APG IV-systemet er en moderne taksonomi til klassificering af blomsterplanterne. Den blev offentliggjort den 6. april 2016 af Angiosperm Phylogeny Group (APG) i tidsskriftet Botanical Journal of the Linnean Society 7 år efter, at forgængeren, APG III-systemet, blev offentliggjort i samme blad.

Mens man sidst bragte et forslag til en ledsagende, men særskilt og formel fylogenetisk klassifikation for alle landplanter, der var i overensstemmelse med APG III-klassifikationen, har man denne gang besluttet at indføje klassifikationen i selve APG IV-systembeskrivelsen.

Ændringer i forhold til APG III
I sammenligning med APG III-systemet anerkender APG IV-systemet fem nye ordener: Rublad-ordenen (''Boraginales''), Dilleniales, Icacinales, Metteniusales og Vahliales. Desuden er der nogle nye familier, sådan systemet nu rummer 64 ordener og 416 familier indenfor de dækfrøede.

Oversigt over systemets ordener og familier
Tegnforklaring:

* = Familien er ny eller dens indhold er ændret siden APG III-systemet fra 2009
† = Ny anerkendt orden i APG IV-systemet

Basale dækfrøede
 Amborellales Melikyan et al.
 Amborellaceae Pichon, nom. cons.
 Nøkkerose-ordenen (Nymphaeales) Salisb. ex Bercht. & J.Presl
 Hydatellaceae U.Hamann
 Cabombaceae Rich. ex A.Rich., nom. cons.
 Nøkkerose-familien (Nymphaeaceae) Salisb., nom. cons.
 Austrobaileyales Takht. ex Reveal
 Austrobaileyaceae Croizat, nom. cons.
 Trimeniaceae Gibbs, nom. cons.
 Schisandraceae Blume, nom. cons.

Magnoliider
 Canella-ordenen (Canellales) Cronq.
 Canella-familien (Canellaceae) Mart., nom. cons.
 Wintera-familien (Winteraceae) R.Br. ex Lindl., nom. cons.
 Peber-ordenen (Piperales) Bercht. & J.Presl
 Saururaceae Rich. ex T.Lestib., nom. cons.
 Peber-familien (Piperaceae) Giseke, nom. cons.
 Slangerod-familien (Aristolochiaceae) Juss., nom. cons. * (omfattende Asaraceae Vent., Hydnoraceae C.Agardh, nom. cons. og Lactoridaceae Engl., nom. cons.)
 Magnolie-ordenen (Magnoliales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Muskatnød-familien (Myristicaceae) R.Br., nom. cons.
 Magnolie-familien (Magnoliaceae) Juss., nom. cons.
 Degeneriaceae I.W.Bailey & A.C.Sm., nom. cons.
 Himantandraceae Diels, nom. cons.
 Eupomatiaceae Orb., nom. cons.
 Cherimoya-familien (Annonaceae) Juss., nom. cons.
 Laurbær-ordenen (Laurales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Kanelbusk-familien (Calycanthaceae) Lindl., nom. cons.
 Siparunaceae Schodde
 Gomortegaceae Reiche, nom. cons.
 Atherospermataceae R.Br.
 Hernandiaceae Blume, nom. cons.
 Monimiaceae Juss., nom. cons.
 Laurbær-familien (Lauraceae) Juss., nom. cons.

Uafhængig linje: ikke placeret i forhold til nogen mere omfattende gruppering
 Chloranthales Mart.
 Chloranthaceae R.Br. ex Sims, nom. cons.

Enkimbladede
 Kalmus-ordenen (Acorales) Mart.
 Kalmus-familien (Acoraceae) Martinov
 Skeblad-ordenen (Alismatales) R.Br. ex Bercht. & J.Presl
 Arum-familien (Araceae) Juss., nom. cons.
 Tofieldiaceae Takht.
 Skeblad-familien (Alismataceae) Vent., nom. cons.
 Brudelys-familien (Butomaceae) Mirb., nom. cons.
 Frøbid-familien (Hydrocharitaceae) Juss., nom. cons.
 Blomstersiv-familien (Scheuchzeriaceae) F.Rudolphi, nom. cons.
 Søaks-familien (Aponogetonaceae) Planch., nom. cons.
 Trehage-familien (Juncaginaceae) Rich., nom. cons. *
 Maundiaceae Nakai *
 Bændeltang-familien (Zosteraceae) Dumort., nom. cons.
 Vandaks-familien (Potamogetonaceae) Bercht. & J.Presl, nom. cons
 Posidoniaceae Vines, nom. cons.
 Ruppiaceae Horan., nom. cons.
 Cymodoceaceae Vines, nom. cons.
 Petrosaviales Takht.
 Petrosaviaceae Hutch., nom. cons.
 Yams-ordenen (Dioscoreales) Mart.
 Benbræk-familien (Nartheciaceae) Fr. ex Bjurzon
 Burmanniaceae Blume, nom. cons. (ikke monofyletisk)
 Yams-familien (Dioscoreaceae) R.Br., nom. cons.
 Skruepalme-ordenen (Pandanales) R.Br. ex Bercht. & J.Presl
 Triuridaceae Gardner, nom. cons.
 Velloziaceae J.Agardh, nom. cons.
 Stemonaceae Caruel, nom. cons.
 Cyclanthaceae Poit. ex A.Rich., nom. cons.
 Skruepalme-familien (Pandanaceae) R.Br., nom. cons.
 Lilje-ordenen (Liliales) Perleb
 Campynemataceae Dumort.
 Corsiaceae Becc., nom. cons.
 Giftlilje-familien (Melanthiaceae) Batsch ex Borkh., nom. cons.
 Petermanniaceae Hutch, nom. cons.
 Inkalilje-familien (Alstroemeriaceae) Dumort., nom. cons.
 Tidløs-familien (Colchicaceae) DC., nom. cons.
 Philesiaceae Dumort., nom. cons.
 Ripogonaceae Conran & Clifford
 Sarsaparil-familien (Smilacaceae) Vent., nom. cons.
 Lilje-familien (Liliaceae) Juss., nom. cons.
 Asparges-ordenen (Asparagales) Link
 Gøgeurt-familien (Orchidaceae) Juss., nom. cons.
 Boryaceae M.W.Chase et al.
 Blandfordiaceae R.Dahlgren & Clifford
 Asteliaceae Dumort.
 Lanariaceae H.Huber ex R.Dahlgren
 Hypoxidaceae R.Br., nom. cons.
 Doryanthaceae R.Dahlgren & Clifford
 Ixioliriaceae Nakai (tidligere "Ixiolirionaceae"; stavemåde rettet)
 Tecophilaeaceae Leyb., nom. cons.
 Iris-familien (Iridaceae) Juss., nom. cons.
 Xeronemataceae M.W.Chase et al.
 Affodil-familien (Asphodelaceae) Juss., nom. cons. prop. (omfattende Xanthorrhoeaceae Dumort., nom. cons.)
 Påskelilje-familien (Amaryllidaceae) J.St.-Hil., nom. cons.
 Asparges-familien (Asparagaceae) Juss., nom. cons.
 Palme-ordenen (Arecales) Bromhead
 Dasypogonaceae Dumort.
 Palme-familien (Arecaceae) Bercht. & J.Presl, nom. cons. (= Palmae Juss., nom. cons.)
 Tradescantia-ordenen (Commelinales) Mirb. ex Bercht. & J.Presl
 Hanguanaceae Airy Shaw
 Tradescantia-familien (Commelinaceae) Mirb., nom. cons.
 Philydraceae Link, nom. cons.
 Pontederiaceae Kunth, nom. cons.
 Haemodoraceae R.Br., nom. cons.
 Ingefær-ordenen (Zingiberales) Griseb.
 Strelitziaceae Hutch., nom. cons.
 Lowiaceae Ridl., nom. cons.
 Heliconiaceae Vines
 Banan-familien (Musaceae) Juss., nom. cons.
 Cannaceae Juss., nom. cons.
 Marantaceae R.Br., nom. cons.
 Costaceae Nakai
 Ingefær-familien (Zingiberaceae) Martinov, nom. cons.
 Græs-ordenen (Poales) Small
 Dunhammer-familien (Typhaceae) Juss., nom. cons.
 Ananas-familien (Bromeliaceae) Juss., nom. cons.
 Rapateaceae Dumort., nom. cons.
 Xyridaceae C.Agardh, nom. cons.
 Eriocaulaceae Martinov, nom. cons.
 Mayacaceae Kunth, nom. cons.
 Thurniaceae Engl., nom. cons.
 Siv-familien (Juncaceae) Juss., nom. cons.
 Halvgræs-familien (Cyperaceae) Juss., nom. cons.
 Restionaceae R.Br., nom. cons. * (omfattende Anarthriaceae D.W.Cutler & Airy Shaw, og Centrolepidaceae Endl., nom. cons.)
 Flagellariaceae Dumort., nom. cons.
 Joinvilleaceae Toml. & A.C.Sm.
 Ecdeiocoleaceae D.W.Cutler & Airy Shaw
 Græs-familien (Poaceae) Barnhart, nom. cons. (= Gramineae Juss., nom. cons.)

Sandsynligvis en søsterlinje til de ægte Tokimbladede
 Hornblad-ordenen (Ceratophyllales) Link
 Hornblad-familien (Ceratophyllaceae) Gray, nom. cons.

Ægte Tokimbladede
 Ranunkel-ordenen (Ranunculales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Eupteleaceae K.Wilh., nom. cons.
 Valmue-familien (Papaveraceae) Juss., nom. cons.
 Circaeasteraceae Hutch., nom. cons.
 Blåbælg-familien (Lardizabalaceae) R.Br., nom. cons.
 Menispermaceae Juss., nom. cons.
 Berberis-familien (Berberidaceae) Juss., nom. cons.
 Ranunkel-familien (Ranunculaceae) Juss., nom. cons.
 Protea-ordenen (Proteales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Sabiaceae Blume, nom. cons.
 Lotus-familien (Nelumbonaceae) A.Rich., nom. cons.
 Platan-familien (Platanaceae) T.Lestib., nom. cons.
 Proteaceae Juss., nom. cons.
 Hjultræ-ordenen (Trochodendrales) Takht. ex Cronq.
 Hjultræ-familien (Trochodendraceae) Eichler, nom. cons.
 Buksbom-ordenen (Buxales) Takht. ex Reveal
 Buksbom-familien (Buxaceae) Dumort., nom. cons. * (omfattende Haptanthaceae C.Nelson)

Ægte tokimbladede, kerne
 Gunnera-ordenen (Gunnerales) Takht. ex Reveal
 Myrothamnaceae Nied., nom. cons.
 Gunnera-familien (Gunneraceae) Meisn., nom. cons.
 Hibbertia-ordenen (Dilleniales) DC. ex Bercht. & J.Presl †
 Hibbertia-familien (Dilleniaceae) Salisb., nom. cons.

Overordnede rosen-blomstrede
 Stenbræk-ordenen (Saxifragales) Bercht. & J.Presl
 Peridiscaceae Kuhlm., nom. cons.
 Pæon-familien (Paeoniaceae) Raf., nom. cons.
 Altingiaceae Lindl., nom. cons.
 Troldnød-familien (Hamamelidaceae) R.Br., nom. cons.
 Hjertetræ-familien (Cercidiphyllaceae) Engl., nom. cons.
 Daphniphyllaceae Müll.Arg., nom. cons.
 Drueved-familien (Iteaceae) J.Agardh, nom. cons.
 Ribs-familien (Grossulariaceae) DC., nom. cons.
 Saxifragaceae Juss., nom. cons.
 Stenurt-familien (Crassulaceae) J.St.-Hil., nom. cons.
 Aphanopetalaceae Doweld
 Tetracarpaeaceae Nakai
 Penthoraceae Rydb. ex Britton, nom. cons.
 Haloragaceae R.Br., nom. cons.
 Cynomoriaceae Endl. ex Lindl., nom. cons.

Rosen-blomstrede
 Vin-ordenen (Vitales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Vin-familien (Vitaceae) Juss., nom. cons.
 Kreosotbusk-ordenen (Zygophyllales) Link
 Krameriaceae Dumort., nom. cons.
 Kreosotbusk-familien (Zygophyllaceae) R.Br., nom. cons.
 Ærteblomst-ordenen (Fabales) Bromhead
 Quillajaceae D.Don
 Ærteblomst-familien (Fabaceae) Lindl., nom. cons. (= "Leguminosae" Juss., nom. cons.)
 Surianaceae Arn., nom. cons.
 Mælkeurt-familien (Polygalaceae) Hoffmanns. & Link, nom. cons.
 Rosen-ordenen (Rosales) Bercht. & J.Presl
 Rosen-familien (Rosaceae) Juss., nom. cons.
 Barbeyaceae Rendle, nom. cons.
 Dirachmaceae Hutch.
 Sølvblad-familien (Elaeagnaceae) Juss., nom. cons.
 Korsved-familien (Rhamnaceae) Juss., nom. cons.
 Elme-familien (Ulmaceae) Mirb., nom. cons.
 Hamp-familien (Cannabaceae) Martinov, nom. cons.
 Moraceae Gaudich., nom. cons.
 Nælde-familien (Urticaceae) Juss., nom. cons.
 Bøge-ordenen (Fagales) Engl.
 Sydbøg-familien (Nothofagaceae) Kuprian.
 Bøge-familien (Fagaceae) Dumort., nom. cons.
 Pors-familien (Myricaceae) Rich. ex Kunth, nom. cons.
 Valnød-familien (Juglandaceae) DC. ex Perleb, nom. cons.
 Jerntræ-familien (Casuarinaceae) R.Br., nom. cons.
 Ticodendraceae Gomez-Laur. & L.D.Gomez
 Birke-familien (Betulaceae) Gray, nom. cons.
 Græskar-ordenen (Cucurbitales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Apodanthaceae Tiegh. ex Takht. *
 Anisophylleaceae Ridl.
 Corynocarpaceae Engl., nom. cons.
 Coriariaceae DC., nom. cons.
 Græskar-familien (Cucurbitaceae) Juss., nom. cons.
 Tetramelaceae Airy Shaw
 Datiscaceae Dumort., nom. cons.
 Begoniaceae C.Agardh, nom. cons.

