Live from Baghdad is a 2002 American television war drama film directed by Mick Jackson and co-written by Robert Wiener, based on Wiener's book of the same title. The film premiered on HBO on December 7, 2002, during the prelude stage of the Iraq War.

Michael Keaton stars as Wiener, a CNN on-location producer in Baghdad, Iraq during the Gulf War in 1991. The film focuses on the news media's (primarily CNN's) coverage of the war. Fundamentally an action–drama, the characters grapple with the ethics and implications of 24-hour journalism in the days leading up to and during the United States-led bombing of Baghdad.

Plot

On August 2, 1990, Iraqi forces and tanks roll into Kuwait City, as the Iraqi invasion of Kuwait begins. In Atlanta, CNN picks Robert Wiener and his crew to go to Baghdad and cover the invasion. At Rome International Airport, Wiener meets his colleague and producer Ingrid Formanek. Wiener and his crew arrive in Baghdad on August 23, and stay at the Al-Rasheed Hotel.

As they settle in their hotel rooms, they notice that they are being monitored. The crew report their first story on a young British boy held as a hostage by Saddam Hussein. As they continue to report stories, they get pressured by the Iraqi government. Wiener later meets the Iraqi Minister of Information Naji Al Hadithi, and requests pieces of equipment and an interview with Hussein. As the movie goes on, Wiener and Al Hadithi become friends.

Wiener and his crew get access to interview Americans forced to stay in the country by the Iraqi government. The Iraqis use the American hostages as human shields for potential bombing sites. After Wiener's crew interview an American named Bob Vinton, Vinton goes missing. Wiener becomes worried about Vinton. Later, Al Hadithi gives CBS and Dan Rather the Saddam Hussein interview. Instead of the Hussein interview, Al Hadithi gives Wiener and his crew a trip to Kuwait. They arrive in Jahra Air Force Base, Kuwait on October 17. The crew cover the incubator story in three Kuwaiti hospitals, but then Iraqis call off the interviews because the CNN crew broke some ground rules. As soon as they arrive back in Baghdad, Wiener and the crew become the story as the only Americans to be in Kuwait.

After an argument between Wiener and Al Hadithi, Al Hadithi agrees to give CNN a Saddam Hussein interview. On October 29, and the CNN crew interview Saddam Hussein at one of his presidential palaces. In the interview, Hussein states that Iraq withdrawing from Kuwait would be like the U.S. withdrawing from Hawaii. The crew then covers the release of American hostages from Iraq. Wiener then finds Bob Vinton and is emotionally moved by his being safe.

The United Nations gives Iraq until January 15, 1991 to withdraw from Kuwait, or face military action. As the deadline comes to an end the crew sees that the Iraqi Army is installing anti-aircraft guns in Baghdad. The crew then gets a piece of equipment called the four-wire, which gives them communications to CNN in Atlanta. The four-wire is essentially a direct phone line to their CNN facility in Jordan. From that point it can hit the satellite above and then go to the CNN headquarters in Atlanta. The Iraqis eventually find out that the crew have established communication with Atlanta. The CNN crew is the only foreign news group with the four wire. On January 9, the crew eventually believe that there will be war.

Bernard Shaw arrives in Baghdad again on January 13 to interview Saddam Hussein again at the deadline. As soon as the deadline expires, streets in Baghdad are empty and businesses are shut down.  Americans and foreign news groups begin evacuating Baghdad on January 15 in fear of American bombing strikes. Wiener decides to stay, and some members of the crew decide to leave. At around 3 a.m. on January 17, U.S. F-117 Nighthawk stealth bombers begin to bomb Baghdad. Iraqi soldiers begin to fire anti-aircraft guns into the sky to shoot down the bombers. As soon as the bombing strikes begin, CNN correspondents Bernard Shaw, John Holliman and Peter Arnett begin to report and describe the bombings on the four-wire communicator. The reports are broadcast live on CNN in America. The film shows the points of view from Saddam Hussein and U.S. President George H. W. Bush watching the CNN reports. It also intersperses actual archival footage of news anchors from rival networks, having to report off CNN's live feed, since CNN was the only news source transmitting during the bombing of Baghdad. Other archival footage is of Dick Cheney, during a news conference as Bush's Defense Secretary, stating "The best coverage I've seen of what transpired in Baghdad was on CNN", and NBC News anchor Tom Brokaw stating, "CNN used to be called the little network that could. It's no longer a little network."

At around 5 a.m., the crew is forced to stop reporting by Al Hadithi and Iraqi soldiers.

Most of the crew leaves Baghdad, including Formanek and Shaw. Wiener stays, returning to America on January 23. The film ends showing the destruction of buildings from bombings in Baghdad.

Cast
 Michael Keaton as Robert Wiener, a CNN producer who braves Iraq and refuses to flee when all the other news broadcasters have already fled. He is resourceful in his dealings with Iraqi bureaucracy. For his performance he was nominated for a Golden Globe award.
 Helena Bonham Carter as Ingrid Formanek, Robert's colleague who agrees to leave Baghdad with the other reporters. She earned an Emmy and Golden Globe nomination for her part in the film.
 David Suchet as Naji Al-Hadithi the Minister of Information who befriends Robert Wiener and provides Robert with insight into the Iraqi side of the war.
 Paul Guilfoyle as Ed Turner, the head of CNN.
 Michael Cudlitz as Tom Murphy, CNN reporter who comes as part of Wiener's crew initially and makes a few reports, but eventually leaves Iraq.
 Joshua Leonard as Mark Biello, the crew's cameraman.
 Lili Taylor as Judy Parker, the crew's sound technician who accompanies Robert and the crew.
 Hamish Linklater as Richard Roth, CNN reporter called in from Amman to replace Murphy. Roth eventually leaves Iraq as well, to be replaced by Holliman, but stays on the course as he is seen reporting with a gas mask from Tel Aviv shortly after the Gulf War begins.
 John Carroll Lynch as John Holliman, veteran CNN reporter assigned to the Oil Desk. He later joins Wiener's crew in Baghdad to report the action from the spot, one of the three reporters to cover bombing of Baghdad live.
 Bruce McGill as Peter Arnett, veteran New Zealand-American CNN reporter with wartime experience, joins Wiener's crew after political tensions heighten, one of the three reporters to cover bombing of Baghdad live.
 Robert Wisdom as Bernard Shaw, veteran CNN anchorman who travels to Baghdad twice to join Wiener, first to interview Saddam and second when it was believed that Saddam would give another interview where he might call off the stand-off with the West. However that interview never takes place and the Gulf War begins on January 17, with Shaw is one of three reporters covering bombing of Baghdad live.

Production
Filming took place in Morocco and Los Angeles.

Critical reception
The film received positive reviews from film critics. Review aggregator Rotten Tomatoes reports that 88% out of eight professional critics give the film a positive review, with a rating average of 7/10.

See also
 CNN
 Four-wire circuit
 Four-wire terminating set

References

External links

 Alternet critical article about film - "HBO Recycles the Incubator Hoax"

2002 films
2002 television films
2002 drama films
2000s war drama films
American war drama films
Drama films based on actual events
American drama television films
Films about journalism
Films about television
Films about war correspondents
Films based on non-fiction books
Films directed by Mick Jackson
Films scored by Steve Jablonsky
Films set in 1990
Films set in 1991
Films set in Baghdad
Films set in Kuwait
Films shot in Los Angeles
Films shot in Morocco
Films with screenplays by John Patrick Shanley
Gulf War films
HBO Films films
Television films based on actual events
Television films based on books
War films based on actual events
War television films
2000s American films

Live from Baghdad (film)


Pseudopodele sunt piciorușele false cu care amiba se poate deplasa și poate îngloba particule sau bacterii pe care le introduce în citoplasmă sub formă de vacuolă digestivă. Și alte protozoare, ca euglena verde și parameciul, au pseudopode. Euglena are ca pseudopod un flagel, cu rol în locomoție, iar parameciul are cili.

Bibliografie
 Manual de Biologie, Editura Didactică și Pedagogică R.A.

Legături externe

Anatomie celulară

Pseudopod


Brodmann area 6 (BA6) is part of the frontal cortex in the human brain. Situated just anterior to the primary motor cortex (BA4), it is composed of the premotor cortex and, medially, the supplementary motor area (SMA). This large area of the frontal cortex is believed to play a role in planning complex, coordinated movements.

Brodmann area 6 is also called agranular frontal area 6 in humans because it lacks an internal granular cortical layer (layer IV). It is a subdivision of the cytoarchitecturally defined precentral region of cerebral cortex. In the human brain, it is located on the portions of the precentral gyrus that are not occupied by Brodmann area 4; furthermore, BA6 extends onto the caudal portions of the superior frontal and middle frontal gyri. It extends from the cingulate sulcus on the medial aspect of the hemisphere to the lateral sulcus on the lateral aspect. It is bounded rostrally by the granular frontal region and caudally by the gigantopyramidal area 4 (Brodmann, 1909).

Other animals
Brodmann area 6 is a cytoarchitecturally defined portion of the frontal lobe of the guenon. Brodmann-1909 regarded it as topographically and cytoarchitecturally homologous to the human agranular frontal area 6 and noted that, in the monkey, area 4 is larger than area 6, whereas, in the human, area 6 is larger than area 4. Distinctive features (Brodmann-1905): It is thick relative to other cortical areas; the transition from cortex to subcortical white matter is gradual; cell layers are indistinct; and the internal granular layer (IV) is absent.

Image

See also
 Brodmann area
 List of regions in the human brain
 Korbinian Brodmann

References

External links

  – agranular frontal area 6
  – Brodmann area 6

06
Frontal lobe

Brodmann area 6


UTD may refer to:

Togolese Union for Democracy (UTD)
University of Texas at Dallas (or UTD)
Uniform theory of diffraction (or UTD), in optics
Unified Team Diving (or UTD)
Utd or United, has many possible meanings, see United (disambiguation)

See also
Utd. State 90, the 1990 US version of the Ninety album by 808 State
Radio UTD, the student-run internet-only radio station of the University of Texas at Dallas
Under the Dome

UTD


Cedrelopsis grevei ist eine Pflanzenart aus der Gattung Cedrelopsis innerhalb der Familie der Rautengewächse (Rutaceae). Sie kommt im westlichen bis südlichen Madagaskar vor. Sie wird vielseitig genutzt.

Beschreibung

Vegetative Merkmale
Cedrelopsis grevei wächst als laubabwerfender, mittelgroßer Baum, der Wuchshöhen von bis zu 29 Metern erreicht. Der gerade Stamm ist bis zu einer Höhe von 9 Metern astfrei und der Stammdurchmesser beträgt meist bis zu 0,6, selten bis zu 1,2 Meter. Die raue Borke ist hell-gelblich bis gelblich. Die Rinde der Zweige ist anfangs kurz behaart.

Die wechselständig an den Zweigen angeordneten Laubblätter sind in Blattstiel und Blattspreite gegliedert und insgesamt 12 bis 20 Zentimeter lang. Der Blattstiel ist 3 bis 4,5 Zentimeter lang. Die Blattspreite ist paarig gefiedert mit bis zu zehn Fiederblättern. An der Blattrachis stehen die 1,5 bis 5 Zentimeter lang gestielten Fiederblätter wechsel- oder gegenständig. Die Spreiten der Fiederblätter sind bei einer Länge von 3 bis 5, selten bis zu 8 Zentimetern sowie einer Breite von 1 bis 1,5, selten bis zu 3 Zentimetern elliptisch-länglich mit etwas asymmetrischer, keilförmiger Basis und leicht gekerbtem oberen Ende. Die Ränder der Fiederblätter sind leicht gewellt. Die Fiederblättchen sind dicht drüsig punktiert und behaart. Es liegt Fiedernervatur mit 12 bis 18 Paaren von Seitennerven vor. Nebenblätter fehlen.

Generative Merkmale
Bei Cedrelopsis grevei liegt Subdiözie vor. Die seitenständigen rispigen Blütenstände sind kurz behaart. Der Blütenstiel ist 1 bis 3 Millimeter lang.

Die funktional eingeschlechtigen oder zwittrigen Blüten sind radiärsymmetrisch und fünfzählig mit doppelter Blütenhülle. Die Blüten duften. Die fünf Kelchblätter sind nur an ihrer Basis verwachsen. Die fünf relativ dicken und dicht kurz behaarten Kelchlappen sind bei einer Länge von 4 bis 5 Millimetern dreieckig. Die fünf freien, rosafarbenen bis gelblichen Kronblätter sind bei einer Länge von 8 bis 10 Millimetern elliptisch-länglich mit bespitztem oder nach innen gedrehtem oberen Ende; sie sind außen kurz behaart. Die männlichen Blüten besitzen fünf freie Staubblätter, die kürzer als die Kronblätter sind. Der Diskus der männlichen Blüten ist bei einer Länge von etwa 1 Millimeter polsterartig gelappt und es ist ein rudimentärer Fruchtknoten vorhanden. Bei den weiblichen Blüten sind fünf rudimentäre Staubblätter vorhanden und ihr Diskus ist relativ klein. Der spärlich behaarte, oberständige, fünfkammerige Fruchtknoten ist bei einer Länge von 3 bis 4 Millimetern eiförmig und leicht fünflappig. Der mit einer Länge von etwa 1 Millimeter relativ kurze, relativ dicke Griffel endet in einer fünflappigen Narbe. Die zwittrigen sind biologisch nicht funktional mit etwas reduzierten Staubblättern und Fruchtknoten.

Die bis zu 3 Zentimeter lange Kapselfrucht ist kurz behaart bis kahl. Die bei Reife bräunliche bis schwarze Kapselfrucht öffnet sich mit fünf Fruchtklappen und enthält bis zu zwölf Samen. Der bei einer Länge von bis zu 2 Zentimetern ellipsoide Samen ist seitlich abgeflacht und besitzt am unteren Ende einen dünnen Flügel.

Phänologie
In Madagaskar reicht die Blütezeit von September bis Dezember und die Früchte reifen von Oktober bis Dezember.

Vorkommen und Gefährdung
Cedrelopsis grevei kommt in Madagaskar nur in den Provinzen Antsiranana, Fianarantsoa, Mahajanga und Toliara vor. Sie gedeiht sowohl in trockenen, halbtrockenen als auch subtropischen (subhumiden) Bioklimaten in Höhenlagen von 0 bis 900, selten bis zu 1000 Metern. Cedrelopsis grevei gedeiht im Dickicht und in Wäldern auf Böden, die über sehr unterschiedlichen Gesteinstypen (von Silikatgestein bis Kalkgestein) und Sedimentationsgebieten (Anschwemmungen bis Lehm) entstanden.

