Hans Boehmcker (né le  à Schwartau et mort le ) est un sénateur nazi pour la ville de Lübeck et, en parallèle, chargé de mission du Reich allemand pour la ville d'Amsterdam. Dans cette fonction, son supérieur hiérarchique est Arthur Seyß-Inquart, commissaire du Reich pour les Pays-Bas.

Biographie
Böhmcker est le fils de l'avocat Hans Christoph Böhmcker (1870-1956). Après avoir servi au front pendant la Première Guerre mondiale et des déploiements ultérieurs en tant que combattant du corps franc, Böhmcker étudie le droit à l'Université Georg-August de Göttingen, où il est membre de l'association estudiantine Corps Brunsviga Göttingen.

Il complète ses études jusqu'à l'obtention d'un doctorat et devient juge à Lübeck. Au début de 1933, il devient membre du parti nazi. Le , le gouverneur du Reich Friedrich Hildebrandt, également responsable de Lübeck, nomme Hans Böhmcker sénateur de la justice sous le maire Otto-Heinrich Drechsler. En tant que sénateur, il participe énergiquement à la politique de mise au pas (Gleichschaltung) de Lübeck, une politique mise en place au niveau national par le parti nazi de 1933 à 1934 et visant à imposer leur pouvoir total sur l'Allemagne et mettre la société au pas, afin de concrétiser le mythe de la « communauté populaire » (Volksgemeinschaft).

Depuis le , Hans Böhmcker, membre des Chrétiens allemands occupe le poste de commissaire du Sénat pour les affaires de l'Église évangélique luthérienne. Il fait placer l'Église évangélique luthérienne de Lübeck sous la tutelle d'une commission ecclésiastique qu'il pilote et qui, en 1934, nomme Erwin Balzer, un national-socialiste convaincu, au poste d'évêque et élabore une nouvelle constitution ecclésiastique conforme aux idéaux nationaux-socialistes. Différents pasteurs s'opposent à cette mise au pas, dont les pasteurs de l'Église confessante de Lübeck Johannes Pautke et Axel Werner Kühl, tous deux renvoyés par Balzer en . La répression ne s'arrête pas là car Hans Böhmcker fait appel à la Gestapo. Axel Werner Kühl est ainsi expulsé du pays, le pasteur Schulz mis en détention les autres contestataires assignés à résidence. L'organiste Jan Bender est envoyé au Camp de concentration d'Oranienbourg. Lorsque le président du comité ecclésiastique du Reich, Wilhelm Zoellner, veut intervenir comme médiateur à Lübeck, Böhmcker fait en sorte que son arrivée soit interdite par la police d'État, à l'instigation du ministère des Églises du Reich, ce qui entraîne la démission de Zoellner et du comité ecclésiastique du Reich. Les mesures prises à l'encontre des ecclésiastiques sont annulées en  dans le cadre d'une procédure d'entente entre l'Église confessante, qui s'était entre-temps renforcée à Lübeck, et les chrétiens allemands dirigés par Balzer. Désormais, il y a deux églises évangéliques luthériennes à Lübeck. Le , Hans Böhmcker quitte la direction de l'église de Lübeck.

Lorsque la loi de réorganisation territoriale Gross-Hamburg-Gesetz est mise en œuvre en 1937, Böhmcker est nommé «commissaire à la transition». De 1935 à 1942, il est membre du conseil de surveillance de la Handelsbank (banque de commerce) à Lübeck.

De 1940 à 1942, Böhmcker travaille dans l'administration d'occupation, sous le commissaire du Reich pour les Pays-Bas, Arthur Seyss-Inquart. Böhmcker occupe la fonction de représentant du Reich allemand pour la ville d'Amsterdam. Son bureau se trouve dans un bâtiment à Amsterdam qui abrite aujourd'hui le consulat général des États-Unis. Böhmcker est responsable de la mise en œuvre de toutes les mesures anti-juives qui aboutissent à instaurer une ségrégation de la population juive du reste de la population hollandaise, et qui préparent et permettent l'organisation de l'extermination de la population juive des Pays-Bas. Par l'"ordonnance concernant l'obligation d'enregistrement des Juifs" du  (ordonnance 6/41), tous les Juifs néerlandais sont obligés de se faire enregistrer sur une base "raciale" et non en fonction de leur appartenance religieuse. Le , Böhmcker écrit à son supérieur, Arthur Seyß-Inquart : "Grâce au décret 6/41, nous avons maintenant tous les Juifs néerlandais dans la poche". Le , Hans Böhmer ordonne à la communauté juive d'Amsterdam de constituer un Conseil juif d'Amsterdam, sur le modèle des conseils juifs mis en place par les allemands en Pologne et en Tchéquie.

Böhmcker est rappelé en Allemagne avant la première déportation de Juifs hollandais vers Auschwitz en . Après le raid aérien sur Lübeck, il a en effet reçu l'ordre de retourner à Lübeck en sa qualité d'adjoint du maire Drechsler, afin de le remplacer dans ses fonctions de maire, Drechsler étant déployé à Riga (Lettonie).  Afin de remonter le moral de la population civile, une opération extraordinaire distribution de vivres est organisée, à qui doivent être distribués 2 millions d'oranges et  de harengs. Lors de cette opération, divers fonctionnaires nazis s'enrichissent en détournant la marchandise, dont Böhmcker, le chef de police Walther Schröder et différents fonctionnaires du Nationalsozialistischen Volkswohlfart. Alors que de tels cas de corruption sont généralement passés sous silence, de hauts cercles du NSDAP à Berlin décident de faire de cette affaire un exemple. Le bureau principal de la sécurité du Reich engage une procédure judiciaire spéciale. L'implication de Böhmcker et Schröder ne sont pas ébruitées, mais le chef du Nationalsozialistischen Volkswohlfart (NSW) de Lübeck, Wilhelm Janowsky, est condamné à mort par un tribunal d'exception tandis que d'autres fonctionnaires du NSW sont condamnés à de longues peines de prisons. Janowsky est exécuté sur ordre d'Hitler le , après que des rumeurs se soient répandues parmi la population selon lesquelles rien n'arriverait aux responsables du NSV. Böhmcker, craignant d'être poursuivi à son tour, se suicide en  .

Notes et références

Bibliographie
 Hans Böhmcker. In: Lübeckische Blätter. Jg. 76, 1934, S. 713 ff.
 Karl Friedrich Reimers: Lübeck im Kirchenkampf des Dritten Reiches. Nationalsozialistisches Führerprinzip und evangelisch-lutherische Landeskirche von 1933 bis 1945 (= Arbeiten zur Geschichte des Kirchenkampfes. Ergänzungsreihe Bd. 2, ). Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1965, (Zugleich: Hamburg, Universität, Dissertation, 1964).
 Gerhard Schneider (Politiker, 1904)|Gerhard Schneider: Gefährdung und Verlust der Eigenstaatlichkeit der Freien und Hansestadt Lübeck und seine Folgen (= Veröffentlichungen zur Geschichte der Hansestadt Lübeck. Reihe B, Bd. 14). Schmidt-Römhild, Lübeck 1986 , S. 79–82 (zu 1933).
 Antjekathrin Graßmann (Dir.): Lübeckische Geschichte. 2., überarbeitete Auflage. Schmidt-Römhild, Lübeck 1989 , S. 864 (Anm. zu S. 712).
 Kai Artinger: Zwei schleswig-holsteinische Nationalsozialisten in Amsterdam. Die Geschichte von Heinrich Böhmcker und Dr. Hans Böhmcker. Ein Beitrag zur deutschen Okkupationsgeschichte der Niederlande. In: Informationen zur Schleswig-Holsteinischen Zeitgeschichte. Heft 49, 2007, S. 4–55 (online).
 Karl-Ernst Sinner: Tradition und Fortschritt. Senat und Bürgermeister der Hansestadt Lübeck 1918–2007 (= Veröffentlichungen zur Geschichte der Hansestadt Lübeck. Reihe B, Bd. 46). Schmidt-Römhild, Lübeck 2008 , S. 38 ff.

Liens externes

Sénateur de Lübeck
Personnalité du Parti national-socialiste des travailleurs allemands
Naissance en novembre 1899
Naissance à Bad Schwartau
Naissance dans le grand-duché d'Oldenbourg
Décès en octobre 1942
Pages avec des traductions non relues
Décès à 42 ans

Hans Böhmcker


Iovan Nenada (; ca. 1492 – 26 iulie 1527), supranumit "cel Negru" a fost un comandant militar sârb aflat în slujba coroanei maghiare.
Profitând de slăbiciunea statului medieval maghiar, imediat după înfrângerea suferită la Mohács în 1526, contra turcilor, acesta își creează un stat propriu în sudul Câmpiei Pannonice, luându-și titlul de țar al statului nou stabilit.

Lui Iovan Nenad i-se atribuie rolul de fondator al Voievodinei.

Origini
Nenada s-a născut în nordul Banatului, la Lipova din origini neclare în jurul anului 1492. De origine sârbă, era supranumit cel Negru datorită unui semn din naștere care pornea de la tîmpla dreaptă și mergea până la piciorul drept de-a lungul corpului.

Note

Bibliografie

Iovan Nenada


Nikolina Manojlović Vračar  (Zagreb, 1976.), hrvatska je multidisciplinarna umjetnica, književnica, slikarica, ilustratorica i izvedbena umjetnica. Povremeno radi scenografije za kazališne predstave te vodi manifestacije i nastupa na televiziji u emisijama po vlastitim scenarijima.

Biografija
Nikolina Manojlović Vračar je likovna umjetnica, ilustratorica, performerica i autorica knjiga za djecu rođena u Zagrebu. Studirala je i diplomirala na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu, smjer slikarstvo na pedagoškom odsjeku, u klasi prof. Ante Rašića. Bavila se land-artom, urbanim intervencijama i performance-ima samostalno i unutar različitih udruga. Sudjelovala je s performanceom na Documenti u Kasselu 1997. Nakon završenog studija sve se više okreće radu s djecom i za djecu.

Profesionalni rad
Kao slikarica radi i umjetnost u javnom prostoru u obliku murala i mozaika, te nastupa samostalno ili kao dio umjetničkih trupa na festivalima po Hrvatskoj. Ilustrira knjige za djecu i objavljuje autorske slikovnice i knjige za djecu, poput nagrađivane Što sve: ilustrirana enciklopedija glagola. Nerijetko nastupa, popularizira i predstavlja hrvatsku dječju knjigu u zemlji i inozemstvu.

Povremeno radi scenografije za predstave, vodi književne susrete za djecu, te je pisala scenarije za emisije Ninin kutak i Ninin kutak za malene, u sklopu programa za djecu i mlade pri HRT-u od 2006. godine.

Članica je strukovnih udruga HDLU-a, HZSU-a i HDKDM-a.

Nagrade i priznanja
Nagrađena je kao književnica nagradom Grigor Vitez za 2019. godinu s ilustratoricom Jelenom Brezovec, u kategoriji za najbolju slikovnicu "Ptičica", za OBLAK U ŽUTOM KAPUTU (izdavač: Evenio).

Za zbirku pjesama Što sve – ilustrirana enciklopedija glagola dobitnica je pohvale nagrade Grigor Vitez, te izabrana je za hrvatsko predstavljanje na svjetskoj smotri ilustratora u Bratislavi 2021.

Izvori

Bibliografija
MANOJLOVIĆ VRAČAR, N. Kako misli jure jednog malog Jure. Zagreb: Mala zvona, 2012. ISBN 978-953-7760-27-4

MANOJLOVIĆ VRAČAR, N. Kuku i Riku. Zagreb: Mala zvona, 2019. ISBN 978-953-7760-93-9

MANOJLOVIĆ VRAČAR, N. Oblak u žutom kaputu. Varaždin: Evenio, 2019. ISBN 9789538008467

Vanjske poveznice

 Ninin kutak, HRT video epizoda: Rozeta
 Ninin kutak za malene, HRT video epizoda: Nezagađen grad

Hrvatski pisci za djecu
Hrvatski ilustratori za djecu
Hrvatski scenografi
Hrvatski multidisciplinarni umjetnici

Nikolina Manojlović Vračar


إجر إحدى بلديات دائرة بوزغن التابعة لولاية تيزي وزو. مقرها قرية اڨرسافن و تقع على ارض عرش آث إجر غربي اعالي أكفادو ِبِمنطقة القبائل.

تضم البلدية قرى :
 اڨرسافن
 ايت عيشة
 بوواوون
 ايغيل بوكياسا
اغرايين
 مهآقا
 تفريت ناث اومالك

انظر أيضا
 تفريت ناث اومالك

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية تيزي وزو
 دوائر ولاية تيزي وزو

مصادر

 التقسيم الإداري لولاية ولاية تيزي وزو

إجر

إجر


170900 Jendrassik este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
170900 Jendrassik este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,23 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 4,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 170001-171000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

170900 Jendrassik


Reed-Solomon Identifier (kort RSID) er en digital kommunikationsprotokol primært for radioamatører, som muliggør automatisk identifikation af mange digitale protokoller (digimodes). RSID udsendes lige før en digital radioudsendelse - og kan også sendes som en afslutning af den digitale radioudsendelse. I modtagerenden kan RSID modtages og få softwaren til at dekode den digitale radioudsendelse som RSIDen indikerede. RSID formidler også den efterfølgende digitale radioudsendelses centerfrekvens.

RSID blev skabt november 2006 af den franske radioamatør Patrick Lindecker; kaldenavn F6CTE. RSID blev hovedsageligt udviklet med kortbølge for øje. Hvert et RSID-tal identificerer en modulationsform. Patrick Lindecker forvalter en tabel over RSID-tal og protokoller. RSID er udgivet som public domain.

En RSID varer 1,4 sekunder og benytter en båndbredde på 172 Hz. Kodningen benytter Reed-Solomon-fejlkorrektion. RSID sendes i MFSK-modulation. RSIDen kan afkodes med signal-til-støj-forhold ned til −16 Decibel, dvs at afkodningen virker for signaler langt under støjniveauet. RSIDens robusthed gør at RSIDen kan afkodes uden at den digital radioudsendelse kan afkodes hvis den kræver højere signal-til-støj-forhold end RSIDens.