COM gren med usikker placering
 Benved-ordenen (Celastrales)
 Lepidobotryaceae J. Leonard, nom. cons.
 Benved-familien (Celastraceae) R.Br., nom. cons.
 Surkløver-ordenen (Oxalidales) Bercht. & J.Presl
 Huaceae A.Chev.
 Connaraceae R.Br., nom. cons.
 Surkløver-familien (Oxalidaceae) R.Br., nom. cons.
 Cunoniaceae R.Br., nom. cons.
 Elaeocarpaceae Juss., nom. cons.
 Cephalotaceae Dumort., nom. cons.
 Brunelliaceae Engl., nom. cons.
 Barbadoskirsebær-ordenen (Malpighiales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Pandaceae Engl. & Gilg, nom. cons.
 Irvingiaceae Exell & Mendonça, nom. cons. * (omfattende Allantospermum Forman)
 Ctenolophonaceae Exell & Mendonça
 Mangrovetræ-familien (Rhizophoraceae) Pers., nom. cons.
 Coca-familien (Erythroxylaceae) Kunth, nom. cons.
 Fugleøjebusk-familien (Ochnaceae) DC., nom. cons.
 Bonnetiaceae L.Beauvis. ex Nakai
 Clusiaceae Lindl., nom. cons. (= Guttiferae Juss., nom. cons.)
 Calophyllaceae J.Agardh
 Podostemaceae Rich. ex Kunth, nom. cons.
 Perikon-familien (Hypericaceae) Juss., nom. cons.
 Caryocaraceae Voigt, nom. cons.
 Lophopyxidaceae H.Pfeiff.
 Putranjivaceae Meisn.
 Centroplacaceae Doweld & Reveal
 Bækarve-familien (Elatinaceae) Dumort., nom. cons.
 Barbadoskirsebær-familien (Malpighiaceae) Juss., nom. cons.
 Balanopaceae Benth. & Hook.f., nom. cons.
 Trigoniaceae A.Juss., nom. cons.
 Dichapetalaceae Baill., nom. cons.
 Euphroniaceae Marc.-Berti
 Chrysobalanaceae R.Br., nom. cons.
 Humiriaceae A.Juss., nom. cons.
 Achariaceae Harms, nom. cons.
 Viol-familien (Violaceae) Batsch, nom. cons.
 Goupiaceae Miers
 Passionsblomst-familien (Passifloraceae) Juss. ex Roussel, nom. cons.
 Lacistemataceae Mart., nom. cons.
 Pile-familien (Salicaceae) Mirb., nom. cons.
 Peraceae Klotzsch *
 Rafflesiaceae Dumort., nom. cons.
 Vortemælk-familien (Euphorbiaceae) Juss., nom. cons. *
 Hør-familien (Linaceae) DC. ex Perleb, nom. cons.
 Ixonanthaceae Planch. ex Miq., nom. cons. *
 Picrodendraceae Small, nom. cons.
 Phyllanthaceae Martinov, nom. cons.

Rosen-blomstrede fortsat
 Storkenæb-ordenen (Geraniales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Storkenæb-familien (Geraniaceae) Juss., nom. cons.
 Francoaceae A.Juss., nom. cons. * (omfattende Bersamaceae Doweld, Greyiaceae Hutch., nom. cons., Ledocarpaceae Meyen, Melianthaceae Horan., nom. cons., Rhynchothecaceae A.Juss., Vivianiaceae Klotzsch, nom. cons.)
 Myrte-ordenen (Myrtales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Combretaceae R.Br., nom. cons.
 Kattehale-familien (Lythraceae) J.St.-Hil., nom. cons.
 Natlys-familien (Onagraceae) Juss., nom. cons.
 Vochysiaceae A.St.-Hil., nom. cons.
 Myrte-familien (Myrtaceae) Juss., nom. cons.
 Melastomataceae Juss., nom. cons.
 Crypteroniaceae A.DC., nom. cons.
 Alzateaceae S.A.Graham
 Penaeaceae Sweet ex Guill., nom. cons.
 Crossosomatales Takht. ex Reveal
 Aphloiaceae Takht.
 Geissolomataceae A.DC., nom. cons.
 Strasburgeriaceae Tiegh., nom. cons.
 Blærenød-familien (Staphyleaceae) Martinov, nom. cons.
 Guamatelaceae S.H.Oh & D.Potter
 Stachyuraceae J.Agardh, nom. cons.
 Crossosomataceae Engl., nom. cons.
 Picramniales Doweld
 Picramniaceae Fernando & Quinn
 Huerteales Doweld
 Gerrardinaceae M.H.Alford
 Petenaeaceae Christenh. et al. *
 Tapisciaceae Takht.
 Dipentodontaceae Merr., nom. cons.
 Sæbetræ-ordenen (Sapindales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Biebersteiniaceae Schnizl.
 Nitrariaceae Lindl.
 Kirkiaceae Takht.
 Balsam-familien (Burseraceae) Kunth, nom. cons.
 Sumak-familien (Anacardiaceae) R.Br., nom. cons.
 Sæbetræ-familien (Sapindaceae) Juss., nom. cons. (omfattende Xanthocerataceae Buerki et al., som 'Xanthoceraceae')
 Rude-familien (Rutaceae) Juss., nom. cons.
 Kvassia-familien (Simaroubaceae) DC., nom. cons.
 Paternostertræ-familien (Meliaceae) Juss., nom. cons.
 Katost-ordenen (Malvales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Cytinaceae A.Rich.
 Muntingiaceae C.Bayer et al.
 Neuradaceae Kostel., nom. cons.
 Katost-familien (Malvaceae) Juss., nom. cons.
 Sphaerosepalaceae Bullock
 Dafne-familien (Thymelaeaceae) Juss., nom. cons.
 Bixaceae Kunth, nom. cons.
 Soløje-familien (Cistaceae) Juss., nom. cons. * (omfattende Pakaraimaea Maguire & P.S.Ashton)
 Sarcolaenaceae Caruel, nom. cons.
 Dipterocarpaceae Blume, nom. cons. *
 Korsblomst-ordenen (Brassicales) Bromhead
 Akaniaceae Stapf, nom. cons.
 Tropæolum-familien (Tropaeolaceae) Juss. ex DC., nom. cons.
 Moringaceae Martinov, nom. cons.
 Melontræ-familien (Caricaceae) Dumort., nom. cons.
 Limnanthaceae R.Br., nom. cons.
 Setchellanthaceae Iltis
 Koeberliniaceae Engl., nom. cons.
 Bataceae Mart. ex Perleb, nom. cons.
 Salvadoraceae Lindl., nom. cons.
 Emblingiaceae Airy Shaw
 Tovariaceae Pax, nom. cons.
 Pentadiplandraceae Hutch. & Dalziel
 Gyrostemonaceae A.Juss., nom. cons.
 Reseda-familien (Resedaceae) Martinov, nom. cons. * (omfattende Borthwickiaceae J.X.Su et al., Stixidaceae Doweld som 'Stixaceae', Forchhammeria Liebm.)
 Kapers-familien (Capparaceae) Juss., nom. cons. *
 Cleomaceae Bercht. & J.Presl
 Korsblomst-familien (Brassicaceae) Burnett, nom. cons. (= Cruciferae Juss., nom. cons.)

Overordnede asters-blomstrede
 Berberidopsidales Doweld
 Aextoxicaceae Engl. & Gilg, nom. cons.
 Berberidopsidaceae Takht.
 Sandeltræ-ordenen (Santalales) R.Br. ex Bercht. & J.Presl
 Olacaceae R.Br., nom. cons. (ikke monofyletisk; omfattende Aptandraceae Miers, Coulaceae Tiegh., Erythropalaceae Planch. ex Miq., nom. cons., Octoknemaceae Soler. nom. cons., Strombosiaceae Tiegh. og  Ximeniaceae Horan.)
 Opiliaceae Valeton, nom. cons.
 Balanophoraceae Rich., nom. cons.
 Sandeltræ-familien (Santalaceae) R.Br., nom. cons. (ikke monofyletisk, hvis Balanophoraceae medtages; omfattende Amphorogynaceae Nickrent & Der, Cervantesiaceae Nickrent & Der, Comandraceae Nickrent & Der, Nanodeaceae Nickrent & Der, Thesiaceae Vest og Viscaceae Batsch)
 Misodendraceae J.Agardh, nom. cons.
 Schoepfiaceae Blume
 Mistelten-familien (Loranthaceae) Juss., nom. cons.
 Nellike-ordenen (Caryophyllales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Frankeniaceae Desv., nom. cons.
 Tamarisk-familien (Tamaricaceae) Link, nom. cons.
 Hindebæger-familien (Plumbaginaceae) Juss., nom. cons.
 Pileurt-familien (Polygonaceae) Juss., nom. cons.
 Soldug-familien (Droseraceae) Salisb., nom. cons.
 Kandebærer-familien (Nepenthaceae) Dumort, nom. cons.
 Drosophyllaceae Chrtek et al.
 Dioncophyllaceae Airy Shaw, nom. cons.
 Ancistrocladaceae Planch. ex Walp., nom. cons.
 Rhabdodendraceae Prance
 Jojoba-familien (Simmondsiaceae) Tiegh.
 Physenaceae Takht.
 Asteropeiaceae Takht. ex Reveal & Hoogland
 Macarthuriaceae Christenh. *
 Microteaceae Schäferhoff & Borsch *
 Nellike-familien (Caryophyllaceae) Juss., nom. cons.
 Achatocarpaceae Heimerl, nom. cons.
 Amarant-familien (Amaranthaceae) Juss., nom. cons.
 Stegnospermataceae Nakai
 Limeaceae Shipunov ex Reveal *
 Lophiocarpaceae Doweld & Reveal
 Kewaceae Christenh. *
 Barbeuiaceae Nakai
 Gisekiaceae Nakai
 Aizoaceae Martinov, nom. cons.
 Kermesbær-familien (Phytolaccaceae) R.Br., nom. cons. *
 Petiveriaceae C.Agardh * (omfattende Rivinaceae C.Agardh)
 Sarcobataceae Behnke
 Nyctaginaceae Juss., nom. cons.
 Molluginaceae Bartl., nom. cons. *
 Montiaceae Raf.
 Didiereaceae Radlk., nom. cons.
 Basellaceae Raf., nom. cons.
 Halophytaceae S.Soriano
 Talinaceae Doweld
 Portulak-familien (Portulacaceae) Juss., nom. cons.
 Anacampserotaceae Eggli & Nyffeler
 Kaktus-familien (Cactaceae) Juss., nom. cons.

Asters-blomstrede
 Kornel-ordenen (Cornales) Link
 Tupelotræ-familien (Nyssaceae) Juss. ex Dumort., nom. cons.
 Hydrostachyaceae Engl., nom. cons.
 Hortensia-familien (Hydrangeaceae) Dumort., nom. cons.
 Loasaceae Juss., nom. cons.
 Curtisiaceae Takht.
 Grubbiaceae Endl. ex Meisn., nom. cons.
 Kornel-familien (Cornaceae) Bercht. & J.Presl, nom. cons.
 Lyng-ordenen (Ericales) Bercht. & J.Presl
 Flittiglise-familien (Balsaminaceae) A.Rich., nom. cons.
 Marcgraviaceae Bercht. & J.Presl, nom. cons.
 Tetrameristaceae Hutch.
 Fouquieriaceae DC., nom. cons.
 Floks-familien (Polemoniaceae) Juss., nom. cons.
 Lecythidaceae A.Rich., nom. cons.
 Sladeniaceae Airy Shaw
 Pentaphylacaceae Engl., nom. cons.
 Sapotaceae Juss., nom. cons.
 Ibenholt-familien (Ebenaceae) Gürke, nom. cons.
 Kodriver-familien (Primulaceae) Batsch ex Borkh., nom. cons.
 Te-familien (Theaceae) Mirb., nom. cons.
 Symplocaceae Desf., nom. cons.
 Fjeldpryd-familien (Diapensiaceae) Lindl., nom. cons.
 Storax-familien (Styracaceae) DC. & Spreng., nom. cons.
 Sarraceniaceae Dumort., nom. cons.
 Roridulaceae Martinov, nom. cons.
 Kiwi-familien (Actinidiaceae) Gilg & Werderm., nom. cons.
 Konvalbusk-familien (Clethraceae) Klotzsch, nom. cons.
 Cyrillaceae Lindl., nom. cons.
 Lyng-familien (Ericaceae) Juss., nom. cons.
 [Mitrastemonaceae Makino, nom. cons. (uklar placering indenfor ordenen)
 Icacinales Tiegh. †
 Oncothecaceae Kobuski ex Airy Shaw
 Icacinaceae Miers, nom. cons. *
 Metteniusales Takht. †
 Metteniusaceae H.Karst. ex Schnizl. *
 Garryales Mart.
 Eucommiaceae Engl., nom. cons.
 Garryaceae Lindl., nom. cons.
 Ensian-ordenen (Gentianales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Krap-familien (Rubiaceae) Juss., nom. cons.
 Ensian-familien (Gentianaceae) Juss., nom. cons.
 Loganiaceae R.Br. ex Mart., nom. cons.
 Gelsemiaceae L.Struwe & V.A.Albert * (omfattende Pteleocarpaceae Brummitt)
 Singrøn-familien (Apocynaceae) Juss., nom. cons.
 Rublad-ordenen (Boraginales) Juss. ex Bercht. & J.Presl †
 Rublad-familien (Boraginaceae) Juss., nom. cons. (omfattende Codonaceae Weigend & Hilger)
 Vahliales Doweld †
 Vahliaceae Dandy
 Natskygge-ordenen (Solanales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Snerle-familien (Convolvulaceae) Juss., nom. cons.
 Natskygge-familien (Solanaceae) Juss., nom. cons.
 Montiniaceae Nakai, nom. cons.
 Sphenocleaceae T.Baskerv., nom. cons.
 Hydroleaceae R.Br.
 Læbeblomst-ordenen (Lamiales) Bromhead
 Plocospermataceae Hutch.
 Carlemanniaceae Airy Shaw
 Oliven-familien (Oleaceae) Hoffmanns. & Link, nom. cons.
 Carlemanniaceae Wettst.
 Tøffelblomst-familien (Calceolariaceae) Olmstead
 Gesneriaceae Rich. & Juss., nom. cons. * (placeringen af Peltanthera Benth. er problematisk og betragtes her som manglende en placering i en familie)
 Vejbred-familien (Plantaginaceae) Juss., nom. cons.
 Maskeblomst-familien (Scrophulariaceae) Juss., nom. cons.
 Stilbaceae Kunth, nom. cons.
 Linderniaceae Borsch et al.
 Byblidaceae Domin, nom. cons.
 Martyniaceae Horan., nom. cons.
 Sesam-familien (Pedaliaceae) R.Br., nom. cons.
 Akantus-familien (Acanthaceae) Juss., nom. cons.
 Trompettræ-familien (Bignoniaceae) Juss., nom. cons.
 Blærerod-familien]] (Lentibulariaceae) Rich., nom. cons.
 Schlegeliaceae Reveal
 Thomandersiaceae Sreem.
 Jernurt-familien (Verbenaceae) J.St.Hil., nom. cons.
 Læbeblomst-familien (Lamiaceae) Martinov, nom. cons. (= Labiatae Juss., nom. cons.)
 Mazaceae Reveal
 Phrymaceae Schauer, nom. cons. *
 Kejsertræ-familien (Paulowniaceae) Nakai
 Gyvelkvæler-familien (Orobanchaceae) Vent., nom. cons. * (omfattende Lindenbergiaceae Doweld, Rehmanniaceae Reveal)
 Kristtorn-ordenen (Aquifoliales) Senft
 Stemonuraceae Kårehed
 Stemonuraceae Blume, nom. cons.
 Phyllonomaceae Small
 Helwingiaceae Decne.
 Kristtorn-familien (Aquifoliaceae) Bercht. & J.Presl, nom. cons.
 Kurvblomst-ordenen (Asterales) Link
 Rousseaceae DC.
 Klokkeblomst-familien (Campanulaceae) Juss., nom. cons.
 Pentaphragmataceae J.Agardh, nom. cons.
 Stylidiaceae R.Br., nom. cons.
 Alseuosmiaceae Airy Shaw
 Phellinaceae Takht.
 Argophyllaceae Takht.
 Bukkeblad-familien (Menyanthaceae) Dumort., nom. cons.
 Goodeniaceae R.Br., nom. cons.
 Calyceraceae R.Br. ex Rich., nom. cons.
 Kurvblomst-familien (Asteraceae) Bercht. & J.Presl, nom. cons. (= Compositae Giseke, nom. cons.)
 Eskallonia-ordenen (Escalloniales) Link
 Eskallonia-familien (Escalloniaceae) R.Br. ex Dumort., nom. cons.
 Bruniales Dumort.
 Columelliaceae D.Don, nom. cons.
 Bruniaceae R.Br. ex DC., nom. cons.
 Paracryphiales Takht. ex Reveal
 Paracryphiaceae Airy Shaw
 Kartebolle-ordenen (Dipsacales) Juss. ex Bercht. & J.Presl
 Desmerurt-familien (Adoxaceae) E.Mey., nom. cons. (= Viburnaceae Raf., nom. cons. prop.)
 Gedeblad-familien (Caprifoliaceae) Juss., nom. cons.
 Skærmplante-ordenen (Apiales) Nakai
 Pennantiaceae J.Agardh
 Torricelliaceae Hu
 Griseliniaceae Takht., nom. cons. prop.
 Klæbefrø-familien (Pittosporaceae) R.Br., nom. cons.
 Vedbend-familien (Araliaceae) Juss., nom. cons.
 Myodocarpaceae Doweld
 Skærmplante-familien (Apiaceae) Lindl., nom. cons. (= Umbelliferae Juss., nom. cons.)

