Lucie Jones (født 20. marts 1991) er en britisk sangerinde, som repræsenterede Storbritannien ved Eurovision Song Contest 2017 med sangen "Never Give Up on You" hvor hun opnåede en 15. plads. Hun deltog også i sæson 6 af det britiske udgave af X Factor, hvor hun kom på en ottendeplads efter hun var i omsang med John & Edward efter at dommerne's stemmer gik til deadlock og hun fik færrest stemmer fra de britiske seere og blev stemt ud.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Storbritannien
Storbritanniens Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2017

Lucie Jones


O furto de patrimônio histórico no Brasil é um problema que afeta o patrimônio histórico do país. Em todo o Brasil igrejas, museus e coleções particulares são alvos de criminosos. A fim de preservar o patrimônio e auxiliar tanto na recuperação das peças vandalizadas quanto na identificação daquelas que foram roubadas, existe no nível federal o Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional. Nos casos dos estados e municípios, existem órgãos análogos, como o CONDEPHAAT e o CONPRESP, que atuam respectivamente no estado e no município de São Paulo, por exemplo.

Furto de arte sacra

Barroco mineiro é grande vítima (...) Desde o  desapareceram muitos exemplares hoje considerados de grande importância, como as igrejas de São Joaquim e São Pedro dos Clérigos no Rio; a antiga Sé, a igreja do Carmo, a de Nossa Senhora dos Remédios, a de São Pedro dos Clérigos e a igreja e mosteiro de São Bento em São Paulo, a igreja de Nossa Senhora da Barroquinha, em Salvador a antiga Catedral de Cuiabá, a igreja do Corpo Santo, no Recife, e a antiga Matriz e a igreja do Rosário em Porto Alegre. A imprensa noticia ainda nos dias de hoje casos de destruição provocada ou degradação passiva de exemplares de arquitetura, estatuária, pintura ou talha.

No Brasil, o IPHAN mantém o Banco de Dados de Bens Culturais Procurados, uma lista com cerca de 900 itens, onde é possível buscar por Nome do objeto, Título da obra, Autoria, Época/Período, Unidade Federativa, Município e Ano do Desaparecimento. Além disso, em 2007, foi criado o Cadastro de Negociantes de Obras de Arte e Antiguidades (CNART) para prevenir lavagem de dinheiro via compra e venda de obras de arte e realizar um levantamento dos objetos de valor histórico e artístico comercializados no país para identificar aqueles que podem ser reconhecidos como patrimônio nacional. O CNART reúne informação sobre obras de artes plásticas e visuais, documentos iconográficos e objetos antigos, objetos etnográficos, documentos arquivísticos manuscritos, impressos e mistos, livros antigos ou raros, exemplares de fascículos de periódicos, filmes, registros de músicas, discursos, propagandas e programas de rádio, e registros sonoros de pesquisas científicas.

As penalidades para o furto de arte no Brasil são previstas no Código Penal (art. 155), no Decreto-Lei Nº 2.848/1940 (art. 180) e na Lei Nº 9.605/1998 (art. 62).

Furto de pinturas
Em 1991, em Londres, um pedido da Sotheby's deu origem ao Art Loss Register, uma lista de obras de arte roubadas e desaparecidas em nível global. Em 2010, quando o Instituto Brasileiro de Museus (IBRAM) concluiu a primeira lista com 100 obras desaparecidas e roubadas de museus brasileiros, a lista londrina já contava com quase 300 mil obras. A lista do IBRAM foi compartilhada com a Interpol e passou a compor uma lista internacional mais atualizada.

Em 2021, a própria Interpol lançou um aplicativo para auxiliar na busca das relíquias artísticas perdidas. O ID-Art vem ao encontro da premissa de que o acesso público ao acervo das instituições leva o público a saber da existência e da propriedade dos mesmos e, com isso, reduz o roubo. Além disso, a publicização evita que obras falsas ou roubadas entrem em leilões de arte.

Dentre as inúmeras obras furtadas em nível mundial, uma notícia de 2010 afirmava que: "Pablo Picasso está no topo da lista de artistas mais roubados do mundo. Das 693 obras roubadas do pintor espanhol, 572 continuam com paradeiro desconhecido".

Furto de peças arqueológicas

No nordeste do Brasil, existe uma região que se estende por Pernambuco, Piauí e boa parte do Ceará e é chamada Bacia do Araripe. Composta por áreas de bosque, cerrado e catinga, a área é famosa internacionalmente entre os paleontólogos e inclusive reconhecida pela UNESCO pelo Parque Geológico do Araripe, que é uma Lagerstätten, termo alemão que designa depósitos de fósseis de grande excepcionalidade: possuem uma diversidade enorme de fósseis e que estão em condições maravilhosas de conservação. São fósseis de fauna e flora (animais e vegetais) muito bem conservados que são explorados economicamente. Essa região é economicamente pobre e financeiramente dependente do geoparque: o comércio de fósseis ocorre na região por meio das minas de rochas ornamentais que destróem o patrimônio  arqueológico e degradam a paisagem.

Neste cenário, foi encontrado um fóssil que ampliou a discussão para o furto de peças arqueológicas no Brasil e no mundo: o Ubirajara jubatus. O espécime foi enviado irregularmente para a Alemanha em 1995 e soube-se da história em 2020, quando os pesquisadores publicaram um estudo em revista científica anunciando a descoberta de uma espécie animal extinta até então não descrita. A comunidade brasileira de paleontólogos iniciou então uma ampla campanha para repatriação do fóssil. O caso foi tão importante que "mudou a postura de instituições estrangeiras em relação a objetos paleontológicos obtidos de forma duvidosa", já que a Ministra da Ciência, Pesquisa e das Artes do estado alemão onde se encontrava o fóssil anunciou em 19 de julho de 2022 que ele será devolvido ao Brasil.

Depois de quase 30 anos, Ubihajara retornou ao Brasil na noite do dia 04 de junho de 2023, um domingo, e foi confirmado que ficará sob guarda do Museu de Paleontologia Plácido Cidade Nuvens, da Universidade Regional do Cariri (Urca), em Santana do Cariri, no Ceará.

Em 1942, Getúlio Vargas assinou o Decreto-Lei nº 4.146, que indica que "Os depósitos fossilíferos são propriedade da Nação, e, como tais, a extração de espécimes fosseis depende de autorização prévia e fiscalização". E, em 1990, o Decreto n° 98.830 determinou o então Ministério da Ciência e Tecnologia como responsável pelo assunto e que a retirada de fósseis do território nacional só poderia ser realizada em casos de pesquisa e com autorização expressa assinada por representante do referido Ministério. No caso do Ubirajara jubatus, a autorização apresentada pelos pesquisadores havia sido assinada por um servidor público já condenado por laudos fraudulentos que permitiram a exportação de pedras preciosas.

Furto de arte tumular

Os roubos em cemitérios são comuns (...), muitos deles possuem vasto acervo tombado e, portanto, configuram patrimônio histórico. É o caso dos Cemitérios da Consolação, dos Protestantes e do Carmo que tiveram parte de seus túmulos tombados pela Resolução n° 28, de 28/06/2005, do Conselho de Defesa do Patrimônio Histórico, Arqueológico, Artístico e Turístico, órgão do Estado de São Paulo. A lista publicada no Diário Oficial, Poder Executivo, Seção I, 04/10/2007, p. 32, é acompanhada de uma lista de 209 bens tombados no Cemitério da Consolação e de um mapa com sua localização dentro do cemitério.

Os cemitérios geralmente abrigam um grande número sepulturas com ornamentos em metal e esculturas de cunho religioso, por várias vezes de autoria de escultores famosos. Por exemplo, no Cemitério da Consolação existem obras escultóricas de Nicolina Vaz de Assis, Amadeu Zani, Armando Zago, Galileu Emendabili, Laurindo Galante e Victor Brecheret. Dentre os alvos dos furtos estão portinholas, ornamentos em relevo e esculturas de diversos tamanhos e dentre os túmulos depredados estão o do santo popular Antoninho da Rocha Marmo; o Busto do jornalista Paolo Mazzoldi; de Iria Alves Ferreira, conhecida como "Rainha do Café" em Ribeirão Preto-SP; de Monteiro Lobato; de Tarsila do Amaral; de Ramos de Azevedo; do General Couto de Magalhães; de Washington Luís; o jazigo da Família Maluf; de Prudente Meirelles de Moraes; de Celso Garcia; do Barão de Bocaina; e do proprietário da antiga Fazenda Santa Cruz, em Lins-SP, Antonio Sabino Castilho Pereira.

Os furtos de arte tumular não são exclusividade de grandes cemitérios brasileiros, ocorrem em necrópoles de diferentes tamanhos e localidades, como, por exemplo, a estátua do mausoléu de João Câmara, que se localiza no Cemitério do Alecrim, em Natal; o túmulo de Pedro Ludovico Teixeira, localizado no Cemitério Santana, em Goiânia, que é tombado pelo município; vários túmulos do Cemitério do Araçá, em São Paulo; e "brasões, estátuas, vasos e pináculos avaliados em cerca de 20 mil euros e que haviam sido furtados do Cemitério dos Ingleses, à Estrela, Lisboa".

Veja também
 Crime contra o patrimônio público
 Lista de instituições de preservação do patrimônio do Brasil
 Cemitério da Consolação

Vandalismo
Patrimônio histórico do Brasil
Furtos

Furto de patrimônio histórico no Brasil


Joseph Priestley (Birstall Fieldhead, 13. ožujka 1733. – Northumberland, SAD, 6. veljače 1804.), engleski znanstvenik i filozof. Završio teologiju, postao doktorom prava (1765.) i članom Kraljevskoga društva u Londonu (1776.). Od 1794. živio u SAD-u. Pisao pedagoške rasprave te udžbenike iz gramatike, književnosti i povijesti, na primjer Osnove engleske gramatike (eng. The Rudiments of English Grammar, 1761.), kao politolog teoretičar zagovarao individualizam i liberalizam (Esej o prvim načelima vladavine te o naravi političke, građanske i vjerske slobode, eng. An Essay on the First Principles of Government, and on the Nature of Political, Civil and Religious Liberty, 1769.), kao teolog odbijao ideju Trojstva, predestinaciju, doslovno tumačenje Biblije (Povijest iskrivljavanja kršćanstva, eng. History of the Corruptions of Christianity, 1782.). U filozofskim i psihološko-fiziološkim radovima, oslanjajući se na naučavanje D. Hartleya, pomoću kemijskih dokaza svodio predodžbe i asocijacije na određena kretanja u mozgu. Ipak, smatrao je da je najviša inteligencija uredila svijet te je nužno prihvatiti ju. Bio je u vezi s istaknutim znanstvenicima svojega doba (B. Franklin, A. L. da Lavoisier), sam je kao znanstvenik dao najveći doprinos u kemiji. Posvetio se istraživanju plinova (u njegovo su doba bili poznati samo zrak, vodik i ugljikov dioksid) i otkrio klorovodik, dušikove okside, amonijak, sumporov dioksid, silicijev tetrafluorid te 1774. i kisik (neovisno o Scheeleovu otkriću iz 1772.). Otkrio je da je ugljik električni vodič. Branio je flogistonsku teoriju i pošto ju je Lavoisier osporio i srušio upravo na temelju otkrića kisika, koje je omogućilo da se objasni gorenje.

Djela
 Povijest i sadašnje stanje otkrića u vezi s vidom, svjetlošću i bojama (eng. History and Present State of Discoveries Relating to Vision, Light, and Colours, 1772.)
 Pokusi i zapažanja o različitim vrstama zraka (eng. Experiments and Observations on Different Kinds of Air, I–VI, 1774. – 1786.)
 Hartleyeva teorija o ljudskome mišljenju, na načelu asocijacije ideja (eng. Hartley's Theory of the Human Mind, on the Principle of the Association of Ideas, 1775.)
 Slobodna rasprava o doktrinama materijalizma (eng. A Free Discussion of the Doctrines of Materialism, 1778.)
 Pisma filozofskomu nevjerniku (eng. Letters to a Philosophical Unbeliever, 1780.).

Izvori

Britanski fizičari
Britanski kemičari

Joseph Priestley


Elmelik, Gümüşhane ilinin Kelkit ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşim bölgede yaşanan savaşların etkisiyle harap olduğundan 1516 ve 1530 tahrirlerinde virane (boş) olarak kaydedilmiştir. Osmanlı yönetimince bölgede başlatılan iskan politikası neticesinde 1591 tahririnde yerleşim, sadece Müslümanların yaşadığı bir yerleşim olarak görülmektedir. 1642 tarihli avarız defterinde ise köyden bahsedilmemektedir. 1835 yılı sayımında (sadece erkek nüfus sayılmış) İl-Melik adıyla görülen köyde, 10 hanede 27 erkek nüfus yaşamaktadır. Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla da Kelkit ilçesine bağlı bir köy olma statüsünü sürdürmektedir.

Coğrafya
Gümüşhane iline 90 km, Kelkit ilçesine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kelkit belde ve köyleri

Elmelik, Kelkit


Palle Nielsen - mig skal intet fattes er en dansk portrætfilm fra 2002 med instruktion og manuskript af Jytte Rex.