RSID bliver understøttet af flere PC-programmer - fx:
 MultiPSK af Patrick Lindecker. MultiPSK kan automatisk detektere RSID over en båndbredde på 192kHz.
 FLDIGI for Linux und Windows.
 Ham Radio Deluxe
 PocketDigi

Se også
 Radio Data System
 AM Signalling System

Kilder/referencer

Radioteknik
Digital amatørradio
Identifikationssystemer
Metadata

Reed-Solomon Identifier


Eun Hee-kyung, auch Un Hikyong, (* 1959 in Koch'ang, Südkorea) ist eine südkoreanische Schriftstellerin.

Leben
Eun Hee-kyung wurde 1959 geboren. Sie wuchs in einer wohlhabenden Familie in der Provinz auf und begegnete schon früh der Literatur in Form von Märchen, in deren Welt sie ganz und gar versinken konnte. Im Alter von 13 Jahren zog sie mit ihrer Familie nach Seoul. 1977 begann sie mit ihrem Studium der koreanischen Literatur. Den Vorsatz aus ihrer Kindheit, Schriftstellerin zu werden, gab sie nicht auf. In den 80er Jahren arbeitete sie als Gymnasiallehrerin, als Lektorin diverser Verlage oder als Verlagsberaterin. 1994 ließ sie sich beurlauben, nahm ein Notebook und zog sich zum Schreiben in ein buddhistisches Kloster zurück. Dort entstanden fünf kleine Erzählungen und der Kurzroman Das Duett, mit dem sie einen Literaturpreis gewann und schließlich als Schriftstellerin debütierte. Sie lebt mit ihrer Familie nahe Seoul.

Werke
  (Ein Geschenk des Vogels) Seoul: Munhakdongne 1995
  (Einen Fremden ansprechen) Seoul: Munhakdongne 1996
  (Letzter Tanz mit mir) Seoul: Munhakdongne 1996
  (Wer glücklich ist, schaut nicht auf die Uhr) Seoul: Ch'angbi 1999
  (Minor League) Seoul: Ch'angbi 2001
  (Die Erbschaft) Seoul: Munhak-kwa chisŏngsa 2002
  (Geheimnis und Lüge) Seoul: Munhakdongne 2005
  (Das Schöne verschmäht mich) Seoul: Ch'angbi 2007
  (War das ein Traum?) Seoul: Munhakdongnae 2008
  (Tröste den Jungen)Seoul: Munhakdongnae 2010
  (Sonntagsgedanken) Seoul: Tal 2011
  (Ein seelenruhiges Leben) Seoul: Ch'angbi 2012

Übersetzungen ins Deutsche
 Wer glücklich ist, schaut nicht auf die Uhr. Edition Delta, Stuttgart 2019 (Originaltitel: , übersetzt von Hyuk-Sook Kim und Manfred Selzer), ISBN 978-3-927648-68-5.
 Das Schöne verschmäht mich; und andere Erzählungen. EOS Verlag, Sankt Ottilien 2012 (Originaltitel: 아름다움이 나를 멸시한다, übersetzt von Hyuk-Sook Kim und Manfred Selzer), ISBN 978-3-8306-7566-2.

 Die Schachteln meiner Frau. Enthalten in: Ein ganz einfaches gepunktetes Kleid, herausgegeben von Heidi Kang und Ahn Sohyun, bei Pendragon, Bielefeld 2004, ISBN 3-934872-57-3.
 Geheimnisse und Lügen. Ostasien Verlag, Gossenberg 2013, ISBN 978-3-940527-69-1.

Auszeichnungen
 1996 -Preis für Prosaliteratur des Verlags Munhakdongne
 1997: Tongsŏ Literaturpreis
 1998: Yi-Sang-Literaturpreis
 2000 -Koreanischer Roman-Literaturpreis
 2002: Hankook-Ilbo-Literaturpreis
 2006: Yisan-Literaturpreis
 2007: Tong-in-Literaturpreis

Literatur
 Inwon Park: Paradoxie des Begehrens: Liebesdiskurse in deutschsprachigen und koreanischen Prosatexten. Böhlau Verlag, 2010, ISBN 978-3-412-20470-9.

Weblinks
 Buchvorstellung Das Schöne verschmäht mich. auf: asianmovieweb.com
 Gefängnis der Kindheit auf dradio.de
 Si Nae Yang: Eun Heekyungs Ein Geschenk des Vogels. auf: literaturkritik.de

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Koreanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Südkoreaner
Geboren 1959
Frau

Eun Hee-kyung


Zencan Eyaleti (Farsça: استان زنجان Ostān-e Zencān, Azerice: Zəncan, eski adı: Hamse), İran'ın 31 eyaletinden birisidir.

Konum
Ülkenin kuzeyinde yer alan eyaletin, kuzeyinde Erdebil ve Doğu Azerbaycan, doğusunda Gilan ve Kazvin, güneyinde Hamedan ve batısında Kürdistan Eyaleti ile Batı Azerbaycan eyaletleri bulunur.

Yönetim merkezi kendi adını taşıyan Zencan şehridir. 21.841 km2'lik bir yüzölçümü vardır.Nüfusu, 971.000 kişidir ve büyük çoğunluğunu Azeriler oluşturur. Zencan şehrinin nüfusu ise 378.000 kişdir. Bundan başka önemli şehirleri Hürrem dere'dir.

Ekonomi

Eyaletin ekonomik faaliyetlerinde tarım ilk sıradadır. Başlıca ürünler tahıl, pirinç, mısır, yağlı tohumlar, meyve ve patatesdir. Ayrıca çekirdeksiz üzümü ülke içinde meşhurdur.

Hayvancılık faaliyetlerinde ise en çok tavukçuluk, koyun ve sığır yetiştiriciliği yapılır.

Eyalette çıkarılan madenler krom, kurşun ve bakırdır.

Zencan'da geleneksel el sanatları özellikle bıçak yapımı gelişmiştir. Eski zamanlardan beri kaliteli bıçakları ile tanınan bölgede artık bu zanaat, unutulmaya başlanmıştır. Ayrıca gümüş işleme sanatları da ileri seviyededir. Köylerde ise geleneksel halı dokuma hala insanların geçimini sağlamaktadır.

Zencan, Tahran'ı kuzeybatı bölgelerine bağlayan yollar üzerinde olduğundan gelişmeye açık bir bölgedir. Tahran'ı Tebriz ve Türkiye'ye bağlayan kara yolu ve demiryolu bu eyaletten ve Zencan şehrinden geçer.

Coğrafi yapı ve iklim
Zencan, İran topraklarının % 1,34'ini kaplayan 22.164 km2'lik bir alana sahiptir. Zencan içinde ortalama nüfus yoğunluğu 1 km başına 4 kişidir. Eyalet 7 şehristana ayrılmıştır.

Zencan bir yayla iklimine sahiptir. Yükseklerde soğuk bir hava ve karlı kış ayları hakimken, ovaları ise nispeten ılımlı iklime sahiptir. Yazları, hava genellikle sıcaktır. Zencan'da ortalama maksimum sıcaklık 27 °C, ortalama en düşük sıcaklık ise -19 °C'dir. Görülen en düşük sıcaklık -27 °C, en yüksek sıcaklık sıcaklık ise 32 °C'dir. Yıllık yağış miktarı ilkbahar aylarında 72 mm iken bu rakam yaz aylarında 3,6 mm'ye kadar düşer. Nem oranı ortalaması sabah saatlerinde 74% iken, öğle vakitlerinde 43% olarak ölçülmüştür.

Eyaletteki tek akarsu Zencan Nehri'dir.

Toplum

Eyalet nüfusunun çoğunluğunu Azeriler oluşturur.

Tarihi ve turistik yerler
 Sultaniye Kümbedi
 İmamzâde Zeydü'l-Kebir Türbesi
 Zencân Tarihî Çamaşırhanesi
 Tarihî Çelebioğlu Yapıtı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Zencan için daha fazla bilgi
 Islamic Azad University of Abhar
 Islamic Azad University of Zanjan
 Zencan Eyaleti Valiliği resmi site
 İran el sanatları
 Sultaniye
 Zanjan University of Medical Sciences

Zencan (eyalet)


Blandt københavnske Apacher er en stumfilm fra 1911 instrueret af Ernst Munkeboe efter manuskript af Axel Breidahl.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1911

Blandt københavnske Apacher


Hringekjan er lag eftir Gísla Þór Ólafsson við ljóð Geirlaugs Magnússonar. Lagið var spilað af Contalgen funeral vorið 2011 á lítlilli tónlistarhátíð í  húsi við Aðalgötu á Sauðárkróki. Í sama húsi voru tvær fyrstu plötur Gísla Þórs (Gillon) teknar upp, sem og fyrsta plata Contalgen Funeral, Pretty Red Dress og önnur sólóplata Joe´s Dubius (Andri Már Sigurðsson), Rainy Day in the Park.
Lagið Hringekjan var samið, ásamt nokkrum öðrum lögum á plötunni Bláar raddir, inn í kompu í Raftahlíð á Sauðárkróki í byrjun árs 1999, er Gísli fór þangað inn með ljóðabók Geirlaugs Magnússonar Þrítengt (1996), kveikti á kassettuupptökutæki og hóf að semja lög við ljóð úr bókinni.
Lagið var frumflutt í útvarpi í júlí 2013 í þættinum "Hið opinbera" sem stýrt var af Ágústi Bogasyni. Lagið komst seinna á lagalista á Rás 2 og var þónokkuð spilað á þeirri stöð.
Lagið má finna á annarri plötu Gísla, Bláar raddir sem kom út þann 23. júlí 2013. Platan var tekin upp í Stúdíó Benmen og var upptökustjórn í höndum Sigfúsar Arnars Benediktssonar.

Í september 2019 varð lagið aðgengilegt á Spotify er diskurinn Bláar raddir var settur þar inn.
Til er tveggja laga smáskífa með laginu, gefin út í örfáum eintökum árið 2020. Á b-hlið er lagið Blindaður af ást, en þegar Gillon spilar opinberlega skeytir hann oft þessum tveimur lögum saman, Hringekjunni og Blindaður af ást.

Hljóðfæraleikur
 Gísli Þór Ólafsson: Söngur, kassagítar og bassi
 Sigfús Arnar Benediktsson: Trommur, rafmagnsgítar, hljómborð og upptökustjórn
 Sigurlaug Vordís Eysteinsdóttir: Bakraddir

Ytri tenglar
Hér má heyra lagið á Youtube

Íslenskar smáskífur

Hringekjan


Olaylar
 1827 - William Rowan Hamilton, Işık Sistemleri Teorisi'ni hazırladı.
 1906 - Rusya'da Çar II. Nikolay, "Temel Yasalar" olarak bilinen anayasayı ilan etti.
 1920 - Türkiye Büyük Millet Meclisi açıldı ve ilk kez toplandı.
 1923 - Lozan Barış Konferansı 23 Nisan 1923'te ikinci defa toplanarak, taraflar olan TBMM temsilcileriyle Birleşik Krallık, Fransa, İtalya, Japonya, Yunanistan, Romanya, Bulgaristan, Portekiz, Belçika, SSCB ve Yugoslavya temsilcileri aracılığıyla 24 Temmuz 1923'te sonuçlandırılmıştır.
 1935 - Polonya'da anayasanın kabulü.
 1945 - Doğan Kardeş dergisinin ilk sayısı yayımlandı.
 1948 - II. Dünya Savaşı'ndan beri kapalı tutulan Topkapı Sarayı Müzesi ve İstanbul Arkeoloji Müzesi halka açıldı.
 1960 - İzmit Petrol Rafinerisi'nin temeli atıldı.
 1961 - İlk TBMM binası müze haline getirildi.
 1961 - Yerli yapım 27 Mayıs Treni ilk seferini yaptı.
 1965 - İlk Sovyet haberleşme uydusu, Maniya-1 uzaya fırlatıldı.
 1968 - ABD'deki Columbia Üniversitesi'nde bir grup Vietnam Savaşı karşıtı öğrenci, yönetim binalarını ele geçirerek üniversiteyi kapattı.
 1969 - Robert Kennedy'nin katili Sirhan Bişara Sirhan, ölüm cezasına çarptırıldı.
 1979 - Türkiye'de 12 Eylül 1980 Darbesi'ne Giden Süreç (1979- 12 Eylül 1980): Sıkıyönetim Koordinasyon Toplantısı'nda konuşan Adalet Bakanı Mehmet Can, "Bingöl'de okullarda İstiklal Marşı söylenmemektedir. Atatürk'ün resmi sınıflardan alınıp çamura atılmış. Öğretmen mâni olmaya kalkmış, öldürmüşler." dedi.
 1979 - Türkiye'nin yedi ülke ile telefon görüşmesini sağlayacak olan uyduyla haberleşme istasyonu hizmete girdi.
 1979 - 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı, UNESCO'nun 1979 yılını "Çocuk Yılı" olarak duyurmasının ardından, TRT tarafından "TRT Uluslararası 23 Nisan Çocuk Şenliği" adı ile ilk kez kutlandı.
 1981 - Millî Güvenlik Konseyi, eski Gümrük ve Tekel Bakanlarından Tuncay Mataracı'nın Yüce Divan'da yargılanmasına karar verdi.
 1982 - TRT, haftada iki gün renkli televizyon yayınına başladı.
 1982 - 12 Eylül Darbesi'nin 15. idamı: 1974 yılında başka biriyle evlenmek için karısını başına dört kurşun sıkarak öldüren Sabri Altay, idam edildi.
 1984 - AIDS'e neden olan virüs belirlendi.
 1984 - Cumhurbaşkanı Kenan Evren'in öğretmenlere mesajı: "Çocuklarımıza; geçmişte varlığımıza göz diken ihanet ocaklarının pençesine düşenlerin başarısızlık, çaresizlik, kan ve gözyaşı ile noktalanan acı sonlarını hatırlatarak her zorluğu aşmada, çağdaş uygarlığa ulaşmada Atatürkçülükten başka çıkar yol olmadığını ... anlatınız."
 1990 - Namibya; Birleşmiş Milletlerin 160., İngiliz Milletler Topluluğu'nun ise 50. üyesi oldu.
 1992 - Sağlık kontrolü için ABD'de bulunan Cumhurbaşkanı Turgut Özal'a, prostat kanseri teşhisi konuldu.
 1993 - Doğu Afrika ülkesi Eritre'de, Etiyopya'dan bağımsızlık referandumu başladı.
 1994 - Gagavuzya kuruldu.
 1997 - Cezayir'de Ömeriye katliamı: 42 kişinin ölümü.
 2001 - İntel, Pentium 4 işlemcisini piyasaya sürdü.
 2003 - SARS virüsü nedeniyle Çin'de okullar iki hafta tatil edildi.
 2003 - Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Bakanlar Kurulu'nun aldığı karar doğrultusunda; Kuzey Kıbrıs ile Kıbrıs Cumhuriyeti arasında serbest geçişler başladı.
 2005 - Şair ve yazar Sunay Akın'ın kurduğu İstanbul Oyuncak Müzesi açıldı.
 2006 - Merapi Yanardağı (Marapi) patladı.

