Berlin, Almanya'nın başkenti ve en büyük şehridir, aynı zamanda bir eyalettir.

II. Dünya Savaşı öncesinde 4,3 milyon kişinin yaşadığı şehirde 2021 itibarıyla 3.655 milyon kişi yaşamaktadır. Berlin, Kuzey Almanya'da, Spree ve Havel nehirlerinin arasındaki kumluk bölgeye kuruludur. Şehir 1961'den 1990'a kadar, "Utanç Duvarı" olarak da bilinen Berlin Duvarı tarafından Doğu ve Batı Berlin olarak ikiye bölünmüştür.

Birleşme sonrasında kent, bilim ve kültür için küresel bir merkez haline geldi.

Tarihçe

Kentin ortasından akan Spree Nehrinin, iki kıyısında, Cölln ve Berlin adlı iki balıkçı köyü iken ilk kez 1307 yılında birleşti. Brandenburg'un (daha sonra ise Prusya'nın) başkentliğini yapan Berlin, 18. yüzyıla kadar önem arz eden bir şehir değildi. Ancak Prusya'nın güçlenmesi sürecinde öncelikle Kuzey Almanya'nın ve sonrasında da Avrupa'nın siyasi, ekonomik ve kültürel anlamda önemli merkezlerinden biri haline geldi. 1871 yılında kurulan Alman İmparatorluğu'na başkentlik yapan Berlin, 1933 yılından itibaren Nazi Almanyası'nın da başkentiydi. II. Dünya Savaşı'nda harabeye döndü, müttefik devletler tarafından işgal edildi.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra şehir dört sektöre bölündü ve tüm Almanya'da olduğu gibi Berlin de ABD, Birleşik Krallık, Fransa ve SSCB'nin kontrolüne girdi. Batılı ülkelerle Sovyetler Birliği arasında hızla gelişen siyasi farklılık ülkeyi olduğu gibi kenti de doğu ve batı olmak üzere ikiye böldü. 12 Ağustos 1961 tarihinde Berlin Duvarı'nın yapımına başlandı ve Berlinlilerin doğudan batıya geçişi en katı yöntemlerle engellendi. Zamanın imparatorluk merkezi Mitte ile birlikte, Berlin'i inşa eden mimar Karl Friedrich Schinkel'in tasarladığı binalar, büyükelçilikler, saraylar, müzeler tamamen kentin doğu kesiminde kaldı. Türkiye'den kaçak yollarla getirilen Bergama Sunağı'nın sergilendiği dünyanın en önemli müzelerinden biri olan Bergama Müzesi, Cölln ile Berlin'i birleştiren anlaşmanın yapıldığı St. Nicholas Kilisesi de tıpkı diğer önemli yapılar gibi Doğu Berlin'de kaldı.

1989'da duvarın yıkılması ve 3 Ekim 1990'da iki Almanya'nın resmen birleşmesiyle Berlin eyalet şehir olarak eski bütünlüğüne kavuştu ve birleşik Almanya Federal Cumhuriyeti'nin başkenti oldu.

Şehrin kuruluşu ve Ortaçağ

Cölln şehri (çift kent Berlin-Cölln Spree adasında) ilk defa 1237'de resmi olarak kayıtlara geçti ve 1244'te ilk defa Berlin adında anıldı. Berlin, Spree nehrinin kuzey kısmında yer alıyordu. 1307'de iki şehirde beraber kullandıkları bir belediye binasına sahip oldular. Berlin'in adının armasındaki ayı (Almanca: Bär) ile ilgisi yoktur. Daha çok Slav dilinden gelen Berl kelimesinden olduğu düşünülüyor. Berl Slav dilinde Bataklık anlamına geliyor. Spandau ve Köpenick, Berlin'den önce kuruldu. Berlin şehri tarihin geçen kısmında 1157'de Mark Brandenburg'a ait oldu.

1415'te I. Friedrich Mark Brandenburg'un elektörü oldu ve 1440'a kadar da elektör olarak kaldı. Hohenzollern Hanedanı Berlin'e 1918'e kadar hükümdarlık etti.

Yeniçağ'ın başlarında Berlin

Otuz Yıl Savaşları 1618'den 1648'e kadar sürdüğü sırada belki en çok Berlin'i vurdu. Evlerin üçte biri hasar gördü ve nüfusun yarısı azaldı. Friedrich Wilhelm 1640'ta hükümdarlığı babasından aldı ve Berlin'e Avrupa'nın çeşitli yerlerinden insanları davet etti. Dinlere karşı da hoşgörülüydü kendisi. 1671'de 50 tane Yahudi ailesine Berlin'e Avusturya'dan taşınma izini verildi. 1685'te Friedrich Wilhelm Fransız Huguenotları Mark Brandenburg'a davet etti. 15.000'nin üzerinde gelen Huguenotların 6000'ini Berlin'e yerleşti. 1700'de Berlin'in nüfusunun yüzde 20'si Fransızlardan oluşuyordu. Huguenotların Berlinlilere kültürel etkisi yoğundu. Ayrıca Bohemya, Polonya ve Salzburg'danda çok göçmen Berlin'e geldi.

Prusya ve Almanya İmparatorluğu

1871'de Berlin Almanya İmparatorluğunun başkenti oldu ve 1701'de Birinci Friedrich'in taçı Berlin'de takıldığı için Prusya'nın başkenti oldu. 1 Ocak 1710'da Berlin, Cölln, Friedrichswerder, Dorotheenstadt ve Friedrichstadt birleşip bir şehir oldu. 1861'de Wedding, Moabit, Tempelhof, Schöneberg ve Spandau da Berlin ile birleşti.

Weimar Cumhuriyeti ve Nazi Almanyası

I. Dünya Savaşı'ndan sonra 1918'de Berlin'de Weimar Cumhuriyeti kuruldu. 1920'de komşu şehirlerle ve belediyelerle Berlin yeniden birleşince başkentin nüfusu 4 milyon oldu.

Nazi Partisi iktidara gelince 1933'te Berlin Nazi Almanyası'nın başkenti oldu. Naziler 1936'da Berlin'de yapılan Olimpiyat Oyunlarını da propaganda için kullandı. Sonrasında Adolf Hitler ve mimar Albert Speer Berlin'in yapısını değiştirip dev yapıların Roma stilinde yapılmasına karar verdi.

Naziler Berlinli Yahudileri toplumdan soyutlayıp toplama kamplarına gönderdi, birkaç yıl sonra da katlettiler. 1933'te başkentte 160.000 Yahudi yaşıyordu. 1938'de Kristal Gece olarak bilinen geceden sonra Yahudilere yapılan saldırı ve tacizler artarak devam etti. II. Dünya Savaşı'nda Berlin yoğun bombardımana tutuldu ve Berlin'deki evler ve yapılar hasar görüp yıkıldı. Eğer Hitler savaşı kazansaydı Berlin'i Büyük Alman İmparatorluğu'nun başkenti yapmayı ve adını Germania olarak değiştirmeyi planlıyordu.

Şehrin bölünüşü ve birleşimi

Berlin Kızıl Ordu tarafından ele geçirilince, kent 8 Mayıs 1945'te kapitülasyona uğradı. Londra Antlaşmasına göre de bütün Almanya 4 sektöre bölünecekti. Bunun yanı sıra Berlin'in de 4 sektöre bölünmesi kararlaştırıldı. Batılı Müttefikler (ABD, Fransa ve Birleşik Krallık) şehrin batısını işgal ederken Sovyetler de kentin doğusunda söz sahibi oldular.

Batılı Müttefiklerinin ve Sovyetlerin ideolojileri pek uyuşmadığından, Sovyetler 1948/49'da Batı-Berlin'ne ekonomik ambargo uygulamaya başladı. Bundan yılmayan Batılı Müttefikler Batı Berlin'e havadan destek vermeye başladı (Luftbrücke).

Almanya Federal Cumhuriyeti'nin Almanya'nın batısında kurulması üzerine Almanya'nın doğusunda Doğu Almanya(DDR) 1949'da ilan edildi, böylece Soğuk Savaşın etkisi Berlin'e de yansıdı. Federal Cumhuriyeti başkentini Bonn olarak ilan edince, Doğu Almanlar Doğu-Berlin'i başkent ilan etti. Batı ve Doğu arasındaki ayrılık daha da büyüdü ve 13 Ağustos 1961 Berlin Duvarı'nın yapılmaya başlamasıyla bu ayrılık en yüksek düzeye ulaştı.

Batı Berlin de facto Almanya Federal Cumhuriyetine aitti ve bu yüzden Batı Berlin'e özel haklar tanındı. Doğu Berlin de Demokratik Almanya Cumhuriyeti'nin bir parçasıydı. Berlin'in doğusu ve batısı tamamen birbirinden ayrıydı. Geçişler sadece belirli kontrol noktalarından olabilirdi. Almanya Demokratik Cumhuriyetin'den Berlin'in batısına geçiş tamamen yasaktı ve sınır bölgelerine keskin nişancılar konulmuştu.

1989'da Berlin Duvarı yıkıldı ve iki ülke Almanya Federal Cumhuriyeti adı altında tekrar birleşti. Bir süre sonra Berlin, Birleşik Almanya'nın başkenti oldu. 1991'de verilen kararla başkent Bonn'daki bakanlıkların, yasama ve yönetim birimlerinin büyük bir kısmının Berlin'e taşınması kararlaştırıldı. Hükûmet ve Federal Meclis 1 Eylül 1999 tarihinde Berlin'de işine başladı.

Coğrafya

Berlin'in doğudan-batıya uzunluğu 45 km'dir ve güneyden kuzeye ise 38 km'dir. Şehrin yüzölçümü 892 km²'yi bulur. Berlin eyaleti, tek komşusu Brandenburg eyaletiyle çevrilidir. Polonya sınırına sadece 70 km uzaklıktadır.

Berlin'in coğrafi oluşumu buzul çağının etkisiyle belirlenmiştir. Almanya'nın başkenti, Teltow ve Barnim yaylaları arasında kalır. 20 bin yıl önce Berlin'in etrafı dev buzullarla çevriliydi, bunların 18 bin yıl önce erimesiyle Berlin'in coğrafyası oluşmuştur.

Berlin'den iki önemli ırmak geçmektedir. Bunlar Spree ve Havel'dir. Spree ırmağı doğudan batıya doğru akmaktadır. Irmak daha sonra, batıdaki Spandau ilçesindeki Havel ırmağıyla birleşir. Havel ırmağı ise güneyden kuzeye Tegeler See ve Großer Wannsee göllerinden geçerek akar.

Berlin'deki en yüksek doğal tepe Großer Müggelberg'dir (115,4 m). Bu tepe Treptow-Köpenick ilçesindedir. Geriye kalan iki tepe II. Dünya Savaşından kalan hafriyat ya da çöplerle oluşmuş tepelerdir. Teufelsberg (114,7 m) Charlottenburg-Wilmersdorf ilçesinde yer alır. Ahrensfelder Berge (112,1 m) ise Marzahn-Hellersdorf ilçesindedir.

İlçeleri

10 Haziran 1998 tarihinde çıkan yasa ile birlikte ilçe sayısı 23 olan Berlin, tasarruf ve yönetilebilirliği kolaylaştırmak amacıyla 12 idari bölgeye ayrılmıştır. 1 Ocak 2001 tarihinden itibaren uygulama şu şekildedir:

Komşu belediyeler ve şehirler

 Landkreis Barnim: Wandlitz, Panketal, Ahrensfelde,
 Landkreis Märkisch-Oderland: Hoppegarten, Neuenhagen bei Berlin,
 Landkreis Oder-Spree: Schöneiche bei Berlin, Woltersdorf, Erkner (şehir), Gosen-Neu Zittau,
 Landkreis Dahme-Spreewald: Königs Wusterhausen (şehir), Zeuthen, Eichwalde, Schulzendorf, Schönefeld,
 Landkreis Teltow-Fläming: Blankenfelde-Mahlow, Großbeeren,
 Landkreis Potsdam-Mittelmark: Teltow (şehir), Kleinmachnow, Stahnsdorf,
 Potsdam (Brandenburg eyaletinin başkenti),
 Landkreis Havelland: Dallgow-Döberitz, Falkensee (şehir), Schönwalde-Glien,
 Landkreis Oberhavel: Hennigsdorf (şehir), Hohen Neuendorf (şehir), Mühlenbecker Land, Glienicke/Nordbahn.

İklim

Şehirde senelik ortalama sıcaklık 8,9 derecedir. Ortalama Yıllık Yağış Toplamı 581 mm'dır. En sıcak aylar ise Temmuz ve Ağustos aylarıdır ortalama 18,5 ve 17,7 derece ile. En soğuk aylar ise Ocak ve Şubat ayları ortalama -0,6 ve -0,3 derece ile. En çok yağış Temmuz ayında olur 70 mm ile ve an az yağış ise Mart ayında 31 mm ile.

Nüfus

Berlin'in toplam nüfusu 3,6 milyondur ve böylece Almanya'nın en kalabalık şehridir. 17. yüzyıla kadar Berlin yöresinde çok az insan yaşıyordu ve 30 Yıl Savaşları sayesinde de bu nüfus yarı yarıya inmişti. 1640 yılında hükümdarlığı babasından alan Friedrich Wilhelm Fransa'dan Berlin'e ve yöresine çok sayıda Huguenot yerleştirmiştir. Böylece 1648'de 6 bin nüfuslu olan şehirde 1709 yılında nüfus 57 bine çıkmıştır. 1875'te şehrin nüfusu bir milyonu aşmıştır.

1920'de Berlin'in etrafındaki şehir ve belediyelerle birleşmesi sonucu bu sayı neredeyse 4 milyona ulaştı. II. Dünya Savaşı sonucu bu sayı düştü ve şehrin nüfusu bundan sonra 3,1 veya 3,6 milyon arasında hep aynı düzeyde kaldı.

Berlin her zaman göçe uğramış olan bir şehirdir. 17. yüzyılda Huguenotlar Berlin'e yerleşti. 19. yüzyılın ortasından sonra pek çok Slav Berlin'e göç etti. II. Dünya Savaşı'ndan sonra Güney Avrupa'dan ve Türkiye'den göç olmuştur. Doğu Berlin'de ise Vietnamlılar Doğu Almanya'nın konuk işçileri olarak buraya göç etti. 1980'lerde Alman asıllı Ruslar Berlin'e gelmeye başladı.