Handling
Palle Nielsen (1920-2000) var en af sin tids største danske grafikere, og hans værker har også vakt stor genklang i udlandet. Der er en stilhed-før-stormen i Palle Nielsens billeder, en eksplosiv underliggende stemning, hvor mennesker og byer har indgået hemmelighedsfulde alliancer med hinanden - for eksempel i billedserierne Den fortryllede by, Parklandet, Nekropolis, Den store Verdensbunker, Orfeus og Eurydike, Lethe, Narcissus, Miraklernes Tid, Mennesker i den forladte by. Filmen er både et billeddigt over denne store kunstner og et forsøg på at pejle sig ind i Palle Nielsens særegne univers med ham selv som en stilfærdig guide.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Portrætfilm fra Danmark
Film instrueret af Jytte Rex

Palle Nielsen - mig skal intet fattes


La Región Metropolitana Kanata (RMK) es el Área Metropolitana de la ciudad de Cochabamba, en el centro de Bolivia. La región está compuesta por los municipios de Cochabamba, Colcapirhua, Quillacollo, Sacaba, Sipe Sipe, Tiquipaya y Vinto, sumando un total de siete municipios con-urbanizados. Limita al norte con los municipios Cocapata y Villa Tunari, al oeste con los municipios de Morochata y Tapacarí al sur con los municipios, Arbieto, Arque, Capinota, San Benito, Santiváñez, Sicaya y Tolata al este con los municipios de Colomi y Tiraque, siendo el penúltimo incluido como parte de esta región en sus planes a desarrollo futuro, los municipios del área metropolitana están dispuestos en sentido oriente - occidente y viceversa, vertebrados por la vía más importante del país, la Ruta 4. Cuenta con una superficie total de 2,611 km² donde habitan aproximadamente 1,5 millones de habitantes (Proyecciones INE, 2022).

División Administrativa
El área metropolitana está conformada por los municipios de Cochabamba, Sacaba, Quillacollo, Tiquipaya, Vinto, Colcapirhua y Sipe Sipe.

Cochabamba
En importancia económica Cochabamba se constituye como eje fundamental dentro la región metropolitana Kanata. Este se trata de un centro productivo industrial boliviano que cuenta con 691.970 habitantes (2017), se encuentra a una altitud media de 2.500

La personalidad virreinal se mantiene en este lugar y dentro de sus actividades económicas la principal es la de agricultura, plantaciones y cultivos, actualmente es referente en innovación tecnológica, salud y formación académica.

Sacaba
El nombre oficial de esta ciudad es Villa San Pedro de Sacaba con 196.540 habitantes (2017) y una altitud de 2.618  Se ubica en el centro del país dentro de la provincia del Chapare, en el departamento de Cochabamba; Una curiosidad es que la chicha de maíz de este lugar es famosa como su frase que lo dice. Su clima varía entre seco y templado y puede estar entre 10 °C y 24 °C en verano y en invierno entre 2 °C y 19 °C. Además, una de las celebraciones más conocidas de este lugar es la fiesta patronal de la Virgen de Amparo.

Quillacollo
Esta es la ciudad capital de la provincia que lleva el mismo nombre: Quillacollo. Posee una población de 158.264 habitantes (2017), se encuentra a una altitud de 2.450  Por otra parte, en esta localidad se hace una festividad muy importante llamada la Fiesta de la Virgen de Urkupiña, celebrada a mediados de agosto.

En su superficie de 567 km² se llevan a cabo actividades económicas en su mayoría rurales. Además, es uno de los centros donde se desarrolló el comercio informal haciendo que tenga mejores precios que en la ciudad de Cochabamba.

Tiquipaya
La cuarta ciudad más poblada del eje conurbano y la segunda más poblada de la provincia de Quillacollo cuenta con 61 740 habitantes (2017) quien está localizada en un radio menor a 11 kilómetros del centro de la ciudad Cochabamba.

Vinto
Vinto está ubicado a 17 kilómetros de la ciudad de Cochabamba y a sólo 4 km de Quillacollo. Tiene una superficie de 209.56 kilómetros cuadrados convirtiéndola en la penúltima en extensión territorial, después de Quillacollo.

Colcapirhua
La ciudad de Colcapirhua se encuentra en la provincia de Quillacollo. Tiene una altitud de 2.565 , está ubicada aproximadamente a 9 km de la ciudad de Cochabamba y la carretera principal que une a ambas ciudades es la Avenida Blanco Galindo, favorecido por su ubicación estratégica, entre los municipios de Quillacollo y Cochabamba, La superficie del Municipio es de 32.1Km2, representando el 1.3 % del territorio metropolitano, Colcapirhua es un municipio próspero y en continuo crecimiento urbano.

Sipe Sipe
Es la ciudad con menos habitantes del área metropolitana de Cochabamba (R.M.K), segundo municipio de Quillacollo con más superficie territorial, perteneciente al ex Valle Bajo en el departamento de Cochabamba.

Según la Ley de creación 533, la autoridad encargada de la coordinación de acciones la constituye el Consejo Metropolitano, instancia conformada por los alcaldes de los siete municipios, el gobernador del departamento, un representante del Ministerio de Planificación y un representante del Ministerio de Autonomías.

Geografía

El Valle Central

Flora y fauna

Áreas protegidas
 Parque nacional Tunari
 Incarracay

Demografía y Superficie
La población de la Región Metropolitana Kanata (RMK) según las proyecciones (2022) son las siguientes:

Según estimaciones, el área metropolitana sobrepasara el millón y medio de habitantes, a lo que se le sumará posiblemente municipios de valle alto.

Evolución Demográfica
En las siguientes tablas podemos observar datos e información sobre la evolución demográfica de los municipios antes y después de que conformen el área metropolitana de Cochabamba (RMK) Los datos de población anual están elaborados de acuerdo a los censos oficiales realizados en 1978, 1992, 2001 y 2012; Como podemos apreciar el año 2012 la población sobre pasaba el un millón de habitantes, El año 2001, Cohabamba pasaba a tener su primera Regio Metropolitana. Para el censo 92's la población era netamente Urbana ya podía nacer una región metropolitana. En el censo del 76's el departamento de Cochabamba pasaba a ser Urbano, S., a principios del .

Planificación regional
Desde el año 2013 y más de 30 años después del último plan director regional, la región cuenta con el plan de acción metropolitano "Cochabamba Sostenible" parte de la iniciativa ICES del BID que dispone de las líneas principales de acción en la metrópoli. En noviembre de 2014 el Consejo Metropolitano Kanata aprobó la Agenda Metropolitana Kanata 2015 - 2019, documento que guiará las acciones a coordinarse a nivel regional.

Proyectos identificados
Al momento de su creación, en mayo de 2014, se tenían identificados dos proyectos iniciales:
Plan de Recuperación del Afluente del Río Rocha.

Gestión de los residuos sólidos de Kanata.

Agua Potable y alcantarillado

Agua Potable
Cochabamba es conocida mundialmente por la Guerra del agua, proceso insurreccional, desarrollado el año 2000, en contra del proceso de privatización del agua. Sin embargo hasta 2016, la crisis en el abastecimiento de agua a la ciudad no se ha solucionado.

El agua para abastecer la zona metropolitana proviene parcialmente de aguas subterráneas y parcialmente de fuentes superficiales.

Las fuentes subterráneas son:

Campo de pozos Mayurina. Este campo de pozos, situado en el sector este de la ciudad, consta de 14 pozos perforados en el 1974. Actualmente, 2011 solo 2 pozos están operables, los otros 12 o nunca cumplieron con las normas de calidad del agua o en el correr del tiempo se contaminaron.
Campo de pozos Vinto. Consta de 10 pozos perforados en 1977 por Yacimientos Petrolíferos Fiscales Bolivianos. En la actualidad, 2011, solo 4 pozos están operables.
Campo de pozos Paso I. Varios pozos perforados en el sector Cofla Cofla, no dieron resultado a causa de la mala calidad del agua. En los años siguientes siguiendo con el plan de utilizar aguas subterráneas, la compañía Semapa ha perforado los pozos en el área de influencia del río Khora, (Campo de pozos Paso I) obteniendo agua de buena calidad. Actualmente, 2011, 7 pozos de este campo están siendo explotados.
Campo de pozos Paso II. Los pozos de este campo fueron perforados entre 1992 y 1994. Los pozos tienen una profundidad de unos 500 m, sin embargo la producción resultó ser mucho menor que la esperada, se esperaban caudales de 100 l/s, actualmente hay dos pozos en producción con caudales de 10 y 30 l/s respectivamente.
Campo de pozos Paso III. Este campo de pozos fue perforado en el año 2001, son en total 4 pozos, que continúan en operación.
Campo de pozos de la zona central.
Las fuentes superficiales son:
Sistema Escalerani.
Sistema Wara Wara.
Sistema Chungara.

Transporte Urbano

Terrestre
El área metropolitana cuenta con un extenso sistema de transporte de micros, trufis, radiotaxis y minibuses que cubren todos los distritos y municipios de la región.

Buses y colectivos
Esta modalidad es operada por sindicatos y asociaciones de transportistas. Las tarifas son establecidas dichos sindicatos y asociaciones con la aprobación de la Alcaldía. Los vehículos conectan distintos municipios de la región . Suelen identificarse con números (6, 102, 260), letras (G) o combinaciones de estos (3V).

Cada vehículo suele conocerse vernáculamente como micro o trufi (taxis de ruta fija).

Los autobuses (llamados micros) son los que llevan mayor cantidad de pasajeros y emplean a menudo buses Dodge (de las décadas de 1940 y 1950) siendo parte del patrimonio del transporte cochabambino. y Toyota Coaster micros más pequeños.

Los minibuses llevan una cantidad de pasajeros menor a los micros y mayor a los trufis, y emplean a menudo minivans Toyota Hiace y King Long SUPER GL.

Los taxis colectivos llevan menor cantidad de pasajeros (3 a 7) y emplean a menudo coches Toyota Ipsum (el más frecuente), Toyota Corolla, Nissan Vanette y Mitsubishi Chariot.

Aéreo
En el municipio de Cochabamba se encuentra el Aeropuerto Internacional Jorge Wilstermann (Código IATA: CBB; OACI:SLCB), donde atienden diferentes tipos de aerolíneas. Es el tercer aeropuerto más importante de Bolivia, detrás de los aeropuertos de Viru Viru en Santa Cruz y de El Alto en La Paz.

Férreo

Cercado cuenta con el tren metropolitano, construido por el consorcio Joca-Molinari, un tranvía eléctrico que conecta seis de los siete municipios que conforman el eje metropolitano: Sipe Sipe, Vinto, Quillacollo, Colcapirhua, Cercado y Sacaba. Esta importante red ferroviaria de 42 km de longitud, denominada Mi Tren, es un tranvía eléctrico que responde a la necesidad de la región metropolitana de Cochabamba.

Galería

Véase también
 Área Metropolitana de La Paz
 Área Metropolitana de Santa Cruz de la Sierra
 Mayores aglomeraciones urbanas de Bolivia

Referencias

Notas:

Enlaces externos

Áreas metropolitanas de Bolivia

Región metropolitana de Kanata


الزواوين إحدى مدن الجمهورية التونسية، تقع في معتمدية غار الملح من ولاية بنزرت. ترقيمها البريدي هو 7024.

الزواوين
حوالي 6000 ساكن , خط الطول 37 و خط العرض 10 .
النشاطات الاقتصادية :الفلاحة و الخدمات.
47 كم عن تونس و 30 كم عن بنزرت.
طريق رئيسي و أحد حيوي في الصيف .
المؤسسات التعليمية : مدرسة ابتدائية واحدة
المؤسسات الدينية : مسجد واحد.

مدن تونس

الزواوين


Bartholomäus Hoeneke (raramente escrito como Bartholomeus Hoeneke) foi um padre que viveu no século XIV e autor da crônica rimada mais jovem da Livônia.

Hoeneket é mencionado por Johann Renner na Crônica da Livônia no século 16, onde ele é descrito como o autor de um padre e uma crônica que mais tarde se tornou a crônica rimada mais jovem da Livônia. De acordo com Konstantin Höhlbaum, Hoeneke era um padre servindo no oficial de justiça de Järva, que escreveu sua crônica em baixo alemão com o objetivo de continuar o trabalho do autor da crônica rimada mais antiga da Livônia. No entanto, muitos outros (incluindo Sulev Vahtre ) o consideram capelão de três consecutivos Mestres da Ordem da Livônia do século XIV (Eberhard von Monheim, Burchard von Dreileben, Goswin von Herike). No entanto, Anti Selart ressalta que as opiniões expressas sobre o autor da crônica rimada são apenas especulações. Se Hoeneke era um capelão de longa data dos mestres da Ordem, Selart achava que seu nome poderia aparecer em alguns documentos modernos. Excertos recentes do texto, que alguns autores consideram fragmentos de uma crônica rimada mais jovem, mostram que seu texto pode ter sido escrito não em baixo alemão, mas em alemão do centro- leste.

Publicações

 Die jüngere livländische Reimchronik des Bartholomäus Hoeneke. 1315–1348. Herausgegeben von Konstantin Höhlbaum. Duncker & Humblot, Leipzig 1872.
 Liivimaa noorem riimkroonika. (1315–1348). Herausgegeben von Sulev Vahtre. Eesti Riiklik Kirjastus, Tallinn 1960.

Fontes

Links externos

 Bibliokirje teavik Rahvusarhiivi otsingust
 Raamatukogu otsing URRAM

Cronistas

Bartholomäus Hoeneke


Walter Knödel (Viena,  – Stuttgart, ) foi um matemático e cientista da computação austríaco. Foi professor de ciência da computação na Universidade de Stuttgart.

Nascido em Viena, Walter Knödel estudou matemática e física na Universidade de Viena, onde obteve um doutorado em 1948 por seu trabalho em teoria dos números, orientado por Edmund Hlawka, com habilitação em 1953. Em 1961 tornou-se professor de matemática na Universidade de Stuttgart.

Walter Knödel é autor de vários livros e publicações científicas. Escreveu o primeiro livro em alemão sobre programação de computadores em 1961. Foi o decano fundador da faculdade de ciência da computação da Universidade de Stuttgart e membro fundador da Sociedade Alemã de Computação Gesellschaft für Informatik.

O número de Knöde é denominado em sua memória. Morreu em Stuttgart em 19 de outubro de 2018.

Professores da Universidade de Stuttgart
Matemáticos da Áustria
Matemáticos do século XX
Alunos da Universidade de Viena
Naturais de Viena

Walter Knödel


Blak er navnet på en stor sten, som ligger i Kattegat ca. 150 m ud for bakken Jernhatten på Djursland. Stenen er (når den en sjælden gang er tør) lys i farven og det kan være grunden til, at den har fået sit navn. er aflejret i istiden, og den ligger på en varieret stenbund. Stedet er et yndet mål for sportsdykkere og lystfiskere på grund af den store variation af havalger og en tilsvarende rig fiskebestand.