Doğumlar
 1170 - Isabelle de Hainaut, Fransa Kraliçesi (ö. 1190)
 1775 - Joseph Mallord William Turner, İngiliz ressam (ö. 1851)
 1791 - James Buchanan, Amerikalı siyasetçi ve ABD'nin 15. Başkanı (ö. 1868)
 1804 - Marie Taglioni, İtalyan balerin (ö. 1884)
 1844 - Sanford B. Dole, Hawaiili siyasetçi (ö. 1926)
 1857 - Ruggero Leoncavallo, İtalyan besteci (ö. 1919)
 1858 - Max Planck, Alman fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (ö. 1947)
 1861 - Edmund Allenby, İngiliz general (ö. 1936)
 1891 - Sergei Prokofiev, Rus besteci (ö. 1953)
 1895 - Yusuf Ziya Ortaç, Türk şair, yazar, edebiyat öğretmeni, yayımcı ve siyasetçi (ö. 1967)
 1899 - Bertil Ohlin, İsveçli iktisatçı ve Nobel Ekonomi Ödülü sahibi (ö. 1979)
 1899 - Vladimir Nabokov, Rus yazar (ö. 1977)
 1902 - Halldor Laxness, İzlandalı yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1998)
 1906 - Sâdi Yâver Ataman, Türk folklor ve halk müziği uzmanı ve derlemeci (ö. 1994)
 1919 - Bülent Arel, Türk elektronik müziğin öncülerinden ve klasik batı müziği bestecisi (ö. 1990)
 1926 - Suavi Süalp, Türk mizahçı (ö. 1981)
 1927 - Ahmed Arif, Türk şair (ö. 1991)
 1928 - Avni Anıl, Türk müzisyen (ö. 2008)
 1928 - Shirley Temple, Amerikalı aktris (ö. 2014)
 1929 - Mürüvvet Sim, Türk tiyatro ve sinema sanatçısı (ö. 1983)
 1934 - Ergun Köknar, Türk tiyatro, sinema, dizi oyuncusu ve gazeteci (ö. 2000)
 1934 - Fikret Hakan, Türk sinema oyuncusu (ö. 2017)
 1936 - Roy Orbison, Amerikalı şarkıcı, gitarist ve şarkı sözü yazarı (ö. 1988)
 1938 - Ali Ecder Akışık, Türk tiyatro, sinema oyuncusu ve seslendirme sanatçısı (ö. 2010)
 1939 - Lee Majors, Amerikalı sinema oyuncusu
 1939 - Jorge Fons, Meksikalı film yönetmeni ve senarist (ö. 2022)
 1941 - Jacqueline Boyer, Fransız şarkıcı, oyuncu
 1941 - Arie Den Hartog, Eski Hollandalı bisiklet yarışçısıdır (ö. 2018)
 1941 - Paavo Lipponen, Fin siyasetçi ve eski muhabir
 1941 - Michael Lynne, Amerikalı film yöneticisi (ö. 2019)
 1941 - Ray Tomlinson, ABD'li bilgisayar programcısı (ö. 2016)
 1943 - Hervé Villechaize, Fransız oyuncu (ö. 1993)
 1944 - Sandra Dee, Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 2005)
 1945 - Alev Sezer, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (ö. 1997)
 1947 - Blair Brown, Amerikan tiyatro, sinema ve televizyon oyuncusudur
 1948 - Pascal Quignard, Fransız yazar
 1952 - Abdülkadir Budak, Türk şair
 1952 - Pakize Suda, Türk oyuncu ve yazar (ö. 2022)
 1954 - Fatih Erdoğan, Türk yazar
 1954 - Michael Moore, İrlanda asıllı Amerikalı aktör, film yapımcısı ve yönetmen
 1955 - Carlos María Domínguez, Arjantinli yazar ve gazeteci
 1955 - Judy Davis, Avustralyalı oyuncu
 1957 - Jan Hooks, Amerikalı oyuncu ve komedyen (ö. 2014)
 1957 - Martha Burns, Kanadalı oyuncu
 1960 - Valerie Bertinelli, Amerikalı oyuncudur
 1960 - Steve Clark, İngiliz gitarist (ö. 1991)
 1960 - Zekeriya Önge, Türk asker (ö. 1980)
 1961 - George Lopez, Amerikalı-Meksikalı komedyen ve oyuncudur
 1961 - Pierluigi Martini, eski İtalyan Formula 1 yarışçısıdır
 1962 - John Hannah, İskoç dizi ve sinema oyuncusu
 1963 - Paul Alexandre Belmondo, Fransız Formula 1 takımlarında yarışmış olan pilot
 1966 - Michael Kraft, Alman futbolcu
 1967 - Melina Kanakaredes, Amerikalı oyuncu
 1968 - Timothy McVeigh, ABD'li terorist (ö. 2001)
 1969 - Yelena Şuşunova, Rus jimnastikçidir (ö. 2018)
 1970 - Egemen Bağış, Türk siyasetçi
 1970 - Tayfur Havutçu, Türk futbolcu ve teknik direktör
 1972 - Demet Akalın, Türk oyuncu, şarkıcı ve manken
 1972 - Choky Ice, Macar pornografik film oyuncusu
 1973 - Cem Yılmaz, Türk komedyen
 1975 - Jónsi, İzlandalı şarkıcı ve gitarist
 1976 - Valeska Dos Santos Menezes, Brezilyalı voleybolcu
 1977 - Arash Labaf, İran kökenli İsveçli şarkıcı
 1977 - John Cena, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1979 - Jaime King, Amerikalı oyuncu ve model
 1979 - Lauri Ylönen, Fin şarkıcı ve The Rasmus grubunun solisti
 1981 - Murat Ünalmış, Türk dizi ve sinema oyuncusu
 1982 - Kyle Beckerman, Amerikalı millî futbolcudur
 1983 - Leon Andreasen, Danimarkalı millî futbolcudur
 1983 - Daniela Hantuchova, Slovak profesyonel tenis oyuncusudur
 1983 - Bartu Küçükçağlayan, Türk oyuncu ve Büyük Ev Ablukada grubunun solisti
 1984 - Jesse Lee Soffer, Amerikalı oyuncudur
 1985 - Jurgita Jurkutė, aktris ve Litvanya 2007 güzellik yarışmasının eski birincisi
 1987 - Michael Arroyo, Ekvador'lu millî futbolcudur
 1987 - John Boye, Ganalı millî futbolcudur
 1988 - Victor Anichebe, Nijeryalı millî futbolcudur
 1989 - Nicole Vaidišová, Çek tenisçi
 1990 - Rui Fonte, Portekizli futbolcudur
 1990 - Dev Patel, Hint asıllı İngiliz oyuncu
 1991 Nathan Baker, İngiliz futbolcu
 1992 - Başak Gündoğdu, Türk kadın voleybolcu
 1992 - Makoto Shibahara, Japon futbolcu
 1994 - Song Kang, Güney Koreli oyuncu
 1995 - Gigi Hadid, Filistin asıllı Amerikalı model ve oyuncu
 1999 - Son Chae-young, Koreli sanatçı Twice grubunun ana rapçisi, söz yazarı ve bestekâr
 2018 - Louis Mountbatten-Windsor, Birleşik Krallık Prensi

Ölümler
 303 - Yorgi, Hristiyanlıkta aziz olarak ve İslam'da velî olarak kabûl edilen Romalı bir asker
 871 - I. Ethelred, Wessex Kralı
 1014 - Brian Boru, İrlanda Kralı ve Munster Hanedanı'nın üyesi (d. 941)
 1016 - Ethelred, Wessex kralı
 1151 - Adeliza, İngiltere Kraliçesiydi (d. 1103)
 1196 - III. Béla, Macaristan Kralı (d. ~1148)
 1200 - Zhu Xi, Çin'in Neokonfüçyüsçülük alanındaki en önemli filozof isimlerinden biri (d. 1130)
 1554 - Gaspara Stampa, İtalyan şairi (d. 1523)
 1605 - Boris Godunov, Rus Çarı (d. ~1551)
 1616 - William Shakespeare, İngiliz oyun yazarı (d. 1564)
 1850 - William Wordsworth, İngiliz şair (d. 1770)
 1939 - Saffet Atabinen, ilk Türk orkestra şefi ve flüt virtüözü (d. 1858)
 1954 - Rudolf Beran, Çek siyasetçi (d. 1887)
 1975 - William Hartnell, İngiliz aktör (Doctor Who dizisinin ilk doktoru) (d. 1908)
 1979 - Maurice Clavel, Fransız yazar, filozof ve gazeteci (d. 1920)
 1983 - Buster Crabbe, Amerikalı yüzücü ve aktör (d. 1908)
 1986 - Otto Preminger, Avusturya asıllı Amerikalı film yönetmeni (d. 1906)
 1990 - Paulette Goddard, Amerikalı aktris (d. 1910)
 1992 - Satyajit Ray, Bangladeşli yönetmen (d. 1921)
 1993 - Bertus Aafjes, Hollandalı şair (d. 1914)
 1998 - Konstantin Karamanlis, Yunan siyasetçi (d. 1907)
 2005 - John Mills, İngiliz aktör (d. 1908)
 2007 - Boris Yeltsin, Rus devlet ve siyaset adamı (d. 1931)
 2010 - Bo Hansson, İsveçli müzisyen (d. 1943)
 2013 - Şahin Gök, Türk sinema yönetmeni (d. 1952)
 2013 - Molla Muhammed Ömer, Taliban'ın lideri (d. 1959)
 2015
 Aziz Asli, İranlı eski millî futbolcu (d. 1938)
 Richard Corliss, Time Dergisi yazarı (d. 1944)
 Sawyer Sweeten, Amerikalı oyuncu (d. 1995)
 Sixto Valencia Burgos, Meksikalı karikatürist (d. 1934)
 2016 - Çetin İpekkaya, Türk tiyatro yönetmeni ve oyuncu (d. 1937)
 2016 - Madeleine Sherwood, Kanadalı oyuncu (d. 1922)
 2017 - Jerry Adriani (Jair Alves de Sousa), Brezilyalı şarkıcı, müzisyen ve aktör (d. 1947)
 2017 - Kathleen Crowley, Amerikalı oyuncu (d. 1929)
 2017 - Imre Földi, Macar halterci (d. 1938)
 2017 - František Rajtoral, Çek millî futbolcu (d. 1986)
 2017 - Erdoğan Teziç, Türk hukukçu ve akademisyen (d. 1936)
 2018 - Bob Dorough, Amerikalı bebop havalı caz piyanisti, şarkıcı-söz yazarı, besteci, aranjör ve albüm yapımcısı (d. 1923)
 2019 - Henry W. Bloch, Amerikalı hayırsever ve iş insanı (d. 1922)
 2019 - Matthew Buckland, Güney Afrikalı sosyal medya girişimcisi, yönetici ve iş insanı (d. 1974)
 2019 - Jean, Lüksemburg büyük dükü (d. 1921)
 2019 - Terence Rawlings, İngiliz ses mühendisi ve film editörü (d. 1933)
 2020 - James M. Beggs, Amerikalı siyasetçi, bürokrat ve iş insanı (d. 1923)
 2020 - Peter E. Gill, İngiliz profesyonel golfçü (d. 1930)
 2020 - Akira Kume, Japon aktör ve seslendirme sanatçısı (d. 1924)
 2020 - Henk Overgoor, Hollandalı futbolcu (d. 1944)
 2020 - Kumiko Owada, Japon oyuncu, ses sanatçısı ve TV sunucusu (d. 1956)
 2020 - Frederick Thomas, Amerikalı DJ ve müzisyen (d. 1985)
 2021 - Tuncay Becedek, Türk futbolcu (d. 1942)
 2021 - Fredi (doğum adı: Matti Kalevi Siitonen) Fin şarkıcı (d. 1942)
 2021 - Mario Andres Meoni, Arjantinli politikacı (d. 1965)
 2021 - Milva, İtalyan şarkıcı, oyuncu ve televizyon sunucusuydu (d. 1939)
 2022 - Arno, Belçikalı şarkıcı, müzisyen ve aktör (d. 1949)

Tatiller ve özel günler
 Türkiye - 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı
 Dünya Kitap Günü ve Telif Hakları Günü
 Almanya - Ulusal Bira Günü

0423
23

23 Nisan


Mrtovnjak je otočić između Dugog otoka i Rave.

Izvori

Sjevernodalmatinski otoci

Mrtovnjak (Iž)


Indicele calității vieții, abreviat QLI (în engleză: where-to-be-born index) își propune să aprecieze în ce măsură o țară va oferi cele mai bune condiții pentru o viață sănătoasă, sigură și prosperă în următorii ani. El se bazează pe o metodă care îmbină rezultatele unor studii subiective de satisfacție a vieții cu factori determinanți obiectivi ai calității vieții într-o țară, împreună cu un element de perspectivă.

Metodologie
Indicele calculat pentru 2013 include date din 80 de țări și teritorii.  Sondajul a utilizat zece factori de calitate a vieții , împreună cu previziunile privind PIB-ul pe cap de locuitor pentru a determina un scor al unei națiuni.