Etnik gruplar

Berlin, etnik olarak dünyanın en kozmopolit şehirlerinden biridir. Berlin'da yaklaşık 200 farklı dil konuşulmaktadır. Şu an Berlin'de yaklaşık 200.000 civarında Türk yaşamaktadır. Bu, Türkiye dışında yaşayan en kalabalık Türk, aynı zamanda Berlin'deki en kalabalık yabancı nüfusunu oluşturur. Berlin'de en yoğun Türk nüfusu Kreuzberg semtinde ('Kroytsberg' diye okunur) bulunmaktadır. 149.884 nüfusa sahip Kreuzberg'de yaklaşık 50 bin yabancı kökenli yaşamaktadır.

Din
Berlin'in 3,4 milyon nüfusunun yüzde 59'u ateist veya agnostik, yüzde 22,3'ü Protestan, yüzde 9,1'i Katolik, yüzde 6,2'si Müslüman, yüzde 2,7'si diğer Hristiyan ve yüzde 0,6'si diğer dinlere mensuptur (2010).
Berlin'de yaşayan Müslümanların çoğu Türk'tür.

Berlin'de 11 sinagog, 76 cami ve 2 Budist tapınağı var.

Ekonomi

2021 senesinde Berlin eyaleti'nin gayri safi yurt içi hasıla'sı 163 milyar Euro'du. Bu Berlin eyaleti için yüzde 5 bir büyüme. 2020, Brandenburg eyaletinde ise bu rakam 73 milyar Euro'du.

Berlin eyalet ticarethanelerinin yüzde 85'i hizmet sektöründe bulunuyor. Hizmet sektörü şehir için en önemli hizmetlerden biri, çünkü nüfusun yüzde 45'i (800.000 çalışanlar) bu branş'da çalışıyor (2020).

Berlin'in geleceği için bilim, teknik, teknoloji ve bilgisayar gibi branşların gelişmeleri için çalışılacak. Eyalet'in öbür Almanya'nin eyaletlerine göre çok yüksek bir işsizlik sayısı var.

2018 senesinin Eylül ayında işsizlik oranı yüzde 7,9'ydi.

Medya

Berlin eyaleti'nin medyası hem Berlin bölgesine hem Almanya'nın geneline yayın yapar. MTV Germany, Nick, Sat.1, Welt, Tv.Berlin ve rbb gibi birçok televizyon istasyonunun stüdyoları Berlin'dedir. Ayrıca birçok radyo kanalı da vardır. Bunların arasında DeutschlandRadio, KissFM ve Türkçe yayın yapan MetropolFM de bulunur. Berlin'in başkent olmasıyla ARD, ZDF ya da RTL gibi ulusal kanalların, Berlin'de stüdyoları açılmıştır.

Almanya'da en çok gazete Berlin'de yayımlanıyor. Bunların en tanınları arasında Der Tagesspiegel, Berliner Zeitung ve Berliner Morgenpost yer alır. Ayrıca, B.Z., Bild Berlin ve Berliner Kurier gibi sadece Berlin için yayım yapan gazeteler de vardır.

Ticaret

IFA Berlin Almanya'nın en eski endüstriyel sergilerinden biridir. 2005 yılından beri Eylül ayında tekrarlanan yıllık bir olay oldu.

Tarihi boyunca, sergide ilk kez çok sayıda dünya yeniliği görüldü. IFA, 2015 yılı itibarıyla "Avrupa'nın en büyük teknoloji gösterisi" dir. IFA 2018'e 245.000 ziyaretçi ve 1.814 katılımcı katıldı.

Europa-Center Charlottenburg-Wilmersdorf'un Charlottenburg semtinde bulunan alişveriş ve iş merkezi kompleksidir. Kompleks'ten ayrıca üzerinde Mercedes amblemi bulunan küçük bir gökdelen yükseliyor.

Friedrichstraße, Berlin'in merkezindeki başlıca kültür ve alışveriş caddelerinden biridir.

Ulaşım
Berlin Brandenburg Havalimanı (Flughafen Berlin-Brandenburg "Willy Brandt"), Berlin şehrinin güneydoğusunda Brandenburg sınırındaki uluslararası havalimanı. Havalimanının tüm işlevleriyle 31 Ekim 2020'de devreye girmiştir.

Berlin Merkez Tren İstasyonu (Berlin Hauptbahnhof), Almanya'nın başkenti Berlin'de bulunan bir tren istasyonudur. İstasyon 26 Mayıs 2006 tarihinde açılmış olup tarihi Lehrter Bahnhof arazisinde yer almaktadır.

A10 Otoyolu (Bundesautobahn 10), Almanya'nın otoyollarından biridir. Otoyol, 196 km uzunluğunda olup başkent Berlin'i çevrelemektedir ve Avrupa'nın en uzun çevre yoludur.

Berlin S-Bahn banliyölara ulaşımı sağlayan S-Bahn adında bir demiryolu sistemi. Toplam 340 kilometre uzunluğunda bir ray sisteminde hizmet veren Berlin S-Bahn'ın toplam 15 hattı ve Berlin içinde 168 tane durağı bulunuyor (2021). 36 durak Brandenburg eyaletinde bulunuyor. Berlin S-Bahn'ın işletmecisi Deutsche Bahn AG.

Berlin U-Bahn, Almanya'nın başkenti Berlin'deki hızlı bir metrodur ve şehrin toplu ulaşım sisteminin önemli bir parçasıdır. 1902'de açılan metro ağı, %80'i yer altında olan 155 kilometrelik demir yolu uzunluğuyla, 9 ayrı hatta 175 istasyona hizmet vermektedir. Ağın tamamı, genellikle BVG olarak bilinen Berliner Verkehrsbetriebe tarafından korunmakta ve işletilmektedir.

Berlin tramvay hattı, Almanya'nın başkenti Berlin'de bulunan bir tramvay hattıdır. Sistem 190 km uzunlukta olup 22 hat ve 803 durağa sahiptir. Berlin tramvayı 1865 yılında açılmış ve 1895 yılında elektriklendirilmiş olup Melbourne ve Sankt Petersburg tramvaylarından sonra dünyanın üçüncü büyük tramvay hattıdır.

Yönetim

Başkent

1991'de Almanya Federal Meclisi'nin birleşmesinden sonra yaptığı ilk oturumda Berlin'in başkent olması ve hükûmet ile Almanya Federal Meclisi'nin bundan böyle Berlin'de olması kararlaştırıldı. 1994'ten beri Almanya'nın Cumhurbaşkanı da Berlin'de bulunmaktadır ve 1999'da hükûmetin de çoğu eski başkent Bonn'dan Berlin'e taşındı. Ancak bakanlıkların bir kısmı hâlâ Bonn'da ya da Almanya'nın diğer şehirlerindedir.

Berlin eyaleti

Berlin 3 Ekim 1990'dan sonra Almanya Federal Cumhuriyeti'nin Doğu Almanya ve Batı Almanya'nın birleşmesiyle oluşan tek eyalet oldu. 1 Ocak 2001 yılından itibaren mali ve bürokratik anlamda tasarruf için Berlin'deki 23 ilçeden bazıları birleştirilerek bu sayı 12'ye indirildi. Berlin eyalet parlamentosunda şu an SPD, CDU, Die Linke, Birlik 90/Yeşiller ve Piraten (Korsanlar) partilerinin senatörleri ve bağımsız vekiller mevcuttur. SPD ile CDU partileri Kasım 2011'den bu yana Berlin koalisyon hükûmetini oluşturmaktadır. Berlin'in Yürütme'si Berlin Senatosu'ndadır ve belediye başkanının (Michael Müller, SPD) yanı sıra on senatörden oluşur. Berlin belediye başkanı aynı zamanda Berlin Eyaleti'nin de en üst düzeydeki resmi temsilcisidir.

Berlin eyaletinin 2006 bütçesi 20,5 milyar Euro'ydu. Bu bütçede 3,2 milyar € diğer eyaletlerden alınan yardımlardı (Länderfinanzausgleich). Berlin, yıllık bütçesi için 1,8 milyar € kredi aldı. Şehrin 61 milyar € borcu var ve her yıl bu borca 2,4 milyar € ekleniyor.

İlk defa başkent 2007 senesinde 80 milyon Euro kâr yapabildi. Böylece Berlin eyaleti ilk defa daha çok para aldı daha çok para sarfetmekdense. Bu kâr hemen borçların bir kısmını kapatmak için harcandı. Finanzsenatörü Thilo Sarrazin'e göre bu kâr daha çok vergilerin daha düzenli ve daha doğru alınmasından kaynaklandı. Çünkü Berlin eyaleti önceki seneye nazaran yüzde on daha çok vergi almıştı. 2008 ve 2009 senesindede Berlin eyaleti'nin daha çok kâr yapacağı tahmin ediliyor.

Bayrak ve arma

Berlin eyaleti'nin sembolü bir ayıdır (Berliner Bär). Arma gri ya da beyaz renktedir ve üzerinde bir siyah ayı vardır. Bu ayının dili ve tırnakları kırmızıdır. Bu armanın üzerinde beş ağaç yaprağından oluşan altın bir taç yer alır. Taç aynı zamanda bir kale olarak da algılanabilmektedir. Bu kalenin kapısı armanın tam ortasındadır. Berlin ayısının neden Berlin'in simgesi olduğunu açıklayabilecek kayıt veya belge yoktur. Ama onun yerine birçok kuram vardır. Bunlardan biri Berlin'lilerin Mark Brandenburg'un kurucusu ''Albrecht der Bär'in (Albrecht ayısı) takma adı Bär'den (ayı) simge olarak aldıkları. Diğer kuram ise Berlin'in adından geldiği yönündedir (Ber(lin) = Bär). Ayı ilk defa 1280'de bir mühürde görülmektedir. Yüzyıllar boyu Berlin ayısı kenti işaret eden mühürlerde, armalarda ve bayraklarda yerini Prusya ve Brandenburg'un kartalı ile paylaşmak zorunda kaldı. İlk defa 20. yüzyılda ayı tek başına mühürlerde, armalarda ve bayraklarda yer aldı.

Berlin eyaletinin bayrağında da bir ayı vardır. Böylece, Berliner Bär beyaz zemin üzerindedir, alttan ve üstten birer kırmızı çizgi geçer. Çok az değişime uğrayan bu bayrak ilk kez 1911'de kullanıldı ve ilk kez 1913'te Rotes Rathaus'ta dalgalandı. Daha önceden Berlin için siyah-kırmızı-beyaz renkli bir bayrak kullanılıyordu. Bu bayrak, Alman İmparatorluğu'nun bayrağına çok benzediğinden ve yanıltıcı olduğundan daha sonra Berlin ayısı bayrağı ile değiştirildi.

Eyalet sembolü ise bir gri armanın üzerinde olan bir ayı. Bu armada taç yoktur, sadece üç renk kullanılmaktadır. Berlin içişleri ve spor senatosu tarafından kullanılmaktadır ve belirli kişilerin, şirketlerin ve yüksek dairelerin Berlin'e ait olduklarını gösterir. Berlin'in ilçelerinde de kendilerine ait armalar vardır. Bu armalarda Berlin'e ait olduklarını gösteren bir kale vardır.

Kardeş şehirler

Berlin'in toplam 18 tane kardeş şehir var
 1967:
 1987:
 1988:
 1989:
 1990:
 1991:
 1991:
 1992:
 1993:
 1993:
 1993:
 1994:
 1994:
 1994:
 1995:
 2000:
 2000:
 2006:

Eğitim

 Berlin Humboldt Üniversitesi
 Berlin Özgür Üniversitesi
 Berlin Sanat Üniversitesi
 Berlin Teknik Üniversitesi
 Berlin Eyalet Kütüphanesi
 Alice Salomon Hochschule Berlin (ASH)
 Berliner Hochschule für Technik (BHT)
 Hochschule für Technik und Wirtschaft Berlin (HTW)
 Hochschule für Wirtschaft und Recht Berlin (HWR)
 European School of Management and Technology

Kültür

Müzeler Adası, Kültür Forumu ve Dahlem'deki müze ve koleksiyonlar dünya çapında önem taşıyor. Berlin, sanat alanında da dünyanın en önemli şehirleri arasında. Üç opera, filarmoni, birçok tiyatro, konser salonu ve kütüphanenin yanı sıra; Berlin Film Festivali, festival haftaları ve tiyatro günleri, tüm sanatseverleri Berlin'e çekiyor.

Mimarlık

Berlin, Almanya'nın sadece siyasi değil, aynı zamanda da kültür başkentidir. Berlin'de birçok müze bulunmaktadır. Özellikle kentin doğusunda yer alan Müzeler Adası (Museumsinsel) içinde Pergamon (Bergama) Müzesi de dahil, birçok müzeyi barındırmaktadır. Ayrıca kentte çok sayıda sanat galerileri, tiyatrolar vardır. Şehir turizminde ziyaretçi açısından Berlin ön sıralarda yer alır. Sadece günübirlik turist sayısı yılda 100 binin üzerindedir. Başlıca müzeleri ve turistik yerleri:

 Brandenburg Kapısı
 Berlin Zoolojik Bahçesi
 Potsdamer Platz
 Berliner Fernsehturm; (Televizyon kulesi)
 Schloss Bellevue; Bellevue Sarayı (aynı zamanda Cumhurbaşkanlığı Sarayı'dır)
 Siegessäule; Zafer Sütunu
 Madame Tussauds Müzesi; Ünlülerin balmumundan yapılma heykellerinin sergilendiği müzenin Berlin şubesi
 Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche; Yıkık Kilise (savaşta zarar görmüş anıt kilise)
 Funkturm; Radyo/TV verici kulesi
 Brandenburger Tor; Brandenburg Kapısı
 Reichstag/Bundestag; İmparatorluk Meclisi / Federal Meclis
 Gendarmenmarkt; Jandarmalar Meydanı
 Checkpoint Charlie Mauer Museum; Berlin duvarı ve Checkpoint Charlie sınır kapısı ilgili tarih müzesi
 Berliner Dom; Berlin Katedrali
 East Side Gallery; Barış Anıtı, Berlin Duvarı'nın günümüze dek yıkılmamış en uzun parçasıdır.
 Holocaust-Mahnmal; Holokost (Yahudi Soykırımı) Anıtı
 KaDeWe (Kaufhaus des Westens); lüks alışveriş merkezi
 Sony Center
 Schloss Charlottenburg; Charlottenburg Sarayı
 Berliner Rathaus (1991'dan önce Rotes Rathaus); belediye sarayı
 Bundeskanzleramt; Başbakanlık
 Neue Synagoge Berlin; Yeni Sinagog (Almanya'nın en büyük sinagoğudur)
 Tiergarten; kentin en büyük parkı ve mesire yeri
 Berlin Modernizm Konutları
 Potsdam ve Berlin'deki Bahçe ve Saraylar

Müzeler

 Jüdisches Museum; Yahudi Müzesi
 Museum für Kommunikation; iletişim müzesi
 Museum für Naturkunde; Doğa Tarihi Müzesi
 Filmmuseum Berlin; Film ve sinema tarihi ile ilgili müze
 Pergamon Museum; Bergama Arkeoloji Müzesi (Ünlü Bergama tapınağı buradadır.)
 Alte Nationalgalerie; Eski Ulusal Müze (sanat müzesi)
 Bode Museum
 Deutsches Technikmuseum; Alman Teknoloji Müzesi

Tiyatrolar ve opera

 Staatsoper
 Deutsches Theater
 Admiralspalast
 Berliner Ensemble
 Friedrichstadt-Palast
 Maxim-Gorki-Theater
 Theater des Westens
 Theater und Komödie am Kurfürstendamm
 Deutsche Oper
 Komische Oper
 Renaissance Theater

Spor

 1. FC Union Berlin
 Hertha Berlin
 ALBA Berlin
 Füchse Berlin
 Eisbären Berlin
 Berlin Recycling Volleys
 Mercedes-Benz Arena (Berlin)
 Stadion an der Alten Försterei
 Berlin Olimpiyat Stadyumu, 1936 Olimpiyat Oyunları'na ev sahipliği yapmıştır.