Der knytter sig et sagn til stedet:

Noter

Se også
 Blak (Refnæs)
 BLAK (miljøgruppe)

Geologisk aflejring
Sten
Skær

Blak (sten)


Rivaldinho ()
Este fiul cunoscutului Balon de Aur Rivaldo.

Referințe

Nașteri în 1995
Nașteri pe 29 aprilie
Fotbaliști brazilieni
Fotbaliști ai FC Dinamo București
Fotbaliști ai Levski Sofia
Brazilieni expatriați în România

Rivaldinho


Zaljev Gökova  ili Zaljev Kerme (turski Kerme Körfezi, grčki: Κεραμεικός κόλπος, latinski: Ceramicus Sinus), dugačak je (100 km), uski zaljev Egejskog mora između poluotoka Bodrum i Datça u jugozapadnoj Turskoj.

Administrativno, obala zaljeva Gökova obuhvaća dijelove okruga, u smjeru kazaljke na satu, Bodrum, Milas, Muğla, Ula, Marmaris i Datça. Grčki otok Kos leži uz ulaz u zaljev.

Bodrum, koji se nalazi na njegovom sjeverozapadnom dijelu, danas je jedini veliki grad u zaljevu. U davna vremena, uz Halikarnas (današnji Bodrum), grad Ceramus, smješten na pola puta uz sjevernu obalu zaljeva i po kojem je zaljev dobio ime, također je bio važno urbano središte. Preko puta Ceramusa (Gereme) (u suvremenom mjestu Ören na maloj udaljenosti od južne obale zaljeva i nedaleko od njegovih rubnih voda, bilo je još jedno znamenito povijesno mjesto koje se u antičko doba nazivalo Cedrae. Cedrae se nalazio na otoku Sedir, koji su posjetitelji cijenili zbog svoje plaže, a neki ostaci još uvijek postoje.

Etimologija

Aluvijalna ravan, koja se također naziva Gökova, a koja se proteže do kraja zaljeva, mjesto je gdje se nalaze naselja Akyaka i Gökova, a samo ih nekoliko kilometara dijeli. U tim se naseljima posljednjih godina znatno povećao broj stanovnika, a posebno je Akyaka postala rastuće središte turizma. Općine obaju ovih općina nedavno su osnovane. Ovise o gradu Ula kojemu se pristupa preko prijevoja Sakar na nadmorskoj visini od 670 metara i nudi impresivan pogled na zaljev. Do 1945. zaseoci po ravnici, većinom močvarna područja do tada malarična, bili su zajednički poznati kao Gökabad. Slijedom toga, zaljev i jedno od naselja počeli su se nazivati Gökova, izraz koji se često koristi za označavanje područja na kojem je Akyaka, a ne susjedno mjesto Gökova, zapravo istaknuto.

Ukratko, naziv Gökova (vjerojatno izveden iz Cove, oznake po kojoj je to područje bilo poznato u osmansko doba) spominje se kao "Djova" u nekim novijim engleskim navigacijskim kartama i naizmjenično se koristi za zaljev, za ravnicu na kraj istog zaljeva, za mjesto koje se nalazi u istoj ravnici, i kao ležeran izraz koji pokriva novo odmaralište sa središtem u obalnom gradu Akyaka. Karijsko grad Idyma, s akropole i glasoviti rock-grobnica, nalazi se na Kozlukuyu, Gökova grada, iz unutrašnjosti Akyaka. U davna vremena Akyaka je jednostavno bila predgrađe Kozlukuyua.

Povezani članci
 Gökova
 Akyaka
 Ula
 Sedir

Vanjske poveznice

 http://www.gokova.com
 http://www.akyaka.com.tr  Akyaka Gökova in English and Turkish
 https://web.archive.org/web/20190507234807/http://gokovabelediyesi.com/ Gŏkova Town Website with photographs in English, Dutch, French, German and Turkish
 https://web.archive.org/web/20090527045125/http://e-turkey.net/v/mugla_gokovakorfezi/ Zaljev Gökova s fotografijama
 https://web.archive.org/web/20110712021918/http://www.gokovacevre.org/ The Gökova Environment Group's website in English
 https://web.archive.org/web/20100820020915/http://www.marmaristown.com/sightseeing/gokova.html Marmaris Sightseeing - Gokova

Zaljevi Sredozemnog mora (Azija)
Vodene mase u azijskom dijelu Turske
Zaljevi Egejskog mora

Zaljev Gökova


Havreholm er en landsby i Hornbæk Sogn, Lynge-Kronborg Herred i det tidligere Frederiksborg Amt. Havreholm ligger mellem Tikøb og Hornbæk.

Havreholm havde i 1682 6 gårde, 1 hus med jord og 2 huse uden jord. Det samlede dyrkede areal var 160,7 tønder land, skyldsat til 40,84 tdr. hartkorn. Dyrkningsformen var trevangsbrug.

I Havreholm fandtes i 1800-tallet en folkeskole.

I anden halvdel af 1800-tallet fandtes en papirmølle i Havreholm.

Noter

Litteratur
 Frederiksborg Amts Stednavne; 1929
 Karl-Erik Frandsen: Vang og tægt. Studier over dyrkningssystemer og agrarstrukturer i Danmarks landsbyer 1682-83 (Bygd 1983);
 Lars Bjørn Madsen: En beskrivelse af Tikøb Sogn i året 1681; Helsingør Kommunes Museer 1997;  (s. 62-66)
 Henrik Pedersen: De danske Landbrug fremstillet paa Grundlag af Forarbejderne til Christian V.s Matrikel 1688 (København 1927, reprotryk for Landbohistorisk Selskab København 1975), s. 10

Landsbyer i Helsingør Kommune

Havreholm (Hornbæk Sogn)


Mauricio Cárdenas Santamaría (Bogotá, 9 de junio de 1962) es un economista y político colombiano, Miembro del Partido Conservador.

Cárdenas es un reconocido economista con una clara vena política. Conservador, es de la línea del expresidente Andrés Pastrana. Es economista de la Universidad de los Andes (1985), tiene una Maestría en Economía de la misma Universidad (1987) y realizó su doctorado, también en Economía, en la Universidad de Berkeley, California (1991).

Como otros economistas de Los Andes, Cárdenas empezó su carrera profesional en el tanque de pensamiento de su facultad de Economía, el CEDE. De allí salió a hacer su doctorado, trabajó en el área de investigaciones económicas del Banco Mundial y regresó al país a Fedesarrollo.

Fue ministro de Hacienda y Crédito Público de Colombia, nombrado por el presidente Juan Manuel Santos, tras la renuncia de Juan Carlos Echeverry entre 2012-2018.

Actualmente Cárdenas es candidato a la presidencia de manera independiente.

Biografía

Inicios
Mauricio Cárdenas Santamaría nació en Bogotá el 9 de junio de 1962, en un hogar acomodado, hijo de ilustres familias de origen antioqueño y caucano, entre los que se incluye a los Ospina y a los Mosquera.

Cárdenas es bachiller del Liceo de Cervantes El Retiro, en Bogotá, obtuvo el título de economista en la Universidad de los Andes y realizó un doctorado en Economía en la Universidad de California en Berkeley. Entre 2001 y 2003, fue el primer presidente de la Titularizadora Colombiana, firma privada de América Latina que desarrolló en Colombia el mercado de hipotecas. Cárdenas fue seleccionado por CNN y la revista Time como uno de los "Líderes del Nuevo Milenio" en 1999.

Desde 1992 ha dictado cursos de pregrado y posgrado en la Universidad de Los Andes. Ha sido profesor e investigador visitante de varias universidades, entre las cuales se incluye la Universidad de Harvard y es Decano Honorario de la Facultad de Ciencias Económicas y Administrativas de la Fundación Universitaria Cervantina San Agustín. Entre 2008 y 2011 fue director de la Iniciativa para América Latina en el Instituto Brookings, uno de los centros de investigación económica más prestigiosos de los Estados Unidos. Ha sido columnista del diario El Tiempo.

Trayectoria política
En 1993 fue nombrado Viceministro de Industria, Comercio y Turismo del Ministerio de Desarrollo Económico, cargo del cual pasó a ser gerente general de la Empresa de Energía de Bogotá, un año después el presidente César Gaviria lo nombró ministro de Desarrollo Económico, puesto que ocupó hasta el final del Gobierno; después se retiró temporalmente del sector público y se incorporó a Fedesarrollo.

Tras la victoria de Andrés Pastrana en las elecciones presidenciales de 1998, Cárdenas regresó al sector público; fue nombrado ministro de Transporte y se desempeñó en este cargo entre 1998 y 1999, cuando tuvo que enfrentar el escándalo de Dragacol; el ministerio a su cargo firmó una conciliación laboral por el pago de una draga, lo que terminó en un lío de grandes proporciones.

En 1999 pasó a la dirección de Planeación Nacional, y en 2000 se retiró del gobierno, después de haber coordinado el comité temático de las fallidas negociaciones con las FARC. Más adelante, de 2001 a 2003, fue presidente de Titularizadora Colombiana, una iniciativa de la Corporación Financiera Internacional que agrupó a varias entidades financieras colombianas para ayudar a desarrollar el mercado de hipotecas en el país, que venía de sufrir un fuerte golpe en la crisis de 1999.

Posteriormente regresó a la dirección de Fedesarrollo, donde estuvo por cinco años (2003-2008). Se retiró en 2008 para asumir la dirección de la Iniciativa para América Latina del Brookings Intitution, un importante centro de investigación en política pública de Estados Unidos. También fue miembro de la Junta directiva de Ecopetrol y presidente de la Asociación Latinoamericana y Caribeña Económica (LACEA) durante el periodo 2008-2009.

De 1992 a 2008 fue profesor asociado de la Universidad de los Andes en los programas de pregrado y posgrado de la Facultad de Economía, e investigador visitante de universidades muy reconocidas como la Universidad de Berkeley, California y la Universidad de Harvard.

El 20 de septiembre de 2011 fue designado ministro de Minas y Energía por el presidente Juan Manuel Santos, después de la renuncia de Carlos Rodado Noriega. Cárdenas aceptó el Ministerio tras renunciar al cargo de director para América Latina del Brookings Institution.

El 23 de agosto de 2012 fue nombrado ministro de Hacienda y Crédito Público del gobierno de Juan Manuel Santos, en reemplazo de Juan Carlos Echeverry, posesionándose el 3 de septiembre de 2012 tras renunciar al Ministerio de Minas y Energía.

En 2021 intentó ser candidato por su partido a la presidencia para las elecciones de 2022, pero fue vencido en el pulso político por el congresista David Barguil, quien actualmente es el candidato del conservatismo y está vinculado a la coalición de centro derecha llamada Equipo por Colombia. El rechazo de su partido lo alentó a buscar la presidencia de manera independiente.

Familia
Cárdenas es hijo de Jorge Cárdenas Gutiérrez, abogado y destacado líder empresarial, quien fue gerente de la Federación Nacional de Cafeteros de Colombia; y de su esposa Cecilia Santamaría Botero, siendo el tercero de cuatro hijos. Son sus hermanos Patricia Eugenia, Jorge Hernán y Eduardo Cárdenas Santamaría. Su hermana Patricia es diplomática y fue la embajadora de Colombia ante México del presidente Iván Duque Márquez hasta 2021, también habiéndose desempeñado en dicho cargo en Japón y Brasil, entre otros países.

Ascendencia
Por su parte, Cecilia Santamaría desciende de varias importantes familias colombianasː por un lado uno de sus tatarabuelos es el General Tomás Cipriano de Mosquera, exitoso hombre de negocios, destacado militar y presidente de Colombia en 4 períodos a lo largo del , quien a su vez era hermano del también expresidente Joaquín Mosquera (tío tatarabuelo de Cecilia); por otro lado el abuelo de Cecilia era Pedro Santamaría Herrán, hijo de Amalia Mosquera (hija del general Mosquera), y del expresidente Pedro Alcántara Herrán, quien es el bisabuelo de Cecilia.

Además, Cecilia es bisnieta de Santiago Ospina Vásquez, hermano de Tulio y Pedro Nel Ospina (también expresidente de Colombia), hijos ambos del tercer matrimonio entre el expresidente Mariano Ospina Rodríguez con la empresaria Enriqueta Vásquez Jaramillo; y sobrinos del político Pastor Ospina Rodríguez. De su tío bisabuelo Tulio desciende el expresidente Mariano Ospina Pérez, y los hijos de este último con Bertha Hernándezː Mariano, Fernando y Clara Ospina Hernández.

Matrimonio y descendencia
Mauricio contrajo matrimonio en Cartagena en enero de 1998 con Cristina Fernández Mejía.

Véase también
 Escándalo de Dragacol

Referencias

Referencias generales
 Mauricio Cárdenas es el nuevo ministro de Minas y Energía. El País.
 Mauricio Cárdenas es el nuevo ministro de Minas y Energía. Semana

Alumnado de la Universidad de Los Andes (Colombia)
Economistas de Colombia
Directores del Departamento Nacional de Planeación
Ministros de Comercio, Industria y Turismo de Colombia
Ministros de Transporte de Colombia
Ministros de Minas y Energía de Colombia
Ministros de Hacienda y Crédito Público de Colombia
Ministros durante la presidencia de César Gaviria
Ministros durante la presidencia de Andrés Pastrana Arango
Ministros durante la presidencia de Juan Manuel Santos
Políticos del Partido Conservador Colombiano
Nacidos en Bogotá

Mauricio Cárdenas


Die Freien Theateranstalten sind ein freies Theater in Berlin, das 1974 gegründet wurde.