Cedrelopsis grevei zählt seit 2009 zu den gefährdeten Arten (VU für "Vulnerable" = "gefährdet"). Sie wird in der Roten Liste bedrohter Arten der IUCN seit 2015 als (LC) "Least Concern" = "nicht gefährdet" aufgeführt. Obwohl Cedrelopsis grevei lokal aus Wildbeständen gefällt werden und Habitate zerstört werden, wurde 2015 diese Art auf Grund ihrer noch relativ weiten Verbreitung als "nicht gefährdet" bewertet. Es sind etwa 90 Fundorte bekannt. Cedrelopsis grevei gedeiht in einigen geschützten Gebieten: Andohahela, Ankarafantsika, Beza Mahafaly, Cap Sainte Marie, Kirindy-Mitea, Tsimanampetsotsa, Zombitsy-Vohibasia, Ankarana, Mikea, Ranobe und La Table/St Augustin. Die Bestände nehmen fortlaufend ab.

Taxonomie
Die Erstbeschreibung von Cedrelopsis grevei erfolgte 1893 durch Henri Ernest Baillon in Histoire Physique, Naturelle et Politique de Madagascar, 34, 4, Atlas 2, Tafel 257. Cedrelopsis grevei  ist die Typusart der Gattung Cedrelopsis. Das Homonym Cedrelopsis grevei  wurde 1906 in Annales de l'Institut Botanico-Géologique Colonial de Marseille II, 4, Seite 56 veröffentlicht. Ein Synonym für Cedrelopsis grevei  ist Katafa crassisepalum

Verwendung
Cedrelopsis grevei ist die wichtigste Baumart in Madagaskar, die als Heilpflanze verwendet wird. Aus der Borke wird zur Gewinnung ätherischer Öle genutzt. Das Extrakt aus der Borke findet zur traditionellen Medizin zur Erleichterung von Husten, Asthma, Tuberkulose, Lungenentzündung, Diabetes, Durchfall, Unterleibsschmerz, Rheumatismus, Würmern im Darm, Kopfschmerzen, Müdigkeit und nach der Geburt Verwendung. Das essentielle Öl wird meist bei der Massagebehandlung genereller Körperschmerzen, Knochenbrüchen, Muskelschmerzen, Arthritis sowie Rheumatismus und Rückenmassagen erleichtern Müdigkeit sowie Fieber. Bei den gleichen Beschwerden werden auch Badebehandlungen mit dem essentiellen Öl durchgeführt. Es wird gegen Wund und Hautinfektionen verwendet. Manchmal wird eine Wurzelrinden-Absud zur Behandlung von Durchfall oder Asthma verwendet. Blätter als Badezusätze dienen zur Behandlung von Schwäche der Blutgefäße, Kopfschmerzen und Halsentzündungen. Die Samen werden gekaut als Entwurmungsmittel und um Leibschmerzen zu behandeln.

Die bittere sowie aromatische Borke wird zum aromatisieren lokalen Rum verwendet und ist ein Ingredient  bitterer, nicht-alkoholischer Getränke.

Das Kernholz ist hellgelb bis hellbraun und etwas marmoriert sowie etwas dunkler als das 25 Millimeter breite Band des weißlichen Splintholzes. Das Holz duftet und enthält Harzzellen. Das Holz sehr schwer, sehr hart und flexibel. Das Holz ist widerstandsfähig gegen Insekten und Pilze. Das Holz wird vielseitig genutzt, beispielsweise als Bauholz, beim Innenausbau, bei Schnitzarbeiten, Werkzeuggriffen, Parkettböden, Schiffs- sowie Bootsbau, Furniergewinnung, Herstellung von Sperrholz, Bahnschwellen. Aus dem Holz wird Treibstoff und Holzkohle hergestellt.

Trivialnamen
Trivialnamen in anderen Sprachen sind:
 Englische Sprache: White palissander
 Französische Sprache: Katrafay, Kathrafay, acajou blanc de Madagascar

Einzelnachweise

Rautengewächse
Rutaceae
Endemische Pflanze Madagaskars

Cedrelopsis grevei


Elisabetta Cocciaretto (født 25. januar 2001 i Ancona) er en italiensk tennisspiller. Hendes højeste rankering på WTAs verdensrangliste i single er en 721 plads, som hun opnåede 6. august 2018.

På ITF Junior Circuit havde hun indtil slutningen af august 2018 spillet omkring 90 kampe i single og 55 i double. I double var hun i slutningen af august og starten af september 2018 makker med danske Clara Tauson, hvor de blandt andet tabte en finale i Canada.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Elisabetta Cocciarettos profil  hos coretennis.net

Tennisspillere fra Italien

Elisabetta Cocciaretto


Miquel-Lluís Muntané (* 1956 in Barcelona) ist ein spanischer Schriftsteller, Soziologe und Kulturmanager. Außerdem ist er Verfasser verschiedener literarischer Übersetzungen aus dem Französischen ins Katalanische und war Übersetzer der Zeitschrift The UNESCO Courier in diese Sprache.

Er arbeitet häufig mit den Medien zusammen, insbesondere für Artikel über Literatur, Kunst und Musik, und ist Vorstandsmitglied oder Berater verschiedener kultureller Institutionen. In der Lehre war er sowohl in der Sekundarstufe als auch im Hochschulbereich tätig und auf dem Gebiet der Soziologie hat er sich auf das Studium des Vereinswesens spezialisiert. Im Jahr 2007 wurde ihm der Climent-Mur-Preis (Premi Climent Mur) für Bürgerengagement verliehen.

Werke
 L'esperança del jonc (Lyrik, 1980)
 Crònica d'hores petites (Erzählung, 1981)
 Llegat de coratge (Lyrik, 1983)
 A influx del perigeu (Lyrik, 1985)
 De portes endins (Stück, 1987)
 Antoni Coll i Cruells, el valor d'una tasca (Biographie, 1987)
 L'espai de la paraula (Aufsatz, 1990)
 Actituds individuals per la pau (Aufsatz, 1991)
 La penúltima illa (Stück, 1992)
 L'altra distància (Lyrik, 1994)
 Millor actriu secundària (Roman, 1997)
 El foc i la frontera (Lyrik, 1997)
 UNESCO, història d'un somni (Aufsatz, 2000)
 Madrigal (Erzählung, 2001)
 Migdia a l'obrador (Lyrik, 2003)
 La fi dels dies llargs (Roman, 2005)
 La seducció dels rius (Reisebericht, 2006)
 Cultura i societat a la Barcelona del segle XVII (Aufsatz, 2007)
 Encetar la poma. Escrits sobre cultura (Artikel, 2008)
 El tomb de les batalles (Lyrik, 2009)
 La hiedra obstinada (Lyrik, 2010) (Spanische Übersetzung von L'altra distància und Migdia a l'obrador von J. A. Arcediano und A. García-Lorente)
 Hores tangents (Lyrik, 2012)
 De sèver i de quars. Apunts memorialístics 1981-1999 (memoiren, 2015)
 Qualitats de la fusta (Lyrik, 2016)
 El moviment coral dins el teixit social català. (Aufsatz, 2016)
 Frontisses. Mirades a una primavera (Reisebericht, 2018)
 Miquel Pujadó, el bard incombustible (Biographie, 2019)
 Diu que diuen... (Kindererzählung, 2019)
 Horas tangentes (Lyrik, 2020) (Spanische Übersetzung)
 Passatges (Lyrik, 2020)

Quellen

Weblinks
 Offizielle Website
 Artikel El Punt Avui

Autor
Literatur (Katalanisch)
Soziologe (20. Jahrhundert)
Soziologe (21. Jahrhundert)
Person (Barcelona)
Spanier
Geboren 1956
Mann

Miquel-Lluís Muntané


NIVEA (izgovor: niˈveːaː) je poznati njemački brend osobne higijene koja je specijalizirana za proizvode za njegu tijela. U vlasništvu je tvrtke Beiersdorf Global AG iz Hamburga. Tvrtku je osnovano Paul Carl Beiersdorf 28. ožujka 1882. Godine 1890. prodana je Oscaru Troplowitzu. Troplowitz je radio sa svojim konzultantom Paulom Gersonom Unnom i njemačkim kemičarom Isaacom Lifschützom kako bi razvio novu kremu za njegu kože. Godine 1900. Lifschütz je izmislio emulziju vode u ulju s Euceritom, prvom stabilnom emulzijom. To je bio izvor Eucerina. Nivea dolazi od  latinske riječi niveus što znači "snježno bijela".

1930-ih, Beiersdorf je počeo proizvoditi različite proizvode za njegu tijela kao ulje za tamnjenje kože, krema za brijanje, šampon, sredstva za čišćenje lica i toner kože. Robna marka "NIVEA" je podijeljena u mnogim zemljama zbog Drugog svjetskog rata. Beiersdorf je u cijelosti otkupio prava oduzete robne marke. Tijekom 1980-ih brend NIVEA proširio se na šire globalno tržište.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica
 Nivea Hrvatska

 Nivea na Facebooku
 Nivea na Twitteru
 Nivea na Instagramu
 Nivea na YouTube-u
 Nivea na Pinterestu

Njemačke tvrtke
Njemačka industrija

Nivea


Hesper Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Hesper Township (Iowa)
 Hesper Township (North Dakota)

Hesper Township


بطولة آسيا لكرة اليد للسيدات 2000 أقيمت في شانغهاي في الصين في الفترة من 10 أغسطس إلى 17 أغسطس وقد حقق لقبها منتخب كوريا الجنوبية للمرة الثامنة في تاريخه.

مرحلة المجموعات

المجموعة أ

المجموعة ب

تحديد المراكز

المرحلة النهائية

الترتيب النهائي

المصادر

 Results

كرة يد نسائية في 2000
بطولات آسيا لكرة اليد
منافسات كرة يد دولية تستضيفها الصين
أحداث أغسطس 2000 الرياضية في آسيا
رياضة صينية نسائية في 2000

بطولة آسيا لكرة اليد للسيدات 2000


Carlos Javier Odriozola (Coronel Suárez, Buenos Aires, Argentina; 4 de octubre de 1968) es un futbolista argentino retirado que se desempeñaba en la posición de mediocampista. Jugó en varios clubes de su país y en Peñarol de Uruguay, donde se coronó campeón en 1994.

Clubes

Como DT
 Dirige a Deportivo Sarmiento en el Torneo Federal B.
 Club Deportivo O'Higgins de Chile: Llegó a Rancagua a mediados de la temporada 2001, sin embargo se encontró en medio de una profunda crisis institucional. Fue contratado por el presidente Omar Pozo quien a los pocos días dejó el cargo para que asumiera Francisco Arce. Al final, no dirigió un partido en Chile.

Palmarés

Enlaces externos
 Ficha en BDFA

 Ficha en Interiorfutbolero.com
 Ficha en Diario.elmercurio.com

Futbolistas de Coronel Suárez
Futbolistas del Club de Gimnasia y Esgrima La Plata
Futbolistas del Club Atlético Newell's Old Boys
Futbolistas del Club Atlético Peñarol
Futbolistas del Club Deportivo Español de Buenos Aires
Futbolistas del Club Villa Mitre
Futbolistas del Club Atlético Peñarol en los años 1990

Carlos Odriozola


Tiran Boğazı (, İbranice: מיצרי טיראן) Sina ve Arap Yarımadası arasında bulunan 5 km eninde boğaz. Akabe Körfezi'ni Kızıldeniz'le birleştirir. Adını Suudi Arabistan'ın boğaz açıklarında bulunan Tīrān Adası'ndan () alır.

Tiran Boğazı, İsrail için Hint Okyanusu'na, Ürdün için de Dünya denizlerine bağlantıdır.

Boğazın ortasında birçok mercan resifi bulunmaktadır.

Süveyş Krizi'nden kısa bir süre önce Cemal Abdünnasır, bu boğazı İsrail gemilerine kapatınca Altı Gün Savaşı'na sebep oldu. ABD Cumhurbaşkanı Lyndon B. Johnson, bu savaştan sonra 19. Haziran 1967'de "Eğer iyi düşünülmemiş tek bir eylem diğerlerinden daha fazla [savaşın] bu başlangıca sebep olduysa keyfî ve tehlikeli Tiran Boğazı'nı kapatma kararıydı. Bütün milletlerin deniz yollarından serbestçe geçme hattı olmalıdır."

Tiran Boğazı'nın kapatılması, 27 Nisan 1958'de kararlaştırılmış olan ve sınırdaş bölgeler için geçerli deniz egemenliği konvansiyonuna aykırıydı.

Tiran Boğazı üzerinden tren ve yol köprüsü yapımı

Mısır ve Suudi Arabistan, 1988'den beri bu boğaz üzerinden bir tren ve yol köprüsü inşaatını yolunda adımlar atmaktadırlar. Köprünün uzunluğu 32 km olacaktır. Şimdiye kadar İsrail ve Ürdün üzerinden geçilmemek şartıyla bağlantılar, hava ve deniz yoludur.

Ayrıca bakınız
 Türk Boğazları

Kaynakça

Dış bağlantılar

Mısır'daki su kütleleri
Suudi Arabistan'daki su kütleleri
Afrika'daki boğazlar
Asya'daki boğazlar
İsrail tarihi
Mısır sınırları
Suudi Arabistan sınırları
Uluslararası boğazlar
Orta Doğu coğrafyası

Tiran Boğazı


Mósel (franska: Moselle, þýska: Mosel, frá latínu Mosella, "Litla Meuse") er ein af þverám Rínar.

Fljótið rennur gegnum Frakkland, Lúxemborg og Þýskaland og fellur loks í Rín við Deutsches Eck í Koblenz.

Fljót í Frakklandi
Fljót í Lúxemborg
Fljót í Þýskalandi

Mósel


Angélique Boudeville, née en Bourgogne, est une soprano française.

Biographie
Angélique Boudeville est clarinettiste de formation. Elle est diplômée d'une maitrise de musicologie.

Elle se forme à l'art lyrique au Conservatoire à rayonnement régional de Dijon puis auprès de Melanie Jackson et se perfectionne auprès de Leonardo De Lisi au Conservatoire supérieur de Florence.

En 2014, elle intègre l'Opéra Studio suisse bernois où elle obtient un master mention excellence.

En septembre 2017, elle rejoint l'Académie de l'Opéra national de Paris où elle chante die Sängerin dans la production de Reigen de Philippe Boesmans à l'Amphithéâtre Bastille. Elle a également interprété des extraits de la comtesse des Nozze di Figaro lors d'un gala donné sur la scène de l'Opéra Garnier.

Prix
 prix du Jeune talent au Concours « Les Symphonies d'Automne » à Mâcon

 2018 : deuxième prix, prix du public et prix des opéras suisses au concours Voix Nouvelles

 2019 : prix de l'Association pour le rayonnement de l'Opéra national de Paris

Rôles
Elle interprète les rôles de :
 Leïla dans les Pêcheurs de perles de Bizet ;
 Micaëla dans La Tragédie de Carmen de Marius Constant, au Théâtre de Bienne-Soleure ;
 Micaëla dans Carmen de Bizet au Festival de Scaffhausen ;
 die Sängerin de Reigen de Philippe Boesmans en novembre 2017 à l'Amphithéâtre Bastille ;
 Rosalinda dans Die Fledermaus au MC93 de Bobigny, Amiens et Grenoble ;
 Fiordiligi dans Cosi fan Tutte au Grand Théâtre de Tours ;
 Mimi dans La Bohème de Puccini ;
 Mathilde dans Guillaume Tell à l'Opéra municipal de Marseille.
 Brunhilda dans Frédégonde à l'Opéra de Tours.