Bilim

 Max Planck Topluluğu
 International Mathematical Union
 Robert Koch-Institut
 Max-Delbrück-Centrum für Molekulare Medizin
 Zuse Institut Berlin
 Fritz-Haber-Institut
 TU9 German Universities of Technology e. V.
 Leibniz-Gemeinschaft
 Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Berlin.de
 Berlin Stadt-Panoramen   - Berlin Panoramik Fotoğraflar

Hansa Birliği üyeleri

Berlin


Vodeni centar Deodoro je olimpijski vodeni centar u istoimenoj gradskoj četvrti Rio de Janeira. U njemu su održana plivačka natjecanja modernog petoboja na Olimpijskim igrama 2016. održanima u Rio de Janeiru.

Izgrađen je za Panameričke igre 2007. kad su se u njemu održavala natjecanja u plivanju i vaterpolu.

Za potrebe Olimpijskih igara centar je proširen i obnovljen, u što je uloženo 4,4 milijuna brazilskih reala.

U ožujku 2016. tu je bio održano izlučno natjecanje u plivanju i modernom petoboju za plasman na Olimpijske igre.

Izvori

Borilišta OI 2016.
Športski objekti u Rio de Janeiru

Vodeni centar Deodoro


Rom veya Rum, şeker kamışı, şeker kamışı suyu, melası ve damıtılmasından arta kalan vinas, su ile karıştırılarak oluşturulan damıtılmış içkidir. Kuru üzüm de kullanılır. Şıra 48 saat ile 5 gün arası bir süre mayalandıktan sonra damıtılır. Meşe fıçılarda eskitilip süzüldükten sonra içmeye hazır hale gelir. Şeker kamışı üretilen yerlerde yaygınca üretimi yapılmaktadır. Alkol derecesi en az %37,5 olduğu için yüksek alkollü bir içkidir.

Orta Amerika, Latin Amerika ve Karayip Adalarında üretimi ve tüketimi yaygındır. Light rom sınıfından Havana Club ve Bacardi en bilinen çeşididir.

İngilizce konuşulan bölgeler, daha dolgun bir tada sahip daha koyu romlarla bilinir. Fransızca konuşulan bölgeler en çok tarımsal romları (rhum agricole) ile tanınır. Eskiden İspanyol İmparatorluğu'nun bir parçası olan bölgeler, geleneksel olarak oldukça yumuşak bir tada sahip "añejo" romları üretir.

Cachaça, Brezilya'da üretilen roma benzer bir içkidir.  Amerika Birleşik Devletleri de dahil olmak üzere bazı ülkeler cachaça'yı bir tür rom olarak sınıflandırır.  Panama'dan Seco Herrerano da roma benzer bir içkidir. Charanda, aguardiente de Amerika kıtasında benzer içkidir. Avrupa'da, Çek Cumhuriyeti'nde ve Slovakya'da şeker pancarından yapılan benzer bir içki Tuzemák olarak bilinir.

Tarihi
Şeker kamışı suyundan fermente edilebilir içeceklerin ilk olarak eski Hindistan veya Çin'de yapıldığına inanılmaktadır. Marco Polo, 14. yüzyılda modern İran bölgesinde kendisine muamele edilen "çok iyi şeker şarabı" hakkında da yazıyor.

İlk kez, 17. yüzyılda Karayipler'deki kamış tarlalarında fermantasyon yoluyla rom yapıldı. Tarladaki köleler, şeker üretiminin bir yan ürünü olan melasın fermente edilerek alkole dönüştüğünü ilk kez keşfettiler.  Bu alkollü yan ürünün damıtılması konsantre edildi ve safsızlıkların giderilmesine yardımcı olarak ilk gerçek rom elde edildi.  Bazıları romun ilk olarak Barbados'ta yapıldığına inanıyor.   Erken Karayip romu, yüksek kalitesiyle ünlü değildi.

Koloni Kuzey Amerika
Karayipler'de rom üretiminin gelişmesinden sonra, içeceğin popülaritesi sömürge Amerika'ya yayıldı. Rom, ismi 1654'te yaygın olarak kullanılıyordu. İçki talebini karşılamak için, kolonilerdeki ilk rom damıtma fabrikası 1664'te bugünkü Staten Island topraklarında açıldı. Boston, Massachusetts'te böyle bir fabrika üç yıl sonra ortaya çıktı.  Rum üretimi, sömürge New England'daki en büyük ve en müreffeh endüstri haline geldi.  Burada üretilen rom çok popülerdi ve hatta 18. yüzyılda dünyanın en iyisi olarak kabul edildi. Rhode Island romu, altınla birlikte bir süre Avrupa'da karşılıklı yerleşimler için kullanıldı.  Amerikan Bağımsızlık Savaşı öncesinde Amerikan kolonilerinde Rum tüketiminin her erkek, kadın ve çocuk için yılda 13,5 litre rom ürettiği tahmin ediliyordu.

Rom üretimi için melas talebini karşılamak için 17. ve 18. yüzyıllarda Avrupa'da şeker talebi arttı, Karayipler'de şeker tarlalarında çalışmak için emek gerekiyordu. Bu ihtiyacı karşılamak için Afrika, Karayipler ve Amerikan kolonileri arasında üçlü bir değişim düzenlendi.

Köle, melas ve romun satışı büyük kazançlar getirdi ve 1764'te İngiliz Parlamentosu tarafından Şeker Yasası'nın kabul edilmesinin neden olduğu ticari ilişkilerin kopması Amerikan Devrimi'nin nedenlerinden biri oldu.

Romların popülaritesi Amerika'nın bağımsızlığından bu yana azalmadı.  Özellikle George Washington, 1789'daki açılış için bir varil Barbados romu getirmeyi talep etti.  Sonuç olarak, Britanya Batı Hint Adaları'nda rom üretimi ve satışına getirilen kısıtlamalar ve Amerikan viskisi üretiminin gelişmesi, romun popülaritesinin azalmasına neden oldu.

Deniz romu
Rumların korsan gemisi ve korsanlıkla ilişkisi, İngiliz korsanlarının değerli malları alıp satmasıyla başladı.  Bazıları, roma karşı devam eden bir düşkünlükle korsan oldular. Rom'un Kraliyet Donanması ile ilişkisi, Kraliyet Donanması filosunun Jamaika adasını ele geçirmesiyle 1655'te başladı.

Donanma romu aslen Batı Hint Adaları'nda üretilen romlardan karıştırılmış bir karışımdı.  Başlangıçta 100 derecelik bir güçte sağlandı.

Yeni Zelanda Kraliyet Donanması, denizcilere günlük ücretsiz rom veren son deniz kuvvetiydi.  Kanada Kraliyet Donanması, özel günlerde hala rom rasyonu veriyor.

Koloni Avustralya
Rum, Yeni Güney Galler kolonisinin erken döneminde önemli bir ticaret malı haline geldi.  Romun değeri, koloni nüfusu arasında madeni para olmamasına dayanıyordu. Rum, Rum isyanı olarak bilinen Avustralya hükûmetinin tek askeri olarak ele geçirilmesinde yakından yer aldı.

Asya
Sömürge döneminde ticari şeker üretimi ile birlikte ticari rom üretimi Japon yönetiminde Tayvan'da tanıtıldı. Tayvan alkollü içecek endüstrisinin demokratikleşmesi ve tekelleşmesinden sonra endüstri çeşitlendi.

Türleri
Romu tanımlamak için kullanılan dereceler ve varyasyonlar, bir romun üretildiği yere bağlıdır.  Bu farklılıklara rağmen, çeşitli rom türlerini tanımlamak için aşağıdaki terimler sıklıkla kullanılır:

Kahverengi, siyah veya kırmızı rom gibi renkleriyle de bilinen koyu romlar, altın romlardan bir derece daha koyu sınıflardır. Genellikle karamelize şeker veya melastan yapılırlar.

Aromalı romlara muz, mango, portakal, ananas, hindistancevizi, yıldız meyvesi veya misket limonu gibi meyve aromaları aşılanır.  Bunlar genellikle %40 ABV'den azdır (80 derece).

"Amber" rom olarak da adlandırılan altın romlar, genellikle eskitilmiş orta gövdeli romlardır.  Bunlar koyu renklerini ahşap fıçılarda yaşlanmaktan alırlar. Daha fazla tada sahiptirler ve hafif romdan daha güçlüdürler. Hafif rom ile daha koyu çeşitler arasında orta yol olarak kabul edilebilirler.

Genel olarak "gümüş" veya "beyaz" rom olarak da adlandırılan hafif romlar, genel bir tatlılık dışında çok az tada sahiptir.  Hafif romlar bazen herhangi bir rengi çıkarmak için eskitildikten sonra filtrelenir.

Aşırı korumalı romlar, standart %40 ABV'den (80 derece) çok daha yüksektir ve çoğu %75'e (150 derece) ve %80'e (160 derece) kadar mevcuttur.  İki örnek Bacardi 151 veya Pitorro içkisidir.  Genellikle karışık içeceklerde kullanılırlar.

Premium romlar, konyak ve İskoç viskisi gibi özel bir market kategorisinde yer almaktadır.  Bunlar genellikle özenle üretilmiş ve eskitilmiş romlar satan butik markalardandır.

Baharatlı romlar, tatlarını baharat ve bazen de karamel ilavesiyle elde ederler.  Çoğu daha koyu renklidir ve altın romlara dayanır.

Üretim yöntemi
Çoğu rom şeker kamışından yapılan melastan üretilir. Fermantasyon sürecini başlatmak için temel bileşene maya ve su eklenir.  Bazı rom üreticileri, fermantasyonu yabani mayaların yapmasına izin verirken, çoğu, belirli maya suşlarını kullanır. Önceki fermentasyonlardan elde edilen maya açısından zengin köpük olan Dunder, Jamaika'daki geleneksel maya kaynağıdır. 2-etil-3-metil bütirik asit, etil butirat ve etil heksanoat esterleri gibi fermantasyon ürünleri romun tatlı ve meyvemsiliğine yol açar.

Rom üretiminin diğer tüm yönlerinde olduğu gibi, damıtma için standart bir yöntem kullanılmamaktadır.  Bazı üreticiler saksı imbikleri kullanarak partiler halinde çalışırken, çoğu rom üretimi sütun damıtma kullanılarak yapılır.

Birçok ülke romun en az bir yıl eskitilmesini şart koşuyor.  Bu yaşlandırma, yaygın olarak kullanılmış burbon fıçılarında gerçekleştirilir, ancak diğer ahşap fıçılarda veya paslanmaz çelik tanklarda da yapılabilir.  Yaşlanma süreci romun rengini belirler.  Meşe fıçılarda eskitildiğinde kararır, paslanmaz çelik tanklarda eskitilen rom ise neredeyse renksiz kalır.

Eskitmeden sonra, yapım sürecindeki son adım olan tutarlı bir lezzet sağlamak için rom normal olarak karıştırılır. Karıştırma ve eskitme sırasında kazanılan herhangi bir rengi gidermek için hafif romlar filtrelenebilir.  Koyu romlarda renk için karamel eklenebilir.

Isı ve ışık kullanılarak yapay yaşlandırma ile önemli ölçüde daha kısa zaman aralıklarında eski romun moleküler bileşimini eşleştirmeye yönelik girişimlerde bulunulmuştur.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Rom markaları listesi
 Rom baba
 Rom kokteylleri listesi
 Likörler listesi

Galeri

Şeker

Rom (içki)


Pan-Afrikanizm, sosyo-politik bir görüştür. Amacı dünya çapında, farklı etnisitelerden, tüm Afrikalıların birlik ve beraberliği olan bir ideolojidir.

Pan-Afrikanizm, Henry Sylvester Williams tarafından kıtasal Zenci Afrika kültür ve ülkelerinin birliği olarak tanımlanmıştır. Kavram daha sonraları, Zenci Afrika kökenli tüm insanları, ABD, Karayipler, Latin Amerika ve diğer bölgelere yayılmış tüm siyahi Afrika kökenli insanları kapsayacak şekilde gelişmiş ve genişlemiştir.

Pan-Afrikanizm aslen Afrika kıtasında değil de Karayiplerde, Batı Hint Adaları'nde başlamıştır. Williams terimi 1900 Pan-Afrikan Kongresi ile yaygınlaştımış ve resmileştirmiştir.

Pan-Afrikanizm, tüm Zenci/Afrika kökenli insanların, etinisite, kültür veya milliyetleri gözetilmeksizin, birleşmesini amaçlar. Marcus Garvey, Edward Wilmot Blyden, W.E.B DuBois, Kwame Nkrumah, Fela Kuti, Malcolm X, Steve Biko, Patrice Lumumba, Cheikh Anta Diop, Julius Nyerere, Bob Marley, C.L.R. James ve Abdias do Nascimento ünlü Pan-Afrikanistlerden bazılarıdır. Jamaika'daki Rastafari hareketi, Pan-Afrikanizmden türemiştir.

Pan-Afrikanizm


Aughinish (también llamada en irlandés: Each Inis) es una pequeña isla situada en el norte del condado de Clare, en Irlanda, en la costa sur de la bahía de Galway.

La isla estaba conectada originalmente con el condado de Clare, pero en 1755 se perdió esta unión debido a los efectos de un tsunami producto de un terremoto portugués masivo. A continuación, los británicos construyeron la calzada existente para el Condado de Galway al servicio de sus tropas en la Torre Aughinish en la isla. En la actualidad el acceso a Aughinish, Condado de Clare sigue siendo sólo a través del condado de Galway.

La isla tiene aproximadamente dos millas (3 km) de ancho y una milla (1,6 km) desde el extremo norte al extremo sur y cuenta con unos cincuenta habitantes.