Die Spielstätte befindet sich in einer ehemaligen Maschinenfabrik am Klausenerplatz im Ortsteil Charlottenburg. Unter der Leitung des Regisseurs, Autors und Schauspielers Herman van Harten wird hier seit 18. Mai 1984 täglich außer montags das Stück Ich bin's nicht, Adolf Hitler ist es gewesen  gespielt. Träger ist der gemeinnützige Verein Freie Theateranstalten e. V.

Literatur
 Deutsches Bühnen-Jahrbuch,  F. A. Günther & Sohn, 2005, S. 85

Weblinks
 Website der Freien Theateranstalten
 Eva Corino: Das lebende Mahnmal. In: Berliner Zeitung, 1. Dezember 2001
 Internetseite www.theater-kritik.com

Einzelnachweise

Theaterensemble
Theatername (Berlin)
Berlin-Charlottenburg

Freie Theateranstalten


حزب المجتمع الديمقراطي (بالتركية:Demokratik Toplum Partisi, DTP) كان حزبًا سياسيًا كرديًا في تركيا. يعتبر الحزب نفسه منتميًا إلى الديمقراطية الاشتراكية، يحمل الحزب صفة مراقب في منظمة الاشتراكية الدولية. وقد اعتبر الحزب خلفًا لحزب الشعب الديمقراطي. حصل الحزب على 20 مقعد في البرلمان التركي بعد الانتخابات التركية العامة 2007. بتاريخ 11 ديسمبر 2009 تم حظر الحزب بواسطة المحمكة الدستورية التركية، وكان سبب الحظر ارتباطات مزعومة للحزب المجتمع بحزب العمال الكردستاني. رد رئيس الحزب أحمد ترك بإعلان انسحاب أعضاء حزبه من البرلمان التركي.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي حزب المجتمع الديمقراطي

أحزاب اشتراكية محظورة
أعضاء سابقون في الاشتراكية الدولية
أحزاب سياسية أسست في 2005
أحزاب سياسية انحلت في 2009
أحزاب سياسية قومية كردية
أحزاب محظورة في تركيا
الاشتراكية الدولية
انحلالات سنة 2009 في تركيا
تأسيسات سنة 2005 في تركيا
قومية كردية في تركيا

حزب المجتمع الديمقراطي


حدائق الشيطان هو اسم منطقة دفاعية اشتهرت بكثرة الأسلاك الشائكة والألغام بمنطقة العلمين بمصر وقد أطلق هذا عليها الاسم قائد فيلق الصحراء الألماني إرفين روميل عام 1942

وخلال فترة هدنه في مرحلة من مراحل المعركة، خطط القائد البريطاني اللفتنانت العام برنارد مونتغمري ومهندسي لواء الثاني مشاة «نيوزيلندا» ليقوموا بتطهير حقول الألغام عن طريق ممرات والتي من الممكن ان تصيب القوات التي ستنتقل كي تهاجم قوات المحور.و قد استخدم المهندسون الأدوات اليدوية بمعاونة الدبابات سكوربيون مجهزة بالمدراسات لتطهير الألغام المضادة للمركبات. ولكن هذه الطريقة لم تنجح كما كان مأمولا، وكان لا بد من اللجوء إلي الطرق اليدوية للتطهير. وهذا من شأنه أن يكون أكثر صعوبة، كما كان يوجد في حقول الألغام التي كانت مزروعة غير عدد قليل نسبيا من الألغام المضادة للأفراد.

و تشير التقديرات إلي انه تم زرع 3 ملايين لغم قبل المعركة، ولا تزال هذه الألغام موجودة حتى وقتنا هذا ومع مرور الوقت تصبح هذه الألغام غير مستقرة وتعرض سكان المنطقة لخطر الإصابة بها.

المسرح المتوسطي للحرب العالمية الثانية
حملة الصحراء الغربية

حدائق الشيطان (مصر)


Hyesung Kang est un astronome sud-coréen, vice-président de l'Union astronomique internationale de 2021 à 2024.

Astronome sud-coréen du XXIe siècle
Vice-président de l'Union astronomique internationale

Hyesung Kang


Die Gambrinus Liga 2011/12 war die 19. Spielzeit der höchsten tschechischen Spielklasse im Fußball. Sie fand vom 29. Juli 2011 bis 12. Mai 2012 mit einer Winterpause vom 6. Dezember 2011 bis 16. Februar 2012 statt. Titelverteidiger war Viktoria Pilsen, das im Vorjahr erstmals den tschechischen Meistertitel gewinnen konnte. Aufsteiger aus der Druhá Liga waren die beiden Prager Traditionsmannschaften FK Dukla Prag und FK Viktoria Žižkov.

16 Mannschaften spielten an insgesamt 30 Spieltagen aufgeteilt in einer Hin- und einer Rückrunde jeweils zwei Mal gegeneinander.

In einem engen Meisterschaftskampf setzte sich schließlich Slovan Liberec durch und wurde Meister vor Sparta Prag und dem Vorjahressieger Viktoria Pilsen. Absteiger waren Bohemians 1905 Prag sowie FK Viktoria Žižkov.

Stadien und Spielorte

Abschlusstabelle

Kreuztabelle

Die Meistermannschaft des FC Slovan Liberec

* Bořek Dočkal (1/-) hat den Verein während der Saison verlassen.

Torschützenliste

Weblinks
 Historie Ligy (tschechisch)

Einzelnachweise

2011
Fußballsaison 2011/12

Gambrinus Liga 2011/12


Vitsebsk Voblast'ı (Belarusça: Ві́цебская во́бласць; Vitsebskaya Voblast; Rusça: Ви́тебская о́бласть; Vitebskaya Oblast) Belarus'ta merkezi kendisi ile adı taşıyan Vitsebsk kenti olan, Belarus'un altı ilinden biridir. 2005 yılı nüfus varsayımlarına göre nüfusu 1,294,700 olan il, kilometrekarete 32 kişi ile Belarus'taki en düşük nüfus ortalamasına sahiptir. Vitebsk, Orsha ve Navapolatsk ildeki önemli yerleşim birimleridir.

Yüzölçümü 40,100 km² olan il, ülkenin genel yüzölçümünün yaklaşık %19,4'ünü oluşturur. Kuzeyde ve doğuda Rusya Federasyonu ile, güneyde Minsk ve Mahilyov illeri ile, batı ve kuzaybatıdan da Letonya ve Litvanya ile sınır komşudur.

Dış bağlantılar

 Vitebsk Regional Executive Committee (İngilizce / Rusça

Vitsebsk Voblastı


Egypten håndboldlandshold for mænd er det mandlige landshold i håndbold for Egypten, som bliver kontrolleret af Egyptens håndboldforbund. Det er et af de mest succesfulde afrikanske landshold, og i 2001 blev det Egyptiske landshold det første ikke-Europæiske hold, der nåede en  VM-semifinale.

Resultater

VM i håndbold
 1964:	14. plads
 1993:	12. plads
 1995:	6. plads
 1997:6. plads
 1999:	7. plads
 2001:	4. plads
 2003:	15. plads
 2005:	14. plads
 2007:	17. plads
 2009:	14. plads
 2011:	14. plads
 2013:	16. plads
 2015:	14. plads
 2017:	13. plads
 2019: 8. plads
 2021: 7. plads
 2023: 7. plads

Afrikamesterskabet

Spillertruppen
Den egyptiske spillertrup ved VM i herrehåndbold 2021 i Egypten.

Cheftræner:  Roberto García Parrondo

Kilder

Eksterne henvisninger
 Officiel webside
 IHF profil

Herrehåndboldlandshold
Håndboldlandshold (herrer)

Egyptens håndboldlandshold (herrer)


Agrilus tucumanus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1903.

Referências

tucumanus

Agrilus tucumanus


«Guarda la última» —título original en inglés: «Save The Last One»— es el tercer episodio de la segunda temporada de la serie de terror post-apocalíptico The Walking Dead. Se estrenó en AMC en los Estados Unidos el 30 de octubre de 2011. El episodio fue escrito por Scott M. Gimple y dirigido por Phil Abraham. En el episodio, Shane Walsh (Jon Bernthal) y Otis (Pruitt Taylor Vince) desesperadamente intentan huir de los caminantes en una escuela secundaria para llevar los suministros a Carl Grimes (Chandler Riggs). Mientras tanto. Daryl Dixon (Norman Reedus) y Andrea (Laurie Holden) continúan la búsqueda de Sophia Peletier (Madison Lintz).

La producción para el episodio ocurrió en julio de 2011 en Newnan High School en Newnan, Georgia, después de recibir la aprobación del consejo de la ciudad y el Sistema Escolar del Condado de Coweta. "Save the Last One" fue aclamado por la crítica, quienes elogiaron la historia como también la conclusión del episodio. Tras su emisión, fue visto por 6.075 espectadores y obtuvo un índice de audiencia de 3.1 en la demográfica de 18-49.

Trama
En el baño de algún lugar, un hombre se rapa la cabeza con una afeitadora eléctrica. Conforme mechones de cabello van cayendo en el lavatorio, vemos la silueta de la cabeza del hombre hasta que finalmente podemos mirar su reflejo empañado en el espejo y descubrimos que se trataba de un muy alterado Shane (Jon Bernthal). Regresando a la historia con Shane y Otis (Pruitt Taylor Vince) desaparecidos durante horas, Hershel Greene (Scott Wilson) le informa a Rick (Andrew Lincoln) y su esposa Lori (Sarah Wayne Callies) que debe realizar la cirugía con su hijo Carl (Chandler Riggs) sin el equipo necesario.

Andrea (Laurie Holden) y Daryl Dixon (Norman Reedus) salen en busca de Sophia Peletier (Madison Lintz), siguiendo a su madre Carol (Melissa McBride) llorando por su pérdida. Daryl le cuenta a Andrea sobre su infancia y expresa la esperanza de que encuentren a Sophia con éxito. Se topan con un campamento abandonado, donde una persona se suicidó colgándose de un árbol y ahora se ha convertido en un caminante. Daryl insiste en que dejen al caminante solo, pero Andrea se niega firmemente. Él le pregunta si ella quiere continuar viviendo, a lo que ella exclama incertidumbre. Daryl eutanasia al caminante cuando se van. Al regresar al campamento, Dale Horvath (Jeffrey DeMunn) intenta reconciliarse con Andrea devolviendo su arma.

Glenn (Steven Yeun) y T-Dog (IronE Singleton) viajan a la casa de los Greene. Allí, Glenn comienza a orar por el bienestar de sus compañeros sobrevivientes, mientras que T-Dog recibe tratamiento médico por envenenamiento de la sangre. Mientras tanto, Carl entra y sale de la consciencia, y recuerda brevemente su encuentro con el ciervo antes de entrar en un ataque. Una angustiada Lori le opina a Rick por terminar con el sufrimiento de Carl, pero Rick insiste en mantenerlo con vida. En la escuela secundaria, Shane y Otis se separaron después de luchar contra una horda de caminantes. Ambos se lesionan las piernas mientras escapan, ralentizando su progreso hacia abajo. Shane y Otis aparentemente no tienen opciones para sobrevivir. Comienzan a cojear de vuelta a su camión y finalmente se quedan sin municiones.

Rick y Lori deciden hacer la operación sin el equipo necesario. Mientras se preparan para la operación, Shane llega con los suministros médicos, pero sin Otis. Afirma que Otis se sacrificó para salvar a Carl. El episodio vuelve a aparecer para mostrar que Shane sacrificó a Otis disparándole en la pierna y dejándolo como cebo para los caminantes mientras escapaba con la medicina. El episodio termina en el presente, con Shane afeitándose la cabeza, borrando la evidencia de una calva de pelo rasgado causada por Otis durante su breve pelea.

Producción
Similar al episodio anterior, "Bloodletting", la fotografía principal para "Save the Last One" comenzó en Newnan, Georgia en Newnan High School en julio de 2011, después de recibir la aprobación del consejo de la ciudad y el Sistema Escolar del Condado de Coweta. La preparación del sitio comenzó el 1 de julio, y la filmación comenzó en el gimnasio de la escuela en un período de cuatro días desde el 7 hasta el 8 de julio, y de nuevo desde el 11 hasta el 12 de julio. La ubicación fue renovada temporalmente para reflejar un edificio abandonado del campo de FEMA. La ubicación fue renovada temporalmente. Michael Riley, el gerente de producción para el episodio, contacto al Departamento de Policía de Newnan para colaborar con los productores. Debido al gran tamaño de la localización, la compañía de producción de Riley notificó a los vecindarios de los alrededores para aliviar molestias.

"Save the Last One" marcó la aparición final de Pruitt Taylor Vince, cuyo personaje fue asesinado en el episodio después que Shane le disparara; esto marca un punto de inflexión para él como un protagonista falso. En una entrevista con Entertainment Weekly, Robert Kirkman explicó la reacción de Jon Bernthal en esa escena en particular:

Kirkman expresó que la muerte de Otis fue un "homicidio algo justificable", y replicó que "Otis lo estaba frenando, y la vida de Carl pende de un hilo". Continuó: "Es The Walking Dead y estamos existiendo en esa área gris y realmente estamos empujando los límites de eso. Pero al final del día, Shane le disparó a ese hombre y lo dejó por muerto y huyó. Es un momento bastante oscuro e informa el personaje de Shane y se prepara para varias cosas que pasarán en el futuro."

Recepción

Índices de audiencia
"Save the Last One" fue emitido el 30 de octubre de 2011 en los Estados Unidos en AMC. Fue visto por 6.095 millones de espectadores, y alcanzó un índice de audiencia de 3.1. El episodio fue el programa más calificado del día, obteniendo índices de audiencia altos que un evento de carreras como parte del NASCAR 2011 y Next Iron Chef en Food Network. Del mismo modo, el episodio se convirtió en el segundo programa más calificado de la semana con fecha del 30 de octubre.

Respuesta crítica

"Save the Last One" fue aclamado por la crítica por los críticos de televisión. Eric Goldman de IGN elogió el episodio, dándole nueve de diez. Opinó que fue su episodio favorito desde el piloto de la serie, "Days Gone Bye", y agregó que "tenía escenas espeluznantes de zombies, buena acción, una interacción interesante de personajes y una revelación al final que nos da mucho para procesar." Alan Sepinwall de HitFix opinó, "los personajes necesitan más profundidad."

