Richard Paul Astley (born 6 February 1966) is an English singer who has been active in music for several decades. He gained worldwide fame in the 1980s, having multiple hits, including his signature songs "Never Gonna Give You Up", "Together Forever" and "Whenever You Need Somebody". He returned to music full-time in the 2000s after a 6-year hiatus. Outside his music career, Astley has occasionally worked as a radio DJ and a podcaster.

Born and raised in Lancashire, Astley became a musician after leaving school, as the drummer for the soul band FBI. Three years later, he rose to fame through his association with the production trio Stock Aitken Waterman; releasing the 1987 album Whenever You Need Somebody, which sold 15.2 million copies worldwide. His debut single "Never Gonna Give You Up" was a number 1 hit single in 25 countries, winning the 1988 Brit Award for Best British Single. His 1988 single "Together Forever" became his second single to top the US Billboard Hot 100, and was one of his eight songs to reach the top ten on the UK Singles Chart. The title track was a No 1 single in seven countries, and it reached No 3 in the UK. In 1988, Astley followed-up his debut album with Hold Me In Your Arms. The lead single "She Wants to Dance with Me" was Astley's first single that he wrote himself, and it became a worldwide top 10 hit.

In 1991, Astley left Stock Aitken Waterman and moved his musical direction away from dance-pop and towards soul, which he explored on his albums Free (1991) and Body and Soul (1993). His 1991 single "Cry for Help" was Astley's last single to reach the top 10 in either the US or UK. In 1993, Astley retired from music to focus on spending time with his partner and raising their daughter. He returned to the music industry in 2000, and released the single "Sleeping" and the album Keep It Turned On in 2001. Four years later, Astley released his covers album Portrait.

Astley became an Internet phenomenon in 2007 when the music video for his song "Never Gonna Give You Up" became integral to the Rickrolling meme, and his performance career was revitalised by the meme's popularity. In 2010, Astley released the single "Lights Out" after touring with Peter Kay. Six years later, he released his album 50 to celebrate his 50th birthday, which debuted in the UK at No. 1. He released his most recent studio album Beautiful Life in 2018, and released his greatest hits album The Best of Me in 2019. His most recent albums were recorded at his home studio in Surrey.

By the time of his brief retirement, Astley had sold approximately 40 million records worldwide. A year after the Rickrolling meme began, Astley was voted "Best Act Ever" by Internet users at the MTV Europe Music Awards 2008. His song "Never Gonna Give You Up" reached 1 billion views on YouTube in July 2021, becoming the fourth 1980s song to reach this milestone.

Early life
Astley was born on 6 February 1966 in Newton-le-Willows, Lancashire, the fourth child of his family. His parents divorced when he was five and Astley was brought up by his father Horace Astley. Astley remained in very close contact with his mother Cynthia Astley, who lived a few streets away from his father. After finding out that his father was the one who kicked his mother out of the house, Astley distanced himself from his father. When he was 10 years old, Astley began singing in a local church choir, which began his love of music.

During his schooldays, Astley formed and played the drums in a number of local bands, where he met guitarist David Morris. After leaving school at sixteen, Astley was employed during the day as a driver in his father's market-gardening business and played drums on the Northern club circuit at night in bands such as Give Way – specialising in covering Beatles and Shadows songs – and FBI, which won several local talent competitions.

Career

1985–1986: Signing with Stock Aitken Waterman
In 1985, Astley was performing as a drummer with a soul band named FBI, with Morris on guitar. They were a well-known local band writing and performing their own music, gigging in pubs and clubs. When FBI's lead singer left the band, and Morris left to concentrate on his career in hairdressing, Astley offered to be the lead vocalist. This was when he was noticed by the record producer Pete Waterman, who persuaded him to come to London to work at the Pete Waterman Limited (PWL) recording studio, with RCA Records publishing his records. Under the tutelage of the production team of Mike Stock, Matt Aitken and Pete Waterman, known as Stock Aitken Waterman (SAW), Astley was taught about the recording process and groomed for his future career, supposedly starting off as the recording studio "tea boy". The reason for Astley to be hired as a "tape op" was to overcome his shyness. SAW also hired most of FBI, including Morris as a guitarist/songwriter.

1987–1989: Success
His first single was "When You Gonna", released as a collaboration with Lisa Fabien, and was produced by Phil Harding and Ian Curnow. "We were at a stage early on with Rick, when no one knew quite what to do with him," recalled Harding. "The idea was to make him happen in the clubs... [but the song] opened up the doors for him at Capital Radio." The song was released in May 1987, and with no promotion managed to chart at No. 17 in the Netherlands and No. 20 in Belgium.

Astley's first solo offering was "Never Gonna Give You Up", recorded on New Year's Day 1987, and released eight months later, in August. Although his producers were initially unenthusiastic about the track, Astley's distinctive rich, deep voice combined with dance-pop made the song an immediate success, spending five weeks at the top of the British charts and becoming the year's highest-selling single. The song was also a worldwide number-one hit, topping the charts in 24 other countries, including the US, Australia, and West Germany. It was the first of 13 (worldwide) top 30 hit singles for him. "Never Gonna Give You Up" won Best British Single at the 1988 BPI awards (now called the BRIT Awards), and he performed it in front of a global audience of 100 million.

Astley's next single was "Whenever You Need Somebody", which was released in October. The single was a recycled Stock Aitken Waterman song, originally recorded by O'Chi Brown in 1985, which Stock says was resurrected in the rush to gather strong follow up material in the wake of Astley's unexpectedly huge global success. It became a successful European hit, reaching No. 1 in seven countries, including West Germany and Sweden. It also reached No. 3 in the UK. It was not released in North America.

In November 1987, the album Whenever You Need Somebody, containing four tracks written by Astley, reached number one in the UK and Australia and No. 10 in the US. It was certified 4× Platinum in the UK and Canada, and 2× Platinum in the US. Whenever You Need Somebody sold 15.2 million copies worldwide, making Astley the top-selling British act of the year.

In December 1987, Astley released a cover version of the Nat King Cole classic "When I Fall in Love". This single is mainly remembered for a closely fought contest for UK Christmas Number 1. Rivals EMI, hoping to see their act the Pet Shop Boys reach No. 1, rereleased Cole's version. This led to a slowdown of purchases of Astley's version, allowing the Pet Shop Boys to reach the coveted top spot with their cover version of Always on My Mind. Despite selling over 200,000 copies and gaining a Silver certification from the BPI, Astley's "When I Fall in Love" peaked in the UK at No. 2 for two weeks. The rerelease of Cole's version reached No. 4. The B side for Astley was a dance number, "My Arms Keep Missing You", which was successful in mainland Europe but wasn't released on an album until the 2002 compilation Greatest Hits.

Astley's fourth single release was "Together Forever" (1988), reaching No. 2 in the UK. It was denied the top spot by Kylie Minogue's debut "I Should Be So Lucky", which reached No. 1 following her successful role as Charlene Robinson in Neighbours. "Together Forever" was more successful in the US, topping the charts, making it his second and last US chart-topper. In 1989 Astley was nominated for a Grammy Award for Best New Artist but lost to Tracy Chapman.

His fifth and final release from his debut album was "It Would Take a Strong Strong Man". It was a more soulful song than his other releases, and was mainly intended for the North American market. It was not released in Britain. It was another hit, reaching No. 10 on the US Billboard Hot 100 and No. 1 in Canada. During the period between his debut release and his fifth single, Astley outsold every other artist in the world. In the UK, he was in the Top 40 every week for the first six months of his career.

Production of the singer's follow up album with Stock Aitken Waterman got off to a rocky start, when a distressed Astley rejected the set's intended first single, "Nothing Can Divide Us" — a track the producers then gave to Jason Donovan. Wishing to placate an unhappy Astley, producer Pete Waterman allowed him to start work with other writers and producers under the PWL umbrella, but a fire in the PWL studios then destroyed much of Astley's new material, causing a delay in the release of his second album. Hold Me in Your Arms was released in January 1989, containing five singles, and reached No. 8 in the UK and No. 19 in the US, being certified platinum in the UK and gold in the US.

Astley's relationship with British media deteriorated significantly after the release of Hold Me in Your Arms, with the media calling him a "puppet" of Stock Aitken Waterman, although Astley had written five of his new album's tracks. The negative press affected the sales of his singles.

The first single from the album was "She Wants to Dance with Me", written by Astley. He composed the track in the style of Whitney Houston's hit, "I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me)" in an effort to win the confidence of Waterman, who was a huge fan of Houston's song. It was another successful single, reaching No. 6 on both the UK and US charts.

"Take Me to Your Heart" was the next single to be released from the album. It was one of four songs written and produced by Stock Aitken Waterman that were belatedly added to the album in order to help Astley make his release deadline following the fire. These four tracks were written and produced in just two days, with writer Matt Aitken confirming "Take Me to Your Heart" was inspired by house music act Inner City's 1988 hit, "Big Fun". The single reached No. 8 in the UK and was not released in the US.

"Hold Me in Your Arms", a ballad written by Astley, reached No. 10 in the UK and was also not released in North America. The next two singles released from the album were intended for the North American market. "Giving Up on Love" and a cover of The Temptations song "Ain't Too Proud to Beg" charted at No. 38 and No. 89 in the US respectively.

In December 1989, Astley set off on his first world tour, touring 15 countries including the UK, US, Australia, and Japan. By the end of the tour, he was tired of the negative press and wanted to explore alternative paths as a musician. He left Stock Aitken Waterman and RCA Records bought out his contract with PWL.

1990–1993: Switch to soul and adult contemporary and career break
By 1990, Astley decided to leave his dance-pop days behind him, moving towards his passion, soul. This shift in musical genre led him to change his image, ditching the boy next door look, growing his hair, and presenting himself as a mature and passionate musician. His third album, Free, was released in 1991 and contained collaborations with Elton John. It had three singles and reached No 9 in the UK and No 31 in the US.

He achieved one more major success with his 1991 ballad "Cry for Help", which reached No 7 in both the UK and the US. The other two singles from Free were not as successful. "Move Right Out" reached No 58 in the UK and No 81 in the US, and "Never Knew Love" reached No 70 in the UK and did not chart in the US. Free marked the end of Astley's successful period, and "Cry for Help" was the last Astley single to make the Top 10 in either the UK or US.

His next album, Body and Soul, was released in 1993, and was largely an Adult Contemporary album. By the time the album was released, Astley had decided to retire from the music industry. As a result, the album did not get much promotion, not charting in the UK but managing to make the Billboard 200, peaking at No 182. The two singles, "The Ones You Love" and "Hopelessly", performed very well on the US adult contemporary chart, peaking at No 19 and No 4 respectively. "The Ones You Love" peaked at No 48 in the UK but did not chart in the US. "Hopelessly" also crossed over and peaked at No 28 on the US Billboard 100, staying in the US top 40 for five weeks, and No 33 in the UK. It was the last hit to chart on the Top 40 in the UK and US. It was named as one of the most performed songs at the 1994 BMI Awards, and is one of the few songs to achieve BMI 'Million-Air' status.

1994–2000: Retirement
Astley retired from the music industry in 1993, deciding that family life was more important. During his time out of the music business, he raised his daughter, born in 1992. For much of the 1990s and early 2000s, Astley remained out of the spotlight. He later said this was due to his growing frustration with the business side of things. During this period he co-wrote "Mission Statement", a track for former Marillion singer Fish's 1999 solo album Raingods with Zippos.

2000–2020: Return to singing and renewed success
Seven years after Body and Soul, Astley returned to the music industry, signing a co-publishing deal with Polydor and recording a new album, Keep It Turned On, between November 2000 and September 2001, and released in late 2001. The album featured the single "Sleeping", which became a minor club hit, thanks to a set of remixes from the US house producer Todd Terry. Keep It Turned On was only released in Continental Europe.

Astley's first compilation album, Greatest Hits, was released in 2002, and reached No 16 on the UK Albums Chart. With no promotion from Astley, it sold over 100,000 copies and was certified Gold by the British Phonographic Industry. In 2003 he charted at No 10 in the UK as a songwriter with "Shakespeare's (Way With) Words" performed by short-lived boy band One True Voice.

In 2004, Astley toured for the first time in 14 years, which led him to a record contract with Sony BMG.

In March 2005, Astley released the album Portrait, in which he covered many classic standards such as "Vincent", "Nature Boy" and "Close to You". Astley and Sony BMG were unhappy with the result so the album was poorly promoted, yet it managed to reach No 26 on the UK Albums Chart.

In April 2008, the album The Ultimate Collection: Rick Astley was released by Sony BMG, and by early May it had reached #17 on the UK Top 40 Albums Chart, again with no promotion by Astley.

In September 2008, Astley was nominated for the 'Best Act Ever' award at the MTV Europe Music Awards. The push to make Astley the winner of the award continued after the announcement, as did efforts to encourage MTV to invite Astley to the awards ceremony. On 7 November, following a massive Internet campaign by fans, Astley won the award in Liverpool but was not there in person to receive it. Perez Hilton collected the prize on his behalf. On the back of this, "Never Gonna Give You Up" (which had recently become an Internet meme via Rickrolling) returned to the UK charts, over 21 years after it was released, peaking at No 73 during the Christmas period.

During the late 2000s, Astley continued touring across the globe, touring with various other 1980s acts, such as Boy George and Belinda Carlisle, in the Here and Now Tour. In April 2009, he wrote an article for Time about moot.

Astley was a special guest throughout Peter Kay's new tour, The Tour That Doesn't Tour Tour...Now On Tour, from 27 April to 22 May 2010. To mark the occasion, Astley released a new single, "Lights Out", on his own label on 7 June 2010. It was his first release in the UK Singles Chart in 17 years. It was well received by radio, peaking at No 15 on the UK Airplay Charts, but failed to become a commercial hit, reaching only No 97 on the UK Singles Chart.

During the summer of 2010, Astley became a radio DJ for London's Magic FM, presenting a Sunday show. The initial contract was for eight weeks, but he proved popular with listeners and his contract was extended till the end of the year. In December 2010, Astley co-hosted the Chris Evans Breakfast Show on BBC Radio 2 with Peter Kay, and in March 2011 appeared in Comic Relief's Red Nose Day telethon on the BBC.

In April 2016 Astley released "Keep Singing", from his forthcoming album 50. Interviewed by Amanda Holden on the Lorraine show on 7 April, Astley explained that turning 50 had prompted him to release the single. He said, "It was a big milestone. I got back in the studio and friends were telling me the material I was working on was pretty good. So I decided to go for it." On 31 May, the release date for Astley's 50 was revealed to be 10 June 2016. The album reached number one on the Official UK Album Sales charts in the week of 17 June 2016 to 23 June 2016.