Références

Liens externes

Soprano française
Chanteuse française d'opéra

Angélique Boudeville


Die Autobahn Hegang-Harbin oder Heha-Autobahn (), chin. Abk. G1111, ist eine größtenteils fertiggestellte regionale Autobahn in der Provinz Heilongjiang im Nordosten Chinas. Die 460 km lange Autobahn führt zunächst von der G11 bei Hegang aus nach Westen nach Yichun und von dort in südwestlicher Richtung über Suihua in die Provinzhauptstadt Harbin, in deren Autobahnring G1001 sie einmündet. Die Streckenabschnitte zwischen Yichun und Harbin sind bereits fertiggestellt, die zwischen Yichun und Hegang befinden sich im Bau.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Heilongjiang

Autobahn Hegang-Harbin


Aerodramus is a genus of small, dark, cave-nesting birds in the Collocaliini tribe of the swift family. Its members are confined to tropical and subtropical regions in southern Asia, Oceania and northeastern Australia. Many of its members were formerly classified in Collocalia, but were first placed in a separate genus by American ornithologist Harry Church Oberholser in 1906.

This is a taxonomically difficult group of very similar species. Echolocation, DNA sequencing and parasitic lice have all been used to establish relationships, but some problems, such as the placement of the Papuan swiftlet are not fully resolved. These swiftlets can pose major identification problems where several species occur.

What distinguishes Aerodramus swiftlets from other swifts, and indeed almost all other birds, is their ability to use a simple but effective form of echolocation. This enables them to navigate within the breeding and roosting caves.

The nests of Aerodramus swiftlets are constructed with saliva as a major component. In two species, saliva is the only  material used, and the nests are collected for the famous Chinese delicacy 'bird's nest soup', the over-collection of which puts pressure on the swiftlet populations.

Distribution
The range of these swiftlets is confined to tropical southern Asia, Oceania, northeastern Australia and the Indian Ocean, with the greatest diversity in Southeast Asia, Indonesia and Papua New Guinea. Several of the species are restricted to small islands, and their limited range can make them vulnerable, like the Seychelles, Whitehead's and  Guam swiftlets. The Mangaia swiftlet is a recently extinct species known only from fossils.

Description

Aerodramus swiftlets are in many respects typical swifts, having narrow wings for fast flight, and a wide gape and small reduced beak surrounded by bristles for catching insects in flight. They have dull plumage which is mainly in shades of black, brown, and grey. Members of this genus typically have dark brown upper wings and upper body, sometimes with a paler rump, light brown underparts, a paler throat, and brownish-white under-wings with dark brown "armpits". Males and female plumages are similar in appearance, as is that of the juvenile, for those species for which it has been described; in some species the juvenile shows pale fringes  to the flight feathers.

The legs, as with many swifts, are very short, preventing the birds from perching, but allowing them to cling to vertical surfaces. The flight is mainly gliding due to very long primary feathers and small breast muscles.  Aerodramus swiftlets, depending on species, weigh 8–35 grammes (0.28–1.23 oz) and are 9–16 centimetres (0.28–1.23 in) long. These swiftlets are very similar, and where several species occur, such as Borneo, New Guinea and the Philippines, may not be separable in the field.

Behaviour

Aerodramus swiftlets are aerial insectivores, which take prey like flies on the wing.  They roost and breed in caves; during the day they leave the caves to forage for food, and return to  roost at night. They are monogamous and both partners take part in caring for the nestlings.  Males perform aerial displays to attract females and mating occurs at the nest.  The breeding season overlaps the wet season, which corresponds to an increased insect population.

Clutch size depends on the location and the food source, but generally Aerodramus swiftlets lay one or two eggs. The eggs are a dull white, and are laid every other day. Many, if not all, species are colonial nesters; some build their nests in high, dark corners on cave walls.

Most Aerodramus swiftlets live in the tropical Indo-Pacific region and do not migrate.  These birds usually remain in one cave or other roosting/nesting site.  Examples of cave sites include the Niah Caves  and Gunung Mulu National Park, which are both located in Sarawak, Malaysian Borneo.

Characteristics of behaviour, such as what materials apart from saliva the nests contain, can be used to differentiate between certain species of Aerodramus.

Echolocation

The genus Aerodramus is of special interest due to its use of echolocation. The swiftlets use this technique to navigate in  darkness through the chasms and shafts of the caves where they breed and roost at night. Apart from swiftlets, the only other avian species to use echolocation is the unrelated oilbird.

The Aerodramus swiftlets' echolocating double clicks are within the normal human hearing range and up to 3 milliseconds apart, with the interval becoming shorter in darker locations. Unlike the rest of the genus (for those species which have been studied), the Atiu swiftlet, Aerodramus sawtelli, and the black-nest swiftlet, A. maximus, emit only single clicks.  The former species also uses echolocation outside its caves.

The use of echolocation was once used to separate Aerodramus from the other non-echolocating cave swiftlet genera Collocalia and Hydrochous (virtually nothing is known about Schoutedenapus). However, recently, the pygmy swiftlet, Collocalia troglodytes, was discovered making similar clicking noises both inside and outside its roosting cave.

It has recently been determined that the echolocation vocalizations do not agree with evolutionary relationship between swiftlet species as suggested by DNA sequence comparison. This suggests that as in bats, echolocation sounds, once present, adapt rapidly and independently to the particular species' acoustic environment.

A study suggested that the echolocation subunits were mainly located in the central nervous system, while the subunits in the vocal apparatus were already present and capable of use before echolocation even evolved.  This study supports the  hypothesis of independent evolution of echolocation in Aerodramus and Collocalia, with the subsequent evolution of complex behaviour needed to complement the physical echolocation system, or just possibly that the vocal apparatus-parts of the echolocation system might even be inherited from some prehistoric nocturnal ancestor.

It has been suggested that the giant or waterfall swiftlet, Hydrochous gigas, which cannot echolocate, may be descended from an echolocating ancestor.

Saliva nests

The intricately constructed saliva nests of this swiftlet genus, which in some species contain no other material, are collected to make the delicacy bird's nest soup. They therefore command extremely high prices.

Authentic bird's nest soup is made from the nests of the edible-nest swiftlet (or white-nest swiftlet), Aerodramus fuciphagus, and the black-nest swiftlet, Aerodramus maximus. Instead of incorporating twigs, feathers and straw like others in the genus, these two swiftlets make their nest only from strands of their gummy saliva, which harden when exposed to air. Once the nests are harvested, they are cleaned and sold to restaurants. Over the past twenty years, the high demand for the nests of these Aerodramus species has had an adverse effect on their populations. The Niah caves population of black-nest swiftlets plunged from around 1.5 million pairs in 1959 to 150,000–298,000 pairs in the early 1990s through over-harvesting.

Early authors had doubts about the material used to make the nest, with whale and fish sperm and sea foam being proposed as the basis for construction.  Even in the 1830s, when the use of saliva had been fairly well established, it was believed that it was only a cement to bind a sea plant which provided the bulk of the gelatinous material of the nest.

Lice
As with other taxonomically difficult groups, ectoparasites can give information on relationships. A study of swiftlet parasites in northern Borneo involved transferring lice between  closely related swiftlet species. The survival of lice in most of these transfers was significantly reduced in proportion to the mean difference in feather barb size between the donor and recipient species of hosts. Thus, adaptation to a particular resource on the body of the host appears to govern the specificity of swiftlet lice. In transfers where lice survived, the lice moved to different areas on the body of the host where the mean barb diameter of the feathers on which the lice occurred had the required value.

Papuan swiftlet
The Papuan swiftlet, Aerodramus papuensis, has three toes instead of the usual four in this group. It has the ability to echolocate, but whereas other previously studied species use echolocation primarily while flying in their caves, the Papuan swiftlet appears to be nocturnal or crepuscular and uses echolocation while active outside at night. It uses single, not double, clicks. DNA sequence data provides strong support for a basal relationship between A. papuensis and other Aerodramus taxa and suggest that this species and the waterfall swift Hydrochous gigas, are sister taxa, a relationship that would indicate paraphyly of the genus Aerodramus.

Taxonomy
The genus Aerodramus was introduced (as a subgenus of Collocalia) in 1906 by the American ornithologist Harry C. Oberholser. He designated the type species as Collocalia innominata Hume. This taxon is now considered as a subspecies of the Himalayan swiftlet (Aerodramus brevirostris). The genus name combines the Ancient Greek aēr meaning "air" with -dromos meaning
"-racer" (from trekhō "to run").

The genus now contains 28 species:

 Seychelles swiftlet, Aerodramus elaphrus – split from Halmahera swiftlet
 Mascarene swiftlet, Aerodramus francicus
 Indian swiftlet, Aerodramus unicolor
 Philippine swiftlet, Aerodramus mearnsi
 Halmahera swiftlet, Aerodramus infuscatus
 Sulawesi swiftlet, Aerodramus sororum
 Seram swiftlet, Aerodramus ceramensis
 Mountain swiftlet, Aerodramus hirundinaceus
 White-rumped swiftlet, Aerodramus spodiopygius
 Australian swiftlet, Aerodramus terraereginae
 Himalayan swiftlet, Aerodramus brevirostris – includes Indochinese swiftlet (A. b. rogersi)
 Volcano swiftlet, Aerodramus vulcanorum
 Whitehead's swiftlet, Aerodramus whiteheadi
 Bare-legged swiftlet, Aerodramus nuditarsus
 Mayr's swiftlet, Aerodramus orientalis
 Mossy-nest swiftlet, Aerodramus salangana
 Uniform swiftlet, Aerodramus vanikorensis
 Ameline swiftlet, Aerodramus amelis – split from uniform swiftlet, includes Palawan swiftlet (A. a. palawanensis)
 Palau swiftlet, Aerodramus pelewensis
 Mariana swiftlet, Aerodramus bartschi
 Island swiftlet, Aerodramus inquietus
 Tahiti swiftlet, Aerodramus leucophaeus
 Atiu swiftlet, Aerodramus sawtelli
 Marquesan swiftlet, Aerodramus ocistus
 Black-nest swiftlet, Aerodramus maximus
 Edible-nest swiftlet, Aerodramus fuciphagus – includes brown-rumped swiftlet (A. f. vestitus)
 Germain's swiftlet, Aerodramus germani
 Three-toed swiftlet, Aerodramus papuensis

There is also an extinct species known from fossils:
Mangaia swiftlet, Aerodramus manuoi (prehistoric extinction)

Fossil species
A right ulna (MNZ S42799) found at the Bannockburn Formation of the Manuherikia Group near the Manuherikia River in Otago, New Zealand. Dating from the Early to Middle Miocene (Altonian, 19-16 million years ago), probably belongs to Aerodramus.

References

External links

Bird genera
Cave birds
Animals that use echolocation
Taxa named by Harry C. Oberholser

Aerodramus


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
 Vladimir Jorga

Ilija Jorga (lijevo)

|-
!
Rođen10. srpnja 1939., Beograd
Borilačka vještinaKarate
Nivo10. Dan
UčiteljHidetaka Nishiyama
|}

Vladimir Jorga (Beograd, 10. srpnja 1939.), srbijanski majstor borilačkih vještina, osnivač karatea u Srbiji i SFR Jugoslaviji. Nosilac je 10. Dana u karateu. Umirovljeni je redovni profesor higijene i medicinske ekologije na Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Beogradu. Stariji je brat Ilije Jorge.

Životopis
Kada je 1955. godine japanski majstor Nagaoka prvi put na prostorima Jugoslavije demonstrirao karate, Vladimir Jorga poželio je da nauči tu vještinu. Nije mnogo prošlo i Jorga je u Gimnaziji u Vršcu okupio skupinu mladića, među njima i mlađeg brata Iliju, kako bi zajedno učili i vježbali karate. Vladimir Jorga je bio prvi instruktor karatea u SFR Jugoslaviji. Njegov prvi učenik bio je brat Ilija.

Vježbajući karate Vladimir Jorga je postao vrhunski športista, višegodišnji jugoslavenski šampion u karateu. Prvi put je postao Sveučilišni šampion kao student medicine 1963. godine, a vrhunske športske rezultate postizat će sve do 1975. godine.

Kao instruktor jugoslavenske karate reprezentacije, sudija i profesor na Sveučilištu u Beogradu, dekan na Međunarodnom fakultetu za šport pri Europskom centru za mir i razvoj, šef Katedre za športsku medicinu, dao je svoj veliki doprinos, da se tradicionalne vrijednosti karatea znanstveno istražuju i potvrde, da se karate popularizira u Jugoslaviji i širom svijeta. U toj oblasti uradio je i objavio u srbijanskim i međunarodnim stručno medicinskim i športskim časopisima preko 170 znanstvenih radova.

Biran je za prvog predsjednika Jugoslavenske karate organizacije 1968. godine i kroz međunarodnu karate organizaciju davao je svoj doprinos razvoju tradicionalnog karatea. Potpredsjednik je Svjetske federacije tradicionalnog karatea (WFTK) i Europske federacije tradicionalnog karatea (ETKF).

Bio je učenik japanskog majstora Hidetake Nishiyame.

Djela
 Karate: uvod u jednu veštinu borenja (s Ilijom Jorgom i Petrom Đurićem) (Beograd, 1968)
 Heian kata N°1: karate-tehnike za žuti pojas (s Ilijom Jorgom i Petrom Đurićem) (Beograd, 1972)
 Internacionalna karate pravila borenja i suđenja: sa komentarima i primerima iz prakse (s Ilijom Jorgom i Petrom Đurićem) (Beograd, 1973)
 Nunčaku i karate: prikaz jedne borilačke veštine karate majstora sa Okinave (s Ilijom Jorgom i Petrom Đurićem) (Beograd, 1975)
 Teki i enpi kata: obavezni sastavi karate-tehnika za učenike i majstore (s Ilijom Jorgom i Petrom Đurićem) (Beograd, 1978)
 Pravila sportske karate borbe (s Ilijom Jorgom i Petrom Đurićem) (Beograd, 1981)
 Nunčaku i karate: veština borenja nunčakom zasnovana na elementima karatea (s Ilijom Jorgom i Petrom Đurićem) (Beograd, 1982)
 Karate: majstorske kate. Knj. 1, Basai-dai, Kanku-dai, Đion (s Ilijom Jorgom i Petrom Đurićem) (Beograd, 1985)
 Karate: majstorske kate. Knj. 2, Hangecu, Gankaku, Niđu-šiho, Unsu (s Ilijom Jorgom i Petrom Đurićem) (Beograd 1986)

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
 World Fudokan Federation

Športaši iz Beograda
Karatisti
Srbijanski majstori borilačkih vještina

Vladimir Jorga


Eriogoneae, tribus cvjetnica iz porodice Polygonaceae ili dvornikovki. Podijeljen je na 18 rodova.

