mor ve ötesi, ülke çapındaki nükleer enerji karşıtı kampanyalara çeşitli konser ve aktivitelerle destek verdi. Temmuz ayında grubun "Sen Varsın" ile katıldığı "Şarkılar Bir Oyundur" adlı Bülent Ortaçgil'e saygı albümü yayımlandı.

Gül Kendine (2001-2003)
Aynı ay içinde, üçüncü albüm "Gül Kendine"nin kayıtları Volkan Gürkan prodüktörlüğünde başladı ve albüm bir sene sonra, 12 Ağustos 2001 tarihinde Ada Müzik etiketiyle piyasaya çıktı. Albümün son iki dakikasında, hayalet şarkı olarak Burak Güven tarafından seslendirilmiş "İyi" şarkısı bulunuyor. "Daha Mutlu Olamam" bu albümün tek klipli parçasıdır.

2002 yılının Nisan ayında Mor ve Ötesi altı şehri kapsayan ilk Türkiye turnesine çıktı. 2 Temmuz akşamı İstanbul'da yapılan 2002 H2000 festivali'nde mor ve ötesi, o döneme kadarki en başarılı konserlerinden birini verdi. Çeşitli basın ve yayın organlarınca görsel-işitsel yapısı büyük övgü alan bu performansa yaklaşık beş bin kişi tanıklık etti.

2003 yılı dünyanın gördüğü en büyük muhalefet dalgalarından biri ile başladı. Yaklaşan Amerikan saldırganlığına karşı sesini yükselten milyonlarca insandan birkaçı olan mor ve ötesi elemanlarının bestelediği ve Aylin Aslım, Athena, Bülent Ortaçgil, Feridun Düzağaç, Koray Candemir, Nejat Yavaşoğulları ve Vega ile birlikte seslendirdiği "Savaşa Hiç Gerek Yok" şarkısı, savaş karşıtı hareketin marşlarından biri oldu. 1 Mart 2003 günü Ankara'da 100.000 kişiyle birlikte söylendi.

Yaz (EP) (2003-2004)
2003 yazında İlk-M Müzik'ten çıkardıkları üç şarkılık "Yaz" single'ında, Ajda Pekkan'dan "Yaz Yaz Yaz" ve Nejat Yavaşoğulları'ndan "Güneye Giderken" coverlarının yanı sıra mor ve ötesi'nin "Bazen" isimli şarkısı bulunuyordu. Bir Şehrazat bestesi olan "Yaz Yaz Yaz" şarkısının damgasını vurduğu yaz aylarında grup, Fanta Gençlik Festivali kapsamında 17 kenti kapsayan bir turne gerçekleştirdi. 2005 yılında "Yaz" EP'si, multimedya içeriği (Fanta Müzik Festivali videoları ve bazı resimler) eklenerek Pasaj Müzik tarafından yeniden basıldı.

Sonbaharla birlikte dördüncü albüm çalışmalarına hız veren mor ve ötesi, bir yandan da Çağan Irmak'ın "Mustafa Hakkında Herşey" filminin müziklerini hazırladı.

Dünya Yalan Söylüyor (2004-2005)
Ocak 2004'te, dördüncü albüm "Dünya Yalan Söylüyor" için grup, ilk defa birlikte çalışacağı Tarkan Gözübüyük prodüktörlüğünde stüdyoya girdi ve albüm nisan ayı sonunda yayınlandı. Hayalet şarkı olarak, albümün en sonunda e-bow ile çalınmış, 17 dakikalık bir "Bir Derdim Var" doğaçlaması bulunmaktadır. Albüm ABD'nin hem Irak'ta hem de dünyanın geri kalan kısmındaki faaliyetlerine karşı önemli bir siyasi eleştiri içeriyordu.

İlk single "Cambaz" radyo ve televizyonlarda büyük ses getirirken; Fikret Kızılok'un "Sevda Çiçeği" adlı şarkısına yaptıkları cover dinleyiciler tarafından beğeniyle karşılandı.

Bu arada, "Mustafa Hakkında Herşey" filminin soundtrack'i ve albümün üçüncü teklisi olan "Bir Derdim Var", 41. Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde "En İyi Film Şarkısı" seçilerek Altın Portakal ödülünü aldı. Yaklaşık 250.000 adet kopya satan "Dünya Yalan Söylüyor", yayınlanışından iki buçuk yıl sonra Blue Jean dergisi tarafından "Tüm Zamanların En İyi Türkçe Rock Albümü"; Billboard dergisi tarafından "Son On Yılın En İyi İkinci Türkçe Rock Albümü" seçilmiştir. Bu başarıyı oldukça yoğun ve kapsamlı bir konser ve turne trafiğiyle destekleyen grup, müziğini yurt çapında büyük kitlelerle paylaşma şansı buldu.

Yine de bu albüm onların en çok satan albümü olmasına rağmen eski hayranları tarafından daha önceki çalışmaları kadar takdir edilmedi.

Bu yıl içinde konsept albüm "Söz Vermiş Şarkılar" için "Telli"yi yorumladılar.

Büyük Düşler (2006-2008)
Grubun kendi plak şirketi Rakun Müzik'in de kurulmasıyla iyice yoğun geçen 2005 yılı sonlarında beşinci albümünün provaları için stüdyoya kapanan mor ve ötesi, şubat-nisan ayları arasında kayıt ve miksleri tamamlayıp, prodüktörlüğünü yine Tarkan Gözübüyük'ün üstlendiği; miksleri ise Chris Sheldon tarafından Londra'da Assault & Battery stüdyolarında yapılan 12 parçalık "Büyük Düşler"i 9 Mayıs 2006'da çıkardı. Albümün çıktığı gün kapsamlı bir Anadolu turnesine başlayan grup, yaz aylarının geri kalanını birkaç İstanbul konseri ile geçirdi. Bu konserler arasında haziran ayında Morrissey ile yapılan One Love Festival ile; Mercan Dede, Şebnem Ferah ve Bauhaus grubunun efsanevi solisti Peter Murphy'nin misafir olarak katıldığı Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'ndaki iki buçuk saatlik performans öne çıkar.

Büyük Düşler, Dünya Yalan Söylüyor'a nazaran daha içe dönük ve kişisel bir albüm olarak nitelendirilir. İlk albümlerindeki tarza daha yakın olan şarkılar, eski hayran kitlesi için bir saygı duruşu olarak nitelendirilmiş idi. İlk single ve video "Şirket" oldu. Grup bu arada mevcut plak şirketinden albümün haklarını alarak kendi plak şirketi Rakun'a transfer oldu ve ikinci video "Küçük Sevgilim" yayınlandı. Bu şarkıda Şebnem Ferah Harun'a geri vokal olarak eşlik etmektedir. Albüm yıl sonunda Rolling Stone'da "Yılın En İyi Albümü" ve Blue Jean dergisinde de "Yılın En İyi Rock Albümü" seçildi. Bu albümün üçüncü ve son video klibi "Ayıp Olmaz Mı?" oldu ;ayrıca "Parti" de bir e-klip ile taçlandırıldı.

Ertesi sene mayıs ayında, bir saygı albümü olan "Onno Tunç Şarkıları" için yorumladıkları "1945" şarkısı Kolaj Müzik aracılığı ile CD formatında basıldı ve müzik çevrelerinde büyük beğeni kazandı. Aynı ay, İstanbul Ghetto'da, "mor ve ötesi ile Bir Gece 'Akustik'" adıyla verilen özel konser, MTV Türkiye tarafından canlı olarak kaydedildi ve kanalın bu alandaki ilk çalışması olarak yayınlandı. Bu konserde kaydedilen şarkılardan dördü Rakun Müzik sanatçılarının eserleriyle birlikte, Rolling Stone dergisinin Şubat 2008 sayısında "Rakun Promosyon CD'si" olarak dağıtıldı. Ağustos ayını altı duraklı bir Ege ve Kasım ayını da dokuz duraklık bir Almanya turnesi ile geçiren grup, seneyi TRT tarafından önerilen Eurovision 2008 temsilciliğini kabul ederek noktaladı.

Başıbozuk (2008-2009)
2008'in ilk altı ayını oldukça yoğun şekilde yurt içi ve yurt dışı tanıtım çalışmalarıyla geçiren grup, Powerturk televizyonu tarafından düzenlenen Müzik Ödülleri 2008'de "Yılın En İyi Grubu" seçildi. Eurovision'u takip eden yaz aylarını yoğun bir konser programıyla geçiren mor ve ötesi sene sonuna doğru içinde "Deli" ile birlikte "İddia" ve "Sonbahar" isimli iki yeni stüdyo şarkısı, sene başında TRT Tepebaşı Stüdyolarında canlı olarak kaydedilmiş olan ve aralarında "Bir Derdim Var"ın da bulunduğu üç şarkı ile sekiz adet remiksin yer aldığı "Başıbozuk" albümünü çıkardı. Albümden ilk tekli ritmik ve melodik yapısıyla öne çıkan "İddia" oldu. Albüm kapağı grup üyelerinin fotoğraflarının birleştirilmesi ile oluşturulmuştur. Hidden track olarak albümün en sonunda "Serseri" isimli şarkının canlı performans kaydı da bulunmakta.

2009 yılının ilk yarısında bugüne kadarki en geniş kapsamlı Avrupa turnesini gerçekleştiren grup, ardından yedi konserlik bir Türkiye turnesine çıktı. Bu arada 2008 yılındaki performansı KRAL TV ve MÜ-YAP tarafından ortaklaşa düzenlenen 15. Kral Müzik Ödülleri'nde mor ve ötesi'ne "Yılın Grubu" ödülü getirdi.

Masumiyetin Ziyan olmaz (2010-2011)
2009 sonbaharını "Akustik Özel" konser serisiyle dolduran grup yılın ikinci yarısında stüdyoya kapanarak yeni albüm çalışmalarına başladı. Yedi aylık yoğun bir çalışma sonucu 2010 mayısında 6. stüdyo albümü olan "Masumiyetin Ziyan Olmaz"ı çıkardılar. 11 şarkıdan oluşan albümde Masumiyetin Ziyan Olmaz sözü 2012 isimli şarkıda geçmektedir. Mor ve Ötesi bu albümde uzun süredir birlikte çalıştığı temel prodüksiyon ekibini bozmadı. Albümün prodüktörlüğünü Tarkan Gözübüyük üstlenmiş olup; miksleri Londra'da Chris Sheldon; masteringi de Los Angeles'ta Evren Göknar tarafından yapılmıştır.  Albümün ilk teklisi enerjik yapısı ve klibiyle "Yorma Kendini"dir. İkinci single ise daha içe dönük, duygusal "Araf" oldu ve bu şarkı için Ketche tarafından çekilen sıra dışı video, gruba "En İyi Klip" adaylığı getirdi.

Araf şarkısı yıllar geçtikçe müzik severler tarafından daha çok beğenildi ve oses programında tekrar gündeme gelerek aslında dönemsiz bir şarkı olduğunu ispatladı.

2010 sonunda mor ve ötesi, maNga ile tarihlerinde ilk kez yalnızca kendilerinin yer aldığı oldukça büyük çapta bir konserde bir araya geldi.

Sonbaharda iki İngilizce şarkı ("Loveliest Mistake" ve "Dependence Day") yayınlayan mor ve ötesi, yeni senede önce albümün üçüncü teklisi "Sor"un videosunu, ardından sakin ve içe dönük klibiyle "Bisiklet"i kanallara servis etti. Son olarak ismiyle özdeşleşen "Kara Kutu"nun videosunu yayınlayarak albümle birlikte 2011 senesini de bitirmiş oldular. Bu arada "Kara Kutu" klibinde sandıktan çıkarılan bir kadının el ve ayaklarının bağlanması ve kadının yatakta çırpınması RTÜK tarafından sakıncalı bulunmuş ve Kral TV'ye para cezası verilmiştir.

Güneşi Beklerken (2012-2014)
2012 yılının neredeyse tamamını yeni materyal üzerinde çalışarak geçiren mor ve ötesi, "Güneşi Beklerken" adını verdiği yedinci albümünü Serdar Ateşer prodüktörlüğünde kaydederek 17 Aralık 2012 tarihinde yayınladı. Albüm 12 şarkıdan oluşmaktadır. 9 şarkının vokalini Harun Tekin yaparken, "Tamiri Mümkün Kalbinin" Harun Tekin ile Burak Güven, "Mermiler" Burak Güven ve "Denize Doğru" Burak Güven ile Kerem Özyeğen tarafından seslendirilmiştir. mor ve ötesi'nin en uzun süreli albümüdür. Klipleri ise ilk olarak Oyunbozan'a, Nisan 2013'te Güneşi Beklerken'e, Mart 2014'te Eski Şarkısı'na ve Ekim 2014'te Son Sabah'a çekildi.

2015 - 2019

Grup, üç yıllık bir aradan sonra DMC etiketiyle yayınlanan "Anlatamıyorum" isimli single ile müzikseverlerle buluştu. Tarkan Gözübüyük prodüktörlüğünde kaydedilip mikslenen "Anlatamıyorum" isimli şarkının masteringi yine Grammy ödüllü ses mühendisi Evren Göknar tarafından Los Angeles'ta yapıldı. Klip çekimleri yönetmen Serdar Ferit ile birlikte gerçekleştirildi. Çekimleri için İstanbul ve Helsinki'de iki ayrı set kurulan klibin İstanbul ayağında duayen görüntü yönetmeni Uğur İçbak ve grubun ilk iki video klibinin yönetmenliğini de üstlenmiş olan ödüllü sanat yönetmeni Natali Yeres yer alırken; Helsinki çekimlerinin sanat yönetmenliğini ise Finlandiya Devlet Opera ve Balesi'nden Erika Turunen üstlendi.