Klassificering
I modsætning til det man valgte ved offentliggørelsen af APG III-systemet, er der ikke kommet nogen revision af grupperingerne til de højere niveauer af APG IV

Noter

Litteratur
 Angiosperm Phylogeny Group: An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants: APG III i Botanical Journal of the Linnean Society, 2009, 161, 2 side 105–121.
 Angiosperm Phylogeny Group: An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants: APG IV i Botanical Journal of the Linnean Society, 2016, 181, 1 side 1-20.
 E. Haston, J.E. Richardson, P.F. Stevens, M.W. Chase og D.J. Harris: The Linear Angiosperm Phylogeny Group (LAPG) III: a linear sequence of the families in APG III i Botanical Journal of the Linnean Society, 2009, 161, 2 side 128–131.
 Michael Francis Fay: APG - classification by consensus  i Kew Science, 2016
 Theodor C.H. Cole, Hartmut H. Hilger og Peter F. Stevens: ''Angiosperm Phylogeny Poster - Flowering Plant Systematics'' , 2017

Planter
Botanisk taksonomi

APG IV-systemet


Kvalifikacije za UEFA Ligu prvaka 2016./17. je nogometno natjecanje igrano u sklopu kvalifikacija za Ligu prvaka 2016./17. Takmičenje je igrano u razdoblju od 28. lipnja do 24. kolovoza 2016. godine. U grupnu fazu Lige prvaka 2016./17. kroz kvalifikacije se kalificiralo 10 ekipa od ukupno 56 ekipa koliko ih je nastupilo u kvalifikacijama.

Datumi utakmica
Izvlačenje kvalifikacijskih parova održana su u Nyonu, Švicarska.

Format natjecanja
U kvalifikacijskoj fazi i razigravanju, svaki izvučeni par je odigrao dvije utakmice, s tim da igraju jednu utakmicu kod kuće, a drugu u gostima ili obratno. Tim koji je postigao više golova računajući u obzir obje odigrane kvalifikacijske utakmice plasirao se u sljedeći krug. U slučaju da oba tima imaju istu gol-razliku plasman u daljnji krug određuje pravilo gola u gostima što znači da u naredni krug takmičenja ide ekipa koja je postigla više golova na gostujućem terenu. Ako i gol-razlika ne može odrediti putnika u naredni krug igrala bi se dva produžetka po 15 minuta. U slučaju ne postizanja golova u produžecima izvodili bi se jedanaesterci.

Prilikom izvlačenja svakog pretkola momčadi nosioci su određeni na osnovu UEFA koeficijenta s početka sezone. Tim nosilac je igrao protiv tima nenosilca gdje su prilikom izvlačenja raspoređeni nasumično. Zbog ograničenosti vremena između utakmica izvlačenje drugog i trećeg pretkola obavljeno je prije nego što su bili poznati rezultati u prethodnom krugu.

Momčadi u natjecanju
Prilikom kvalifikacija postojale su dvije rute gdje su timovi bili podijeljeni:
 Ruta za prvake, koji je uključivao sve prvake država i
 Ruta za neprvake, koji je uključivao sve klubove koji nisu prvaci država iz kojih dolaze, ali su stekli pravo igranja u kvalifikacijama za Ligu prvaka.

Ukupno 56 momčadi (41 u ruti za prvake i 15 u ruti za neprvake) je bilo uključeno u kvalifikacijsku fazu i razigravanje. Deset pobjednika razigravanje (5 u ruti za prvake i 5 u ruti za neprvake) se kvalificiralo u grupnu fazu te se pridružilo ostalim ekipama koje su automatski stekle pravo igranjem u Ligi prvaka. Poražene ekipe u treće pretkolu (ukupno 15 ekipa) natjecanje je nastavilo u razigravanju Europske lige. Poražene ekipe u razigravanju (ukupno 10 ekipa) natjecanje je nastavilo u grupnoj fazi Europske lige.

Ekipe učesnici su prikazani u odnosu na UEFA koeficijenta i grupirani po svojoj početnoj rundi.

Prvo pretkolo

Nosioci
U prvom pretkolu je učestvovalo osam ekipa. Izvlačenje parova je održano 20. lipnja 2016.

Utakmice
Prve utakmice odigrane su 28. lipnja, a uzvratni susreti odigrani su 5. i 6. srpnja 2016.

|}

Lincoln Red Imps pobjednik sveukupnim rezultatom 3:2.

The New Saints pobjednik sveukupnim rezultatom 5:1.

Sveukupni rezultat je 2:2. Valletta se plasirala u drugi krug zbog pravila više postignutih golova u gostima.

Alashkert je pobjednik sveukupnim rezultatom 3:0.

Izvori

2016-17-k


Fray Juan García Carpintero (Moral de Calatrava, 1604 - 8 de diciembre de 1665) fue un religioso dominico y misionero español en Asia, venerable de la Iglesia Católica.

Biografía
Era hijo de Juan y de Juana Ruy y fue bautizado el 13 de mayo de 1604. Tomó el hábito de joven en el convento de dominicos de Almagro y estudió en el de Convento de San Pablo el Real de Sevilla; siendo solo diácono pidió ir a Filipinas con el padre Diego Collado, para lo que fue ordenado presbítero y llegó a Manila en 1632. Destinado a la isla Formosa en 1633, donde había una muy corta guarnición española, dio principio a su predicación entre innumerables trabajos y peligros; auxilió en una epidemia de viruela en Quimaurri y, dividida la isla en provincias, le correspondió la de Calaban (cuya capital distaba treinta leguas de la guarnición española de San Salvador, fuerte establecido en la isla de Quelang en 1626 al norte de Formosa como enclave estratégico contra los holandeses) y absolutamente sin colonizar; partió con la única compañía de dos moros cristianos, un japonés y un formosino, recogiendo gran fruto en el tiempo que allí estuvo cuidando a enfermos, bautizando a conversos y rehuyendo al menos dos intentos de asesinato; el terreno era pantanoso y lo rindió al fin la fiebre, pero volvió tras reponerse y estuvo dos años en el pueblo de Santiago, donde edificó un templo y convirtió muchos indios y salvó una sublevación de los indígenas, sacando en los cuatro años que anduvo por Formosa un fruto apreciable. En 1635 su provincial lo mandó al Japón con otros misioneros y en 1637 fue a China en un grupo con otros cuatro misioneros. En tres meses consiguió predicar aceptablemente en su idioma en Tingtheu; las autoridades locales iniciaron su persecución y tuvo que refugiarse en Formosa, pero al solicitar los chinos que volviera lo hizo a los ocho meses. Fue encarcelado, juzgado y torturado en Foningcheu; esperaba el martirio y arengó a la multitud en la plaza cuando se iba a leer su sentencia, pero lo desterraron a Foyan, donde fue otra vez perseguido, y luego a Moyang, donde fue maltratado por decir misa. Conocía muy bien la Biblia y las obras de Santo Tomás de Aquino, de donde hallaba argumentos para la predicación y las controversias; también consultaba las obras de fray Luis de Granada y de Santa Teresa. Dos días antes de morir dirigió un largo y profundo sermón a sus fieles recomendándoles no desmayasen, encareciendo mucho la obediencia, el temor de Dios, el buen ejemplo y la caridad. Murió el 8 de diciembre de 1665.

Referencias

Bibliografía
Antonio Blázquez y Delgado Aguilera, Historia de la provincia de Ciudad Real, t. II, pp. 158-161.

Dominicos de España del siglo XVII
Nacidos en Moral de Calatrava
Misioneros de España
Misioneros católicos

Juan García Carpintero


pikova dama, igraća karta (poker, bridž...)
Pikova dama (Čajkovski), opera Petra Iljiča Čajkovskog
Pikova dama (Suppé), opereta Franza von Suppéa

Pikova dama


La revuelta del conde de Urgel () fue un levantamiento militar dirigido por Jaime II de Urgel contra el rey Fernando I de Aragón, en junio de 1413, fruto del desacuerdo con el resultado del Compromiso de Caspe, al que Jaime se presentó como candidato para suceder al rey de Aragón Martín I el Humano, en el que la decisión final de los compromisarios, hecha pública el 28 de junio del año anterior, no le fue favorable.

Los escenarios de la sublevación fueron las cercanías de Huesca, con el castillo de Loarre como plaza principal defendida por Antón de Luna; los alrededores de Buñol, fortaleza perteneciente al conde de Urgel y Balaguer, la capital de su condado.

El levantamiento armado, que solo conoció episodios aislados, fue sofocado en sus bases, poniendo sitio a estos tres enclaves, sin que las tropas sublevadas pudieran conectarse ni generar adhesiones de importancia, al contrario de lo que el conde de Urgel esperaba; el intento inicial de Jaime de Urgel de poner sitio a Lérida desde su base en Balaguer a fines de junio de 1413 fue rechazado en pocos días. No llegó a poner en peligro al monarca ni se produjeron desórdenes sociales de entidad entre la población. Debido a la escasa adhesión de la nobleza (el único estamento del que la causa del conde podía esperar apoyos) y mediante las tropas convocadas por los reinos y el principado de la Corona de Aragón, la rebelión fue sofocada el 31 de octubre, cuando Jaime II rindió la fortaleza y fue capturado.

Antecedentes
El rey de Aragón Martín I el Humano tenía una gran consideración por Jaime II de Urgel, a quien propuso en enero de 1407 nombrarle gobernador y virrey de Valencia, pero Jaime no contestó ni fue a Valencia. Tras la muerte de su padre Pedro II de Urgel, le ofrece la lugartenencia del reino de Aragón el 15 de junio de 1408, cargo que acepta el 22 de septiembre. Tras la muerte del heredero real Martín el Joven el 25 de julio de 1409, Jaime es nombrado Gobernador General de la Corona de Aragón el 5 de agosto de ese año, puesto que solía ostentar el primogénito real. Poco antes de morir, el 17 de mayo de 1410 el rey Martín revocó el nombramiento de Jaime debido a los disturbios que provocó en Zaragoza, donde introdujo tropas armadas, entre las que destacaba el contingente de Antón de Luna, y se enfrentó al gobernador de Aragón Gil Ruiz de Lihorí, al Justicia Mayor de dicho reino Juan Jiménez Cerdán y al arzobispo García Fernández de Heredia. El rey murió sin dejar nombrado sucesor. Estos acontecimientos desembocaron en la Concordia de Alcañiz y el Compromiso de Caspe, una reunión de representantes de la Corona de Aragón para elegir al nuevo rey.

El resultado instaló en el trono al candidato Fernando de Antequera. A pesar de que Jaime creía que sus derechos eran preeminentes, una vez que había sido establecido que la transmisión de la sucesión regia era legítima por la vía femenina, la cuestión se simplificaba en comparar el grado de consanguinidad de los pretendientes con Martín I de Aragón. Según esto Fernando de Antequera tenía un parentesco de tercer grado, Luis de Anjou de cuarto y Jaime II de quinto. Además el conde de Urgel no había sabido administrar las oportunidades políticas que le había facilitado el rey Martín. El asesinato del arzobispo de Zaragoza por partidarios de Antón de Luna, con la idea de disolver la oposición, le hizo perder muchos seguidores. En todo caso, no tuvo el apoyo de la nobleza catalana, sino solo una parte de esta durante todo el periodo del Interregno. No se deben focalizar en Cataluña las aspiraciones de Jaime II de Urgel, que tenía aliados en la alta nobleza de Aragón (como los Luna) y de Valencia (como los Vilaragut). Los escenarios de su revuelta fueron el norte de Aragón (feudo tradicional de Antón de Luna), Balaguer en el condado de Urgel (perteneciente a su casa solar) y Buñol en Valencia, un señorío suyo. Finalmente Fernando de Antequera fue elegido por los compromisarios de Caspe y proclamado como rey de Aragón el 28 de junio de 1412.