Rodovi

 Eriogonum Michx. (254 spp.)
 Oxytheca Nutt. (3 spp.)
 Acanthoscyphus Small (1 sp.)
 Sidotheca Reveal (3 spp.)
 Dedeckera Reveal & J. T. Howell (1 sp.)
 Gilmania Coville (1 sp.)
 Stenogonum Nutt. (2 spp.)
 Goodmania Reveal & Ertter (1 sp.)
 Nemacaulis Nutt. (1 sp.)
 Johanneshowellia Reveal (2 spp.)
 Dodecahema Reveal & Hardham (1 sp.)
 Aristocapsa Reveal & Hardham (1 sp.)
 Chorizanthe R. Br. ex Benth. (61 spp.)
 Mucronea Benth. (2 spp.)
 Systenotheca Reveal & Hardham (1 sp.)
 Centrostegia A. Gray ex Benth. (1 sp.)
 Hollisteria S. Watson (1 sp.)
 Lastarriaea Rémy (3 spp.)
 Pterostegia Fisch. & C. A. Mey. (1 sp.)
 Harfordia Greene & C. Parry (1 sp.)

Izvori

Eriogonoideae

Eriogoneae


الفلفل الأسود  أو الفلفل الأكحل أو الإبزار  وتلفظ: بايبر نيجرم) هي نبتة متسلقة من نباتات الكرمة المزهرة في الأسرة الفلفلية، تُزرع من أجل ثمارها، ومغطاة البذور، والتي تجفف عادة وتستخدم كمنكه للأكل وكتوابل أيضا. وتعتبر مناطق جنوب الهند المصدر الطبيعي للفلفل الأسود ولا سيما ولاية كارناتاكا.

عادةً ما يتم تجفيفها واستخدامها كأداة من التوابل وثمار التوابل، والمعروفة باسم الفلفل عندما تجفف، ما يقرب من  في القطر، الأحمر الداكن عندما تنضج تماما، ومثل جميع الحسلات ، تحتوي على واحدة من البذور. حبوب الفلفل، والفلفل المطحون المستخلص منها، ويمكن وصفها ببساطة بأنها الفلفل، أو بصورة أكثر دقة، الفلفل الأسود (المطبوخة والفواكه المجففة غير الناضجة)، الفلفل الأخضر (الفواكه المجففة غير الناضجة) والفلفل الأبيض (بذور ثمار ناضجة).

الفلفل الأسود موطنه في جنوب الهند، وعلى نطاق واسع المزروعة هناك وفي أماكن أخرى في المناطق الاستوائية . فيتنام هو حاليا أكبر منتج ومصدر للفلفل في العالم، وتنتج 34٪ من محاصيل العالم من  بايبر نيجرم  اعتبارا من عام 2008.

وقد استخدم مسحوق الفلفل المجفف منذ العصور القديمة على حد سواء لنكهته ونتيجة للطب التقليدي . الفلفل الأسود هو الأكثر تداولا من أنواع التوابل في العالم. وهو واحد من التوابل الأكثر شيوعا يضاف إلى المطبخ الأوروبي وما يتبعه. إن المحتوى من البهارات والتوابل في الفلفل الأسود تعزى إلى مادة كيميائية بيبيرين، وينبغي عدم الخلط بينه وبين الكابسايسين الذي يعطي الفلفل نكهته الحامية. ومن كل مكان في العالم الحديث باعتبارها توابل، وغالبا ما يقترن بالملح.

النبتة

هو شجيرة من الفلفليات أصيلة ساحل مليبار بجنوب غربي الهند، وهي ذات ثمرة عنبية الشكل، تسمى حبوبها الفلفل وهو على ثلاثة أصناف:
 فلفل أخضر : إن وقع جنيه قبل نضجه.
 فلفل أكحل أو فلفل أسود : إن تركت الثمرة حتى تجف.
 فلفل أبيض : إن نزعت عن الثمرة قشرتها.

التركيب

يحتوي على زيوت طيارة وأهم مركب فيها مركب الفلاندرين و الديبيتين، بالإضافة إلى الكارين؛ وتعود رائحة الفلفل المميزة إلى هذا الزيت، كما تحتوي على شبه قلوي يعرف باسم ببرين ويعود الطعم الحار للفلفل إلى هذا المركب، كما يحتوي على بروتين ونشاء.

الفوائد الطبية

 استخدام الفلفل الأسود بشكل منتظم له فوائد عظيمة في تعزيز صحة القلب، فهو يحتوي على مركب البيبرين الذي يساعد على الحماية من الالتهابات وتنظيم ضغط الدم، كذلك هو يساعد في الحفاظ على نظافة الشرايين من خلال إزالة الكولسترول الزائد من الجدران والأوعية الموجودة في القلب، مما يساهم في الحماية من تصلب الشرايين، التي تؤدي بشكل كبير لحدوث النوبات القلبية والسكتة الدماغية.
 يعتبر الفلفل الاسود من العلاجات الطبيعية، فهو يحمل خصائص مضادة للالتهاب عالية الجودة، يعتبر الفلفل الأسود كطارد طبيعي للبلغم والذي يساعد على تفتيت المخاط وترسبات البلغم في الجهاز التنفسي بسبب نزلات البرد.
 يعتبر الفلفل الاسود منشط جنسي عالي الجودة، حيث يساعد وضع القليل من الفلفل الاسود على كوب من الحليب له دور مؤثر في زيادة القدرة على تحمل المجهود المبذول أثناء العلاقة الجنسية، حيث يعمل على تخليق أكسيد النيتريك في ثقب طبقة الأوعية الدموية، يؤثر أكسيد النيتريك أساسا على الدافع الجنسي وخاصة عند الانتصاب بزيادة الدافع الجنسي عند الرجال.
 يحتوي الفلفل الأسود على خصائص مضادة للجراثيم والبكتيريا، وهو يمنع انتشار البكتيريا في الفم، وبالتالي يساعد في الوقاية من تسوس الأسنان، كما أن استخدامه مباشرة على الأسنان المصابة يقلل من آلام وأمراض اللثة المزعجة.

معرض الصور

ملاحظات

يقال في المصطلح الطبي العربي القديم الفلفل الأكحل ولا يقال فلفل أسود، وتجد هذا في كتاب الأدوية المفردة للشيخ الرئيس أبو علي بن سينا، والذي صدر عن مطبوعات الجامعة التونسية وهناك طبعة ثانية صدرت عن الدار العربية للكتاب.

مراجع

وصلات خارجية

 الفوائد الغذائية للفلفل الأسود

محاصيل منشأها الهند
بهارات هندية
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
بهارات
زيوت عطرية
فلفل (جنس)
مثبطات أوكسيديز أحادي الأمين
منتجات حرجية غير خشبية
نباتات طبية في آسيا
نباتات وصفت في 1753

فلفل أسود


Die St.-Stephani-Kirche ist eine evangelisch-lutherische Kirche in der Altstadt von Goslar.

Geschichte
Die mittelalterliche Stephanus-Pfarrei umfasste den östlichen Teil der Reichsstadt Goslar, den Kaufleute, Handwerker und Ackerbürger bewohnten. Vorgängerbau der heutigen Kirche war eine romanische Basilika aus dem 12. Jahrhundert.

Beim Stadtbrand vom 26. April 1728 brannten das Stephaniviertel und seine Kirche ab. Bald darauf begann der Bau der heutigen Kirche, die 1734 eingeweiht werden konnte. Die Steine stammten von der Ruine des Petersstifts.

Architektur
Den Entwurf der Stephanikirche schuf Johann Daniel Köppel, Schüler und Schwiegersohn von Francesco Mitta. Die Kirche ist eine dreischiffige Hallenkirche mit eingezogenem polygonalem Chor. Die Außenwände sind durch gotisierende Strebepfeiler gegliedert. Den Westabschluss bildet ein schmuckloser querrechteckiger Glockenturm mit Laterne.

Ausstattung
Im Gegensatz zum schlichten Äußeren besitzt St. Stephani eine reiche barocke Ausstattung. Der Altaraufbau stammt von 1767. Er zeigt im Hauptfeld die Kreuzigung Christi, darunter das Letzte Abendmahl. Flankiert wird er von den Figuren Johannes des Täufers und des heiligen Stephanus, bekrönt von einer Dreifaltigkeitsgruppe. Über der Kanzel schwebt ein reich geschnitzter Schalldeckel. Bemerkenswert ist auch ein barockes Bleiglasfenster mit der Taufe Christi.

Weblinks

 Ev.-luth. Propstei Goslar Gemeinden in der Stadt Goslar und den Ortsteilen
 Geschichte und Bauwerk
 Bilddokumentation (Raymond Faure)

Stephani
Kirchengebäude der Evangelisch-lutherischen Landeskirche in Braunschweig
Barockbauwerk in Niedersachsen
Barocke Kirche
Erbaut in den 1730er Jahren
Stephanus-Märtyrer-Kirche
Stephani

St.-Stephani-Kirche (Goslar)


Alepidea, rod trajnica i dvogodišnjeg bilja iz porodice štitarki smješten u tribus Saniculeae. Tridesetak priznatih vrsta rasprostranjeno je preko afričkog kontinenta, od Sudana na jug do Južnoafričke Republike.

Rod je opisan 1808.; tipična je vrsta Alepidea ciliaris D. Delaroche., sinonim za A. capensis

Vrste

 Alepidea acutidens Weim.
 Alepidea amatymbica Eckl. & Zeyh.
 Alepidea angustifolia Schltr. & H.Wolff
 Alepidea attenuata Weim.
 Alepidea calocephala Schltr. & H.Wolff
 Alepidea capensis (P.J.Bergius) R.A.Dyer
 Alepidea cirsiifolia Schltr. & H.Wolff
 Alepidea comosa Dümmer
 Alepidea concinna Dümmer
 Alepidea cordifolia B.-E.van Wyk
 Alepidea delicatula Weim.
 Alepidea duplidens Weim.
 Alepidea galpinii Dümmer
 Alepidea inflexa S.-L.Hutch. & Magee
 Alepidea insculpta Hilliard & B.L.Burtt
 Alepidea jenkinsii R.Pott
 Alepidea longeciliata Schinz ex Dümmer
 Alepidea longipetiolata Schltr. & H.Wolff
 Alepidea macowanii Dümmer
 Alepidea multisecta B.L.Burtt
 Alepidea natalensis J.M.Wood & M.S.Evans
 Alepidea parva Compton
 Alepidea peduncularis Steud. ex A.Rich.
 Alepidea pilifera Weim.
 Alepidea pusilla Weim.
 Alepidea rehmannii Burtt Davy
 Alepidea schlechteri H.Wolff
 Alepidea serrata Eckl. & Zeyh.
 Alepidea setifera N.E.Br.
 Alepidea stellata Weim.
 Alepidea thodei Dümmer
 Alepidea woodii Oliv.
 Alepidea wyliei Dümmer

Izvori

Saniculoideae

Alepidea


Ivo Pękalski (* 3. November 1990 in Lund) ist ein schwedischer Fußballspieler mit polnischen Wurzeln. Der Mittelfeldspieler gewann 2010 mit Malmö FF den schwedischen Meistertitel.

Werdegang
Pękalski begann mit dem Fußballspielen bei Linero IF, wo er bis 2001 spielte. Anschließend schloss er sich der Jugendmannschaft des Lunds BK an, ehe er Anfang 2005 zu Landskrona BoIS wechselte. Im selben Jahr debütierte er in der schwedischen Schülernationalmannschaft, für die er in der Altersstufe U-15 drei Länderspielauftritte absolvierte. Auch in den folgenden Jahren lief er an der Seite der späteren Profispieler Jesper Florén, Astrit Ajdarevic und Jiloan Hamad in der Nachwuchsnationalmannschaft auf, während er sich auf Klubebene für die Männermannschaft empfahl. In der Zweitligaspielzeit 2007 debütierte er im Alter von 16 Jahren für den südschwedischen Klub im Profifußball, wo er auf Anhieb Fuß fasste und bei 22 seiner 26 Ligaeinsätze in der Startformation stand. In den anschließenden Spielzeiten reduzierten sich zwar seine Einsatzzeiten, dennoch hatte er höherklassig Interesse geweckt.

Im Juli 2009 wechselte Pękalski nach 56 Zweitligaspielen zu Malmö FF in die Allsvenskan. Hier spielte er zunächst lediglich in der Jugend- und Reservemannschaft, erst in der Erstligasaison 2010 etablierte er sich in der Profimannschaft. Er avancierte zum Stammspieler und trug mit einem Tor in 24 Spielen zum Gewinn des Meistertitels bei. Verletzungsprobleme in der folgenden Spielzeit bremsten ihn zeitweise aus, dennoch nominierte Nationaltrainer Erik Hamrén ihn neben etlichen weiteren Neulingen und seinen Malmöer Mannschaftskameraden Pontus Jansson, Mathias Ranégie, Jiloan Hamad, Johan Dahlin und Jimmy Durmaz als einen von zahlreichen schwedischen U-21-Nationalspielern für die Auftaktländerspiele der schwedischen Nationalmannschaft im Jahr 2012. Mitte Januar lud ihn Hamrén wieder aus, um ihm nach einer Operation im November mehr Regenerationszeit zu geben, und nominierte für ihn und den ebenfalls nicht mehr berücksichtigten Ranégie die Malmö-FF-Zugänge Simon Thern und Erik Friberg nach. In der folgenden Spielzeit schwankte er zwischen Stammformation und Ersatzbank, am Saisonende hatte er sich erneut als Stammspieler etabliert. Daraufhin rückte er erneut in den Fokus von Hamrén, beim King's Cup Anfang 2013 trug er in beiden Spielen zum Titelgewinn bei. Die anschließende Spielzeit war von Verletzungen überschattet, lediglich ein Einsatz stand beim erneuten Meisterschaftsgewinn des Klubs für ihn zu Buche.

Mit der Rehabilitierung bei Malmö war Pękalski unzufrieden, so dass er sich einerseits selber organisierte und andererseits sich zum Saisonende vom Klub – der ihn halten wollte – aufgrund seines auslaufenden Vertrages verabschiedete. Ende November 2013 verkündete der Göteborger Klub BK Häcken die Verpflichtung des Mittelfeldspielers.

Weblinks
 Ivo Pękalski in der Datenbank von svenskfotboll.se
 Ivo Pękalski auf der Vereinsseite von Malmö FF

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Schweden)
Fußballspieler (Malmö FF)
Fußballspieler (BK Häcken)
Fußballspieler (Halmstads BK)
Fußballspieler (Landskrona BoIS)
Fußballspieler (Oxford United)
Schwede
Pole
Geboren 1990
Mann

Ivo Pękalski


(4 Mayıs 1914 - 7 Ocak 1993), Japon araştırmacı ve yazar.

Tokyo Keio Üniversitesi Institute of Cultural and Linguistic Studies'de (Kültür ve Linguistik araştırmalar Enstitüsünde), Tahran'da Imperial Iranian Academy of Philosophy'de (Tahran Emperyal Felsefe Akademisinde), ve Montreal McGill Üniversitesinde öğretim üyeliği yaptı.