Ayrıca 2 Eylül 2016'da, kuruluşunun 20. yılında, kült albümleri "Dünya Yalan Söylüyor"u ilk kez plak formatında Rakun & Rainbow45 Records etiketi ve EMI-Universal Müzik Türkiye dağıtımıyla hayranlarıyla buluşturdu. Almanya Berlin'deki Schnittstelle stüdyolarında plak versiyonu için yeniden masteringi yapılan albüm, açılır kapaklı tasarımı ve şarkı sözlerinin yer aldığı özel ekiyle birlikte 180 gram "heavy black vinyl" olarak yüksek standartta üretildi.

Sirenler (2019-Günümüz)
Grup, Aralık 2021'de "Forsa" ve "Dünyaya Bedel" adlı iki tekli çıkardı. Bu teklilerin de dahil olduğu sekizinci stüdyo albümü Sirenler'i 21 Ocak 2022 tarihinde yayımladılar. 21 Ocak 2022 tarihinde Çiçek Pasajı'nda albüm lansmanını yaptılar ve "İstiklal"in klibini aynı tarihte lansmanda çektiler. Albüm çalışmaları 2019'da başlamasına rağmen parçaların büyük bir kısmı 2021'de bestelendi. 14 Şubat 2022 tarihinde Sirenler'in 10. şarkısı "İstiklal"in klibi yayımlandı. 10 Haziran 2022 tarihinde "Adamın Dibi" şarkısının klibi yayımlandı. 28 Mayıs 2022'de Vodafone Park'ta düzenledikleri konserin filmi Tamiri Mümkün, 13 Ocak 2023'te gösterime girdi.

Eurovision Şarkı Yarışması

mor ve ötesi, Türkiye'yi 53.'sü düzenlenen 2008 Eurovision Şarkı Yarışması'nda söz ve müziği kendilerine ait "Deli" isimli Türkçe şarkı ile temsil etti.

10 Aralık 2007'de TRT Genel Müdürü İbrahim Şahin mor ve ötesi grubunun 2008 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye adına yarışacağını duyurdu. Eurovision şarkısı "Deli"yi Tarkan Gözübüyük ile birlikte hazırlayıp şubat ortasına doğru ilan eden mor ve ötesi, tüm Eurovision kampanyası kapsamında alanlarının önde gelen isimleriyle işbirliği yaptı. 22 Mayıs'ta ikinci yarı finalde yarışan grup, ilk 10'a girmeyi başardı ve 24 Mayıs'ta Belgrad'da düzenlenen Eurovision Şarkı Yarışması finaline katılmaya hak kazandı. Rusya'nın birinci olduğu final yarışmasında mor ve ötesi 12. sırada sahneye çıkıp yarışmayı 138 puanla 7. olarak tamamladı.

Yarışma sırasında BBC yorumcusu Terry Wogan grubun solisti Harun'u "tekinsiz bir James Bond" olarak nitelendirdi.

Grup üyeleri
 Harun Tekin (vokal, ritim gitar, klavye)
 Kerem Özyeğen  (solo gitar, geri vokal)
 Burak Güven (bas gitar, geri vokal)
 Kerem Kabadayı (bateri)

Eski üyeler

 Derin Esmer (d. 1976, İstanbul), Alman Lisesi mezunudur. mor ve ötesi'nin Şehir albümünün büyük bir kısmında vokalistliği üstlenmiştir. İnşaat sektöründe faaliyet gösteren aile şirketlerinde 8 yıl çalıştıktan sonra 2008 yılında profesyonel iş yaşantısına ara vererek Gerçek Hayat EP adlı ilk solo müzik yayınını yaptı. O günden itibaren müzikle uğraşan Esmer, Startup Kitchen'ın ikinci girişimi Tart Games'e ortak olarak iş hayatına yeniden döndü.
 Alper Tekin
Üye Değişim Kronolojisi

Diskografi

Müzik albümleri

Katkıda bulunduğu ortak albümler

Onno Tunç Şarkıları (2007)

Grubun ünlü müzik adamı Onno Tunç adına yaratılan bir anma albümünde yer almak üzere yorumladığı, 80'li yıllarda Sezen Aksu tarafından söylenmiş olan ve çok sevilen "1945" şarkısı CD olarak Kolaj isimli plak şirketince Mayıs 2007'de yayımlandı. Eser, önde gelen müzik yazarları ve dinleyiciler tarafından albümün en özel kayıtlarından biri olarak değerlendirildi.

Söz Vermiş Şarkılar (2004)

Murathan Mungan'ın sözlerini yazdığı şarkılardan oluşan bu proje için Mor ve Ötesi Telli Telli'yi yorumladı.

Savaşa Hiç Gerek Yok (2003)
Athena, Aylin Aslım, Bülent Ortaçgil, Feridun Düzağaç, Koray Candemir, Mor ve Ötesi, Nejat Yavaşoğulları ve Vega bu single ile Irak'ta başlatılmak istenen savaşa karşı bir araya geldiler. Mor Ve Ötesi'nin 'Savaşa Hiç Gerek Yok' adlı bestesinin hep birlikte seslendirildiği bu çalışmada şarkının üç farklı versiyonu bulunuyor.

Şarkılar Bir Oyundur (2000)

"Bülent Ortaçgil için Söylenmiş Bülent Ortaçgil Şarkıları" olarak da anılan albümde Mor ve Ötesi "Sen Varsın" yorumuyla yer aldı.

Sular Yükseliyor (1996)
90'ların ortasında Ada Müzik etiketiyle yayınlanan 14 rock albümünden birer şarkının yer aldığı bu toplamaya mor ve ötesi de 'Yalnız Şarkı' ile katıldı.

Rakun Rolling Stone (2008)
 Bir (Canlı - Akustik)
 Gece (Canlı - Akustik)
 Sevda Çiçegi (Canlı - Akustik)
 Büyük Düşler (Canlı - Akustik)

Loveliest Mistake (2010)

Loveliest Mistake (Doritos Late Night projesinde)
 Dependence Day

Albüm Dışı Çalışmalar

 Improv
 Dişi Zamiri
 Ambi Soma
 Nerdeyim
 Sev Beni

Fotoğraf galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Rakun Müzik sayfası
 Resmi Facebook Sayfası

Türk alternatif rock grupları
İstanbul kökenli müzik grupları
Pasaj Müzik sanatçıları
DMC sanatçıları
Türkiye'nin Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
2008 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
1995'te kurulan müzik grupları
Radyo Boğaziçi Müzik Ödülü sahipleri

Mor ve ötesi


Bitches Brew es un disco del trompetista de jazz Miles Davis, editado en 1970 por Columbia-CBS en el que, por primera vez, utiliza de forma extensiva instrumentos eléctricos y estructuras rítmicas y armónicas relacionadas con el rock, conceptos que ya había esbozado en su anterior álbum In A Silent Way

Para muchos autores, es el disco fundacional de lo que se ha venido a llamar jazz rock y uno de los álbumes más rupturistas de Davis. Fue el primer disco de oro de Davis, y vendió más de un millón de copias.

Las grabaciones comenzaron el 18 de agosto de 1969, con la intención de recrear las jam sessions sin ataduras que se realizaban en el Electric Ladyland, improvisando de forma continua, con ideas del jazz modal, del free jazz y de la música indoarábiga.

En el 2020, la revista Rolling Stone posicionó el álbum en el puesto 87 de su lista de los 500 mejores álbumes de todos los tiempos.

Músicos
El disco se grabó con un grupo de jóvenes músicos, con una formación inusual en el mundo del jazz. El listado completo de músicos es el siguiente:
 Miles Davis - trompeta
 Wayne Shorter - saxo soprano
 Bennie Maupin - clarinete bajo
 Chick Corea, Joe Zawinul y Larry Young - piano eléctrico
 John McLaughlin - guitarra eléctrica
 Dave Holland - contrabajo
 Harvey Brooks - bajo eléctrico
 Jack DeJohnette, Lenny White y Don Alias - baterías
 Juma Santos - percusión (aparece acreditado como Jim Riley)

Temas
Se publicó originalmente como un disco doble, en vinilo, con los siguientes temas:
 Disco 1
Cara A)  "Pharoah's Dance" (Zawinul)  20:07
Cara B)  "Bitches Brew"  (Davis)  27:00
 Disco 2
Cara C)  "Spanish Key"  (Davis)  17:30
"John McLaughlin"  (Davis)  4:23
Cara D)  "Miles runs the voodoo down"  (Davis)  14:03
"Sanctuary"  (Shorter)  10:54

Créditos técnicos
La producción correspondió a Teo Macero, con Stan Tonkel y Ray Moore como técnicos de sonido. El diseño de la portada corrió por cuenta de Mati Klarwein (que diseñó también el Abraxas de Santana) y John Berg (que diseñó algunos de los discos de Blood, Sweat & Tears). Los textos del interior fueron aportados por Ralph J. Gleason.

Referencias

Davies, Miles
Álbumes de jazz rock
Álbumes de 1970
Álbumes de Columbia Records
Los 500 mejores álbumes de todos los tiempos según Rolling Stone
Los 1001 discos que hay que escuchar antes de morir según Robert Dimrey

Bitches Brew


Phaulothamnus, monotipski biljni rod iz porodice Achatocarpaceae. Pripada mu samo vrsta P. spinescens s juga Teksasa i obližnjeg dijela Meksika, gdje je poznata pod narodnim nazivom 'zmijske oči' (= snake-eyes) koji je došao po tome što crne sjemenke unutar prozirnog ploda daju izgled malog oka.

Uspravan grm, trnovit, naraste od 1.5 do 4 metra, obićno do 2.5 metara, cvjetovi žuto-zeleni, cvjeta u ljeto i jesen, dok se bijeli ili prozirni plodovi s crnim sjemenkama u njima pojave u kasnu jesen i ranu zimu.

U Meksiku je ima po državama Baja California, Nuevo León, Sonora i Tamaulipas.

Izvori

Achatocarpaceae
Rodovi klinčićolikih
Flora Teksasa
Flora Baja Californie
Flora Baja Californie Sur
Flora Chihuahue
Flora Coahuile
Flora Nayarita
Flora Nuevo Leona
Flora Pueble
Flora Sinaloe
Flora Sonore
Flora Tamaulipasa

Phaulothamnus


Casa Carruesco es una de las casas torreadas de la Comarca de Sobrarbe se encuentra en Lecina, municipio de Bárcabo (Huesca).
Si ascendemos a la calle Alta de esta población encontraremos esta imponente residencia fortificada datada en el S.XVI.

Descripción

Lo más destacable de este monumento
declarado Bien de Interés Cultural por el Gobierno de Aragón es su excelente estado de conservación.

Casa Carruesco es una de las residencias defensivas más características de Sobrarbe, es un edificio construido íntegramente
en el , que presenta tres espacios unidos de diferente volumen, que componen todo el monumento
El conjunto está formado por la vivienda situada al sur, en el centro se alza una torre que unifica todo el conjunto, y un oratorio dedicado a San Jorge. Toda la edificación data del mismo momento y resulta uniforme y sólida.

Sobre la puerta en el  último piso de la torre hay un matacán sobre ménsulas lobuladas, muy frecuente en  Sobrarbe,

Historia

El topónimo procede de "Ilicina" que significa encina. La primera mención documental de Lecina es en 1055, debido de la concesión hecha por Ramiro I de Aragón al monasterio
de San Andrés de Fanlo, del monasterio de San Cucufate de Lecina (Ilicina) con todas sus heredades y decanias, datos recogidos en el "Cartulario de Montearagón".
Los primeros datos que se tienen sobre los fundadores y habitantes de Casa Carruesco datan de finales del , con Andrés Carruesco, nacido en 1597, el apellido se mantuvo durante tres siglos,

Enlaces externos

 Comarca de Sobrarbe (http://www.sobrarbe.com/)

 Turismo de Sobrarbe (https://web.archive.org/web/20120628104039/http://www.turismosobrarbe.com/cultura.php?niv=4&cla=_3BW0TXG9K&cla2=_3BW0TYWPI&cla3=&tip=2&idi=1 /)

 Sistema de información del Patrimonio cultural Aragonés (SIPCA) (http://www.sipca.es/censo/1-INM-HUE-003-051019/Casa/Carruesco.html)

Notas y referencias

Bienes de interés cultural de la provincia de Huesca
Lecina
Casas torreadas del Alto Aragón

Casa Carruesco


Cohabitation is a system of divided government that occurs in semi-presidential systems, such as France, whenever the president is from a different political party than the majority of the members of parliament. It occurs because such a system forces the president to name a premier (prime minister) who will be acceptable to the majority party within parliament. Thus, cohabitation occurs because of the duality of the executive: an independently elected president and a prime minister who must be acceptable both to the president and to the legislature.

France
Cohabitation took place in France in 1986–1988, 1993–1995, and 1997–2002. The president faced an opposition majority in the National Assembly and had to select his government from them.

Origins

Cohabitation was a product of the French Fifth Republic, albeit an unintended one. This constitution brought together a president with considerable executive powers and a prime minister, responsible before Parliament. The president's task was primarily to end deadlock and act decisively to avoid the stagnation prevalent under the French Fourth Republic; the prime minister, similarly, was to "direct the work of government", providing a strong leadership to the legislative branch and to help overcome partisan squabbles.