La preparación

Fernando I y sus consejeros tuvieron un trato de favor con Jaime II de Urgel que se concretó en concesiones territoriales y económicas para él, su mujer la infanta Isabel y su madre Margarita de Montferrat. Sin embargo, la instigación de algunos consejeros y nobles fieles, como el aragonés Antón de Luna, le animó a sublevarse en mayo de 1413 contra el rey con el apoyo de mercenarios ingleses y gascones, que luchaban en la guerra de los Cien Años, mientras se desarrollaban en Barcelona las Cortes de 1413, según cuenta en sus Anales (1562-1580) Jerónimo Zurita contando con el apoyo de Tomás de Clarencia, hijo del rey de Inglaterra, quien ofreció mil caballeros y tres mil arqueros, a cambio del Reino de Sicilia, que se garantizaría con la boda con una de las hermanas de Jaime de Urgel.

Sublevar el interior del país mientras en Barcelona se habían reunido los notables de todo el principado presididos por el monarca resultó ser un error. Los diputados, asustados por las noticias de una revuelta en el campo y sin ganas de volver a una situación de incertidumbre política que ya había durado dos años, corrieron a cerrar filas con lo que, a pesar de todo, era el nuevo rey reconocido por todo el mundo. Fernando, con más habilidad política, había obtenido apoyo de los notables y las Cortes. Consiguió también el aval del Reino de Castilla y el Reino de Francia, aunque durante el Interregno esta última había apoyado siempre a Luis de Anjou, nieto de Juan I de Aragón y Violante de Bar, e hijo de Luis II, duque de la dinastía angevina.

Además Jaime II de Urgel no contó en Cataluña con los apoyos que esperaba, y sí con gran oposición. No le secundaron las ciudades y las villas del Principado, y fueron escasos los partidarios que tuvo en el estamento eclesiástico; entre la nobleza, tampoco fueron muchos sus seguidores (y ni siguiera desplegaron toda la fuerza de que eran capaces en su favor), además de que concitó el rechazo de muchos de los nobles catalanes. Tampoco consiguió que la Generalidad le otorgara su confianza, ni que se rechazara el dictamen de Caspe, aceptado unánimemente por todas las élites de la Corona de Aragón. Solo lucharon por sus pretensiones sus vasallos y sus más firmes valedores, como Antón de Luna, que había ejecutado el plan de dar muerte al arzobispo de Zaragoza.

La revuelta
Al conocer la noticia de la proclamación de Fernando de Antequera como rey de Aragón, Jaime II de Urgel se mostró incrédulo, y se refugió en su castillo de Balaguer sin querer acudir a las Cortes de Aragón que iban a reunirse en Zaragoza a partir del 25 de agosto de 1412 con objeto de que el rey jurara los Fueros de Aragón ante las Cortes del reino con testigos representantes de toda la Corona (el arzobispo de Cagliari, el conde de Cardona —urgelista destacado antes de la proclamación del nuevo rey— o Ramón Fivaller) pese a que había sido invitado el primero a esta solemne reunión.

En dichas Cortes, recíprocamente, todos los presentes debían prestar homenaje de fidelidad al rey, además de hacerlo con el heredero Alfonso, futuro rey Magnánimo; con su actitud, el conde de Urgel eludía jurar vasallaje al monarca. A pesar de todo Fernando I le ofreció una compensación económica de 150 000 florines de oro en concepto de gastos ocasionados por la defensa de sus aspiraciones al trono, además del condado de Montblanch y rentas para él, su mujer y su madre, más el perdón para sus partidarios exceptuando aquellos que habían sido condenados por el asesinato del arzobispo de Zaragoza.

Unos meses más tarde, Jaime de Urgel emprendió la rebelión armada contra el rey. A esas alturas del reinado de Fernando, cuando ya había sido aceptado por casi todos, esa decisión es calificada por Vicens Vives como una revuelta estéril y por Santiago y Sobrequés como «fora de temps», ya que Fernando I representaba la constitucionalidad, el orden y la paz pública y el conde de Urgel alteraba todo ello con su rebelión. El papa Benedicto XIII, con amplia influencia en la región, llegó a darle el título de cruzada a la guerra contra Jaime II.

En mayo de 1413, Antón de Luna comienza las operaciones apoderándose por sorpresa de los castillos de Trasmoz y Montearagón. Disponía del castillo de Loarre, desde donde quinientos caballeros y algunas compañías de arqueros mercenarios de Basilio de Génova y Menaut de Favars reclutados entre las tropas gasconas que apoyaban los intereses en esta región del rey de Inglaterra, protagonizaron episodios militares aislados al norte de Huesca.

Según cuenta Jerónimo Zurita (1580) algunos de los mercenarios gascones que engrosaban el contingente del conde de Luna abandonaron la lucha por circunstancias históricas y por estimar que no había posibilidades de victoria ya que la muerte de Enrique IV de Inglaterra hizo que su hijo Enrique fuera coronado en marzo de 1413, con lo que Tomás de Clarencia volvió a Inglaterra con Menaut de Favars y sus hombres con motivo de la coronación, y dejaron sus tropas en Burdeos y Aix. Sin embargo Canellas López (1956) señala que fueron las acciones militares contra las tropas mercenarias que apoyaron al conde de Urgel en el Pirineo aragonés las que obligaron a los gascones a retirarse a sus bases. En todo caso, el rey Fernando envió a sus tropas reunidas en Zaragoza contra los focos rebeldes, recuperó Montearagón y bloqueó a Antón de Luna en su castillo de Loarre.

En Valencia, los urgelistas solo se sublevaron en Buñol, que era un señorío de Jaime II, donde fueron sitiados. El ejército del rey, al mando de Joan Escrivà (que ocupaba la lugartenencia de la gobernación de la ciudad de Valencia) y gracias al aporte del gobierno de Valencia, que decidió mandar artillería y cien ballesteros entre otros recursos militares para «reducir la rebelión a obediencia», logró la capitulación de la fortaleza antes del 19 de julio.

El 27 de junio de 1413, Jaime fracasó ante Lérida, mismo día en el que las Cortes catalanas decretaban la confiscación de todos sus bienes; y posteriormente su ejército fue vencido el 10 de julio, que le imposibilitó reunir los ejércitos del Urgel y de Aragón en Alcolea de Cinca, y las fuerzas del Reino de Valencia tras la derrota del año anterior en la batalla de Morvedre.

El conde tuvo que retirarse a Balaguer esperando la intervención inglesa, a lo cual el rey Fernando respondió saliendo de Barcelona el 26 de julio, y organizando un asedio en julio de 1413 con seis bombardas de gran calibre y tres fundíbulos, contando con el apoyo de tropas de todos los territorios de la Corona; por ejemplo, consta que desde Valencia se envió un contingente de aproximadamente 500 hombres armados y a caballo, al mando de Alfonso de Gandía el Joven, Bernardo de Centelles y Pero Maça de Liçana a cargo de la Diputación General del Reino o Generalidad de Valencia con la unanimidad de sus tres estamentos. El asedio de Balaguer terminó con la rendición del conde al rey el 31 de octubre y la entrada de Fernando I en la plaza fuerte el 5 de noviembre de 1413. El castillo de Loarre cayó a finales de ese año, dándose por sofocada la revuelta.

El final
Procesado y condenado a muerte por traición, conmutado por prisión perpetua, todos sus bienes fueron confiscados y malvendidos, así como los de la familia y su hermana Leonor de Urgel. Ordenó derribar el Castillo Formós en Balaguer, que era el palacio condal y símbolo de la resistencia. Margarita de Montferrat y algunas de sus hijas fueron encontradas culpables por suscitar un levantamiento contra el rey y alentar preparativos para su asesinato, por lo que estuvieron recluidas en Cullera (1414-1415). Jaime fue encarcelado y así comenzaría un largo destierro, que pasó por el castillo de Urueña (1414-1420), Mora (1420-1422), Alcázar de Madrid (1422-1424), Castro Torafe, Zamora (1424-1426), Teruel y finalmente en Játiva (1426-1433), en una reclusión más digna a instancias de Alfonso V el Magnánimo, hijo de Fernando I, donde murió el 1 de junio de 1433.

Referencias

Bibliografía

Revuelta del conde de Urgel


Levinthal's paradox is a thought experiment in the field of computational protein structure prediction where an algorithmic search for a minimum energy configuration is vastly slower than the actual process by which stable configurations are reached in protein folding.

History
In 1969, Cyrus Levinthal noted that, because of the very large number of degrees of freedom in an unfolded polypeptide chain, the molecule has an astronomical number of possible conformations. An estimate of 10300 was made in one of his papers (often incorrectly cited as the 1968 paper). For example, a polypeptide of 100 residues will have 99 peptide bonds, and therefore 198 different phi and psi bond angles. If each of these bond angles can be in one of three stable conformations, the protein may misfold into a maximum of 3198 different conformations (including any possible folding redundancy). Therefore, if a protein were to attain its correctly folded configuration by sequentially sampling all the possible conformations, it would require a time longer than the age of the universe to arrive at its correct native conformation. This is true even if conformations are sampled at rapid (nanosecond or picosecond) rates. The "paradox" is that most small proteins fold spontaneously on a millisecond or even microsecond time scale. The solution to this paradox has been established by computational approaches to protein structure prediction.

Levinthal himself was aware that proteins fold spontaneously and on short timescales. He suggested that the paradox can be resolved if "protein folding is sped up and guided by the rapid formation of local interactions which then determine the further folding of the peptide; this suggests local amino acid sequences which form stable interactions and serve as nucleation points in the folding process". Indeed, the protein folding intermediates and the partially folded transition states were experimentally detected, which explains the fast protein folding. This is also described as protein folding directed within funnel-like energy landscapes. Some computational approaches to protein structure prediction have sought to identify and simulate the mechanism of protein folding.

Levinthal also suggested that the native structure might have a higher energy, if the lowest energy was not kinetically accessible. An analogy is a rock tumbling down a hillside that lodges in a gully rather than reaching the base.

Suggested explanations
 According to Edward Trifonov and Igor Berezovsky, the proteins fold by subunits (modules) of the size of 25–30 amino acids.

See also
 Chaperone proteins that assist other proteins in folding or unfolding
 Folding funnel
 Anfinsen's dogma

References

External links
 http://www-wales.ch.cam.ac.uk/~mark/levinthal/levinthal.html
 https://www.wired.com/wired/archive/9.07/blue_pr.html
 https://web.archive.org/web/20041011182039/http://www.sdsc.edu/~nair/levinthal.html

Protein structure
Physical paradoxes
Thought experiments

Levinthal's paradox


Lars Olof Larsson (* 1938 in Västerås) ist ein schwedisch-deutscher Kunsthistoriker und war von 1980 bis zu seiner Emeritierung 2003 Leiter des Kunsthistorischen Institutes in Kiel.

Leben
Lars Olof Larsson studierte Kunstgeschichte, Germanistik und Vergleichende Literaturwissenschaft in Stockholm, Berlin (FU) und Wien. 1965 bis 1967 war er als Stipendiat der Alexander von Humboldt-Stiftung am Zentralinstitut für Kunstgeschichte in München sowie an der  Universität Bonn.

1967 promovierte er über den niederländischen Bildhauer Adrian de Vries. Dem folgten Lehrtätigkeiten an den Universitäten Stockholm und Göteborg, 1971/72 ein Aufenthalt am Harvard University Center for Italian Renaissance Studies in Florenz und eine Gastprofessur 1973 an der Boston University. Nach seiner Habilitation wurde er 1980 auf die neugeschaffene C-4-Professur für Kunstgeschichte an der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel berufen, wo er bis zu seiner Emeritierung 2003 als Leiter des Kunsthistorischen Instituts tätig war.

1991 arbeitete er dank eines einjährigen Forschungsstipendiums am Netherlands Institute for Advanced Study in the Humanities and Social Sciences (NIAS) in Wassenaar.

Ausgewählte Schriften
 Von allen Seiten gleich schön. Studien zum Begriff der Vielansichtigkeit in der europäischen Plastik von der Renaissance bis zum Klassizismus (= Stockholm Studies in History of Art. 26, ). Almquist & Wiksell International, Stockholm 1974.
 Die Neugestaltung der Reichshauptstadt. Albert Speers Generalbebauungsplan für Berlin. Hatje, Stuttgart 1978, ISBN 3-7757-0127-3.
 Der Hamburger Codex 105 in Scrinio. Studien zu einer Bibelhandschrift aus dem Jahre 1504 (= Göteborger germanistische Forschungen, Bd. 19). Acta Universitatis Gothoburgensis, Göteborg 1980, ISBN 91-7346-084-2 (Dissertation Universität Göteborg).
 Reiner Haussherr. Schwerpunkt Mittelalter. In: Kunstgeschichte in Kiel 1893–1993. 100 Jahre Kunsthistorisches Institut der Christian-Albrechts-Universität. Rektorat der Christian-Albrechts-Universität, Kiel 1994, ISBN 3-928794-11-6, S. 89–91.
 Adrian de Vries in Schaumburg. Die Werke für Fürst Ernst zu Holstein-Schaumburg 1613–1621 (= Kulturlandschaft Schaumburg. Bd. 3). Hatje, Ostfildern-Ruit 1998, ISBN 3-7757-0730-1.
 Wege nach Süden – Wege nach Norden. Aufsätze zu Kunst und Architektur. Ludwig, Kiel 1998, ISBN 3-9805480-9-0.
 mit Sabine Behrens: Geborgene Schätze. Europäische Ornamentstiche 1500–1800. Museumsberg Flensburg, 8. August – 3. Oktober 2004, Emschertal-Museum der Stadt Herne, 2005. Boyens, Heide 2004, ISBN 3-8042-1155-0.
 mit Sabine Larsson und Ingolf Lamprecht: "Fröhliche Neugestaltung" oder die Gigantoplanie von Berlin 1937–1943. Albert Speers Generalbebauungsplan im Spiegel satirischer Zeichnungen von Hans Stephan. Ludwig, Kiel 2008, ISBN 978-3-937719-69-6.
 Antike Mythen in der Kunst. 100 Meisterwerke (= Reclams Universal-Bibliothek. 18592). Reclam, Stuttgart 2009, ISBN 978-3-15-018592-6.
 " ...Nur die Stimme fehlt!" Porträt und Rhetorik in der Frühen Neuzeit. Ludwig, Kiel 2012, ISBN 978-3-86935-051-6.

Weblinks

 Tätigkeit an der Kieler Universität
 Kurzbiographie der Alfred Toepfer Stiftung F.V.S. (PDF-Datei; 45 kB)
 Kurzbiographie (schwedisch)

Kunsthistoriker
Hochschullehrer (Christian-Albrechts-Universität zu Kiel)
Schwede
Geboren 1938
Mann

Lars Olof Larsson


Reşit Altan Erkekli (d. 18 Ocak 1955, İstanbul), Türk tiyatro, sinema, televizyon oyuncusu ve seslendirme sanatçısıdır.