In September 2016 Astley released the single "God Says / Dance", together with an official video.

On 1 June 2018, Astley posted a video on Twitter announcing his upcoming album Beautiful Life set for release on 20 July. He also released a single of the same name. Astley did a tour, the #BeautifulLife Tour, and tickets were first available for purchase to anyone who pre-ordered the album. Beautiful Life was released earlier than previously said, on 13 July 2018. The album peaked at number 6 on the UK Albums Chart.

In 2019, Astley served as the support act on Take That's Greatest Hits Live 38-date tour in Britain and Ireland. Astley is also an occasional guest vocalist at Foo Fighters concerts, and has previously performed with A-ha and Kylie Minogue. During live performances where he sings "Never Gonna Give You Up", Astley sometimes shouts out to the audience that he is feeling "bloody marvellous" or that he is feeling "fantastic" after the line "And if you ask me how I'm feeling" to have some banter with the audience.

On 12 October 2019, Astley appeared on CBeebies Bedtime Stories.

On 25 October 2019, Astley released a new album, The Best of Me, which includes some of his original tracks, some reimagined versions of his existing songs, and the new single "Every One of Us". One of the reimagined songs is a pianoforte version of "Never Gonna Give You Up", in which Astley changes the key to F minor. In live concerts, Astley sings it in A minor.

2020–present: Covers and new material
In June 2020, towards the end of the nationwide lockdown in England due to the COVID-19 pandemic, Astley released four cover songs: "Ain't No Sunshine" by Bill Withers, "Everlong" by Foo Fighters, "Titanium" by David Guetta, and "Better Now" by Post Malone. Around this time, Astley made a TikTok account, launching it with a video of him dancing to "Never Gonna Give You Up" which received millions of views.

On 30 November 2020, Astley released a single, "Love This Christmas", the video featuring Astley performing amid a flurry of snow and dancing snowmen. To accompany the single, Astley launched a signed limited edition Christmas card, with all proceeds going to the Shooting Stars Children's Hospices.

On 16 March 2021, Astley recorded a cover of the Temptations song "My Girl". On 7 April 2021, Astley released a single, "Unwanted", inspired by the era and vibes of the original podcast. On 28 July 2021, "Never Gonna Give You Up" hit one billion views on YouTube, making Astley the fourth 1980s artist to pass this milestone, after Michael Jackson, A-ha and Guns N' Roses. Astley celebrated by releasing a new limited-edition, signed, numbered and coloured 7" vinyl single of "Never Gonna Give You Up", backed with the pianoforte version from The Best of Me.

On 2 September 2021, amid the news that ABBA had reunited, Astley released a cover of their song "The Winner Takes It All". That month, he and the band Blossoms performed two concerts of covers by the Smiths, who had disbanded in the 1980s. They performed again at the 2023 Glastonbury Festival. The Guardian gave the performances positive reviews, suggesting that they offered fans a way to enjoy the Smiths without the "moral queasiness" of the Smiths singer, Morrissey, who had become a controversial figure in the preceding years. Astley said he performed "from a place of absolute joy and love for those songs". He also played a solo set at Glastonbury that year, his first appearance there.

In October 2023 Astley released Are We There Yet?, his first album of new music since 2018's Beautiful Life. Inspired by soul music, it debuted at number 2 on the UK Albums Chart.

Legacy

In 2007, Astley became the subject of a viral Internet meme known as rickrolling. The meme is a type of bait and switch using a disguised hyperlink that leads to the "Never Gonna Give You Up" music video. When victims click on a seemingly unrelated link, the site with the music video loads instead of what was expected, and in doing so they are said to have been "rickrolled". The meme has also extended to using the song's lyrics in unexpected places. The meme gained mainstream attention in 2008 through several publicized events, particularly when YouTube used it on its 2008 April Fools' Day event. Rickrolling saw a massive resurgence online in the early 2020s. In online classes on Zoom during the worldwide COVID-19 lockdown, students often rickrolled their classmates and teachers. A 4K remaster of the "Never Gonna Give You Up" music video went viral in early 2021.

Initially, Astley, who had only recently returned to performing after a 10-year hiatus, was hesitant about using his newfound popularity from the meme to further his career, but accepted the fame when he rickrolled the 2008 Macy's Thanksgiving Day Parade with a surprise performance of the song. Since then, Astley has seen his performance career revitalised by the meme's popularity. In an interview, Astley stated that one of his favourite rickroll videos is "BarackRoll", a rickroll featuring clips from rallies by Barack Obama during his 2008 presidential campaign, edited to make it look as though he is singing "Never Gonna Give You Up".

Astley himself has been rickrolled a few times; the first time pre-dated the viral phenomenon. In an interview with Larry King, Astley stated that the first time he fell for the prank was through an email his friend sent him during the early 2000s. On a Reddit post in June 2020, a user claimed to have met Astley backstage when they were 12 years old, but the user posted a link to the song instead of a picture verifying the encounter. Astley later confirmed he had been tricked into clicking the link. The post became the most upvoted post of 2020 on Reddit.

Personal life
Astley has been married to film producer Lene Bausager since 2003. They have a daughter who has a master's degree in fine art and is a garden designer. Astley met Bausager when she was working as a promoter with RCA in 1987, and she is now a film producer. He and his wife live in the Surrey town of Molesey, and his daughter lives in Denmark. He maintains a home recording studio and has a collection of guitars. He is of no relation to music producer Jon Astley.

In 2017, Astley partnered with Danish brewery Mikkeller, opening two pubs over the following years in Islington and Shoreditch, London.

In January 2023, Astley sued Yung Gravy over vocal imitations on Gravy's song "Betty (Get Money)". Astley asserts that it is a violation of his "right of publicity". The case was settled in September 2023.

Also in 2023, Astley said on This Morning that he is experiencing hearing loss and now wearing hearing aids.

Discography

 Whenever You Need Somebody (1987)
 Hold Me in Your Arms (1988)
 Free (1991)
 Body & Soul (1993)
 Keep It Turned On (2001)
 Portrait (2005)
 50 (2016)
 Beautiful Life (2018)
 Are We There Yet? (2023)

See also
List of awards and nominations received by Rick Astley
List of artists who reached number one in the United States
List of artists who reached number one on the U.S. Dance Club Songs chart
List of Billboard number-one dance club songs
Lists of UK Albums Chart number ones
Lists of UK Singles Chart number ones
List of Billboard number-one singles
List of Billboard Hot 100 number-ones by British artists

Notes

References

External links

1966 births
20th-century English male singers
20th-century English singers
21st-century English male singers
21st-century English singers
Brit Award winners
English pop singers
English soul singers
English radio personalities
English male singer-songwriters
English singer-songwriters
English radio DJs
British Internet celebrities
English podcasters
English drummers
Living people
MTV Europe Music Award winners
Musicians from Lancashire
People from Newton-le-Willows
People from St Helens, Merseyside
Musicians from Surrey
Polydor Records artists
RCA Records artists
BBC Radio 2 presenters
Dance-pop musicians

Rick Astley


خوان فيردو  (مواليد 5 مايو 1983 في برشلونة - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى إسبانيول الإسباني منذ 2009 في مركز الوسط المهاجم .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إسبان مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
رياضيون إسبان مغتربون في الصين
رياضيون إسبان مغتربون في إيطاليا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الصيني لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو إسبانيول
لاعبو برشلونة
لاعبو برشلونة أتلتيك
لاعبو بطولة الدرجة الخامسة الإسبانية لكرة القدم
لاعبو ديبورتيفو لاكورونيا
لاعبو ريال بيتيس
لاعبو فيورنتينا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم كتلونيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من برشلونة
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب كتالونيا لكرة القدم
لاعبو نادي أوسبيتاليت
لاعبو نادي برشلونة ج
لاعبو نادي بني ياس
لاعبو نادي ليفانتي
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983
مواليد 1985
مواليد في برشلونة

خوان فيردو


Clackmannanshire (skosk gelíska: Siorrachd Chlach Mhannai) er eitt af 32 sveitarfélögum Skotlands. Flatarmál er um 160 ferkílómetrar og er íbúafjöldi 51.000 (2021). Alloa er höfuðstaðurinn.

Sveitarfélög í Skotlandi

Clackmannanshire


Annie je žensko ime, deminutivni engleski oblik hrvatskog imena Ana.

Poznate osobe
 Annie Chapman (oko 1841. – 1888.), druga žrtva londonskog serijskog ubojice Jacka Trbosjeka
 Annie Le Brun (rođena 1942.), francuska pjesnikinja
 Annie Lennox (rođena 1954.), škotska glazbenica
 Annie Feray Mutrie (1826. – 1893.), britanska slikarica
 E. Annie Proulx (rođena 1935.), američka spisateljica

Vidi također
 Anne

Izvori

Imena

Annie (ime)


عقد 910 هو عقد امتد بين 1 يناير 910 و31 ديسمبر 919 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 900 ولحقه عقد 920.

أحداث

 معركة غاريليانو (915)
 معركة قلعة شنت إشتيبن (917)

مواليد

 أبو الحسن العامري (913)
 أوتو الأول (912)
 الشيخ الصدوق (918)
 المعافى بن زكريا (916)
 يوسف بن هارون الرمادي (917)
 ابن جميع الصيداوي (917)
 أبو شكور البلخي (915)
 ويلا من توسكانا (912)
 ابن بطة العكبري (916)
 الحكم المستنصر بالله (915)
 هيدويغ من ساكسونيا (914)

وفيات

 عمر بن حفصون (917)
 أبو عبد الله الشيعي (911)
 أبو عثمان الدمشقي (914)
 إسكندر (913)
 ابن خرداذبة (912)
 أبو علي الجبائي (915)
 أبو سعيد الجنابي (913)
 جعفر بن محمد الفريابي (913)
 ابن الراوندي (911)
 سرجيوس الثالث (911)
 أوليغ النبوي (912)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 910 ابتداءً من

عقد 910


An Jacquiniella cernua in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Louis Dressler. An Jacquiniella cernua in nahilalakip ha genus nga Jacquiniella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Jacquiniella

Jacquiniella cernua


Chaetogenys straneoi es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Chaetogenys.

Referencias

Enlaces externos

 Chaetogenys en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Chaetogenyini

Chaetogenys


Kuća Andrić je kuća u Splitu, Hrvatska. Nalazi se na Poljani kraljice Jelene bb, blizu Srebrnih vrata Dioklecijanove palače.

Zgrada je dvokatna. Klasicističkog je sloga. Projektirao ju je 1836. godine poznati hrvatski konzervator i arhitekt Vicko Andrić. Namjena je bila biti Klasičnom gimnazijom. Ova je dvokatnica nastala pregradnjom nekoliko srednjovjekovnih kuća, a oslanja se na istočni zid Dioklecijanove palače. U kući Andrić je danas smještena Galerija Emanuela Vidovića.

Zaštita
Pod oznakom Z-6966 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao profana graditeljska baština.

Izvori

Zgrade u Splitu
Neoklasicističke građevine u Hrvatskoj
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Muzeji u Splitu

Kuća Andrić u Splitu


بدر بورسلي (1943-) هو شاعر وكاتب وإعلامي كويتي.

نشأته وحياته
الشاعر بـدر بن ناصـر بن أحمـد بورسـلي ولد بمنطقة شرق وسط عائلة متذوقة للشعر وبها كثير من الشعراء أبرزهم خاله الشاعر الشهير فهد بورسلي، تنقل في طفولته ما بين المرقاب والقبلة والشامية والروضة وأخيراً مشرف، ويعترف بورسلى الذي عاش بين حي المرقاب وحي القبلة، إحدى احياء الكويت الشهيرة بأن أفراد أسرته الذين لم يكونوا ليتوقعوا أن تتفجر موهبته الشعرية بهذا الشكل اللافت للانتباه، حينها اشتهر من خلال الشعر الغنائي ومن أشهر أغانيه الأغنية الوطنية وطن النهار.

تعليمه ومنصبه
حصل على شهادته الجامعية في الإخراج التلفزيوني من الولايات المتحدة الأميركية، عمل في تلفزيون الكويت لأكثر من 20 عاماً، ثم انتقل للعمل في (شبكة أوربت) بمنصب مدير إقليمي إلى جانب تقديمه للبرامج التلفزيونية.

البيوغرافيا
استطاع بدر بورسلي أن يحتل موقعا بارزا على خريطة الأغنية الكويتية والخليجية، في مرحلة مبكرة من الستينات وقد اقترنت قصائده بعدد مرموق من نجوم الأغنية الكويتية والخليجية على حد سواء ومنهم على سبيل المثال لا الحصر كل من عبد الكريم عبد القادر وغريد الشاطئ ومحمد عبده ومصطفى أحمد وعبد الله الرويشد ونبيل شعيل ونوال وغيرهم، وهو يؤكد دائماً، بأنه لو لم يكتب أي شيء سوى ـ وطن النهار ـ لكان ذلك يكفيه، وهي الأغنية التي شدى بها الفنان الكويتي عبد الكريم عبد القادر فور تحرير الكويت لترددها الكويت من بعده، وتطرز في ذاكرة ووجدان الأجيال، وقد استطاع بدر بورسلي، الذي ينتمي إلى عائلة عريقة، قدمت للكويت الكثير من الشعراء الكبار، ومنهم الراحل فهد بورسلي، نقول استطاع بدر أن يشرق في سماء الأغنية، وقد اقترن حضوره مع الكبار المؤسسين في الفن الخليجي، واليوم حينما تذكر الأغنية الكويتية والخليجية، يذكر بدر ـ كترسانة ـ للمفردة الشذية، فأصبحت المفردة الكويتية الشعبية سهلة عند المتذوق العربي.

سيرته
قدم مجموعة من التجارب الشعرية في الستينات ومع عدد من الكبار اعتبارا من الفنان سعود الراشد إلى نجوم جيل تلك المرحلة حتى جاءت تجربته في مطلع السبعينات حينما دفع بقصيدته ـ غريب ـ إلى الملحن الدكتور عبد الرب إدريس ليضع بها كل احاسيسه الجياشة ويقدمها إلى الفنان عبد الكريم عبد القادر الذي بدوره وجد ضالته المنشودة لتدفع تلك الأغنية باسم بدر بورسلى إلى فضاءات ابعد. ولم ينحصر دور بورسلي عن الكلمة العاطفية، بل كان حبه العميق لوطنه يشفع له بأن يترك بصمته في احتلال الكويت في 1991 حين قدم قصيدته الشهيرة «وطن النهار» مع عبد الكريم عبد القادر واستمر في التعاون مع عبد الكريم لعامين متتاليين حيث قدما أيضا «حبيبي الوطن». وفي الستينات احتك مع الكبار من الشعراء والملحنين امثال الشاعر أحمد العدواني والملحنين أحمد باقر وسعود الراشد وعبد الرحمن البعيجان. وفي السبعينات راح يحلق مع عبد الكريم وغريد وعبده وطلال، ومن الملحنين تعاون أكثر من مرة مع كل من عبد الرب ادريس ويوسف المهنا، كل تلك الانجازت تشكلت مع الراحل راشد الخضر الذي عرف بغزارة إنتاجه. واليوم بعد هذا المشوار الطويل، كلما ذكر اسم عبد الكريم عبد القادر أو غريد الشاطئ أو محمد عبده أو عبد الرب ادريس أو يوسف المهنا أو غيرهم من المبدعين الكبار، كان لا بد من التوقف أمام اسم الشاعر بدر بورسلي.