Since 1962, French presidents have been elected by popular vote, replacing the electoral college, which was only used once. This change was intended to give Fifth Republic presidents more power than they might have had under the original constitution.  While still seen as the symbol and embodiment of the nation, the president also was given a popular mandate. Of course, the majority party of the National Assembly retained power as well, but since the popularly elected president appointed the prime minister, the former was seen as having the upper hand in any conflict between executive and legislature. Furthermore, the imbalance is further illustrated by the fact that the president can dissolve the Assembly at any time (but not more than once in a year), whereas the legislature has no powers of removal against the president.

The sole caveat to this position of presidential pre-eminence was the fact that the president's selection to the premiership required approval by the National Assembly, the lower house of parliament: because the assembly can dismiss the government by a vote of no confidence, it follows that the prime minister must command a majority in the assembly. This was not a problem whilst the legislative majority was aligned with the president, and indeed, de Gaulle, who was responsible for inspiring much of the Constitution, envisioned that the president would resign if the people disavowed him in an assembly election, and would then elect a new president (there is no vice-president in France) and a new election takes places less than two months after a resignation, a new president being elected for a new, full term; that happened in 1969, when de Gaulle resigned because the people voted against a referendum proposed by him.

The first "near miss" with cohabitation occurred with the election of Socialist President François Mitterrand in 1981. A right-wing coalition headed by the Gaullist Rally for the Republic controlled the assembly at the time. Almost immediately, Mitterrand exercised his authority to call assembly elections, and the electorate returned an assembly with an absolute majority of Socialists, ending the presumed crisis.

However, when assembly elections were held as required in 1986, five years later, the Socialists lost their majority to the right. Mitterrand decided to remain president, beginning the first cohabitation.

Cohabitation in practice
There have been only three periods of cohabitation, but each is notable for illustrating the oscillation of powers between the president and prime minister.

Mitterrand–Chirac period (1986–1988)

After the 1986 assembly elections, Mitterrand was forced to nominate as a Prime Minister Jacques Chirac, the leader of Rally for the Republic (RPR), the largest party in the majority coalition. Throughout the cohabitation between Mitterrand and Chirac, the president focused on his foreign duties and allowed Chirac to control internal affairs. Since Mitterrand was distanced from these policies, Chirac began to reverse many of Mitterrand's reforms by lowering taxes and privatising many national enterprises.  There were however tense moments, such as when Mitterrand refused to sign ordonnances, slowing down reforms by requiring Chirac to pass his bills through parliament.  This lasted for two years until 1988 when the newly reelected Mitterrand called for new legislative elections that were won by a leftist majority, which lasted five years.

Mitterrand–Balladur period (1993–1995)

In 1993, President Mitterrand found himself in a similar position when the right won an 80% majority in the National Assembly elections. Once again, he was forced to appoint an opposition member from the RPR and Union for French Democracy (UDF) parties. This time he appointed Édouard Balladur to the post of prime minister, because Chirac was focused on running for president instead of being prime minister for the third time. Balladur maintained this post through the cohabitation until May 18, 1995 when Jacques Chirac took office as president.

Chirac–Jospin period (1997–2002)

In 1995, rightist leader Jacques Chirac succeeded Mitterrand as president, and, since the right had a majority in the assembly, he was able to appoint his fellow RPR member Alain Juppé as his prime minister, ending cohabitation by a change in the presidency.  This alignment of president and assembly should have lasted until at least the normally scheduled 1998 assembly elections.

However, in 1997, President Chirac made the ill-fated strategic decision to dissolve parliament and call for early legislative elections.  This plan backfired when the French electorate turned back to the leftists and removed the right-wing assembly majority.  Chirac was forced to appoint Socialist Lionel Jospin to the premiership.  Jospin remained prime minister until the elections of 2002, making this third term of cohabitation the longest ever, one of five years.  Chirac called this a state of 'paralysis', and found it particularly difficult to arrange campaign activities for the National Assembly.

With Jospin holding the premiership, Chirac's political influence was constrained and he had no say over certain major reforms being instituted by the left-wing majority. This included the 1998 legislation to shorten the working week from 39 to 35 hours, which came into effect in 2000.

Observations
Arend Lijphart contends that the French Fifth Republic usually operates under a presidential system, but when in cohabitation, this effectively changes, at least in terms of domestic policy, to a parliamentary system, in which the prime minister controls the legislative agenda and the president's powers are limited to foreign policy and defence.

A common problem during cohabitation is that each leader wants his or her own policies to be carried out so that the public is positive toward their strategies, and he or she will be elected when the time comes. Because each party is in competition, there is little room for progression since the friction between both sides holds each other back. Whilst leaders of the same political spectrum help each other in decision-making when in power concurrently, cohabitation can lead to a decline in national authority and make the country appear outwardly insecure.

Although originally believed to be improbable, France was governed under a cohabitation of leaders for almost half the period from 1986 to 2006, suggesting that French people no longer fear the prospect of having two parties share power.

Future prospects

In 2000, with the support of President Chirac, the term of a president was shortened from seven years to five years, a change accepted by a referendum.  Furthermore, legislative elections are now held one month after presidential ones, thus creating a coattail effect that encourages those who won the presidential election to confirm their vote one month later during legislative elections.

The near-simultaneity of presidential and legislative elections makes cohabitation less likely by reducing the prospect of major changes in public opinion between the two elections, but cohabitation remains a possibility even if public opinion remains stable. For example, a group of voters (e.g. voters on the left) may be split between two or more presidential candidates, thus making it unlikely that any of this group's candidates wins the presidential election, but these coordination problems may be resolved in the legislative election, leading to a different outcome in the two elections. Alternatively, a party that wins a majority of support in both the presidential and legislative elections may nonetheless fail to control the National Assembly because that support is distributed unequally across legislative districts. In another scenario, a presidential candidate from a new party may win the presidency despite his party not having the candidates or the party apparatus to win legislative elections.

Cohabitation can also occur if the presidential and legislative elections occur at different times due to extraordinary circumstances. For example, the president can dissolve the Assembly and call for new elections mid-term, which could theoretically lead to a different party winning (though the president would of course seek to avoid calling elections if this result were likely). The president could also die, be incapacitated, resign, or be impeached during his term, leading to a new presidential election. Cohabitation could result, although the new president would then be likely to call new assembly elections.

Elsewhere in Europe

Finland
The Constitution of Finland, as written in 1918, was originally similar to the French system of 40 years later. It included explicit provisions that the president focuses on national security and international relations. The arrangement was a compromise between monarchists and parliamentarians. In essence, a strong presidency was adopted instead of a constitutional monarchy. The new constitution of 2000 reduced the power of the president by transferring the power to choose a prime minister to the parliament. Cohabitation has occurred frequently, as Finland has multiple powerful parties which are not highly polarized between left and right, and also since the terms of a parliament are shorter (four years) than the presidential terms (six years). Theoretically, the president should remain strictly non-partisan, and presidents have usually formally renounced party membership while in office.

Georgia
Georgia underwent a period of cohabitation from 2012 to 2013, occasioned by the defeat of the ruling United National Movement party by the opposition Georgian Dream coalition in the 2012 parliamentary election. At the same time, a new constitutional system came into effect and the leader of the defeated party, the incumbent President Mikheil Saakashvili, had to appoint the Georgian Dream leader, Bidzina Ivanishvili, as prime minister. According to the European Commission report, with the expiration of Saakashvili's two terms as president and the victory of the Georgian Dream candidate, Giorgi Margvelashvili, in the 2013 presidential election, Georgia completed a complex and peaceful transition from a presidential to a parliamentary system. The period of cohabitation was assessed in the same report as "uneasy but functioning."

Poland

The president of Poland is required to be non-partisan while in office, but so far all presidents were elected as partisan candidates. A cohabitation occurred in 2007, when President Lech Kaczyński was forced to appoint Donald Tusk, his main rival in 2005 presidential election as prime minister.

Romania
The 2012 Romanian political crisis was a major political conflict between Prime Minister Victor Ponta of the Social Democratic Party and the centre-right President Traian Băsescu, after the former was asked to form a government in May 2012. The dispute degenerated into civil disobedience and alleged democratic backsliding, lasting until the two sides signed an agreement on institutional cohabitation in December.

There have been six periods of cohabitation in Romania, involving two presidents and five prime ministers.

Băsescu-Tăriceanu cohabitation (2007–2008)
This cohabitation occurred owing to the dismissal of the ministers belonging to the Democratic Party (PD), which had supported President Băsescu's candidacy, and which had counted Băsescu among its members before his election in 2004, in April 2007. This dismissal led to the formation of the second Tăriceanu government, comprising the National Liberal Party (PNL) and the Democratic Union of Hungarians in Romania (UDMR). The coalition government, while commanding a minority of MPs, was externally supported by the Social Democratic Party (PSD). Tăriceanu's term as prime minister ended in December 2008, following the legislative election the previous month, thus ending the cohabitation.

Băsescu-Ponta cohabitation (2012–2014)
The cohabitation between President Băsescu and Prime Minister Ponta began after the successful vote of no confidence against the government led by Mihai Răzvan Ungureanu, which was supported by the Democratic Liberal Party (PDL), the National Union for the Progress of Romania (UNPR) and the Democratic Union of Hungarians in Romania (UDMR). A new government took office, which included the Social Democratic Party (PSD) and the National Liberal Party (PNL) in May 2012, under the leadership of Victor Ponta. Ponta's first term in office was marked by a major political crisis between him and President Băsescu, leading up to the suspension of the latter and an impeachment referendum in July 2012. The new parliamentary majority was reinforced after the legislative election in December 2012, as the Social Liberal Union (USL) obtained a supermajority of seats. The alliance eventually dissolved in February 2014. This period of cohabitation ended in December 2014, when President Băsescu left office, being replaced by Klaus Iohannis.

Iohannis-Ponta cohabitation (2014–2015)
President Klaus Iohannis began his term as President in December 2014, having won the presidential election a month before ahead of the incumbent prime minister, Victor Ponta. Since a legislative election was not held, the parliamentary majority was unchanged, and Ponta was able to remain as prime minister, despite his loss. Victor Ponta resigned in November 2015, being replaced by Dacian Cioloș.

Iohannis-Grindeanu cohabitation (2017)
A legislative election was held in December 2016, which led to the formation of a coalition government, including the Social Democratic Party (PSD) and the Alliance of Liberals and Democrats (ALDE). The leader of the Social Democratic Party, Liviu Dragnea, took the office of president of the Chamber of Deputies, while Sorin Grindeanu assumed the position of prime minister. Grindeanu was eventually dismissed by a vote of no confidence due to tensions within the governing coalition in June 2017, and he was replaced by Mihai Tudose, of the same party.

Iohannis-Tudose cohabitation (2017–2018)
The Tudose cabinet took office amid the dismissal of the previous cabinet, led by Sorin Grindeanu, in June 2017. The prime minister was Mihai Tudose, who had been the minister of economy in the previous government. It comprised the same parties which had participated in the Grindeanu government. Tudose chose to resign in January 2018, due to tensions within the governing coalition. He was replaced by Viorica Dăncilă.

Iohannis-Dăncilă cohabitation (2018–2019)
Viorica Dăncilă, a member of the European Parliament representing the Social Democratic Party of Romania, assumed the office of prime minister after the resignation of her predecessor, Mihai Tudose. She is the first female head of government of Romania.

Russia
In the Russia, the State Duma has to approve a prime minister chosen by the president. However, if the State Duma rejects the president's candidate(s) three times in a row the President has the right to dissolve the State Duma and call legislative elections, but he cannot do so within a year after the last election, which in this period may lead to cohabitation.

Though the rest of the time cohabitation is unlikely, it can occur when in the State Duma there is no stable majority loyal to the president. Thus, cohabitation evolved between 1998 and 1999, when the State Duma twice refused to appoint Viktor Chernomyrdin as prime minister. However, since the appointment of the new prime minister was caused by the recent default, there was a risk that the opposition would improve its result after the snap election, which in turn would lead to even more tension between President Boris Yeltsin and the State Duma, especially since at this time preparations for the impeachment process were already underway. In consequence, Boris Yeltsin had to nominate Yevgeny Primakov for prime minister, who had broad support among the left opposition.

Ukraine
A cohabitation in a semi-presidential system also existed in Ukraine between 2006 and 2010. After 2006 Ukrainian parliamentary election, Ukrainian President Viktor Yushchenko had to appoint Viktor Yanukovych, his rival from the 2004 presidential election, as prime minister in August 2006.

Asia

Palestinian National Authority
The Palestinian National Authority, a quasi-governmental organization responsible for administering the Palestinian territories, has operated within the framework of a semi-presidential republic since the creation of the office of prime minister in the spring of 2003. While the president has the power to appoint anyone as prime minister, there was an unspoken agreement upon the establishment of the office that the prime minister would be appointed from the majority party in the Legislative Council. This arrangement led to a period of cohabitation after the 2006 legislative election, in which Fatah President Mahmoud Abbas appointed Hamas leader Ismail Haniyeh prime minister after Hamas' victory in the elections. The cohabitation did not last long, however, as funds were withheld from the Palestinian Authority and hostilities between Fatah and Hamas broke out in December 2006, leading to the appointment of a caretaker government led by Salam Fayyad on June 14, 2007.

Sri Lanka
Sri Lankan politics for several years witnessed a bitter struggle between the president and the prime minister, belonging to different parties and elected separately, over the negotiations with the LTTE to resolve the longstanding civil war. Since 1978, Sri Lanka transferred from parliamentary system to semi-presidential system, which the president has more executive power.