İlk yılları, eğitimi ve profesyonelliğe geçişi
Aslen soyadını aldığı Yozgat'ın Erkekli köyü kökenli olan Erkekli, lise eğitimini Kadıköy Maarif Kolejinde aldı. Lise döneminde tiyatroyla ilgilenmeye başlayan Erkekli, karşılaştığı zorluklar sebebiyle tiyatrodan vazgeçip inşaat mühendisi olmaya karar verdi. Ancak lisedeki İngilizce hocasının ısrarıyla bu kararını değiştirerek 1975 yılında Ankara Üniversitesi DTCF Tiyatro Bölümüne girdi.

Eğitimi sırasında, Fakülte öğrencileri tarafından hazırlanan "Kopernikli Yüzbaşı" oyununda, başrol oyuncusunun gösterime gelememesi sebebiyle başrolde sahneye çıktı. Oyunun galasının ardından yanına yaklaşan Rutkay Aziz'in "AST gemisine hoş geldin" sözleriyle profesyonel oyunculuğa başlamış oldu.

Kariyeri
Mezun olduktan sonra, DTCF Tiyatro Bölümü Oyunculuk Ana Sanat Dalında öğretim görevlisi olarak çalıştı ve AST'ta oyunculuğa devam etti. 1985-1989 yılları arasında Devlet Tiyatroları'nın Çocuk ve Gençlik Tiyatroları bölümünde çalışan Erkekli, 1989 yılında yeniden AST'a döndü. Susam Sokağı'ndaki Edi karakterini seslendirdi.

BKM oyuncuları arasına AST'taki görevine veda ederek katılan Erkekli, "Bir Demet Tiyatro" adlı programda da rol aldı. "Sen Hiç Ateş Böceği Gördün mü" adlı tiyatro oyununda, vefat eden Gürdal Tosun'un rollerini üstlenen sanatçı, "Vizontele" adlı sinema filminde de Yılmaz Erdoğan ve Demet Akbağ'la başrolü paylaştı.

2009 Yerel Seçimleri'nde, Cumhuriyet Halk Partisi'nden Beşiktaş Belediye Meclisi üyeliğine seçildi. 2007 yılından beri, Başkent İletişim Bilimleri Akademisinde diksiyon, spikerlik ve sunuculuk, seslendirme ve oyunculuk eğitimleri vermektedir.

Tiyatro oyunları

 1976: 804 İşçi (oyun) : Ömer Polat - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1976: Komün Günleri : Bertolt Brecht - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1977: Sakıncalı Piyade : Uğur Mumcu - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1977: Zengin Mutfağı : Vasıf Öngören - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1978: Tak-Tik : Bertolt Brecht - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1979: Ferhat ile Şirin : Nâzım Hikmet - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1979: Kafatası : Nâzım Hikmet - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1979: Oyun Nasıl Oynanmalı : Vasıf Öngören - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1980: Hikâye-i Mahmut Bedrettin : Mehmet Akan - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1980: Sınırda-Duvar : Muzaffer İzgü - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1981: Küçük Adam N'oldu Sana : Hans Fallada - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1981: Sihirli Giysi : Andersan - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1982: Yaz Misafirleri : Maksim Gorki - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1983: Galile'nin Yaşamı : Bertolt Brecht - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1983: Taziye : Murathan Mungan - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1984: Bir Şehnaz Oyun : Turgut Özakman - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1984: Misafir : Bilgesu Erenus - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1985: Nafile Dünya : Oktay Arayıcı - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1985: Rumuz Goncagül : Oktay Arayıcı - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1986: Bir Varmış İki de Varmış : Ali Meriç - Ankara Devlet Tiyatrosu
 1987: Çınar ile Ihlamur : Semih Sergen - Ankara Devlet Tiyatrosu
 1987: Çılgın Dünya : Lope De Vega - Ankara Devlet Tiyatrosu
 1988: Ben... Mimar Sinan : Turgut Özakman - Ankara Devlet Tiyatrosu
 1988: Sihirbaz ve Oyuncular : Erdinç Dinçer - Ankara Devlet Tiyatrosu
 1989: Leonce ile Lena : Georg Buchner - Ankara Devlet Tiyatrosu
 1989: Mefisto : Klaus Mann - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1989: Yusuf ile Menofis : Nâzım Hikmet - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1990: Ayaktakımı Arasında : Maksim Gorki - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1991: Salpa : Yılmaz Güney - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1992: Sakıncalı Piyade : Uğur Mumcu - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1992: Yer Demir Gök Bakır : Yaşar Kemal - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1993: 403. Kilometre : İsmet Küntay - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1993: Ay Carmela! : Jose Sanches Sinisterra - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1993: Bir Halk Düşmanı : Henrik İbsen - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1994: Bir Ceza Avukatının Anıları : Faruk Erem - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1994: Jan Dark Davası : Bertolt Brecht - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1994: Pazar Keyfi : G. Mitchelle - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1995: İnadına Yaşamak : Metin Balay - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1995: Kardeş Sofrası : Yeşim Doran - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1996: Otobüs (oyun) : Stanislav Stratiev - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1997: Akrep : Eşber Yağmurdereli - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1998: Kayıplar : Ariel Dorfman - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1999: İnadına İnsan : Metin Balay - Ankara Sanat Tiyatrosu
 2001: Bana Bir Şeyhler Oluyor : Yılmaz Erdoğan - BKM
 2001: Sen Hiç Ateşböceği Gördün mü : Yılmaz Erdoğan
 2001: Yolcu : Nâzım Hikmet - Ankara Sanat Tiyatrosu
 2017: Tamamen Doluyuz : Becky Mode - İstanbul Devlet Tiyatrosu (Seslendirme)

Filmografisi

 1982: Dolap Beygiri
 1988: Ah Ana - Şerif
 1989: Can Şenliği
 1991: Deniz Gurbetçileri
 1993: Mavi Sürgün
 1994: Kurtuluş (Televizyon) - Yakup Kadri Bey
 1996: 80. Adım
 2000: Merdiven
 2001: Bir Demet Tiyatro (Televizyon)
 2001: Vizontele - Nazmi Doğan
 2003: Bir İstanbul Masalı (Televizyon) - Cemal Kozan
 2003: Havada Bulut (Televizyon)
 2004: Hızlı Adımlar - Lütfü
 2004: Vizontele Tuuba - Nazmi Doğan
 2005: Anlat İstanbul - Hilmi
 2005: Beyaz Gelincik (Televizyon) - Halil Aslanbaş
 2005: Organize İşler - Yusuf Ziya Ocak
 2006: Cenneti Beklerken - Çoban
 2006: Eve Dönüş - Hoca
 2006: Kilit - Yakup
 2006: Sınav - Almancı Sedat
 2006: Unutulmayanlar - Aziz
 2008: Aşk Geliyorum Demez - Miran Dayı
 2009: Güneşi Gördüm - Davut Altun
 2010: Adanalı - Arif Hoca
 2010: Şen Yuva (Televizyon) - Kalender Şenyuva
 2010: Yerden Yüksek - Ziya Hoca
 2011: Aşk Tesadüfleri Sever - Yılmaz
 2012: Acayip Hikayeler (Televizyon) - Nazif
 2012: Yalan Dünya (Televizyon) - Şehmuz Kocabaş
 2013: Umut Üzümleri
 2013: Uzun Hikaye - Emin Efendi
 2014: Sen Olsan Ne Yapardın
 2014: Yağmur: Kıyamet Çiçeği
 2015: Kara Ekmek
 2015: Madımak: Carina'nın Günlüğü - Metin Altıok
 2016-2017: Hangimiz Sevmedik - Münir
 2017: Ayla - Hüseyin Dilbirliği
 2017: Nerdesin Birader - Adnan Arıcı
 2018: Bizi Hatırla - Eşref
 2019: Afili Aşk - Muhsin Yiğiter
 2019: Çiçero
 2019: Dengi Dengine
 2019: Enes Batur Gerçek Kahraman - Master
 2019: Görülmüştür
 2019: Hababam Sınıfı Yeniden - Mehmet Hoca
 2019: Vurgun - Erdoğan Vardar
 2020: Ağır Romantik - Servet Babayiğit
 2020: Hababam Sınıfı Yaz Oyunları - Mehmet Hoca
 2020: Ya İstiklal Ya Ölüm - Salih Hulusi Kezrak
 2021: Baht Oyunu - Zafer Doğrusöz
 2021: Payitaht Abdülhamid - Ernest Cassel
 2021: Yeşilçam - Mümtaz
 2022: Kim Bu Aile?
 2022: Bandırma Füze Kulübü - Belediye Başkanı
 2023: Bir Küçük Gün Işığı - Eşref
 2023: Eyvah! Ramazan Bey
 2023: Maske
 2023: Vatikan'ın Şifresi: Bir Temel Macerası
 Yakında: Dünya Malı -1
 Yakında: Zübeyde Hanım: Gülizar-ı Cennetim

Yarışma
 2013: Mastermind

Seslendirme
 Susam Sokağı'nda (TRT versiyonu) Edi
 Woody Woodpecker
 Karabatak Ördek
 Horton
 Kung Fu Panda (2008) Turna
 Wombles
 Ice Age 3 (Buz Devri 3: Dinozorların Şafağı, Buz Devri: Buck Wild'ın Maceraları) Buck
 League Of Legends Ivern karakteri
</div>

Ödülleri
 1982 yılında 1981-1982 Dönemi Sanat Kurumu Ödülleri'nde "Küçük Adam N'oldu Sana" ve "Rumuz Goncagül" ile En İyi Erkek Oyuncu ödülünü kazandı.
 1996 yılında Sanat Kurumu En İyi Erkek Oyuncu Ödülü'nü kazandı.
 1996-1997 sezonunda oynadığı "İnadına Yaşamak" ile Altan Erbulak ve Tiyatro Eleştirmenleri Birliği ödüllerini aldı.
 2002 yılında Kadıköy Maarif Koleji ve Anadolu Lisesi Mezunlar Derneği tarafından Kristal Martı ödülüne layık bulunmuştur.
 2003 yılında 7. Afife Tiyatro Ödülleri'nde "Bana Bir Şeyhler Oluyor" ile Yılın En Başarılı Müzikal ya da Komedi Erkek Oyuncusu ödülünü kazandı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IMDb Sayfası
 SinemaTürk Sayfası
 Seslendirme Sayfası

Kadıköy Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
1955 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek seslendirme sanatçıları
Yaşayan insanlar
Türkiye'deki belediye meclis üyeleri
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler

Altan Erkekli


() est un film espagnol réalisé par Carlos Therón et sorti en 2011. Il s'agit de la suite du film Fuite de cerveaux, sorti en 2009.

Synopsis

Fiche technique
 Titre :
 Titre original :
 Titre original complet :
 Réalisation : Carlos Therón
 Scénario : Álex Pina et Curro Velázquez
 Musique : Manel Santisteban
 Photographie : Antonio J. García
 Montage : Verónica Callón
 Distribution des rôles : Andrés Cuenca et Tonucha Vidal
 Pays d'origine :
 Genre : Comédie
 Durée : 1h46
 Date de sortie :
  : 2 décembre 2011
  :
  : 16 octobre 2012 (DVD) ; 23 octobre 2017 (VOD)

Distribution
 Adrián Lastra  : Alfonso
 Patricia Montero  : Marta
 Alberto Amarilla  : José Manuel « Souli » Sánchez Expósito
 Gorka Lasaosa  : Rafael « Roulotte » Garrido Calvo
 Pablo Penedo  : Felipe « Cornetto » Roldán Salas
 Canco Rodríguez  : Raimundo « Crapeau » Vargas Montoya
 Paula Prendes  : Sara
 El Langui : Vicente
 Paco Tous : Don Adrián
 Loles León  : Rita Calvo
 Mariano Peña : Julian
 Javier Mora
 David Hasselhoff
 Antonio Dechent

 Version française
 Société de doublage : Audioprojects La Garriga
 Direction artistique : Sylvie Santelli
 Adaptation : Michaël Cermeno

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 2011
Comédie espagnole
Suite de film espagnol

Hot School 2


سبب خارجي هو مُصطلحٌ طبي، ويُقصد به السبب المُرتبط بوجود حالةٍ طبية والتي قد ترتبط بجسمٍ معين أو عملية حادة سببها شيء خارج الجسم. تُصنف هذه الأسباب على أنها «أكواد E» في التصنيف الدولي التاسع للأمراض 9.

المراجع

تشخيص طبي

سبب خارجي


Shinsaku Mochidome (født 29. april 1988) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Ehime FC, V-Varen Nagasaki og Kamatamare Sanuki.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinsaku Mochidome


Flugslysið við Þverárvatn varð þann 27. maí 1981 þegar TF-ROM, fjögurra sæta einkaflugvél, brotlenti við Þverárvötn á Tvídægru sunnan við Holtavörðuheiði. Leit að flugvélinni stóð í um tvær vikur og var umfangsmesta leit að flugvél hérlendis alveg þangað til leitin af TF-ABB árið 2022. Fjórir voru um borð og létust allir samstundið við slysið.

Flugvélin
Flugvélin í slysinu var af gerðinni Rockwell Commander 114, fjögurra sæta lágþekja með einum hreyfil að framan, skráningarnúmer hennar var TF-ROM og var í eigu margra flugmanna og skráð á eigendafélag TF-ROM. Flugvélin var smíðuð 1978 og því einungis þriggja ára þegar slysið varð. Hún kom til landsins í september 1979.

Slysið og björgunaraðgerðir
Fjórir voru um borð í vélinni, flugmaður og þrír félagar hans sem hugðust fara frá Reykjavík til Akureyrar á fund JC-Hreyfingarinnar. Klukkan 19:21, miðvikudagskvöldið 27. maí 1981 fór vélin á loft frá Reykjavíkurflugvelli, áætlað var að fljúga sjónflug til Akureyrar og lenda þar í kringum 20:30. Flugturn hafði síðast samband við vélina kl 19:29 í grennd við Akranes. Þegar flugvélin skilaði sér ekki á Akureyri á tilskyldum tíma var hafið leit af henni. Hundruðu manna leituðu að flugvélinni á landi ásamt tugi flugvéla sem leituðu bæði í kringum Holtavörðu- og Arnarvatnsheiði en einnig í Húnavatnssýslu, Skagafirði og á Tröllaskaga. Leitin var sú stærsta að týndri flugvél hérlendis alveg þangað til TF-ABB hvarf í febrúar 2022. Miðvikudagskvöldið 10. júní 1981 staðsetti TF-RÁN, þyrla Landhelgisgæslunnar, flakið við austurbakka vatns við Þverárvatn, sunnan við Holtavörðuheiði. Flugvélin gjöreyðilagðist og voru hlutir úr henni á dreifi en hún skall fyrst í jörðina um 100 metrum frá þar sem meginhluti vélarinnar fannst.