أشهر قصائده الغنائية
 وطن النهار - عبد الكريم عبد القادر
 مسموح - غريد الشاطئ
 اسألك - عبد الله الرويشد
 استحملك - عبد الله الرويشد
 اسمع - عبد الله الرويشد
 اعتب عليه - عبد الله الرويشد
 اقول اقول - عبد الله الرويشد
 الجرح الأخير - عبد الله الرويشد
 المسألة - عبد الله الرويشد
 عذرك معاك - عبد الله الرويشد
 مسحور - عبد الله الرويشد
 نقطة التغيير - عبد الله الرويشد
 نهر حبك - عبد الله الرويشد
 ولهان - عبد الله الرويشد
 يلي جمالك - عبد الله الرويشد
 محتاج لها - محمد عبده
 كلك نظر - محمد عبده
 الله ياخوفي - نبيل شعيل
 من شكالي حاله - نبيل شعيل
 مسرحية - طلال مداح
 اعترف لك - عبد الكريم عبد القادر
 العمر الجديد - عبد الكريم عبد القادر
 باختصار - عبد الكريم عبد القادر
 تأخرتي - عبد الكريم عبد القادر
 تجمل - عبد الكريم عبد القادر
 غريب - عبد الكريم عبد القادر
 ما اصعبك - عبد الكريم عبد القادر
 مرني - عبد الكريم عبد القادر
 هذا انا - عبد الكريم عبد القادر
 هقاوي - عبد الكريم عبد القادر
 ياطول الليل - عبد الكريم عبد القادر
 ولهان - مصطفى احمد
 تصدد - فهد الكبيسي
 حالة حنان - نوال الكويتية
 من عيني ذي - نوال الكويتية

انظر أيضا
 أمينة الشراح
 سعد الخلف
 محمد السنعوسي
 دولت شوقي

المراجع

شعراء كويتيون في القرن 20
شعراء كويتيون في القرن 21
مذيعون كويتيون
مواليد 1943
شعراء كويتيون
شعراء غنائيون
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21
كويتيون حازوا جائزة الدولة التقديرية
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

بدر بورسلي


The year 1713 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 John Rowley of London produces an orrery to a commission by Charles Boyle, 4th Earl of Orrery.

Mathematics
 September 9 – Nicolas Bernoulli first describes the St. Petersburg paradox in a letter to Pierre Raymond de Montmort.
 November 13 – James Waldegrave provides the first known minimax mixed strategy solution to a two-person game, in a letter to de Montmort.
 Jacob Bernoulli's best known work, Ars Conjectandi (The Art of Conjecture), is published posthumously by his nephew. It contains a mathematical proof of the law of large numbers, the Bernoulli numbers, and other important research in probability theory and enumeration.

Medicine
 William Cheselden publishes Anatomy of the Human Body and it becomes a popular work on anatomy, at least in part due to it being written in English rather than Latin.
 Italian Bernardino Ramazzini provides one of the first descriptions of task-specific dystonia in his book of occupational diseases, Morbis Artificum, noting in chapter II of its Supplementum that "Scribes and Notaries" may develop "incessant movement of the hand, always in the same direction … the continuous and almost tonic strain on the muscles... that results in failure of power in the right hand".

Physics
 The second edition of Isaac Newton's Principia Mathematica is published with an introduction by Roger Cotes and an essay by Newton titled General Scholium where he famously states "Hypotheses non fingo" ("I feign no hypotheses").

Technology
 (c. 1713) Daniel Gabriel Fahrenheit switches from using alcohol to mercury as the thermometric fluid in his thermometers, creating the first mercury-in-glass thermometer.
 Andrew Robinson builds the first ship called a schooner in Gloucester, Massachusetts.

Births
 March 15 – Nicolas Louis de Lacaille, French astronomer (baptized December 28; died 1762)
 May 3 – Alexis Claude Clairaut, French mathematician (died 1765)
 May 25 – John Stuart, Lord Mount Stuart, Scottish politician and botanist (died 1792)
 September 10 – John Needham, English biologist (died 1781)
 Anthony Addington, English physician (died 1790)
 Jean Paul de Gua de Malves, French mathematician (died 1785)

Deaths
 April 29 (bur.) – Francis Hauksbee, English scientific instrument maker and experimentalist (born 1660)
 April (end) – Edmund Dummer, English naval engineer (born 1651)
 July 7 – Henry Compton, English bishop and botanist (born 1632)
 August 26 (bur.) – Denis Papin, French-born physicist, mathematician and inventor (born 1647)
 October 20 – Archibald Pitcairne, Scottish physician (born 1652)

References

18th century in science
1710s in science

1713 in science


Winifred Margaret Coombe Tennant ( - ) est une suffragiste britannique, femme politique libérale, philanthrope, mécène des arts et spiritualiste. Elle et son mari vivent près de Swansea, dans le sud du Pays de Galles, où elle devient une fervente partisane des traditions culturelles galloises. Elle est également connue sous le nom bardique "Mam o'r Nedd".

Biographie
Née Winifred Margaret Pearce-Serocold en Grande-Bretagne le  novembre 1874, à Rodborough Lodge, Rodborough, Gloucestershire , elle est le seul enfant du lieutenant de la Royal Navy George Edward Pearce-Serocold (1828-1912), d'une famille de la noblesse terrienne de Cherry Hinton, Cambridgeshire, et de sa seconde épouse, Mary Clarke, fille de Jeremiah Clarke Richardson, de Derwen Fawr, près de Swansea  . Elle grandit en France et en Italie, où elle fait ses études privées.

Le 12 décembre 1895 , elle épouse Charles Coombe Tennant (1852-1928), qui a 22 ans de plus qu'elle; ils vivent dans la maison de sa famille, Cadoxton Lodge, Neath. Il est le fils du député de St Albans Charles Tennant . Ils ont trois fils, Christopher, Alexander et Henry, et une fille Daphne, mais Christopher et Daphne meurent jeunes.

Son enfant Henry nait d'une liaison avec Gerald Balfour .

Avant la Première Guerre mondiale, elle est une suffragette, figure de proue de la campagne pour le suffrage des femmes dans le sud du Pays de Galles et présidente de la Neath Women's Suffrage Society. En 1914, lorsque la guerre éclate, elle est nommée vice-présidente du Women's Agricultural Committee for Glamorgan (au titre duquel elle sert jusqu'en 1918) ainsi que présidente de la War Pensions Commission locale en 1917. Elle est également directrice du service national du Pays de Galles. Elle s'efforce de souligner que les femmes revendiquent le droit de vote et non comme une récompense pour leur travail de guerre, bien qu'elle ait reconnu le rôle que la guerre a joué dans le changement d'attitude envers l'émancipation des femmes. Elle est l'une des principales militantes des libéraux de la coalition de Lloyd George aux élections générales de 1918. En 1920, elle devient la première femme à occuper un poste de magistrat à Glamorgan. Elle est membre de l'exécutif du Conseil libéral national gallois et du Comité pour l'autonomie gouvernementale du Pays de Galles . En 1922, elle est nommée par David Lloyd George représentante à la Société des Nations, devenant ainsi la première femme britannique à l'être . Elle est choisie comme candidate libérale nationale pour la circonscription de Forest of Dean, mais perd face au candidat travailliste.

Nationaliste, elle est fortement impliquée dans le mouvement Eisteddfod, devenant Maîtresse des robes de Gorsedd Cymru et recevant un diplôme bardique honoraire en 1918 .

Elle collectionne des œuvres d'art (dont la collection Coombe Tennant de tableaux français modernes) ; et en 1931, elle devient acheteuse officielle de la Glynn Vivian Art Gallery de Swansea, acquérant des œuvres d'artistes tels que Gwen John, Kyffin Williams, John Elwyn  et Evan Walters. Elle est également membre du comité exécutif de la Swansea Art Gallery .

Spiritualisme
Sous le nom de "Mrs Willett", elle exerce comme médium. Elle est l'une des médiums impliquées dans les correspondances croisées, dans lesquelles des messages de la défunte Mary Catherine Lyttleton (décédée le 21 mars 1875) sont censés être transmis par écriture automatique à son amant Arthur Balfour . Elle a une longue association avec l'écrivain et spiritualiste Geraldine Cummins. Elle est décédée le 31 août 1956 à son domicile de Kensington, à Londres. Ses papiers sont conservés dans les archives de la Bibliothèque nationale du Pays de Galles . Après sa mort, Cummins publie le livre Swan on a Black Sea, contenant leur correspondance, ainsi que des messages reçus de l'esprit présumé de " Willett" décrivant l'au-delà. Cependant, selon le chercheur psychique Eric Dingwall, les informations publiées dans les scripts de Cummins prétendument de Willet se sont avérées erronées.

L'anthropologue et sceptique Edward Clodd écrit que l'explication des correspondances croisées est l'esprit subconscient du médium et non les esprits. Selon Clodd, de nombreux messages sont "des ordures sans conséquence". Margaret Verrall est une classique instruite qui a étudié le latin et le grec avec son mari. Clodd suggère que Willet a communiqué avec Verrall et recherché des références dans la tradition classique .

Références

Bibliographie

 W. Coombe Tennant, Entre deux mondes: le journal de Winifred Coombe Tennant 1909 - 1924 - édité par Peter Lord (2011)
 P. Lord, Winifred Coombe Tennant: Une vie à travers l'art (2008)
 Geraldine Cummins, Cygne sur la mer Noire (1970)

Liens externes

Personnalité politique galloise
Décès en août 1956
Naissance en novembre 1874
Suffragette britannique
Décès à 81 ans

Winifred Coombe Tennant


Dragutin Wolf (Bjelovar 1866. – Bjelovar 1927.) bio je hrvatski Židov, industrijalac i osnivač tvrtke koja proizvodi kekse i vafle - Koestlin u Bjelovaru.

Rođen je u Bjelovaru u židovskoj obitelji. Sa ženom Irmom imao je dva sina, Slavka i Otta. Wolf je posjedovao malu pekaru za kruh i kolače u Bjelovaru, koja je osnovana 11. studenog 1892. Desetljeće kasnije, posvetio se proizvodnji proizvoda koji mogu dulje vremena stajati na polici. Godine 1905. osnovao je "Tvornicu keksa, dvopeka, biskvita i finih poslastica Dragutina Wolfa i sinova" koja je bila specijalizirana za poslastice. Tvornica je izgrađena u Ulici Augusta Šenoe u Bjelovaru, blizu obiteljske vile. Godine 1921. tvrtka je počela proizvoditi kekse i vafle.

Wolf je upravljao poslom uz pomoć svojih sinova i uskoro postao jedan od najbogatijih ljudi u Bjelovaru, a vila njegove obitelji bila je najluksuzniji objekt u gradu. Umro je 1927. godine i pokopan je na židovskom dijelu groblja sv. Andrije u Bjelovaru.

Nakon njegove smrti, njegovi su sinovi preuzeli tvrtku. Godine 1932. Otto i Slavko Wolf pristali su na suradnju s Koestlinom u Mađarskoj.
Godine 1942., za vrijeme holokausta, Wolfova supruga Irma počinila je samoubojstvo jer nije mogla živjeti sa znanjem o holokaustu i tolikom mržnjom prema Židovima. Wolfovi su se sinovi pridružili partizanima tijekom Drugog svjetskog rata. Nakon rata, 1947. godine, tvrtku su nacionalizirali jugoslavenski komunisti. Wolfov sin Otto i njegova obitelj preselili su se 1948. u Izrael. Godine 2011., nakon 14-ogodišnjeg sudskog postupka, Wolfovi jedini živi nasljednici, njegovi unuci Myrjam Wolkoon iz Izraela i Boris Bukac-Wolf iz Bjelovara, dobili su pravosudnu bitku za naknadu imovine koju je komunistička vlast oduzela njihovoj obitelji.

Izvori

Životopisi, Bjelovar
Židovi u Hrvatskoj
Hrvatski poduzetnici

Dragutin Wolf


Roxana Castellanos Gómez (Ciudad de México; 12 de febrero de 1974) es una actriz, comediante y presentadora de televisión mexicana. Es mejor conocida por interpretar al personaje de Vanesa Balboa, en la serie Vecinos (2005), y por personificar a Deyanira Rubí, un papel cómico creado por ella.

Biografía y carrera
Roxana Castellanos Gómez nació en la Ciudad de México, el 12 de febrero de 1973. Al terminar sus estudios de preparatoria ingresó al Centro de Educación Artística de Televisa. Participó como actriz secundaría siendo una de las amigas de Alejandra en Papá Soltero el capítulo Nada en común en 1994. Su primer trabajo como actriz fue en la telenovela La Mentira en 1998; después se unió al elenco del programa televisivo tipo late show Otro rollo en 1999, donde trabajó siete años junto a Adal Ramones. Al mismo tiempo que formaba parte del elenco de Otro rollo, continuó trabajando en telenovelas como Infierno en el paraíso, Primer Amor... a Mil Por Hora y Alegrijes y rebujos.

En 2004, participó en la tercera edición vip del reality show Big Brother, que reclutó como inquilinos de la casa a celebridades del espectáculo y la política, Roxanna resultó ganadora, mientras que el actor Sergio Mayer ocupó el segundo lugar en la competencia.

En 2009, comenzó su trabajo como conductora y comediante en el programa matutino Hoy, producido por Carmen Armendáriz, donde permaneció cuatro años hasta su salida en 2012. También ha trabajado en otros programas de Televisa como: La Parodia, Vecinos, Hospital el paisa, El bar provoca, Objetos Perdidos y Hazme Reír.

En teatro, su actuación en la obra Contratiempo del escritor Mauricio Pichardo y dirigida por Luis E. Reyes, donde tuvo como coprotagonista a Ari Telch, le valió recibir el premio de la ACPT (Asociación de Críticos y Periodistas de Teatro) como la revelación femenina. En 2010, ingresó al elenco de la obra ¿Por qué los hombres aman a las cabronas?. En el 2017 regresa al teatro en la puesta en escena "Conejo Blanco Conejo Rojo" en la Teatrería, una obra de teatro en donde el actor improvisa, no requiere de ensayos y el actor se enfrenta al texto por primera vez; reto actoral al que le hace frente.