Véase también
 Geografía de Irlanda
 Geografía de Europa

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Referencias

Archipiélagos e islas de la República de Irlanda
Condado de Clare

Aughinish


Jadranka je žensko ime.

Osobe s imenom Jadranka
 Jadranka Brnčić (rođena 1958.), hrvatska spisateljica
 Jadranka Čunčić-Bandov (rođena 1956.), hrvatska dječja književnica i lutkarica
 Jadranka Damjanov (1934. – 2016.), hrvatska književnica
 Jadranka Đokić (rođena 1981.), hrvatska glumica
 Jadranka Elezović (rođena 1948.), hrvatska glumica
 Jadranka Fatur (rođena 1949.), hrvatska akademska slikarica i esejistica
 Jadranka Garin (rođena 1963.), hrvatska pijanistica
 Jadranka Kosor (rođena 1953.), hrvatska političarka
 Jadranka Krajina (rođena 1966.), hrvatska glumica i pjevačica
 Jadranka Matković (rođena 1951.), hrvatska glumica
 Jadranka Pejanović (1979. – 2018.), srpska glumica
 Jadranka Stojaković (1950. – 2016.), bosanska kantautorica

Imena

Jadranka


Muzeul zemstvei, inclus în Registrul monumentelor de arhitectură sub denumirea "Clădirea fostului orfelinat, mai târziu cârmuirea zemstvei Guberniale a Basarabiei", este o clădire istorică amplasată în Chișinău, pe strada Alexei Șciusev 103. Reprezintă un monument de arhitectură și istorie de însemnătate națională, introdus în Registrul monumentelor de istorie și cultură a municipiului Chișinău la inițiativa Academiei de Științe.

Istoric

Ansamblul de clădiri a fost construit pe la mijlocul secolului al XIX-lea. În 1842, Duma urbană a indicat un lot de pământ de 1908 stânjeni pătrați, pe străzile Leova, Buiucani și Meșanskaia, destinat orfelinatului din Chișinău. Primul dintre edificii a fost construit blocul central. Construit într-un parter, a fost ridicat între anii 1854–1857 și inaugurat în 1856. În grădina orfelinatului a fost amenajată prima grădină botanică din oraș. În 1883, toate clădirile care aparțineau Orfelinatului au fost transmise Zemstvei guberniale, organul administrativ al Imperiului Rus. Într-o descriere scurtă a acestora din 1915, ele reprezentau "case din piatră, într-un parter, acoperit cu olane, tavanul și pereții tencuiți, podele din lemn, sobe de tip olandez, din cahle, în ea se află Secția de asigurare, în care sunt șapte odăi cu 11 ferestre". Planul cartierului alcătuit în 1889 de către inginerul Paraschivoglu s-a păstrat până în ziua de azi. Pe atunci, clădirile muzeului găzduiau expozițiile actualului Muzeul de Etnografie și Istorie Naturală. Începând cu 1889, muzeul găzduia expoziții de agricultură și industrie. Unele exponate ale acestor expoziții au fost donate muzeului și au rămas acolo în expunere permanentă.

În 1875, au fost construite două corpuri de casă într-un parter, amplasate la colțurile cartierului, una la colțul mărginit de strada Buiucani (Maria Cibotari) și alta – de strada Meșceanskaia (Sfatul Țării), cu arhitectura identică și simetrică față de blocul central. În 1915 în una din ele, alcătuită din patru încăperi, se afla arhiva și depozitul Zemstvei. Arhitectura fațadelor repetă motivul grupului din trei ferestre, conturate de o arhivoltă comună. Clădirea de la colțul cu strada Sfatul Țării servește azi ca sediu al Agenției de Inspectare și Restaurare a Monumentelor.

Cantina a fost construită la un interval de blocul central, perpendicular străzii M. Cibotari. Ulterior a fost retrasă într-o proprietate separată, la str. Maria Cibotari 7.

În anul 1918, când Basarabia a intrat în componența României Mari, zemstva și-a încetat activitatea, clădirea devenind spațiu exclusiv muzeal până în 1932. Din 1932 până în 1938, complexul de clădiri a fost preluat de facultatea de agronomie a Universității din Iași.

Ultima clădire a fost construită în perioada interbelică, amplasată perpendicular străzii Sfatul Țării, cu arhitectura în spirit neoromânesc. Este o clădire ridicată într-un parter, cu fațada laterală, are o compoziție simetrică, alcătuită din trei grupe de ferestre îngemănate. Sunt în arc în plin cintru, conturate de arhivolte, cu impostul sub forma unei coloane robuste, sub streașină o friză dintr-o bordură în zigzag.

Descriere

Complexul de clădiri, format începând cu mijlocul secolului al XIX-lea și terminând cu perioada interbelică, ocupa o jumătate din cartier, 60x30 stânjeni, mărginit din patru părți de străzile M. Cibotari, A. Șciusev, M. Kogălniceanu și Sfatul Țării. Blocul central este alcătuit din două aripi laterale și un corp central, construit de-a lungul liniei roșii a străzii Șciusev, cu o mică retragere pentru crearea unui cour-d'honeur în fața intrării în clădire. Ansamblul prezintă un complex din patru clădiri, construite de-a lungul străzii Șciusev, partea de sus a cartierului fiind ocupată de o fâșie de grădină. În axa de simetrie a cartierului a fost amplasată clădirea principală. Legătura dintre încăperi era soluționată printr-un culoar care străbătea toată clădirea, cu o simetrie axială, dictată de amplasarea a două dormitoare pentru 15 băieți și 15 fete, cu ferestrele orientate spre curtea interioară. Clădirea orfelinatului conținea clase pentru lecții și ateliere pentru instruirea prin muncă. Interioarele au păstrat carurile din ceramo-plastică, cu care sunt pavate culoarele. Una dintre săli, și anume cea în care s-a aflat inițial Muzeul de meșteșuguri, a păstrat decorația plastică din stucaturi.

Fațada principală este realizată în stil eclectic în baza arhitecturii clasiciste. Intrarea, realizată cu o retragere de la linia roșie, este flancată de rezalite ample, cu un grup din trei ferestre în arc în plin cintru unite printr-o arhivoltă comună, acoperite în două pante, cu formarea unui fronton triunghiular. Corpurile alungite ale claselor, încununate cu atice rectangulare, au ferestrele singulare, în arc în plin cintru, conturate cu arhivolte. În plinurile dintre ferestre, cu imitația bosajelor orizontale, sunt plasați pilaștri, cu fusul conturat cu caneluri.

Cartierul în care este amplasat muzeul este unicul din cele 187 din centrul istoric care s-a păstrat integral.

Activitatea muzeului

După cel de-al doilea război mondial, au existat planuri de a reamenaja un muzeu în complexul de clădiri, dar așa și nu au mai fost realizate. Acest lucru s-a întâmplat abia în 2010, când clădirea a trecut sub administrarea Muzeului de Etnografie, iar la intrare a fost instalată inscripția "Muzeul Zemstvei". Prima expoziție în noul format a avut loc în martie 2011.

În prezent, muzeul zemstvei reprezintă un loc în care se desfășoară diverse evenimente culturale, cum ar fi expoziții, ateliere de cultură, concerte, scene de teatru, lecții de artă etc. Activitățile culturale desfășurate în acest spațiu sunt organizate de câteva inițiative și organizații culturale. Asociația Tinerilor Artiști "Oberliht" a creat în incinta muzeului o platformă de producție și dezvoltare a practicilor de artă și formelor de cultură contemporană "Zpațiu" - spațiu de cercetare și teoretizare și abordare critică a acestor practici și forme, dedicat dezvoltării și relevanței lor sociale. Muzeul este și sediul asociației de creație Art-Labyrinth, care organizează evenimente hippie în Chișinău, cât și al altor mișcări alternative culturale și organizații neguvernamentale. În grădina din spatele muzeului se organizează evenimente la aer liber, ca proiecții de filme și concerte.

Restaurare
În luna februarie 2012, cabinetul de miniștri al Republicii Moldova a propus predarea muzeului către Institutul Cultural Român (ICR); decizia a fost adoptată de Parlament o lună mai târziu. Clădirea urma să fie restaurată, o parte din încăperi să rămână în administrarea Muzeului de Etnografie, iar alta să treacă în administrarea ICR. Institutul și-a luat angajamentul să organizeze în Moldova o școală de formare a specialiștilor în restaurarea monumentelor istorice. De asemenea, conform contractului de concesiune, va fi organizat Institutul de Studii Avansate "Alexandru Sturza", care va contribui la formarea elitelor în domeniul științelor umane, artelor și arhitecturii. Pe lângă institut va fi deschisă o bibliotecă publică. Termenul lucrărilor de restaurare a fost estimat la 4 ani, iar costurile la 3 milioane de euro. Muzeul Zemstvei a fost transmis Institutului Cultural Român pe un termen de 25 de ani.

În ianuarie 2020, ministrul culturii Corneliu Popovici a declarat că va întreprinde o expertiză tehnică a clădirii. În același timp, ministerul pe care îl conduce a decis să evacueze toate organizațiile și inițiativele culturale care închiriază spații în acest edificiu, inclusiv Art-Labyrinth.

Referințe

Legături externe

Art-Labyrinth, asociație de creație cu sediul în Muzeul zemstvei

Zemstvei
Monumente istorice din Chișinău
Monumente de arhitectură din Chișinău
Monumente de artă din Chișinău

Muzeul zemstvei


An Chimonocalamus cibarius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tong Pei Yi ngan J.Y.Shi. An Chimonocalamus cibarius in nahilalakip ha genus nga Chimonocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chimonocalamus

Chimonocalamus cibarius


قد تدل كلمة خراطة على عدة معاني:

أشخاص
 خراطة (ولاية بجاية)
  مواليد خراطة، أشخاص من الجزائر.

أماكن
  بلدية خراطة، بلدية في ولاية بجاية بالجزائر.
  دائرة خراطة، دائرة في ولاية بجاية بالجزائر.

جغرافيا
  وادي خراطة، مجرى مائي في ولاية بجاية بالجزائر.
  كهف خراطة، كهف في ولاية بجاية بالجزائر.
  جبل خراطة، كهف في ولاية بجاية بالجزائر.

تاريخ
  مجزرة خراطة، مجزرة قام بها الاحتلال الفرنسي للجزائر في سنة 1945م.

منشآت
  سد خراطة، سد مائي في الجزائر.
  ، أخدود في الجزائر.
  نفق خراطة، نفق جبلي في الجزائر.

مهن
 خراطة المعادن، أعمال على المعادن.

ألقاب النسب
صفحات توضيح أسماء أماكن

خراطة (توضيح)


يوكيا أمانو (9 مايو 1946 - 22 يوليو 2019)، دبلوماسي ياباني تولى رئاسة الوكالة الدولية للطاقة الذرية منذ 1 ديسمبر 2009. توفي 22 يوليو 2019. كان يشغل منصب المندوب الدائم لبلاده في الوكالة الدولية للطاقة الذرية حتى تم انتخابه مديراً عاماً لها. ولد في محافظة كاناغاوا في اليابان، وبدأ دراسته في جامعة طوكيو عام 1968. وبعد تخرجه من كلية الحقوق، ألتحق بوزارة الخارجية عام 1972.و قد خدم السيد يوكيا امانو في عدة سفارات لليابان وذلك في فينتيان و بروكسل و كذلك في واشنطن
كما انه شغل منصب القنصل العام لليابان في مرسيليا في عام 1997.
وتخصص في قضايا نزع السلاح والحظر النووي. ودرس في جامعة فرانش-كومتي ونيس الفرنسيتين بين عامي 1973 و1975.

الوفاة
توفي يوكيا أمانو في 22 يوليو 2019. بعد صراع مع المرض.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص مرتبطون بالطاقة النووية
أشخاص من محافظة كاناغاوا
انتشار الأسلحة النووية
خريجو جامعة طوكيو
خريجو جامعة فرانش كومته
دبلوماسيون يابانيون
مديرو الوكالة الدولية للطاقة الذرية
مسؤولون يابانيون في الأمم المتحدة
مواليد 1947
مواليد في يوغاوارا
موظفو الأمم المتحدة
وفيات السرطان في النمسا
يابانيون مغتربون في النمسا

يوكيا أمانو


نيا أرتاكي: (باليونانية:Νέα Αρτάκη)، (بالإنجليزية:Nea Artaki)، بلدة يونانية ومركز لبلدية تقع في وسط البلاد وهي تقع ضمن مقاطعة إيفيا التي تتبع إدارياً لإقليم ستيريا إلاذا الإداري.

الموقع والسكان

تقع البلدة على الساحل الغربي لجزيرة إيفيا، على الخليج الإيفي الشمالي.

تبعد مسافة (8) كم فقط إلى الشمال من خالكيذا عاصمة مقاطعة وجزيرة إيفيا. وترتبط معها عبر الطريق GR-77 بينما تبعد مسافة (88) كم عن أثينا عاصمة الـبلاد.

يبلغ عدد سكان البلدة والبلدية معاً (8,700) نسمة (تعداد 2001)، وذلك لأنه لا توجد أية قرية أو بلدة أخرى ضمن بلدية نيا أرتاكي، وبهذا تكون ثاني أكبر بلدة في جزيرة ومقاطعة إيفيا بعد خالكيذا.

التسمية والتاريخ

يعني اسم البلدة (أرتاكي الجديدة)، وذلك تيمناً ببلدة أرتاكي (Artaki) في آسيا الصغرى والتي تقع حالياً ضمن الأراضي الـتركية على ساحل بحر مرمرة، والتي يطلق عليها اسم إردك (Erdek).

يعود تاريخ البلدة إلى عام (1924) عندما قام المهجّرون اليونانيون من بلدة أرتاكي القديمة إثر الحرب اليونانية-التركية (1919-1922) بتأسيس البلدة الجديدة وإطلاق هذا الاسم عليها.
{{خريطة مواقع|اليونان|label=''''</small>|lat=38.51|long=23.63|caption=موقع نيا أرتاكي ضمن اليونان}}
تطورت البلدة في فترة الستينيات لاعتمادها على السياحة وصيد الأسماك وبسبب قربها من خالكيذا عاصمة مقاطعة إيفيا.

 متفرقات

 أهم نادي رياضي في البلدة هو إيه. أو. نيا أرتاكي.
 يحدث في البلدة سنوياً وفي شهر آب/أغسطس مهرجان يدعى كيزيكيا (Kyzikeia) وذلك نسبة إلى مدينة كيزيكوس (سيزيكوس) (Cyzicus) الـإغريقية القديمة عاصمة بلاد ميسيا (Mysia) التي تقع حالياً بقرب بلدة أرتاكي (Erdek'') في تركيا.
 تعتبر البلدة إحدى ضواحي خالكيذا وتعتمد بشكل أساسي على السياحة إذ تمتلك شواطئ رملية على مسافة 4 كيلومتر.