Orsök
Skýrsla rannsóknarnefndar flugslysa segir að ekkert benti til þess að bilun hafi orðið í vélinni en hún var vel útbúin siglinga- og aðflugstækjum. Þegar rannsóknarmenn komu á slysstað var ljóst að slysið hefði orðið í vestlægri átt og því flugmaðurinn verið búin að snúa við en eitthvað var um þoku á svæðinu og flogið var í sjónflugi. Vélin lenti á jörðinni á miklum hraða og lækkunar hraða. Talið er að önnur hvor af tveimur ástæðum hafa orðið til þess að vélin lækka flugið svo hratt. Annað hvort að flugmaðurinn hafi reynt að lækka flugið til að komast í sjónflugs aðstæður eða hann hafi misst stjórn á flugvélinni í blindflugi. Nefndin taldi seinni kostin líklegri þar sem flugmaðurinn hafði ekki þjálfun né þekkingu við blindflugsskilyrði. Lokaorð nefndarinnar á orsök eða líklegri orsök voru að flugmaður með litla reynslu og flugþjálfun hafi reynt að fljúga sjónflug við blindflugsskilyrði.

Heimildir

1981
Flugslys á Íslandi

Flugslysið við Þverárvatn 1981


Fermantasyon, hücre içinde oksijen yokluğunda meydana gelen metabolik bir faaliyet olarak 'NAD+'yi yeniden oluşturmak için glikozun glikoliz yoluyla kısmi oksidasyonunu takip eden metabolik adımlar' şeklinde tanımlanmaktadır. Fermantasyon anaerobik şartlarda, yani oksidatif fosforilasyon olamadığı durumlarda, glikoliz yoluyla ATP üretimini sağlayan önemli bir biyokimyasal süreçtir. Biyokimyanın fermantasyonla ilgilenen dalı zimolojidir.

Fermantasyonda glukoz (veya başka bir bileşik) hidrojenlerini teker teker kaybederek enerji
üretimini sağlar. Oksijen olmadığı için bu parçalanma sonucunda ortaya çıkan basit organik bileşikler hücrenin kullanabileceği nihai elektron alıcısı ve hidrojen alıcıları olurlar.

Fermantasyonun son adımı (pirüvatın fermantasyon ürünlerine dönüşmesi) enerji üretmese dahi, bu süreç anaerobik bir hücre için önemlidir çünkü glikozun pirüvata dönüşmesi sırasında harcanan nikotinamit adenin dinükleotit'in (NAD+) yenilenmesini sağlar; glikolizin devamı için bu gereklidir. Örneğin alkol fermantasyonunda pirüvattan oluşan asetaldehit, NADH + H+ tarafından etanola dönüşür, bu da hücreden dışarı atılır.

Mikroorganizmalarda, fermantasyon, organik besinlerin anaerobik olarak bozunmasıyla adenosin trifosfat üretmenin birincil yoludur. İnsanlar, Neolitik çağdan beri yiyecek ve içecek üretmek için fermantasyonu kullandılar. Fermantasyon, turşu yapımı,yoğurt yapımı gibi süreçlerle gıdaları muhafaza etmek ve ayrıca şarap ve bira gibi alkollü içecekler üretmek için kullanılır. Fermantasyon, insanlar da dahil olmak üzere tüm hayvanların mide-bağırsak sistemlerinde de gerçekleşir.

Fermantasyon, bir elektron taşıma sistemi içermez ve glikoliz sırasında substrat düzeyinde fosforilasyon tarafından üretilenin ötesinde doğrudan herhangi bir ek ATP üretmez. Fermantasyon yapan organizmalar, yani fermentörler, glikoliz sırasında glikoz başına maksimum iki ATP molekülü üretir.

Mikrobiyal fermantasyon süreçleri insanlar tarafından manipüle edilmiştir ve çeşitli gıdaların ve farmasötikler dahil diğer ticari ürünlerin üretiminde yaygın olarak kullanılmaktadır. Mikrobiyal fermantasyon, teşhis amacıyla mikropların tanımlanması için de yararlı olabilir.

Glukozun fermantasyonunda genelde en sık üretilen basit bileşik pirüvat veya ondan türemiş bir veya
birkaç bileşiktir: bunlar arasında etanol, laktik asit, hidrojen, bütirik asit ve aseton sayılabilir. Şeker ve amino asitlerin fermantasyonu çeşitli canlılarda görülmekle beraber, bazı ender organizmalar alkanoik asitler, pürinler, pirimidinler ve başka bileşikler de fermente edebilir. Çeşitli fermantasyon tipleri ürettikleri ürünlere göre adlandırılırlar.

Fermantasyon terimi biyokimyada oksijen yokluğunda enerji üreten reaksiyonlar için kullanılmasına karşın, gıda sanayisinde daha genel bir anlam taşır, mikroorganizmaların oksijen varlığında yaptığı parçalama reaksiyonlarını da kapsar (sirke fermantasyonu gibi). Biyoteknolojide bu terim daha da genel kullanılır ve büyük tanklarda büyütülen mikroorganizmalara yaptırılan her türlü üretime (proteinler dahil) fermantasyon denir.

Fermantasyonun Biyokimyası
Fermantasyon reaksiyonları, ilgili yakıt molekülüne ve son ürüne göre değişir. Aşağıdaki kimyasal denklemde şeker glikozdur.

C6H12O6 → 2C2H5OH + 2CO2 + 2 ATP (Elde edilen enerji :118 kJ mol−1)

Denklem sözlü olarak aşağıdaki gibi yazılabilir:

Şeker (glikoz, fruktoz veya sükroz) → Alkol (etanol) + Karbon Dioksit + Enerji (ATP)

Enerji Verimi

En katı anlamıyla fermantasyon, glikoz gibi bir besin molekülünün net oksidasyon olmadan anaerobik metabolik parçalanmasıdır. Fermantasyon, bir moleküldeki tüm mevcut enerjiyi serbest bırakmaz; sadece glikolizin (glikoz başına iki ATP veren bir süreç) indirgenmiş koenzimleri yenileyerek devam etmesine izin verir.

Fermantasyon ürünleri kimyasal enerji içerir, (yani tamamen oksitlenmezler), ancak oksijen (veya diğer daha yüksek oranda oksitlenmiş elektron alıcıları) kullanılmadan daha fazla metabolize edilemeyecekleri için atık ürünler olarak kabul edilirler. Bunun sonucu olarak da fermantasyon yoluyla  yapılan ATP üretimi, piruvatın tamamen karbon dioksite oksitlendiği oksidatif fosforilasyondan daha az verimlidir.Fermantasyon, aerobik solunumla elde edilen yaklaşık 36 ATP'ye kıyasla glikoz molekülü başına iki ATP molekülü üretir. İnsan metabolizması öncelikle aerobik olmasına rağmen, oksijenin kısmen veya tamamen yokluğunda (örneğin, oksijen açlığı yaşayan aşırı çalışan kaslarda veya enfarkte kalp kası hücrelerinde), piruvat, hidrojenini piruvata bağışlayarak atık ürün laktata dönüştürülebilir. Bir fermantasyon örneği olan bu reaksiyon, oksijen yokluğunda veya oksijen seviyeleri düşük olduğunda glikoliz yoluyla metabolik akışı sürdürmek için bir çözümdür. Fermantasyon, kısa, yoğun efor dönemlerinde yardımcı olurken, karmaşık aerobik organizmalarda uzun süreler boyunca sürdürülemez. Örneğin insanlarda laktik asit fermantasyonu, 30 saniye ile 2 dakika arasında değişen bir süre boyunca enerji sağlar.

Fermantasyonun son aşaması olan piruvatın bir son ürüne dönüştürülmesi enerji üretmez. Bununla birlikte, anaerobik koşullarda glikolitik yoldan akışı sürdürmek için gerekli olan nikotinamid adenin dinükleotidini (NAD+) yeniden ürettiği için anaerobik bir hücre için kritik öneme sahiptir.

Ürünler

Piruvat ve NADH'nin anaerobik olarak metabolize edilerek nihai hidrojen alıcısı olarak hareket eden bir organik molekül ile çeşitli ürünlerden herhangi birini verdiği çeşitli fermantasyon türleri vardır. Örneğin, yoğurt yapımında yer alan bakteriler piruvatı laktik aside indirger. Bira mayası gibi organizmalarda, asetaldehit ve karbon dioksit oluşturmak için önce pirüvattan bir karboksil grubu çıkarılır; asetaldehit daha sonra indirgenerek etanol ve NAD+ elde edilir. Anaerobik bakteriler, terminal elektron alıcıları olarak oksijen dışındaki çok çeşitli bileşikleri kullanma yeteneğine sahiptir.Sirke (asetik asit) bakteri metabolizmasının doğrudan sonucudur. (Bakterilerin etanolü asetik aside dönüştürmek için oksijene ihtiyacı vardır.) Sütte asit kazeini pıhtılaştırarak kesmik üretir. Asitlemede asit, gıdayı patojenik ve çürütücü bakterilerden korur.

Türleri

Glikozun Fermantasyonu

Glikoz fermantasyonu sırasında pirüvat çeşitli bileşiklere dönüşür:

 Alkol Fermantasyonu: Bilinen başka bir fermantasyon işlemi, etanol üreten alkol fermantasyonudur. Birinci reaksiyonda piruvat dekarboksilaz enzimi piruvattan bir karboksil grubu çıkarır, iki karbonlu asetaldehit molekülü üretirken CO2 gazı açığa çıkar. Alkol dehidrojenaz enzimi tarafından katalize edilen ikinci reaksiyon, NADH'den asetaldehite bir elektronu transfer eder,  etanol ve NAD+ üretir. Saccharomyces cerevisiae tarafından piruvat'ın etanol fermantasyonu alkollü içeceklerin yapımında kullanılır ve CO2 salımı nedeniyle ekmeklik ürünlerin kabarmasını sağlar. Gıda endüstrisinin dışında, bitki ürünlerinin etanol fermantasyonu biyoyakıt üretimi için de önemlidir.
 Laktik Asit Fermentasyonu :Laktik asit bakterileri, sağlıklı gıdaların korunmasında ve üretilmesinde önemli bir rol oynar. Laktik asit fermantasyonları genellikle ucuzdur ve hazırlanmalarında genellikle çok az veya hiç ısı gerekmez, bu da onları yakıt açısından verimli kılar. Laktik asitle fermente edilmiş gıdalar her kıtada dünya nüfusunun beslenmesinde önemli rol oynamaktadır.Lactobacillus, Leuconostoc ve Streptococcus dahil olmak üzere birkaç gram-pozitif bakteri cinsi toplu olarak laktik asit bakterileri (LAB) olarak bilinir ve bunların çeşitli suşları gıda üretiminde önemlidir. Yoğurt ve peynir üretimi sırasında laktik asit fermantasyonu ile oluşan yüksek asitli ortam sütün içerdiği proteinleri denatüre ederek katılaşmasına neden olur. Laktik asit tek fermantasyon ürünü olduğunda, süreç homolaktik fermantasyon olarak adlandırılır. Bununla birlikte, birçok bakteri heterolaktik fermantasyon gerçekleştirir. Glikoliz için EMP yolu yerine  pentoz fosfat yolu kullanmaları nedeniyle laktik asit, etanol, asetik asit karışımını üretirler ve sonuç olarak CO2  gazı açığa çıkar. Laktik asit bakterileri tıbbi açıdan da  önemlidir. Vücutta düşük pH ortamlarının üretimi ile patojenlerin bu bölgelere yerleşmesini ve büyümesini engeller. Laktik asit bakterileri gastrointestinal sağlığın korunmasında önemlidir, probiyotiklerin birincil bileşenidir.
 Karışık Asit Fermantasyonu : Enterobacteriaceae grubunda görülür. Pirüvat'tan asetat ve format, veya pirüvat, süksinik asit ve formik asit meydana gelir ve glikoz başına 3 ATP elde edilir. Düşük pH'de (pH 6'dan küçük) formik asit CO2 + H2'ye dönüşür. Clostridium türleri de karışık asit fermantasyonu yapar
 Butirik Asit Fermantasyonu : Bütirik asit, Clostridium türleri tarafından biyolojik olarak üretilir ve diğer asitler gibi (asetik asit, laktik asit, propionik asit), belirli bir konsantrasyondan sonra bakteriler için toksiktir. Bu nedenle, ürün titreleri genellikle düşüktür.
 Solvent Fermantasyonu : Bazı Clostridium türleri şekerleri asetik asit ve bütirik aside dönüştürüp sonra bunlardan aseton ve butanol yaparlar.
 Bütandiol Fermantasyonu : Erwinia-Enterobacter-Serratia grubunun özelliğidir, son ürün olarak bütandiol oluşur.
 Propiyonik Asit Fermantasyonu : Bu fermantasyonda pirüvat oksaloasetik asite dönüşür, bu süksinik asite indirgenir, o da propiyonik aside dönüşür. Bu süreçte 9 karbondan sadece 1 ATP oluştuğu için bu yolu kullanan bakteriler çok yavaş büyür.
 Amino Asit Fermantasyonu : Amino asitler boyut ve yapı bakımından önemli ölçüde farklılık gösterir ve mevcut amino asitlerin türüne ve konsantrasyonuna bağlı olarak farklı yollar aracılığıyla bir dizi ürüne anaerobik veya aerobik olarak fermente edilir. Amino asit çiftleri, Stickland reaksiyonu yoluyla parçalanabilir. Ayrıca tipik bir metabolik sistem, tek bir amino asit fermantasyonu gerçekleştirebilir. Bazı amino asitler hem elektron donörü hem de elektron alıcısı olarak görev alabilir. Bu nedenle, Stickland reaksiyonları, transforme amino asitleri  molü başına yaklaşık 0.5 mol ATP sağlayarak amino asitleri mikrobiyal büyüme için fermente etmenin en basit yoludur.

Fermantasyon Teknolojisinde Kullanılan Mikroorganizmalar
Mayalar; Maya, eski zamanlardan beri şarap yapımında, fırınlamada ve bira yapımında kullanılan tek hücreli ökaryotik mikroorganizmalardır.Mayalar doğada çok yaygındır. Mayaların yaşam çevriminde esas olarak toprak, tatlı ve sulu meyveler bulunur. Maya konukçulardan yağmurla, düşen yaprak ve meyvelerle toprağa geçer ve toprağın daha çok üst katmanlarında, 0–10 cm derinliklerinde kışı geçirir. Buradan mayanın nasıl toprağın yüzeyine nakledildiği tam olarak bilinmemekle beraber, bunun böcek ve diğer hayvanlar aracılığıyla olduğu, sonra gene bunlarla veya tozla yaz konukçularının üzerine nakledildiği zannedilmektedir.