Filmografía

Televisión

Premios

Premios TVyNovelas

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Ciudad de México
Participantes de Big Brother
Actrices de México
Actrices de televisión de México
Actrices de teatro de México

Roxana Castellanos


Frosolone ist eine italienische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Isernia in Molise und ist Mitglied der Vereinigung I borghi più belli d'Italia (Die schönsten Orte Italiens).

Die Gemeinde liegt etwa 17,5 Kilometer östlich von Isernia und grenzt unmittelbar an die Provinz Campobasso.

Geschichte
Die Gemeinde liegt im samnitisch-oskischen Siedlungsgebiet und war bereits in der Antike besiedelt. In der Ortschaft Civitelle finden sich einige Megalithreste. Vor dem Erdbeben von 1806 war Frosolone eines der bedeutendsten Zentren der Molise.

Wirtschaft und Verkehr
In der Gemeinde befindet sich ein mehrere MW starker Windpark. Von Cantalupo nel Sannio durch die Gemeinde nach Castropignano führt die frühere Strada Statale 618 Molesana.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Molise

Frosolone


Bu madde, Ah Tanrıçam'ın tüm bölümlerinin listesidir. Seri; 5 OVA bölümü, bir film, 47 mini-bölüm ve şu an devam etmekte olan 1. ve 2. sezonla beraber 46 tane 25-dakikalık TV bölümünden oluşmaktadır.

Tarihçe
 ilk olarak "You're a Goddess? (Kimi wa Megami-sama?)" bölümüyle 6 Ocak 2005 tarihinde Tokyo Broadcasting System (TBS) ve seri devam etti. Birinci sezon 24 bölüm içermesine rağmen Japon DVD'si 25 ve 26. bölümü içererek dağıtıldı. Bu iki bölüm Amerikan DVD'sinde bulunmayacaktı.

İkinci sezon başlığı  ile 6 Nisan 2006 tarihinde başlayarak, hikâye birinci Sezonun kaldığı yerden devam etti.

Serinin özetleri
Bazı bölümlerin özetleri spoiler içerebilir.

Oh My Goddess! (OVA) (1993-1994)

Adventures of Mini-Goddess (1998-1999)

Ah! My Goddess The Movie (2000)

Ah! My Goddess (TV)

Season 1 (2005)

Season 2 (2006) - Ah! My Goddess: Everyone Has Wings

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Resmî Ah! My Goddess sitesi
  Open Your Mind - Manga ve anime bölümlerinin kıyaslamaları
  Feather at Noblescarlet.net  - Hayran
  Belldandy Angel Feathers  - Multimedia hayran sitesi
  The Goddess Project  Loads of screencaps.
  http://tokenasian.animeblogger.net/  - Episode synopses and screencaps.

Ah! Tanrıçam

Ah! Tanrıçam bölümleri listesi


In electronics, a virtual ground  (or virtual earth) is a node of a circuit that is maintained at a steady reference potential, without being connected directly to the reference potential. In some cases the reference potential is considered to be that of the surface of the earth, and the reference node is called "ground" or "earth" as a consequence.

The virtual ground concept aids circuit analysis in operational amplifier and other circuits and provides useful practical circuit effects that would be difficult to achieve in other ways.

In circuit theory, a node may have any value of current or voltage but physical implementations of a virtual ground will have limitations of current handling ability and a non-zero impedance which may have practical side effects.

Construction
A voltage divider, using two resistors, can be used to create a virtual ground node. If two voltage sources are connected in series with two resistors, it can be shown that the midpoint becomes a virtual ground if

An active virtual ground circuit is sometimes called a rail splitter. Such a circuit uses an op-amp or some other circuit element that has gain. Since an operational amplifier has very high open-loop gain, the potential difference between its inputs tend to zero when a feedback network is implemented.
This means that the output supplies the inverting input (via the feedback network) with enough voltage to reduce the potential difference between the inputs to microvolts. More precisely, it can be shown that the output voltage of the amplifier in the figure is approximately equal to .
Thus, as far as the amplifier is working in its linear region (output not saturated, frequencies inside the range of the opamp), the voltage at the inverting input terminal remains constant with respect to the real ground, and independent from the loads to which the output may be connected.
This property is characterized a "virtual ground".

Applications

Voltage is a differential quantity, which appears between two points. In order to deal only with a voltage (an electrical potential) of a single point, the second point has to be connected to a reference point (ground). Usually, the power supply terminals serve as steady grounds; when the internal points of compound power sources are accessible, they can also serve as real grounds.

If there are no accessible source internal points, external circuit points having steady voltage with respect to the source terminals can serve as artificial virtual grounds. Such a point has to have steady potential, which does not vary when a load is attached.

See also

Voltage-to-current converter and Current-to-voltage converter show some typical virtual ground applications
Miller theorem applications

References

External links
 Create a Virtual Ground with the LT1118-2.5 Sink/Source Voltage Regulator
 Rail Splitter, from Abraham Lincoln to Virtual Ground Application note on creating an artificial virtual ground as a reference voltage (Archived from original).
 Creating a Virtual Power Supply Ground
 Inverting configuration shows the application of the virtual ground concept in an inverting amplifier (Archived)

Electrical circuits
Electricity concepts

Virtual ground


Süper güç, uluslararası sistem içerisinde ilk sırada bulunan, dünya çapında olaylara etki edebilen ve güç kullanabilen devlettir. Uluslararası sistem içerisinde büyük güç statüsünden daha yukarıdadır. Soğuk Savaş süresince ABD ve SSCB için kullanılan terim, II. Dünya Savaşı sonrasında kısa bir süre için de olsa Birleşik Krallık için de kullanılmıştır. Tarihsel süreç incelendiğinde ise: Han Hanedanı, Roma İmparatorluğu, Tang İmparatorluğu, Song Hanedanı, Yuan Hanedanı-Moğol İmparatorluğu, Pers İmparatorluğu, Osmanlı İmparatorluğu, Avrupa Hun İmparatorluğu, Asya Hun İmparatorluğu'nun da altın çağlarında dönemlerinin süper güçleri olarak dünya siyasetinde bulundukları kabul edilir.

Günümüzde, çoğu akademisyen ve gazeteci tarafından belirtildiği üzere sadece Amerika Birleşik Devletleri'nin süper güç olmak için gereken nitelikleri taşıdığı kabul edilmektedir. Fakat diğer bir yandan da Çin yükselen süper güç olarak nitelendirilmekte ve diğer devletler arasında bu güce ulaşabilme potansiyeli en yüksek olan devlet olduğuna geniş kabul görmektedir. Avrupa Birliği'nin ekonomik gücü ABD ile yarışabilecek düzeyde olsa da politik birliğini sağlayamamış olması ve düzenli tek bir ordusunun bulunmaması sebebiyle bir süper güç olarak dünya politikasında yerini alması için genişleme ve bütünleşme yolunda ciddi adımlar atması, ekonomik birliğin yanında siyasi ve askeri birliğini de sağlaması gerektiği görülmektedir.

Bir diğer yandan bazı akademisyenlere göre günümüz dünyasının içinde bulunduğu uluslararası bağımlılık, iç içe geçmiş ekonomik sistem ve küreselleşme sebebiyle süper güç kavramı günümüzde geçerliliğini yitirmiştir.

Ayrıca bakınız
 Hipergüç
 Büyük güç

Kaynakça

 Erik Ringmar, "The Recognition Game: Soviet Russia Against the West," Cooperation & Conflict, 37:2, 2002. pp. 115–36. -- an explanation of the relations between the superpowers in the 20th century based on the notion of recognition.

Dış politika
Uluslararası ilişkiler terminolojisi

Süper güç


La fontaine d'Hiers est située à Hiers-Brouage, en France. L'immeuble a été classé au titre des monuments historiques en 1999.

Historique

Le bâtiment est classé au titre des monuments historiques par arrêté du 9 mars 1999.

Architecture

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Fontaines protégées aux monuments historiques en Nouvelle-Aquitaine

Liens externes

Fontaine en Charente-Maritime
Fontaine monument historique en Nouvelle-Aquitaine
Monument historique en Charente-Maritime
Monument historique classé en 1999
Hiers-Brouage

Fontaine d'Hiers


La ingeniería económica conlleva la valoración sistemática de los resultados económicos de las soluciones sugeridas a cuestiones de ingeniería. Para que puedan aprobarse en lo económico, las resoluciones de los problemas deben impulsar un balance positivo del rendimiento a largo plazo, en relación con los costos a largo plazo y también deben promover el bienestar y la conservación de una organización, construir un cuerpo de técnicas e ideas creativas y renovadoras, permitir la fidelidad y la comprobación de los resultados que se esperan y llevar una idea hasta las últimas consecuencias en fines de un buen rendimiento (Sullivan et al., 2004, p.3).

Mientras tanto, la ingeniería económica es la rama que calcula las unidades monetarias, las determinaciones que los ingenieros toman y aconsejan a su labor para lograr que una empresa sea altamente rentable y competitiva en el mercado económico.

"La misión de la ingeniería económica consiste en balancear dichas negociaciones de la forma más económica" (Sullivan et al., 2004, p.3).

Principalmente la ingeniería económica propone formular, estimar y calcular los productos económicos  cuando existen opciones disponibles para proceder con un propósito definido.  En resumen, es un grupo de métodos matemáticos que facilitan las comparaciones económicas (Blank y Tarquin, 2006, p.6).

Historia
Un precursor en este campo fue Arthur Wellington, el cual en 1887 redactó The Economic Theory of the Location of Railways. Este documento llamó la atención de la ingeniería en las valoraciones económicas. El ingeniero civil Wellington comentaba que la técnica  de partición de costo capitalizado debía ser manejada para destacar las longitudes ideales para las líneas del ferrocarril (Riggs et al., 2002, p.6). pi

En 1920 C. L. Fish y O. B. Goldman examinaron las inversiones en las estructuras creadas desde el punto de vista de las matemáticas actuariales. Fish creó un método de inversión que se relacionaba con el mercado de los bonos. En Financial Engineering, Goldman expuso un modelo de interés compuesto para acordar valores corporativos.

En el año de 1930 Eugene Grant escribió Principles of Engineering Economy. El autor se orientó a proponer un punto de vista económico en la ingeniería, analizando la relevancia de los criterios de juicio y la valoración de la inversión a corto plazo, como también las comparaciones comunes de inversiones a largo plazo en bienes de capital basadas en cálculo de interés compuesto. Es por ello que Eugene Grant es considerado "el padre de la ingeniería económica" (Sullivan et al., 2004, p. 4).

Los planteamientos modernos de flujo de efectivo descontado y el racionamiento del capital fueron predominados por la labor de Joel Dean. Las corrientes modernas están incrementando los límites de la ingeniería económica para abarcar nuevas técnicas de análisis de riesgo, sensibilidad e intangibles. Las técnicas tradicionales han mejorado para mostrar el interés contemporáneo por la conservación de bienes y uso óptimo del fondo público (Riggs et al., 2002, p. 7).

Principios
Según Sullivan y quienes colaboraron con él para publicar Ingeniería económica de DeGarmo, esta disciplina se basa en siete principios:

  principio: Crear las alternativas
Las alternativas necesitan identificarse y luego definirse para ser empleada  en un análisis posterior.

 2o principio: Concentrarse en las diferencias
Únicamente las diferencias entre datos esperados en las opciones son de importancia para su comparación y deben ser tomadas en cuenta en la toma de una decisión

  principio: El punto de vista debe de ser consistente.
Los resultados posteriores de las opciones, económicas o de otro tipo deben de irse desarrollando de una forma consistente a partir de una perspectiva establecida.

 4o principio: Usar una unidad de medida común.
Se debe emplear una unidad de medida común para que el resultado sea posible y legible para la comparación de las otras opciones.

 5o principio: Tomar en cuenta todos los valores relevantes
La toma de una buena decisión necesita de uno o más criterios. El proceso de decisión debe considerar tanto los resultados numerados en la unidad monetaria, como los que se expresan en alguna otra unidad de medida.

 6o principio: Hacer explícita la incertidumbre.
La incertidumbre es inherente al proyectar los resultados posteriores  de las opciones y se debe reconocer en su respectivo análisis y comparación de los mismos.

 7o principio: Revisar las decisiones.
La optimización del procedimiento de la toma de decisiones se crea a partir de un proceso adaptativo, hasta donde sea posible, los resultados de la opción tomada que se arrojaron al inicio deben compararse posteriormente con los resultados reales que se hayan logrado obtener.

Papel en la toma de decisiones
Los métodos y técnicas de la ingeniería económica ayudan a  muchas personas a tomar decisiones. Como estas decisiones influyen en lo que posteriormente se hará en el marco de referencia temporal de esta ingeniería será el futuro, por lo tanto los números conforman las mejores estimaciones de lo que se espera que sucederá. Estas estimaciones están conformadas por tres elementos fundamentales: flujo de efectivo, tasa de interés y su tiempo de ocurrencia (Blank y Tarquin, 2006, p. 7). Los pasos en los procesos de la toma de decisiones son los siguientes:

 Comprensión del problema y definición del objetivo
 Reunión de datos importantes
 Selección de posibles respuestas alternativas
 Identificación de criterios para la toma de decisiones empleando uno o varios atributos
 Valoración de las opciones existentes
 Elección de la opción más óptima y adecuada
 Implantar el resultado.
 Vigilar todos los resultados.

Un estudio de ingeniería económica se realiza utilizando un procedimiento estructurado y diversas técnicas de modelado matemático. Después, los resultados económicos se usan en una situación de toma de decisiones que implica dos o más alternativas que por lo general incluye otra clase de información y conocimiento de ingeniería.

Referencias

Bibliografía
 Ingeniería económica y matemáticas financieras

Bibliografía

 Blank, Leland. Tarquin Anthony. (2006): Ingeniería económica. Sexta edición, México, Mc Graw-Hill.

 Riggs, James. Bedworth, David. Randhawa, Sabah (2002). Ingeniería económica. Cuarta edición, México, Alfaomega.

 Sullivan, William. Wicks, Elin. Luxhoj, James (2004). Ingeniería económica de DeGarmo. Duodécima edición, México, Pearson.

Economía de la empresa
Ingeniería
Riesgo financiero

Ingeniería económica


Termoelektrana Sisak je termoelektrana koja se nalazi na području Čret, na desnoj obali Save, 4 km nizvodno od urbanog područja Siska. To je termoelektrana s tri bloka ukupno instalirane nazivne snage 650 megavata (MWe), a radi na teško lož-ulje i plin. Proizvodi električnu energiju i tehnološku paru. Elektranom upravlja HEP Proizvodnja.