مراجع

مدن اليونان
مقاطعة إيفيا
أماكن مأهولة في وابية

نيا أرتاكي


The Constellation program (abbreviated CxP) was a crewed spaceflight program developed by NASA, the space agency of the United States, from 2005 to 2009. The major goals of the program were "completion of the International Space Station" and a "return to the Moon no later than 2020" with a crewed flight to the planet Mars as the ultimate goal. The program's logo reflected the three stages of the program: the Earth (ISS), the Moon, and finally Mars—while the Mars goal also found expression in the name given to the program's booster rockets: Ares (the Greek equivalent of the Roman god Mars). The technological aims of the program included the regaining of significant astronaut experience beyond low Earth orbit and the development of technologies necessary to enable sustained human presence on other planetary bodies.

Constellation began in response to the goals laid out in the Vision for Space Exploration under NASA Administrator Sean O'Keefe and President George W. Bush. O'Keefe's successor, Michael D. Griffin, ordered a complete review, termed the Exploration Systems Architecture Study, which reshaped how NASA would pursue the goals laid out in the Vision for Space Exploration, and its findings were formalized by the NASA Authorization Act of 2005. The Act directed NASA to "develop a sustained human presence on the Moon, including a robust precursor program to promote exploration, science, commerce and US preeminence in space, and as a stepping stone to future exploration of Mars and other destinations." Work began on this revised Constellation Program, to send astronauts first to the International Space Station, then to the Moon, and then to Mars and beyond.

Subsequent to the findings of the Augustine Committee in 2009 that the Constellation Program could not be executed without substantial increases in funding, on February 1, 2010, President Barack Obama proposed to cancel the program, effective with the passage of the U.S. 2011 fiscal year budget. He then revised administration statements in a major space policy speech at Kennedy Space Center on April 15, 2010. On October 11, the signing of the NASA Authorization Act of 2010 shelved the program, with Constellation contracts remaining in place until Congress would act to overturn the previous mandate. In 2011, NASA adopted the design of its new Space Launch System.

Designs
One of the main goals of Constellation was the development of spacecraft and booster vehicles to replace the Space Shuttle. NASA had already begun designing two boosters, the Ares I and Ares V, when the program was created. Ares I was designed for the sole purpose of launching mission crews into orbit, while Ares V would have been used to launch other hardware which required a heavier lift capacity than the Ares I booster provided. In addition to these two boosters, NASA designed other spacecraft for use during Constellation, including the Orion crew capsule, the Earth Departure Stage secondary booster, and the Altair lunar lander.

Vehicles

Orion

The Orion spacecraft was designed for the Constellation program as a crew compartment for use in low Earth orbit. Lockheed Martin was selected as the prime contractor for the Orion project on August 31, 2006, and Boeing was selected to build its primary heat shield on September 15, 2006. NASA initially planned to develop different Orion capsules tailored for specific missions. The Block I Orion was to be used for International Space Station missions and other Earth orbit missions, while the Block II and III variants were designed for deep-space exploration.

Orion's design consists of three main parts: a crew module (CM) similar to the Apollo command module, but capable of sustaining four to six crew members; a cylindrical service module (SM) containing the primary propulsion systems and consumable supplies; and the Launch Abort System (LAS), which provides capability for the astronauts and Crew Module to escape from the launch vehicle should problems arise during launch ascent. The Orion Crew Module is designed to be reusable for up to ten flights, allowing NASA to construct a fleet of Orion crew modules.

Despite the cancellation of the Constellation program, development of  the Orion spacecraft  continues, with a test launch performed on December 5, 2014. Orion flew aboard Artemis 1 in 2022 and is currently planned to fly aboard Artemis 2 in 2024, Artemis 3 in 2025, and Artemis 4 in 2028, with yearly missions planned after that, starting with Artemis 5 in 2029.

Altair

Altair (formerly known as the Lunar Surface Access Module, LSAM) was designed to be the main transport vehicle for astronauts on lunar missions. The Altair design was much larger than its predecessor, the Apollo Lunar Module, at almost five times the volume, occupying a total of  compared with the Apollo lander's . It was to stand  tall and span  wide from tip to tip of the landing gear.

Like its predecessor, the Altair design consists of two parts: an ascent stage which houses the four-person crew; and a descent stage consisting of the landing gear, and storage for the majority of the crew's consumables (oxygen and water) and for scientific equipment. Unlike the Lunar Module, Altair was designed to land in the lunar polar regions favored by NASA for future lunar base construction. Altair, like the Lunar Module, was not designed to be reusable, and the ascent stage would be discarded after use.

The Altair descent stage was to be powered by four RL-10 rocket engines, which are also those used in the Centaur upper stage of the Atlas V rocket. Unlike the current RL-10 engines in use, these newer RL-10s were to have the ability to throttle down to as low as 10% rated thrust (the older specifications allow for 20%), thus allowing the use of Altair for both the lunar orbit insertion (LOI) and landing stages of lunar missions. The ascent stage was designed to be powered by a single engine, likely a hypergolic engine similar or identical to the main engine of the Orion CSM, which would use the descent stage as both a launchpad and a platform for future base construction. Alternately, there was a small possibility that the original plan of using LOX/CH4–fueled engines on board the Block II (lunar) Orion CSM and Altair ascent stage would have been adopted.

Propulsion

NASA planned to use two separate boosters for the Constellation Program missions – the Ares I for crew and the Ares V for cargo. This would have allowed the two launch vehicles to be optimized for their respective missions, and allowed a much higher total lift for the Ares V without being cost-prohibitive. The Constellation Program thus combined the Lunar Orbit Rendezvous method adopted by the Apollo program's lunar missions with the Earth Orbit Rendezvous method which had also been considered.

The name Ares (the Greek god called Mars in Roman mythology) was chosen for the boosters as a reference to the project's goal of landing on Mars. The numbers I and V were chosen to pay homage to the Saturn rockets of the 1960s.

Ares I

The Orion spacecraft would have been launched into a low Earth orbit by the Ares I rocket (the "Stick"), developed by Alliant Techsystems, Rocketdyne, and Boeing. Formerly referred to as the Crew Launch Vehicle (CLV), the Ares I consisted of a single Solid Rocket Booster (SRB) derived in part from the primary boosters used in the Space Shuttle system, connected at its upper end by an interstage support assembly to a new liquid-fueled second stage powered by a J-2X rocket engine. NASA selected the Ares designs for their anticipated overall safety, reliability and cost-efficiency.

NASA began developing the Ares I low Earth orbit launch vehicle (analogous to Apollo's Saturn IB), returning to a development philosophy used for the original Saturn I, test-launching one stage at a time, which George Mueller had firmly opposed and abandoned in favor of "all-up" testing for the Saturn V. As of May 2010, the program got as far as launching the first Ares I-X first-stage flight on October 28, 2009 and testing the Orion launch abort system before its cancellation.

Ares V

Ares V would have had a maximum lift capacity of about  to low Earth orbit (LEO), compared to the Space Shuttle's capacity of , and the Saturn V's . The Ares V would have carried about  to the Moon, versus the Saturn V's  lunar payload.

The Ares V design consisted of six RS-68 engines with assistance from a pair of 5.5-segment SRBs. Five RS-25 engines were originally planned for the Ares V, but the RS-68 engines are more powerful and less complex and therefore less expensive than the SSMEs. The Ares V would have flown for the first eight minutes of powered flight, then the Earth Departure Stage would have placed itself and the Altair spacecraft into low Earth orbit while awaiting the arrival of the Orion.  Toward the end of the program, it became apparent that the ablatively-cooled RS-68B engines would not withstand the heat from the solid rocket boosters at launch, and NASA began again to consider using RS-25 engines instead of upgrading the RS-68 to be regeneratively-cooled.

Earth Departure Stage

The Earth Departure Stage (EDS) was the propulsion system designed to put the Altair upper stage on a lunar trajectory from within low Earth orbit. It was designed as the second liquid-fueled stage of the Ares V rocket. The Orion spacecraft would have been launched separately by Ares I, and then met and docked with the Ares V-launched EDS/Altair combination, delivering the crew and configuring the spacecraft for its journey to the Moon in a process known as Earth orbit rendezvous.

Comparison to Apollo and Space Shuttle designs

NASA planned to use the first vehicles developed in the Constellation Program for Earth-orbit tasks formerly undertaken by the Space Shuttle.  But unlike the X-33 and other programs intended to replace the Shuttle, Constellation reused concepts from the Apollo and Space Shuttle programs.

The shape of the Orion command module closely resembles the aerodynamic shape of the Apollo command and service module. However, in other areas Orion employs updated technology.  The design of the launch vehicle taking Orion into orbit, the Ares I, employs many concepts from the Apollo program.

The design of the J-2X engine intended for use on the Ares V booster rocket was originally to be similar to the J-2 engine of the Apollo-era Saturn V and Saturn IB rockets. In designing the J-2X, NASA engineers visited museums, searched for Apollo-era documentation and consulted with engineers who worked on the Apollo program. "The mechanics of landing on the Moon and getting off the Moon to a large extent have been solved," said Constellation program manager Jeff Hanley. "That is the legacy that Apollo gave us."  However, as the J-2X program progressed, it became apparent that, because of revised safety requirements and the growing mass of the upper stage, it was necessary to scrap the original J-2 design completely and use a completely new design for the J-2X.

Like Apollo, Constellation would have flown a lunar orbit rendezvous mission profile, but unlike Apollo, Constellation would have also employed Earth orbit rendezvous, conveying the crew to the vehicle. The lander, known as Altair, would have been launched separately on the Ares V rocket, a rocket based on both Space Shuttle and Apollo technologies. Orion would have been launched separately and would have linked up with Altair in low Earth orbit. Also, unlike Apollo, Orion would have remained uncrewed in lunar orbit while the entire crew landed on the lunar surface. Toward the end of the mission, the Altair spacecraft would have launched into lunar orbit to link up with the Orion spacecraft in lunar orbit rendezvous.  Like Apollo, the Orion capsule would then have returned to Earth, re-entering the atmosphere and landing in water.

Missions

Like those of the Apollo Program, Constellation program missions would involve its main vehicle, the Orion spacecraft, flying missions in low Earth orbit to service the International Space Station, and in conjunction with the Altair and Earth Departure Stage vehicles, on crewed flights to the polar regions of the Moon. There were no well-defined plans at the time of cancelation for a crewed flight to Mars, the ultimate goal of the project, but a mission to a Near-Earth asteroid was in the initial planning phase as of 2008.

International Space Station and low-Earth orbit flights

After being manufactured at private plants, the parts of the Ares I/Orion stack would be tested and assembled at the Vehicle Assembly Building at the Kennedy Space Center. Once assembly was completed and a launch date was set, the crawler-transporter would transport the completed stack, along with the launch support tower and the Mobile Launcher-1, out to LC-39B. Once the crawler-transporter reached the pad, the stack and the Launcher Platform would be left in place and the crawler-transporter removed to a safe distance.

After final safety checks, the ground crew would fill up the second stage with liquid hydrogen (LH2) and liquid oxygen (LOX) fuel, and the crew, wearing all-purpose spacesuits, would enter the spacecraft three hours before liftoff. Once they were locked in, and after all systems were cleared by controllers at both the Cape and Mission Control in Houston, the Ares I would then launch.

After a two-day orbital chase, the Orion spacecraft, having jettisoned much of the initial stack during takeoff, would meet with the International Space Station. After getting the go ahead from Houston, Orion would then dock with the ISS. The six-man crew (at a maximum) would then enter the station in order to perform numerous tasks and activities for the duration of their flight, usually lasting six months, but possibly shortened to four or lengthened to eight, depending upon NASA's goals for that particular mission. Once completed, the crew would then reenter the Orion, seal itself off from the ISS, and then undock from the station.

Once the Orion reached a safe distance from the ISS, the Command Module (after having jettisoned the disposable service module) would re-enter in the same manner as all NASA spacecraft prior to the Shuttle, using the ablative heat shield to both deflect heat from the spacecraft and to slow it down from a speed of  to . After reentry was completed, the forward assembly would be jettisoned, and two drogue parachutes released, followed at  by three main parachutes and airbags filled with nitrogen (N2), which does not combust when exposed to heat, allowing the spacecraft to splashdown. The Command Module would then be returned to Kennedy Space Center for refurbishment for a later flight. Unlike the Apollo CM, which was used only for one flight, an Orion CM could theoretically be used up to ten times under normal operating conditions.

Lunar sortie flights

Unlike the Apollo missions, where both the Apollo command and service module and the Apollo Lunar Module were launched together on the Saturn V rocket, the crewed Orion spacecraft would be launched separately from the uncrewed EDS and lunar lander. The Ares V/Altair stack would be assembled at the Vehicle Assembly Building and then transported to LC-39A, and the Ares M/Orion stack would be transported to the adjacent Pad 39B. The Ares V/EDS/Altair stack would be launched first, into a  high circular orbit. Approximately 90 minutes later, the Ares I/Orion would then launch with the crew into a nearly identical orbit.

The Orion would then rendezvous and dock with the Altair/EDS combination already in low-Earth orbit. After the necessary preparations for lunar flight, the EDS would fire for 390 seconds in a translunar injection (TLI) maneuver, accelerating the spacecraft to . After this burn, the EDS would be jettisoned.

During the three-day trans-lunar coast, the four-man crew would monitor the Orion's systems, inspect their Altair spacecraft and its support equipment, and correct their flight path as necessary to allow the Altair to land at a near-polar landing site suitable for a future lunar base. Approaching the lunar far side, the Orion/Altair combination would orient the Altair's engines forward and make the lunar orbit insertion (LOI) burn.

Once in lunar orbit, the crew would refine the trajectory and configure the Orion spacecraft for uncrewed flight, allowing all four crew members to transfer to the Altair vehicle and land on the Moon, while the Orion waits for their return. Upon receiving clearance from Mission Control, the Altair would undock from the Orion and perform an inspection maneuver, allowing ground controllers to inspect the spacecraft via live TV mounted on Orion for any visible problems that would prevent landing (on Apollo this was done by the Command Module Pilot). After receiving approval from ground controllers, the two craft would separate to a safe distance and the Altair's descent engines would fire again for powered descent to a pre-determined landing spot previously selected by uncrewed spacecraft.

Upon landing, the crew would put on their extravehicular activity (EVA) spacesuits and commence the first of five to seven lunar EVAs, collecting samples and deploying experiments. After completing their Lunar Sortie operations, the crew would then enter the Altair and fire the ascent stage engine to lift off from the surface, using the descent stage as a launchpad (and leaving it as a platform for future base construction). Upon entering orbit, the Altair would rendezvous and dock with the waiting Orion spacecraft, and the crew would then transfer, along with samples collected on the Moon, back to the Orion. After jettisoning the Altair, the crew would perform the Trans Earth Injection (TEI) burn for the return trip to Earth.