Scorurile de satisfacție a vieții pentru 2006 (pe o scară de la 1 la 10) pentru 130 de țări (din sondajul Gallup) sunt legate într-o regresie multivariată față de diverși factori. Un număr de 11 indicatori sunt semnificativi din punct de vedere statistic. Împreună, acești indicatori explică aproximativ 85% din variația interțară a scorurilor de satisfacție a vieții. Valorile scorurilor de satisfacție a vieții care sunt prevăzute de indicatori reprezintă indicele de calitate a unei țări. Coeficienții din  ecuațiile estimate dau în mod automat importanța diferiților factori. Ecuația estimată pentru anul 2006 poate fi utilizată pentru a calcula valorile indicelui pentru un an în trecut sau un an în viitor, permițând compararea în timp a tuturor țărilor.

Variabilele independente, din ecuația estimată pentru anul 2006, includ:

 Bunăstarea materială măsurată în PIB pe cap de locuitor (în dolari SUA, la PPPS constant în 2006)
 Speranța de viață la naștere
 Calitatea vieții de familie bazată în principal pe ratele de divorț
 Starea libertăților politice
 Siguranța locului de muncă (măsurată prin rata șomajului )
 Clima (măsurată prin două variabile: abaterea medie a temperaturilor minime și maxime lunare de la 14 grade Celsius și numărul de luni ale anului cu precipitații mai mici de 30 mm)
 Evaluările privind securitatea fizică personală (bazate în principal pe ratele de omucidere înregistrate și ratingurile pentru riscul de crimă și terorism)
 Calitatea vieții comunității (bazată pe apartenența la organizațiile sociale)
 Guvernanța (măsurată prin ratinguri pentru corupție )
 Egalitatea de gen (măsurată prin ponderea femeilor în adunările naționale sau parlamente)

Clasamentul pe 2013

Clasamentul pe 1988
Indicele originar a fost lansat în 1988. A inclus un "factor filistinic" pentru lipsa de cultură și un "indice al căscatului" care măsura cât de plictisitoare ar putea fi o țară în ciuda tuturor celorlalte avantaje.

Indici
 Imperialismul economic (economie)
 Democrația economică
 Calculul integral al costurilor
 Fericirea
 Filosofia fericirii
 Economia politică
 Postmaterialism
 Progres (istorie)
 Calitatea vieții
 Socioeconomie
 Utilitarianism
 Economia fericirii

Note

Calitatea vieții
Economie internațională

Indicele calității vieții


الإمبراطور تايشو  (31 أغسطس 1879 - 25 ديسمبر 1926) هو الإمبراطور 123 في اليابان، كانت فترة حكمه بين 30 يوليو 1912 حتى وفاته.

الاسم الشخصي للإمبراطور هو يوشيهيتو (嘉仁). وفقاً للتقاليد اليابانية فإن الإمبراطور أثناء فترة حكمه لا يكون له اسم (بل يدعى باسم الإمبراطور فقط) حتى وفاته فيأخذ اسمه من اسم فترة الحكم التي كان فيها، وعليه فكان اسم الإمبراطور تايشو على اسم فترة تايشو التي حكم فيها.

اقرأ أيضاً
 فترة تايشو

مراجع

الصلبان العظمى لوسام المسيح (البرتغال)
أباطرة اليابان
أباطرة اليابان في 20
أشخاص من طوكيو
أشخاص يابانيون في القرن 19
أمراء يابانيون
جنرالات يابانيون
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
حاصلون على وسام عقاب أسود
شنتويون يابانيون
عسكريون يابانيون
اليابان في عقد 1910
اليابان في عقد 1920
فترة تايشو
فرسان الرباط
فرسان الصوف الذهبي
مواليد 1879
مواليد في طوكيو
وسام أسد هولندا
وفيات 1926
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في طوكيو
وفيات مرتبطة بالمرض في اليابان
يابانيون في الحرب العالمية الأولى

الإمبراطور تايشو


El cuco-terrestre de vientre rufo, váquiro verde o cuco hormiguero ventrirrufo (Neomorphus geoffroyi), es una especie terrestre de la familia Cuculidae. Se encuentra en bosques húmedos primarios desde el sur de Nicaragua, a través de Costa Rica y Panamá y en el noroeste de Colombia. Otra población se encuentra en el oeste y el sur de la cuenca amazónica del sureste de Colombia, Ecuador oriental, Perú oriental, el norte de Bolivia y Brasil, mientras que la población final se produce en el Bosque Atlántico del este de Brasil.

Hábitat
Vive en bosque húmedo primario por debajo de los 900 m de altitud, caminando o saltando en el suelo.

Descripción
Mide 48 a 51 cm de longitud y pesa en promedio 350 g. El plumaje es de color marrón oscuro en las partes superiores, con matices verde en las alas y púrpuras en la cola y la cresta y la lista postocular de negruzca. La cara es de color canela. Las partes inferiores son de color marrón grisáceo que gradualmente llega a ser de color canela en el vientre y rufo opaco en el costado, flancos y coberteras infracaudales; presenta además, una banda pectoral irregular de color negro. El iris es castaño. El pico es verde amarillento opaco y gris en la base. La piel orbital es de color gris pizarra.

Alimentación
Se alimenta de insectos grandes, arácnidos, miriápodos, ranas y lagartijas. Sigue a las hormigas guerreras para cazar presas que huyen de ellas.

Reproducción
La pareja construye un nido con ramas, forrado con hojas, a aproximadamente 2,5 m de altura del suelo. La hembra pone uno o dos huevos blancuzcos a amarillentos.

Referencias

Bibliografía
 Payne, R. B. (1997) ""Rufous-vented Ground Cuckoo (Neomorphus geoffroyi)"; del Hoyo, J., Elliott, A., and Sargatal, J. eds. Handbook of the Birds of the World 4: 606–607. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-87334-22-9

Enlaces externos

Aves del Neotrópico
Animales descritos en 1820
geoffroyi
Taxones descritos por Coenraad Jacob Temminck

Neomorphus geoffroyi


BePink (UCI holdkode: BPK) er et professionelt cykelhold for kvinder, der er baseret i Italien, og som konkurrerer i elite landevejsløb som f.eks. UCI Women's Road World Cup.

Holdet

2019

2018

Referencer

Cykelhold for kvinder
Cykelhold fra Italien
Etableret i 2012

BePink


Uesen ist ein an der Weser gelegener Ortsteil der niedersächsischen Stadt Achim im Landkreis Verden. Uesen liegt zwischen dem östlicher gelegenen Ortsteil Baden (Achim) und der sich westlich anschließenden Kernstadt Achim.

Geschichte

Auf heutigem Uesener Gebiet (Brückenstraße) befand sich ein Urnenfriedhof aus der Spätbronzezeit. Die Urnen werden im Niedersächsischen Landesmuseum Hannover und in der Grundschule Uesen aufbewahrt. Weiterhin wurden Siedlungsspuren aus sächsischer Zeit nachgewiesen, der heutige Ort entstand allerdings erst im Mittelalter.

Seit 1761 steht auf dem Geestrücken an der Weser in Uesen die Windmühle Achim, statt der  Bockwindmühle von 1651, Sie ist eine 29 m hohe Galerieholländer. Sie war bis 1965 in Betrieb.

Zu Beginn des 20. Jahrhunderts wurde im Bereich der heutigen Straßen Am Osterfeld und Am Westerfeld auf Dünensandflächen großflächig Gemüsespargel angebaut, der auch überregional in Bremen und Norddeutschland vermarktet wurde. Auf dem Areal befindet sich seit der Mitte des 20. Jahrhunderts Wohnbebauung.

Am 1. Juli 1972 wurde Uesen in die Stadt Achim eingegliedert.

Wirtschaft und Infrastruktur

Die Weserbrücke (Baujahr 1951) ist Teil der wichtigen Straßenverbindung L156 zwischen Achim und Thedinghausen. Der Vorgängerbau aus dem Jahr 1928 war zum Ende des Zweiten Weltkrieges gesprengt worden.

In Uesen gibt es eine Grundschule und eine Schwimmhalle.

Wirtschaft

Im Gewerbegebiet Achim-Uesen gibt es neben Groß- und Einzelhandel auch Standorte von Unternehmen wie Dräxlmaier und H.F. Wiebe.

Vereine
 TSV Uesen e.V. von 1924
 Freiwillige Feuerwehr Achim-Uesen
 Schützenverein Uesen 1955 e.V.
 Tennisgemeinschaft Uesen von 1976 e.V.

Literatur
 Hans Höppner: Die Bienenfauna der Dünen und Weserabhänge zwischen Uesen und Baden. Abhandlungen des Naturwissenschaftlichen Vereins Bremen, 15(2), Bremen 1901, S. 231–255.

Siehe auch
 KZ Uphusen
 Weser#Brücken, Fähren und Tunnel (Abschnitt Mittelweser)
 Liste der Pionierverbände der Bundeswehr#Flusspioniere

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Verden
Geographie (Achim, Landkreis Verden)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Verden)
Gemeindeauflösung 1972
Ort an der Weser

Uesen


An Ichnanthus nemoralis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Adolph Schrader, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock och Mary Agnes Chase. An Ichnanthus nemoralis in nahilalakip ha genus nga Ichnanthus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ichnanthus

Ichnanthus nemoralis


Tacitus ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite westlich des Mare Nectaris, östlich des Kraters Almanon und südöstlich von Abulfeda.
Der Kraterrand ist mäßig erodiert, der Kraterboden uneben mit konzentrischen Strukturen.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem römischen Historiker Tacitus offiziell benannt.

Weblinks

 Tacitus auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Tacitus (Mondkrater)


Yukarıkeçili, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Feke ilçesine bağlıyken, 29 Nisan 1988'de Kozan ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Adana iline 155 km, Kozan ilçesine 95 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Kozan'ın mahalleleri

Yukarıkeçili, Kozan


Beyköy (eski. Punabey / Abhazca Amckuay), Sakarya ilinin Hendek ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 49 km, Hendek ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Tarihçe
Puna Ortaköy, Martinler, Türbe ve Çayırbaşı ile birlikte birlikte beş Puna köyünden biridir. 1928'deki kayıtlara göre eski adı Punabey'dir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Hendek'in mahalleleri

Beyköy, Hendek


Antonia Margaret Caroline Fraser (nacida Pakenham; 27 de agosto de 1932) es una historiadora anglo-irlandesa, autora de biografías y novelas detectivescas, más conocida como Lady Antonia Fraser. Es viuda de Harold Pinter, premio Nobel de Literatura de 2005; antes de la muerte de su marido, también fue conocida como Lady Antonia Pinter.

Antecedentes familiares y educación
Era hija de Frank Pakenham, 7.º conde de Longford (1905–2001), y su esposa, Elizabeth condesa de Longford, nacida Harman (1906–2002). Como hija de un conde se le concedió el título de cortesía de Lady, por lo que fue habitualmente tratada como «Lady Antonia».

Cuando era adolescente, ella y sus hermanos se convirtieron al catolicismo, a raíz de la conversión de sus padres. Sus abuelos maternos eran unitarios. En respuesta a las críticas de sus escritos acerca de Oliver Cromwell, ella dijo: «No tengo sangre católica». Antes de la conversión de su padre alrededor de los treinta años a raíz de un ataque nervioso, como ella misma explica: «Mi padre era de la Iglesia Protestante de Irlanda, y su madre fue unitaria hasta los 20 años, cuando abjuró».

Fue educada en St. Mary´s School de Ascot y Dragon School antes de asistir a Lady Margaret Hall de Oxford; siendo este último alma mater de su madre.

Matrimonios y años después
Desde 1956 hasta su divorcio en 1977, estuvo casada con Hugh Fraser (1918–1984), descendiente de la aristocracia escocesa, catorce años mayor que ella y miembro Conservador unionista de la Cámara de los Comunes (escaño por Stafford), que era amigo de la familia norteamericana Kennedy. Tuvieron seis hijos: tres varones, Benjamin, Damian, y Orlando; y tres mujeres, Rebecca Fitzgerald, esposa del abogado Edward Fitzgerald QC, Flora Fraser y Natasha Fraser-Cavassoni. Las tres hijas son escritoras y biógrafas. Benjamin Fraser trabaja para JP Morgan, Damian Fraser es director general de la firma de banca de inversión UBS AG (antes SG Warburg) en México, y Orlando Fraser es abogado especializado en derecho mercantil (Wroe). Antonia Fraser tiene 18 nietos.

El 22 de octubre de 1975, Hugh y Antonia Fraser, junto a Caroline Kennedy, quien los iba a visitar en su casa en Holland Park de Kensington, al oeste de Londres, estuvieron muy cerca de ser impactados por una bomba del IRA, colocada bajo las ruedas del Jaguar de Hugh, que había sido activada para explotar a las 09:00 AM, cuando saliera de la casa. La bomba explotó matando a Gordon Hamilton-Fairley, vecino de la familia Fraser y un destacado investigador de cáncer que paseaba a su perro, cuando notó algo extraño y se detuvo a examinar el artefacto explosivo.

En 1975, Antonia Fraser comenzó un romance con el dramaturgo Harold Pinter, que entonces estaba casado con la actriz Vivien Merchant. En 1977, después de vivir con Pinter durante dos años, el matrimonio de los Fraser se disolvió legalmente. Merchant habló sobre su malestar públicamente a la prensa, que citó sus cortantes comentarios sobre su rival y se resistió a divorciarse de Pinter. En 1980, después de que Merchant firmase los papeles de divorcio, Fraser y Pinter contrajeron matrimonio. Posteriormente, después de la muerte de sus respectivos  excónyuges, se casaron por la iglesia. La ceremonia fue practicada por el sacerdote jesuita, Michael Campbell-Johnson, en una Iglesia católica. Harold Pinter murió de cáncer el 24 de diciembre de 2008, a los 78 años.

Antonia Fraser vive en el barrio londinense de Holland Park al sur de Notting Hill Gate en el Royal Borough de Kensington y Chelsea en la residencia familiar de los Frasers, donde aún escribe en su estudio del cuarto piso.

La crítica ha señalado que, «más que sólo una cara bonita», es una historiadora consumada y «una intelectual».