Other countries
Cohabitation does not occur within standard presidential systems. While a number of presidential democracies, such as the United States, have seen power shared between a president and legislature of different political parties, this is another form of divided government. In this situation, the executive is directed by a president of one party who serves for a fixed term of years, even if and while the legislature is controlled by another party; in cohabitation, by contrast, executive power is divided between a president of one party and a cabinet of another party. Cohabitation thus only occurs in systems that have both parliamentary government (i.e. ministers accountable to parliament) and a directly elected executive president, i.e., semi-presidential systems. In a true parliamentary system, the head of state, whether president or constitutional monarch, has no significant influence over the government.

As seen above, the theory of cohabitation is no longer limited to France. However, there are not many countries where the constitutional structure exists in which it could occur.  Since some of the new democracies of eastern Europe have adopted institutions quite similar to France, cohabitation may become more common, but if those countries elect their executives and legislature at or near the same time, as France is now doing, then cohabitation will be less likely.

See also

 Coalition government
 Grand coalition
 National unity government
 Divided government in the United States

References

Further reading
 http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/south_asia/3256649.stm
 Raymond, G (2000) The President: Still a 'Republican Monarch'? in Raymond, G (ed) Structures of Power in Modern France, Macmillan Press, Basingstoke
 Sartori, G (1997) Comparative Constitutional Engineering, 2nd Ed., Macmillan Press, Basingstoke
 Elgie, R (2003) Political Institutions in Contemporary France, OUP, Oxford
 Knapp, A and Wright, V (2001) The Government and Politics of France, 4th Ed., Routledge, London
 Marrani, D (2009), 'Semi- Presidentialism à la française: the Recent Constitutional Evolution of the "Two-Headed" Executive', Constitutional FORUM constitutionnel, vol. 18, no. 2, 2009, available at: https://web.archive.org/web/20120511074704/http://www.law.ualberta.ca/centres/ccs/publications/journals/constitutionalforum/Volume18overview
Cohendet, M. (2005) 'The French Cohabitation, A Useful Experiment?' CEFC:China
People's Daily Online, (2002), France Bids Farewell to Right-Left 'Cohabitation', Monday, June 17, 2002 (Last accessed 16 February 2006).
Shiloh, T. (2002) Muted reaction as France heads right, Monday, June 10, 2002 (Last accessed 15 February 2006).

Politics of France
Politics of Sri Lanka

Cohabitation (government)


Osmanski namjesnici kroz povijest Bosne i Hercegovine.

Izvori

Bosna i Hercegovina u Osmanskom Carstvu

Popis osmanskih namjesnika u Bosni i Hercegovini


Richard Schirrmann (* 15. maj 1874 i Grunenfeld, Østpreussen i dag Gmina Braniewo; † 14. december 1961 i Grävenwiesbach, Hessen, var grundlæggeren af den tyske vandrehjemsbevægelse "Deutsches Jugendherbergswerk".

Richard Schirrmann var søn af en lærer. 1895 bestod han sin statseksamen og blev selv lærer. Først underviste han i en folkeskole i Gelsenkirchen. På grund af industribyens få naturmuligheder, tog han ofte ud på vandringer med sine elever. Dette førte til problemer med skolemyndighederne. Man bebrejdede ham, at vandringerne skadede den daglige undervisning. Derfor blev han i 1903 forflyttet til Altena i Sauerland, hvor han blev medlem af Sauerlands bjergvandrerforening.

Richard Schirrmann var i 1900-tallet manden bag det første vandrerhjem nogensinde. Han var en ung skolelærer, der ofte tog sine elever med på ferier og lange vandrerture. Her overnattede de ofte på tvivlsomme steder, som i lader og lignende. Richard Schirrmann besluttede derfor at oprette faste overnatningssteder på sine yndlingsruter, så der var gode steder at sove på disse skoleture. Han mente at ekskursionerne lærte eleverne mere natur og geografi end hjemme på skolen. Modellen blev sat i værk i 1912 med hjælp fra forretningsmanden Wilhelm Münker, og således blev ungdomsherberget på Borgen Altena, Altena, Nordrhein-Westfalen, verdens første vandrerhjem, og kun et år senere var der oprettet 82 Vandrerhjem over hele Tyskland. Mange lærere og unge fra andre lande besøgte de tyske ungdomsherberger i årene efter 1. verdenskrig.

I 1930 gik flere organisationer i Danmark, blandt andre Danmarks Socialdemokratiske Ungdom, DUI-Leg og Virke og Det Danske Spejderkorps, sammen om at danne Landsforeningen Danmarks Vandrerhjem, senere Herbergs-Ringen (nu Danhostel), og i 1930 kunne det første vandrerhjem i Danmark slå dørene op.

Litteratur
 Eva Kraus: Das Deutsche Jugendherbergswerk 1909–1933. Programm – Personen – Gleichschaltung. Pro Business, Berlin 2013, .
 Richard Schirrmann: The man who invented youth hostels

Eksterne henvisninger

 Die Burg Altena mit Jugendherbergsmuseum
 Objektportal museum-digital: westfalen: Büste Richard Schirrmann, Begründer des Jugendherbergwesens

Referencer

Pædagoger fra Tyskland

Richard Schirrmann


LILO, (Linux Loader) "Linux Yükleyicisi" anlamına gelir. Çok yönlü bir Linux ön yükleyicisidir. Belli bir dosya sistemine bağlı değilidr ve Linux Kernel imajını disketten ve sabit diskten yükleyebilmektedir. 16 farklı Kernel imajından herhangi biri ön yükleme sırasında seçilebilir. Çeşitli parametreler, örneğin kök cihaz, her bir kernel için bağımsız olarak ayarlanabilir.

Ayrıca bakınız
GRUB

Dış bağlantılar
 Resmi site
 LILO Yükleme Açıklamaları
 LILO Hata Mesajları

LiLo


An Malaxis reichei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Oakes Ames och Charles Schweinfurth. An Malaxis reichei in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis reichei


Melanie Keil (* 7. Mai 1994) ist eine deutsche Volleyballspielerin.

Karriere
Keil begann ihre Karriere beim MTV Wolfenbüttel. Nachdem sie mit ihren Eltern in die Niederlande zog, spielte sie beim Kalinko Club Den Haag. Ab 2006 spielte sie die Jugendmeisterschaften für den SV Bad Laer zusammen mit Carina Aulenbrock. In den Spielzeiten 2011/12 und 2012/13 spielte sie die Jugendmeisterschaften zusammen mit Nele Barber bei der SG Rotation Prenzlauer Berg. 2009 wechselte die Mittelblockerin zum Nachwuchsteam VC Olympia Berlin. 2011 nahm sie mit der deutschen Junioren-Nationalmannschaft an der U18-Europameisterschaft in Ankara teil. Von 2010 bis 2013 spielte sie mit dem VC Olympia in der Bundesliga. Danach ging sie in die Vereinigten Staaten und spielte je zwei Jahre für die Nebraska Huskers und für die Florida State Seminoles.

Weblinks

 Profil bei den Huskers (englisch)
 Profil bei den Seminoles (englisch)
 Profil bei Volleybox

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (VC Olympia Berlin)
Volleyballspieler (Vereinigte Staaten)
Deutscher
Geboren 1994
Frau

Melanie Keil


La poudrière du bourg est situé sur l'île d'Aix, en France.

Historique

Le bâtiment est classé au titre des monuments historiques par arrêté du 19 novembre 2010.

Architecture

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des monuments historiques d'Île-d'Aix

Liens externes

Monument historique à Île-d'Aix
Monument historique classé en 1910
Architecture militaire en France

Poudrière du bourg d'Île-d'Aix


නෙළුම් පොකුණ රාජපක්ෂ රඟහල යනු ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම ප්‍රාසාංගික කලා රඟහලයි. කොළඹ පැරණි නොමෑන්ඩ්ස් ක්‍රීඩාපිටිය පිහිටි භූමියේ මෙම රඟහල ඉදිකර තිබේ.

ඉදිකිරීම
චීන ජනරජයෙන් ඉදිකිරීම් වියදම් ලබාදුන් එය රුපියල් මිලියන 3000 ක් වේ. චීන රජයේ අධාර සහ ඔවුන්ගේ ශ්‍රම දායකත්වය හා කළමනාකාරීත්වය සමග ශ්‍රී ලංකා රජයේද සහයෝගයෙන් ඉදිකර ඇත.  2005 වසරේ අගෝස්තු 30 වැනිදා ඉදිකිරීම සඳහා ලංකාව හා චීනය අතර ගිවිසුම අත්සන් කෙරුණු අතර මෙය නිර්මාණය කළේ චීන වාස්තු විද්‍යා නිර්මාණ අධ්‍යයන ආයතනය මගිනි.
චන්ද්‍රිකා බන්ඩාරනායක ජනපති සමයේ, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා කල ඉල්ලීමක් මත එම භූමිය වෙන්කර, එම දැවැන්ත ඉදිකිරීම සදහා ඉපැරණි පොළොන්නරුව නෙලුම් පොකුණ රඟහලේ අනුසාරය උකාහාගෙන සැලැස්ම ඉදිරිපත් කිරීමට මහින්ද රාජපක්ෂ කල යෝජනවාට චීනයේ ගෘහනිර්මාණයද මුසු කිරීමට දෙපාර්ශවයේ එකඟතාවය පලකරන ලදී.

ව්‍යුහය

…ප්‍රධාන ප්‍රේක්‍ෂකාගාරයේ ආසන 1288 කි.  ප්‍රධාන වේදිකාව විදුලි බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වෙයි. කොටස් 4 කින් යුතුව ඉහළට හා පහළට චලනය කළ හැකි ආකාරයට මෙය නිම වී ඇත. මෙහි එකවර ප්‍රසංග හෝ නාට්‍ය 3 ක් රඟ දැක්විය හැකිවන පරිදි ප්‍රධාන ප්‍රේක්‍ෂකාගාරයට අමතර තවත් ප්‍රේක්‍ෂකාගාර 2 ක් පවතී.මෙහි උස මීටර් 29 කි.

ගැලරිය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සැබැදි
 නිල වෙබ් අඩවිය
 නෙළුම් පොකුණ-ඉන්ටරැක්ටිව්

නෙළුම් පොකුණ මහින්ද රාජපක්‍ෂ රඟහල


La diócesis de Catanduva ( y ) es una circunscripción eclesiástica de la Iglesia católica en Brasil. Se trata de una diócesis latina, sufragánea de la arquidiócesis de Ribeirão Preto. Desde el 10 de julio de 2019 su obispo es Valdir Mamede.

Territorio y organización
La diócesis tiene 4601 km² y extiende su jurisdicción sobre los fieles católicos de rito latino residentes en 17 municipios del estado de São Paulo: Catanduva, Ariranha, Catiguá, Elisiário, Ibirá, Irapuã, Itajobi, Marapoama, Novais, Novo Horizonte, Palmares Paulista, Paraíso, Pindorama, Sales, Santa Adélia, Tabapuã y Urupês.

La sede de la diócesis se encuentra en la ciudad de Catanduva, en donde se halla la Catedral de Nuestra Señora Aparecida.

En 2021 en la diócesis existían 33 parroquias agrupadas en 4 regiones pastorales.

Historia
La diócesis fue erigida el 9 de febrero de 2000 con la bula Venerabiles Fratres del papa Juan Pablo II, obteniendo el territorio de las diócesis de Jaboticabal, Rio Preto (hoy diócesis de São José do Rio Preto) y São Carlos.

Estadísticas
Según el Anuario Pontificio 2022 la diócesis tenía a fines de 2021 un total de 215 729 fieles bautizados.

|- align="right"
| 2000 || 178 000 || 200 800 || 88.6 || 30 || 20 || 10 || 5933 ||  || 10 || 35 || 26
|- align="right"
| 2001 || 186 491 || 257 885 || 72.3 || 32 || 24 || 8 || 5827 ||  || 10 || 31 || 30
|- align="right"
| 2002 || 188 903 || 257 999 || 73.2 || 31 || 24 || 7 || 6093 ||  || 8 || 29 || 30
|- align="right"
| 2003 || 187 379 || 263 772 || 71.0 || 33 || 25 || 8 || 5678 ||  || 9 || 47 || 30
|- align="right"
| 2004 || 206 089 || 266 455 || 77.3 || 35 || 29 || 6 || 5888 ||  || 7 || 17 || 30
|- align="right"
| 2006 || 212 735 || 275 193 || 77.3 || 39 || 33 || 6 || 5454 ||  || 7 || 27 || 30
|- align="right"
| 2013 || 231 000 || 299 000 || 77.3 || 41 || 39 || 2 || 5634 ||  || 3 || 24 || 32
|- align="right"
| 2016 || 207 856 || 304 119 || 68.3 || 44 || 40 || 4 || 4724 || 1 || 6 || 30 || 32
|- align="right"
| 2019 || 210 760 || 308 436 || 68.3 || 41 || 37 || 4 || 5140 || 1 || 5 || || 33
|- align="right"
| 2021 || 215 729 || 313 635 || 68.8 || 46 || 42 || 4 || 4689 || 1 || 5 || 12 || 33
|- align="right"
|colspan=12 |<small>Fuente: Catholic-Hierarchy, que a su vez toma los datos del Anuario Pontificio.
|}

Episcopologio
 Antônio Celso Queiroz (9 de febrero de 2000-21 de octubre de 2009 retirado)
 Otacílio Luziano Da Silva (21 de octubre de 2009-10 de octubre de 2018 renunció)
 Valdir Mamede, desde el 10 de julio de 2019

Notas

Referencias

Enlaces externos
 (en inglés) Ficha de la diócesis en www.gcatholic.org

Catanduva
Catanduva
Organizaciones religiosas fundadas en 2000

Diócesis de Catanduva


The Jordanian dinar (; code: JOD; unofficially abbreviated as JD) has been the currency of Jordan since 1950. The dinar is divided into 100 qirsh (also called piastres) or 1000 fulus. It is pegged to the US dollar.