Bakteriler; Bakteriler küçük tek hücreli organizmalardır. Bakteriler Dünya'nın hemen hemen her yerinde bulunur ve gezegenin ekosistemleri için hayati öneme sahiptir. Bazı türler aşırı sıcaklık ve basınç koşullarında yaşayabilir. İnsan vücudu bakterilerle doludur ve aslında insan hücrelerinden daha fazla bakteri hücresi içerdiği tahmin edilmektedir. Vücuttaki çoğu bakteri zararsızdır ve hatta bazıları faydalıdır. Nispeten az sayıda tür hastalığa neden olur.

Küf Mantarları; Besinlerin üzerinde beyaz veya renkli hifler oluşturan mantarlardır. Küf mantarlarının bazıları saprofit, bazıları parazit, bazıları da diğer organizmalarla simbiyotik bir hayat yaşarlar. Küf mantarlarını karakterize eden ilk organ ipliksi ve çok çekirdekli bir yapıya malik olan "miselyum" adı verilen vejetatif organdır. Miselyum dallanmış ve devamlı olarak uçtan gelişen ve yan dallanma yapan hiflerden ibaret bir topluluktur.

Algler; Algler de bakteriler mayalar ve mantarlar gibi en basit bitkilerdendir. Pek çoğu klorofil içerdiklerinden fotosentez yapabilirler. Alglerin protein, yağ, karbonhidrat ve vitamin gibi önemli besin maddelerini sentez yapabilmeleri mikrobiyolog ve beslenmecilerin ötedenberi dikkatlerini üzerine çekmiştir. Büyüklükleri bazı bakterilerden daha küçük olabildiği gibi, "seaweed" gibi metrelerce uzunlukta olanları da vardır. Dünyada birkaç yer dışında her yerde bulunan alglerin mikroskopik şekillerine örnek olarak balinaya kadar su hayvanlarının esas besinini oluşturan fitoplanktonları (phytoplankton) gösterebiliriz.

Şapkalı Mantarlar ;  Bugün şapkalı mantarlar denilince gözle görülebilen ve etimsi karpoforlara (carpophore) sahip mantarlar anlaşılmaktadır. Bu çeşit mantarlara hem Ascomycetes hem 39 de Basidiomycetes sınıfında rastlanır. İnsanlar doğada kendiliğinden yetişen şapkalı mantarlarla besin olarak ve bazı ilâçların yapılması münasebetiyle çok eskiden beri ilgilenmişlerdir. Fakat bu mantarların ticarî içerikte üretimi ilk defa yak. 1650 yılında yapılmıştır. Doğada yetişen ve 4000 kadar lamelli (gilli) mantarlardan şimdiye kadar saptanan zehirli olanların sayısı 30-40'ı bulur.

Fermantasyon Teknolojisinin Çalışma Alanları
Çeşitli gıda ve içkilerin üretimi: Zeytin işlemesi, yoğurt ve alkollü içkiler yapımı.

Alkollü fermantasyon, endüstrilerde alkollü içecekler, ekmek ve sirke üretmek için kullanılır. Örneğin şarap, üzümde bulunan doğal şekerlerin fermantasyonu ile sentezlenir. Benzer şekilde romlar, şeker kamışı ürünü melasın fermente edilmesi ve ardından damıtılmasıyla üretilir.

Sütü yoğurda dönüştürmek için bu bakteriler sütü fermente ederek sütteki laktoz şekerlerini laktik aside dönüştürür. Laktik asit, sütün fermente olurken koyulaşmasına ve ekşi bir tada sahip olmasına neden olan şeydir. Bakteriler zaten sütü kısmen parçalamış oldukları için yoğurdun sindirimimizi kolaylaştırdığı düşünülmektedir.

Sofralık zeytin, Akdeniz bölgesindeki en eski bitkisel fermente gıdalardan biridir. Fermente sofralık zeytinler, ekonomik etkilerinin yanı sıra, yüksek biyoaktif ve sağlığı geliştiren bileşikler içeriği nedeniyle Akdeniz diyetinde önemli bir sağlıklı gıdayı temsil eder.

Fermentasyon metoduyla birçok antibiyotikler elde edilmiştir.

Antibiyotikler, endüstriyel olarak, kaynak mikroorganizmanın sıvı bir büyüme ortamı içeren büyük kaplarda (100.000 – 150.000 litre veya daha fazla) büyütüldüğü bir fermantasyon işlemiyle üretilir.Oksijen konsantrasyonu, sıcaklık, pH ve besin seviyeleri optimal olmalıdır ve gerekirse yakından izlenir ve ayarlanır. Antibiyotikler ikincil metabolitler olduğundan, hücreler ölmeden önce maksimum verimin elde edilmesini sağlamak için popülasyon büyüklüğü çok dikkatli bir şekilde kontrol edilmelidir. İşlem tamamlandıktan sonra, antibiyotik özütlenmeli ve kristal bir ürüne saflaştırılmalıdır.

Çeşitli organik asitler elde edilmektedir.

Organik asitlerin mikrobiyal üretimi, yenilenebilir karbon kaynaklarından yapı taşı kimyasalları elde etmek için umut verici bir yaklaşımdır. Bir süredir bazı organik asitler üretilmiş ve bu mikrobiyal üretim süreçleri hakkında derinlemesine bilgi edinilmiş olsa da, daha ileri mikrobiyal üretim süreçleri mümkün görünmektedir, ancak büyük ölçekli üretim henüz mümkün olmamıştır.Bu yöntemle üretilen organik asitelere örnek olarak, lakstik asit,poliaktik asit,sitrik asit, süksinik asidi verebiliriz.

Gelişme maddeleri elde edilmektedir. Özellikle vitaminler; B grubu vitaminler fermentasyon metoduyla elde edilmektedir.

Vitamin fermantasyonu temel olarak parti modunda yapılır. Besinler ve aşılar daha sonra steril fermentöre eklenir ve bir süre bekletilir. Daha sonra köpük önleyici madde eklenir. Fermentörde iyi miktarda ürün bulunduktan sonra içerik alınır ve ardından ürün ekstrakte edilir. Mikrobiyal hücrelerde siyanokobalamin, 5,6-dimetil benzimidazol kobalamid ve psödovitamin B12 gibi doğal maddeler formunda kalır. Kültür suyu 10–15 mg Vitamin B12/lt içerir.

Tek hücre proteini ve tek hücre yağı elde edilmektedir.

Ticari üretim tesislerinde, mikrobiyal kültürden aşı üretimi laboratuvar ortamında gerçekleştirilmektedir. Tek hücre yağı, mikroorganizma için uygun üretim ortamında fermantasyon ile elde edilmektedir. Hücre hasadı santrifüj veya filtrasyon ile yapılmaktadır. Elde edilen yaş biyokütle vakum veya sprey kurutucuda işlem görmektedir. Kuru biyokütle solvent ekstraksiyonu ilemuamele edilerek ham yağ ekstrakte edilmektedir. Son olarak, üretilen ham yağ nötralizasyon, degumming (müsilaj giderme), ağartma ve kokudan arındırma aşamaları ile rafine edilmektedir.

Çeşitli ketonlar üretilmektedir (butanon,pentatnon,aseton).

Fermente aseton üretimi, Weizmann işlemi olarak da bilinen aseton-bütanol-etanol (ABE) fermantasyonu, nişasta ve glikoz gibi karbonhidratlardan aseton, n-butanol ve etanol üretmek için bakteriyel fermantasyon kullanan bir süreçtir. Kimyager Chaim Weizmann tarafından geliştirildi ve Dünya Savaşı sırasında İngiliz savaş endüstrisi için gerekli bir madde olan korditi yapmak için gerekli olan asetonu üretmek için kullanılan birincil yöntemdi.Yine aynı şekilde pentanon, butanon gibi bazı ketonlarda fermentasyon ile üretilebilinir.

Enzimlerin fermentasyonla elde edilmesi.

Fermantasyon, endüstriyel amaçlar için enzim üretme yöntemidir.Fermantasyon, enzimleri üretmek için bakteri ve maya gibi mikroorganizmaların kullanılmasını içerir.Enzim üretmek için iki tür fermantasyon kullanılır. Bunlar batık fermantasyon ve katı hal fermantasyonudur. Batık fermantasyon, sıvı bir besin ortamında mikroorganizmalar tarafından enzim üretimini içerir. Katı hal fermantasyonu mikroorganizmaların ve dolayısıyla enzimlerin katı bir substrat üzerinde yetiştirilmesidir.

Endüstriyel Fermantasyon Yöntemleri
Biyoteknolojide fermantasyonlar kesikli kesikli (batch), kesikli beslemeli (fed-batch) -batch) veya sürekli (continous) yöntemlerle sürekli (continous) yürütülmektedir.

Kesikli Fermantasyon: Kesikli fermantörler kapalı sistemler olarak düşünülebilir. Kesikli sistemlerde fermantasyon ortamı hazırlanır ve mikroorganizma aşılanır.  Sistemin pH, sıcaklık ve diğer değerleri ayarlandıktan sonra ortama yeni substrat veya mikroorganizma ilavesi olmaz. Fermantasyon, ortamdaki besin elementleri tükeninceye kadar veya çevresel koşullarda gözlemlenen değişikliklere göre sonlandırılır.

Kesikli Beslemeli Fermantasyon: Kesikli beslemeli fermantörler kesikli ve sürekli sistemlerin avantajlarını beraberce taşıdığı için endüstride yaygın olarak kullanılırlar. Proses başlangıçta kesikli olarak başlar. Besin elementleri tükenmeye başlayınca substrat, fermantasyon sırasında çeşitli zamanlarda azar azar ortama ilave edilir. Kritik öneme sahip besin elementinin konsantrasyonu çok iyi takip edilmelidir. Başlangıçta fermantöre konan substratın mümkün olduğu kadar konsantre olması istenir. Böylece reaktör hacminin neden oluğu problemler aşılmış olur. Bu yöntemin en önemli avantajı hem reaksiyon oranının hem de metabolik reaksiyon hızının substratın ilave oranına göre kontrol edilebilmesidir. Oksijen transferi ve soğutma gibi fermantasyona etki eden parametreler reaksiyon oranı izlenerek edilerek kontrol altında tutulabilir.

Sürekli Fermantasyon: Bu sistemde steril besin biyoreaktöre ilave edilirken, eşit miktarda ürün ve onunla birlikte mikroorganizma sistemden alınır. Ürünün alımı sırasında kaybedilen mikroorganizmalar, reaktördeki hücre bölünmesiyle dengelenir. Sürekli fermantasyon yönteminde iki temel uygulama vardır. Homojen karışımın sağlandığı biyoreaktörler ve tapa akışlı reaktörler. Homojen karışımın sağlandığı reaktörlerde: Kemostat veya türbidostat olarak çalışılabilir. Kemostat sisteminde fermantasyonunun kararlılığı substratlardan bir tanesinin konsantrasyonu ayarlanarak hücre büyümesi kontrol edilerek sağlanır.Türbidostat yönteminde ise fermantasyonda biyomas konsantrasyonu türbidimetrik olarak ölçülür ve elde edilen verilere göre besin ilave edilerek kararlılık sağlanır.Tapa akışlı reaktörlerde: Kültür solüsyonu silindirik yapıda bir reaktörde karıştırma olmaksızın ilerler. Silindirik tüpün kesitlerinde hücre sayısı veya ürün konsantrasyonu farklılık gösterir.Sürekli fermantasyonda kararlı hal durumunda biyoreaktörden alınan mikroorganizmalardan dolayı sistemden ayrılan mikroorganizmalar reaktör içinde hücrelerin bölünmesi ile dengelenir.

Tarihçe
Doğal kimyasal fermantasyon süreci, günümüzün yiyicilerine nefis tatlar sağlamak ve insan bağırsağı üzerinde olumlu probiyotik etkiler getirmek için binlerce yıldır devam eden çok uzun bir süredir var. Son on yılda popülaritesi hızla artan probiyotiklerdeki temel bileşenlerden de fermantasyon sorumludur. Ulusal Sağlık Enstitüsü'ne göre, 2012 itibarıyla Amerika Birleşik Devletleri'nde yaklaşık 4 milyon yetişkin probiyotik denemiştir.

İnsan kaynaklı fermantasyon, deve, sığır, koyun ve keçilerden elde edilen sütün korunmasıyla MÖ 10.000 yılına kadar uzanır.Süt ürünleri, ideal iklim ve temel mikroflorası göz önüne alındığında doğal olarak fermente olur. Kuzey Afrika'nın kavurucu sıcaklıklarında süt kendiliğinden fermente oldu ve belgelenen ilk yoğurt bu şekilde yapıldı.

Fermente süt ürünleri, besin açısından çok zengindir ve bağırsak sağlığını artırır; ayran, yoğurt, kefir, ekşi krema ve peynir probiyotik açısından en zengin süt ürünleridir.

2004 yılında arkeologlar, MÖ 7.000 yılına kadar uzanan Neolitik Çin çömlekleri üzerinde kimyasal testler yaparak dünyanın en eski fermente içeceğini keşfettiler. Fermente pirinç, bal ve meyveden yapılan bu bira, İran'da bulunan en eski biracılık kanıtı için önceki rekordan yaklaşık 1500 yıl öncesine dayanıyor.

Eski Mısırlılar ilk önce mayayı ekmek mayalamak için hamur fermantasyonunda denediler.MÖ 3.500 ile 300 yılları arasında geliştirilen Mısır fermantasyon teknikleri bugün hala kullanılmaktadır.

Salatalık turşusu, MÖ 2000'de Dicle Vadisi'nde veya günümüz Irak'ında ortaya çıktı.

Çinliler tarafından MÖ 500 'de çıban için bir antibiyotik tedavisi olarak küflü soya fasulyesi kullanıldı.

Gıdaları muhafaza etmek için fermantasyonun kullanımını gösteren inanılmaz ve zengin antropolojik geçmişe rağmen fermantasyonun mikroorganizmalara özgü bir metabolik süreç olduğu yakın bir zaman kadar bilinmiyordu. Antonie van Leeuwenhoek ilk olarak 1665'te mikroorganizmaları tanımladı ve yaklaşık 200 yıl sonra Fransız bilim adamı Louis Pasteur'un kalan parçaları bir araya getirmesine zemin hazırladı. 1856'da Pasteur, fermantasyonun canlı hücreler gerektirdiğini ve mayanın bu süreçte kritik bir rol oynadığını keşfetti. Isı ile ilgili deneyleri daha sonra pastörizasyonun geliştirilmesinde kullanılacaktı.