Comendadora en la orden del Imperio Británico (CBE) fue elevada a Dama (DBE) de los Honores de año nuevo del 2011 por «servicios a la literatura».

Carrera

Comenzó a trabajar como "asistente multiusos" de George Weidenfeld en Weidenfeld and Nicolson (su "único trabajo"), que se convertiría en su editor y en parte de Orion Publishing Group, que publica sus trabajos en el Reino Unido.

Su primera gran obra, publicada por Weidenfeld & Nicolson, fue María, reina de Escocia (1969), que fue seguida por varias biografías, como Cromwell, nuestro jefe de hombres (1973). Ganó el Premio de Historia Wolfson en 1984 por El vaso más frágil, un estudio de la vida de las mujeres del  en Inglaterra. De 1988 a 1989, fue presidente del PEN Inglés, y presidió su Comité de Escritores en Prisión.

También ha escrito novelas detectivescas, la más popular implicaba un personaje llamado Jemima Shore, que fue adaptada a una serie de televisión que se emitió en el Reino Unido en 1983.

En 1983 y 1984, fue presidenta del cerclo Sir Walter Scott de Edimburgo.

Después, Fraser publicó Las reinas guerreras, historia de varias mujeres de la realeza involucradas con la milicia, desde Boadicea y Cleopatra. En 1992, publicó The Six Wives of Henry VIII, que el historiador Eric Ives cita en su estudio de Ana Bolena.

Escribió una crónica sobre la vida y época de Carlos II, un éxito de críticas de una biografía de 1979 del mismo nombre. El libro fue citado en una miniserie del 2003 de BBC/A&E: Carlos II: El poder y la pasión, en un especial de DVD, interpretado por Rufus Sewell en el papel principal. Fraser también se ha desempeñado como editora de muchas biografías reales, incluyendo la destacada Reyes y Reinas de Inglaterra y la serie Historia Real de Inglaterra. En 1996, publicó un libro titulado La Conspiración de la Pólvora: El terror y la fe en 1605, que ganó el Premio Literario St. Louis.

Dos de los más recientes de sus trece libros no ficticios son María Antonieta: El viaje (2001, 2002), en que se basó la película María Antonieta (2006), dirigida por Sofia Coppola, con Kirsten Dunst en el papel principal, y Amor y Luis XIV: Las mujeres en la vida del Rey Sol (2006).

En el Festival Literario de Cheltenham el 17 de octubre de 2010, Lady Antonia anunció que el tema de su próximo trabajo sería la Ley de la Gran Reforma de 1832. No planea realizar una biografía de la reina Isabel I de Inglaterra, ya que este tema ha sido ampliamente cubierto.

Premios

 James Tait Black Memorial Prize (1969), por su libro María, reina de Escocia
 Premio de Historia Wolfson (1984), por su libro El vaso más frágil
 Crime Writers' Association Macallan Gold Dagger for Non-Fiction (1996), por su libro La conspiración de la pólvora
 Premio Literario St. Louis (1996), por su libro La conspiración de la pólvora
 Medalla Norton Medlicott de la Asociación Histórica (2000)
 Premio Literario Enid McLeod (2001), de la Sociedad Franco-Británica, por María Antonieta
Royal Society of Literature (FRSL).

Referencias

Enlaces externos
 www.antoniafraser.com

Dramaturgos de Inglaterra del siglo XX
Escritores de Inglaterra del siglo XX
Escritores de misterio
Escritores del siglo XXI
Escritores en inglés
Historiadoras del Reino Unido
Historiadores de Inglaterra del siglo XX
Novelistas de Inglaterra del siglo XX
Premio Wolfson
Damas comendadoras de la Orden del Imperio Británico
Escritoras de Inglaterra
Dramaturgas de Inglaterra
Inglesas del siglo XX
Inglesas del siglo XXI
Nacidos en Londres
Harold Pinter

Antonia Fraser


النوارة  مدينة في شمال جمهورية مالي، قريبة من الحدود الموريتانية. كانت عاصمة إقليم باغنة الساحل. وهي الآن دائرة تتبع ولاية كوليكورو المالية.

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة كوليكورو
بلديات مالي
بلديات منطقة كوليكورو

النوارة


Girit Muharebesi (Almanca: Luftlandeschlacht um Kreta; Yunanca: Μάχη της Κρήτης; kod adı: Unternehmen Merkur, Merkür Harekâtı), II. Dünya Savaşı'nda 20 Mayıs 1941 sabahında Fallschirmjäger'lerin (Alman Paraşütçü Hafif Piyadesi) Girit Adasına havadan indirilmesi ile başlamıştır. İşgal amaçları bağlamında başarıya ulaştıysa da, Alman tarafının verdiği kayıpların büyüklüğü nedeniyle, Alman ordusu bir daha hava indirme operasyonu yapmamıştır.

Girit Muharebesi dünya tarihindeki en büyük hava indirme operasyonu olarak nitelenmekte olup ve tüm dünyada hava indirme tümenlerinde taktik açıdan öğretilen önemli bir muharebedir. Her ne kadar Müttefiklerin II. Dünya Savaşı'nda yapmış olduğu Market Garden Operasyonu'nda daha fazla sayıda paraşütçü komando kullanıldıysa da söz konusu operasyon zırhlı birliklerle desteklendiğinden, hava desteği dışında destek olmadan yapılan bu Alman saldırısı en büyük hava indirme operasyonu olarak kabul edilir.

Girit adasındaki İngiliz kontrolünün hava indirme birlikleriyle kırılabileceği fikri, Alman Hava İndirme Birlikleri komutanı general Student'e atfedilmektedir. Hitler'in de bu fikre olumlu bakması olağandır. Hitler, Romanya petrol tesislerine, Girit'teki İngiliz üslerinden yapılabilecek hava akınları dolayısıyla tedirgindir. Alman sanayinin ve ordusunun petrol gereksiniminin güvence altına alınmasının, savaşın sürdürülmesi yönünden ne denli yaşamsal öneme sahip olduğunu, Hitler çok iyi değerlendirmektedir.

25 Nisan 1941'de Hitler tarafından imzalanan 28 sayılı direktifle Girit'in istilası karara bağlanıyor. Merkür Operasyonu kodadıyla hazırlanan planın uygulamasında 7. Paraşüt Tümeni, havadan intikal deneyimi olmayan 5. Dağ Tümeni ve Planör alayı kullanılıyor. Harekât bin kadar Alman uçağı tarafından desteklenecektir.

General Student'in planı, Maleme plajına indirilen bir paraşütçü birliği yakındaki havaalanını ele geçirmesi tarzındadır. Hemen ardından harekâta katılacak diğer birlikler ve malzeme bu havaalanına indirilecektir.

Sınırlı sayıdaki (3.000 kadar) Alman paraşütçünün adaya indiği 20 Mayıs 1941 sabahı saat 08:00'da adada 28.600 İngiliz, Yeni Zelandalı ve Avustralyalı askerin yanı sıra iki de Yunan tümeni bulunmaktaydı.

Almanlar paraşütle, planörlerle ilk dalgada 2 bin askeri adanın kuzey batısındaki Maleme plajına indiriyorlar. Ve hemen ardından bu küçük birliği kısa sürede takviye ettiler. Adaya indirilen Alman askerleri kısa sürede 22.000'i bulacaktı.

Havaalanlarına indirilen paraşütçüler, yoğun bir direnişle karşılaştı. Daha sonra bırakılan planörlerden bazılarının denize düşmesi, bazılarının da kayalıklarda parçalanmış olmasına rağmen Almanlar durumlarını koruyabildiler ve bir köprübaşı elde ettiler.

Derme çatma motorlarla çıkarma yapmayı deneyen 5. Dağ Tümeninin iki taburu ise gece karanlığında İngiliz gemilerinin radarına yakalanınca 4 bin kadar kayıp vererek limanlarına dönmek zorunda kaldılar. Bu teknelerde bulunan tanksavar, uçaksavar ve toplar gibi ağır silahların adaya ulaştırılamamış olması da başlı başına bir şanssızlık olacaktır. Ağır silahlardan yoksun olan Alman birliklerine ciddi kayıp verdiren iki düzine İngiliz tankıyla, güç bela başa çıkabildiler.

Girit adasında hakim rüzgâr, karadan denize doğru eser. Bunu bilen paraşütçüler, denize iniş yapmamak için adanın daha iç kesimlerine atladılar. Bir bölümü İngiliz hatlarının gerisine ya da içine iniş yaparak daha ilk anda savaş dışı kaldılar. Dahası malzeme taşıyan planörler için inişe uygun alanların olmaması, bir kısmının kayalıklarda parçalanmasına ve taşıdıkları malzemenin önemli ölçüde kullanılamaz hale gelmesine yol açtı.

Harekâtın Almanlar açısından en kritik saatleri çıkarmanın yapıldığı 20 mayıs gecesidir. Gün boyu süren çatışmalarda herhangi bir hava alanının kontrolü ele geçirilememiştir. Harekâta kumanda eden general Student, elindeki yedekleri Maleme hava alanına yapılacak bir taarruzda kullanmaya karar verir. Ertesi gün bu hava alanını ele geçip havadan ikmal ve takviye almaya başlarlar.

Harekâtın ikinci gününde Churchill, Avam Kamarası'nda, adadaki Alman birliklerinin yok edildiğini bildirdiği saatlerde, adadaki müttefik birlikler, yetersiz eğitim ve teçhizata ve Yunanistan'dan güç bela tahliye edilmiş olmalarının moral bozukluğuna rağmen savaşarak, yoğun Alman saldırılarına direnmeye çalışmaktaydılar.

26 mayıs günü general Freyberg, durumun umutsuz olduğunu, direnme güçlerinin kalmadığını rapor etti. Müttefik unsurların tahliyesi 28 mayıs gecesi başlatıldı. 31 mayıs gecesine gelindiğinde ise tahliye tamamlanmıştı. 23 mayısta, yoğun Luftwaffe saldırılarına dayanamayan İngiliz donanması Mısır'daki limanlarına çekilmişken, "Orduyu göz göre göre ölüme bırakamayız" diyen amiral Cunningham, donanmasıyla bu tahliyeyi sağlamıştır. Yine Alman uçaklarının yoğun saldırısı altında gerçekleştirilmek zorunda kalınan tahliyede üç kruvazör (HMS Gloucester, HMS Fiji ve HMS Kalküta) ve beş muhrip (HMS Kelly, HMS Greyhound, HMS Keşmir, HMS Hereward, HMS Imperial) battı. Üç zırhlı ve bir uçak gemisi, ki Akdeniz'deki tek İngiliz uçak gemisidir, olmak üzere on beş gemi de ağır hasar görmüştür.

Ayrıca bakınız
Yunan Direnişi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Landing in the bay of Sitia 28 May 1941 r. (PL) .
 DOĞAN Güner, "Girit Muharebesi Sonrası Osmanlı-Venedik Sınırı (1671), ÇKÜ Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayı: 3, 2019: 1-18.

II. Dünya Savaşı Akdeniz Cephesi
Muharebe
1941'de Yunanistan
1941'de çatışmalar

Girit Muharebesi


Le cap Feto est un cap situé au sud-ouest de la Sicile, à proximité de la ville de Mazara del Vallo, à l'endroit le plus étroit du Canal de Sicile entre la Sicile et la Tunisie qui ne se trouve qu'à .

On y trouve un phare.

La réserve naturelle du Cap Feto s'étend sur , presque entièrement submergés en hiver. C'est une des dernières zones côtières humides en Sicile. On y trouve de la salicorne et des posidonies.

Notes et références

Bibliographie
  Vincenzo Sciabica, L'avifauna di Capo Feto, WWF, 1989.
  Vincenzo Sciabica, Capo Feto, F&F Ced Editori, 2003.

Cap en Italie
Cap de la mer Méditerranée
Mazara del Vallo

Cap Feto


Bernard "Ben" Turpin () a fost un comic și actor american. Este cel mai cunoscut pentru strabismul său și pentru rolurile sale din filme mute unde a jucat alături de actori ca Stan și Bran sau Charlie Chaplin; a fost membru al echipei de producție al studiourilor independente lui Mack Sennett. Se consideră că Ben Turpin a fost prima "victimă" filmată  a gagului cu plăcinta aruncată în față. Când au început să apară filmele cu sunet, Turpin a ales să se retragă, investind profiturile sale în domeniul imobiliar.

Filmografie (selecție)
 Madame Double X (1914)
 His New Job (1915)
 A Night Out (1915)
 The Champion (1915)
 A Burlesque on Carmen (1916, episoade cu Leo White)
 A Clever Dummy  (1917)
 A Small Town Idol (1921)
 Molly O (1921)
 The Shriek of Araby (1923)
 The College Hero (1927)
 The Love Parade (1929)
 Make Me a Star (1932)
 The Law of the Wild (1934)
 Hollywood Cavalcade (1939)
 Saps at Sea (1940)

Note

Legături externe

 Turpin biography on entertainment.msn.com

 Ben Turpin at Virtual History
 "BEN TURPIN: The Rear Guard of Saxicolous Wayfarers of Cinematic Finitude"
 Mr. Flip available for free download from Internet Archive
 Ben Turpin on the cover of Life magazine, posthumously(9 years after his death), September 5 1949
 Turpin in "The Florodora Boys" skit (at 3:45), speaking a verse and performing his signature somersault

Vezi și
Listă de actori americani

Nașteri în 1869Decese în 1940Actori americani

Ben Turpin


Cornaciul reprezintă oricare dintre cele trei existente specii din genul Trapa: Trapa natans, T. bicornis și pe cale de dispariție Trapa rossica. Este, de asemenea, cunoscut sub numele de castan de apă sau ciulin de baltă. În India se numește singada.

Aceste specii sunt plante acvatice plutitoare, care cresc în apă curgătoare lentă până la 5 m adâncime, originare din zone temperate calde din Eurasia și Africa. Ele poartă fructe ornamentale, care, în cazul lui T. bicornis, seamănă cu capul unui taur sau cu silueta unui liliac care zboară. Fiecare fruct conține o singură sămânță foarte mare. T. natans și T. bicornis au fost cultivate în China și pe subcontinentul Indian pentru semințele comestibile timp de peste 3.000 de ani.