The Central Bank of Jordan commenced operations in 1964 and became the sole issuer of Jordanian currency, in place of the Jordan Currency Board.

The Jordanian dinar is also widely used in the West Bank alongside the Israeli shekel.

History

In 1927, the British administration of the Palestinian Mandate established the Palestine Currency Board which issued the Palestine pound which was the official currency in both Mandatory Palestine and the Emirate of Transjordan. Though Jordan became an independent kingdom on 25 May 1946, it continued to use the Palestinian pound for a while. In 1949, it passed the Provisional Act No. 35 of 1949, which established the Jordan Currency Board as the sole authority in the kingdom entitled to issue Jordanian currency, called the Jordanian dinar. The Board was based in London and consisted of a president and four members, and began issuing Jordanian dinars in 1949 and was exchangeable for Palestinian pounds at parity.

After Jordan annexed the West Bank in April 1950, the dinar replaced the Palestinian pound. On 1 July 1950, the Jordanian dinar became the kingdom's official currency and legal tender. The use of the Palestine pound ceased in the country on 30 September 1950. The Central Bank of Jordan was established in 1959 and took over note production in 1964. In 1967, Jordan lost control of the West Bank, but the Jordanian dinar continued to be used there. It continues to be widely used in the West Bank alongside the Israeli shekel.

Coins
Coins were introduced in 1949 in denominations of 1, 5, 10, 20, 50 and 100 fils. The first issue of 1 fils were mistakenly minted with the denomination given as "1 fil". 20 fils coins were minted until 1965, with 25 fils introduced in 1968 and  dinar coins in 1970. The 1 fils coin was last minted in 1985. In 1996, smaller  dinar coins were introduced alongside  and 1 dinar coins.

Until 1992, coins were denominated in Arabic using fils, qirsh, dirham and dinar but in English only in fils and dinar. Since 1992, the fils and dirham are no longer used in the Arabic and the English denominations are given in dinar and either qirsh or piastres.

{|class="wikitable" style="font-size: 90%"
|-!colspan=9|Sixth Series Coins
! Value !! Diameter !! Weight !! Composition !! Edge !! Obverse !! Reverse !! First Minted Year || Common Reference
|-
| 1 qirsh || 25 mm || 5.5 g || Copper-plated steel || Plain || ||  || 2000 ||
|-
| 5 piastres (qirsh) || 26 mm || 5 g ||rowspan=2| Nickel-plated steel ||rowspan=2| Milled ||  ||  ||rowspan=2| 2000 || 50 fils 'Shilin'''
|-
| 10 piastres (qirsh) || 28 mm || 8 g || ||  || 100 fils, 'Bareezah|-
|  dinar || 26.5 mmHeptagonal || 7.4 g || Brass || Plain ||  ||  || 2004 || Rub'a1, 25 piastres, 250 fils
|-
||  dinar || 29 mmHeptagonal || 9.6 g || Ring: Aluminium bronzeCenter:' Cupronickel || Plain || ||  || 2000 ||| Nusf2, 50 piastres, 500 fils
|}

 rub'a is Arabic for "piece of four" or "quarter".
 nusf'' is Arabic for "piece of two" or "half".

Banknotes
The Central Bank of Jordan is the sole authority to issue Jordanian banknotes since its establishment in 1964. It released into circulation its first series of Jordanian notes on August 4, 1965.  From 1949 to 1965, currency issue was entrusted in the Jordan Currency Board. Before 1949, the Palestinian pound was used.

In 1949, banknotes were issued by the Jordan Currency Board in denominations of , 1, 5, 10 and 50 dinars. They bore the country's official name, "The Hashemite Kingdom of the Jordan". 20 dinar notes were introduced in 1977. The 50 dinar note was redesigned and the  dinar notes were replaced by coins in 1999.

Issues by the Jordan Currency Board

First Issue (1949 - 1952)

Second Issue (1952 - 1965)

Issues by the Central Bank of Jordan

First Issue (1965 - 1975)

Second Issue (1975 - 1992)

Third Issue (1992 - 2002)

Fourth Issue (2002 - 2022)

Fifth Issue (2022 - Present)

Fixed exchange rate
Since October 23, 1995, the dinar has officially been pegged to the IMF's special drawing rights (SDRs), while in practice it was fixed at 1 U.S. dollar = 0.709 dinar most of the time, which is approximately 1 dinar = 1.41044 dollars. The Central Bank buys U.S. dollars at 0.708 dinar per dollar, and sells U.S. dollars at 0.710 dinar per dollar.

A sample exchange rate of Jordanian dinars to US dollars:

See also
 Economy of Jordan
 Economy of the Palestinian territories

References

External links
 Coins of the Hashemite Kingdom of Jordan
 Banknotes of the Hashemite Kingdom of Jordan
 The banknotes of Jordan

Currencies of Jordan
Fixed exchange rate
Currencies introduced in 1949

Jordanian dinar


Posudionica i radionica narodnih nošnji (PIRN) je hrvatska kulturna, obrazovna i konzervatorska ustanova u Zagrebu. Jedinstvena je ovakve vrste u Hrvatskoj. Djeluje pri Kulturnom centru Travno. Povijest PIRN-a počela je 1948. godine. Djelovala je kao servis za iznajmljivanje nošnji zagrebačkim amaterskim folklornim društvima. Danas je na dvjema lokacijama u Zagrebu. Danas se bavi petorima djelatnostima. Uz izvornu, iznajmljivanjem i izradom nošnji, tu je kulturno-edukativna djelatnost, izložbena i izdavačka.

PIRN također prikuplja, rekonstruira, konzervira i restaurira narodne nošnje. Restauratorsko-rekonstruktorska radionica izrađuje replike narodnih nošnji, povijesnih odora i zastava, te stručno zaštićuju i obnavljaju oštećene nošnje i tradicijski tekstilni predmeti. Bavi se i folklornom, scenskom i ostalim oblicima primjene narodnih nošnji, folklornih kostima i tradicijskih tekstilnih predmeta. Organizira mnoge kulturne i edukativnih programe – koncerte, izložbe, revije, radionice, tečajeve i seminare kojima se predstavlja tradicijska kulturna baština, revitalizira tradicijsko tekstilno rukotvorstvo i potiču različiti oblici upotrebe nošnji u suvremenom životu kao što je primjena tradicijskih motiva i tekstilnog rukotvorstva na suvremenoj modnoj odjeći, upotrebnom tekstilu, stanovanju i suvenirima. Zbirka u PIRN-u sadrži više od 23.000 raznolikih dijelova narodnih nošnji, kostima i folklornih rekvizita.

Izvori

Vanjske poveznice
Kulturni centar Travno  II. Podružnica Posudionica i radionica narodnih nošnji
Facebook - PIRN
Noć Muzeja: Posudionica i radionica narodnih nošnji
Posudionica i radionica narodnih nošnji - YouTube Službeni kanal
Culturenet Riznica narodnog ruha - 70 godina Posudionice i radionice narodnih nošnji
Muzejsko-dokumentacijski centar
Hrvatski katolički radio 70 godina Posudionice i radionice narodnih nošnjis

Zagreb
Etnologija
Narodne nošnje

Posudionica i radionica narodnih nošnji


Hans-Joachim Schoeps (né le  à Berlin et mort le  à Erlangen) est un professeur allemand d'histoire religieuse et intellectuelle à l'Université d'Erlangen. Au début, il est favorable au national-socialisme et en 1933, il fonde l'association  ; néanmoins il doit fuir en Suède pendant le . Tout au long de sa vie, il est un monarchiste nationaliste allemand.

Biographie

Enfance et éducation, 1909-1932
Le père de Schoeps est , médecin généraliste à Berlin. La mère Käthe née Frank (1886-1944) est originaire du Brandebourg. Hans-Joachim Schoeps épouse Dorothee Busch (1915-1996), une petite-fille du banquier Ernst von Mendelssohn-Bartholdy, en exil en Suède. L'historien Julius H. Schoeps et l'entrepreneur immobilier Manfred Schoeps sont issus de ce mariage. Comme son jeune frère, Hans-Joachim Schoeps est élevé dans l'esprit prussien, attitude fondamentale qu'il approfondit et défend au cours de sa vie.

Schoeps commence à étudier la philosophie de la religion, l'histoire et la littérature à l'Université Frédéric-Guillaume de Berlin dans les années 1920. En 1928, il entre dans le  à l'Université de Marbourg. À cette époque, il habite à Warmbrunn en province de Basse-Silésie. En 1930, il part de ce lieu. Il se rend ensuite à l'Université de Heidelberg et à l'Université de Leipzig. Au cours de ses études, il rejoint le mouvement de jeunesse allemand du Bundeschen, où il rencontre entre autres Hans Blüher et . En 1932, il obtient son doctorat avec une thèse sur .

Dans la République de Weimar, Schoeps se sent lié à la Révolution conservatrice et surtout au socialisme prussien. En tant qu'enseignants importants et collègues militants, il nomme :

 Hans Blüher

 Stefan George
 Ernst Rudolf Huber
 Ernst Jünger
 Jochen Klepper
 Arthur Moeller van den Bruck
 Ernst Niekisch

 Carl Schmitt
 Oswald Spengler
 Wilhelm Stapel
 Otto Strasser
 Hans Zehrer

Politique et exil, 1933-1945
En , en tant que national-conservateur, Schoeps fonde l'association , qui est favorable au national-socialisme et veut intégrer les juifs de sensibilité nationale dans le national-socialisme, et le dirige jusqu'en 1935. Schoeps écrit dans le magazine Der Vorrupp : « Le national-socialisme sauve l'Allemagne de la ruine ; L'Allemagne vit aujourd'hui son renouveau national. « Il appelle à une « accélération de la séparation absolument nécessaire des Juifs allemands et non allemands ainsi que l'enregistrement de tous les Juifs conscients de l'Allemagne sous une direction autoritaire uniforme tout en contournant autant que possible les anciennes organisations. » En 1933, il réussit également l'examen d'État pour l'enseignement de l'allemand, de l'histoire et de la philosophie de, mais n'est pas admis au stage en tant que juif. Ses tentatives persistantes pour établir une existence dans l'Allemagne nazie échouent. Il travaille comme professeur privé et éditeur (Vorrupp-Verlag, Berlin) et donne des conférences notamment avec l'. Le journal d'exil  du  décrit Schoeps comme "fidèle à Hitler". En raison de ses contacts avec Ernst Niekisch et Otto Strasser, il est de plus en plus mis sous pression par la Gestapo.

La veille de Noël 1938, il réussit à s'enfuir en Suède avec l'aide de  du ministère des Affaires étrangères. D'abord à Stockholm, et à partir de 1941 à Uppsala, en tant que bibliothécaire et chercheur privé, il écrit de nombreux traités sur l'histoire du judaïsme et sur les problèmes des relations religieuses judéo-chrétiennes, en particulier à partir de la période du christianisme primitif et du baroque. En exil en Suède, Schoeps, qui est encore de nationalité allemande, est largement isolé en tant que scientifique.

Ses parents sont restés en Allemagne. Son père est mort au camp de concentration de Theresienstadt fin 1942, sa mère est morte au camp de concentration d'Auschwitz-Birkenau en 1944.

En 1941, il rencontre Dorothee Busch en Suède. Les deux se sont mariés et ont deux fils en 1942 et 1944. Le mariage dure environ cinq ans. Au cours du divorce, il est convenu que les fils doivent grandir avec leur père à son retour en Allemagne. Le fils aîné Julius H. Schoeps devient historien et politologue.

Période d'après-guerre, 1945-1959 : importance en tant qu'historien des religions
À l'automne 1946, il retourne en Allemagne. En , il réussit à obtenir son habilitation à l'université de Marbourg sur la base de publications antérieures et des manuscrits inédits. L'Université d'Erlangen le nomme la même année professeur d'histoire religieuse et intellectuelle. 1948, Schoeps fonde le  (ZRGG). À partir de 1950, il est professeur titulaire et président du département d'histoire religieuse et intellectuelle de l'université d'Erlangen. Ses étudiants incluent entre autres Hellmut Diwald, , Werner Maser, Günther Deschner,  et . En 1954, Schoeps peut acquérir les  pour l'université d'Erlangen et, au cours des décennies suivantes, développe une activité de recherche et de publication animée sur les fonds des archives.

Schoeps est monarchiste par conviction et exige en 1951 la restauration de la Prusse. Il se décrit comme antinationaliste (et parle de la trahison de la Prusse par Bismarck contre l'Allemagne au cours de l'unification de l'empire) et antilibéral. Il a voulu fonder le Volksbund pour la monarchie avec des députés du Bundestag, mais cela ne s'est pas produit après la publication d'un rapport par le magazine d'information Der Spiegel en 1954 Schoeps est membre honoraire de l'association  fondée en 1956.