Proizvodne jedinice i postrojenja
TE-TO Sisak sastoji se od sljedećih proizvodnih jedinica: Blokovi A i B, Blok C, Blok D (BE-TO), pomoćna kotlovnica (kotlovi PK1 i PK2) te parni kotao E. Blokovi A i B svaki instalirane električne snage 210 MW kondenzacijski su blokovi namijenjeni proizvodnji električne energije. Izgrađeni su 1970. godine (Blok A),  odnosno 1976. godine (Blok B). Gorivom (mazutom) su se opskrbljivali izravno mazutovodom iz Rafinerije Sisak s kojom je TE Sisak dijelila ogradu. Spajanjem lokacije s plinskim sustavom tehnološki su Blokovi A  i B osposobljeni i za rad na oba goriva.  Zbog emisija iznad granično dozvoljenih vrijednosti od 2018. godine oba su bloka izvan funkcije.

Godine 2015. izgrađen je novi kogeneracijski kombi blok (KKE) - Blok C  proizvodnih kapaciteta 235 MWel/50 MWt, namijenjen spojnoj proizvodnji električne i toplinske energije. Time je Te Sisak postala TE TO i počela s isporukom toplinske energije potrošačima CTS u Sisku.

Godine 2017. izgrađena je i kombi-kogeneracijska bioelektrana BE-TO Sisak (Blok D) proizvodnih kapaciteta  3 MWel i toplinske snage 10 MWt koja, koristeći šumsku biomasu masu, proizvodi u spojnoj proizvodnji toplinsku i električnu energiju. Kao visokoučinkovita kogeneracija na obnovljivi izvor energije BE-TO Sisak je u postupku ishođenja statusa povlaštenog proizvođača električne energije u razdoblju od 14 godina. Lokacija Bloka D je izvan TE TO Sisak i smještena je pored postojeće Energane u sklopu Željezare u Sisku, ali je organizacijski unutar TE TO Sisak.

Postrojenja za isključivu proizvodnju toplinske energije u TE –TO Sisak su: pomoćna kotlovnica koja se sastoji od dva parna kotla kapaciteta 2 × 28 t/h pare i novoizgrađeni parni kotao (blok E) kapaciteta 12,5 t/h pare. Ta postrojenja se koriste za pokrivanje vršnih potreba toplinske energije, opskrbu tehnoloških potrošača parom za vrijeme ljetnih režima rada, tijekom zime u noćnom režimu, te za proizvodnju toplinske energije za potrebe CTS Siska kada nema potrebe za proizvodnjom električne energije iz kogeneracijskog kombi bloka C.

Tehnički podaci

Godišnja proizvodnja
U tablici su prikazani podaci o ukupnoj godišnjoj proizvodnji električne i ogrjevne energije te tehnološke pare za period od 2010 do 2020.

Izvori

Vanjske poveznice
 Termoelektrane u Hrvatskoj
 TE Sisak – HEP Proizvodnja
 https://eihp.hr/
 https://mingor.gov.hr/UserDocsImages/UPRAVA%20ZA%20ENERGETIKU/Energija_u_Hrvatskoj/Energija%20u%20Hrvatskoj%202010.pdf
 https://mingor.gov.hr/UserDocsImages//UPRAVA%20ZA%20ENERGETIKU/Energija_u_Hrvatskoj//Energija%20u%20Hrvatskoj%202011.pdf
 https://mingor.gov.hr/UserDocsImages/UPRAVA%20ZA%20ENERGETIKU/Energija_u_Hrvatskoj/Energija%20u%20Hrvatskoj%202012..pdf
 https://www.eihp.hr/wp-content/uploads/2015/02/Energija2013.pdf
 https://www.mingo.hr/public/EuHR2014_V2.pdf
 https://mingor.gov.hr/UserDocsImages/UPRAVA%20ZA%20ENERGETIKU/Energija_u_Hrvatskoj/Energija%20u%20Hrvatskoj%202015.pdf
 https://mingor.gov.hr/UserDocsImages/UPRAVA%20ZA%20ENERGETIKU/Energija_u_Hrvatskoj/Energija%20u%20Hrvatskoj%202016.pdf
 https://www.eihp.hr/wp-content/uploads/2019/12/Energija2018.pdf
 https://www.eihp.hr/wp-content/uploads/2020/12/1_Energija_u_Hrvatskoj_2019-compressed-1.pdf
 https://www.eihp.hr/wp-content/uploads/2022/01/Velika_EIHP_Energija_2020.pdf

Termoelektrane u Hrvatskoj
Sisačko-moslavačka županija

Termoelektrana Sisak


Isabella Gonçalves Miranda (Belo Horizonte, 20 de novembro de 1988) é uma cientista política e política brasileira. Foi vereadora em Belo Horizonte pelo Partido Socialismo e Liberdade (PSOL), presidenta do PSOL/BH, militante das Brigadas Populares e ativista pelo direito à cidade. Foi a primeira vereadora de Belo Horizonte a se assumir publicamente lésbica. Foi eleita deputada estadual de Minas Gerais em 2022.

Formação acadêmica

Graduada em Ciências Sociais pela Universidade Federal de Minas Gerais (2012), é doutora em Pós Colonialismos e Cidadania Global pelo Centro de Estudos Sociais da Universidade de Coimbra (CES), em Portugal, e em Ciência Política pela UFMG (2019). No doutorado, Bella Gonçalves defendeu a tese intitulada "Brasil em Movimento: o fim da Nova República e a crise da esquerda brasileira". Durante a universidade, foi parte do projeto de Extensão Universitária Polos de Cidadania da UFMG.

Atuação política

Em 2008, durante o curso de Ciências Sociais e no programa Polos de Cidadania, inicia o contato com movimentos sociais locais, participando ativamente do processo de luta pela regularização fundiária Usucapião Coletivo da Vila Acaba Mundo, nas discussões e formações de cooperativas no Vale do Jequitinhonha sobre a pauta das mulheres.

Brigadas Populares

Em 2009, ingressa nas Brigadas Populares, "organização militante, popular e de massas, socialista, classista, feminista, antirracista, anti-imperialista, anti-punitivista e nacionalista-revolucionária, atuando em locais diversos como ocupações, periferias, bairros, organizações comunitárias, coletivos, sindicatos, escolas e universidade, atualmente presentes na Bahia, Ceará, Distrito Federal, Espírito Santo, Minas Gerais, Rio de Janeiro, Santa Catarina, São Paulo e Pará". Foi uma das idealizadoras do Comitê Popular dos Atingidos pela Copa, que ajudou a organizar a resistência das famílias atingidas pelas obras da Copa do Mundo de 2014. Apoiou diversas lutas por moradia, como a Ocupação Dandara e as ocupações da Izidora, entre outras, na Região Metropolitana de BH. Também apoiou a resistência dos trabalhadores da Feira do Mineirinho e dos Barraqueiros do Mineirão, atingidos pela realização do mundial de futebol no Brasil. Foi também integrante do movimento Fora Lacerda, que fez oposição nas ruas à gestão empresarial do prefeito Márcio Lacerda, entre 2009 e 2016.

Participou das manifestações populares de junho de 2013

Eleições 2016

Fez parte do movimento Muitas (Pela Cidade que Queremos) que, em 2016, lançou diversas candidaturas às eleições municipais, conjugando uma diversidade de corpos na construção de um espaço de ocupação da política em Belo Horizonte. Sob o lema "Votou em Uma, Votou em Todas", foi a terceira candidata mais votada da coligação PSOL/PCB, ficando como primeira suplente. É então convidada a integrar a Gabinetona, como co-vereadora, junto com as parlamentares eleitas Áurea Carolina e Cida Falabella. Em 2018, com a eleição de Áurea Carolina para a Câmara dos Deputados, assume o cargo de vereadora.

Eleições 2020

Já nas eleições municipais de 2020, se elegeu ao parlamento municipal com 6.954 votos.

Como vereadora, integrou a CPI da BHTrans, em 2021, que revelou a formação de cartel para a concorrência da licitação do transporte público em BH, firmado em 2008. Atualmente, é presidenta da Comissão de Direitos Humanos da Câmara Municipal de Belo Horizonte.

Eleições 2022

Nas eleições de 2022, foi eleita deputada estadual de Minas Gerais pelo PSOL com 43.768 votos.

Desempenho em eleições

Ligações externas

 Perfil no portal da Câmara de Vereadores

Naturais de Belo Horizonte
Alunos da Universidade Federal de Minas Gerais
Vereadores de Belo Horizonte
Membros do Partido Socialismo e Liberdade
Feministas do Brasil
Vereadoras do Brasil
Lésbicas

Bella Gonçalves


Yu Hasegawa (født 5. juli 1987) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub V-Varen Nagasaki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yu Hasegawa


Sahiti ist der Familienname folgender Personen:

 Muharrem Sahiti (* 1965), kosovarischer Fußballtrainer und früherer Spieler
 Naser Sahiti (* 1966), kosovarischer Maschinenbauer und Universitätsrektor 2020–2022
 Riccardo M Sahiti (* 1961), romastämmiger Dirigent
 Samir Sahiti (* 1988), kosovarisch-serbischer Fußballspieler
 Suad Sahiti (* 1995), serbischer Fußballspieler

Sahiti


Koyunlu, Göle - Ardahan ili Göle ilçesine bağlı köy
 Koyunlu, Gercüş - Batman ili Gercüş ilçesine bağlı köy
 Koyunlu, İnhisar - Bilecik ili İnhisar ilçesine bağlı köy
 Koyunlu, Mutki - Bitlis ili Mutki ilçesine bağlı köy
 Koyunlu, Bismil - Diyarbakır ili Bismil ilçesine bağlı mahalle
 Koyunlu, Yeşilli - Mardin ili Yeşilli ilçesine bağlı mahalle
 Koyunlu, Niğde - Niğde iline bağlı belde
 Koyunlu, Gürün - Sivas ili Gürün ilçesine bağlı köy

Koyunlu


Forrest DeBernardi (* 3. Februar 1899 in Nevada, Missouri; † 29. April 1970 in Dallas, Texas) war ein US-amerikanischer Basketballspieler, der zu den besten Spielern der 1920er Jahre auf der Position des Center gilt. In Anerkennung seiner sportlichen Leistungen wurde DeBernardi 1961 in die Naismith Memorial Basketball Hall of Fame aufgenommen.

Karriere
DeBernardi spielte formal auf der Position des Centers, erfüllte auf dem Spielfeld aber auch Aufgaben auf anderen Positionen. Er begann seine Collegekarriere 1920 am Westminster College, wo er neben Basketball auch Tennis, Leichtathletik und Baseball als Kurse belegte. Am erfolgreichsten wurde DeBernardi jedoch im Basketball. Er erhielt von der Hochschulleitung die Erlaubnis, für den Kansas City Athletic Club als Spieler anzutreten, dessen Amateurteam an der Meisterschaftsrunde der Amateur Athletic Union (AAU) teilnahm. In DeBernardis erstem Jahr als Spieler des Clubs wurde der dritte Platz der nationalen Meisterschaften erreicht, wobei DeBernardi als persönliche Ehrung zum All-American auf der Center-Position berufen wurde. Im Folgejahr, 1921, konnte er mit dem Kansas City Athletic Club die AAU-Meisterschaft gewinnen.

DeBernardi spielte auch die letzten Collegejahre weiter für den Kansas City Athletic Club, wechselte jedoch von Westminster zur University of Kansas. Nach seinem Abschluss wurde er von einem Unternehmen für Reinigungsmittel angestellt und beauftragt, eine Firmenmannschaft für den Spielbetrieb in der AAU zu bilden. Von 1923 bis 1927 führte DeBernardi das Team und gewann 1926 und 1927 die Meisterschaft. Im Anschluss wechselte er den Arbeitgeber. Für ein Firnis- und Anstrichmittelunternehmen stellte DeBernardi ein weiteres Mal ein Firmenteam auf. Mit der neuen Mannschaft gewann er 1928 und 1929 weitere Meistertitel. Die Leistung von vier Titeln hintereinander, dabei mit unterschiedlichen Mannschaften, brachte DeBernardi weitreichende Anerkennung.

Insgesamt nahm DeBernardi zehn Mal an der AAU-Meisterschaftsrunde teil, wurde dabei sieben Mal als All-American ausgezeichnet und gewann fünf Mal den Titel. Die Nachrichtenagentur Associated Press wählte DeBernardi 1938 als Center in ihr Auswahlteam der besten bis dahin aktiven Spieler. Neben der Naismith Memorial Basketball Hall of Fame wurde DeBernardi auch in die sportliche Ruhmeshalle seiner Herkunftsregion Missouri aufgenommen.

Siehe auch
 Liste der Mitglieder der Naismith Memorial Basketball Hall of Fame

Weblinks
 Aufnahmeeintrag in der Missouri Sports Hall of Fame
 Forrest DeBernardi in der Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Auf: Hoophall-Website; Springfield, MA, 2017. Abgerufen am 8. November 2017 (in Englisch).

Einzelnachweise

Basketballspieler (Vereinigte Staaten)
Mitglied der Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
US-Amerikaner
Geboren 1899
Gestorben 1970
Mann

Forrest DeBernardi


Crkva Pietà dei Turchini vjerska je građevina u Napulju, Italija. Manju crkvu, koja se nalazi na Rua Catalana, izvorno je sagradila Bratovština Incoronatella 1592–1595. Ova je crkva bila gotovo uništena eksplozijom u Castel Nuovu 1638. Ponovno je sagrađena 1638.-1639., i preimenovana u Santa Maria Incoronatella della Pietà dei Turchini kada je dobila kupolu. Pročelje je dovršio Bartolomeo Vecchione 1769–70.

Opis
Unutrašnjost sadrži dvije slike, uključujući Otkriće pravog križa svete Helene, Luce Giordana u trećoj kapeli desno, uključujući Polaganje; Sveta obitelj (1617.) Battistella Caracciola. Velika kapela desnog transepta ima oltarne slike Giacoma Farellija, koje prikazuju Rođenje i Smrt Djevice. U njemu se nalazi izložba Mrtvog Krista od strane anđela Crescenza Gambe. Stropna platna, koja su naslikali Marulli i Annella di Massimo, uklonjena su u prošlim stoljećima.

Bratovština, također poznata kao Kongregacija ''Bianchi dell'Oratorio'' po bijelim haljinama koje nose članovi, bila je uključena u dobrobit djece bez roditelja napuštene u obližnjoj crkvi Incoronatella u Rua Catalana. S vremenom su se, tražeći više prostora, preselili ovamo preko Medine, osnovavši sirotište, ovu crkvu i aneksirani konzervatorij (). Ime potječe od tirkizne tunike koju su nosila siročad, koja su se ovdje čuvala.