Etimologie
Numele generic Trapa este derivat din cuvântul latin "ciulin", calcitrappa, precum și un alt nume comun pentru ciulinul de apă.

Numele chinezesc este língjiǎo (菱角). Fructele sunt numite adesea nuci ling de către vorbitorii de limba engleză.

În India, planta are diferite nume regionale, cum ar fi singhada (Hindi: सिंघाडा), pani-phal (Hindi: पानीफल, Urdu: سنگھارا), shingoda (Gujarati: શિંગોડા), heikrak (Manipur). Numele bengalez al fructului este paniphal (পানিফল), singda (সিংড়া) sau singara (সিঙ্গারা).

Numele japonez al plantei este hishi, un cuvânt care înseamnă "în formă de diamant sau de romb".

Fosile
Genul are un istoric bogat de fosile, cu numeroase specii distincte. S-au găsit semințe fosilizate în straturile din era neozoică începând din eocen în întreaga Europa, China și America de Nord (deși genul a dispărut în America de Nord anterior pleistocenului).  Cele mai vechi fosile cunoscute atribuite genului, totuși, sunt ale unor frunze din Alaska cretacică, se referă la specia T. borealis.

Istoric

Investigațiile materialului arheologic din sudul Germaniei indică faptul că populația preistorică din regiunea respectivă s-ar fi putut baza semnificativ pe castanele de apă pentru a-și suplimenta dieta normală și, în perioadele în care culturile cerealelor erau reduse, castanele de apă au fost poate chiar principala componentă alimentară. Astăzi, castanii de baltă sunt atât de rari în Germania, încât sunt considerați pe cale de dispariție.

În piețele din întreaga Europa se puteau cumpăra castane de apă până în 1880. În nordul Italiei, castanele se vindeau gata prăjite, precum castanele dulci (Castanea sativa) care sunt încă vândute și astăzi. În multe părți ale Europei, castanele de apă au fost cunoscute și utilizate în alimentația umană, până la începutul secolului al XX-lea. Astăzi, însă, este o plantă rară. Există mai multe motive pentru dispariția sa aproape completă, cum ar fi fluctuațiile climatice, schimbările în conținutul de nutrienți al apelor și drenajul multor zone umede, iazuri și lacuri.

Această specie a fost declarată specie invazivă din Vermont până în Virginia. Ea este clasificată, de asemenea, ca buruiană nocivă în statele Florida, Carolina de Nord și Washington.

În Australia, mai precis în statul New South Wales, cornacul a fost declarat o buruiană dăunătoare.

Referințe

Legături externe

 Species Profile- Water Chestnut (Trapa natans) , National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library. Lists general information and resources for Water Chestnut.

Specii de plante invazive
Lythraceae
Plante descrise în 1753

Cornaci


La dix-neuvième saison de New York, police judiciaire, série télévisée américaine, est constituée de vingt-deux épisodes, diffusée du  au  sur NBC.

Distribution

Acteurs principaux
 Jeremy Sisto : détective Cyrus Lupo
 Anthony Anderson : détective Kevin Bernard
 Linus Roache : premier substitut du procureur Michael Cutter
 Alana de la Garza : substitut du procureur Connie Rubirosa
 Sam Waterston : procureur Jack McCoy

Épisodes

Épisode 1 : Incidents en parcours

Épisode 2 : Mis au secret

Épisode 3 : Liberté provisoire

Épisode 4 : Quand tout s'écroule

Épisode 5 : En terrain hostile

Épisode 6 : Une vie volée

Épisode 7 : Démêlés de justice

Épisode 8 : Maisons de maîtres

Épisode 9 : Duel de haut vol

Épisode 10 : Le Serment

Épisode 11 : L'Appât du gain

Épisode 12 : Le Fils caché

Épisode 13 : Les Justiciers

Épisode 14 : L'Association du bien et du mal

Épisode 15 : Robin des rues

Épisode 16 : Sous le sceau du secret

Épisode 17 : Un sujet assassin

Épisode 18 : Marqués au fer rouge

Épisode 19 : Tout nouveau...

Épisode 20 : Délires psychotiques

Épisode 21 : Comme sur des roulettes

Épisode 22 : Le coup de grâce

 19

Saison 19 de New York, police judiciaire


Dune, Frank Herbert'in (1920-1986) Hugo ve Nebula ödüllerini almasını sağlayan ve tüm dünyada on beş milyondan fazla kopyası satılan 6 kitaptan oluşan bilimkurgu roman serisi;

Arthur C. Clarke'ın ifadesiyle, "Yüzüklerin Efendisi ile kıyaslanabilecek tek şaheser kurgu romandır."

Seri, bütünü düşünüldüğünde insan doğası; din, siyaset ve ekonomi kurumları, liderlik olgusu; erkek, kadın, cinsellik kavramlarına dair muhteşem denebilecek sosyolojik, psikolojik ve felsefi tahliller ve gözlemler içerir.

Serinin tamamına yayılmış aforizmalar, eserin özenle oluşturulmuş özgün kurgusu ile birleştirildiğinde 3500'e yakın sayfası ile 6 kitaptan oluşan artık dünya çapında bir kült haline gelmiş tek bir eser ortaya çıkar.

Serinin ilk kitabı olan Çöl Gezegeni Dune 1965, son kitabı olan Dune Rahibeler Meclisi ise 1984 yılında yayımlanır. Frank Herbert'in 1986 yılında ölümü ile üzerinde çalışılan 7. Dune kitabı tamamlanamaz.

Çöl Gezegeni Dune, David Lynch tarafından 1984 yılında sinemaya da aktarılmıştır.

Roman Denis Villeneuve tarafından yeniden uyarlanmış olup, 17 Aralık 2020 tarihinde vizyona girecektir.

Seri, İslam terminolojisine ait birçok kavramı ve bakış açısını içinde barındırması ile de dikkat çeker;

"Allah'ın emri gelir; Sakın acele etme. Yol gösteren Allah'tır; kimi yolunu şaşırır."

"Ben de hizmetkarım… Efendim ise Rahman ve Rahim olan Allah. "Biz, onların boyunlarına halkalar geçirdik. O halkalar çenelere kadar dayanmaktadır. Bu yüzde kafaları yukarı kalkıktır. Önlerinde bir set ve arkalarında bir set çektik de onları kapattık, artık göremezler…" Eski Fremen dininde böyle yazılıydı."

Kitaplar

Orijinal seri

Genişletilmiş seri (yayınlanma sırası)

1

Özet
Bu 6 kitap uzun serinin ilk kitapları olup, serinin devamı Frank Herbert'in oğlu Brian Herbert ve Amerikan popüler kitap yazarı Kevin J. Anderson tarafından devam ettirilmiştir. İkili seriye dahil olan 6 kitap yazmıştır. Aslında kitaplar klasik serinin devamı değil öncesidir. Aynı Yıldız Savaşları film serisinde olduğu gibi. "Atreides Hanedanlığı", "Harkonnen Hanedanlığı" ve "Corrino Hanedanlığı" klasik serinin hemen öncesine gitmekte ve Dune gezegeninde yaşanan politik çatışmaların köklerinin ortaya koymaktadır. "Butleryan Cihadı", "Makinelerin Seferi" ve "Corrin Savaşı" kitaplarından oluşan seri ise çok daha eskilere gitmektedir. İnsanlık akıllı makineler yani yapay zekayla savaşmaktadır. Daha melanj keşfedilmemiş Arrakis hiç kimsenin bilmediği bir gezegendir. Uzayda yolculuk için büklüm gemiler yoktur, Holtzman kalkanı yoktur. İmparatorluk, Hanedanlıklar, Lonca, Bene Gesserit cadıları Fremenler yoktur. Yani kısaca Dune romanlarının hayal gücünü zorlayıcı, sınırlarda gezinen ve sosyal yapıları sorgulayan, büyüleyici, otantik ortamı daha oluşmamıştır. Bu seride büyüleyici Dune dünyasına giriş yapılmaktadır. Dune dünyasındaki ilginç kavramların, olayların, ilişkilerin açıklanmasıdır bu seri. Çok ilginç şeyler öğrenebilirsiniz; mesala Atreides ile Harkonnenlerin atalarının sarsılmaz dostluğu gibi.

Bundan başka romanda alttan alta işlenen gerçek ise ekonomi ve ekonominin kaynağı olarak ticaretin önemidir. İlk 6 kitaptan oluşan serinin tamamında ticaret loncasının gücü ve etkisi görülür. Oysa loncanın askeri gücü ya da bir millete dayanan herhangi bir yaptırım gücü yoktur. Lonca yalnızca galaksiler arası ulaşımda kullanılan gemileri yönetme yeteneği sayesinde bu güce ulaşmıştır. Tüm gezegenler, hanedanlar loncaya muhtaçtır. Ve nihayet lonca da "baharat"a muhtaçtır. Gemi kaptanları ancak baharat etkisinde iken zamanı ve uzayı bükme yeteneklerini kullanabilmektedirler. "Baharat"ın ise tek kaynağı vardır: Arrakis-Dune... Bu da Dune gezegenini evrenin güç merkezi haline getirmektedir. Elbette güce sahip olmak sürekli bir mücadele içinde olmayı da gerektirir. Oysa Dune gerçek gücün kaynağı değil güce ulaşmaktaki vasıtanın sağlandığı yerdir. Kitaba göre gerçek güç ticarettir ancak bunu açıkça ifade etmemekte tüm olayları bu noktaya bağlayarak dolaylı bir anlatımı tercih etmektedir.

Roman ayrıca üstü örtülü bir şekilde aforizmalar kullanarak İslam düşüncesindeki Mehdi ve Ahirzaman olayları ile ilgili kültürü anlatmaktadır.

Filmler ve Diziler

Ayrıca bakınız

 İthaki Bilimkurgu Klasikleri dizisi

Kaynakça

1960'larda bilimkurgu romanları
Sinemaya uyarlanmış Amerikan romanları
Dune romanları
Hugo ödüllü romanlar
Tefrika romanlar
En İyi Roman Nebula Ödülü kazanan eserler
Din ile ilgili romanlar
Frank Herbert romanları
Dune (seri)

Dune (seri)


Eticheta ecologică a UE sau floarea UE este un sistem voluntar de etichetare ecologică stabilit în anul 1992 de Comisia Europeană.

Sigla Etichetei ecologice a UE
Sigla include o floare verde cu litera "ϵ" (epsilon) înclinată, de culoare verde, asemenea florii, înconjurată de 12 stele albastre. Pe produsele cu etichetă ecologică UE, aceasta trebuie să fie întotdeauna utilizată împreună cu numărul de licențiere. Datorită siglei, eticheta are și porecla de floare UE.

Referințe

Eco-etichetare
Uniunea Europeană

Eticheta ecologică a UE


O lobo floculonodular (vestibulocerebelo) é um lobo do cerebelo que consiste no nódulo e no flóculo. Os dois flóculos estão conectados à estrutura da linha média chamada nódulo por pedículos finos. É colocado na superfície ântero-inferior do cerebelo.

Essa região do cerebelo tem conexões importantes com os núcleos vestibulares e usa informações sobre o movimento da cabeça para influenciar o movimento dos olhos. Lesões nessa área podem resultar em múltiplos déficits no rastreamento visual e controle oculomotor (como nistagmo e vertigem ), integração das informações vestibulares para controle dos olhos e da cabeça, bem como controle dos músculos axiais para equilíbrio.  Este lobo também está envolvido na manutenção do equilíbrio do equilíbrio e do tônus muscular.  A causa mais comum de dano ao lobo floculonodular é o meduloblastoma na infância.

Ligações externas
 NIF Search - Flocculonodular lobe via Neuroscience Information Framework

Encéfalo

Lobo flóculonodular


Willem Rebergen (Veenendaal, Países Bajos; 12 de septiembre de 1985), más conocido por su nombre artístico Headhunterz, es un DJ y productor neerlandés. Es dueño de su propia compañía discográfica Art of Creation

Biografía
Desde niño demostró su interés por la música. A los nueve años, Willem cantó en un coro con el que grabó algunos CD. Tiempo después, decidió crear su propia música utilizando FL Studio. Junto con su amigo Bobby Van Putten, creó el proyecto musical conocido como Nasty D-Tuners. Tuvo su principal experiencia como DJ en Defqon 1, donde fue descubierto por The Prophet. Desde entonces, Headhunterz ha pinchado en los principales eventos de hardstyle, incluyendo Defqon 1, Qlimax, Q-Base, In Qontrol y Decibel. En el 2007 su tema, The Power of The Mind, fue el himno escogido ese año por Qlimax. También produjo el himno para Defqon 1 en el 2009 con el tema Scrap Attack, y de nuevo para Defqon 1 en el 2010 (Australia), con Save Your Scrap for Victory. De igual manera en 2012 junto con Wildstylez y Noisecontrollers produjo World Of Madness Anthem 2012 para Defqon. 1.
En 2006 formó su propia sub-compañía discográfica: Scantraxx Reloaded.

En el 2008 lanzó un álbum y formó dúo junto con Wildstylez, bajo el nombre «Project One», que fue muy bien recibido en la comunidad hardstyle e incluso realizó un tour por los Países Bajos.

En el 2010, Headhunterz apareció en el puesto 36º de la lista anual de mejores DJ del mundo elaborada por la revista DJ Mag. En 2012, alcanzó su mejor posición, ubicándose en el 11º puesto. Esto hizo a Headhunterz el DJ de hardstyle mejor posicionado en la lista.

En 2011, Headhunterz comenzó su propio podcast, «Hard With Style», retransmitido por YouTube, iTunes y Souncloud, teniendo un gran éxito que derivó en su propia noche organizada por Q-dance en octubre de 2012. En el 2013, Headhunterz firmó un importante contrato con Ultra Records, abandonando así su anterior sello musical, Scantraxx.
Headhunterz decidió a partir del 2014 reorientar su estilo hacia otros géneros de la música electrónica como el big room, el progressive house, trap, future bass, y hasta el deep house, con el objetivo de probar cosas nuevas y hacerse más popular. Sin embargo este giro le costó críticas de sus seguidores y una caída progresiva en años posteriores en el listado de DJ Mag. Continuó sus apariciones en importantes festivales del EDM, hasta que en julio de 2016, retornó a la producción de música hardstyle con un sonado regreso en el festival Defqon 1.