Andrew Conrad de The Baltimore Sun comentó el episodio, citando que el ritmo fue más rápido que el episodio anterior. Josh Wigler de MTV opinó: "El episodio de esta noche era sobre parejas. Shane y Otis, dos soldados en una trinchera. Rick y Lori, dos padres en desacuerdo sobre cómo manejar la condición de su hijo. Glenn y Maggie, dos extraños desesperados en hacer una conexión. Andrea y Daryl, dos opuestos intentando encontrar una razón para seguir adelante. Grandes escenas con todos estos dúos, y realmente muestra que tan fantástico es el elenco del show, en los momentos altos y bajos." Zach Handlen de The A.V. Club le dio al episodio una 'B+', y sintió que el episodio fue superior con el anterior. En contraste, Aaron Rutkoff de The Wall Street Journal estuvo menos entusiasta con el episodio, expresando, "para decir la verdad, después de tres episodios muy poco ha sucedido hasta ahora en esta temporada." Sean McKenna de TV Fantastic dijo que a pesar de no tener ninguna dirección, "Save the Last One" se las arregló para retener la "tensión y acción que hace que este show sea un thriller cada semana." McKenna le dio al episodio 4.5 de 5 estrellas.

Los críticos elogiaron el desarrollo de Shane en el episodio, como también la ejecución de Otis. Nate Rollings de Time sintió que fue un momento oscuro para la serie, y sintió que agregaba anticipación al desarrollo en un futuro. Escribió: "En algún momento, Shane tendrá que ser honesto con Rick sobre lo que le sucedió a Otis. Dado el código moral extremo de Rick y Shane ahora demostrando hacer todo lo necesario para sobrevivir, el enfrentamiento será más grande que sólo una batalla de dos machos alfa. La división Rick/Shane es una batalla de dos líderes con ideas diferentes de humanidad y supervivencia." Halden apreció el desarrollo del personaje de Shane, escribiendo, "Shane ha sido desde hace tiempo el caballo negro del grupo, el que normalmente no tiene reserva moral, y esto funciona bien en llevarlo cada vez más a la oscuridad. No es el momento más sutil [...] pero dado qué tan amistoso y genial que era Otis, y dado en cómo los dos parecían trabajar juntos, es un toque fuerte." Agregó ahora que, debido a la muerte de Otis, el show ahora tiene un sentido de dirección. "Su decisión de sacrificar a Otis es bastante fácil de racionalizar; alguien tenía que volver por el bien de Carl, Shane era más rápido, y ambos probablemente no lo hubieran logrado. Esa es la belleza de eso. En una cierta luz, hizo la decisión correcta." Morgan Jeffrey escribió: "La entrega de esta semana dio más sustos de lo usual - el escape de Shane de la secundaria fue una tensión insoportable."

Referencias

Episodios de televisión de 2011
Episodios de la segunda temporada de The Walking Dead
Episodios de The Walking Dead

Save the Last One


Junk Love er en dansk kortfilm fra 2011, der er instrueret af Nikolaj B. Feifer.

Handling
Astronauten Edwin er alene på rumskibet SS Hamlet, da en lækage pludselig begynder at suge iltbeholdningen ud. Edwin insisterer på han selv kan fikse det, men efterhånden som timerne går, ser det mere og mere håbløst ud. Det er først da ekskonen Sofia tager kontakt, at Edwin indser der måske er en grund til at kæmpe sig tilbage til Jorden.

Medvirkende
 Peter Plaugborg - Edwin
 Lisa Carlehed - Sofia
 Rasmus Botoft - Finn
 Kristian Ibler - Eksperten

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2011

Junk Love


Mary Ann Glendon (Dalton, Massachusetts, 7. listopada 1938.) profesorica je ustavnog i međunarodnog prava na sveučilištu Harvard, te predsjednice Komisije za neotuđiva prava Državnog tajništva Sjedinjenih Američkih Država.

Rođena je u Massachusettsu, Berkshire County, te je odrasla u tamošnjem gradu Daltonu. Nakon što je na Sveučilištu u Chicagu završila pravne studije, od 1968. godine predaje na pravnim fakultetima, najprije na Boston College School of Law (1968. – 1974.), a potom na Sveučilištu Harvard (1974. – danas) u rodnom Massachusettsu.

Godine 1995. predvodila je misiju Svete Stolice na Pekinškoj konferenciji Ujedinjenih naroda o ženama.

Od 2001. do 2004. godine bila je savjetnica američkog predsjednika Georgea W. Busha za bioetiku.

Godine 2004. Papa Ivan Pavao II. imenovao ju je predsjednicom Papinske Akademije Socijalnih znanosti.

Godine 2008. postala je američkom ambasadoricom pri Svetoj Stolici. Makar kratak, njen mandat bio je zapamćen kao vrlo ispunjen aktivnostima – zacijelo stoga što je odranije blisko surađivala s Vatikanom. Nakon što je krajem iste godine na predsjedničkim izborima u SAD pobijedio Barack Obama, Mary Ann Glendon predala je svoju ostavku na veleposlaničku dužnost, koja je na snagu stupila 19. siječnja 2009. godine., tj. dan prije nego što će B. Obama preuzeti predsjedničku dužnost.

U srpnju 2019. godine američki je državni tajnik Mike Pompeo najavio osnivanje Komisije za neotuđiva prava, američke globalne inicijative za zaštitu ljudskih prava, kojoj će prva predsjednica biti Mary Ann Glendon.

U vremenu pred američke predsjedničke izbore 2020. godine, rad Komisije za neotuđiva prava pod njenim predsjedanjem je kritiziran kao pokušaj administracije predsjednika Donalda Trumpa da kompromitira međunarodni sustav zaštite ljudskih prava, u prvom redu u onom dijelu u kojemu taj sustav štiti prava žena i LGBT osoba. Mary Ann Glendon na napade koji su krenuli s premisom da su sva ljudska prava posve jednako važna – odgovara da doista postoji stanoviti broj ljudskih prava temeljnog značaja, koja su kao prava temeljnog značaja promovirana u međunarodnim dokumentima odmah nakon II. svjetskog rata, te je među tim temeljnim pravima i pravo na slobodu vjeroispovijesti. Dodaje M. A. Glendon, da sloboda vjeroispovijesti svakako nije važnija od drugih ljudskih prava koja se nalaze u toj grupi temeljnih ljudskih prava, ali jest važnija od prava za koje se danas zalažu grupe iz zapadnog svijeta, na način kojim se "dovodi u pitanje veličanstveni projekt ljudskih prava nakon II. svjetskog rata, i koji izaziva duboko nezadovoljstvo u zemljama u razvoju".

Udana je za odvjetnika Edwarda R. Leva, s kojim ima tri kćeri.

Izvori

Vanjske poveznice

 Report of the Commission on Unalienable Rights, U.S. Department of State, Office of Policy Planning, srpanj 2020.
 Službene stranice američke Komisije za neotuđiva prava
 MARY ANN GLENDON Learned Hand Professor of Law, Emeritus, podatci o profesoru kod Harward Law School, te njena bibliografija s 85 naslova

Američki pravnici
Američki znanstvenici

Mary Ann Glendon


Anđelko Arnautović (Cetinje, 1935.), crnogorski slikar

Životopis
Rođen je na Cetinju. U Splitu je završio Umjetničku školu. U Nikšiću je studirao na odsjeku slikarstva Filozofskog fakulteta. U Parizu je na École de Beaux Arts specijalizirao zidno slikarstvo i enterijer. Savezno ministarstvo za kulturu stipendiralo mu je usavršavanje slikarstva u Parizu. U Herceg-Novom bavio se umjetničkim i pedagoškim radom. Omiljene teme su mu more (bure na moru, barke, ribari), školjke, žena. Izlagao na mnoštvu samostalnih i kolektivni izložbi. Od 1963. je godine član ULUCG.

Nagrade
Nagrađen je brojnim nagradama. Ističu se:
 Nagrada Zavičajnog muzeja Herceg-Novog
 Nagrada 6. Hercegnovskog zimskog salona
 Na Salonu 13. novembar na Cetinju dobio je prvu nagradu i nagradu Centra za kulturu.

Izvori

Crnogorski slikari
Životopisi, Herceg Novi
Životopisi, Cetinje

Anđelko Arnautović


Kitaplar

Hababam Sınıfı (1957)

Hababam Sınıfı,  Rıfat Ilgaz'ın 1957 yılında Dolmuş Dergisinde tefrika ettiği gençlik romanıdır. 78 sayı tefrika edildikten sonra 1959 yılında kitap olarak yayımlandı.

Hababam Sınıfı Baskında (1972)

Rıfat Ilgaz'ın Hababam Sınıfı serisinin ikinci kitabıdır.

Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı (1972)

Rıfat Ilgaz'ın Hababam Sınıfı serisinin üçüncü kitabıdır.

Hababam Sınıfı Uyanıyor (1972)

Rıfat Ilgaz'ın Hababam Sınıfı serisinin dördüncü kitabıdır.

Hababam Sınıfı İcraatın İçinde (1987)

Rıfat Ilgaz'ın Hababam Sınıfı serisinin beşinci kitabıdır.

Sahne uyarlamaları

Hababam Sınıfı (1966)

Rıfat Ilgaz, 1966 yılında Hababam Sınıfı romanını piyese dönüştürdü. Oyun, 25 gün provadan sonra  Ulvi Uraz tarafından Beyoğlu'ndaki Küçük Sahne'de genç oyuncularla sahneye konuldu; büyük ilgi ile karşılandı ve üç ay kapalı gişe oynadı.

Ulvi Uraz Topluluğu tarafından sahnelenişinde erkek rollerinin bir kısmı kadın oyuncular tarafından canlandırılmış; örneğin İnek Şaban karakterini Suzan Ustan üstlenmiştir. Oyunda diğer rolleri canlandıran sanatçılar arasında Zihni Küçümen, Ahmet Gülhan,Zeki Alasya, Metin Akpınar, Ali Yalaz, Ercan Yazgan bulunuyordu.

Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı (1969)
İlk oyunun başarısı üzerine Rıfat Ilgaz,  Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı adlı oyunu yazdı. Müjdat Gezen ve Oğuz Aral'ın kurduğu tiyatro topluluğu tarafından 1969'da sahnelendi. Bu oyunda Müjdat Gezen'in canlandırması için coğrafya hocası Vakvak Rıza karakteri yaratıldı. Gezen, bu rolüyle büyük beğeni topladı. İnek Şaban rolünü yine bir kadın oyuncuya verildi ve Tolga Tiğin tarafından canlandırıldı. Hafize Ana'yı Toto Karaca, Kel Mahmut'u Hüseyin Saha, Badi Ekrem'i Ersun Kazançel canlandırdı.

Hababam Sınıfı Baskında (1972)
Rıfat Ilgaz, Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı oyununun başarısı üzerine 1972'de yayımlanan Hababam Sınıf Baskında eserini de oyunlaştırdı. Oyun, aynı yıl yine Ulvi Uraz Tiyatro Topluğu tarafından sahneye kondu.

Hababam Sınıfı Uyanıyor (1972)
Rıfat Ilgaz'ın yazdığı serinin son oyunu Hababam Sınıfı Uyanıyor adını taşır.  Serinin üçüncü oyunu olan Hababam Sınıfı  Baskında ile aynı yıl yazılıp sahnelenmiştir.

Hababam Sınıfı müzikali
Roman, Yavuz Turgul tarafından tarafından müzikal olarak oyunlaştırıldı. Kitap ve filmlerden farklı olarak müzikalde Hababam Sınıfı karma bir sınıf halini almıştır; Mahmut Hoca karakteri yoktur, kitapta olmayan jimnastik öğretmeni okul müdürüdür; eleştiri yerine eğlence faktörü ne çıkarılmıştır.

müziklerini MFÖ grubunun yaptığı oyun  ilk kez Ertem Eğilmez'in sanat yönetmenliğinde 1981 yılında Beyoğlu "Şan Tiyatro" salonunda sergilendi.  Müzikâlde, Derya Baykal, İlyas Salman, Adile Naşit, Ayşen Gruda, Şoray Uzun ve Şener Şen gibi oyuncuların yer aldı. Uzun süre kapalı gişe oynayan oyunun VHS video kasetleri  yayınlanmış ve çok ilgi görmüştür.

Yurtdışında sahnelenmesi
Hababam Sınıfı'nın  sahne uyarlamaları Türkiye'de bir çok tiyatro grubu tarafından oynanmasının yanı sıra Tokyo Üniversitesi öğrencileri tarafından Tokyo'da da sahnelenmiş; Avusturya'da sahneye konmuş ve Çin'de yapılan yarışmada birincilik ödülü almıştır.

Filmler

Atıf Yılmaz ve Orhan Günşiray'ın sahibi olduğu Yerli film 1966 yılında  eserin çekim hakkını satın aldı ancak film çekmeleri mümkün olmadı. 'Türk eğitim yönteminin taşlamasını yaparak kötü göstermesi' nedeniyle filmin senaryosu sansür kurulu tarafından onaylanmadı.

1974'te sansür engeli aşılarak Hababam Sınıfı Ertem Eğilmez yönetmenliğindeki Arzu Film tarafından sinema filmi olarak çekildi. Gördüğü ilgi üzerine her yıl yeni bir film çekilerek seri haline geldi. Serinin son filmi 1981'deki Hababam Sınıfı Güle Güle idi. Altı filmlik ilk seriden yirmi üç yıl sonra Kartal Tibet yönetmenliğine Hababam Sınıfı Merhaba (2004) filminin çekilmesi ile modern film serisi çekilmiştir.