Sirotište je podučavalo djecu umjetnosti, posebno glazbi i pjevanju, a Konzervatorij je proizvodio ili je bio povezan s majstorima talijanske glazbe. Među njegovim učenicima bili su Scarlatti, Giovanni Paisiello i Giovan Battista Pergolesi. Iako sirotišta više nema, zgrada se koristi za koncerte, uključujući zakladu Centro di Musica Antica Pietà de' Turchini, koja je specijalizirana za izvođenje klasične napuljske glazbe, uključujući djela koja su povijesno povezana s konzervatorijem povezanim s ovom crkvom i kompleksom sirotišta.

Galerija

Izvori

Bibliografija
 Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, Newton e Compton editore, Napoli 2004.

Vanjske poveznice

Katoličke crkve u Napulju
Barokne crkve u Napulju

Pietà dei Turchini


مطار الأقصر الدولي  هو المطار الأساسي الذي يخدم مدينة الأقصر، يقع على بعد 6 كم شرق المدينة، وفي مايو عام 1946 تسلمت سلطة الطيران المدني المصرية هذا المطار ومركز المراقبة الجوية ومحطة الأرصاد الجوية من السلطة العسكرية الإنجليزية، ولأهمية هذا المطار لوقوعه في أهم منطقة آثار في العالم قامت الهيئة بعمليات تطوير متتالية له بغرض تهيئته لاستقبال السائحين من مختلف بقاع العالم.

مبنى الركاب
 مسطح مبنى الركاب : تم إنشاؤه عام 2001 بمسطح 5000م2 ويسع 4000 راكب / ساعة
 مسطح إجراءات السفر : بمسطح 600 م2
 مسطح صالة السفر الدولي : حوالي 900 م2
 مسطح صالة السفر الداخلي : حوالي 2000 م2
 مسطح صالة الوصول الدولي : حوالي 1200 م2
 مسطح صالة الوصول الداخلي : حوالي 600 م2
 الكاونتر : كونترات الجوازات (قارئ آلي للجوازات والتأشيرات) مزود بنظام OCR 48 كونتر CH-IN
 الترماك : عدد 10 مواقف طائرات : 4 للطرازات كبيرة + 6 للطرازات متوسطة، عدد 8 مواقف طائرات بالمنطقة المعزولة للطرازات متوسطة

خطوط وشركات الطيران

أعمال التطوير
بدأت أعمال تطوير مطار الأقصر القديم في عام 1984 وافتتحت في عام 2005 بتكلفة 450 مليون جنيه. اشتملت أعمال التطوير على مبنى الركاب، الممرات، المباني الخدمية، تجهيزات نظم المعلومات والأمن، نظم قواعد البيانات ومراقبة ومتابعة الحقائب، تحديث وإحلال نظام إنارة الممر الرئيسي والممر المساعد، تطوير شبكة التغذية الكهربائية. وارتفعت الطاقة الاستيعابية للمطار من 800 راكب في الساعة إلى 4000 راكب في الساعة بإجمالي 7.5 مليون راكب سنوياً، ومن 21 طائرة إلى 33 طائرة بعد إنشاء ترماك جديد يستوعب 12 طائرة مختلفة الطرازات. ويتكون مبنى الركاب الجديد من ثلاثة مستويات بمساحة إجمالية 55 ألف متر تضم مناطق التحميل لسيور السفر والوصول بمسطح 5000 متر وصالتين للوصول وللسفر الدولي وصالتين للسفر والوصول المحلي بإجمالي 48 «كاونتر»، بالإضافة إلى مركز تجاري يشمل أربع كافتيريات وسوقين للبضائع الحرة ومنطقة ألعاب أطفال ومطاعم رئيسية.

مشروعات مستقبلية
 إنشاء مبنى جديد يسع 4200 راكب /ساعة بمسطح 56250 م2.
 إنشاء عدد 12 موقف طائرات، 5 للطرازات كبيرة + 7 للطرازات متوسطة.
 تطوير مبنى الركاب الحالي.

مصادر

الأقصر
الأقصر
مطارات مصر

مطار الأقصر الدولي


Callitris pancheri er barrtré af einisætt (Cupressaceae). Það var áður haft í eigin ættkvísl (Neocallitropsis pancheri), en nýlegar rannsóknir benda til að það eigi heima í ættkvíslinni Callitris.

Það finnst einvörðungu í Nýju-Kaledóníu.

Myndir

Tilvísanir

Barrtré

Callitris pancheri


Uludağ (Ulusal Dağıtım), TÜBİTAK bünyesinde başlatılmış bir projedir. Hedefleri arasında bilişim okur-yazarlarına yönelik Linux dağıtımı geliştirmek, proje etrafında otonom bir sistem oluşturmak vardır. Şu anda 2009 sürümü sunulan Pardus dağıtımı, kullanıcı dostu olması ile ulusal işletim sistemi olma yolunda ilerlemektedir.

Pisi, Çomar ve YALI gibi bileşenlerle Linux dünyasında kullanıcıların sıkıntı çektiği birçok soruna çözüm getirilmesi planlanmakta. Ayrıca KDE4 masaüstü ortamını kullanarak kullanıcılarına eşsiz bir masaüstü deneyimi sunuyor.

İlgili Sayfalar
 Zemberek
 Müdür

Dış bağlantılar
 Uludağ projesi (Pardus)

Linux
Türkiye'deki projeler

Ulusal Dağıtım projesi


دوري أبطال أفريقيا 2009 هي النسخة 45 من دوري أبطال أفريقيا .
توج تي بي مازيمبي الكونغولي بالبطولة على حساب نادي هارتلاند النيجيري.

المرحلة التأهيلية

|}

مرحلة المجموعات

مراجع

وصلات خارجية

إفريقيا في 2009
بطولات كرة قدم إفريقية للأندية
كرة القدم الإفريقية في 2009
مواسم دوري أبطال إفريقيا

دوري أبطال إفريقيا 2009


Furnifold McLendel Simmons (January 20, 1854April 30, 1940) was an American politician who served as a Democratic member of the United States House of Representatives from March 4, 1887, to March 4, 1889, and U.S. senator from the state of North Carolina between March 4, 1901, and March 4, 1931. He served as chairman of the powerful Committee on Finance from March 4, 1913, to March 4, 1919. He was an unsuccessful contender for the 1920 Democratic Party nomination for president. Simmons was a staunch segregationist and white supremacist, and a leading perpetrator of the Wilmington insurrection of 1898.

Life and career
Simmons was born in Pollocksville, North Carolina, the son of Mary McLendel (Jerman) and Furnifold Greene Simmons. After Republicans won control of the North Carolina legislature in 1894, Simmons led efforts to disenfranchise black voters and return Democrats to power across the state. He allied with white supremacist newspapers to stoke fears of black men as predators of white women and too incompetent to be trusted as office holders or voters. Simmons also set up hundreds of "White Government Unions," which aimed to "announce on all occasions that they would succeed if they had to shoot every negro in the city." As a result, Democrats swept the 1898 election, and the Wilmington Insurrection of 1898 broke out the following day.

In 1901 Simmons won the Democratic nomination for the US Senate. From his Senate seat, he then ran a powerful political machine, using A. D. Watts "to keep the machine oiled back home," in the words of one journalist. Simmons remained in office for the next thirty years.

Senator Simmons refused to endorse Al Smith, the Democratic nominee for president in 1928 and the first Catholic nominated by a major party, winning him praise from members of the Ku Klux Klan.  Still, rejecting the Democratic nominee in 1928, together with the Great Depression, led to Simmons being defeated in the 1930 Democratic primary by Josiah W. Bailey, who was backed by Governor O. Max Gardner.

References

External links

North Carolina History Project
North Carolina Election of 1898
Furnifold McLendel Simmons entry at The Political Graveyard

1854 births
1940 deaths
Democratic Party United States senators from North Carolina
North Carolina Democratic Party chairs
Candidates in the 1920 United States presidential election
20th-century American politicians
Wake Forest University alumni
Politicians from New Bern, North Carolina
Democratic Party members of the United States House of Representatives from North Carolina
Activists from North Carolina
Wilmington insurrection of 1898 conspirators
People from Jones County, North Carolina
History of racism in North Carolina
Political violence in the United States

F. M. Simmons


Julie Norman Leth (* 13. Juli 1992 in Mårslet, Aarhus Kommune) ist eine dänische Radrennfahrerin, die Rennen auf Straße und Bahn bestreitet.

Sportliche Laufbahn
2007 wurde Julie Leth dänische Junioren-Meisterin im Straßenrennen. 2008 errang sie den nationalen Titel der Juniorinnen im Scratch und wurde dreimal Vize-Meisterin, im Einzelzeitfahren, im Sprint sowie in der Einerverfolgung. 2009 wurde sie dreifache dänische Meisterin, im Scratch, im Sprint und in der Verfolgung, 2010 wurde sie vierfache Meisterin. Bei den Bahn-Weltmeisterschaften im selben Jahr wurde sie Neunte im Scratch und 19. im Punktefahren. 2011 sowie 2014 wurde sie dänische Meisterin im Straßenrennen der Frauen.

Nachdem Leth weitere nationale Titel auf der Bahn errungen hatte, wurde sie 2018 gemeinsam mit Amalie Dideriksen Europameisterin im Zweier-Mannschaftsfahren und im Jahr darauf erneut. Ebenfalls 2019 errangen Leth und Dideriksen in derselben Disziplin bei den Weltmeisterschaften die Bronzemedaille. Mit Trine Schmidt siegte sie im Zweier-Mannschaftsfahren 2019 beim Lauf des Weltcups in Hongkong. Bei den  Olympischen Spielen in Tokio errang sie mit Dideriksen die Silbermedaille im Zweier-Mannschaftsfahren. Bei den Bahnweltmeisterschaften 2022 gewann sie zwei Medaillen, Silber Punktefahren sowie Bronze im Zweier-Mannschaftsfahren (mit Dideriksen).

Privates
Im Oktober 2022 heiratete Leth ihren Mannschaftskollegen Lasse Norman Hansen. Beide heißen seitdem mit Nachnamen Norman Leth.

Erfolge

Bahn
2007
  Dänische Junioren-Meisterin – Einerverfolgung
2008
  Dänische Meisterin – Scratch
2009
  Dänische Meisterin – Scratch, Einerverfolgung, Sprint
2010
  Dänische Meisterin – Einerverfolgung, Scratch, Punktefahren
2017
  Dänische Meisterin – Punktefahren
2018
  Europameisterin – Zweier-Mannschaftsfahren (mit Amalie Dideriksen)
  Dänische Meisterin – Omnium
2019
  Weltmeisterschaft – Zweier-Mannschaftsfahren (mit Amalie Dideriksen)
  Europameisterin – Zweier-Mannschaftsfahren (mit Amalie Dideriksen)
  Weltcup in Hongkong – Zweier-Mannschaftsfahren (mit Trine Schmidt)
2020
  Dänische Meisterin – Sprint, Omnium
2021
  Olympische Spiele – Zweier-Mannschaftsfahren (mit Amalie Dideriksen)
  Europameisterschaft – Zweier-Mannschaftsfahren (mit Amalie Dideriksen)
2022
  Weltmeisterschaft – Punktefahren
  Weltmeisterschaft – Zweier-Mannschaftsfahren (mit Amalie Dideriksen)

Straße
2010
  Dänische Junioren-Meisterin – Einzelzeitfahren
2011
  Dänische Meisterin – Straßenrennen
2014
  Dänische Meisterin – Straßenrennen

Weblinks

 Fahrerprofil Julie Leth Odder Cykelklub

Einzelnachweise

Radsportler (Dänemark)
Europameister (Radsport)
Dänischer Meister (Radsport)
Olympiateilnehmer (Dänemark)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Bahnradfahrer
Däne
Geboren 1992
Frau

Julie Leth


Fridtjof Joensen født den 03-09 1920 í Mikladalur, død 19-07 1988 i Tórshavn, var en færøsk billedhugger. Hans forældre var Poul J. og Bernhardina Johansen. Han blev den 30.08 1952 gift i Klaksvík med Karin Eliasen (1922-1974).

Fridtjof Joensen blev 1945 uddannet som maskinmester på Motorfabrikken Tuxham A/S i København. Han sejlede i flere år som maskinmester på trawlere og arbejdede som smed, men brugte også en del af sin fritid til at skære figurer i træ. Fra 1967 til 1970 var han elev på Det Kongelige Danske Kunstakademis billedhuggerskole i København under Mogens Bøggild. Joensen skildrede blandt andet fiskernes og bøndernes arbejde i relieffer i træ eller af sammensatte materialer. I flere bygder og byer på Færøerne kan man se Joensens skulpturer og relieffer, hvoraf mange er mindesmærker over druknede søfolk. De fleste er naturalistiske figurgrupper, støbt i bronze. Han har endvidere udført en række portrætbuster. I 1980erne arbejdede han mere frit og eksperimenterende, som blandt andet kom til udtryk i skulpturer smedet i jern, stål, kobber eller aluminium. Han har også udført dekorative collager af sammensatte materialer, og i en række nonfigurative skulpturer har han også eksperimenteret med kubistiskegrundformer.

Udstillinger

 Norðoyastevnuframsýningin
 1960, 1962-64, 1966, 1968-71, 1975, 1978-79, 1981, 1987 Tórshavn.
 Forår 1968 Charl.
 1970 Færøsk kunst, Bergens Kunstforening.
 1971 Skulptur i Eventyrhaven og Rådhushallen i Odense.
 1976 Færøsk Kunst, Den frie Udstillingsbygning.
 1976-77 Sammenslutningen af Danske Kunstforeninger, Nordjyllands Kunstmuseum

Værker

 Fletting (figurgruppe i, fyrretræ, relief 1967, Føroya Banki).
 Kvinnuhøvur (fyrretræ, 1970, Listasavn Føroya).
 Moder og og barn (fyrretræ, 1987, smst.).

Mindesmærker, skulpturer

 Moder og barn og barn (figurgruppe, bronze, 1975, Eiði).
 Tørvefolk (figurgruppe, bronze 1975, Rituvík).
 Børn og både (figurgruppe, bronzerelief, 1976, Klaksvík).
 Mindesmærke i Vágur (Kvinna við róðuri, (kobber, 1977, Vágur).
 Mindesmærke i Gjógv.