En 1958, il fonde la  à Erlangen, dont il est le président. Il écrit de nombreuses études scientifiques sur l'histoire des religions et la philosophie de la religion du judaïsme. C'est là que son biographe  voit sa réelle importance. Ses recherches sur le « christianisme juif » primitif sont particulièrement révolutionnaires ; les Ebionites sont des groupes religieux qui, au cours des deux premiers siècles, alternent encore entre l'église et la synagogue, entre la foi juive rabbinique et le christianisme primitif. Schoeps peut être considéré comme le pionnier des chercheurs d'aujourd'hui.

Le travail tardif, 1960-1980
Au début des années 1960, Schoeps écrit que « une partie de ce qu'Oswald Spengler a dit dans les derniers mots passionnants de son ouvrage  est toujours valable ». Lors du congrès de la Kösener Senioren-Convents-Verband à Wurtzbourg en 1965, Schoeps donne la conférence principale sur Otto von Bismarck, le fondateur de l'Empire allemand. Il est membre du conseil consultatif de la . En 1969, il est cofondateur de la Konservativen Sammlung et auteur du magazine Konservativ Heute.

Dès le début des années 1970, Schoeps est également actif dans le « Zollernkreis ». Ceci est publié à titre posthume en 1987 par les mélanges de Schoeps Louis Ferdinand, Prinz von Preußen: Erbe und Auftrag: Festschrift zum 80. Geburtstag. Schoeps fait également partie du conseil consultatif de la Fondation du patrimoine culturel prussien. Il est le directeur de thèse du prince Frédéric-Guillaume de Prusse, dont le doctorat est entrepris à l'université d'Erlangen en . Un bibliothécaire de Marbourg familiarisé avec la littérature découvre accidentellement le plagiat dans cet ouvrage et en informe Schoeps. Après un examen approfondi et confirmation du soupçon de plagiat, ce dernier engage une procédure de retrait du doctorat. Schoeps lui-même prouve que plus des 2/3 du contenu de l'ouvrage proviennent de sources non marquées. Depuis que le prince prussien renonce à son doctorat, l'affaire n'est pas connue jusqu'à la publication de l'histoire du Spiegel en 1973.

La chaire Erlangen de Schoeps, qui a été créée en guise de réparation, est liquidée de son vivant et transformée en chaire de concordat. Schoeps est enterré dans le nouveau cimetière israélite de Nuremberg. Après l'unification des deux États allemands, les ossements du défunt sont prélevés le  transféré à Berlin, où se trouve la tombe familiale (case K 7) dans le cimetière juif de Berlin-Weißensee.

Une partie de la bibliothèque privée de Schoeps se trouve aujourd'hui à la  à Berlin.

Honneurs

 Prix Konrad-Adenauer de la Fondation d'Allemagne (1969)
 Ordre du Mérite de Bavière (1970)
 Médaille d'or Freiherr vom Stein de la Fondation Alfred Toepfer FVS (1972)

Publications

Éditions originales et uniques

 Geschichte der jüdischen Religionsphilosophie in der Neuzeit. Band 1. Vortrupp Verlag, Berlin 1935.
 Jüdisch-christliches Religionsgespräch in 19 Jahrhunderten. Geschichte einer theologischen Auseinandersetzung. Vortrupp Verlag, Berlin 1937.
 Vorläufer Spenglers. Studien zum Geschichtspessimismus im 19. Jahrhundert (= Beihefte der . 1, ). Brill, Leiden u. a. 1953.
 Gottheit und Menschheit. Die grossen Religionsstifter und ihre Lehren. Steingrüben-Verlag, Stuttgart 1950.
 Das andere Preussen. Vorwerk, Stuttgart 1952.
 als Herausgeber: Das war Preussen. Zeugnisse der Jahrhunderte. Eine Anthologie. Peters, Honnef 1955.
 Die letzten dreissig Jahre. Rückblicke. Klett, Stuttgart 1956 (Memoiren).
 Was ist und was will die Geistesgeschichte? Über Theorie und Praxis der Zeitgeistforschung. Musterschmidt, Göttingen/Berlin 1959.
 Religionen. Wesen und Geschichte. Bertelsmann, Gütersloh 1961.
 Das Judenchristentum. Untersuchungen über Gruppenbildungen und Parteikämpfe in der frühen Christenheit (= Dalp-Taschenbücher. Bd. 376, ZDB-ID 2757126-9). Francke, Bern u. a. 1964.
 Barocke Juden, Christen, Judenchristen. Francke, Bern u. a. 1965.
 Preussen. Geschichte eines Staates. Propyläen-Verlag, Berlin 1966.
 Ungeflügelte Worte. Was nicht im Büchmann stehen kann. Haude u. Spener, Berlin 1971 .
 Deutschland droht die Anarchie. von Hase und Koehler, Mainz 1972 .
 Abschied von Deutschland. von Hase und Koehler, Mainz 1973 .
 Ja, Nein, und trotzdem. Erinnerungen, Erfahrungen und Begegnungen. von Hase und Koehler, Mainz 1974 .
 als Herausgeber: Jüdische Geisteswelt. Dausien, Hanau 1986 .
 Auf der Suche nach einer jüdischen Theologie. Der Briefwechsel zwischen Schalom Ben-Chorin und Hans-Joachim Schoeps. Herausgegeben von Julius H. Schoeps. Jüdischer Athenäum-Verlag, Frankfurt am Main 1989 .
 Der vergessene Gott. Franz Kafka und die tragische Position des modernen Juden. Herausgegeben und eingeleitet von . Landt-Verlag, Berlin 2006 .

Écrits rassemblés
Écrits rassemblés, éd. du  en collaboration avec , Hans-Joachim Hillerbrand, Friedrich Wilhelm Kantzenbach,  et Gary Lease ; Édition : Julius H. Schoeps, , Hildesheim - Les écrits rassemblés de Hans-Joachim Schoeps contiennent ses œuvres les plus importantes dans les domaines du christianisme primitif, de la théologie historique, de la science du judaïsme, de l'histoire prussienne-allemande et de l'histoire intellectuelle générale du XVIIe au . Siècle.

Première section : histoire de la religion
 Band 1: Jüdischer Glaube in dieser Zeit. Prolegomena zur Grundlegung einer systematischen Theologie des Judentums [Dissertation, 1932], Philo-Verlag, Berlin 1932 (90 Seiten); Geschichte der jüdischen Religionsphilosophie in der Neuzeit. Vortrupp-Verlag Schoeps, Berlin 1935 (132 Seiten); Jüdisch-christliches Religionsgespräch in neunzehn Jahrhunderten. Die Geschichte einer theologischen Auseinandersetzung. Atharva-Verlag, Frankfurt am Main 1949 (158 Seiten); Mit einer Einleitung Hans-Joachim Schoeps als Religionshistoriker von Friedrich Wilhelm Kantzenbach, Hildesheim u. a. 1990  (XX, 388 Seiten).
 Band 2: Theologie und Geschichte des Judenchristentums [1949], Hildesheim u. a. 1998  (V, 526 Seiten).
 Band 3: Aus frühchristlicher Zeit [1950], Philosemitismus im Barock [1952], Symmachusstudien [1942], Hildesheim u. a. 1998  (VIII, 320, 216, 93 Seiten).
 Band 4: Urgemeinde, Judenchristentum, Gnosis [1956], Paulus. Die Theologie des Apostels im Lichte der jüdischen Religionsgeschichte [1959], Hildesheim u. a. 1999  (88 und XII, 324 Seiten).
 Band 5: Vom himmlischen Fleisch Christi [1951], Das Judenchristentum [1964], Gottheit und Menschheit [1982], Hildesheim u. a. 2005  (421 Seiten).

Deuxième partie : histoire intellectuelle
 Band 6: Das war Christian-Erlang [2., erw. u. überarb. Aufl. 1970], Vorläufer Spenglers [1953; 2., erw. Aufl. 1955], Was ist und was will die Geistesgeschichte [2. Aufl. 1970], Hildesheim u. a. 2000  (XXI, 79, 98 und 141 Seiten).
 Band 7: Was ist der Mensch? Philosophische Anthropologie als Geistesgeschichte der neuesten Zeit [1960], Hildesheim u. a. 1999  (352 Seiten).
 Band 8: Studien zur unbekannten Religions- und Geistesgeschichte [1963], Hildesheim u. a. 2005  (355 Seiten).
 Band 9: Ein weites Feld. Gesammelte Aufsätze [1980], Hildesheim u. a. 2005  (403 Seiten).

Troisième partie : Prusse - Allemagne
 Band 10: Unbewältigte Geschichte. Stationen deutschen Schicksals seit 1763. Mit einer Einleitung von Manfred P. Fleischer [1964], Hildesheim u. a. 2001  (33, 283 Seiten).
 Band 11: Preußen. Geschichte eines Staates [8. Aufl. 1968], Hildesheim u. a. 2001  (422 Seiten).
 Band 12: Der Weg ins deutsche Kaiserreich [1970], Hildesheim u. a. 2001  (322 Seiten).
 Band 13: Bismarck über Zeitgenossen – Zeitgenossen über Bismarck [1972], Hildesheim u. a. 2001  (418 Seiten).
 Band 14: Das andere Preußen. Konservative Gestalten und Probleme im Zeitalter Friedrich Wilhelm IV. [5., neubearb. Aufl. 1981], Hildesheim u. a. 2001  (X, 312 Seiten).

Quatrième partie: Varia
 Band 15: Rückblicke. Die letzten dreißig Jahre (1925–1955) und danach [2. Aufl. 1963], Ja – Nein – und trotzdem. Erinnerungen – Begegnungen – Erfahrungen [1974], Hildesheim u. a. 2005  (243, 286 Seiten).
 Band 16: Ungeflügelte Worte. Was nicht im Büchmann stehen kann. 3. Aufl., Hildesheim u. a. 2005  (336 Seiten).

Bibliographie
 Hellmut Diwald (Hrsg.): Lebendiger Geist. Hans-Joachim Schoeps zum 50. Geburtstag von Schülern dargebracht. Leiden; Köln: Brill, 1959, 252 S. (Zeitschrift für Religions- und Geistesgeschichte: Beiheft, 4).
 Kurt Töpner (Hrsg.): Wider die Ächtung der Geschichte. Festschrift zum 60. Geburtstag von Hans-Joachim Schoeps. München; Esslingen: Bechtle, 1969, 322 S.
 : Laudatio auf Prof. Dr. Hans-Joachim Schoeps. In: Deutschland-Stiftung e. V. (Hrsg.): Festschrift zur Verleihung der Konrad-Adenauer-Preise 1969 für Wissenschaft, Literatur und Publizistik. Deutschland-Stiftung e. V., München 1969 (24 Seiten).
 : Der Anti-Schoeps – Zum Fall Hans-Joachim Schoeps. Hamburg 1970 (Dokumentation).
 Hans-Joachim Schoeps, Historiker und Religionsphilosoph. Internationales Biographisches Archiv 40/1980 vom 22. September 1980.
 Carl J. Rheins: Deutscher Vortrupp. Gefolgschaft deutscher Juden 1933–1935. Publications of the Leo Baeck Institute, Year Book XXVI (1981), London 1981, S. 207–229.
 Julius H. Schoeps (Hrsg.): Im Streit um Kafka und das Judentum. Briefwechsel Max Brod / Hans-Joachim Schoeps. Jüdischer Verlag bei Athenäum, Königstein/Taunus 1985  (248 Seiten).
 Preußeninstitut e. V., Zollernkreis: Louis Ferdinand Prinz von Preußen – Erbe und Auftrag. Festschrift zum 80. Geburtstag von Hans-Joachim Schoeps. Mit Reden auf der Burg Hohenzollern. Langen Müller, München/Wien 1987  (223 Seiten).
 Julius H. Schoeps: »Nil inultum remanebit«. Die Erlanger Universität und ihr Umgang mit dem deutsch-jüdischen Emigranten Hans-Joachim Schoeps. Zeitschrift für Religions- und Geistesgeschichte, 52. Jg., Heft 3 (2000). Auch abgedruckt in Julius H. Schoeps: Leben im Land der Täter. Juden im Nachkriegsdeutschland (1945–1952). Jüdische Verlagsanstalt, Berlin 2001 , S. 323–336.
 Astrid Mehmel: "Ich richte nun an Sie die große Bitte, eine zweckdienliche Eingabe in dieser Sache zu machen …" Zwei Briefe von 1942 an Sven Hedin von Hans-Joachim Schoeps. Zeitschrift der Gesellschaft für Geistesgeschichte, 2000, S. 38–48.
 Frank-Lothar Kroll: Geistesgeschichte in interdisziplinärer Sicht. Der Historiker Hans-Joachim Schoeps. In: Ders.: Das geistige Preußen. Zur Ideengeschichte eines Staates. Paderborn/München/Wien/Zürich 2001, S. 209–240.
 : Deutschbewußtes Judentum und jüdischbewußtes Deutschtum. Würzburg 2008.
 Gideon Botsch,  und Anna-Dorothea Ludewig (Hrsg.): Wider den Zeitgeist. Studien zum Leben und Werk von Hans-Joachim Schoeps (1909–1980). Olms, Hildesheim u. a. 2009 .
 Frank-Lothar Kroll: Wider den Zeitgeist. Zum hundertsten Geburtstag des Historikers Hans-Joachim Schoeps. In: Mitteldeutsches Jahrbuch für Kultur und Geschichte. 16 (2009), S. 127–140.
 Frank-Lothar Kroll: Geschichtswissenschaft in politischer Absicht. Hans-Joachim Schoeps und Preußen. Berlin 2010 .
 : Preußisch, konservativ, jüdisch. Hans-Joachim Schoeps' Leben und Werk. Böhlau, Köln 2019 .