Klasik seri

Hababam Sınıfı (1974)

Ertem Eğilmez'in yönettiği filmde Güdük Necmi, İnek Şaban ve Damat Ferit karakterleri ön plana çıkarıldı. Dergide, kitaplarda ve oyunlarda gözlüklü, çalışkan ve saf bir öğrenci olarak betimlenen İnek Şaban karakteri bu filmden itibaren sinemada tembel, haylaz ve saf bir tip olarak canlandırıldı. Melih Kibar bestesi müziği ile güçlenen filmin görülmedik bir gişe başarısı gösterdi.

Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı (1975)

Serinin ikinci filminde, mezun olduklarına dair yalan söyleyip sonra yeniden liseye dönen öğrencilerin maceralarını işler. Serinin en çok hasılat yapan filmi olmuş ve  Altın Portakal Film Festivali'nde En İyi Müzik Ödülü'ne değer görülmüştür.

Hababam Sınıfı Uyanıyor (1976)

Umur Bugay'ın sinemaya uyarladığı, Ertem Eğilmez'in yönettiği film, Hababam Sınıfına Ahmet adında çalışkan bir öğrenci gelişi ile yaşanan olayları konu edinir.

Hababam Sınıfı Tatilde (1977)

Sadık Şendil'in sinemaya uyarladığı, Ertem Eğilmez'in yönettiği film, okula dört kız öğrencinin kabul edilmesi ile Hababam Sınıfı'nda yaşananlar konu edinir.

Hababam Sınıfı Dokuz Doğuruyor (1978)

Sadık Şendil tarafından sinemaya uyarlanan, Kartal Tibet'in yönettiği filmde sınıfa doğulu bir aşiret reisinin oğlu olan Bilo gelip kendini ağa ilan edişiyle başlayan olaylar konu edilir.

Hababam Sınıfı Güle Güle (1981)

Yavuz Turgul'un sinemaya uyarladığı, Ertem Eğilmez'in yönettiği film, doğu aksanı ile konuşan edebiyat hocası Mehmet Bülbül'ün öğretmen olarak göreve başlaması ile Hababam Sınıfı'nda yaşanan olayları konu edinir.

Modern seri

Hababam Sınıfı Merhaba (2004)

Hababam Sınıfı'nın okulu olan Özel Çamlıca Lisesi'nde eğitim yıllar sonra okulun eski sahibinin oğlu yönetiminde devam ederken  okulun satılması tehlikesinin belirmesi,  okulun mezunlardan olan Hababam Sınıfı öğrencilerinin yardıma gelmesi, Güdük Necmi'nin öğretmen olarak okula dönmesi ekseninde gelişen olaylar işlenir.

Hababam Sınıfı Askerde (2005)

Ferdi Eğilmez yönettiği filmde Habababam Sınıfı'nın askerlik hizmeti için gönderildikleri kışladaki yaramazlıkları konu edilir.

Hababam Sınıfı Üç Buçuk (2006)

Okul müdürü Deli Bedri'nin yeni evlendiği eşi Deli Bedriye ve üvey oğlunun yardımıyla, düşman gördüğü Hababam Sınıfı ile mücadelesi konu edilir.

Kaynakça

Medya imtiyazları

Hababam Sınıfı


Pablo Aguilar ist der Name folgender Personen:

* Pablo Aguilar (Schauspieler) (* 1973), argentinischer Schauspieler und Drehbuchautor
 Pablo Aguilar (Basketballspieler) (* 1989), spanischer Basketballspieler
 Pablo César Aguilar (* 1987), paraguayischer Fußballspieler

Pablo Aguilar


The Mattawa River is a river in central Ontario, Canada. It flows east from Trout Lake east of North Bay and enters the Ottawa River at the town of Mattawa. Counting from the head of Trout Lake, it is  long. The river's name comes from the Algonquin word for "meeting of waterways".

Two provincial parks are located along it: the Mattawa River Provincial Park stretches along both sides of the river's banks for almost its full length; and Samuel de Champlain Provincial Park, located about  from the river's end.

Geography
The river flows inside a graben through the Algonquin highlands. This valley is an offshoot arm of ancient rift valley, called the Ottawa-Bonnechere Graben, which still causes minor earthquakes in the area. From Lake Talon to Mattawa the river flows through a rock-walled canyon up to  in places.

Tributaries include the:
 Amable du Fond River
 Kaibuskong River
 North River

The Porte de l'enfer (Hell's Gate) is a peculiar cave in the river's bank speculated to be a native ochre mine. In 1761, Alexander Henry the elder reported on this cave and the myths surrounding it. It was said to be inhabited by an evil and fierce demon, hence its name.

Evidence of a post-glacial spillway which drained the Great Lakes into the Ottawa River until about 4000 years ago can be seen at several sites along the river.  There are potholes at Portage de Talon and numerous cataracts and former river channels, such as the boulder pavement between Pine Lake and McCool Bay, 12–15 metres (39–49 ft) above the river's present-day waterline.

History

The Mattawa River had been used by native peoples as an important transportation corridor for many centuries. In 1610, Étienne Brûlé and in 1615, Samuel de Champlain were the first Europeans to travel the river. For some 200 years thereafter, it formed part of the important water route leading from Montreal west to Lake Superior. It was the primary access to the vast Canadian interior in the days of the fur trade. Canoes travelling west up the Ottawa turned left at "the Forks" (the mouth of the Mattawa) to enter the "Petite Rivière" ("Small River", as compared to the Ottawa), reaching Lake Nipissing by way of "La Vase Portage", an  stretch of water and portages.

Other notable travellers on the Mattawa included Jean Nicolet in 1620, Jean de Brébeuf in 1626, Gabriel Lallemant in 1648, Pierre-Esprit Radisson and Médard des Groseilliers in 1658, La Verendrye in 1731, Alexander MacKenzie in 1794, and David Thompson in 1812.

In the 19th century, the river provided access to large untouched stands of white pine. The river was also used to transport logs to sawmills. The value of the Mattawa River as a transportation link ended in 1881 when the railroad was built to Mattawa.

Almost the full length of the river was protected as a provincial park in 1970 and has been designated as a Canadian Heritage River in January 1988. While logging is still an important industry in this region, its shores are now protected from further development and logging.

Today, the river and lakes are mainly used for recreation.

Provincial park

In 1970, a section of the Mattawa River from the eastern end of Trout Lake to the western boundary of Samuel de Champlain Park was protected as Ontario's first "waterway" park. It was a  long and  wide ribbon of land on both sides of the river with an area of . In 2006, the park was greatly expanded as a result of Ontario's Living Legacy Plan. An additional  of Crown Land was added along both shores, and extending it on the eastern side of Samuel de Champlain Park towards the town of Mattawa. It now includes Rice Bay Delta marsh communities, silver maple swamp forests, and the Talon Lake Forest.

It is a non-operating park, meaning there are no visitor services. Permitted activities are mountain biking, boating, canoeing, fishing, hiking, hunting, snowmobiling, and swimming. There are 20 backcountry campsites provided and the portage trails are marked with signs and historic plaques. However most are in various stages of neglect.

Canoeing

The Mattawa River is a popular destination for weekend canoe camping trips, that can be travelled in both directions. It has 14 portages which all are fairly short, well-marked and cleared. The route description below follows the river's flow from west to east.

Public access is on Trout Lake. Continue east on the river. Some older maps may still show the Tortue Rapids but these were blasted and no longer present. Turtle Lake follows.

From here the river goes north through several sets of small lakes (requiring a lift-over or short portage between each), before looping back and flowing into the north end of Lake Talon. But the historic canoe route bypasses this section by going to Lake Talon through Pine Lake, via Portage de la Mauvaise Musique and Portage Pin de Musique.

At the end of Lake Talon, portage around the dam. After Pimisi Lake, there are a few Class 1 rapids until the Paresseux Falls. Shortly after follows the Porte de l'Enfer (Hell's Gate) on the north bank.

There are two short whitewater sections inside Champlain Park but which become shallow and a rock garden in low water. The last portage before Mattawa and the Ottawa River is around the Hurdman Dam.

Race
The Mattawa River Canoe Race has been held each year since 1976, usually to coincide with the Mattawa Voyageur Days Festival in late July. The race runs from Olmsted Beach on Trout Lake in North Bay to Mattawa Island Conservation Area, some  long. This popular race is open to several classes of competition, including solo and tandem canoeing, recreational, "voyageur", and standup paddle boards.  There is also a  family/youth race which runs from Samuel de Champlain Provincial Park to the finish link at the Mattawa Island Conservation Area.  The race is organized by the North Bay-Mattawa Conservation Authority.

The race record was set in 1995 at 5 hours, 27 minutes and 53 seconds.

See also
 List of Ontario rivers

References

External links

Mattawa River Waterway Park
North Bay Mattawa Conservation Authority  (includes info on the Mattawa River Canoe Race)
Darren's Outdoor Page – Canoeing on the Mattawa River
www.mattawarivercanoerace.ca

Rivers of Nipissing District
Canadian Heritage Rivers

Mattawa River


Sultan Ahmet Camii veya Sultânahmed Camiî, 1609-1617 yılları arasında Osmanlı Padişahı I. Ahmed tarafından İstanbul'daki tarihî yarımadada, Mimar Sedefkâr Mehmed Ağa'ya yaptırılmıştır. Cami; mavi, yeşil ve beyaz renkli İznik çinileriyle bezendiği için ve yarım kubbeleri ile büyük kubbesinin içi de yine mavi ağırlıklı kalem işleriyle süslendiği için Avrupalılar tarafından "Mavi Camii (Blue Mosque)" olarak adlandırılır. Ayasofya'nın 1935 yılında camiden müzeye dönüştürülmesiyle, İstanbul'un ana camii konumuna ulaşmıştır.

Aslında Sultanahmet Camii külliyesiyle birlikte, İstanbul'daki en büyük eserlerden biridir. Bu külliye bir cami, medreseler, hünkar kasrı, arasta, dükkânlar, hamam, çeşme, sebiller, türbe, darüşşifa, sıbyan mektebi, imarethane ve kiralık odalardan oluşmaktadır. Bu yapıların bir kısmı günümüze ulaşamamıştır.

Yapının mimari ve sanatsal açıdan dikkate şayan en önemli yanı, 20.000'i aşkın İznik çinisiyle bezenmesidir. Bu çinilerin süslemelerinde sarı ve mavi tonlardaki geleneksel bitki motifleri kullanılmış, yapıyı sadece bir ibadethane olmaktan öteye taşımıştır. Caminin ibadethane bölümü 64 x 72 metre boyutlarındadır. 43 metre yüksekliğindeki merkezi kubbesinin çapı 23,5 metredir. Caminin içi 200'den fazla renkli cam ile aydınlatılmıştır. Yazıları Diyarbakırlı Seyyid Kasım Gubarî tarafından yazılmıştır. Çevresindeki yapılarla birlikte bir külliye oluşturur ve Sultanahmet, Türkiye'nin altı minareli ilk camiidir.

Mimari

Sultan Ahmet Camii'nin tasarımı Osmanlı cami mimarisi ile Bizans kilise mimarisinin 200 yıllık sentezinin zirvesini oluşturur. Komşusu olan Ayasofya'dan bazı Bizans esintileri içermesinin yanı sıra geleneksel İslami mimari de ağır basar ve klasik dönemin son büyük camisi olarak görülür. Caminin mimarı, Mimar Sedefkar Mehmet Ağa'nın "boyutta büyüklük, heybet ve ihtişam" fikirlerini yansıtmada başarılı olmuştur.

Dış

Köşe kubbelerin üstündeki küçük kulelerin eklenmesi dışında, geniş ön avlunun cephesi Süleymaniye Camii'nin cephesiyle aynı tarzda yapılmıştır. Avlu neredeyse caminin kendisi kadar geniştir ve kesintisiz bir kemeraltıyla çevrilmiştir. Her iki tarafında abdesthaneler vardır. Ortadaki büyük altıgen fıskiye avlunun boyutları göz önüne alındığında küçük kalır. Avluya doğru açılan dar anıtsal geçit kemeraltından mimari olarak farklı durur. Yarım kubbesi kendinden daha küçük çıkıntılı bir kubbe ile taçlandırılmış ve ince sarkıt bir yapıya sahiptir.

İç
Her katında alçak düzeyde olmak üzere, caminin içi İznik'te 50 farklı lale deseninden üretilmiş 20 binden fazla çini ile bezenmiştir. Alt seviyelerdeki çiniler gelenekselken, galerideki çinilerin desenleri çiçekler, meyveler ve servilerle gösterişli ve ihtişamlıdır. 20 binden fazla çini İznik'te çini ustası Kasap Hacı ve Kapadokyalı Barış Efendi'nin yönetiminde üretilmiştir. Her çini başına ödenecek tutar sultanın emriyle düzenlense de çini fiyatı zamanla artmış, bunun sonucunda kullanılan çinilerin kalitesi zamanla azalmıştır. Renkleri solmuş ve cilaları sönükleşmiştir. Arka balkon duvarındaki çiniler 1574'teki yangında zarar gören Topkapı Sarayı'nın hareminden geri dönüştürülen çinilerdir.

İç kısmın daha yükseklerine mavi boya hakimdir, fakat düşük kalitelidir. 200'den fazla karışık leke desenli cam doğal ışığı geçirir, bugün avizelerle desteklenmişlerdir. Avizelerde deve kuşu yumurtası kullanımının örümcekleri uzak tuttuğunun keşfedilmesi örümcek ağlarının oluşumunu engellemiştir. Kur'an'dan sözler içeren hat dekorasyonlarının çoğu zamanın en büyük hat sanatçısı Seyid Kasım Gubari tarafından yapılmıştır. Yerler yardımsever insanlarca eskidikçe yenilenen halılarla kaplıdır. Pek çok büyük pencere geniş ve ferah bir ortam hissi vermektedir. Zemin kattaki açılır pencereler "opus sectile" adı verilen bir döşeme şekliyle dekore edilmiştir. Her kavisli bölüm bazıları ışık geçirmeyen 5 pencereye sahiptir. Her yarım kubbe 14 pencereye ve merkez kubbe 4'ü kör olmak üzere 28 pencereye sahiptir. Pencereler için renkli camlar Venedik sinyorundan sultana hediyedir. Bu renkli camların çoğu bugün sanatsal değeri olmayan modern versiyonlarıyla değiştirilmiştir.