Ekstern henvisning og kilde
 Weilbachs Kunstnerleksikon

Billedhuggere fra Færøerne

Fridtjof Joensen


An Phaius villosus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Louis Marie Aubert Du Petit-Thouars, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Ludwig von Blume. An Phaius villosus in nahilalakip ha genus nga Phaius, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Mauritius. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phaius

Phaius villosus


Tatlar, Kahramanmaraş ilinin Afşin ilçesine bağlı bir mahalledir. Kahramanmaraş'ın Büyük Şehir olmasıyla Afşin ilçesine bağlı mahalle olmuştur.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 189 km, Afşin ilçesine 39 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Afşin'in mahalleleri

Tatlar, Afşin


Betul (en hindi; बैतूल जिला) es un distrito de la India en el estado de Madhya Pradesh. Código ISO: IN.MP.BE
.

Comprende una superficie de 10 043 km².

El centro administrativo es la ciudad de Betul.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1 575 247 habitantes, de los cuales 775 526 eran mujeres y 799 721 varones.

Localidades
 Betul Bazar
 Bhainsdehi

Referencias

Enlaces externos

Betul

Distrito de Betul


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Brezno enthält die 48 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Brezno im Okres Brezno.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Brezno


මෙය අභයගිරි උත්තර මහා චෛත්‍ය නමින්ද හඳුන්වනු ලබයි. වළගම්බා රජතුමා විසින් මෙම ස්තූපය ඉදිකර ඇත.බුදුන් වහන්සේ සිරිලකට වැඩම කළ පසු සිරිපාදය තැබු ස්ථානයක ස්තූපය ඉදිකර ඇති බවට විශ්වාසයක් වු බව ක්‍රි.ව.113 - 411 පාහියන් හිමියෝ පවසති.පසු කාලීන ග්‍රන්තයක් වන සද්ධර්මරත්නාකරයහි සඳහන් වන පරිදි මෙහි සර්වඥධාතු තැන්පත් කළ වෘෂභ‍යෙකුගේ හැඩයෙන් යුතු කරඬුවක් නිදන් කර ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවේ අනුරාධපුරයේ, අභයගිරි දාගැබ පිහිටා ඇත්තේය. ළුණළුළුඅනුරාධපුර නගරයේ උතුරු දෙසට වන්නට, මහා පවුරුවලින් ද අලංකාර පොකුණු වලින්ද කැටයම් කරන ලද ගරාදි වැට සහ සඳකඩ පහණ යනාදිය පිරිවරා අභයගිරි දාගැබ පිහිටා ඇත.  අභය දාගැබ වටා උතුරු ආශ්‍රමය හෙවත් උත්තර විහාරය පිහිටියේය.
අභයගිරි, විහාරා'රාම සංකීර්ණයක් පමණක් නොවේ. එය එයටම අනන්‍යවු ඓතිහාසික ලේඛණ සම්ප්‍රදායයක් හා ජීවන මාර්ගයක් පවත්වාගෙන ගිය, භික්ෂූ නිකායක්ද විය. කි.පූ. 2 වැනි සියවසේදි ඇරඹුනු එය පළමු ශත වර්ෂය වන විට මුලු ලෝකයේම උගතුන්ගේ ආකර්ශණයට ලක් වූ සියලු බෞද්ධ දර්ශණයන් කැටි කල අන්තර්ජාතික මධ්‍යස්ථානයක් විය. අන්තැනෙක පිහිටුවන ලද එහි ශාඛා වලින් ලෝකයේ අනිකුත් ප්‍රදේශ වලට එයින් වූ බලපෑම හඳුනාගත හැක. එපරිදි ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාණ නගරය වූ අනුරාධපුරයේ, අභයගිරිය විහාරය, මහා විහාරය සහ ජේතවන බෞද්ධ විහාරික නිකායන්ට සමානවම නැගි සිටියේය.

වලගම්බා රජු සහ අභයගිරිය.

	කි.පූ. 89 සිට 77 දක්වා වට්ටගාමිණි අභය රජුගේ දෙවැනි පාලන සමයේ ඒ රජතුමා විසින් අභයගිරිය තනවන ලද්දේය. තියා (තිස්ස) නම් තරුණ බ්‍රාහ්මණයෙකු ඔහුට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශ කළේය. ඔහු රජ වන බවට අනාවැකි කියා තවත් බ්‍රාහ්මණයෙකු විසින් තියා රවටනු ලැබුවේය. මහින්ද තෙරුන් විසින් ලංකාවට බුද්ධාගම ගෙන ඒමට පෙරාතුව බ්‍රාහ්මණයින්ට ලාංකික සමාජයේ ඉහල ස්ථානයක් හිමිව තිබුනේය. භික්ෂු සමාජය පිහිටුවීමෙන් පසු බ්‍රාහ්මණයින්ට තිබූ ස්ථානය අහිමි වූ අතර එම ස්ථානය බෞද්ධ භික්ෂුවට ලැබුනි. සමහර බ්‍රාහ්මණයන් බුද්ධාගම වැළඳ ගත් අතර සෙස්සෝ කැරළි ගැසූහ. තියා ට ඔහුගේ බමුණු ප්‍රජාවගේ සහයෝගය ලැබුනි. ඔහු ලංකාවේද ලංකාවෙන් පිටද ජීවත් වූ බැවින් බොහෝ සේ බලවත්ව සිටියේය.
	මෙම කාලසීමාවේදිම දෙමළ ප්‍රධානින් හත් දෙනෙකු විශාල හමුදාවක් ද ගෙන මහාතිත්ථයෙන් ලංකාවට ගොඩ බටහ. ඉතා හොඳ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙකු වූ වළගම්බා රජු ඉහත කි දෙපිරිස සමග සටන් කිරීමට තරම් ඔහුගේ හමුදාව ශක්තිමත් නොවන බව වටහා ගෙන එම දෙපිරිසට ඔවුනොවුන් හා යුද වැදීමට සලස්වා මග හැර ගියේය. ආක්‍රමණිකයන් පලවා හැරියොත් ඔහුට රජකම ලබා ගත හැකි යැයි කියමින් රජු තියා වෙත පණිවුඩයක් යැව්වේය. මෙයට තියා එකඟ වී තමන්ගේ හමුදාව ද ගෙන දෙමළ හමුදාව ඉදිරියට ගියේය. එහෙත් ඔහු පරාජය විය. ජයග්‍රහණයෙන් ප්‍රමුදිත වූ දෙමළ හමුදාව අනුරාධපුරය දක්වා ඉදිරියට ගොස් රජු පැරදවූහ. රජු සිහසුන අත හැර කඳුකරයට පලා ගියේය. අනුරාධපුරය අත හැර මෙසේ පලා යද්දි පණ්ඩුකාභය රජු තැන වූ නගරයේ උතුරු දොරටුව අසල ආරාමයේ සිටි ජෛන පූජකයෙකු රජු දැක "මහා කලු සිංහලයා පලා යනවා" යයි කෑ ගැසීය. රජු එකෙණිහිම මෙසේ සිතුවේය. "මගේ රාජ්‍ය මට නැවත ආපසු ලැබුනොත් මෙතැන ආරාමයක් කරමි".
	බැමිණිටියා සාය නොහොත් මහා සාගතය සහ ඉන් පසු සිදු වූ විදේශීය ආක්‍රමණ කාලය තුලදි වට්ටගාමිණි අභය රැකවරණය සඳහා කඳුකරයේ රැඳෙමින් සේනා සංවිධානය කළේය. කි.පු. 89 දි ඔහු අනුරාධපුරයට පැමිණෙන තෙක් වසර 14 කට වඩා වැඩි කාලයක් එසේ සිටියේය. අනතුරුව ඔහු අනුරාධපුරය දක්වා තම සේනා මෙහෙයවා අන්තිම දෙමළ රජු වූ භාතිය පැරදවූයේය. ඔහු පලා ගිය දිනයේ වූ පොරොන්දුව ඉටු කරමින් රජ වූ පසු ඔහුගේ පළමු කාර්යයන්ගෙන් එකක් වූයේ ගිරි ආශ්‍රමය පිහිටි බිමෙහි අභයගිරි විහාරය තැනවීමයි. එහි නායක තෙරුන් ලෙස කුප්පිකාල මහාතිස්ස තෙරුන් පත් කරන ලද්දේ ආක්‍රමණයන්ගේ පාලන කාලය තුල ඒ හිමියන් විසින් රජුට කරන ලද උදව් වෙනුවට කෘත ගුණ සැළකීමක් වශයෙනි. ඉන් පසු අභයගිරිය ආගමික කටයුතු පිළිබඳ මූලස්ථානයක් වූවා පමණක් නොව ජාතියට නවජීවනයක් දුන් ස්ථානයක් ද වූයේ එය රටෙහි බ්‍රහ්මණ සහ ජෛන බලපෑම අවසාන කිරීම සංකේතවත් කළ බැවිනි.
	ඉතිහාස පුරාවෘතයන් අනුව අභයගිරි විහාරයට ඒ නම ලැබුනේ වට්ටගාමිනි අභය නම් රජුගේ නමද ජෛන ආශ්‍රමයේ සිටි ගිරි නම් පූජකයාගේ නම් ද ආශ්‍රයෙනි. අනිත් අතට පුරාණ විහාර ආරාම බොහෝ විට ගොඩ නගන ලද්දේ සිංහලෙන් 'ගිරි' නමින්ද හැඳින්වෙන කුඩා කඳු ගැට ආශ්‍රිතවය. (උදාහරන වශයෙන් වෙස්සගිරි, මේඝගිරි නැත හොත් චේතිය ගිරි ආශ්‍රමයන්) මේ අනුව අභයගිරි යන නම වළගම්බා රජු විසින් කරන ලද ආරාමයක් නිසාත් 'දීග පාසාන' නම් කඳු ගැටය මූලික කර ගෙන ගොඩ නගන ලද නිසාත් අභයගිරි යන නම යෙදෙන්නට ඇත. මෙම කඳු ගැටය දැනට අභයගිරි විහාර සංකීර්ණය තුල දක්නට ලැබේ.

ජෛනාගම සහ බුද්ධාගම.

	බුද්ධාගම පැමිණීමට පළමුව ශ්‍රි ලංකාවේ ද ජෛන ආගම හොඳින් ස්ථාපිතව තිබුනේය. මෙම තත්වය සත්‍ය බව ශ්‍රී ලංකාවේ පැරනි බෞද්ධ සාහිත්‍යයෙන්ද තහවුරු වේ. මහාවංශය සහ පැරණි ග්‍රන්ථයක් වූ දීපවංශය යනාදි කෘති වල රජවරු 21 දෙනෙකුගේ පාලන කාලය තුලදි (කි.පු.10 සිට ක්‍රි.ව.3 දක්වා) ලංකාවේ ජෛනාගම පැවතුනු බව සඳහන් කර තිබේ. එහෙත් වට්ටගාමිනි රජු විසින් එය විනාශ කරන ලදි.

අභයගිරියෙහි ස්වර්ණමය යුගය.