Liens externes

 Compte rendu de conférence du colloque international à l'occasion du 100. Anniversaire de Hans-Joachim Schoeps, 30 ans.  au , Potsdam
 Karlheinz Weißmann : L'historien Hans-Joachim Schoeps est né il y a cent ans (2009)

Références

Historien allemand
Récipiendaire de l'ordre bavarois du Mérite
Naissance en janvier 1909
Naissance à Berlin
Décès en juillet 1980
Décès à Erlangen
Décès à 71 ans

Hans-Joachim Schoeps


ورقة شفرة فيلم كوميدي مصري من إنتاج سنة 2008 ،بطولة أحمد فهمي، شيكو، هشام ماجد، فرح يوسف، سمية الجوينى، قصة أحمد فهمي وهشام ماجد ومن إخراج أمير رمسيس، يتحدث عن شباب مصري يهوى اللهو ولا يهتم بالدراسة، أحدهم يعثر على رسالة - تركها له جده عالم الآثار- تحدد مكان كنز، فيقرر الثلاثة خوض المغامرة فتلاحقهم عصابة تمت تاجيرهم من إسرائيل تبحث هي الأخرى عن الكنز.

تمزج قصة الفيلم بين التاريخ والكوميديا. وقد صرح كاتبيّ الفيلم أنهما الأقدر على تجسيد الشخصيات، لذا أدو دورين من أدوار البطولة.، كما شارك الممثل أحمد الفيشاوي في بعض مشاهد الفيلم وقام بأداء أغنية الفيلم.

وبعد أربعة أسابيع من بدء عرضه، احتل ورقة شفرة المركز الأول في الإيرادات المصرية، فبلغت إيراداته مليون ونصف المليون جنيه.

قصة الفيلم
تبدأ أحداث الفيلم في عام 605 قبل الميلاد باحتلال الملك الآشوري نبوخذ نصر على مدينة أورشليم (القدس). وأجلى عنها اليهود، لكن بعض جماعات اليهود استطاعوا الفرّ إلى مصر، حاملين معهم أسرار مدينة أورشليم.

تنتقل الأحداث إلى فلسطين في الوقت الماضي. إلى ثلاثة شباب هم : فايز (أحمد فهمي)، إسماعيل (هشام ماجد) وبدير الأنصاري (شيكو). هم مستهترين بعض الشيء. فايز قد ترك له جده مكتبةً أثرية، ويعتني بها. يكتشف فايز أن جده قد ترك له ورقة شفرة بها ما اكتشفه قبل مقتله، وهي خريطة لمكان آثار فرعونية في مدينة أورشليم التي رسمها اليهود الفارين لمصر حتى لا تضيع معالم الحضارة.

ولم يكن يعرف بأمر الرسالة إلا عندما لاحقته عصابة إسرائيلية.

فيقرروا خوض المغامرة والبحث عن الخريطة المخبّأة في أحد المعابد الأثرية الموجودة بمدينة الأقصر.

رسالة اللغز

الممثلون

 الأطفال:علياء فكري - علي بهجت - بسنت طارق - عمرو صلاح

المصادر

وصلات خارجية

أفلام أحمد الفيشاوي
أفلام خيالية مصرية
أفلام كوميدية مصرية
أفلام مصرية إنتاج 2008
أفلام مغامرات مصرية
أفلام هشام ماجد

ورقة شفرة (فيلم)


Cavalerii aerului (titlul original: în Nebestí jezdci) este un film dramatic de război cehoslovac, realizat în 1968 de regizorul Jindřich Polák, protagoniști fiind actorii Jiří Bednár, Jiří Hrzán, și Svatopluk Matyáš, un film despre piloții cehoslovaci în serviciul RAF din perioada celui de-al Doilea Război Mondial care au participat la Bătălia Angliei cât și la luptele aeriene din nordul Europei. La baza scenariului acestui film stă romanul de debut Cavalerii cerului (Nebeští jezdci) din 1964 al lui Richard Husmann, (4 septembrie 1922 - 20 august 1987) cunoscut sub pseudonimul literar Filip Jansky.

Filmul

Filmul relatează istoria echipajului din escadrila nr. 311 a RAF care era formată majoritar din aviatori cehoslovaci refugiați și despre raidurile de bombardament din război. Filmările au fost făcute pe aerodromul militar Klecany din nordul orașului Praga.

Inspirație parțială a subiectului din roman a fost povestirea lui František (Frankie) Truhlář, un membru al clubului Guinea Pig, mitralior la No. 311 Squadron RAF ulterior pilot la No. 312 (Czechoslovak) Squadron RAF. În anul 1974 Editura Junimea a publicat o traducere în limba română a cărții, cu titlul Cavalerii cerului.

Distribuție
 Jiří Bednář – studentul
 Jiří Hrzán – Prcek
 Svatopluk Matyáš – Pavel
 Elsie Randolph – sora medicală Henderson
 Joan Seton – doamna Watkinson
 Charles Cameron – Bradley
 Jana Nováková – Patricia
 Winston Chrislock – Tommy
 Vojtěch Holý – George
 Josef Váša – Frank
 Jaroslav Rozsíval – un mecanic de avion

Trivia
Filmul Cavalerii aerului a fost deseori categorisit ca unul din cele mai bune filme cehoslovace de război.

Note

Bibliografie
 ;

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1968
Filme regizate de Jindřich Polák
Filme în limba engleză
Filme în limba cehă
Filme în limba slovacă
Filme alb-negru
Filme dramatice
Filme de război
Filme din Studioul Barrandov
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme cu acțiunea în avioane
Filme cehe despre Al Doilea Război Mondial

Cavalerii aerului


Olaylar

Doğumlar
 Ali el-Hadî, 12 İmam'ın onuncusu (ö. 868)

Ölümler
 II. Mihail, Bizans imparatoru (d. 770)

829


Afghanistan - et land vi vil forandre? er en dokumentarfilm, der er instrueret af Claus Bangsholm.

Handling
Deltagerne i Den rejsende Højskoles første tur til Mellemøsten i efteråret 1970 gengiver deres forsøg på at finde frem til en virkelighedsopfattelse af et u-land: Virkeligheden for den enkelte indbygger, virkeligheden bag den østerlandske fremmedartethed, bag turistfacaderne og bag de rige landes u-landsbistand.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972
Tvind
Dokumentarfilm fra Danmark
Et land vi vil forandre?

Afghanistan - et land vi vil forandre?


Tirailleurs est un film franco-sénégalais réalisé par Mathieu Vadepied, sorti en 2022.

Il est présenté en ouverture de la section « Un certain regard » au festival de Cannes 2022.

Synopsis

En 1917, le Sénégalais Bakary Diallo s'occupe d'une ferme avec son fils Thierno. Un jour, l'armée française arrive pour trouver des jeunes hommes et les enrôler de force. Malgré sa fuite, Thierno est capturé. Bakary, voulant le sauver des horreurs de la guerre, décide de s'engager dans l'armée française dans le but de déserter avec lui. Mais leur première tentative est un échec, et le père et son fils sont envoyés au front dans l'est de la France.

Alors que Bakary cherche à trouver une façon d'éloigner Thierno du front en tentant de l'engager à la cantine, Thierno quant à lui se distingue dans un assaut par son courage. Il est promu caporal par le jeune lieutenant Chambreau, qui le prend sous son aile, et devient, de fait, le supérieur hiérarchique de Bakary. Le père voit une opportunité pour lui et son fils d'être un jour mutés à l'arrière, mais Thierno veut prouver son courage et est en désaccord avec Bakary, persuadé qu'il sera un jour naturalisé français.

Bakary cherche alors à déserter et apprend une façon de s'échapper, pour atteindre Le Havre et retourner en Afrique par bateau. Alors qu'il continue de trouver des fonds pour payer les passeurs, il apprend également que Thierno est engagé, avec le lieutenant Chambreau, pour réaliser une opération en petit commando pour récupérer une casemate allemande sur la colline avoisinante : une mission quasiment suicidaire. Le jour de l'opération, Bakary convainc Thierno de venir avec lui pour partir au Havre, mais sur le chemin, Thierno a discrètement fait demi-tour, ne voulant pas trahir la confiance de Chambreau. Bakary revient sur le front en pleine nuit, alors que l'assaut a déjà été donné.

Bakary s'infiltre, traverse le no man's land et parvient à atteindre la casemate. Il sauve Thierno, Chambreau et le commando qui avaient été faits prisonniers par les Allemands. Bakary veut ensuite partir avec son fils, mais ils sont tenus en joue par Chambreau. Bakary parvient à le convaincre de les laisser partir tous les deux. Chambreau, pour leur faire gagner du temps, se sacrifie pour repousser un maximum d'Allemands. Mais alors qu'ils traversent le no man's land, Bakary est mortellement touché par un tir allemand. Thierno doit se résoudre à abandonner son père sur le champ de bataille.

À la suite de la bataille, Thierno repart à l'arrière avec son bataillon et découvre, sur le chemin du retour, qu'il aurait été capturé puis pendu s'il avait déserté avec Bakary. ll assiste aux funérailles du lieutenant Chambreau, qui se voit décerner la Légion d'honneur à titre posthume, puis à l'issue de la guerre, revient au Sénégal en vie, avec plusieurs décorations de guerre, annonçant à sa famille que Bakary est tombé au combat pour le sauver.

En 1920, des soldats déterrent les ossements de Bakary. Il est sous-entendu que sa dépouille a été choisie pour représenter celle du Soldat inconnu, reposant sous l'Arc de Triomphe.

Fiche technique

 Titre original : Tirailleurs
 Titre international :
 Réalisation : Mathieu Vadepied
 Scénario : Olivier Demangel et Mathieu Vadepied
 Musique : Alexandre Desplat
 Décors : Katia Wyszkop
 Costumes : Pierre-Jean Larroque
 Photographie : Luis Armando Arteaga
 Son : Marc-Olivier Brullé
 Montage : Xavier Sirven
 Production : Bruno Nahon et Omar Sy
 Coproduction : Mathieu Vadepied
 Production exécutive : Albert Blasius
 Sociétés de production : Unité et Korokoro ; Mille Soleils (coproduction)
 Sociétés de distribution : Gaumont (France), Pathé BC Afrique (Sénégal)

 Pays de production :  /
 Langues originales : français, peul
 Format : couleur -
 Genres : drame, guerre
 Durée :
 Dates de sortie :
 France :  (Un certain regard - festival de Cannes 2022 - film d'ouverture) ;  (sortie nationale)
 Belgique, Suisse romande :

Distribution
 Omar Sy : Bakary Diallo
 Alassane Diong : Thierno
 Jonas Bloquet : le lieutenant Chambreau
 Alassane Sy : Birama
 Bamar Kane : Salif
 Aminata Wone: Salimata
 Oumar Sey : Abdoulaye
 François Chattot : le général Chambreau

Production

Tournage

Le tournage commence le  dans le village de Neufmaison (Ardennes), ainsi que dans les environs de Launois-sur-Vence.

Musique
La musique du film est composée par Alexandre Desplat, dont la bande originale est sortie le  par Sony Music Label :

 Liste de pistes

Promotion
Le , un extrait d'une minute du film est diffusé sur la chaîne YouTube du Le HuffPost. Le , la bande-annonce officielle du film est sortie sur le compte YouTube de Gaumont. Le même jour, Omar Sy a partagé l'affiche officielle du film sur son compte Twitter.

Accueil

Sortie
Le film sort le  dans les salles françaises.

Critiques
En France, le site Allociné propose une moyenne des critiques de presse à , à partir de l'interprétation de .

Le site américain  propose un score de  d'avis positifs avec une note moyenne de  à partir de l'interprétation de .

Box-office
Le film attire plus de  pour son premier jour d'exploitation en France, dont  en avant-première, et la première place du box-office des nouveautés avec  par séance dans . Lors de son premier week-end d'exploitation, Tirailleurs réalise plus de , le plaçant deuxième place du box-office, derrière Avatar : La Voie de l'eau (), et devant Le Chat potté 2 : La Dernière Quête ().

Distinctions

Récompense
 Festival France Odéon de Florence 2022 : Feuille d'or pour la musique

Nomination et sélection
 Festival de Cannes 2022 : « Un certain regard »

Autour du film

Impact sur la condition des tirailleurs
Afin de percevoir le minimum vieillesse, les tirailleurs étaient contraints de résider au moins six mois par an en France. Cette obligation est levée pour les dernières dizaines de survivants le , jour de la sortie du film Tirailleurs, même si cette levée ne s'applique pas à la pension d'invalidité (qui n'est pas réévaluée aux niveaux hexagonaux) ni aux prestations de la CAF.

Figurants sous OQTF
Le , jour de la sortie du film, des membres du collectif « Réseau éducation sans frontières » révèlent que quatre figurants  originaires du Mali et de la Côte d'Ivoire sont touchés par une obligation de quitter le territoire français (OQTF). Selon le collectif, ces derniers sont  et précise que . Contactée par la suite, la préfecture indique que la participation au film ne peut pas entrer en ligne de compte dans le traitement des dossiers.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Tirailleurs sénégalais

Bibliographie
 Dossier de presse Tirailleurs

Liens externes

Film français sorti en 2022
Film sénégalais sorti en 2022
Film de guerre français
Film de guerre sénégalais
Film sur l'armée française
Film tourné dans les Ardennes
Tirailleurs sénégalais
Film avec une musique composée par Alexandre Desplat
Film distribué par Gaumont

Tirailleurs


Le Tournoi d'ouverture du championnat de Bolivie 2022 est la quarante-huitième édition du championnat de première division en Bolivie.