Caminin içindeki en önemli unsur ince işçilikle oyulmuş ve yontulmuş mermerden yapılma mihraptır. Bitişik duvarlar seramik çinilerle kaplanmıştır. Fakat çevresindeki çok sayıda pencere onu daha az ihtişamlı gösterir. Mihrabın sağında zengin dekore edilmiş minber bulunur. Cami en kalabalık halinde dahi olsa herkesin imamı duyabileceği şekilde tasarlanmıştır.

Sultan mahfili güneydoğu köşesindedir. Bir platform, iki küçük dinlenme odası ve sundurmadan oluşur ve padişahın güneydoğu üst galerideki locasına geçişi bulunur. Bu dinlenme odaları 1826'da yeniçerilerin ayaklanması sırasında veziriazamın yönetim merkezi oldu. Hünkar Mahfili 10 adet mermer sütunla desteklenmiştir. Zümrüt, gül ve yaldızlarla süslenmiş ve yaldızlarla 100 adet Kuran işlenmiş kendi mihrabı vardır.

Caminin içindeki birçok lamba zamanında altın ve diğer değerli taşlarla ve içinde devekuşu yumurtası ya da kristal toplar bulunabilecek cam kaselerle kaplıydı. Bu dekorların tümü ya kaldırıldı ya da yağmalandı.

Duvarlardaki büyük tabletlerde halifelerin isimleri ve Kur'an'dan parçalar yazılıdır. Bunları orijinal haliyle 17. yüzyılın büyük hat sanatçısı Diyarbakırlı Kasım Gubari yapmıştır, fakat yakın zamanda restore edilmek için kaldırılmışlardır.

Sultan Ahmet Camii tarihin en büyük kapsamlı restorasyonunu 2017 yılında Starwood Orman Ürünleri A.Ş üstlenmiştir.

Minareler
Sultan Ahmet Camii Türkiye'de 6 minaresi olan 5 camiden biridir. Diğer 4 tanesi ise İstanbul Çamlıca Camii, İstanbul Arnavutköy'de Taşoluk Yeni Camii, Adana'daki Sabancı Camii ve Mersin'deki Muğdat Camii'dir. Minarelerin sayısı ortaya çıkınca sultan küstahlıkla suçlanmıştır çünkü o zamanlarda, Mekke'deki Kâbe'de de 6 minare bulunmaktadır. Sultan bu problemi Mekkede olan (Mescidi Haram) camiye yedinci minareyi yaptırarak çözer. 4 minare caminin köşelerindedir. Kalem şeklindeki bu minarelerin her birinin 3 şerefesi vardır. Ön avludaki diğer iki minare ise ikişer şerefelidir.

Yakın zamana kadar müezzin günde 5 kere dar sarmal merdivenleri çıkmak zorunda kalıyordu, bugün ise toplu dağıtım sistemi uygulanıyor ve diğer camilerce de yankılanan ezan şehrin eski bölümlerinde de duyuluyor. Türklerin ve turistlerin oluşturduğu kalabalık gün batımı vaktinde, güneş batarken ve cami renkli projektörlerle parlak bir şekilde aydınlatılmaya başlarken parkta toplanıp yüzünü camiye vererek akşam ezanını dinliyorlar.

Cami inşa edildiği dönemlerde uzunca bir süre cuma günleri Topkapı Sarayı'ndakilerin ibadetlerini gerçekleştirdiği mekân olmuştur.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Sultanahmet Camii

İstanbul'daki Osmanlı camileri
Fatih'teki camiler
I. Ahmed
Selatin camileri
Türk lirası üstünde görünen yapılar
1610'larda tamamlanan camiler
İstanbul'un Tarihî Alanları
Türkiye'deki Dünya Mirasları
1610'larda Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
Sultan Ahmet, Fatih

Sultanahmet Camii


John de Vere,  comte d'Oxford (1516 - ) est le fils de John de Vere (15e comte d'Oxford) et d'Elizabeth Trussell, fille d'Edward Trussell. Il est titré Lord Bolebec de 1526 à 1540 avant de succéder à son père.

Carrière
Bien qu'il n'ait jamais eu d'importance à la cour des Tudor  le soutien du  comte à la reine Mary contribue à son accession au trône en 1553 bien qu'il n'ait reçu aucune promotion de sa part . Pendant son règne, il est actif en tant que principal magnat de l'Essex . Sous Marie, les hommes et les femmes d'Essex soupçonnés d'hérésie contre le catholicisme sont amenés devant Oxford pour être inculpés, puis transférés à l'évêque de Londres pour examen. Parmi ses prisonniers, au moins seize sont condamnés et brûlés, à commencer par son ancien serviteur, Thomas Hawkes qui est brûlé à Coggeshall le 10 juin 1555. Il est suivi par Nicholas Chamberlain, William Bamford et Thomas Ormond. Le 28 avril 1556, six autres hommes inculpés par le comte sont brûlés à Colchester. Un septième, John Routh, est exécuté le 27 juin.

Famille
Il épouse Dorothy Neville, fille de Ralph Neville (4e comte de Westmorland) à Holywell, Shoreditch, Londres le 3 juillet 1536, et se remarie à Margery Golding à Belchamp St Paul le  août 1548. Dorothy Neville (mort vers le 6 janvier 1548). Il a trois enfants. Avec sa première femme, Dorothy, il a Katherine de Vere, qui épouse . Avec Margery, il a un fils, Edward de Vere,  comte d'Oxford, et une fille, Mary de Vere. Margery meurt le 2 décembre 1568. Après sa mort à Oxford, il est enterré à Castle Hedingham, Essex, le 31 août 1562.

Activités culturelles
Le comte est connu comme un sportif, et comme plusieurs nobles de son époque, il entretient une compagnie d'acteurs. La troupe, connue sous le nom d'Oxford's Men, est entretenue par le comte de 1547 jusqu'à sa mort en 1562. Son cercle comprend l'érudit et diplomate Sir Thomas Smith et ses beaux-frères, les poètes Henry Howard, comte de Surrey et Edmund Sheffield,  baron Sheffield, et le traducteur Arthur Golding.

Références

Liens externes

Famille de Vere
Lord-lieutenant de l'Essex
Comte d'Oxford
Comte de la pairie d'Angleterre
Décès en août 1562
Naissance en 1516

John de Vere (16e comte d'Oxford)


Tampere (), Finlandiya'nın Pirkanmaa bölgesinin merkezi olan şehirdir. Şehir, Näsijärvi ile Pyhäjärvi göllerinin arasında yer almaktadır. Nüfusu 31 Ağustos 2017 tarihi itibarıyla 230.537 olup Finlandiya'nın Büyük Helsinki dışında bulunan en büyük şehridir.

Tampere, ülkenin sanayi merkezi olup başta kerestecilik, bilişim ve havacılık gibi sanayi dalları yer almaktadır. Ayrıca büyük tiyatro ve arenaları ile kültür ve turizm alanında da oldukça gelişmiştir.

Tarihçe
Tampere, 1775 yılında İsveç Kralı III. Gustav tarafından Tammerkoski kanalının kıyısında bir pazar yeri olarak kuruldu. 1 Ekim 1779 tarihinde şehir statüsü almıştır.

Tampere, 19. yüzyılda gelişerek bir sanayi kenti haline geldi.

Tampere, 20. yüzyılın başında Finlandiya'nın birçok önemli siyasi olayının merkeziydi. 1 Kasım 1905'te, genel grev sırasında ünlü Kızıl Delerasyon Keskustori'de ilan edildi. Finlandiya'nın bağımsızlığını kazanmasının ardından 1918'de Tampere, Finlandiya İç Savaşı sırasında stratejik açıdan önemli yerlerden biriydi.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra Tampere bazı komşu belediyeler ile birleşerek büyüdü. Tampere, tekstil ve metal sanayileri ile bilinirken 1990'larda yerini büyük oranda bilgi teknolojisi ve telekomünikasyon endüstrisine bırakmıştır.

İklim

Eğitim
Tampere'de Tampere Üniversitesi (UTA) ve Tampere Teknoloji Üniversitesi (TUT) olmak üzere iki üniversite bulunmaktadır. Şehir aynı zamanda Tampere Uygulamalı Bilimler Üniversitesi ile Polis Meslek Yüksekokulu'na ev sahipliği yapmaktadır.

Spor
Tampere'de spor esas olarak buz hokeyine bağlı olup buz hokeyinin Finlandiya'daki anavatanı olarak da bilinmektedir. Tampere'nin Ilves ve Tappara adlarında iki buz hokeyi takımı ile Ilves adında bir futbol takımı bulunmaktadır.

Ulaşım
Tampere'de şehiriçi toplu ulaşım otobüsler ile gerçekleştirilmektedir. Bunun yanında şehirde 1976 yılına kadar troleybüs hattı da bulunmaktaydı. Şehirde hafif raylı sistem inşa halinde olup 2020 yılında açılması planlanmaktadır.

Şehre, Tampere Ana Demiryolu İstasyonu ile Pirkkala'da yer alan Tampere-Pirkkala Havalimanı hizmet vermektedir.

Ünlü kişiler

 Kiira Korpi
 Jonne Aaron
 Hans Wind
 Mikko Alatalo
 Vili Auvinen
 Antti Eskola
 James Finlayson
 Harry Hannelius
 Raimo Helminen
 Juice Leskinen
 Timo Jutila
 Leo Kinnunen
 Moog Konttinen
 Urpo Lahtinen
 Erkki Lindfors
 Väinö Linna
 Pate Mustajärvi
 Ville Nieminen
 Mika Noronen
 Teppo Numminen
 Pekka Paavola
 Veijo Pasanen
 Kari Peitsamo
 Reima Pietilä
 Jarmo Porola
 Kalle Päätalo
 Jarmo Rantanen
 Eero Roine
 Eila Roine
 Esko Roine
 Hannu Salama
 Eino Salmelainen
 Sylvi Salonen
 Veikko Sinisalo
 Juha Suoranta
 Vesa Toskala
 Lauri Viita
 Veltto Virtanen

Kardeş şehirler

  Braşov, Romanya
   Chemnitz, Almanya
  Essen, Almanya
  Guangzhou, Çin
  Kaunas, Litvanya
  Kiev, Ukrayna
  Klaksvík, Faroe Adaları
  Kópavogur, İzlanda
  Linz, Avusturya
  Łódź, Polonya (1996'dan beri)
  Mwanza, Tanzanya
  Miskolc, Macaristan
  Nijni Novgorod, Rusya
  Norrköping, İsveç
  Odense, Danimarka
  Olomouc, Çekya
  Syracuse, ABD
  Tartu, Estonya
  Trondheim, Norveç (1946'dan beri)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 The official Tampere Region visitor website
 Virtual City Guide: VirtualTampere.com
 1952 Summer Olympics official report pp. 62–3.
 Tammerkoski Heritage – Town's Industrial Heritage Portal

Tampere


Ulično sanjkanje je ekstremni sport koji uključuje vožnju daskom za ulično sanjkanje, odnosno "sanjkama na kotačima", po asfaltiranoj cesti ili stazi, koristeći silu gravitacije. Ovaj sport poznat je također i kao "cestovno sanjkanje". Poput skateboardinga, ulično sanjkanje se često koristi za sport i rekreaciju.

Osim ležećeg položaja za vožnju i vrlo velikih brzina (112–164 km/h), ulično sanjkanje ima malo veze sa svojim zimskim imenjakom (sanjkanjem na snijegu).

Izvori

Vanjske poveznice

Street-luge.com street luge online forum
 International Gravity Sports Association
 International Downhill Federation
 Street Luge PDX
 GravityDB.com Gravity Sports Database
Gravity Sport University
video of street luge by Yvon Labarthe (World series champion 2009)
Street Luge video collection

Ekstremni športovi

Ulično sanjkanje


Shinji Yamaguchi (født 26. april 1996) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Vissel Kobe.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinji Yamaguchi


Biblioteca verde (în franceză Bibliothèque verte) este o colecție în limba franceză de cărți pentru copii creată în 1923 de Hachette. Cărțile se caracterizează prin coperțile lor verzi. Cărțile au avut un mare succes comercial, fiind cele mai populare în perioada 1955 și 1980.

Serii de cărți
 Alerte ! de Jack Dillon
 Alice de Caroline Quine
 Astérix, după benzi desenate de René Goscinny.

 Les Aventures d'Hercule Poirot  de Agatha Christie

 Batman, după benzi desenate și filme.