Tasavvuf, Advaita Vedanta, Mahayana Budizmi (özellikle Zen) ve felsefi Taoizm konularında önde gelen otoritelerden biri kabul edilen ve otuzdan fazla dil bilen Izutsu, İran, Hindistan, Kuzey Amerika ve Asya'da ilgilendiği alanlarda çok sayıda araştırma yapmıştır.

Türkçeye çevirilen kitapları
 İslam'da Varlık Düşüncesi
 İslam Düşüncesinde İman Kavramı
 Kur'ân'da Allah ve İnsan
 İbn Arabî'nin Fusûs'undaki Anahtar-Kavramlar
 Tao-culuk'daki Anahtar Kavramlar
 Kur'an'da Dini ve Ahlâki Kavramlar

İngilizce kitapları
 Sufism and Taoism : A Comparative Study of Key Philosophical Concepts
 Creation and the Timeless Order of Things : Essays in Islamic Mystical Philosophy
 Toward a Philosophy of Zen Buddhism
 Ethico-Religious Concepts in the Quran
 The Interior and Exterior in Zen Buddhism
 Concept of Belief in Islamic Theology

Makaleler
 mor'a doğru-Izutsu: İnsanın deruni dönüşümü
 mor'a doğru-Izutsu: Nefsini bilen rabbini bilir

1914 doğumlular
1993 yılında ölenler
Japon filozoflar
20. yüzyıl Japon yazarları

Toshihiko Izutsu


Dalrjúpa (fræðiheiti: Lagopus lagopus) er lítill fugl af orraætt, um 35–44 cm að lengd. Dalrjúpan er staðfugl og verpir á heimskautasvæðum og norðlægum slóðum í Evrasíu, Norður-Ameríku neðan við trjálínu. Er hún að mestu eins og fjallarjúpa hvað varðar hegðun og fæðu. Er dalrjúpa um þriðjungi stærri en fjallarjúpa.

Undirtegundir
Nítján undirtegundir hafa verið viðurkenndar, með mismiklum ágreiningi þó. Munar litlu á útliti flestra, þó að L. l. scoticus sé tiltölulega sérstæð og sé jafnvel á stundum talin sjálfstæð tegund.is rather distinct. Aðgreiningin getur verið erfið því að fuglarnir skifta um búning nokkrum sinnum á ári:

 hibernicus (Latham, 1787) - Írland
 scotica (Latham, 1787) - Bretland
 variegatus Salomonsen, 1936 - Þrándheimur, Noregi
 lagopus (Linnaeus, 1758) - Skandinavía, Finnland og Norður-Evrópuhluti Rússlands
 rossicus Serebrovsky, 1926 - Eystrasaltslöndin og mið Rússland
 birulai Serebrovsky, 1926 - Novaya Sibir
 koreni Thayer & Bangs, 1914 - Síbería
 maior Lorenz, 1904 - Suðaustur Rússland, Norður Kazakhstan og Suðvestur-Síbería
 brevirostris Hesse, 1912 - Altaifjöll og Sayan-fjöll
 kozlowae Portenko, 1931 - Vestur-Mongólía
 sserebrowsky Domaniewski, 1933 - Austur-Síbería
 kamtschatkensis Momiyama, 1928 - Kamsjatka og Kúrileyjar
 okadai Momiyama, 1928 - Sakalineyja
 muriei Gabrielson & Lincoln, 1959 - Aljútaeyjar og Kódíak-eyjar
 alexandrae Grinnell, 1909 - Alaska og Breska Kólumbía
 alascensis Swarth, 1926 - Alaska
 leucopterus Taverner, 1932 - Heimskautaeyjar Norður-Kanada
 albus (Gmelin, 1789) - Norður-Kanada
 ungavus Riley, 1911 - Norður Quebec og Norður Labrador
 alleni Stejneger, 1884 - Nýfundanland

Dalrjúpa myndar einnig oft blendinga með skyldum tegundium;  orra (Lyrurus tetrix), jarpa (Tetrastes bonasia) og einstöku sinnum með síberíuþiður (Tetrao urogallus), Falcipennis canadensis (ekkert íslenskt nafn) og fjallarjúpu (Lagopus muta).

Tilvísanir

Heimildir
 Dalrjúpa (Sarpur)

Orraætt

Dalrjúpa


Romanzo d'appendìce (Italian for feuilleton) was a popular genre in literature, which originated in England and France, in the second half of the 19th and the beginning of the 20th.

This literary genre is characterised by the existence of many and often recurring characters, and by many cliffhangers at the end of a chapter, to ensure sales of the next episode. This is a clear case of form influencing content: these novels were published in episodes in newspapers and could in a certain sense be compared to modern soap opera. Ponson du Terrail, Eugene Sue, Maurice Leblanc, Gustave Le Rouge and Michel Zévaco were among the numerous authors which contributed to the genre.

Feuilleton is used in current language to indicate a quite improbable story.

Literary genres

Romanzo d'appendice


جايسن كورتِس نْيوسْتِد  عازف غيتار بايس أمريكي ولد يوم 4 مارس 1963 في باتل كريك في ميشيغان. اشتهر بعزفه ضمن فرقة الهيفي ميتال ميتاليكا التي انضم إليها منذ سنة 1986 بعد وفاة كليف بورتون حتى انفصاله عنها سنة 2001. واصل جايسن العمل على مشروعه إيكوبراين، وعزف إلى جانب أوزّي أوزبرن، وانضمّ إلى فرقة كنديّة تدعى فويفود. كما أسّس استوديو تسجيل وشركة إنتاج موسيقي اسمها تشوبهاوس ريكوردز. يستعمل نيوستد جايسونيك اسمًا مستعارًا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من باتل كريك (ميشيغان)
أشخاص من منطقة خليج سان فرانسيسكو
عازفو غيتار باس ذكور أمريكيون
عازفو قيثارة أمريكيون
عازفو قيثارة أمريكيون في القرن 20
عازفو قيثارة من ميشيغان
عازفو قيثارة هيفي ميتال أمريكيون
عازفو وعازفات قيثارة أمريكيون
عازفون على عدة آلات أمريكيون
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
مغنو ميتال أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون من ميشيغان
مواليد 1963
مواليد في باتل كريك (ميشيغان)

جايسن نيوستد


Alfredo Cospito (nascido em 1967) é um anarquista italiano. Ele foi condenado a 10 anos de prisão por um atentado contra o presidente da empresa de energia nuclear italiana Ansaldo Nucleare em 2012 e, posteriormente, à prisão perpétua sem liberdade condicional por bombardear um quartel dos Carabinieri . Em 2022, Cospito foi colocado no regime prisional 41-bis, que envolve confinamento solitário por 22 horas todos os dias. Em protesto, ele iniciou uma greve de fome contínua em outubro de 2022, e houve manifestações internacionalmente em apoio. Em fevereiro, a Suprema Corte de Cassação italiana rejeitou o recurso do advogado de Cospito contra sua colocação no sistema 41-bis.

Em junho de 2023 Tribunal Penal de Turim anulou a condenação a prisão perpétua, comutando-a por 23 anos de prisão.

Biografia
Cospito nasceu em Pescara em 1967. Ele se recusou a continuar o serviço militar após ser recrutado aos vinte anos e foi condenado por deserção, então perdoado por Francesco Cossiga, presidente da Itália, após fazer greve de fome por um mês. No início da década de 1990, esteve envolvido em ações de ocupação em Bolonha, Pescara e Lago Maggiore, sendo preso pela tentativa de fazer um centro social autogerido em uma fábrica abandonada em Pescara. Ele se mudou para Torino e conheceu sua esposa; juntos, eles administravam uma loja de tatuagens. Ele é um anarquista.

Atentado contra Adinolfi
Em 7 de maio de 2012, Cospito e seu cúmplice, Nicola Gai, foram de moto até a casa de Roberto Adinolfi, executivo da empresa de energia nuclear italiana Ansaldo Nucleare . A dupla atirou três vezes na perna de Adinolfi, fraturando seu joelho, ecoando uma tática usada anteriormente pelas Brigadas Vermelhas. Uma carta enviada ao jornal Corriere della Sera assumiu a responsabilidade pelo tiroteio em nome do Núcleo Olga da Federação Anarquista Informal (em italiano: Federazione Anarchica Informale, FAI). Nas primeiras horas da manhã de 14 de setembro de 2012, Cospito foi preso com Gai em Torino. Ele foi considerado culpado e condenado a dez anos e oito meses. Nicola Gai foi liberto em 2020.

Tentativa de bombardeio à academia dos Carabinieri

Enquanto cumpria sua sentença, Cospito recebeu uma pena adicional de 20 anos pelo atentado a bomba em 2006 contra um quartel de cadetes Carabinieri perto de Turim. Sua parceira Anna Beniamino também foi condenada, recebendo uma sentença de 16 anos e meio. O bombardeio foi planejado com uma técnica de armadilha, com dois artefatos explosivos: um menor para atrair cadetes, e um segundo com um potencial muito maior (500 gramas de pólvora negra, juntamente com parafusos, parafusos e pedras ) programado para explodir 15 minutos depois, para matá-los. O tribunal concluiu que apenas por acaso as duas explosões não resultaram em vítimas.

A Suprema Corte de Cassação mudou a sentença para "massacre político", elevando-a de 20 anos de prisão para prisão perpétua sem liberdade condicional porque, embora ninguém tenha sido morto no ataque, a bomba poderia ferir pessoas. A FAI declarou que foi um ataque contra "a infame República Italiana e o igualmente infame aniversário dos Carabinieri. Atingimos a escola Carabinieri de Fossano para fazê-los entender desde cedo a admiração que sua carreira militar criminosa provoca em nós, os explorados."

41-bis e greve de fome
Cospito foi transferido para o restritivo regime prisional 41-bis na prisão Bancali em Sassari por ordem da então Ministra da Justiça Marta Cartabia em maio de 2022. Este regime foi criado para impedir que os chefes da máfia se comunicassem com suas organizações, e mais tarde foi ampliado para incluir "associações mafiosas, criminosas, terroristas ou subversivas"; envolve confinamento solitário por 22 horas todos os dias, com visitas limitadas a uma hora por mês. O acesso aos programas de reabilitação é severamente limitado, tanto quanto necessário para impedir a comunicação com a organização criminosa à qual o preso pertence. Cospito comentou "Além da prisão perpétua, visto que da prisão continuei a escrever e colaborar com a imprensa anarquista, decidiram calar minha boca para sempre com o 41-bis".

Em 20 de outubro de 2022, Cospito iniciou uma greve de fome contra as condições do regime de 41 bis, perdendo quase 50 kg em 9 de fevereiro. Mais de 200 advogados criminais e juristas assinaram uma petição condenando o tratamento judicial de Cospito. Em protesto, grupos anarquistas realizaram manifestações em Bolonha, Turim e Roma. Um grupo anarquista grego chamado Revenge Cell Carlo Giuliani bombardeou o carro de um diplomata. Também houve ataques a escritórios diplomáticos italianos na Argentina, Bolívia, Alemanha, Grécia, Portugal, Espanha e Suíça. Em resposta, o chanceler italiano, Antonio Tajani, afirmou que uma rede anarquista internacional estava realizando um "ataque contra a Itália, contra as instituições italianas", enquanto o ministro do Interior, Matteo Piantedosi, repetiu a necessidade do regime 41-bis. Beniamino, encarcerado na prisão de Rebibbia, em Roma, iniciou uma greve de fome em solidariedade a Cospito e parou após 37 dias, dizendo que o foco deveria estar nele.

Um escândalo político se desenvolveu quando Giovanni Donzelli, coordenador do partido governista Irmãos da Itália, anunciou na Câmara dos Deputados que Cospito estava sendo manipulado por mafiosos encarcerados e criticou membros do Partido Democrata por se encontrarem com ele. Donzelli havia vazado ilegalmente um vídeo de Cospito na prisão. O Partido Democrata pediu a renúncia de ambos, e Giorgia Meloni ( primeira-ministra e líder dos Irmãos da Itália) pediu calma. O tribunal de vigilância em Roma rejeitou o recurso de Cospito contra suas condições de prisão e a Anistia Internacional fez um apelo em nome dos direitos humanos de Cospito. A Suprema Corte de Cassação marcou uma data para ouvir seu recurso contra o regime 41-bis em 20 de abril de 2023, depois adiou para 24 de fevereiro, quando o médico e o advogado de Cospito observaram que ele estaria morto em abril. No final de janeiro, Cospito foi transferido da Sardenha para a Prisão Opera, em Milão, devido à deterioração de sua saúde. Em fevereiro, o ministro da Justiça, Carlo Nordio, disse que recusou o recurso do advogado de Cospito. O Tribunal de Cassação rejeitou o recurso de Cospito contra a imposição do 41-bis. O Comitê Nacional de Bioética disse que continuaria a considerar se Cospito poderia recusar o tratamento. Depois que seu recurso foi rejeitado, Cospito foi devolvido do hospital San Paolo para a UTI da prisão Opera, onde declarou sua intenção de parar de tomar suplementos alimentares. Durante um anúncio dos advogados de Cospito de que planejavam apelar ao Tribunal Europeu de Direitos Humanos, eles publicaram uma carta de Cospito na qual ele proclamava sua disposição de morrer para "deixar o mundo saber o que o 41 bis realmente é".

Ligações externas

 Escritos de Alfredo Cospito na Biblioteca Anarquista anglofona

Anarquistas insurrecionários
Anarquistas da Itália
Pessoas vivas
Nascidos em 1967
!Artigos a precisar de revisão editorial
Criminosos da Itália
Ilegalismo

Alfredo Cospito


ساتورن 1ب هو النسخة المطورة من صاروخ الإطلاق ساتورن 1، ويتميز هذه الطراز بقوة دفع أكبر للمرحلة الثانية (أس 4 بي) مما جعلها قادرة على دفع مركبة القيادة ووحدة الخدمة في مدار حول الأرض. وهذه الخاصية جعلت ساتورن 1ب جزءًا رئيسيًّا في اختبارات برنامج أبولو، في حين كان يستخدم ساتورن 5 الكبير لإرسال مركبة أبولو الفضائية إلى القمر. واستخدم ساتورن 1ب في مهام سكاي لاب ومشروع أبولو-سويوز التجريبي.

وبمشاركة مرحلة S-IVB العليا بين الصاروخين، أصبح للصاروخين، ساتورن 1 بي وساتورن 5، منصة ارتباط مشتركة مع مركبة أبولو الفضائية. وكان الاختلاف الوحيد في هذه المرحلة بين الصاروخين أنها كانت تُطلق جزءًا فقط من مادتها الدافعة، في حالة الصاروخ 5، للوصول إلى المدار الأرضي؛ حتى يتمكن الصاروخ من إعادة تشغيل محركات المرحلة  مرةً أخرى لإدخال المركبة في المدار الانتقالي القمري. وكان الصاروخ ساتورن 1 بي يستخدم المادة الدافعة بالمرحلة S-IVB بالكامل للوصول إلى المدار الأرضي.