After a two-and-a-half-day coast, the crew would jettison the Service Module (allowing it to burn up in the atmosphere) and the CM would reenter the Earth's atmosphere using a special reentry trajectory designed to slow the vehicle from its speed of  to  and thus allow a Pacific Ocean splashdown. The Crew Module would then be flown back to Kennedy Space Center for refurbishment, while lunar samples would be routed to the Johnson Space Center's (JSC) Lunar Receiving Laboratory for analysis.

Orion asteroid mission

The Orion Asteroid Mission was a proposed NASA mission to a near-Earth asteroid (NEA) which would use the standard Orion spacecraft, and a landing module based on a modified Altair lunar lander. Most of its specific details are now deprecated by the cancellation of the Constellation Program and related designs. Such a mission could assess the potential value of water, iron, nickel, platinum and other resources on the asteroid; test possible ways to extract them; and possibly examine or develop techniques which could be used to protect the Earth from asteroid impacts. This would be the first crewed mission to any extraterrestrial body besides the Moon, and would represent a step towards a human mission to Mars.

The mission would start in a similar fashion to the lunar landing mission described above, using an Ares V to launch the landing module into Low Earth orbit, followed by the launch of an Orion spacecraft, with a two- or three-person crew (as opposed to a four-person crew for lunar missions) on an Ares I rocket. Once the Orion spacecraft docked with the landing module and the Earth Departure Stage (EDS), the EDS would then fire again and propel the Orion spacecraft to a nearby near-Earth asteroid where the crew would then land and explore its surface.

Once the task was completed, the Orion spacecraft would then depart from the asteroid and, upon reaching the vicinity of Earth, would jettison both the service module and the landing module in a manner similar to that of Apollo 13 before entering the atmosphere for a Pacific Ocean splashdown.

Orion Mars mission
The ultimate goal of NASA's Constellation program was a crewed mission landing humans on Mars in the 2030s as a spiritual successor to the Apollo Applications Program in the 1960s. The mission would utilize the hardware of the Constellation Project, primarily the Orion spacecraft (or a variation based on the Orion), and the Ares V cargo-launch vehicle.

A design study utilizing Constellation launch vehicles, known as Design Reference Architecture 5.0, was completed in 2009. In DRA 5.0, a Mars mission would have involved multiple launches of an Ares V rocket, as well as an Ares I to launch the crew. In the first Mars launch window, two cargo payloads would be launched into Earth orbit, as well as a nuclear thermal rocket stage for each payload, in order to boost them to Mars. Alternatively, chemical (specifically liquid hydrogen/liquid oxygen) propellant stages could have been used, although this would have required more launches. One cargo payload would include a Mars Ascent Vehicle (MAV), as well as In-situ resource utilization equipment to generate propellant for the MAV. The second cargo payload would be a habitat that the astronauts would live in during the stay on the surface. In the next launch window, 26 months after the first, the crew would go to Mars in an interplanetary transfer vehicle with nuclear thermal rocket and propellant modules assembled in Earth orbit. Once at Mars, the crew would rendezvous with the Mars habitat in orbit, land on Mars, and explore for 500 days. The crew would use the MAV to return to their interplanetary vehicle in Mars orbit, which would then be used to return to Earth. The mission would conclude with the re-entry and landing of the Orion capsule.

Justification for a return to the Moon
NASA lists a number of reasons for a human return to the Moon on its website:
to extend human colonization,
to further pursue scientific activities intrinsic to the Moon,
to test new technologies, systems, flight operations and techniques to serve future space exploration missions,
to provide a challenging, shared and peaceful activity to unite nations in pursuit of common objectives,
to expand the economic sphere while conducting research activities that benefit our home planet,
to engage the public and students to help develop the high-technology workforce that will be required to address the challenges of tomorrow.

In the words of former NASA Administrator, Michael D. Griffin, "The goal isn't just scientific exploration.... It's also about extending the range of human habitat out from Earth into the Solar System as we go forward in time.... In the long run a single-planet species will not survive.... If we humans want to survive for hundreds of thousands or millions of years, we must ultimately populate other planets ... colonize the Solar System and one day go beyond."

A report published in June 2014 by the US National Academy of Sciences called for clear long-term space goals at NASA. The report said that the agency's current course invited "failure, disillusionment, and [loss of] the longstanding international perception that human space-flight is something that the United States does best." The report recommended that Mars be the next major goal of human space flight. Several possible paths for reaching the planet by 2037 were explored in the report, which noted that returning to the Moon would offer "significant advantages" as an intermediate step in the process.

The National Space Society (NSS), a private nonprofit, regards a return to the Moon as a high priority for the US space program, in order to develop the body of scientific knowledge of the Moon, particularly in regards to its potential for the creation of new industries, in order to provide further funding for further space exploration.

Budget and cancellation

Bush administration
On January 14, 2004 President George W. Bush requested that NASA develop a proposal for continued crewed space exploration after the completion of the International Space Station and the planned retirement of the Space Shuttle program in 2010. This proposal was to be a way to "establish an extended human presence on the Moon" to "vastly reduce the costs of further space exploration." Included in this would be the "harvesting and processing of lunar soil into rocket fuel or breathable air." According to Bush, experience gained could help "develop and test new approaches and technologies and systems" to begin a "sustainable course of long-term exploration."

NASA estimated that the original policy would cost $230 billion (in 2004 dollars) through 2025, including the Commercial Crew and Cargo program, which is separate from the Constellation program.  However, unsolved technical and design challenges made it impossible for NASA to provide a conclusive estimate.

Obama administration

Upon taking office, President Obama declared Constellation to be "over budget, behind schedule, and lacking in innovation."  A review concluded that it would cost on the order of $150 billion for Constellation to reach its objective if adhering to the original schedule. Another review in 2009, ordered by President Obama, indicated that neither a return to the Moon nor a crewed flight to Mars was within NASA's current budget. The Augustine panel proposed various options, that included two primary destination points (the Moon and deep space), three different types of Super Heavy Launch vehicles, and a robust research and development program that would include work on propellant depots.

After reviewing the report, and following congressional testimony, the Obama administration decided to exclude Constellation from the 2011 United States federal budget. On February 1, 2010, the President's proposed budget was released, which included no funding for the project, and it became law on April 15, 2011.

President Obama hosted a Space Conference on April 15, 2010, in Florida. This came at a time when the president's administration was being criticized considerably for leaving the Constellation Program out of the 2011 budget. At the conference, President Obama and top officials, as well as leaders in the field of spaceflight, discussed the future of U.S. efforts in human spaceflight and unveiled a plan for NASA that followed the Augustine Panel's "Flexible Path to Mars" option, modifying President Obama's prior proposal to include the continuing development of the Orion capsule as an auxiliary system to the ISS and setting the year 2015 as the deadline for the design of a new Super Heavy Launch Vehicle. In October 2010, the NASA authorization bill for 2010 was signed into law which canceled Constellation.  However, previous legislation kept Constellation contracts in force until passage of a new funding bill for 2011.

Commercial Crew Vehicles and the Artemis program
NASA continues the development of the Orion spacecraft for deep space travel. In an effort to reduce costs, it has contracted for private development of vehicles for use in low Earth orbit. Since May 2020, the Commercial Crew Development program has used the SpaceX Crew Dragon spacecraft to bring people to and from the International Space Station, while as of 2022 development continues on Boeing's Starliner spacecraft for the same purpose. Furthermore, it seeks human-rating for the launch vehicles in the United States Air Force's Evolved Expendable Launch Vehicles program. Private spacecraft are also operating under the Commercial Resupply Services program bringing cargo to ISS.

The Orion spacecraft and Ares V (also Jupiter DIRECT family of rockets) was modified and reauthorized in 2010/2011 as the main payload of the Space Launch System, and the Space Launch System, and the program was partially revived as the Artemis program in 2017.

See also

 Artemis program, similar program by NASA
 Space Launch System
 List of Constellation missions
 Crew Space Transportation System (CSTS), European-Russian counterpart of the CEV and the Vision of Space Exploration
 Exploration Systems Architecture Study
 NASA's Vision for Space Exploration
 Soviet Moonshot
 SpaceX Dragon, Space capsule built by SpaceX for NASA's Commercial Resupply Services program.

References

Further reading

External links

 Official Constellation NASA web page
 Official Orion NASA web page
 Official Ares web page
 A Visual History of Project Constellation on tallgeorge.com
 Video animation – crewed Mission to Mars concept

Exploration of the Moon
NASA programs
Human missions to Mars
Cancelled projects
2000s in the United States

Constellation program


Sangre de doncella puede referirse a:
 el nombre común de la planta Citharexylum spinosum; o
 el nombre común de la planta Fedia cornucopiae.

Sangre de doncella


Virgil Alexandru Dragalina () a fost un ofițer de marină român și scriitor, fiul generalului Ioan Dragalina.

Familia
Virgil Alexandru Dragalina s-a născut în București, la 16 ianuarie 1890, fiind al doilea băiat din cei șase copii (Corneliu, Virgiliu-Alexandru, Aurora, Elena, Cornelia și Viorica) ai lui Elena (născută Giurginca) și ai generalului Ioan Dragalina.

A urmat o clasă la Gimnaziul "Mihail Kogălniceanu" din Vaslui, după care a continuat cursurile la Liceul Militar din Craiova (1901) și Liceul Militar din Iași, pe care le-a încheiat în anul 1908.

Căsătorit cu Virginia Theodorescu, are două fete: Ioana Elena (născută în 1941) și Opritsa Alexandra (născută în 1942). Înainte de căsătorie a avut o relație cu Kitty Bursey, fiica unui ofițer britanic, din care a rezultat un copil, Peter, născut în 1922, în Anglia, băiat pe care l-a recunoscut și cu care a ținut legătura toată viața.

Activitatea

Cariera militară și civilă
La 1 iulie 1910 a absolvit Școala de Artilerie, Geniu și Marină, din București, fiind avansat la gradul de sublocotenent de marină și repartizat la Divizia de Dunăre, de unde a fost detașat pentru instrucție pe crucișătorul "Elisabeta", la Divizia de Mare (1910-1915). În această perioadă a fost ambarcat pe un cargou al Serviciului Maritim Român, cu care a navigat timp de șase luni pe linia Constanța-Rotterdam (1912-1913). Revine pe crucișătorul "Elisabeta" până la sfârșitul lunii august 1913. Pentru o perioadă scurtă a fost  ambarcat ca însărcinat administrativ pe bricul "Mircea" (1913-1914). Între 1 aprilie și 4 noiembrie 1916 a fost adjutant al comandantului Marinei Militare, contraamiralul Sebastian Eustațiu.

În Primul Război Mondial a luptat pe Dunăre și la Nistru, fiind comandantul torpilorului "Zborul" din Flota de Operațiuni (1 februarie 1917-1 iulie 1918), comandantul vasului francez "Jeanne Blanche" (1 aprilie - 1 iulie 1918), comandantul vedetei nr. 7 din cadrul Diviziei de Dunăre, la Tighina, pe Nistru (15 octombrie 1918- 26 august 1919), perioadă evocată în volumul memorialistic "Escadrila de Nistru", apărut la Editura Militară și distins cu Premiul " Nicky Chrissoveloni" pe anul 2011 al Fundației Culturale Magazin Istoric. Un episod de război memorabil s-a consumat în ziua de 3 februarie 1918, la Vâlcov, pe Nistru, când vedetele comandate de locotenent-comandorii Virgiliu-Alexandru Dragalina și Nicolae Steriopol au atacat și capturat un vas rusesc care transporta muniția și materialul necesare tragerilor Flotei ruse de Dunăre.

Grade militare: locotenent (1 octombrie 1913), căpitan (1 noiembrie 1916) și locotenent-comandor (1 septembrie 1917); căpitan-comandor (1 octombrie 1927); comandor (10 mai 1934).

După război și-a continuat perfecționarea militară prin cursuri de specializare la Școala de Radiotelegrafie ("Wireless Telegraphy") din Portsmouth (2 martie 1920-31 martie 1921), la Școala de Electricitate și Torpile ("Torpedo School") pe HMS VERNON (2 august-4 decembrie 1921) și la Școala de Artilerie (Gunnery School") din Whale Island-Marea Britanie (5 decembrie 1921-16 aprilie 1922).

Întors în țară, îndeplinește diverse funcții importante, printre care și aceea de aghiotant al Alteței Sale Regale Principele Nicolae în statul major Regal (15 iulie1926 - 15 iulie 1927). La moartea regelui Ferdinand, în 1927, figurează printre moștenitorii regelui. În același an este numit în Comisia de supraveghere a construcției distrugătoarelor tip R pe lângă Șantierul Pattison din Napoli (20 august 1927-1 iulie 1929). Timp de trei luni este ofițer de legătură pe lângă amiralul englez Henderson, însărcinat de Ministerul de Război cu studiul Bazei Navale (15 aprilie-1 iulie 1930).

La 31 august 1937 a demisionat din armată. Și-a continuat activitatea în funcția de director al Serviciului Maritim Român (1940-1942).

În timpul ultimului război mondial a fost concentrat și numit șef de stat-major la comandamentul Escadrilei de Distrugătoare (1 ianuarie-1 februarie 1940).

Lucrări publicate
În timpul detașării la Marele Stat Major a finalizat următoarele lucrări de specialitate militară și navală:
 "Transporturile pe apă în diferite ipoteze"
 Studiu complet asupra organizării Flotei Ruse din Marea Neagră, bazele și misiunea"
 Apărarea gurilor Dunării și a coastei maritime"
 Studiu asupra cooperării Flotei de Dunăre cu armata de uscat" Studiu asupra oportunității neutralizării Mării Negre din punctul de vedere al cerințelor operative" "Studiu asupra posibilităților noastre de transport pe Marea Neagră în caz de război. Alianțele necesare României pentru a-și asigura libertatea mării" "Studiul transporturilor pe mare la Odessa a marilor unități ruse de pe costa Mării Negre în caz de mobilizare"
 Studiul viitoarei noastre baze navale din punctul de vedere al strategiei terestre" "Istoricul Marinei Comerciale" "Serviciul la bordul vaselor S.M.R."
 "Enciclopedia Marinei Comerciale".