Déroulement du tournoi
Les 16 équipes sont divisées dans deux groupes où elles se rencontrent deux fois en match aller et match retour, plus deux autres matchs, pour un total de 16 rencontres.

Les quatre premiers de chaque groupe se retrouvent dans un tournoi à élimination directe en match aller et retour des quarts de finale aux demi-finales, la finale est jouée en un seul match sur terrain neutre. Le vainqueur est désigné champion du tournoi d'ouverture et se qualifie pour la Copa Libertadores 2023, le vice-champion  se qualifie pour la Copa Sudamericana 2023.

Les clubs participants

Compétition
Le barème utilisé pour établir le classement est le suivant :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

Classement

Groupe A

|valign=top align=left width=50%|

|}

Groupe B

|valign=top align=left width=50%|

|}

Tableau final

Le vainqueur est désigné champion du tournoi d'ouverture et se qualifie pour la Copa Libertadores 2023, le vice-champion se qualifie pour la Copa Sudamericana 2023.

Bilan de la saison

Voir aussi

Références

Liens internes
 Championnat de Bolivie de football

Liens externes

2022
Bolivie
Sport en Bolivie en 2022

Tournoi d'ouverture du championnat de Bolivie de football 2022


Yannick Daniel Quesnel (Libourne, 24 de outubro de 1973) é um ex-futebolista francês que atuava como goleiro.

Carreira
Revelado pelo Sochaux em 1991, Quesnel passou também por Libourne e Bordeaux, sem entrar em campo nenhuma vez (só jogou pelo time B dos Girondinos), obtendo destaque no Cannes, atuando em 52 partidas oficiais em 2 temporadas.

O goleiro teve passagem de 5 anos no futebol de Portugal, onde chegou em 2000 para defender a Naval, que disputava a Segunda Divisão. Pelo clube de Figueira da Foz, foram 19 jogos disputados. Sua melhor fase no país foi com a camisa do Alverca, e apesar de não ter evitado o rebaixamento em sua primeira temporada, conquistou o prêmio de melhor goleiro da competição em 2002. Seu desempenho levou Quesnel a assinar com o Benfica em 2004, encerrando uma passagem de 98 jogos.

Ficando como terceira opção (atrás de Quim e José Moreira, que disputariam em revezamento o Campeonato Português e a Copa da UEFA, Quesnel disputou uma única partida pelos Encarnados,válida pela fase de classificação da Liga dos Campeões da UEFA contra o , que terminou com vitória do Benfica por 1 a 0. Sem espaço no clube, foi emprestado para Estoril (8 jogos) e Olympique de Marseille (não entrou em campo). Em 2006, assinou com o Monaco para ser terceiro goleiro, e também não disputou nenhum jogo oficial pela equipe do principado.

As últimas atuações de Quesnel foram nas divisões inferiores da França, onde jogou por Pennoise, Stade Bordelais e Bergerac Périgord, onde encerrou a carreira em 2018.

Títulos
Olympique de Marseille
 Taça Intertoto da UEFA: 2005

Individuais
 Melhor goleiro da Primeira Liga de 2001–02

Naturais de Libourne
Goleiros da França
Futebolistas do Sport Lisboa e Benfica
Futebolistas da Associação Naval 1.º de Maio
Futebolistas do Futebol Clube de Alverca
Futebolistas da Association Sportive de Monaco Football Club
Futebolistas do Grupo Desportivo Estoril Praia
Futebolistas do Football Club Sochaux-Montbéliard
Futebolistas da Association Sportive de Cannes Football
Futebolistas do Olympique de Marseille
Futebolistas do Football Club des Girondins de Bordeaux

Yannick Quesnel


Christina Lauren (o pseudônimo combinado de Christina Hobbs e Lauren Billings) é uma dupla de escritoras norte-americanas de ficção contemporânea e ficção adolescente.

Biografia

Lauren Billings
Lauren Billings recebeu seu doutorado em neurociência pela Universidade da Califórnia em Irvine e, antes de ser escritora em tempo integral, pesquisava neurodegeneração no envelhecimento. Ela mora na Califórnia com dois cachorros, dois filhos e seu marido que é cientista.

Christina Hobbs
Christina Hobbs trabalhava em um escritório de aconselhamento em uma escola. Ela mora em Utah com o marido e a filha.

Carreira
A dupla se conheceu em 2009 enquanto escrevia uma fanfiction online, e em 2010 se tornaram coautoras.

Autoras de dezoito romances best-sellers do New York Times, o trabalho delas está atualmente traduzido em mais de 30 idiomas.

Livros

Série Beautiful
 Beautiful Bastard (2013) Cretino Irresistível (Universo dos Livros, 2013)
 Beautiful Stranger (2013) Estranho Irresistível (Universo dos Livros, 2013)
 Beautiful Bitch (2013) Cretina Irresistível (Universo dos Livros, 2013)
 Beautiful Bombshell (2013) Paixão Irresistível (Universo dos Livros, 2013)
 Beautiful Player (2013) Playboy Irresistível (Universo dos Livros, 2013)
 Beautiful Beginning (2013) Noiva Irresistível (Universo dos Livros, 2014)
 Beautiful Beloved (2015) Sempre Irresistível (Universo dos Livros, 2015)
 Beautiful Secret (2015) Surpresa Irresistível (Universo dos Livros, 2015)
 Beautiful Boss (2016) Chefe Irresistível (Universo dos Livros, 2016)
 Beautiful (2016) Irresistíveis (Universo dos Livros, 2017)

Série Wild Seasons
 Sweet Filthy Boy (2014)
 Dirty Rowdy Thing (2014)
 Dark Wild Night (2015)
 Wicked Sexy Liar (2016)
 Not Joe's Not So Short Short (novela, 2016)

Livros isolados
 A Little Crazy (2014)
 Sublime (2014) Sublime (Universo dos Livros, 2015)
 The House (2015)
 Dating You/Hating You (2017) Amor e Ódio: Irresistíveis (Universo dos Livros, 2017)
 Autoboyography (2017) Minha Versão de Você (Universo dos Livros, 2020)
 Roomies (2017) Apenas Amigos (Universo dos Livros, 2018)
 Love and Other Words (2018) O Amor e Outras Coisas (Universo dos Livros, 2020)
 Josh and Hazel's Guide to Not Dating (2018) O Guia Para (Não) Namorar De Josh e Hazel (Universo dos Livros, 2022)
 My Favorite Half-Night Stand (2018)
 The Unhoneymooners (2019) Imperfeitos (Faro editorial, 2022)
 Twice in a Blue Moon (2019) Uma Segunda Chance (Faro editorial, 2022)
 The Honey-Don't List (2020)
 In A Holidaze (2020)
 The Soulmate Equation (2021) A Equação Perfeita do Amor (Universo dos Livros, 2021)
 Something Wilder (2022)
 The True Love Experiment (a publicar, 2023)

Blogueiras dos Estados Unidos
Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Pessoas vivas
Pseudônimos coletivos

Christina Lauren


was a village located in Agawa District, Kōchi Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 3,163 and a density of 19.59 persons per km2. The total area was 161.43 km2.

On October 1, 2004, Gohoku, along with the village of Hongawa (from Tosa District), was merged into the expanded town of Ino, and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Ino in Japanese

Dissolved municipalities of Kōchi Prefecture
Ino, Kōchi

Gohoku, Kōchi


Heckfield es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Hart, en el condado de Hampshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Heckfield tiene una superficie de 12,57 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Heckfield tenía 353 habitantes (48,44% varones, 51,56% mujeres) y una densidad de población de 28,08 hab/km². El 23,51% eran menores de 16 años, el 71,67% tenían entre 16 y 74 y el 4,82% eran mayores de 74. La media de edad era de 34,97 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 29,26% estaban solteros, el 58,52% casados y el 12,22% divorciados o viudos.

El 89,43% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,86% de la población, mientras que el 9,71% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,3% eran blancos, el 0,85% asiáticos y el 0,85% de cualquier otro salvo mestizos, negros y chinos. El cristianismo era profesado por el 73,94% y el judaísmo por el 1,7%, mientras que el 15,01% no eran religiosos y el 9,35% no marcaron ninguna opción en el censo.

181 habitantes eran económicamente activos, todos ellos empleados. Había 127 hogares con residentes y 8 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Hampshire
Parroquias civiles de Hampshire

Heckfield


Maya Saban (nacida el 8 de octubre de 1978) es una cantante alemana. Nació en Berlín, Alemania de padre israelí, Shlomo Saban, y de madre alemana. Cuando era niña, tomo lecciones de baile y música. Saban canto en el coro para la cantante Sabrina Setlur y después apareció en el álbum "Leben" del productor alemán de música electrónica Schiller. El 25 de julio de 2005, realizó su debut como solista en su álbum Mit Jedem Ton (Con Cada Nota), con Virgin Records.

Discografía

Álbumes de estudio

Sencillos
 1998: Get freaky
 2004: I've Seen It All (con Schiller)
 2005: Das Alles Ändert Nichts Daran (con Cosmo Klein)
 2005: Aus & Vorbei
 2006: Licht (feat. Home)
 2006: Geh Deinen Weg Disney Princess Sampler
 2007: Hautnah
 2008: Traue nie Cruella de Vil Disney 101 Dalmatiner

Sencillos en listas

Referecencias

Enlaces externos
 (en alemán)

 Offizielle Página oficial de Jewdyssee
 Facebook oficial de Maya Saban
 Facebook oficial de Jewdyssee

Cantantes femeninas de Alemania
Cantantes de pop de Alemania
Nacidos en Berlín

Maya Saban


Flugan (latína: Musca) er lítið stjörnumerki á suðurhimni. Hún er eitt af 12 stjörnumerkjum sem Petrus Plancius skilgreindi eftir athuganir Pieter Dirkszoon Keyser og Frederick de Houtman og kom fyrst út á stjörnukorti árið 1597.

Björtustu stjörnur stjörnumerkisins eru hlutar af Sco-Cen-stjörnufélaginu sem er það stjörnufélag sem er næst sólu. Þetta er hópur bláhvítra stjarna sem virðast eiga sér sama uppruna og eru á sömu ferð um Vetrarbrautina. Bjartasta stjarnan er Alfa Muscae í miðju stjörnumerkinu í um 315 ljósára fjarlægð frá jörð.

Tenglar
 Flugan á Stjörnufræðivefnum

Stjörnumerki

Flugan (stjörnumerki)


Danmark deltog med 21 sportsfolk i seks sportsgrene ved sommer-PL 2016 i Rio de Janeiro 7. til 18. september. Det danske PL-holds chef de mission var Michael Møllgaard Nielsen.

Medaljer

Medaljevindere

Deltagere
Oprindeligt var 16 danske atleter kvalificeret, men med IOC's udelukkelse af alle russiske atleter fik Danmark tildelt yderligere seks pladser.

Atletik

Foregik i Estádio do Maracanã.

Klassificering
T (Track) bruges om løb, F (inField) bruges om spring og kast. Blinde har koden 11, gående spastikere med halvsidig lammelse har 37, spastikere med minimale koordinationsproblemer har 38, ét ben amputeret over knæet er 42, ét ben amputeret under knæet er 44, og kørestolsbrugere med normale arme, men med lammelser fra under brystet (parapletiker) er 55.

Bordtennis

Foregik i Rio Centro i Barra.

Klassificering
Klasse 1-5 er for siddende spillere, klasse 6-10 er for stående. Klasse 6-spillere har alvorlige handicap på både arme og ben, klasse 10-spillere har oftest kun et handicap i den arm, de ikke spiller med.

Cykelsport
Foregik i Barra da Tijuca i Barra

Klassificering
Cykelryttere med handicap, der stadig tillader brug af 'almindelige' cykler, klassificeres C1-C5. Cykelryttere med balanceproblemer fx spastikere er T1-T2, og bruger tricykler. Cykelryttere, der ikke kan bruge benene, er H1-H4, og bruger hånddrevne cykler. Til sidst anvendes klassificeringen B om cykelryttere med synshandicap. De bruger tandemcykler med en seende tandempilot. Jo lavere tal, jo mere besværet er cykelrytteren af sit handicap.

Hestesport

Foregik i Centro Nacional de Hipismo i Deodoro.

Rytteren Line Kongensgaard var oprindelig på holdet, men da hendes hest Laponio blev skadet, er hun ikke med i Rio.
Klassificering
Equestrian Riding grade Ia har enten meget dårlig kropsbalance og/eller nedsat funktion af alle fire lemmer. Grade IV har kun nedsat funktion på et eller to lemmer, evt. nedsat syn.

Skydning

Foregik i Centro Nacional de Tiro i Deodoro.

Klassificering
SH2 (Skytter med nedsat styrke og /eller funktion i arme og hænder. Riflens vægt støttes af et stativ).

Svømning

Foregik i Olympic Aquatics Stadium.

Klassificering
Fysiske handicap klassificeres S1-S10, S1 er mest besværet af sit handicap, S10 er mindst. Synshandicap går fra S11 (blind) til S13 (svagtseende). Brystsvømning og individuel medley kræver særlige klasser, fx SB8 og SM10. En svømmer kan sagtens være klassificeret både S6, SB4 og SM5 på samme tid.

Referencer

 IPC Classification

Eksterne henvisninger
 paralympic.dk

Lande ved sommer-PL 2016
2016

Danmark ved sommer-PL 2016