 Beast Quest

 Cars, după filme americane de animație

 Chasseurs de Dragons, după serial TV francez de animaație

 Cluedo

 Code Lyoko

 Dragon Ball

 Foot 2 Rue

 Gormiti

 Indiana Jones Jr. de Les Martin

 L'Instit

 Kenshin de Watsuki Nobuhiro, Nobuhiro Watsuki și Kaoru Shizuka

 Kid Paddle

 Lanfeust de Troy

 Les Légendaires

 Les Légendes d'Avantia

 Lucas et compagnie  de Brigitte Peskine

 Lucky Luke

 Naruto

 One Piece   de Eiichirō Oda

 Pirates des Caraïbes

 Prince of Persia

 Sabine-Juliette.com de Sophie Dieuaide

 Shaman King  de Hiroyuki Takei și Hideki Mitsui

 Sherlock Holmes de Allen Sharp

 Spiderman

 Star Wars

 Star Wars: The Clone Wars Storm Hawks

 Super 4 - Playmobil

 Tarzan  de Edgar Rice Burroughs

 Transformers'''

Ilustratori
 J.- P. Ariel (seria L'Étalon noir)
 Raoul Auger (seria L'Étalon noir)
 François Batet (seria Jules Verne)
 Yves Beaujard
 Jacques Berrueta
 Daniel Billon
 Matthieu Blanchin (Le Rêve du mort)
 Marc Bourgne
 Robert Bressy
 Albert Chazelle (seria  Alice și Les Six Compagnons)
 Tibor Csernus
 Philippe Daure (seria Michel, Une enquête des Sœurs Parker și Alice)
 Jacques Demachy
 R. Dendeville
 Henri Dimpre
 Paul Durand
 Georges Dutriac
 Micheline Duvergier
 Harry Eliott
 Henri Faivre (seria Cinq jeunes filles)
 Michel Faure
 Freddy
 Jacques Fromont
 Victor de La Fuente
 André Galland
 René-Georges Gautier
 Claude Gohérel
 Monique Gorde
 Charles-Jean Hallo
 Jeanne Hives
 R. Jouan
 Eric Juszezak
 Claude Lacroix
 Philippe Ledoux
 Yvon Le Gall
 Pierre Leroy
 Pierre Lissac
 Annie-Claude Martin
 Richard Martens
 Jean-Louis Mercier
 Lozano Olivarès
 Maurice Paulin (seria Langelot)
 Jacques Pecnard
 André Pécoud
 Patrice Pellerin
 Françoise Pichard
 Jacques Poirier (seria  Alfred Hitchcock și Chris Cool)
 Pierre Probst
 Jean Reschofsky
 Marguerite Sauvage (seria Alice)
 Joseph Sheldon
 Jean Sidobre (seria  Alice)
 Josette Stéfani
 André Taymans
 Vanni Téaldi
 Gilles Valdès
 Christian Vicini
 Pierre-Olivier Vincent

Note

Legături externe

 Next.liberation.fr

Colecții literare
Serii de cărți pentru copii
Fondări în 1923

Bibliothèque verte


باتل فيلد 1942  هي لعبة حاسوب من نوع تصويب منظور الشخص الأول وأول لعبة في سلسلة باتلفيلد من تطوير الشركة السويدية ديجيتال إلوجينز سي إي.

احداث اللعبة
لعبة ثلاثية الابعاد إحدى سلاسل ألعاب باتلفيلد تدور احداثها في الحرب العالمية الثانية، ويمكنك اللعب باحد الجنود بعد أن تختار وظيفته فيمكنك اختيار المستكشف Scout أو الهجومى Assault والجندى مضاد للدبابات Anti-tank والطبيب Medic وأخيرا المهندس Engineer.
يمكن للاعب ان يستخدم طائرات حربية وقاذفة قنابل ويبحر بالسفن والغواصات وحاملات الطائرات والعديد من الات الحرب العالمية الثانية وأيضا استخدام الالات الدفاعية كمضدات الطائرات.
يمكنك اختيار ساحة المعركة من إحدى أشهر ساحات معارك الحرب العالمية الثانية في الهادي وشمال أفريقيا وأوروبا
ويمكنك أيضا الانضمام إلى أحد الجيوش الاتية : اليابان أو الولايات المتحدة الأمريكية أو القوات الإنجليزية أو ألمانيا.

إضافات
 الطريق إلى روما (The Road To Rome)
نسخة امتدادية (Expansion Pack) تستخدم هذه النّسخة محرّك أقوى من محرّك اللعبة الأصليّة لم تصدر إلا على منصة ويندز تاريخ الإصدار : 2 فبراير 2003
 الأسلحة السرية في الحرب العالمية الثانية (Secret Weapons of World War II)
نسخة امتدادية، في اللعبة أسلحة جديدة واستخدمت نفس محرك اللعبة الأصلية وصدرت على منصة ويندز وماك أو إس تاريخ الإصدار : 4 سبتمبر 2003

روابط خارجية

مراجع

الخيال في 1942
ألعاب أسباير
ألعاب إكس بوكس ملغاة
ألعاب إلكترونيك آرتس
ألعاب تصويب منظور الشخص الأول تدور أحداثها في الحرب العالمية الثانية
ألعاب جماعية عبر الإنترنت
ألعاب ديجيتال إلوجينز سي إي
ألعاب فيديو 2002
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الاتحاد السوفيتي
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الفلبين
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الولايات المتحدة
ألعاب فيديو تقع أحداثها في اليابان
ألعاب فيديو تقع أحداثها في ألمانيا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في أوكرانيا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في إنجلترا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في برلين
ألعاب فيديو تقع أحداثها في بلجيكا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في روسيا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في فرنسا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في ليبيا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في مصر
ألعاب فيديو تقع أحداثها في هولندا
ألعاب فيديو حربية تقع أحداثها في الولايات المتحدة
ألعاب فيديو حسب موقع الأحداث في أوقيانوسيا
ألعاب فيديو عن حرب المحيط الهادئ
ألعاب فيديو فردية وجماعية
ألعاب فيديو مطورة في السويد
ألعاب لينكس
ألعاب ماك أو إس
ألعاب ويندوز
برمجيات ألعاب مجانية
حائزون على جائزة أكاديمية الفنون والعلوم التفاعلية
حائزون على جائزة لعبة السنة لأكاديمية الفنون والعلوم التفاعلية
سلسلة باتلفيلد
ألعاب فيديو تقع أحداثها في جزر سليمان

باتل فيلد 1942


Audrey Hepburn (; doğum Audrey Kathleen Ruston; 4 Mayıs 1929 – 20 Ocak 1993), Hollanda asıllı İngiliz Hollywood yıldızı, hayırsever ve moda ikonudur.

Hayatı
Belçika'nın Ixelles, Brüksel Bölgesi kentinde doğdu. Annesi Hollandalı bir barones, babası zengin bir İngiliz bankacıydı. Anne ve babası, Audrey henüz bir yaşındayken boşandı ve Audrey annesinin yanında kaldığından babasını bir daha göremedi. 10 yaşındayken annesi başka bir adamla evlendi ve Hepburn yeni babası ile birlikte Nazi işgali altındaki Hollanda'ya göç etmek zorunda kaldı. Burada oldukça zor bir çocukluk geçiren Hepburn'un sinemaya büyük ilgisi vardı ve oyuncu olmanın düşlerini kuruyordu. Savaşın bitmesinden sonra Londra'ya gidip bir bale okuluna yazıldı ve bir süre sonra modellik yapmaya başladı.

Oyuncu olabilmek için İngiltere'ye giden Hepburn, ilk filmi "Young Wives Tale"da (1951) rol aldığında 22 yaşındaydı. Bu ilk filminde güzelliği ve zarafeti ile izleyen herkesin dikkatini çeken Hepburn hızlı bir yükselişe geçti.

"Monte Carlo Baby", "Lavender Hill Mob" ve "Secret People" gibi filmlerde oynadıktan sonra Hepburn, 1952 yılında rol aldığı "Roman Holiday" ile büyük başarı kazandı. Bir prensesi canlandırdığı "Roman Holiday" Hepburn'un ilk başrolüydü ve Gregory Peck ile birlikte rol aldığı film sayesinde En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'nü kazandı. Bu ödül onu bir anda yıldız mertebesine yükseltti ve Hepburn hızını hiç kaybetmeden art arda başarılı yapımlarda rol aldı.

1954 yılında usta yönetmen Billy Wilder'ın "Sabrina"sında ünlü oyuncu Humphrey Bogart ile rol alan yıldız bu filminden bir Oscar adaylığı kazandı. Filmin çekim sürecinde kıyafetlerini tasarlayan Hubert de Givenchy ile tanıştı ve hayatı boyunca arkadaş kaldılar. Daha sonra Hepburn "War And Peace", "Funny Face", "Love in the Afternoon", "Green Mansions" ve "The Unforgiven" gibi filmlerde rol aldı. 1957 yılındaki Billy Wilder Love in the Afternoon filminde Gary Cooper ile oynadı. Bu gibi dönemin en ünlü yönetmenleri ve aktörleri ile çalışan Hepburn çalıştığı herkesi kendine hayran bırakıyordu. Güzel ve yetenekli bir oyuncu kabul edilmesinin yanında aynı zamanda zarif bir hanımefendi olarak öne çıkmıştı. Yıldız daha sonra "My Fair Lady", "Breakfast at Tiffany's" ve "Wait Until Dark" gibi filmlerle büyük başarı kazandı. 1962 yılında Tiffany'de Kahvaltı'da George Peppard ile başrolleri paylaştı ve bu film usta yönetmen Blake Edwards tarafından yapılmıştır. Burada gelgitler yaşayan bir kadının iç dünyasını oynar.

Audrey Hepburn başarılı oyunculuk kariyerinin yanında birçok yıldız oyuncu gibi özel hayatıyla da sürekli gündemde kaldı. Gerek William Holden ile yaşadığı aşk gerek Mel Ferrer ile yaptığı sorunlu evlilik tüm dünya tarafından yakından takip edildi. Hepburn'un Mel Ferrer'den Sean adında ve Dr. Andrea Dotti'den Luca adında iki çocuğu var.

Audrey Hepburn 1990 yılında oyunculuğu askıya aldı ve yalnızca çok özel projelerde yer aldı. Audrey Hepburn 20 Ocak 1993 tarihinde İsviçre'de bağırsak kanseri nedeniyle 63 yaşında hayatını kaybetti. Hepburn'un mezarı şu an İsviçre'de bulunmaktadır.

Kariyeri

Audrey Hepburn tüm oyunculuk kariyeri boyunca sayısız ödülün sahibi oldu. 1954'te "Roman Holiday" ile kazandığı Oscar'ın yanında tam 4 kez En İyi Kadın Oyuncu Oscar'ına aday gösterilmiş, 2 kez İngiliz Film Akademisi Ödülleri BAFTA'yı kazanmış ve 2 kez de aday olmuş, 2 adet Altın Küre Ödülü kazanmıştır. Bunların yanında, Amerikan eğlence sektörünün en önemli ödülleri olan Emmy, Grammy, Oscar, ve Tony ödüllerinin (EGOT) hepsinden yarışma alanlarında (onur ödülleri dışında) en az bir kere kazanmış 5. kişidir.

Çalışmaları

Filmografi

Televizyon ve tiyatro

Kaynaklar

Dış bağlantılar

Audreyhepburn.com

1929 doğumlular
Brüksel doğumlular
20. yüzyılda Britanyalı kadın oyuncular
İngiliz kadın sinema oyuncuları
İngiliz kadın tiyatro oyuncuları
Hollanda asıllı İngilizler
İrlanda asıllı İngilizler
Avusturya asıllı Britanyalılar
En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
Altın Küre Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
Tony Ödülü sahipleri
Akademi Onur Ödülü sahipleri
Emmy Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Açlık karşıtı aktivistleri
En İyi Kadın Drama Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Cecil B. DeMille Onur Ödülü sahipleri
1993 yılında ölenler
İsviçre'de kanserden ölenler
Bağırsak kanserinden ölenler
Ekran Oyuncuları Derneği Yaşam Başarı Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Özel Tony Ödülü sahipleri
Jean Hersholt Yardımseverlik Ödülü sahipleri
Yaşam Boyu Başarı Tony Onur Ödülü sahipleri
David di Donatello En İyi Yabancı Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi oyuncular

Audrey Hepburn


Cunningham Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Cunningham Township (Illinois)
 Cunningham Township (Missouri)
 Cunningham Township (North Carolina)

Cunningham Township


A Supercopa Italiana de Voleibol Masculino de 1997 foi a 2ª edição desta competição organizada pela Lega Pallavolo Serie A, consórcio de clubes filiado à Federação Italiana de Voleibol (FIPAV) que ocorreu em 20 de setembro.

O Pallavolo Modena conquistou seu primeiro título da competição ao derrotar o Piemonte Volley por 3 sets a 1.

Regulamento
O torneio foi disputado em partida única.

Equipes participantes

Resultado
|}

Premiação

Ligações externas

Supercopa Italiana de Voleibol Masculino
1997 no voleibol
Desporto na Itália em 1997


Regression mod gennemsnittet er et statistisk fænomen, hvor hvis en variable er ekstrem i sin første måling, vil den være tættere på gennemsnittet ved den anden måling - og hvis den er ekstrem på sin anden måling, vil den være tættere på gennemsnittet ved den første måling. For at undgå at lave ukorrekte slutninger, skal regression mod gennemsnittet tages i betragtning, når man designer videnskabelige undersøgelser og tolker data.

Referencer

Statistik

Regression mod gennemsnittet


14901 Hidatakayama este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14901 Hidatakayama este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Masayuki Yanai și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,69 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 12,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

14901 Hidatakayama


كريم محمد علاوي هو لاعب عراقي سابق بكرة القدم من مواليد عام 1961.

حياته

لعب كريم محمد علاوي لمنتخب العراق في ثمانينات القرن الماضي.

سجل أهدافًا عديدة للمنتخب العراقي لعل أشهرها هدفه في مرمى قطر من وضع ( الدبل كيك ) في تصفيات كأس العالم 1986 في المباراة التي جرت في مدينة كلكتاالهندية.

كريم محمد علاوي هو شقيق اللاعب العراقي الآخر خليل محمد علاوي الذي كان يلعب معه في صفوف المنتخب العراقي، وقد لعب الشقيقان علاوي مع المنتخب العراقي في بطولة كأس العالم 1986 في المكسيك.

وسجل [كريم] 52 هدفا في 313 مباراة لعبها ما بين 1979 - 1995 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية عراقيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
حائزون على ميداليات في الألعاب الآسيوية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 1982
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب الآسيوية للعراق
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم أولمبيون عراقيون
لاعبو كرة قدم عراقيون
لاعبو كرة قدم عرب شاركوا في كأس العالم
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1984
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1988
لاعبو كرة قدم في دورة الألعاب الآسيوية 1982
لاعبو كرة قدم في دورة الألعاب الآسيوية 1986
لاعبو منتخب العراق لكرة القدم
لاعبو نادي القوة الجوية
لاعبو نادي الكرخ
لاعبو نادي بغداد
مواليد 1379 هـ
مواليد 1960
مواليد 1961
مواليد في العراق

كريم محمد علاوي