Alte lucrări:
 Viața tatălui meu, Generalul Ioan Dragalina, București, Editura militară, 2009; pref.: colonel Dumitru Roman, Opritsa Dragalina-Popa.
 Escadrila de Nistru, București, Editura militară, 2011; pref.: Ion Bulei. Lucrare distinsă cu Premiul Fundației Culturale "Magazin istoric" pe anul 2011.
 Comentarii la articolul Insula lui Achile; în 'Noi, Tracii, Anul II, nr. 1 – septembrie 1975.
 La Pașa din Sinope, în "România Maritimă și Fluvială-Magazin" nr. 22, 2010;

Ultimii ani
În anul 1945, după desființarea Serviciului Maritim Român, s-a pensionat. Au urmat ani grei de izolare socială și persecuție a regimului instaurat de sovietici. Ca să-și poată întreține familia, a lucrat ca electrician la Trustul Alimentației Publice nr. 4 București. În 1975 a emigrat împreună cu soția în Statele Unite, unde se stabiliseră și cele două fiice cu familiile lor.

Moare în anul 1980 și este înmormântat la New York. Soția sa, Virginia, moare în 1988, fiind îngropată la Davis, California.

În cuvântul înainte la volumul Virgil Alexandru Dragalina, Viața tatălui meu, Generalul Ioan Dragalina, apărut la Editura militară, în 2011, Opritsa Dragalina Popa a scris: "Tata a suferit mult de dorul de țară și a făcut încercări repetate de a se reîntoarce acasă, în țara lui dragă, unde își avea moșii și strămoșii. Dar... nu a mai fost cu putință... Casa îi fusese luată, pensia lui mică - anulată, iar surorile lui erau prea sărace și prea bătrâne ca să-l mai poată întreține. N-a apucat să vadă schimbarea de regim, din 1989, la care a visat o viață. N-a apucat să-și vadă nici țara, nici mormintele străbunilor de la Caransebeș, leagănul neamului Dragalina, acolo unde, copile fiind, părinții ne duceau vara. Aproape în fiecare zi mergeam la Monumentul lui Tata-mare (generalul Ioan Dragalina - n.r.) și, așezate pe treptele albe de marmură, încălzite de soare, îl ascultam pe Tata povestindu-ne despre Tata-mare Ioan, erou, căzut pentru Neam și Țară."

OnoruriDecorații și distincții' Medalia "Avântul Țării" (1913)
 "Crucea de Război" franceză cu stea de bronz (1918)
 "Legiunea de Onoare" franceză, în grad de Cavaler (1919)
 Ordinul "Coroana României" cu spade în grad de Ofițer cu panglică de "Virtutea Militară" (1919)
 Ordinul "Steaua României" în grad de Cavaler cu spade și panglică de "Virtutea Militară" (1920)
 "Crucea de Război" franceză (1921); Ordinul regal britanic "Victoria" în grad de Comandor (1921)
 "Crucea comemorativă 1916-1918" (1921)
 Medalia "Victoria" (1921)
 Însemnul onorific de aur pentru 25 de ani de serviciu (1929)
 "Steaua României" în grad de Ofițer (1931)
 Medalia "Peleș" (1933).

In memoriam
În memoria comandorului Virgil Alexandru Dragalina, Asociația Națională Cultul Eroilor "Regina Maria" - organizație care își desfășoară activitatea sub patronajul Ministerului Apărării Naționale și sub oblăduirea Patriarhiei Române - a instituit, în 2014, două premii în valoare de 1500$, care se acordă anual pentru cele mai valoroase contribuții ale cercetătorilor de istorie militară.

Bibliografie
 Marian Moșneagu, Dicționarul marinarilor români, Editura militară, București, 2008;
 Comandor dr. Marian Moșneagu, Crucișătorul "Elisabeta" în campanie, în "Document" nr. 4(50), 2010, pp. 5-18;
 Contraamiral ing. Ioan Chiril, Cele opt vedete de siguranță și fascinanta lor istorie, în "România Maritimă și Fluvială-Magazin" nr. 27, 2012;
 Contraamiral ing. Ioan Chiril, Staționarele dunărene. "Jeanne Blanche", o navă franceză sub pavilion de război românesc"'', în "România Maritimă și Fluvială-Magazin" nr. 28, 2012;
 Contraamiral ing. Ioan Chiril, Vedetele de siguranță - o frumoasă forță navală, în "România Maritimă și Fluvială-Magazin" nr. 31, 2014;

 Ofițeri români

Virgil Alexandru Dragalina


Tabelle der Zeichen U+22000 bis U+23FFF im Unicodeblock Vereinheitlichte CJK-Ideogramme, Erweiterung B

CJK
CJK-Ideogramme Erweiterung B/22000

Unicodeblock Vereinheitlichte CJK-Ideogramme, Erweiterung B/22000 bis 23FFF


Shaka Zulu (bazen Tshakaö Tchaka veya Chaka olarak da yazılabilir), (d. 1781 - ö. 22 Eylül 1828), Zulu kabilesini ufak ve verimsiz bir topluluktan bir devletin başlangıcına götürmekle anılan askeri bir dehadır.

Savaş sırasındaki yok etme stratejileri ile birçok modern düşünür tarafından bir deha olarak tanımlanan Shaka, aynı zamanda sosyal devrimler de gerçekleştirerek bu ufak Afrika kabilesini dünyaya tanıtmıştır.

1781 doğumlular
1828 yılında ölenler

Shaka Zulu


الطفولة (أي كون الإنسان طفلاً) هي المرحلة العمرية بين الرضاعة والبلوغ. وفي علم النفس التنموي تقسم الطفولة إلى مراحل النمو التالية:
 الطفل الصغير (تعلم المشي)
 الطفولة المبكرة (مرحلة اللعب)
 طفولة متوسطة (سن المدرسة)
 مرحلة المراهقة

تاريخ
 راجع: تاريخ الطفولة

المدى العمري للطفولة
مصطلح الطفولة غير محدد وقد يطلق على فترات مختلفة من نمو الإنسان. لكنها في علم النفس التنموي تطلق على الفترة ما بين الرضاعة والبلوغ. لكنه من الشائع اعتبار أن الطفولة تبدأ من الولادة. والبعض يعتبر الطفولة -كفترة لعب وبراءة- تنتهي عند سن المراهقة. في العديد من الدول يوجد سن محددة تنتهي عندها الطفولة رسمياً ويصبح الشخص بالغاً قانوناً. يختلف هذا العمر ما بين الثالثة عشر إلى الحادية والعشرين، لكن الثامنة عشر هو العمر الشائع لانتهاء الطفولة.

مراحل النمو في الطفولة

الطفولة المبكرة

مرحلة الطفولة المبكرة تلي مرحلة الرضاعة، وتبدأ عندما يبدأ الطفل بالكلام أو المشي معتمداً على نفسه ويصبح أقل اعتماداً على مساعدة الوالدين في الحاجات الأساسية.
وبحسب اليونسكو واليونسيف وغيرهما فإن مرحلة الطفولة المبكرة تنتهي عند سن الثمانية أعوام.

الطفولة المتوسطة

الطفولة المتوسطة تبدأ في حوالي سن السابعة أو الثامنة، تقريبا في سن التعليم الابتدائي وحتى قرب البلوغ، عند بداية المراهقة.

المراهقة

تبدأ المراهقة (أو الطفولة المتأخرة) قرب سن البلوغ. ونهايتها تختلف حسب البلد والوظيفة، وحتى داخل البلد الواحد أو الدولة القومية قد يختلف العمر الذي يعتبر فيه الفرد ناضجاً (كرونولوجياً وقانونياً) حتى يفوضه المجتمع بمهام معينة.

تنتهي فترة المراهقة بالبلوغ وعند سن18 سنة. يحق للشخص البالغ من العمر 18 سنة الانتخاب في الكثير من البلدان.

حماية الأطفال

الأطفال في الإسلام

كفل الإسلام حقوق الأطفال، ووضع واجبات للآباء والأمهات تجاه الأطفال. كما أرشد إلى حقوق الوالدين على أبنائهما، سواء الذكور والإناث. قال الله في القرآن:

تعليم الطفل لغة ثانية

تقول أحد المقولات «إن تعلم لغة ثانية مفيد وقد يستغرق مدى الحياة ولكن من المستحسن الابتداء في سن الطفولة». وقد ثبت أن الشخص الذي يتكلم لغتين يكون أكثر مرونة وكفاءة وأكثر فعالية من شخص لا يتكلم سوى لغة واحدة، ويسهل على الطفل تعلم لغة ثانية إلى جانب لغة الأم. ويبدو أن الجنين يبدأ في تمييز لغتين خلال الثلاثة أشهر الأخيرة قبل ولادته، وذلك إذا كانت أمه تتكلم لغتين. إيقاع الكلمات وتتابع الزمني لأصوات الحروف تنزرع في دماغ الجنين مباشرة وتصبح معهودة له.

وقد أجرت الباحثة «كريستا بايرز-هاينلاين» من جامعة كونكورديا بمونتريال أختبرت أطفالا من بعد ولادتهم بثلاثة أيام، ووجدت أن الطفل الذي تتحدث أمه لغتين يستمر في مص «البزازة» عند سماعه اللغتين، أما المولود من أم تتكلم لغة واحدة فكان يمص البزازة عند سماعه لغة أمه فقط، أي تصيبه حيرة وقلق عند سماع لغة غريبة عنه.

وقامت الباحثة في علم الأعصاب الدكتورة «جانيت وركر» من جامعة بريتيش كولومبيا،كندا، وطورت طريقة «كريستا هايلاين» على أطفال تبلغ أعمارهم عدة شهور بحيث تتعرف على إمكانية الأطفال على التفرقة بين اللغتين الإنجليزية والفرنسية بواسطة الرؤية. أثناء الاختبار كان الأطفال يشاهدون فيديو لأحد الكبار يحكي فيه من «كتاب الأمير الصغير» بالإنجليزية والفرنسية. في تلك الحالة كانت التفرقة بين اللغتين بواسطة العينين. وعملت الباحثة على تسجيل مدة مراقبة الأطفال لذلك الفيديو قبل أن يعتريهم الملل وينصرف نظرهم عنه. ووجدت أن أطفالا بين الشهر الرابع والشهر السادس من اعمارهم يستطيعون التفرقة بين اللغتين. ولكن الأطفال الذين كانوا في الشهر الثامن من عمرهم وأمهم تتكلم لغة واحدة فقد ملوا سريعا المشاهدة، وظل الأطفال الذين تتكلم امهاتهم لغتين منتبهين ومتتبعين قصص الفيديو باللغتين.

يتضح من بحث أطباء الأعصاب والدماغ أن مراكز تخزين الكلام وتكوين جملات ومراكز الفهم تكون متناثرة في الدماغ ولا تنحصر في مركز واحد. وثبت أن معدل تشابك السينابسيس synapsis يرتفع سريعا بعد ولادة الطفل مباشرة حتى يبلغ الطفل سنة واحدة من عمره (مشابك بين الخلايا العصبية).وبعد ذلك يبدأ معدل تشابكها في الانخفاض تقريبا حتى سن السادسة. هذا يحسن كثيرا من الفهم ويجعل الدماغ أكثر كفاءة مع استهلاك أقل للطاقة.

ولكن الأمر ليس كيف يتكون الدماغ وإنما كيف يعمل. وتعلم لغتين تجعل الدماغ يعمل بكفاءة أعلى. فالمتكلم لغتين يختار في كل مرة بين كلمتين لكل شيء، وهذا مايسميه العلماء "تحويل أعمال " Task switching " أو ما نقول عنه "الانشغال بعدة أعمال في نفس الوقت". فتخيل أنك تكتب رسالة في الوقت الذي دق فيه التلفون، فتترك الكتابة وترفع السماعة للرد على التليفون، واثناء ذلك يطرق الباب ويدخل أحد في طلب شيء منك. التحكم في تلك الأمور تحتاج منك مجهودا حيث تقوم بعدة أعمال في نفس الوقت.
وتبين من البحث أن المتكلمين لغتين يفوقون المتحدثين بلغة واحدة في مثل تلك المواقف، فنسبة الخطأ لديهم تكون أقل وكذلك يؤدون تلك الأعمال بمجهود أقل.

كما أن استفادة كبار السن من اللغتين كبيرة. فقد اختبر طبيب الأعصاب «براين جولد» من جامعة كنتاكي مجموعة من كبار السن بين 60 - 68 من عمرهم في عدة اختبارات «تحويل أعمال» ووجد ان المتحدثين لغتين كانوا أكثر كفاءة من المتحدثين لغة واحدة ن فكانت نسبة الخطأ لديهم أقل وكان آدائهم أسرع. وفحص أجزاء أدمغتهم أثناء الاختبار بواسطة تصوير رنين مغناطيسي ووجد أن نشاط تلك المناطق في الدماغ كانت تعمل هادئة وبمرونة في حالة المتكلمين لغتين في حين أنها كانت مثارة في حالة المتكلمين لغة واحدة، دليل على بذلهم مجهود أكبر في حل الاختبار.

لا تقف مزايا التمكن من لغتين عند حدود امكانية أحسن في المخاطبة و«تحويل الأعمال» ولكن أيضا عندما يصل الإنسان إلى الشيخوخة: ذوي اللغتين يتأخر حدوث الخرف لديهم 4 سنوات عن نظرائم المتحدثين لغة واحدة، ومن يصابون بمرض آلزهايمر فهو يتأخر لدى المتحدثين لغتين مدة نحو 5 سنوات.

فتعلم الكبار لغة ثانية مفيدة جدا وهم يبذلون في ذلك مجهودا ويخصصون له الوقت للتعليم والممارسة، أما الأطفال فيتعلمون اللغات المتعددة وهم في بطون أمهاتهم وكذلك وهم في «اللفة».

انظر أيضاً

المراجع

وصلات خارجية

ثقافة الشباب

طفولة


Mohammad Assaf (în ; ) este un cântăreț palestinian născut la 1 septembrie 1989 în Misrata (Libia). Cântăreața pop populară care a câștigat al doilea sezon al Arab Idol, difuzată de rețeaua de MBC, a primit porecla Asaroukh, care înseamnă "The Rocket", de către cântărețul libanez Ragheb Alama. În 2013, a fost numit Ambasador al Bunăvoinței pentru Pace de către Agenția Națiunilor Unite pentru Ajutoare și Lucrări pentru Refugiații Palestinieni (UNRWA). El a fost numit și ambasador al culturii și artei de către guvernul palestinian, iar președintele palestinian Mahmud Abbas ia oferit o poziție cu "statut diplomatic".