	ක්‍රි.ව.3 වැනි සියවසේ මහාසේන රජු බලයට පත් වූ කාලයේ මහාවිහාරික භික්ෂුන් වහන්සේලා විසින් පිළිපදින ලද ථෙරවාදි බුදුදහමෙහි පසු බෑමක් ඇති විය. රජතුමා මහාවිහාරික භික්ෂූන්ට දන් පිළිගැන්වීම තහනම් කළේය. එපමණකින් නොනැවති මහාවිහාරයට අයිති ගොඩනැගිලි විනාශ කර ඒවායේ තිබු ද්‍රව්‍ය අභයගිරියේ තැනූ නව ගොඩනැගිල්ල සඳහා ප්‍රයෝජනයට ගත්තේය. මහාසෙන් රාජප්‍රාප්තිය අභයගිරියෙහි ස්වර්ණමය යුගය විය. 4 වැනි සියවසේ දි බුදුන්ගේ දන්ත ධාතුව ලංකාවට ගෙන ඒමෙන් පසු මහජන වන්දනාව පිණිස තැන්පත් කර තැබීමට තෝරා ගන්නා ලද්දේ අභයගිරියයි.
	චීන භික්ෂුවක් වූ ෆාහියන් (Fa - hsien) මෙසේ විස්තර කරයි "මෙතැන් සිට දින දහයක් ගත වූ තැන බුදුන්ගේ දන්ත ධාතුව අභයගිරියට ගෙන යනු ඇත. මග දෙපස බුදුන්ගේ පෙර ජන්ම වල ස්වරූපයෙන් පන්සියක් ප්‍රතිමා තැබුවේය. 'ධම්මාන්ද්' සොයමින් ෆාහියන් හිමියන් ලංකාවට පැමිණි සමය වන විට (කි.ව 412 දී) අභයගිරිය ප්‍රධාන පෙළේ බෞද්ධ මධ්‍යස්ථානයක් වී තිබුනේය. එතුමා 'ධම්ම' අධ්‍යනය කරමින් ලංකාවේ අවුරුදු දෙකක් ගත කර මහායනය ධර්මය රැගත් ලේඛන වල පිටපත්ද ගෙන ගියේය. 'මශීසාසක නීති' නම් ග්‍රන්ථයේ  පිටපතද ලබා ගත්තේය. ඔහු එවකට චීනයට ආගන්තුක වූ 'දීර්ඝගාම' 'සම්යුක්ත ගාම' සහ 'සන්නිපාත' කෘති වල පිටපත්ද ලබා ගත්තේය.
	7 වැනි සියවස පමණ වන විට අභයගිරි විහාරය මූල හතරකින් යුක්ත විය. (ආගමික ඉගැන්වීම් සඳහා නිකායන් නොහොත් කණ්ඩායම්) ඒවා නම් උත්තර මූල, කපර මූල, මහනෙත්පාමුල සහ වහදු මුල නම් විය. මේ සෑම ස්ථානයක්ම මේ වන විට පුරා විද්‍යා කැණිම් වලින් ද ශිලා ලේඛණමය සාක්ෂි වලින්ද හඳුනාගෙන ඇත. කාලය ගත වෙද්දි අභයගිරිය, චීනය , ජාවා සහ කාශ්මීරය සමග සබඳතා පවත්වා ගනිමින් ඉතා හොඳින් සංවිධානය වූ ආගමික සහ අධ්‍යාපනික ආයතනයක් ලෙස වර්ධනය වූයේය.
	පැඹ - චැන්ග් විසින් ක්‍රි.ව.526 දී සංග්‍රහ කරන ලද පි-චිතු-නි-චංග් (pi - chitu - ni - chung) නම් භික්ෂුණියගේ චරිතාපදානය සහ ගුණවර්නම් සහ සංඝවර්ණම් ගේ චරිතාපදාන වැනි ලේඛන වලට අනුව සිංහල භික්ෂුණින් විසින් චීන භික්ෂුණීන්ට දෙවැනි උපසම්පදාව ලබා දී ඇත. තවත් චීන මූලාශ්‍රයකට අනුව කි.ව.426 දී සිංහල භික්ෂුණින් අට දෙනෙකු නැන්කිංග් නම් සංග් රජ සමයේ (ක්‍රි.ව.420-77) අගනුවරට පැමිණ ඇත. එසේ පැමිණ ඇත්තේ විදේශ වෙළඳ නැවකිනි. එහි අයිතිකරු නන්දි නැමැත්තෙකි. අනතුරුව තවත් භික්ෂුණින් තිදෙනෙකු ටී- සො - රෙ Tie - so - re (සිංහල තිසර) ගේ නායකත්වයෙන් යුතුව නැන්කිංග් වෙත පැමිණ ඇත. මෙසේ කි.ව.434 දී තුන්දාහකට අධික භික්ෂුණින් පිරිසක් සිංහල භික්ෂුණීන් දහසකට වැඩි පිරිසක් ඉදිරියේ චීනයේ නැංකින් විහාරයේදි උපසම්පදාව ලබා ඇත. මෙම සිංහල භික්ෂුණියන් පිරිසේ නායකත්වය දරා ඇත්තේ 'තිස්සර' නම් භික්ෂුණිය විසිනි.
	මධ්‍යම ජාවාහි රටුබක සානුවේ තිබෙන අසම්පූර්ණ සෙල්ලිපියක විස්තර කර ඇති පරිදි අභයගිරි විහාරය හරහා ජාවා හා ශ්‍රී ලංකාව අතර ආගමික සම්බන්ධතාවය 8 වැනි සියවස අවසානය දක්වා පැවති බව වාර්තා වේ. මෙම ශිලා ලේඛණයේ 'බුදුන්ගේ (ජින) ධර්මය පරිදි පුහුණු කරන ලද භික්ෂූණ් වහන්සේලාගේ අභයගිරි විහාරයක් පිහිටුවීම ගැන වාර්තා කරයි. මෙම වාර්තාව ගැන අදහස් දක්වමින් J.G.de කැස්පරිස් නිරීක්ෂණය කරන්නේ ' ඉතාම වැදගත් විස්තරය වන්නේ ආයතනයේ නමයි එනම් අභයගිරි විහාරය' යන්නයි. මේ නමින් එක් වරම යෝජනා කරන්නේ අනුරාධපුරයේ ඉතා ප්‍රසිද්ධ විහාරයයි. එසේම 'සිංහලයන්ගේ' යන්න දක්වා තිබීමෙන් එය එක විට අහම්බයෙන් සිදු වූවක් නොවන බව සනාථ කරයි. සත්‍ය වශයෙන්ම ඒ පදනම අභයගිරි යන නම ලැබීමට සුදුසු දෙවැනි අභයගිරියකි.
	කලින් කල සිදු වූ දකුණු ඉන්දීය ආක්‍රමණ (විශේෂයෙන් නම වෙනි සියවසේ පළමු වැනි සේන රජුගේ කාලයේ) සහ අවරුදු 50 කට ආසන්න කාලයක් පැවති චෝල පාලනයේද ප්‍රථිපලයක් ලෙස අනුරාධපුර නගරය අතහැර දැමීමට සිදුවීම අභයගිරි විහාරයේ පරිහානියට හේතු විය. පළමු වැනි විජයබාහු  සහ පළමු වැනි පරාක්‍රමබාහු යනාදි රජවරු ගත් උත්සාහයන් හැරුණු විට  13 වැනි සියවසේදී ආරාම පරිශ්‍රය ප්‍රථිසංස්කරණය කිරීමට පියවර ගත් නමුදු කාලය ගත වෙද්දි විශේෂයෙන් නිතර නිතර කෙරුණු මාඝගේ ආක්‍රමණ හේතුවෙන් පොළොන්නරුව අගනගරය 1218 දී වෙනත් ස්ථානයකට මාරු කිරීමෙන් පසු එහි සිදු වූ ක්‍රමානු කූල පරිහානිය වැලැක්විය නොහැකිය විය.
	1880 දී පමණ විද්‍යාඥයින් සහ උගතුන්ගේ අවධානය අතහැර දමන ලද නටබුන් කෙරෙහි යොමු වන තෙක් අවුරුදු 800 ක් පමණ කාලයක් තිස්සේ අභයගිරිය අඳුරේ සැඟවී තිබුණි. එම ස්ථානය පළමුව ජේතවන විහාරය ලෙස තේරුම් ගත් ඔව්හු විශේෂඥයන් ලවා එම ස්ථානය ඡායා රූප ගත කරවන ලදි. ඒවායේ සිතුවම් අන්දවන ලදි. ඒ දහනමවෙනි ශත වර්ෂයේ අවසාන භාගයේදිය. එම කාලයේදිම වාගේ පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව පිහිටුවන ලදි. එම දෙපාර්තමේන්තුව විසි වන ශත වර්ෂයේ මුලදී කැණීම් කටයුතු සහ මන්දිර කීපයක සංරක්ෂණ කටයුතු භාර ගත්තේය.

පුරා විද්‍යාත්මක සැරසිලි.
	කැණීම් වලින් මතු කර ගත් ගොඩනැගිලි වල වාස්තු විද්‍යාත්මක මූලිකාංග වලින් ඒ කාලයේ පැවති ආගමික සිරිත් විරිත් සහ විශ්වාසයන් පිළිබඳව කරුණු ඉතා මැනවින් හෙළිවේ. ජනගහණයෙන් වැඩි පිරිසක් ඇදහු ආගම මෙන්ම රාජ්‍ය ආගමද බුද්ධාගම වූ නමත් අනෙකුත් දේශීය ඇදහිලි විශේෂයෙන් හින්දු ආගමික බලපෑමද සැලකිය යුතු මට්ටමක තිබුණු බව පෙනි යන්නේ එකල ගෘහනිර්මාණ ශිල්පීය ක්‍රම වලින්ද ඒ බව විදහා දැක්වෙන බැවිනි. උදාහරණ වශයෙන් කිසියම් ගොඩනැගිල්ලකට පිවිසෙන ස්ථාන වල සැලසුම බැලීමේදි එම ගොඩනැගිලි ආරක්ෂක දෙවියෙකුගේ භාරයට පත් කර තිබෙන බව පෙනි යයි.
	ගොඩනැගිල්ලකට පිවිසෙන ස්ථානයේ පියගැට පෙළ දෙපස පිහිටුවා තිබෙන ගල් පුවරු මුරගල් නමින් හැඳින්වේ. මේවා සාමාන්‍යයෙන් කැටයම් වලින් යුක්තය. එසේ වුවද කැටයම් වලින් තොර පුවරුද දක්නට ලැබේ. මෙම ගල් පුවරු වල දක්නට ලැබෙන හින්දු කැටයම් අතර පුන් කලස, කල්පවෘක්ෂය හැරුණු විට වඩාත්ම පොදු සංකේතය වන්නේ මනුෂ්‍ය රූපකාර නාගරාජ සලකුණයි. මෙයින් හොඳම නිදර්ශනය මෙන්ම මෙතෙක් හමු වී ඇති කදිම මුරගල වන්නේ අභයගිරියෙහි රත්න ප්‍රසාදයේ මුරගලයි. එය අභයගිරි කැටයම් ශිල්පීන්ගේ අති විශිෂ්ඨ කලා කෞශල්‍යය විදහා දක්වයි. නෙලුම් මල් හා පුන් කලස් බොහෝ ලෙසින් දක්වා තිබේ. නෙලුම් මල් පෙන්වා තිබීම කෘෂිකාර්මික සමාජයක විශේෂ ලක්ෂණයකි. එයට හේතුව නෙලුම් වැස්සට අධිපති දෙවියන්ගේ දියණිය සංකේත කරන බැවිනි. ඇත් පොකුනේ තිබෙන ඇත් රූප ද ජලය සංකේතවත් කරයි.
	ප්‍රධාන බෞද්ධ ආගමික ආරක්ෂක දෙවිවරු බොහෝ විට නිරූපනය කර තිබෙන්නේ ඒ ඒ දෙවියාට නියමිත වාහනයෙනි. විශේෂයෙන් මේවා දැකිය හැක්කේ මුරගල් වලයි. අභයගිරි ස්ථූපයට ඇතුලුවන දොරටුව දෙපස තිබෙන අති විශිෂ්ඨ ප්‍රථිමාවන් මේ සම්බන්ධව තිබෙන ඉතා හොඳ උදාහරණයකි. එක ප්‍රතිමාවක හිස් වැස්ම හක් ගෙඩියක් වන අතර අනිකෙහි නෙලුම් මල් වේ. කුවේරගේ ප්‍රධාන සම්පත් භාණ්ඩාගාරයන් දෙකක් වූ සංඛ සහ පද්ම නිරූපණය කිරීමෙන් අදහස් කළේ ස්ථූපය හා අවට භූමියෙන් අනතුර හා නරක ඉවත් කිරීමයි. අද කාලයෙහි පවා මේවා අද්භූත බලයක් ඇති ද්‍රව්‍ය බවට පොදු විශ්වාසයක් පවති. අනුරාධපුරයේ උසාවි වලද සුලු ආරවුල් සමථයකට පත් කිරීමේදි ප්‍රථිමා ඉදිරියේ දිව්රීම සාක්ෂියක් වශයෙන් පිළි ගැනේ.
	පංචවාස නැතහොත් පොදුවේ මහාසේන මාළිගය වශයෙන් දන්නා ස්ථානයට ඇතුලු වන පිය ගැට පාමුල දක්නට ලැබෙන සඳකඩ පහණ ශ්‍රී ලංකා කැටයම් ශිල්පයෙහි සුවිශේෂී උදාහරණයක් ලෙස දැක්විය හැක. රැජිනගේ මණ්ඩපය අසලද මෙපරිදි නිර්මාණය කරන ලද කුඩා ප්‍රමාණයේ නිර්මාණයක් දක්නට ලැබේ. හැඩයෙන්ද ප්‍රමාණයෙන්ද විවිධාකාර වූ නොයෙක් වර්ගයේ ගල් වලින් නිමවන ලද මේවා සියල්ල අති විශිෂ්ඨ කලා නිර්මාණ වේ. පරණවිතාන මතයට අනුව සඳකඩ පහන  මූර්තිමත් කරන්නේ සංසාරය නමැති අවසානයක් නොමැති නැවත ඉපදීමේ චක්‍රය සහ සංසාර ගමනේ කෙළවර නිර්වාණය දක්වා මාර්ගයයි. ඔහු සඳකඩ පහනේ පිටත මෝස්තරය අර්ථ කථනය කරන්නේ ගිනි දැල් ලෙසිනි. ඇතුලත කවාකාර වට කිහිපය තුල පෙන්වා තිබෙන සත්ව රූප සංසාරයෙහි සත්වයාගේ ගමන් මගෙහි විවිධාකාර ඉසව් පරිද්දෙනි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 අභයගිරි විහාරය

අටමස්ථාන
අභයගිරි විහාරය
දාගැබ් - ශ්‍රී ලංකා
දාගැබ්

අභයගිරි දාගැබ


Iris Mai (geborene Iris Bröder, * 17. September 1962 in Halle (Saale)) ist eine deutsche Schachspielerin. 1986 erhielt sie von der FIDE den Titel Internationale Meisterin der Frauen.

Schach
Iris Bröder begann ihre Schachlaufbahn in der BSG Buna Halle und nahm 15-jährig 1978 in Torgelow erstmals an einer DDR-Meisterschaft der Frauen teil. Petra Feustel gewann diese Meisterschaft.

Mädchenmeisterin der DDR wurde sie 1977 und 1980. Ihr Trainer war Uwe Bönsch. Wichtig waren ihr Spiel gegen Männer und Ausgleichssport. Sie schaffte 1981 das Sportabzeichen in Gold. Auch an guter Literatur und Musik hatte sie Interesse. Im Juli 1986 gewann sie das Damenturnier im polnischen Nałęczów und holte damit ihre dritte WIM-Norm. Daraufhin erhielt sie von der FIDE den Titel Internationale Meisterin der Frauen.

Einzelmeisterschaften der Frauen
Nach der Meisterschaft 1978 wurde sie 1979 in Suhl Dritte und spielte (außer 1985) bei allen DDR-Damenmeisterschaften bis 1989 in Zittau. Sie gewann die DDR-Schachmeisterschaften der Frauen 1982 in Salzwedel, 1984 in Eilenburg und 1987 in Glauchau. Dreimal belegte sie den zweiten Platz: 1981 in Fürstenwalde und 1983 in Cottbus jeweils hinter Annett Wagner-Michel sowie 1986 in Nordhausen hinter Carola Manger.

1981 in Halle wurde sie hinter Brigitte Burchardt Vizemeisterin bei der DDR-Blitzmeisterschaft der Frauen.

Mannschaftsmeisterschaften
1979 und 1981 gewann sie zweimal die DDR-Blitzmannschaftsmeisterschaft der Frauen mit dem Verein BSG Buna Halle-Neustadt.

In der ersten Deutschen Schachbundesliga der Frauen spielte sie von 1991 bis 1998 für den USV Halle (bis 1993 VdS Buna Halle), bei dem sie in der Saison 1991/92 auch als Reservespielerin in der 1. Bundesliga gemeldet war, aber nicht zum Einsatz kam. Von 1998 bis 2004 spielte sie für den SSV Rotation Berlin (außer in der Saison 2000/01 ebenfalls in der 1. Frauenbundesliga), seit 2004 spielt sie für Rotation Pankow, eine Abspaltung vom SSV Rotation Berlin, die von 2004 bis 2007 sowie in den Spielzeiten 2008/09 und 2011/12 in der 1. Frauenbundesliga spielte.

Sonstiges
Seit der DDR-Meisterschaft 1989 spielt sie unter dem Namen Iris Mai.

Quellen und Literatur
 Werner Wagner: Start-Ziel-Sieg von Iris Bröder. SCHACH 4/1982, S. 160–164
 Horst Rittner: Iris Bröder behielt am Ende die Nerven. SCHACH 4/1984, S. 157–159
 Deutsche Schachmeisterschaften der Frauen - Berichte, Fotos und Übersicht seit 1939 auf TeleSchach
 Paul Werner Wagner: Schach in der DDR. Lasker-Gesellschaft, 29. April 2002

Weblinks

Einzelnachweise

Schachspieler (Deutschland)
Schachspieler (DDR)
Schachspieler (USV Volksbank Halle)
Schachspieler (Hannoverscher SK)
Schachspieler (Rotation Pankow)
Deutscher Einzelmeister (Schach)
Schachspieler
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1962
Frau

Iris Mai