1856'da Pasteur'ün kimya öğrencilerinden birinin babası, pancarı fermente ederek alkol yapma girişiminde karşılaştığı bazı sorunları çözmesine yardım etmesini istedi. O zamanlar fermantasyonun, şekerin alkole dönüştürüldüğü saf bir kimyasal süreç olduğuna inanılıyordu. Ancak 1857'de Pasteur, mikroskobik bir bitkinin sütün ekşimesine (laktik asit fermantasyonu) neden olduğunu kanıtladı. Pasteur, canlı hücrelerin, mayanın şekerden alkol oluşturmaktan sorumlu olduğunu ve bazı mikroorganizmaların fermantasyonları ekşi hale getirebileceğini kanıtlayabildi. Daha sonra hem normal hem de anormal fermantasyonlardan sorumlu mikroorganizmaları tanımladı ve şarap, bira, süt veya sirkeyi ısıtmak suretiyle bazı canlı organizmaların öldürülebileceğini ve böylece maddelerin sterilize - veya "pastörize" edilebileceğini buldu.

1896 yılında da Eduard Buchner, mayalanmanın gerçekleşmesi için sadece canlı maya hücrelerinin bulunmasının yeterli olmadığını fark etmiştir. Hücreden gelen ve "Zymase" adı verdi bir ekstraktın da olması gerekmiştir. Bugün bu, enzim olarak adlandırılmaktadır. Enzimler günümüzde modern biyoteknolojinin en önemli yardımcı araçlarıdır.1907 Nobel Kimya Ödülü, "biyokimyasal araştırmaları ve hücresiz fermantasyonu keşfi nedeniyle" Eduard Buchner'e verildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Fermantasyonla ilgili bölümler Concept of Microbiology, Fermentation
 Baron S. Medical Microbiology, 4th edition , fermantasyonla ilgili bölümler
 Buchner'in keşfi  .
 Fermantasyonla ilgili bölümler Microbiology, Fermentation
 Fermantasyonla ilgili bölümler Applications of Biotechnology to Fermented Foods: Report of an Ad Hoc Panel of the Board on Science and Technology for International Development.
 Mikrobiyal Fermantasyon Microbial Fermentation
 Fermantasyon ile Aseton Üretimi Acetone-butanol fermentation revisited.
 Fermente Yiyeceklerin Biyokimyası ve Tarihçesi History and Biochemistry of Fermented Foods
 Tüm dünyada fermantasyonun tarihi History of fermentation around the world
 Fermantasyonun Tarihi-Pasteur Louis Pasteur
 Stickland Reaksiyonları Kinetic modeling of Stickland reactions-coupled methanogenesis for a methanogenic culture8
 Fermantasyon ile organik asitlerin üretimi Microbial acid fermentation products
 Fermantasyon Biyoteknolojisi https://dspace.ankara.edu.tr/xmlui/bitstream/handle/20.500.12575/12714/Fermantasyon%20Mikrobiyolojisi.pdf?sequence=1&isAllowed=y
 Mayalar  Yeasts
 Fermantasyonun Biyokimyası Fermentation in biochemistry
 Fermantasyon Yöntemleri Fermantasyon Yöntemleri

Fermantasyon


Slovenija ima samo tri lučke ispostave: Kopar, Izola i Piran.

Slovensko primorje se sastoji od tri zaljeva: Koparski zaljev, Tršćanski zaljev i Piranski zaljev. Tu se nalaze još gradovi Portorož i Ankaran, ali oni nemaju svoje luke nego koriste oznake za čamce od drugih luka, pa stoga u Portorožu plove čamcima i brodicama Izolskih registracija, a u Ankaranu čamcima i brodicama Koperskih registracija.

Lučke ispostave u Sloveniji:

Izvori

Slovenija
Promet Slovenije

Popis registracijskih oznaka plovila u Sloveniji


Haymarket is an inner city suburb of Sydney, New South Wales, Australia. It is located at the southern end of the Sydney central business district in the local government area of the City of Sydney. Haymarket includes much of Sydney's Chinatown, Thaitown and Railway Square localities. Haymarket is adjacent to Darling Harbour and is surrounded by the suburbs of Ultimo, Chippendale, Surry Hills and the Sydney CBD.

History

Sydney's produce markets were located in Haymarket from the early 20th century through to the 1980s when they were moved to a new site at Flemington. Paddy's Markets still operate on part of the site of the vegetable markets as a produce and flea market. The 'Market City' complex contains the markets, The Peak apartment building, a modern shopping centre featuring a food court, restaurants, boutiques, specialty shops and entertainment options, such as a cinema and amusement centre.

The outer walls of the original vegetable market, built in 1909, were preserved and restored as an example of Edwardian architecture. They were part of the original city markets—designed by city architect C.Broderick—which were bounded by Hay Street, Quay Street and Thomas Street. They were built to replace the old Belmore Market, which had failed because it was too far from Darling Harbour.

The new markets included the Sydney City Markets building (Ultimo Road), designed by George McRae and built in 1910, and the Sydney Markets Bell Tower (Quay Street), built in 1911 and restored by the State Bank in 1985. The bell tower is now incorporated within the University of Technology Sydney.

By the 1920s, Sydney's "Chinatown" had moved to Haymarket from the Rocks and Market Street near Darling Harbour. Haymarket became a commercial and community centre for the Chinese community who lived in large numbers in this area and nearby areas such as Surry Hills. With the relocation of the produce market to Flemington and outflow of residents to the suburbs, the commercial role of Haymarket declined. The City of Sydney authorities embarked on a project to establish Haymarket as a tourist-oriented Chinatown. In the 1980s, Dixon Street was pedestrianised, and nearby redevelopments were steered towards creating the atmosphere of an "authentic" Chinatown. This included the construction of Chinese paifang-style gates, with stone lions, on Dixon Street, and other Chinese-style street furniture, as well as encouraging Chinese restaurants to open along Dixon Street. Despite significant demographic change due to successive waves of immigration from Asia, today's Chinatown remains a centre for Asian restaurants and other businesses.

The Capitol Theatre, built in 1928, is also located in Haymarket.

Heritage listings
Haymarket has a number of heritage-listed sites, including:
 17 Little Pier Street: Hydraulic Pump Station
 181–187 Hay Street: 181-187 Hay Street (the Corporation Building), which houses 4A Centre for Contemporary Asian Art

Population

According to the 2021 census, the population of Haymarket had increased to 8,305.

At the , there were 7,353 residents in Haymarket. The median age was 27 years and 49.7% of people were aged 20–29 years. More than half of Haymarket residents were attending an educational institution, with the majority of these people attending a tertiary or technical institution. Just 8.3% of residents were born in Australia. 87.8% of the population was foreign born in 2011, the highest for any Australian suburb. The most common other countries of birth were Thailand 20.7%, China 18.9%, Indonesia 11.5%, Korea, Republic of (South) 5.0% and Vietnam 2.1%. 71.6% of people spoke a language other than English at home. The main languages spoken were Thai 20.4%, Mandarin 20.3%, Indonesian 10.2%, Cantonese 5.1% and Korean 4.8%. The most common responses for religion were No Religion 33.2% and Buddhism 30.5%. 99.8% of dwellings were flats, units or apartments. 47.8% of households renting their accommodation were paying more than 30% of household income as rent, compared to the NSW average of 12.9% and the Australian average of 11.5%.

Transport
Central railway station sits on the southern border.

Haymarket is also serviced by the Dulwich Hill Line of Sydney's light rail network with stations at Central, Capitol Square and Paddy's Markets. The light rail uses a former freight rail corridor. A short section is not used by the light rail having been converted to The Goods Line pedestrian link to Railway Square and Central station. It is also served by the CBD and South East Light Rail with a stop at Chinatown and Haymarket.

Gallery

References

External links

  [CC BY-SA]
4A Centre for Contemporary Asian Art

Suburbs of Sydney

Haymarket, New South Wales


George Forbes,  comte de Granard ( - ), est un général et pair irlandais.

Jeunesse
Forbes est né le 14 juin 1760 et fait ses études à Armagh. Il est le fils aîné de , par sa première épouse, Dorothea Bayly, deuxième fille de Nicholas Bayly (2e baronnet), de l'île d'Anglesea, et arrière-petit-fils de l'amiral .

Arrivé au titre en 1780, l'année qui suit son mariage, il effectue une longue tournée sur le continent. Il est présenté au cardinal Henri Benoît Stuart à Rome, assiste à l'une des revues de Frédéric le Grand en Silésie et réside en France et à Vienne.

Carrière
De retour chez lui, il se consacre à la politique et, à l'instar de Lord et Lady Moira, adopte des opinions libérales et, avec ses votes et son intérêt, soutient régulièrement la politique de Charlemont, Grattan, Curran et d'autres dirigeants du parti libéral en Irlande. Le marquis de Buckingham le qualifie d'adversaire le plus intransigeant de son gouvernement. Granard est nommé lieutenant-colonel dans l'armée le 17 mai 1794, et lieutenant-colonel commandant du  régiment d'infanterie, un régiment irlandais qu'il lève en novembre suivant. Le  est dissous à Gibraltar en 1796. Granard lève également la milice de Longford et la commande à la bataille de Castlebar en 1798, où le régiment, que l'on disait mécontent, s'enfuit. Lord Cornwallis fait l'éloge de la bravoure de Granard en s'efforçant de rallier son régiment. Il est également présent à Ballinamuck, où les Français, sous Humbert, se rendent à Cornwallis.

Granard manifeste la plus grande aversion pour l'union, une opinion dont aucune des incitations alors si généreusement offertes par le gouvernement ne le fait dévier, et il est l'un des vingt et un pairs irlandais qui enregistrent leur protestation contre la mesure. Ayant été privé de son siège à la Chambre des lords après l'union, il participe peu à la politique, mais se consacre à la gestion de ses domaines et aurait été un propriétaire populaire.

Au cours du bref gouvernement "de tous les talents" en 1806, il est nommé pair du Royaume-Uni sous le titre de baron Granard de Castle Donington, Leicestershire (le siège de son beau-père), et est également nommé greffier de la couronne et le hanaper en Irlande, puis un poste le plus lucratif. Il devient colonel dans l'armée en 1801, major-général en 1808 et lieutenant-général en 1813.

Par la suite, Granard vit principalement en France. Il va en Angleterre pour soutenir à la fois les projets de loi sur l'émancipation et la réforme catholiques romains, et après l'adoption de ce dernier, il se voit offrir une promotion dans la pairie, qu'il refuse, car il a précédemment refusé l'ordre de Saint-Patrick. Il est nommé général en juillet 1830.

Vie privée
Le 10 mai 1779, il épouse Selina Frances Rawdon, la plus jeune fille de John Rawdon (1er comte de Moira) par sa troisième épouse, Elizabeth Hastings (la fille aînée du neuvième comte de Huntingdon). De cette dame, qui est sœur du premier marquis de Hastings, Granard a neuf enfants, dont :

 George John Forbes, titré vicomte Forbes (1785–1836), député whig du comté de Longford, Lord-lieutenant de Longford qui épouse Frances Mary Territt, fille et héritière de William Territt de Chilton Hall, en 1832. Frances est une femme de la chambre à coucher de la reine Victoria de 1837 à 1874. Après sa mort, elle épouse Thomas Nugent Vaughan en 1838.
 Francis Reginald Forbes (1791–1873), qui est ministre plénipotentiaire en Saxe en 1858 et envoyé extraordinaire et ministre plénipotentiaire au Brésil.
 CHastings Brudenell Forbes (1793–1815), tué à la bataille de Waterloo.
 Angoulême Moira Forbes (1796-1810), décédée jeune.
 Ferdinando William Forbes (1801–1802), décédé en bas âge.
 Elizabeth Maria Theresa Forbes (1786–1852), qui épouse , en 1807.
 Selina Francis Forbes (décédée en 1791)
 Adélaïde Dorothea Forbes (décédée en 1858)
 Caroline Selina Forbes (décédée en 1872)

Il meurt à sa résidence, l'Hôtel Marbœuf, Champs-Elysées, Paris, le 9 juin 1837, à l'âge de soixante-dix-sept ans, et est inhumé dans le tombeau familial à Newtownforbes, comté de Longford, Irlande.

Références

Liens externes

Membre du Conseil privé d'Irlande
Comte de la pairie d'Irlande au XVIIIe siècle
Comte de la pairie d'Irlande au XIXe siècle
Général de l'armée de terre britannique
Personnalité politique irlandaise du XIXe siècle
Décès en juin 1837
Naissance en juin 1760

George Forbes (6e comte de Granard)


(Farsça "زبان انگلیسی isfidāc" kelimesinden göçüşme ile) Üstübeç hâricî boyalarda kullanılan ve esas itibarıyla kurşun karbonat olan bir pigment. Kurşun bileşikleri zehirli olduğundan üstübeç daha çok hâricî boyalarda kullanılır. Çok eski tarihlerden beri bilinir. Bugün üstübeç üç gruba ayrılmaktadır. Bazık kurşun karbonatın formülü 2 PbCO3. PbO(OH)2 şeklinde olup en eski üstübeçtir. Toz veya pasta halinde pazarlanır. Bazİk kurşun sülfatın formülü 2Pb SO4. PbO olup, 1876'dan beri ticari olarak üretilir, fakat şu anda ikinci derecede önemlidir. Bir de silisyum oksid ve kurşun oksid ihtiva eden üstübeç vardır. Bu evlerin haricî boyalarında kullanılır. Bir diğer tipinde ise kurşun silikat vardır ki bununla metaller boyanır.

Üstübeçin çok temiz bir beyaz rengi ve örtme gücü vardır. Ayrıca boyanın hızla kurumasına sebep olur. Bu gün kurşundan elde edilen üstübeçin yerini çinko üstübeci almıştır. Kurşun bileşikleri zehirli olduğundan yasaklanmıştır. Buna rağmen kurşun üstübeci halen kıymetlı bir pigment olarak kabul edilmektedir.

Çinko üstübeci çinko oksidden (ZnO) ibarettir. Beyazlığı esas üstübeç gibi olduğu halde örtme gücü onun kadar değildir. Dış tesirlere de dayanıklığı daha azdır. Buna karşılık kurşun üstübeci gibi hidrojen sülfürden etkilenmez.

Çinko üstübeci aynı zamanda tuval yapımında da kullanılır.

Gülsuyu ile karıştırıp gece yanığı tedevisinde kullanılabilir.

Kurşun mineralleri
Karbonat mineralleri

Üstübeç