Biografie
Membru al Siblings Mohammed Assaf sa născut în Misrata, Libia. necesare] părinților palestinieni. Familia mamei sale (profesor de matematică) provine din satul Bayt Daras, distrus de armata israeliană în 1948; familia tatălui său este din Beersheba. El a trăit în Misrata până în 1993, când părinții săi s-au mutat în Gaza în tabăra de refugiați Khan Younis, unde a urmat școala primară UNRWA.
El a câștigat primul titlu al celui de-al doilea sezon al emisiunii TV-real-TV australian Idol, difuzată pe MBC 1 în 2013 [1]. Transmițându-și victoria, Al Jazeera English la intervievat în Doha, Qatar în timpul turneului său și a dedicat un întreg episod al programului Inside Story, detaliind cursul Assaf prin Arab Idol. El a fost descris ca "cântăreața de nunți din Gaza care a crescut într-o tabără de refugiați și a devenit o stea internațională și un erou palestinian.
El a fost poreclit "Asaroukh" ("Rocket") de către solistul libanez Ragheb Alama, membru al juriului Arab Idol.
Assaf a fost numit Ambasador al Bunăvoinței pentru Pace de către Agenția Națiunilor Unite pentru Ajutoare și Lucrări pentru Refugiații Palestinieni din Orientul Apropiat (UNRWA) [3], oferindu-i un pașaport diplomatiGuvernul palestinian la numit, de asemenea, "ambasador al culturii și artelor. Pe rețelele sociale, el a fost comparat cu cântăreața egipteană Abdel Halim Hafez al assad.

Carieră
În 2014, la MTV Europe Music Awards, a primit premiul celui mai bun artist din Orientul Mijlociu (e).

Un film care a cronologic povestea lui Mohammed Assaf a fost lansat în septembrie 2015: cântărețul din Gaza, regizat de Hany Abu-Assad.

În 2017, Mohammed Assaf a lansat Baddek Enayah cu Gente de Zona.

În 2018, Mohammed Assaf a lansat un duet cu Massari, Roll With I.

În septembrie 2018, Mohammed Assaf a lansat titlul Makanak Khaly.

În 2019, Mohammed Assaf părăsește Besaraha.

În septembrie 2019, Mohammed Assaf a lansat Kermalak Enta.

Discografia

Albume
 2014: Assaf
 2017: Ma Wahshnak

Singles
 2014: Ya Halali Ya Mali
 2015: Aywa Ha Ghanni
 2016: Seyouf El Ezz
 2017: Baddek Enayah (cu. Gente de Zona)
 2017: Rani (cu. Faudel)
 2018: Roll with It (cu. Massari)
 2019: Kermalak Enta
 2020: Shhalhalawa
 2020: Dalaa Dalouna
 2020: Salam Allah
 2020: Filastin 'int alruwh
 2020: Al Hayat
 2021: Mraytak
 2021: Al Hara
 2021: Bahrek Gaza
 2021: Salute to Al Quds

Confidențialitate
Mohammed Assaf a fost angajat cu jurnalistul palestinian Lina Qishawi de la sfârșitul lunii septembrie 2015 până în februarie 2016. El a dezvăluit recent într-un interviu că și-a dat seama că relația sa cu jurnalistul nu mai era "imaginabilă" au luat "căi diferite", adăugând că relația lor "nu a funcționat". Pauza finală a fostului cuplu a fost formalizată prin rețeaua socială Facebook de către cei doi implicați.

Nașteri pe 1 septembrie
Nașteri în 1989
Oameni în viață
Cântăreți din secolul al XXI-lea

Mohammed Assaf


O processo de 600 nm refere-se ao nível de tecnologia do processo de fabricação de semicondutores MOSFET que foi comercializado por volta do período de 1990 a 1995, por empresas líderes de semicondutores como NTT, NEC, Toshiba, IBM, Mitsubishi Electric e Intel.

Fabricação de semicondutores
IBM
Intel
Microcontroladores
Microprocessadores
Toshiba

600 nanômetros


Monica Racoviță Moisescu () este o artistă decoratoare română, stabilită din 1978 în Elveția.

Biografie
A absolvit Institutul de Arte Plastice Nicolae Grigorescu, Facultatea de Arte Decorative, la București.

A realizat tapiseria "Bătălia de la Rovine" pentru Teatrul Național din București și un mare mozaic pentru Institutul Meteorologic.

A avut expoziții în România, Ungaria, Bulgaria, Cehoslovacia, Polonia ș.a.

S-a stabilit în 1978 în Elveția. A fost profesoară de desen la mai multe colegii și meșter tapiser la Atelierul Permanent de Artizanat din Geneva.

Distincții
În 1981 a fost distinsă cu diploma de onoare a Salonului Internațional de Sculptură, Pictună și Tapiserie de la Geneva.

Note

Bibliografie

Nașteri în 1940
Nașteri pe 27 februarie
Artiști plastici români
Artiști decoratori români
Români expatriați în Elveția
Bucureșteni
Profesori români în viață

Monica Racoviță Moisescu


حي سموحة أحد أحياء مدينة الأسكندرية الحديثة نسبيا ومن أكبرها مساحة، ويقع في حي شرق أحد أحياء المدينة الرئيسية.
يعتبر حي سموحة حاليا من أكثر مناطق الإسكندرية جذبا للسكان بالرغم من أنه لا يطل على البحر المتوسط، إلا أنه نظراً لما يتمتع به الحي من تنظيم جيد للشوارع، طرق واسعة، وعمارات سكنية حديثة، حدائق واسعة بين العمارات السكنية، وخدمات تتمثل في المراكز التجارية المتكاملة، بالإضافة إلى موقعه المتميز، جعلت سكانه غير راغبين في الخروج منه حيث كل احتياجاتهم متوفرة.

أصل التسمية
في سنه 1924 جففت بحيرة الحضرة والتي كان اسمها أصلا ملاحة رجب باشا جد السفير حسن رجب وقام بتجفيفها «جوزيف سموحه» وهو يهودي عراقي والذي وفد على مصر ليتاجر في الأقمشة.

الموقع
يتمتع حي سموحة بموقع متميز جدا في الإسكندرية ()، حيث يتوسط الحي مدينة الإسكندرية الحديثة ويقع في نفس الوقت على مدخل الإسكندرية الجنوبي حيث طريق المطار السريع، ناهيك عن أنه يطل على محطة قطار سيدي جابر، إحدى المحطتين الرئيسيتين بالإسكندرية وقربه الشديد من مطار النزهة الدولي وكذلك حدائق النزهة. هذه المميزات المتعددة أدت إلى ازدهار الأعمال التجارية به حتى أصبح لكافة البنوك التي تعمل في مصر أفرع هناك.
يحيط به عدد كبير من الأحياء وهي:

من الغرب: الحضرة، النزهة

من الشمال: الإبراهيمية، سبورتنج، كليوباترا، سيدي جابر، مصطفى كامل، رشدي

من الشرق: الظاهرية والصالحية.

من الجنوب: طريق المطار ومطار النزهة الدولي

الميادين

ميدان فيكتور عمانويل
سمي على اسم الملك فيكتور عمانويل الثالث آخر ملوك إيطاليا الذي عاش أيامه الأخيرة في الإسكندرية ودفن بها. ويتفرع من هذا الميدان شوارع "فيكتور عمانويل" بفرعيه الشمالي والجنوبي ابتداء من نفق "مصطفى كامل" وانتهاء ""بـحدائق أنطونيادس"، وطريق "طريق 14 مايو" والذي يصل إلى جسر "14 مايو"، وشارع فوزي معاذ والذي يصل إلى ميدان الإبراهيمية.

ميدان كليوباترا
يقع على حدود سموحة مع حي كليوباترا، ويتفرع منه شارع ألبرت الأول، وشارع مصطفى كامل، بالإضافة إلى المنفذ إلى «طريق الحرية» عن طريق نفق كليوباترا

ميدان الإبراهيمية
على حدود سموحة مع الإبراهيمية، ويتفرع منه شارع فوزي معاذ، وشارع الجواهر، وشارع زكى رجب، بالإضافة إلى المنفذ إلى «طريق الحرية» عن طريق نفق الإبراهيمية.

ميدان علي بن أبي طالب
وهو اسم المسجد الذي يطل على الميدان. ويقع هذا الميدان بين ميدان فيكتور عمانويل وميدان الإبراهيمية، على تقاطع شارع فوزي معاذ وشارع ألبرت الأول.

ميدان العيون
ويطل على مركز الإسكندرية العيون والمدينة الجامعية. بالإضافة إلى هيئة الابنية التعليمية وهي ناتج عن تقاطع شارع إسماعيل سرى مع شارع ادمون فيرمون حيث يصل عن طريق هذا الأخير بين ميدانيى على بن أبي طالب وميدان المعهد الدينى

ميدان المعهد الدينى
وهو يقع على تقاطع شارع فيكتور عمانويل مع شارع ادمون فيرمون حيث يصله هذا الأخير بميدان على ابن أبي طالب. ويطل على الميدان مركز شباب سموحه وكلية التمريض والمعهد الدينى الأزهرى والمحكمة الإدارية العليا بينما يرتبط عن طريق شارع فيكتور عمانويل بميدان فيكتور عمانويل مروراً بمول زهران ومسجد حاتم والسوق التجارى المركزى بسموحه

أهم المساجد والكنائس

إضافة لمسجد علي بن أبي طالب يوجد بالحي مساجد أخرى مثل مسجد حاتم في شارع فيكتور عمانويل ومسجد السلام بمدينة آسيد ومسجد جامعة فاروس، وأيضاً تتواجد به كنيسة السيدة العذراء والقديس يوسف.

مدارس وكليات ومعاهد ازهرية
 جامعة فاروس
 كلية التمريض
 معهد الشعبة الإسلامية بالإسكندرية
 معهد سموحة النموزجى الأزهرى
 معهد القراءات
 معهد اسكندرية الدينى
 مدرسة الريادة للغات
 مدارس سيدي جابر للغات
 مدرسة سموحة الفنية التجارية المتقدمة
 مدرسة زهران التجريبية
 مدرسة طارق بن زياد
 مدارس مصطفى النجار
 مدرسة الخنساء بنت عمرو
 مدارس سموحة للغات
 مدارس السيد محمد كريم
 مدرسة البحر المتوسط
 مدرسة الشهيد وليد صبحى العيص
 مدرسة سموحة الاعدادية
 مدرسة الإبراهيمية الإعدادية بنات
 مدرسة الشهيد أشرف الخوجة الابتدائية

مستشفيات
 مستشفى الأوعية الدموية والقدم السكرى (AVC)
 مستشفى الإسكندرية الدولي
 مستشفى السلامة (أندلسية)
 مستشفي السراية لجراحات العمود الفقري
 مركز الإسكندرية الطبي
 مستشفى سعيد عبيد
 مركز القلب
 مركزالإسكندرية للعيون
 مستشفى التأمين الصحي
 مستشفى الشرق الأوسط
 مركز أبحاث طب الأسنان
 مستشفى دار النعمة
 مستشفى البدراوي
 دار الاشعة -سموحة

هيئات ومصالح

 مديرية أمن الإسكندرية: تقع على «طريق 14 مايو» المعروف بشارع المديرية بين كوبري 14 مايو وميدان فيكتور عمانويل.
 منطقة اسكندرية التعليمية الازهرية: في شارع فيكتور عمانويل أمام كلية التمريض وحديقة انطونيادس.
 نقابة الأطباء: بجوار نفق وميدان كليوباترا والمقر الجديد بشارع 50 في برج سموحة أوريجنال.
 نقابة الصيادلة: في شارع إسماعيل سري (الواصل بين ميدان العيون من جهه ومدارس زهران والتأمين الصحي من جهة أخرى).
 نقابة أطباء الأسنان.
 نقابة التشكيلين: بشارع بجوار مديرية الأمن ومتفرع من كوبرى 14 مايو.
 نقابة المرشدين السياحيين: بتعاونيات سموحة.
 الهيئة العامة للأبنية التعليمية: تقع في شارع إدمون فريمون (محمود داوود سابقا)، وهو الشارع الواصل بين ميدان العيون وميدان علي بن أبي طالب.
 مديرية التنظيم والإدارة: أمام مركز شباب سموحة.
 مديرية الشباب والرياضة: أمام مركز شباب سموحة.
 عيادات سموحة الطبية: في شارع «ألبرت الأول» أمام بوابه المدينة الجامعية القديمة.
 مديرية الإسكان: أمام مركز شباب سموحة.
 مكتب وزارة الخارجية لتوثيق الملفات: بشارع فيكتور عمانويل

أندية
 نادي سموحة الرياضي الاجتماعي
 نادي أصحاب الجياد
 مركز شباب سموحة
 قرية السلام الأولمبية

أهم المراكز التجارية
 مول زهران التجاري
 سوق الكمبيوتر (بالقرب من نادي سموحة)
 سوبر ماركت فتح الله
 سوبر ماركت خير زمان
 سوبر ماركت مترو بشارع ألبرت
 [جرين بلازا] وهو مركز تجاري سياحي ترفيهي
 كارفور
 السوق التجاري الأول. بشارع فيكتور عمانويل
 السوق التجاري الثاني. بشارع الفردوس
 السوق التجاري الثالت. خلف مدارس زهران.

فنادق
 فندق هيلتون جرين بلازا داخل مركز جرين بلازا التجاري
 فندق جراند بلازا

أحياء الإسكندرية
أماكن مأهولة في محافظة الإسكندرية

سموحة (حي)


Kuglački klub "Skrad" (KK Skrad; Skrad) je muški kuglački klub iz Skrada, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjecao u 2. hrvatskoj ligi - Zapad, ligi trećeg stupnja hrvatske lige u kuglanju.

O klubu
Kuglački klub "Skrad" je osnovan 2002. godine na inicijativu "Udruge mladeži Skrada", kao drugi kuglački klub u Skradu uz postojeći "Polet". S ligaškim natjecanjima je počeo u sezoni 2002./03. u "5. hrvatskoj ligi regije Zapad", te se klub dalje natjecao u različitim ligama u regiji "Zapad" Hrvatskog kuglačkog saveza. Prvi put se klub u "2. HKL - Zapad" 2012. godine.
Klub koristi kuglanu "Zeleni Vir" u Skradu.

Uspjesi

Ekipno
 3. HKL - Zapad
 prvak: 2011./12., 2018./19. (Karlovac / Gorski kotar)

 4. HKL - Zapad
 prvak: 2010./11.

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Skrad
 Kuglački klub Polet Skrad

Vanjske poveznice
 free-ri.t-com.hr/kkskrad, službene stranice
 free-ri.t-com.hr/kkskrad, službene stranice - wayback arhiva
 KK "SKRAD", facebook stranica
 kuglanje.hr, Kuglački klub Skrad

 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB SKRAD SKRAD

Izvori
 free-ri.t-com.hr/kkskrad, "O klubu", wayback arhiva
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB SKRAD SKRAD
 bisnode.hr, KUGLAČKI KLUB "SKRAD" SKRAD
 fininfo.hr, K.K. "SKRAD"

Skrad

Kuglački klub Skrad