En febrero de 2018, anunció el inicio de su nueva discográfica Art of Creation en colaboración con Wildstylez. Bajo este sello lanzó su tercer álbum de estudio titulado The Return of Headhunterz el 2 de marzo de 2018, bautizado por Dancing Astronaut como su "definitivo regreso al hardstyle" .

Discografía

Álbumes

Sencillos y EP

Sin Lanzamiento Oficial

Futuros Lanzamientos

Remixes

Ranking DJmag

Ranking 1001 Tracklist

Actuación de voz
Willem Rebergen también se desempeña como actor de voces. Le dio la voz a Troy Bolton en la versión holandesa de la película High School Musical, en la versión en inglés es actuada por Zac Efron. También hace la voz de Peter Pevensie en la versión Neerlandesa de la película The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe (en holandés De Kronieken Van Narnia: De Leeuw, de Heks en de Kleerkast). En inglés éste papel es actuado por William Moseley. La voz de "Sam Dullard" en la serie de Nickelodeon Rocket Power también es hecha por él. Además, él hace la voz de Fred Weasley y George Weasley en la versión holandesa de Harry Potter. Y también hizo la voz de Pie Pequeño en la versión holandesa de The Land Before Time.

Referencias

Enlaces externos

Disc jockeys de música electrónica
Disc jockeys de los Países Bajos
Productores discográficos de los Países Bajos
Actores de voz de los Países Bajos
Grupos de música trance
Artistas de Revealed Recordings
Nacidos en Veenendaal

Headhunterz


Jacob Shall Golladay (* 19. Januar 1819 in Lebanon, Tennessee; † 20. Mai 1887 bei Russellville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1867 und 1870 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Jacob Golladay war der ältere Bruder von Edward Isaac Golladay (1830–1897), der zwischen 1871 und 1873 den Staat Tennessee im Kongress vertrat. Er besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Im Jahr 1838 zog er nach Nashville; ab 1845 war er in Kentucky ansässig, wo er nach einem Jurastudium als Rechtsanwalt praktizierte.

Golladay war Mitglied der Demokratischen Partei. Zwischen 1851 und 1853 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky; von 1853 bis 1855 gehörte er dem Staatssenat an. Nach dem Tod des Abgeordneten Elijah Hise wurde Golladay im dritten Wahlbezirk von Kentucky als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 5. Dezember 1867 sein neues Mandat antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1868 konnte er bis zu seinem Rücktritt am 28. Februar 1870 im Kongress verbleiben. In diese Zeit fiel das gescheiterte Amtsenthebungsverfahren gegen Präsident Andrew Johnson.

Nach seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete Jacob Golladay als Anwalt in Allensville. Er starb am 20. Mai 1887 nahe Russellville; in dieser Stadt wurde er auch beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1819
Gestorben 1887
Mann

Jacob Golladay


Der Baltic Cup 1928 war die 1. Austragung des Turniers der Baltischen Länder, dem Baltic Cup. Das Turnier für Fußballnationalteams fand zwischen dem 25. und 27. Juli 1928 in Estland statt. Ausgetragen wurden die Spiele im Kadrioru staadion in Tallinn. Die Lettische Fußballnationalmannschaft gewann den Titel. Der estnische Stürmer Arnold Pihlak vom FK Austria Wien wurde Torschützenkönig.

Gesamtübersicht
Tabelle nach Zwei-Punkte-Regel.

|}

Kader

Lettland gegen Litauen

Estland gegen Litauen

Estland gegen Lettland

Weblinks
 Baltic Cup 1928 auf eu-football.info
 Statistik Lettland 3:0 Litauen
 Statistik Estland 6:0 Litauen
 Statistik Estland 0:1 Lettland

Einzelnachweise

Baltic Cup
Fußballveranstaltung 1928
Sportveranstaltung in Tallinn

Baltic Cup 1928


Camillo Öhlberger (* 28. Mai 1921 in St. Pölten; † 12. Juni 2013 in Wien) war ein österreichischer Fagottist, Mitglied der Wiener Philharmoniker und Autor.

Leben
Bereits vor der Matura am Humanistischen Gymnasium in St. Pölten erhielt er an der damaligen Wiener Musikakademie von seinem Bruder Karl Öhlberger (1912–2001; von 1936 bis 1974 Fagottist der Wiener Philharmoniker) Fagottunterricht. Nach der Matura studierte Öhlberger 1940/41 Germanistik und Musikwissenschaften an der Universität Wien, 1949 schloss er das Fagottstudium mit Diplom ab.

Am 1. Dezember 1945 trat er als Fagottist ins Orchester der Wiener Staatsoper ein. Ab 1. September 1957 war Öhlberger Mitglied der Wiener Philharmoniker und trat am 1. November 1977 in den Ruhestand.

Zwischen 1966 und 1992 lehrte er auch an der Wiener Musikhochschule, 1977 wurde er außerordentlicher Professor, ab 1982 führte Öhlberger als ordentlicher Professor eine Klasse im Konzertfach Fagott. Zu seinen Schülern zählte unter anderem Peter Marschat.

Öhlberger starb am 12. Juni 2013 im Alter von 92 Jahren in Wien und wurde am 26. Juni 2013 am Baumgartner Friedhof (Gruppe 8, Nummer 452) bestattet.

Die Söhne von Camillo Öhlberger sind ebenfalls Musiker. Sohn Reinhard (* 1950) ist Fagottist der Wiener Philharmoniker, Sohn Alexander (* 1956) ist Oboist der Wiener Philharmoniker.

Auszeichnungen
 1965: Verleihung des Berufstitels Professor
 1976: Jakob Prandtauer-Preis für Wissenschaft und Kunst der Stadt St. Pölten
 1996: Goldenes Verdienstzeichen der Republik Österreich
 Ehrenzeichen für Verdienste um das Bundesland Niederösterreich
 Goldene Ehrenmedaille der Bundeshauptstadt Wien

Publikationen
 Österreichische Verlagsanstalt, Wien 1972: Vienna, Weanarisch oder Philharmonische Seitensprünge: Gedichte u. Balladen
 Österreichische Verlagsanstalt, Wien 1973: Sonnenuhr und Wetterhahn: Gedichte und Balladen
 Österreichische Verlagsanstalt, Wien 1975: Hinter der Oper : neue philharmonische Seitensprünge; Gedichte u. Balladen
 Niederösterreichisches Pressehaus, St. Pölten 1992: Philharmonische Capriolen: Heiteres von Dirigenten, Musikern und Instrumenten. ISBN 3-85326-959-1
 Ueberreuter, Wien 1993: Neue Philharmonische Capriolen: Heiteres von Dirigenten, Musikern und Instrumenten. ISBN 3-8000-3507-3
 Ueberreuter, Wien 1996: Philharmonische Eskapaden: Heiteres von Komponisten, Dirigenten und Musikern. ISBN 3-8000-3625-8

Weblinks
 Hübners Who is Who:
 Wiener Philharmoniker, 2011: 90. Geburtstag von Professor Camillo Öhlberger

Einzelnachweise

Fagottist
Mitglied der Wiener Philharmoniker
Träger des Goldenen Verdienstzeichens der Republik Österreich (1952)
Träger eines Ehrenzeichens für Verdienste um das Bundesland Niederösterreich (Ausprägung unbekannt)
Träger der Ehrenmedaille der Bundeshauptstadt Wien in Gold
Absolvent der Universität für Musik und darstellende Kunst Wien
Berufstitel Professor (Österreich)
Jakob Prandtauer-Preisträger
Österreicher
Geboren 1921
Gestorben 2013
Mann

Camillo Öhlberger


Tim Sebastian (born 13 March 1952) is an English television journalist and novelist. He is the moderator of Conflict Zone and New Arab Debates on Deutsche Welle. He previously worked for the BBC, where he hosted Doha Debates and was the first presenter of HARDtalk. Sebastian also presented Bloomberg TV's The Outsider, an India-focused debating programme.

He won the Richard Dimbleby Award from the British Academy of Film and Television Arts in 1981, and was twice designated Royal Television Society Interviewer of the Year in the United Kingdom — once in 2000 and again in 2001.

Early life and education
Sebastian was born in London, England. He was educated at Westminster School, a fee-paying independent school in Central London. He holds a BA degree in Modern Languages from New College, Oxford and speaks both German and Russian.
He has a Diploma in Journalism Studies from Cardiff University, graduating in 1974.

Journalist career
Sebastian began his journalism career at Reuters in 1974, moving to the BBC as foreign correspondent in Warsaw in 1979. He became BBC's Europe correspondent in 1982. At that time in 1983 in Wrocław, during Martial law in Poland, Tim Sebastian interviewed Kornel Morawiecki, the leader of the Polish anti-Soviet and anti-communist underground organization Fighting Solidarity, hiding from the Polish security service.

Between 1984 and 1985 (until his expulsion from the USSR in 1985) he was BBC's correspondent for Moscow in 1984 and then for Washington from 1986 to 1989.

Sebastian has worked for The Mail on Sunday, and has contributed to The Sunday Times.

Television hosting
Notable Hard Talk interviews with world leaders included US Presidents Bill Clinton Donald Trump and Jimmy Carter, Archbishop Desmond Tutu, Singapore's first Prime Minister Lee Kuan Yew, and the last leader of the Soviet Union Mikhail Gorbachev. He currently hosts Conflict Zone, a one-on-one interview show on Deutsche Welle's international English-language channel.

Debate moderator
Sebastian is a frequent moderator of major conferences, seminars and forums across the globe.

He was the chairman of The Doha Debates, a Qatar Foundation programme that was broadcast monthly on BBC World News where it was the highest-rated weekend programme. The Debates were founded by Sebastian in 2004 and their fifth series began in September 2008.

Following the political and social unrest in Egypt and Tunisia in early 2011, Tim Sebastian founded The New Arab Debates, which have been held in Egypt, Tunisia and Jordan and were broadcast on Deutsche Welle English as well as regional television channels. The debates are also held in Arabic and hosted by Egyptian TV presenter Mai El Sherbiny.

Awards
In 1982, Sebastian was awarded the British Academy of Film and Television Arts Richard Dimbleby Award and was named Television Journalist of the Year by the Royal Television Society. Additionally he has twice won the Royal Television Society's Interviewer of the Year Award for his HARDtalk interviews.

Personal life
His daughter is CNN journalist Clare Sebastian.

Bibliography

Non-fiction
 Nice Promises: Tim Sebastian in Poland (1985)
 I Spy in Russia (1986)

Novels
 The Spy in Question (1988)
 Spy Shadow (1989)
 Saviour's Gate (1991)
 Exit Berlin (1992)
 The Memory Church (1993)
 Last Rights (1993)
 Special Relations (1994)
 War Dance (1995)
 Ultra (1997)

References

External links
 "The Doha Debates" website
 Official biography of Tim Sebastian

 Interview in the Gulf Times: 'Sebastian is looking beyond the stereotypes'
 Interview in Oryx Magazine: 'Courting Controversy'
 Tim Sebastian and the Doha Debates
 "The New Arab Debates" website

1952 births
Living people
People educated at Westminster School, London
British reporters and correspondents
BBC newsreaders and journalists
BBC World News
BBC World Service presenters
English male journalists
English television presenters
BAFTA winners (people)
20th-century English novelists
English male novelists
Qatar Foundation people
20th-century English male writers

Tim Sebastian


La saison 2019-2020 du championnat des îles Vierges des États-Unis de football est la seizième édition du championnat de première division des îles Vierges des États-Unis, mais la seconde sous le nom de Premier League.

Depuis la saison 2018-2019, la compétition regroupe les quatre meilleures formations de chaque île (Sainte-Croix et Saint-Thomas) dans un même groupe. À l'issue de la phase régulière, les quatre premiers au classement se retrouvent pour une phase finale afin de désigner le champion. Lors de cette édition, une équipe de Saint-Thomas, Waitikubuli United, est ajoutée. Il est à noter qu'aucune équipe de Saint John, troisième principale île mais aussi la moins populeuse, ne participe à la compétition.

Cette édition 2019-2020 est censée commencer en novembre 2019 et se conclure le  mais le lancement de la saison est finalement repoussé au . Cependant, la pandémie de Covid-19 contraint à la suspension de la compétition le 14 mars puis son abandon. Ainsi, aucun titre n'est décerné.

Les équipes participantes

Sainte-Croix :Helenites SCPrankton UnitedRovers FCUnited FC

Saint-Thomas :LRVI FCNew Vibes SCRaymix SCUnited We StandWaitikubuli United

Légende des couleurs

Compétition

Phase régulière
Voici le classement au moment de son abandon le .

Le barème de points servant à établir le classement se décompose ainsi :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

|valign=top align=left width=35%|

|}

Résultats

Statistiques

Buteurs

Bilan de la saison

Références

Voir aussi

Lien interne
 Championnat des îles Vierges des États-Unis de football

Liens externes
  Page complète sur la saison sur RSSSF
  Calendrier officiel et classement de la saison

2019-2020
îles Vierges des États-Unis
2020 aux îles Vierges des États-Unis

Championnat des îles Vierges des États-Unis de football 2019-2020


Holden Caulfield, J. D. Salinger'ın Gönülçelen (özgün adıyla: The Catcher in the Rye) romanının baş karakteridir. Holden, on altı yaşında, çevresindeki sahte dünyayla kendini bağdaştıramadığı için asosyal olan bir çocuktur. Zengin ailesinin yolladığı tüm okullardan "kendini derslerine yeterince vermemesi" nedeniyle atılmıştır. Holden; kardeşinin genç yaştaki ölümü, çevresindeki sahte davranışlar, değişimler ve büyüklüğün getirdiği sorumluluklar içinde kaybolarak bir çöküşe geçer. Çavdar Tarlasında Çocuklar da Holden'ın bu süreçteki deneyimlerini anlatır.