أطلق الصاروخ ساتورن 1 بي رحلتين غير مأهولتين لوحدة القيادة والخدمة إلى ارتفاع 162 كيلومترًا، ورحلةً مداريةً غير مأهولة لمركبة أبولو القمرية، بالإضافة إلى أول رحلة مدارية مأهولة لوحدة القيادة والخدمة، والتي خُططت في البداية أن تكون أبولو 1؛ ولكنها أُطلقت لاحقًا في مهمة أبولو 7. أطلق هذا الصاروخ أيضًا رحلةً مداريةً، وهي إيه إس 203، وكانت رحلةً دون حمولة لضمان وجود كمية متبقية من وقود الهيدروجين السائل في خزانات الصاروخ. دعمت هذه المهمة كفاءة تصميم الطراز القابل لإعادة التشغيل من المرحلة S-IVB، وهو الطراز المستخدم في الصاروخ ساتورن 5، وذلك من خلال مراقبة سلوك الهيدروجين السائل في ظروف انعدام الوزن.

في عام 1973، أي بعد عام من انتهاء برنامج أبولو للهبوط على القمر، أطلق الصاروخ ساتورن 1 بي ثلاث بعثات مأهولة لوحدة القيادة والخدمة لأبولو إلى محطة سكاي لاب الفضائية. وفي عام 1975، أُطلق الصاروخ ساتورن 1 بي/أبولو للمرة الأخيرة حاملًا الجزء الخاص بمركبة أبولو من مشروع أبولو-سويوز التجريبي (ASTP). جُمعت نسخة احتياطية من الصاروخ ساتورن  1بي مع وحدة القيادة والخدمة لأبولو لتكون جاهزةً لإطلاقها في مهمة إنقاذ إلى محطة سكاي لاب عند الحاجة، ولكنها لم تُستخدم مطلقًا.

قررت ناسا تخريد صواريخ ساتورن 1 بي المتبقية في مخزونها، بعد مهمة مشروع أبولو-سويوز التجريبي؛ بسبب عدم حاجتها لهذه الصواريخ بعد اعتمادها على عائلة صواريخ تيتان 3 في إطلاق الحمولات الثقيلة، والتي كانت تتميز بتكلفة أقل مع تعدد جوانب استخداماتها، بالإضافة أيضًا إلى اعتماد الوكالة على المكوك الفضائي.

مواصفات

اقرأ أيضا
 ساتورن 5
 صاروخ بروتون
 أبولو 8
 أبولو 11
 أبولو 13
 أبولو 17
 نيل أرمسترونج
 بز ألدرن

وصلات خارجية
 Gunters Space Page – Ausführliche Seite zu fast allen existierenden Transportraketen
 Ausführliche Seite zu den Saturn-Raketen

مراجع

أبولو 7
برنامج أبولو
رحلات الفضاء في 1966
رحلات الفضاء في 1968
رحلات الفضاء في 1973
رحلات الفضاء في 1975
صواريخ
مركبات اخترعت في 1966

ساتورن IB


6275 Kiryu este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6275 Kiryu este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Oizumi de Takao Kobayashi. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,90 ua, o excentricitate de 0,01 și o înclinație de 2,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

6275 Kiryu


Boris Podolskij (; født 29. juni 1896, død 28. november 1966) var en amerikansk fysiker af russisk-jødisk afstamning, der blev kendt for sit arbejde med Albert Einstein og Nathan Rosen om EPR-paradokset.

Flere år efter Podolskijs død, blev det afsløret, at han arbejdede for Sovjetunionen, hvor til han leverede videnskabeligt materiale.

Referencer

Fysikere fra USA
Spioner for Sovjetunionen

Boris Podolskij


Der Leberbraune Milchling oder Späte Milchling (Lactarius hepaticus) ist eine Pilzart aus der Familie der Täublingsverwandten (Russulaceae). Es ist ein mittelgroßer Milchling, dessen Milch sich gelb verfärbt. Er hat einen leber- bis orangebraunen Hut und cremeockerfarbene Lamellen. Der in West- und Mitteleuropa zerstreut verbreitete bis ziemlich häufige Milchling kommt in Nadelwäldern vor und wächst meist bei Kiefern. Die Fruchtkörper erscheinen oft erst spät im Jahr. Der Milchling ist kein Speisepilz.

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Der Hut ist 3–6 cm breit, anfangs flach gewölbt, später ausgebreitet und in der Mitte mehr oder weniger niedergedrückt. Oft hat der Milchling einen kleinen Buckel. Die Hutoberfläche ist glatt, hygrophan und bei Feuchtigkeit fettig glänzend und satt rot- bis kastanienbraun, meist aber arttypisch stumpf leberbraun gefärbt. Gelegentlich kann das Braun einen olivfarbenen Beiton haben. Bei Trockenheit kann der Hut stark ausblassen und ist dann hell ockerbraun gefärbt. Der Rand ist glatt bis schwach gerieft oder gefurcht.

Die nicht oder nur wenig gegabelten Lamellen sind jung cremeweißlich, dann ockerlich und im Alter mehr oder weniger rostbraunfleckig. Sie sind breit angewachsen oder laufen etwas am Stiel herab. Die Schneiden sind glatt und das Sporenpulver ist cremefarben.

Der zylindrische und meist volle Stiel ist 3–7 cm lang und 0,5–1 cm breit. Die Oberfläche ist glatt, stellenweise auch schwach längsaderig und ähnlich wie der Hut gefärbt, doch ist die Basis oft dunkler und wird zur Spitze hin heller. Bei jungen Fruchtkörpern ist der Stiel auf ganzer Länge bereift.

Die Milch ist weiß und verfärbt sich innerhalb von 1–2 Minuten auf einem Papiertaschentuch schwefelgelb. Sie schmeckt bitter und scharf. Auch das blass creme- bis hell ockerfarbene Fleisch schmeckt scharf und kann sich im Schnitt stellenweise schwefelgelb verfärben. Der Geruch ist schwach und uncharakteristisch.

Mikroskopische Merkmale
Die rundlichen bis elliptischen Sporen sind durchschnittlich 7,8–8,4 µm lang und 6,4–6,9 µm breit. Der Q-Wert (Quotient aus Sporenlänge und -breite) ist 1,1–1,3. Das Sporenornament ist 0,5–1 µm hoch und besteht aus wenigen Warzen und kurzen gratigen Rippen, die durch feinere Linien fast vollständig netzartig verbunden sind. Der Hilarfleck ist mehr oder weniger inamyloid. Die meist viersporigen Basidien sind keulig bis bauchig und messen 35–50 × 9–12 µm.

Die mehr oder weniger zylindrischen bis schmal spindelförmigen Pleuromakrozystiden sind ziemlich häufig bis zahlreich und messen 40–80 (–95) × 5–10 µm. Ihr oberes Ende ist meist spitz. Die Lamellenschneiden sind mehr oder weniger steril und mit zahlreichen, mehr oder weniger zylindrischen oder spindelig bis pfriemförmigen Cheilomakrozystiden besetzt, die 20–50 µm lang und 4–6,5 µm breit sind. Ihr Ende ist spitz oder mucronat, das heißt, es trägt eine kurze, aufgesetzte Spitze.

Die Huthaut (Pileipellis) ist ein Oedotrichoderm oder Trichoderm, das aus unregelmäßig verflochtenen, 3–11 µm breiten Hyphen besteht. Die Hyphen-Endzellen sind mehr oder weniger zylindrisch und 10–45 µm lang und 3,5–6,5 µm breit. Die Hyphen in der Subcutis sind 8–12 µm breit und aufgeblasen.

Artabgrenzung
Die Art ist in mancher Hinsicht dem Braunroten Milchling (Lactarius badiosanguineus) oder dem Torfmoos-Milchling (Lactarius sphagneti) sehr ähnlich, die aber beide an völlig anderen Standorten vorkommen. Im Unterschied zu diesen Milchlingen hat der Lederbraune Milchling eher stumpfe Hutfarben und seine anfangs weiße Milch gilbt außerdem deutlich. Unter dem Mikroskop ist die Art anhand der kürzeren Hyphenendzellen und der deutlich netzförmig und nicht gratig-zebrastreifigen Sporen zu erkennen, die für den Braunroten Milchling typisch sind. Der Torfmoos-Milchling unterscheidet sich durch die auffallend hellere, gelbliche Hutrandzone und die gelatinisierte Huthaut.

Ökologie
Der Leberbraune Milchling ist ein Mykorrhizapilz, der vorwiegend mit Kiefern eine Symbiose eingeht. Gelegentlich können auch Fichten und möglicherweise auch Douglasien als Wirt dienen. Der Milchling kommt in erster Linie in verschiedenen Kiefernwald-Gesellschaften und Kiefernforsten vor, wächst aber auch in Eichenwäldern unter eingestreuten Kiefern und in Parks. Man findet ihn vorwiegend auf basen- und nährstoffarmen, sauren, rohhumusreichen oder von dicken Nadelstreuauflagen bedeckten Böden. Diese sind meist mehr oder weniger grundwasserfern und sandig bis anlehmig. Die Fruchtkörper erscheinen meist gesellig und recht spät im Jahr zwischen Ende September und Anfang November.

Verbreitung

Der Leberbraune Milchling ist in Nordasien (Ostsibirien), Nordamerika (USA), Nordafrika (Marokko) und Europa verbreitet. Es ist eine temperate bis subozeanische Art. Man findet den Milchling daher sehr häufig in Westeuropa, besonders in Frankreich und den Beneluxstaaten. In Großbritannien ist er im Süden häufiger und wird nach Norden bis zu den Hebriden seltener. In Mitteleuropa und den Baltischen Staaten ist der Milchling recht zerstreut verbreitet und fehlt in fast ganz Nordeuropa. In Südschweden und -norwegen findet man ihn selten, in Finnland fehlt er ganz.

In Deutschland ist der Milchling recht zerstreut verbreitet, kann aber lokal recht häufig sein. Er kommt zwar in allen Bundesländern vor, ist aber im Süden und Osten deutlich seltener. In Sachsen gilt er als gefährdet in Mecklenburg-Vorpommern ist er gar vom Aussterben bedroht. In Bayern steht der Milchling auf der Vorwarnliste. Auch in der Schweiz ist der Milchling verbreitet, aber nicht häufig.

Systematik
Der Leberbraune Milchling wurde 1905 durch Plowright erstmals als L. hepatikus beschrieben. Das Artattribut (Epitheton) "hepaticus" bedeutet leberfarben und bezieht sich auf die Hutfarbe.

Infragenerische Systematik
Bon stellt den Milchling in seine Sektion Tabidi. Die Vertreter der Sektion haben glatte Hüte und eine sich an der Luft gelb verfärbende Milch. M. Basso stellt ihn in die Untersektion Lacunari, die ihrerseits in der Sektion Russulares steht, bei Heilmann-Clausen et al. steht er direkt in der Sektion Russulares.

Bedeutung
Der bitter und scharf schmeckende Leberbraune Milchling ist nicht essbar.

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Milchlinge
Ungenießbarer Pilz

Leberbrauner Milchling


Olsztyn (anteriormente, Olsztyn Jurajski) é um município no sul da Polônia. Pertence à voivodia da Silésia, no condado de Częstochowa. É a sede da comuna urbano-rural de Olsztyn, aproximadamente 15 km a sudeste de Częstochowa.

Estende-se por uma área de 34,29 km², com 2 541 habitantes, segundo o censo de 31 de dezembro de 2021, com uma densidade populacional de 67,97 hab./km².

A trilha dos Ninhos das Águias percorre a cidade. Com vista para a cidade, há uma colina com as ruínas de um castelo do século XIII. Olsztyn teve direitos de cidade entre 1488 e 1870, reconquistando-os em 2022.

Ligações externas

Municípios da Polónia
Cidades da Silésia (voivodia)

Olsztyn (Częstochowa)


Kasakhstan deltog ved vinter-PL 2018 i Pyeongchang, Sydkorea i perioden 9.-18. marts 2018.

Landet deltog med seks atleter, hvoraf de fem var mænd og den sidste var en kvinde.

Medaljer

Referencer

2018
Lande ved vinter-PL 2018

Kasakhstan ved vinter-PL 2018


Joy FM,  merkezi İstanbul'da olan bir radyo kanalıdır. Şimdiki frekansı 100.6'dır. 1993 yılında yayın hayatına başlamıştır.

Joy FM, Star Medya Grubu tarafından kurulmuştur. İlk frekansı 100.5 olan Joy FM uzun yıllar 100.5 frekansından yayınlarını sürdürmüştür. 4 Şubat 2007'de RTÜK'ün yaptığı frekans düzenlemesinden sonra 100.6 frekansından yayına devam ediyor. TMSF'nin Uzan ailesinin mallarına el koymasının ardından bir süre resmî kurumların denetiminde yayınlarını sürdürmüştür.
Joy FM Türkiye'nin ilk yabancı slow müzik radyosudur ancak, yayın hayatına artık farklı bir anlayışla devam etmektedir. Eskiden olduğu gibi sadece slow müziklere ve aşk şarkılarına değil, diğer radyo istasyonlarına alternatif olabilecek nitelikte müzikler çalan değişik bir müzik politikasıyla yoluna devam etmektedir.

Günümüzde 100.6 frekansından İstanbul ve çevresinde, 106.5 frekansından Ankara'da, 97.7 frekansından da İzmir'den dinlenebiliyor.

Joy FM, önce Kanadalı basın-yayın kuruluşu Canwest'e satıldı. Canwest'in Türkiye pazarından çekilmesinin ardından radyo yayın hayatına Karnaval Media Group bünyesinde devam etmektedir.

Programcılar
 DJ Barthez İle "Easy Drive Home"
 Melis Deniz Yolcu İle "Easy Work Day"
 Yonca Baygın ile "Easy Wake Up"

Eski DJ'ler
 Deniz
 Berna Kaytaz

 Alper Çobanoğlu
 Gülşah
 Ümit
 Cüneyt
 Barbaros
 Nilay Aktaş
 Tolga
 Güray Hekim
 İlkim Hiçler
 Didem
 Fikret
 Aktolga
 Yücel Bulut
 Sude
 Eda
 Esra
 Dilek
 Serkan
 Ekim Baykara
 Levent Erim

Dış bağlantılar

Türkiye radyo kanalları
1993'te kurulan radyo kanalları

Joy FM


ෆින්ලන්තයේ  නිදහස් දිනය (, ) යනු,  රුසියානු ජනරජය වෙතින්, ෆින්ලන්තයේ නිදහස ප්‍රකාශයට පත්කිරීම සැමරීමට, දෙසැම්බර් 6 දින පැවැත්වෙන ජාතික රජයේ නිවාඩු දිනයකි . ෆින්ලන්තයේ නිදහස් ව්‍යාපාරය ඇරඹුනේ, පළමුවන ලෝක යුද්ධයෙහි පරාජයන් නිසා ඇතිවුනු කැළඹීම් හේතුවෙන් වූ, රුසියාවේ විප්ලව වලින් අනතුරුවය. මෙය විසින්, රුසියාවෙන් වෙන්වීමට ෆින්ලන්තයට අවස්ථාවක් උදාවිය. ෆින්ලන්තයේ පාලන බලය කවුරුන් වෙත තිබිය යුතුදැයි යන්න පිළිබඳව, සමාජවාදී-නොවන්නන් සහ සමාජ-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන් අතර අසම්මුතීන් කිහිපයකට පසුව,  පේර් ඒවින් ස්වින්හූවුඩ් නායකත්වය දැරූ ෆින්ලන්තයේ සෙනෙට් මණ්ඩලය විසින්,  අවසානයේදී, 1917 දෙසැම්බර් 4 වන දිනදී නිදහස ප්‍රකාශයට පත් කිරීමේ ලියැවිල්ල ලබා දුන් අතර, දින දෙකකට පසුව පාර්ලිමේන්තුව විසින් එය අපරානුමත කරන ලදි.