Holden Caulfield yazıldığı günden beri, ergenlik dönemden geçen birçok çocuğun duygularına yer vermesi ve kitabın 'rahat' bir uslupla yazılmış olmasından birçok kişinin kahramanı olmuştur. Karakterin yaratılmasındaki başarıya rağmen, aynen kitap gibi karakter de birçok yönden eleştirilmiştir.

Diğer yapıtlarda Holden Caulfield
Karakter, 1941'de "The New Yorker" gazetesinde yayınlanan "Are You Banging Your Head Against a Wall?" adlı Salinger öyküsünde yer aldı. Daha sonra 1946'da yayınlanacak "Madison Dışındaki Küçük Ayaklanma" adlı öyküye çevrilecek olan bu hikâyede Holden'ın, Sally Hayes ile kaçma isteği, Carl Luce ile içmesi ve sarhoşken Sally'yi araması anlatılmıştır. Daha sonra bu öykü Çavdar Tarlasındaki Çocuklar kitabında yer alacaktır.

1945 tarihli "Ben Deliyim" öyküsü de Holden'ın futbol maçı izlemesi, öğretmeni Mr. Spencer ile geleceğini tartışması ve sonra eve dönüp kardeşiyle konuşmasını anlatmaktadır. Daha sonra bu öykü de kitabın başlangıcına çevrilecektir ve Holden'ın kardeşi Phoebe'nin Salinger eserleri içinde ilk ve son kez görünümü bu hikâyededir.

1944 tarihli "Last Day of the Last Furlough" ve yayınlanmamış kısa öyküler "Peter Pan'ların En İyisi ve En Sonuncusu" (1942) ve "Bovling Toplarıyla Dolu Okyanus" (1945) Caulfield ailesini içermektedir. "Last Day of the Last Furlough"ta ana kahramanın Holden'ın ağabeyi Vincent Caulfield (D.B. Caulfield) ile konuşması anlatılmaktadır.

Kaynakça

J. D. Salinger karakterleri
Kurgusal erkek karakterler
Kurgusal İrlanda asıllı Amerikalılar
Caulfield ailesi
New York doğumlu kurgusal karakterler
Kurgusal ateist ve agnostikler
1945'te tanıtılan kurgusal karakterler

Holden Caulfield


Europska udruga za biomasu poznata kao AEBIOM je neprofitna, međunarodna organizacija osnovana pod vodstvom francuskog senatora Michela Soupleta 1990. godine sa sjedištem u Bruxellesu. Udruga čiji je trenutni predsjednik Didzis Palejs okuplja oko 40 udruga i 90 tvrtki, kao akademske i istraživačke institute iz cijele Europe. Cilj udruge je promovirati proizvodnju energije iz biomase u svim svojim oblicima. Udruga surađuje s European Pellet Council (EPC) te International Biomass Torrefaction Council (IBTC). Te suradnje stvorene su zahvaljujući unutarnjoj dinamici njihovih članova. Danas ove dvije suradnje okupljaju stručnjake za energiju dobivenu iz biomase i predstavnike tvrtki iz cijele Europe te su bitan dio unutarnje organizacije Europske udruge za biomasu. Udruga upravlja i s dva međunarodna certifikata za drvna goriva. ENplus® certificira kvalitetu peleta i GoodChips® koji ima za cilj jamčiti drvnu sječku i kvalitetu goriva.

Vladavina
Sve aktivnosti udruge upravlja Glavna skupština (General Assembly), Upravni odbor (Board of Directors) i Osnovna grupa (Core Group). Svako tijelo ima određenu ulogu i određene zadatke kojima se bave te zajedničkim radom doprinose uspjehu te ugledu udruge.

Glavna skupština
Glavnu skupštinu čine svi članovi i imaju sljedeće dužnosti:

 pregledati i odobriti godišnje izvješće koje daje Upravni odbor
 pregledati i odobriti račune, bilance i proračun
 izabrati jednog ili više revizora od članova koji izvješćuje Generalnoj skupštini o financijskoj odgovornosti u proteklom razdoblju
 odrediti članarinu na prijedlog Upravnog odbora
 odobriti i komentirati aktivnosti Upravnog odbora i odlučiti o bilo kojoj aktivnosti Europske udruge za biomasu
 izabrati predsjednika među svim članovima
 izabrati do 17 dodatnih članova za Upravni odbor za mandat od 2 godine
 odlučiti o izmjenama statuta

Upravni odbor
Upravni odbor ima najviše 18 osoba i ima sljedeće dužnosti:

 izabrati potpredsjednika među svojim članovima
 izabrati Osnovnu grupu
 pripremiti odluke Glavne skupštine na temelju savjeta Osnovne grupe
 odobriti nove članove

Osnovna grupa
Osnovna grupa se sastoji od najviše 5 osoba, uključujući predsjednika / potpredsjednika Europske udruge za biomasu i ima sljedeće funkcije:

 pripremiti odluke Upravnog odbora
 svakodnevno raspravljati o strateškim potezima udruge

Politika

Emisije u zraku
U okviru programa Clean Air (2013), Europska komisija je uspostavila niz mjera za poboljšanje kvalitete zraka u EU. Neke mjere treba poduzeti na nacionalnoj razini, a neke mjere se poduzimaju na razini EU. Da bi se poboljšala kakvoća zraka u EU, važno je da države članice u potpunosti provode skup postojećih zakona. Bioenergetska industrija predana je pružanju i korištenju učinkovitih tehnologija koje u velikoj mjeri udovoljavaju zahtjevima za emisijama. Zemlje članice trebalo bi se poticati da zamijene stara i neučinkovita postrojenja modernim, visoko učinkovitim postrojenjima.

Održivost
Europska udruga biomase smatra da je održivost glavni čimbenik u razvoju bioenergetskog sektora u Europi. Zato ova udruga zagovara uspostavu usklađene EU politike održivosti čvrste biomase za grijanje i hlađenje te proizvodnju električne energije. U kontekstu gdje je energija dobivena iz biomase ključna tehnologija u EU portfelju obnovljivih izvora energije, usklađena pravila o održivosti će osigurati da se ta očekivana povećanja i dalje održe unutar održivog okvira.

Energija dobivena iz biomase predstavlja više od polovice potrošnje energije dobivene iz obnovljivih izvora energije u Europi. Očekuje se da taj udio bude održan u 2020. godini i kasnije. Iako se svi obnovljivi izvori energije moraju baviti pitanjima okoliša, održivost je specifična za sektor biomase zbog sirovine koja se koristi za gorivo. Budući da se očekuje da će uporaba energije dobivene iz biomase nastaviti rasti u EU, ključno je osigurati održivu isporuku biomase.

Biomasa

Grijanje
Gledajući u detalje topline dobivene iz biomase koja se koristi za grijanje stambeni sektor vodi s oko 51% potrošnje. Sektor industrijske topline dobivene iz biomase slijedi na ljestvici s udjelom od 26%, dok je taj udio za toplane 15%. Potrošnja topline dobivene iz biomase u sektoru industrije ima veliku važnost u zemljama poput Belgije, Finske, Irske, Portugala, Švedske i Slovačke. Zemlje s najvećim udjelom potrošnje topline dobivene iz biomase putem daljinskog grijanja (toplana) su Danska, Litva i Švedska s više od 30%, dok se ova vrsta grijanja rijetko koristi u Irskoj te mediteranskim zemljama kao što su Španjolska, Grčka i Portugal. Uslužni sektor (škole, bolnice i hoteli) također imaju veliki potencijal za korištenje topline dobivene iz biomase čiji je trenutni udio 5%. Korištenje topline dobivene iz biomase u uslužnom sektoru prilično je ograničeno u većini zemalja. Samo Njemačka, Cipar i Malta imaju više od 20% udjela.

Toplina dobivena iz biomase predstavlja oko ¾ ukupne potrošnje energije dobivene iz biomase. Njemačka je vodeća zemlja u korištenju topline dobivene iz biomase s udjelom od 15%, a slijede je Francuska s 12% te Švedska s 10%.

Prvi izvor goriva koji se koristi za dobivanje topline iz biomase je čvrsta biomasa (većinom drvena biomasa) s udjelom od 91%. Zbog ekoloških i gospodarskih razloga drvena biomasa uglavnom potječe od nusproizvoda u gospodarenju šumama te drvne industrije kao što su pilane. Preostalih 9% potječe iz komunalnog otpada i proizvodnje bioplina.

Transport
U EU energija dobivena iz biomase iznosi 6% ukupne potrošnje energije u transportu, dok je još 1% došao iz ostalih obnovljivih izvora energije u 2015. godini. Kod transporta neobnovljivi izvori energije su još uvijek dominantni s udjelom od 93%. U usporedbi s 2014. godinom kad su u transportu neobnovljivi izvori energije iznosili 94% bilježi se blagi pad korištenja neobnovljivih izvora energije u transportu. U 2015. godini udio korištenja različite vrste biogoriva u transportu je bio sljedeći: 80,13% biodizela, 18,93% biobenzina, 0.9% bioplina te 0,04% ostalih tekućih biogoriva.

Električna energija
Udio obnovljivih izvora energije u električnom sektoru raste. Električna energija je sektor u kojem su obnovljivi izvori ostvarili najveći porast u posljednjem desetljeću. U 2004. godini udio električne energije dobivene iz biomase iznosio je 14,3%, dok je taj udio u 2015. godini iznosio 28,8%. Obnovljivi izvori električne energije poput vjetra, sunca i hidroenergije dovode do rasta u sektoru energetike, ali zbog svoje promjenjive prirode zahtijevaju fleksibilnu proizvodnju električne energije kako bi ih nadopunili. Većina energije dobivene iz biomase, 57,7% proizvodi se u elektranama u kojima se istovremeno proizvodi električna energija te toplina (kogeneracija). Ovo je slučaj za 22 od 28 zemalja članica EU. Samo Belgija, Italija, Mađarska, Španjolska, Irska i Velika Britanija imaju više od 50% električne energije dobivene iz biomase u elektranama koje proizvode samo električnu energiju. Dok se u Njemačkoj i Italiji najveći dio električne energije dobivene iz biomase proizvodi u velikom broju malih i srednje velikih elektrana, Velika Britanija pokazuje alternativni model s ograničenim brojem velikih postrojenja koja koriste drvenu biomasu. Kod proizvodnje električne energije troše se kruta goriva koja čine više od polovice goriva, biomase uglavnom u obliku drvne sječke i peleta. U usporedbi s proizvodnjom topline, bioplin igra važnu ulogu u proizvodnji električne energije s više od trećine goriva u tu svrhu. Samo Njemačka predstavlja više od polovice ukupne potrošnje bioplina u EU za proizvodnju električne energije.

Izvori

Obnovljiva energija

Europska udruga za biomasu


Peter Hopkirk (* 15. Dezember 1930 in Nottingham; † 22. August 2014) war ein britischer Journalist und Autor, der sich in seinen Büchern hauptsächlich mit der Geschichte Zentralasiens befasste.

Leben
Hopkirk besuchte in Oxford das Internat Dragon School. Er diente als Unteroffizier in Ostafrika bei den King's African Rifles im gleichen Bataillon wie Idi Amin, der spätere Diktator in Uganda. Bevor er sich dem Schreiben von Büchern zuwandte, war er zwei Jahre lang Reporter und Nachrichtensprecher des Fernsehsenders Independent Television News (ITN), danach in New York Korrespondent von Lord Beaverbrooks Sunday Express, bevor er zur britischen Tageszeitung The Times wechselte. Dort arbeitete er zwanzig Jahre lang, die ersten fünf Jahre als Chefreporter und abschließend als Kenner des Nahen Ostens und des Fernen Ostens. In den 1950er Jahren war er Herausgeber der Ausgabe der Zeitschrift Drum für Westafrika, der erfolgreichen kritischen Zeitschrift für Afrikaner aus Südafrika.

Auszeichnungen
 1999: Sir Percy Sykes Memorial Medal der Royal Society for Asian Affairs.

Werke
 Foreign Devils on the Silk Road: The Search for the Lost Cities and Treasures of Chinese Central Asia. University of Massachusetts Press, Amherst, Massachusetts, USA 1980, ISBN 0-87023-435-8.
 letzte deutschsprachige Ausgabe übersetzt von Hans Jürgen Baron von Koskull: Die Seidenstrasse – auf der Suche nach verlorenen Schätzen in Chinesisch-Zentralasien. rororo-Sachbuch, Rowohlt Verlag, Reinbek bei Hamburg 1990 ISBN 3-499-18564-4.
 Trespassers on the Roof of the World: The Secret Exploration of Tibet. 1982.
 deutsch von Götz Burghardt: Der Griff nach Lhasa. Die Erschließung Tibets im 19. und 20. Jahrhundert.
 letzte Ausgabe in deutscher Sprache als Taschenbuch: Droemer Knaur, München 1992, ISBN 3-426-04094-8.
 Setting the East Ablaze: Lenin's Dream of an Empire in Asia. John Murray, London 1990, ISBN 0-7195-4102-6.
 The Great Game: The Struggle for Empire in Central Asia. John Murray, London 1990, ISBN 0-7195-4727-X.
 New edition with new title: The Great Game: On Secret Service in High Asia. Oxford University Press, Oxford 2001, ISBN 0-7195-6447-6.
 On Secret Service East of Constantinople: The Great Game and the Great War. 1994.
 US-amerikanische Ausgabe mit dem Nebentitel: Like Hidden Fire: The Plot to Bring Down the British Empire. Kodansha International, New York City 1995, ISBN 1-56836-020-7.
 Aus dem Englischen von Jobst-Christian Rojahn: Östlich von Konstantinopel. Kaiser Wilhelms 'Heiliger Krieg' um die Macht im Orient. Europaverlag, Wien/München 1996, ISBN 3-203-78000-3.
 Quest for Kim: In Search of Kipling's Great Game, Ill. von Janina Slater. University of Michigan Press, Ann Arbor, Michigan, USA 1997, ISBN 0-472-10854-9.

Kathleen Hopkirk, seine Ehefrau, veröffentlichte 1994 das Reisebuch The Traveller's Companion to Central Asia.

Weblinks
 Royal Society for Asian Affairs, Kurzbiografie (en.)

Journalist (Vereinigtes Königreich)
Autor
Brite
Geboren 1930
Gestorben 2014
Mann

Peter Hopkirk