නිදහස් දිනය උත්සවශ්‍රීයෙන් සැමරීම පළමුවෙන් සිදු කෙරුණේ 1917 වසරෙහිදීය. කෙසේවෙතත්, නිදහසෙහි පළමු වසර කිහිපය තුලදී, ෆින්ලන්තයේ සමහරක් පළාත් වල පමණක් සුළුතර නිවාඩු දිනයක්වූ දෙසැම්බර් 6 දිනයට අඩු අවධානයක් හිමි වූයේ,  ෆින්ලන්ත සිවිල් යුද්ධයෙහි ජයග්‍රහණයට පත් වයිට්වරුන්ගේ උත්සව දිනය වූ මැයි 16 දිනයට වැඩි ප්‍රමුඛත්වයක් දෙමිනි.

නිදහස් දිනයන්

නිදහස් දිනය (ෆින්ලන්තය)


Jinan borg (einnig nefnd Tsinan) (kínverska: 济南; rómönskun: Jǐnán) er höfuðborg Shandong héraðs í austurhluta  Alþýðulýðveldisins Kína. Borgin er á landsvæði sem hefur gegnt mikilvægu hlutverki allt frá upphafi siðmenningar í Kína og hefur þróast í að verða stór stjórnsýslu-, efnahags- og samgöngumiðstöð. Jinan liggur við norðanverðar fjallsrætur Massifjallsins, rétt sunnan Gulafljóts sem skapar helstu samgönguleiðina meðfram norðurhlið Shandong-hæða.

Nafn Jinan borgar þýðir "Suður af ánni Ji" er það var á í norðaustur Shandong . Sú á hvarf í miklum flóðum Gulafljóts árið1852, þegar fljótið færðist til frá neðanverðum Shandong skaga til norðurs, og rann inn í árfarveg Ji.

Það landsvæði sem borgin er byggð á nýtur náttúrulegra uppspretta og byggðist snemma. Á 8. öld f.Kr. var þar borgin Lixia, sem var borg Qi-ríkis, sem blómstraði á tíma Zhou-veldisins (1046–256 f.Kr.).

Árið 2020 þegar síðasta manntal var gert í Kína, var íbúafjöldi borgarkjarna Jinan 5.648.162 en íbúafjöldi undir lögsögu borgarinnar var 9.202.432.

Saga

Jinan var mikilvæg miðstöð stjórnsýslu en undir ýmsum nöfnum. Að auki gegndi hún mikilvægu trúarlegu hlutverki enda nálægt Tai-fjalli, í suðri, sem hefur lengi verið talið eitt heilagasta fjall Kína. Frá 4. til 7. öld voru mörg búddahof reist í hellum á hæðunum suður af Jinan. Á valdatíma Sui-veldisins (581–618) og Tangveldisins (618–907) var Jinan áfram mikilvæg borg, undir Qi héraðs og yfirstjórnar Jinan. Árið 1116 varð fékk Jinan stöðu æðsta héraðs, sem það hélt allt til ársins 1911. Þegar Mingveldið (1368–1644) kom á fót Shandong héraði, varð Jinan að höfuðborg þess. Árið 1911 varð það aftur sýslu en árið 1929 var það aftur gert að sveitarfélagi.

Hagur Jinan jóks verulega eftir árið 1852 þegar Gulafljót færðist til í árfarveg Ji, rétt norður af borginni. Skóp þetta tengingu fyrir minni báta, við "Mikla skurð" sem var manngerð skipgeng vatnaleið, og vatnaleiðir í norðurhluta Shandong og suðurhluta Hebei héraða. Xiaoqing-áin, sem rennur frá Jinan til sjávar suður af Gula fljóti, var einnig leið fyrir minni báta. Árið 1904 jókst mikilvægi Jinan enn sem flutningamiðstöðvar þegar járnbraut byggð frá Qingdao borg í austur Shandong sem opnaði borgina fyrir utanríkisviðskipti. Árið 1912 kom einnig norður-suður járnbrautinni frá Tianjin til Pukou með mótum í Jinan. Borgin varð fljótt mikil verslunar- og söfnunarstöð fyrir auðug landbúnaðarsvæðið fyrir norðan og markaður var öflugur fyrir bómull, korn, jarðhnetur og tóbak. Í Jinan byggist upp textílframleiðsla, mjölverksmiðjur, olíupressur og pappír, sement og varð borgin með næststærsta iðnaðarmiðstöð Shandong héraðs á eftir Qingdao.

Þegar áhrif Japana jukust í Shandong eftir fyrri heimsstyrjöldina var komið á fót japanskri nýlendu í Jinan. Borgin varð hluti af átakasvæði á millli Japana og lýðveldishers þjóðernissinna. Hún varð svo hernumin af Japönum frá 1937 til 1945. Borgin var síðan tekin yfir af hersveitum kínverskra kommúnista árið 1948.

Eftir að friður komst á þróaðist Jinan borg enn frekar sem mikilvæg stjórnsýslu- og iðnaðarmiðstöð. Seint á fimmta áratug síðustu aldar varð Jinan miðstöð fyrir járn- og stáliðnaður sem og efnaiðnað. Textíliðnaður og vélsmíðaiðnaður byggist einnig upp. Snemma á áttunda áratug síðustu aldar var Jinan orðin ein helsta miðstöð bílaiðnaðar Kína. Þar voru einnig flutningabílar og jarðvinnuvélar.

Jinan er í dag miðpunktur menningar, mennta og vísinda Shandong héraðs. Þar eru öflugir landbúnaðar-, læknis- og verkfræðiskólar og nokkrir háskólar. Meðal mikilvægra háskóla eru Shandong háskólinn (1901) sem talinn er einn virtari háskóla Kína.

Tenglar

 Kínversk vefsíða borgarstjórnar Jinan. Inniheldur ýmsar upplýsingar t.d. fréttir, skipulag.
 Ensk vefsíða um áhugaverða ferðamannastaði í Jinan.
 Ensk vefsíða Encyclopaedia Britannica um Jinan borg.

Heimildir

Tilvísanir

Borgir í Kína

Jinan


Petru Farago () este un deputat român, ales în 2016.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1977
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Deputați români 2008-2012
Deputați români 2020-2024
Membri ai Uniunii Democrate Maghiare din România
Arădeni
Ingineri români

Petru Farago


İbn Rüşd (; Künyesi Ebū'l-Velīd Muḥammed ibn Aḥmed ibn Muḥammed ibn Rüşd ابوالوليد محمد بن احمد بن محمد بن رشد; Latince: Averroes, 14 Nisan 1126, Kurtuba, Endülüs - 10 Aralık 1198, Marakeş, Fas), Endülüslü-Arap felsefeci, hekim, fıkıhçı, matematikçi ve tıpçı. Tercüme ve yorumlamalarıyla Aristo'yu Avrupa'ya yeniden tanıtmıştır. İslam felsefesinde Aristocu akım olan meşşailiğin temsilcilerindendir.

Önemi

İbn Rüşd, en çok Aristo'nun eserlerinden yaptığı, bugün Batı'da pek çoğu unutulmuş Arapçaya tercümeleri ve yorumlamalarıyla ünlüdür. 1150'den önce Avrupa'da Aristo'nun eserlerinin birkaç tercümesinden başkası yoktu ve bunlar da din adamlarınca beğenilmeyip incelenmiyordu. Batı'da Aristo'nun mirasının yeniden keşfedilmesi, İbn Rüşd'ün eserlerinin 12. yüzyıl başlarında Latinceye tercümesiyle başlamıştır.

İbn-i Rüşd'ün Aristo üzerine çalışmaları otuz yıllık bir dönemi kapsar ve bu dönem içinde erişemediği Politika dışında bütün eserlerine yorumlamalar yazmıştır. Eserlerinin İbranice tercümeleri de İbrani Felsefesi üzerinde kalıcı bir etki bırakmıştır. İbn-i Rüşd'ün düşünceleri, Hristiyan skolastik gelenekten Aristo'nun mantık çalışmalarına değer veren Brabantlı Siger, Thomas Aquinas ve Dacialı Boetius gibi Paris Üniversitesi öğretim görevlileri tarafından özümsenmişti. Thomas Aquinas gibi meşhur skolastik filozoflar, ona ismi yerine "Şârih" (Yorumcu) ve Aristo'ya da "Filozof" diyerek yüksek derecede önem veriyorlardı. İslâm dünyasında bir okul bırakmamış ve ölümü Endülüs'teki serbest düşünce hayatının sonuna işaret etmiştir.

Edebiyatta İbn Rüşd
Orta Çağ'ın Avrupalı skolastiklerinin kendisine gösterdikleri saygıdan ötürü Dante, İbn Rüşd'ü İlahi Komedya'da diğer büyük pagan filozoflarla beraber "iltifatın üne borçlu olunduğu" Limbo'da göstermiştir.

Victor Hugo'nun, Quasimodo ile Esmeralda'nın talihsiz öyküsünün anlattığı, Notre Dame'ın Kamburu adlı eserinde, bilimle hukukun kaynaklarına değinildiği bir bölümde, İbn Rüşd referans verilir. Avrupa'da bilinen adıyla Avveroes ismiyle anılır.

James Joyce'un Ulysess adlı eserinde  ve Jorge Luis Borges'un La Busca de Averroes (Averroes'in Arayışı) eserinde  de, İbn Rüşd anılır.

Umberto Eco'nun Gülün Adı romanında İbni Rüşd birçok kez anılır ve Aristo'ya getirdiği yorumlar ve çıkarımlar referans olarak gösterilir.

Eserleri
İbn Rüşd'ün siyaset, din, hukuk, tıp ve felsefenin pek çok alanında 150'den fazla eser kaleme aldığı bilinmektedir. Özellikle Aristo'nun Organon külliyatı üzerine yazdığı pek çok şerh vardır. Bu şerhlerin boyutları küçük, orta ve küçük olmak üzere üç çeşittir. Küçük ve orta şehirler, ekseriya eserin tamamının şerhi olmamakla beraber bâzı kapalı ifadelerin sayfalar boyu analiz edildiği çalışmalardır. Biz burada İbn Rüşd'ün eserlerinin çokluğunun yanında birçok dile tercüme edildiğini de göz önünde bulundurarak çalışmaları hakkındaki bilgileri ayrıntısıyla aktaracağız.

Organon (Ὄργανον)'a giriş mahiyetindeki eserleri

Îsâġūcî
İbn Rüşd, Îsâġūcî adıyla Organon'un altı kitaplık külliyatına giriş mahiyetinde bir eser kaleme almıştır. Benzeri bir örneği İbn Sina'nın Şifa Külliyatı'na yazdığı el-Medhal isimli çalışmada görmekteyiz. İbn Rüşd bu eser için iki şerh kaleme almış, bunlardan eż-Żarûrî fi'l-manŧıķ adlı özetin İbrânî harfleriyle Arapça metninin iki nüshası günümüze ulaşmış, ancak İbrânîce ve Latince tercümeleri kaybolmuştur.

Telħîśu medħali furfuryus
Telħîśu medħali furfuryus adını taşıyan ve yukarıdaki eser üzerine yaptığı orta hacimde bir şerh kaleme almıştır. William de Lune tarafından Averrois, Commentarium medium. Super librs introductionum Porphyrii adıyla Latinceye tercüme edilen bu şerhin bir de İbrânîce tercümesi bulunmaktadır. Her iki tercüme Jacob Mantino tarafından yayımlanmıştır (Venedik, 1560). Herbert A. Davidson, Latince ve İbrânîce çevirilere dayanarak eseri İngilizce'ye tercüme edip "Corpus Commentariorum Averrois in Aristotelem" serisi içerisinde neşretmiştir

Kategoriler üzerine çalışmaları

I. Kitâbü'l-Maķūlât (Categorias)
Aristo'nun Kategoriler eserinin çevirisidir. Filozof bu esere iki şerh yazmış, Arapça küçük şerhinin orijinali kaybolmuştur. Palmesli Abraham'ın "Epistola de Primitate Praedicatorum" adıyla yaptığı Latince tercümesi basılmış olup (Venedik 1560) İbrânîce çevirisi kayıptır.

II. Telħîśu Kitâbi'l-Maķūlât/Katıguryas (Kategoriler Şerhi)
Yukarıdaki Kategoriler çevirisine yazmış olduğu orta şerhtir. Arapça yazma nüshaları da günümüze ulaşmıştır. İbrânî harfleriyle yazılmış olan Arapça orijinalinden sadece bir nüsha mevcuttur. Orta şerhin Arapça metnini Maurice Bouyges neşretmiş (Beyrut, 1932), Gérard Jéhami daha sonra Floransa, Leiden ve Meşhed nüshalarını esas alarak bunu Telħîśu Manŧıķı Arisŧo içinde (Beyrut 1982, s. 1-77) yeniden yayımlamıştır. Bu orta şerh üç defa Latinceye tercüme edilmiştir. Jacob Mantino tarafından Commentum Averrois cordubensis expositione media adıyla yapılan çeviri basılmış (Venedik, 1552, 1562, 1573), anonim olduğu anlaşılan ikinci çeviri Liber praedicamentorum Aristotelis cum commeentariis Averrois (Lyon, 1542), yine anonim olan bir başka çeviri de Padoalı Nicolet tarafından Commentum Auerois super librum predica-mentorum Aristotelis (Venedik, 1483) adıyla yayımlanmıştır. Ayrıca Zacharias Zenari'nin 1560'ta Venedik'te eserin yeni ve farklı bir edisyonunu yaptığı görülmektedir. Eserin Jacob ben Abba-Mari Anatolio tarafından Napoli'de yapılan İbrânîce çevirisinden de günümüze iki nüsha ulaşmıştır. Herbert A. Davidson bu eseri Arapça, İbrânîce ve Latince tercümelerine dayanarak Middle Commentary on Aristotle's Categoriae adıyla İngilizceye çevirmiş ve "Corpus Commentarium Averrois in Aristotelem" serisi içerisinde yayımlamış (Cambridge, 1969), Levi ben Gerson bu İbrânîce çeviri üzerine bir şerh yazmıştır.

"Yorum Üzerine" üzerine çalışmaları

I. Kitâbu'l-İbâre (Περὶ Ἑρμηνείας / Peri Hermenias / De Interpretatione)
Aristo'nun Yorum Üzerine adlı eserinin Arapça çevirisidir. Balmesli Abraham tarafından Latinceye tercüme edilmiştir. İbn Rüşd, kendisinin Arapça çevirisi üzerine küçük ve orta olmak üzere iki şerh yazmıştır. Arapça küçük şerhin orijinali kaybolmuştur. Fakat bu şerhin Latincesi mevcut olup "Epithome in Libros Perihermenias" başlığı altında yayımlanmıştır (Venedik, 1560).

II. Telhîsu Kitâbi'l-İbâre/Bari Ermenias ("Yorum Üzerine" Şerhi)
Yorum Üzerine adlı eserinin orta büyüklükteki şerhidir. Arapça orijinali günümüze ulaşmış ve Gérard Jéhami tarafından neşredilmiştir. Bu şerhin Jacob Mantino'nun yaptığı, hâlen Venedik'te bulunan Latince tercümesi Cominum de Tridino tarafından "Aristotelis Perihermenias Commentum Averrois Cordobensis Expositione Media" adıyla basılmıştır (Venedik, 1560). Eserin ayrıca William de Lune'nun yaptığı bir başka çevirisi daha vardır.

Bâzı eserleri
Felsefe üzerine sayısız eseri vardır. Aristo'nun Organon külliyatı üzerine küçük, orta ve büyük olmak üzere pek çok şerhi vardır. Şunları sıralayalım:

 Organon'a Giriş (İsagoci)
 Organon'a Giriş Şerhi (Leiden Üniversitesi Ktp., nr. 2073, 2820; William de Lune tarafından Averrois, Commentarium medium. Super libri introductionum Porphyrii adıyla Latinceye çevrilen bu şerhin bir de İbrânîce tercümesi bulunmaktadır. Her iki tercüme Jacob Mantino tarafından yayımlanmıştır (Venedik, 1560). Herbert A. Davidson, Latince ve İbrânîce çevirilere dayanarak eseri İngilizceye tercüme edip "Corpus Commentariorum Averrois in Aristotelem" serisi içerisinde neşretmiştir.)
 İkinci Analitikler Şerhi
 Diyalektika Şerhi
 Sofistika Şerhi
 Poetika Şerhi
 Retorika Şerhi
 Devlet Şerhi

Bilim ve felsefe eserleri
 Cevâmi, el-Hiss ve el-Mahsûs (Duyum ve Algı Üzerine)
 Cevâmi, fî el-Felsefe (Felsefe Üzerine Değerlendirme)
 Cevâmi Kitâb el-Nefs (Nefis Kitabı Üzerine Değerlendirme)
 Cevâmi Kütûb Aristutâlîs fî el-Tabiîyyât ve el-İlahîyyât
 Cevâmi Mâba'de't-tabî'a (Metafizik Üzerine Değerlendirme)
 Cevâmi Siyâseti Eflâtun (Platon'un Devlet Kitabı Üzerine Değerlendirme)
 Darûrî fî el-Mantık (Mantık Üzerine Zorunlu Bilgiler)
 Darûrî fî el-Nahv (Nahiv Üzerine Zorunlu Bilgiler)
 Kelâm 'ala el-Kelimeti ve el-İsm el Muştak (Kelime ve Türetilmiş İsimler Üzerine)
 Kitâb el-Hayevân (Hayvanlar Üzerine)
 Kitâb fî el-Fahsi an Mesâil Vaka'at fî el-'İlm el-İl'ahi fî Kitâb el-Şifâ lî İbn-Sina (İbn Sînâ'nın Şifâ'sının Metafizik Kısmındaki Problemlerin Açıklanması)
 Makâle fî el-'Akl (Akıl Üzerine)
 Makâle fî el-Cimri' el-Semâvî (Göksel Nesnelerin Doğası Üzerine)
 Makâle fî el-Kıyâs (Kıyas Üzerine)
 Makâle fî el-Kıyâs el-Şartî (Şartlı Kıyaslar Üzerine)
 Makâle fî el-Mantık ve el-'İlm el-Tabî-î (Mantık ve Doğa Felsefesi Üzerine)
 Makâle fî Hareket el-Felek (Feleklerin Hareketi Üzerine)
 Makâle fî İttisâl el-'Akl el-Mufârık bî el-İnsân (Mufarık Aklın İnsanla İlişkisi Üzerine)
 Mes'ele fî enne Allahe Tebâreke ve Te'ale ya'lemu el-Cüz'iyyât (Yüce Allah'ın Tekilleri Bilmesi Üzerine)
 Mes'ele fî el-Zamân (Zaman Üzerine)
 Mes'ele fî el-Hikme (Felsefe Problemleri)
 Muhtasar el-Mecisti (Almagest'in Özeti)
 Muhtasar Kitâb el-Mustasfâ lî el-Gazâlî (Gazâlî'nin Mustafâ Kitabı Üzerine)
 Risâle el-Âsâr el-'Adiyye (Olağan Yapıtlar Üzerine)
 Risâle el-Âsâr el-Ulviyye (Yüce Yapıtlar Üzerine)
 Risâle el-Kevn ve el-Fesâd (Oluş ve Bozuluş Üzerine)
 Risâle el-Nefs (Nefis Üzerine)
 Risâle el-Semâ el-Tabî'î (Gökyüzü Üzerine)
 Risâle el-Semâ ve el-'Âlem (Gökyüzü ve Evren Üzerine)
 Risâle Mâba'de't-Tabî'a (Metafizik Üzerine)
 Şerh Akîde el-İmâm el-Mebdî (İmam Medbî'nin Kurallarının Yorumu)
 Şerh el-Kebir lî Kitab el-Nefs lî Aristutâlis (Aristoteles'in Nefis Kitabı'nın Büyük Yorumu)
 Şerh Kitâb Aristutâlis fî el-Semâ ve el-'Âlem (Aristoteles'in Gökyüzü ve Evren Kitabının Yorumu)
 Şerh Kitâb el-Burhân lî Aristutâlis (Aristoteles'in Burhan Kitabı'nın Yorumu)
 Şerh Kitâb el-Kıyâs lî Aristutâlis (Aristoteles'in Kıyas Kitabı'nın Yorumu)
 Şerh Kitâb el-Nefs lî Aristutâlis (Aristoteles'in Nefis Kitabı'nın Yorumu)
 Şerh Kitâb Siyâset lî Eflatun (Platon'un Devlet Kitabı'nın Yorumu)
 Şerh Mâba'di't-Tabî'a (Metafizik'in Yorumu)
 Şerh Makâle el-İskender fî el-'Akl (İskender'in Akıl Hakkındaki Makalesi'nin Yorumu)
 Tefsîr Mâba'de't-Tabî'a (İbn Sînâ'nın Tıp Özeti Kitabının Yorumu)
 Tehâfüt el-Tehâfüt el-Felâsife (Filozofların Tutarsızlığı'nın Yorumu)
 Telhîs İlâhiyyât lî Nikulâvus (Metafizik'in Özeti)
 Telhîs Kitâb Aristoteles fî el-Cedel (Aristoteles'in Cedel Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-'İbare lî Aristutâlis (İbare Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Ahlâk lî Aristutâlis (Aristoteles'in Ahlak Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Âsâr el-Ulviyye (Yüce Yapıtlar Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Burhân lî Aristutâlis (Aristoteles'in Burhan Kitabı'nın Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Hâss ve el-Mahsûs (Duyum ve Algı Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Hitabe lî Aristutâlis (Aritoteles'in Retorik Kitabı'nın Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Kevn ve el-Fesâd lî Aristutâlis (Aristoteles'in Oluş ve Bozuluş Kitabı'nın Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Kıyas lî Aristutâlis (Aristoteles'in Kıyas Kitabı'nın Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Ma'kûlât lî Aristutâlis (Aristoteles'İn Kategoriler Kitabı'nın Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Nefs lî Aristutâlis (Aristoteles'İn Nefis Kitabı'nın Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Safsata lî Aristutâlis (Aristoteles'in Safsata Kitabı'nın Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Semâ el-Tabiî (Gökyüzü Üzerine Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Semâ ve el-'Âlem lî Aristutâlis (Aristoteles'İn Gökyüzü ve Evren Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Şi'r lî Aristutâlis (Aristoteles'in Şiir Kitabı'nın Özeti)
 Telhîs Kitâb Mâba'de't-Tabî'a (Metafizik Kitabının Özeti)
 Telhîs Mantıki Aritutâlis (Aristoteles'in Mantık'ının Özeti)

Dinî eserleri
 Bidâyet el-Müctehid ve Nihâyet el-Muktesid (İçtihâdın Başlangıcı ve Ilımlılığın Sonu)
 Fasl el-Makâl fî mâ beyne el-Şerî'a ve el-Hikme min el-İttisâl (Felsefe ve Din İlişkisi Üzerine)
 Keşf'an Menâhic el-Edille ve 'Akâ'id el-Mille (Milletlerin Akaidleri Hakkındaki Kanıtların Yöntemlerinin Keşfi)
 Kitâb el-'Usûl el-Fıkh (Fıkıh Üzerine)
 Makâle fî el-'Ümyu el-İlâhî (el-Damîme) (İlahi Körlük Üzerine)

Tıbbî eserleri
 Cümletün min el-Edviye el-Müfred (Müfred İlaçlar Hakkında)
 Kavl fî Âlât el-Teneffüs (Solunum Üzerine)
 Kelâm fî İhtisâr el-İlel ve el-A'râd lî Câlînûs (Galenos'un Hastalıklar ve Belirtileri Kitabı Üzerine)
 Kitâb el-Külliyât fî el-Tıb (Tıp Külliyatı)
 Kitâb fî Hıfz el-Sıhha (Sağlığın Korunması Üzerine)
 Makâle fi Asnâf el-Mizâc (Mizaç Türleri Üzerine)
 Makale fî el-Mizâc (Mizaç Üzerine)
 Makâle fi el-Tiryâk (Tiryak Üzerine)
 Makâle fî Hummeyât el-'Ufûn (Ateşli Hastalıklar Üzerine)
 Mes'eletün fî Nevâib el-Hummâ (Humma Hastalığıyla İlgili Sorunlar)
 Resâil İbn Rüşd el-Tıbbiyye (İbn Rüşd'ün Tıp Makaleleri)
 Şerh Urcûze lî İbn Sinâ (İbn Sînâ'nın Tıp Özeti Kitabının Yorumu)
 Telhîs el-Nisfu el-Sâni min Kitâb Hilet el-Beri lî Câlînûs (Galenos'un Hastalıklardan Korunma Kitabı'nın İkinci Bölümünün Özeti)
 Telhîs Evvelu Kitâb el-Edviye el-Müfrede (Müfred İlaçlar'ın Birinci Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Hummeyyât lî Câlînûs (Galenos'un Humma Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-İlel ve el-A'râz li Câlînûs (Galenos'un Hastalıklar ve Belirtileri Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Kuvvâ el-Tabî'iyye lî Câlînûs (Galenos'un Doğal Kuvvetler Kitabının Özeti)
 Telhîs Kitâb el-Mizâc lî Câlînûs (Galenos'un Mizaç Kitabı'nın Özeti)
 Telhîs Kitâb Ustukussât li Câlînûs (Galenos'un İlkeler Kitabı'nın Özeti)

Kaynakça

1126 doğumlular
1198 yılında ölenler
12. yüzyıl filozofları
12. yüzyıl hekimleri
12. yüzyıl astronomları
Arap filozoflar
Arap hekimler
Aristotelesçi filozoflar
Din filozofları
Endülüslü bilim insanları
Orta Çağ Müslüman astronomları
Orta Çağ Müslüman hekimleri
İbn Rüşdcülük
Mantık felsefecileri
Malikiler
Eşariler

İbn Rüşd


عين جنوم  هو برنامج عارض الصور الرسمي لبيئة سطح المكتب جنوم. يقتصر عين جنوم على عرض صيغ الصور فقط وليس غيرها. بالإضافة إلى تقديمه تأثيرات أساسية للصور مثل تقريب الصورة، وعرضها بالكامل على الشاشة، وتدوير الصورة، والتحكم في شفافية خلفية الصورة.

صيغ الملفات
عين جنوم تدعم صيغ الملفات التالية:

 ANI - Animation
 BMP - Windows Bitmap
 جي آي إف (GIF)
 ICO - Windows Icon
 جيه بيه إيه جي - Joint Photographic Experts Group
 PCX - PC Paintbrush
 بي إن جي (PNG)
 PNM - Portable Anymap from the PPM Toolkit
 RAS - Sun Raster
 رسوميات متجهية متغيرة (SVG)
 TGA - Targa
 تيف (TIFF)
 Wireless Application Protocol Bitmap Format (WBMP)
 X BitMap (XBM)
 X PixMap (XPM)

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي.

برمجيات تستخدم رخصة جنو العمومية
برمجيات يونكس
جنوم
عوارض صور
برمجيات رسوميات تستخدم جتك
برمجيات تستخدم ميزون
تطبيقات تستخدم دي-بس
تطبيقات جنوم

جنوم أي


رابطة الهندسة الكهربائية والتقنيات الإلكترونية وتقنيات المعلومات (بالألمانية:Der Verband der Elektrotechnik, Elektronik und Informationstechnik e. V) تعد من أكبر الرابطات العلمية والتقنية على الصعيد الأوربي حيث أنها تمارس نشاطات مختلفة تشمل دعم البحث العلمي وتشجيع الأجيال الصاعدة في المجال التكنولوجي علاوة على تحضير ووضع المقاييس التقنية وذلك تحت شعار «عمل جماعي من أجل تكنولوجيا حديثة».
ومن خلال زيارة موقعها الألكتروني تُعرفك بالشركات واللجان المتخصصة وممثلي الولايات والجمعيات والمجموعات الجامعية وتُطْلعك من خلال صفحات معهد الفحص وإصدار شواهد الجودة Prüf- und Zertifizierungsinstituts على علامة هذه الرابطة وعلى المقاييس واللوائح والقواعد الأمنية المعتمدة من قبل اللجنة الوطنية التابعة لها. وتعرض دار النشر لهذه الرابطة منشورات تخصصية تُعَرّف بالمستجدات والإنجازات التقنية الحديثة.

الروابط الخارجية
 الموقع الرسمي للرابطة

مراجع

أوفنباخ أم ماين
تأسيسات سنة 1893 في ألمانيا
جمعيات تخصصية مقرها في ألمانيا
منظمات أسست في 1893
منظمات معايير
منظمات مقرها في فرانكفورت
منظمات معايير في ألمانيا
اتحادات تجارية مقرها في ألمانيا


An Philodendron tuerckheimii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael Howard Grayum. An Philodendron tuerckheimii in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron tuerckheimii