2005 (MMV), cumartesi günü başlayan yıl.

2005, Uluslararası Spor ve Beden Eğitimi Yılı ve Uluslararası Mikrokredi Yılı olarak belirlenmiştir. Aynı zamanda Dünya Yerli Halklarının Uluslararası On Yılı'nın (1995-2005) sonu.

Olaylar

Ocak
 1 Ocak - Türk lirası'ndan 6 sıfır atıldı. Yeni Türk lirası tedavüle girdi.
5 Ocak - Güneş Sistemi'ndeki bilinen en büyük cüce gezegen olan Eris, ilk olarak 21 Ekim 2003 tarihinde Palomar Gözlemevi'nde çekilen görüntüler kullanılarak Michael E. Brown liderliğindeki bir ekip tarafından keşfedildi.
 12 Ocak - Deep Impact, Tempel 1 kuyruklu yıldızını incelemek amacıyla Cape Canaveral'dan fırlatıldı.
 14 Ocak - Huygens uzay aracı, Satürn'ün en büyük uydusu Titan'a indi.
 20 Ocak - George W. Bush, Amerika Birleşik Devletleri başkanı olarak ikinci bir dönem için göreve başladı.

Şubat
 10 Şubat - Kuzey Kore, Amerika Birleşik Devletleri'nden algıladığını söylediği düşmanlığa karşı bir koruma olarak nükleer silahlara sahip olduğunu duyurdu.
 14 Şubat
 Refik el-Hariri suikastı: Eski Lübnan başbakanı Refik el-Hariri, 21 kişi ile birlikte Beyrut'ta bir intihar bombacısı tarafından öldürüldü.
 YouTube açıldı.
 16 Şubat - Kyoto Protokolü resmi olarak yürürlüğe girdi.

Mart
 14 Mart - Çin, Tayvan'ın bağımsızlık ilan etmesini engellemeyi amaçlayan bir ayrılma karşıtı yasayı onayladı.
 20 Mart - Japonya'nın Fukuoka eyaletinde 2005 Fukuoka depremi gerçekleşti.
 24 Mart - Lale Devrimi: Kırgızistan cumhurbaşkanı Askar Akayev, hükûmet karşıtı kitlesel gösterilerin ardından görevden alındı ve ülkeden kaçtı.
 26 Mart - Canlandırılan Doctor Who dizisinin ilk bölümü BBC One'da yayınlandı.
 28 Mart - 8.6 Mw büyüklüğündeki Nias-Simeulue depremi, kuzey Sumatra'yı maksimum Mercalli şiddet ölçeği'ne göre VI (Güçlü) olarak salladı. 915-1.314 kişi öldü ve 340-1.146 kişinin yaralandı.

Nisan

 2 Nisan - Papa John Paul II öldü; Dört milyondan fazla insan onun yasını tutmak için Vatikan'a gitti. Papa XVI. Benedictus, 19 Nisan'da onun yerine geçerek 265. papa oldu.
 8 Nisan - Yılın ilk güneş tutulması, Koç burcunda yükselen düğüm noktasında meydana gelen nadir bir melez olaydı. Bu, Ay'ın perigee ulaşmasından 4.4 gün sonraydı. Gama, -0.34733 değerine sahipti. Güney Pasifik, Panama, Kolombiya ve Venezuela'da bir hibrit güneş tutulması görüldü ve Solar Saros 129'un 51. güneş tutulmasıydı.
 9 Nisan - Galler Prensi Charles, Camilla Parker Bowles ile Windsor's Guildhall'da düzenlenen resmi törenle evlenir. Camilla, Cornwall Düşesi unvanını aldı.
 23 Nisan - YouTube'a Me at the zoo adıyla ilk video yüklendi.
 24 Nisan - Yılın ilk ay tutulması, Başak'ta alçalan düğüm noktasında meydana gelen penumbral bir olaydı. Bu, Ay'ın perigee ulaşmasından 5 gün önceydi. Gama, -1.08851 değerine sahipti. Doğu Asya, Avustralya, Pasifik ve Amerika'da penumbral bir ay tutulması görüldü ve Lunar Saros 141'in 23. ay tutulmasıydı.
 26 Nisan - Suriye, son askeri garnizonunu Lübnan'dan geri çekerek 29 yıllık askeri işgaline son verdi.
 27 Nisan - Superjumbo jet uçağı Airbus A380, Toulouse'da ilk uçuşunu gerçekleştirdi.

Mayıs
 13 Mayıs - Andican olayları: Özbekistan'ın Andican şehrinde güvenlik güçleri en az 200 protestocuyu öldürdü.
 19-21 Mayıs - 2005 Eurovision Şarkı Yarışması, Ukrayna'nın başkenti Kiev'de gerçekleşti. Yarışmayı Elena Paparizu tarafından söylenen "My Number One" şarkısıyla Yunanistan kazandı.

Haziran

Temmuz

 2 Temmuz - Eşzamanlı 10 konser programı olan Live 8, tüm dünyada gerçekleşerek Make Poverty History kampanyasına olan ilgiyi arttırdı.
 6 Temmuz - Uluslararası Olimpiyat Komitesi, Londra'ya 2012 Yaz Olimpiyatları'na ev sahipliği yapma hakkı verdi.
 7 Temmuz - Londra'nın merkezinde Dört koordineli intihar saldırısı gerçekleşti, 52 kişi öldü ve 700'den fazla kişi yaralandı.
 23 Temmuz - Mısır'ın Şarm El-Şeyh tatil beldesinde bir dizi bombalama sonucunda 80'den fazla kişi öldü.
 28 Temmuz - Geçici İrlanda Cumhuriyet Ordusu, 1969'dan beri sürdürdüğü silahlı kampanyanın sona erdiğini duyurdu ve tüm birliklerine silahlarını bırakmalarını emretti.

Ağustos
 11 Ağustos - 23. Dünya Üniversite Yaz Spor Oyunları'nın (Universiade) açılış töreni, İzmir Atatürk Stadyumu'nda gerçekleştirildi.
12 Ağustos - Mars'ı keşfetmek için tasarlanan Mars Reconnaissance Orbiter, Cape Canaveral'dan fırlatıldı.
 14 Ağustos - Helios Airways'in 522 sefer sayılı uçuşu, Larnaka, Kıbrıs'tan Atina üzerinden Prag, Çekya'ya giderken, Grammatiko, Yunanistan yakınlarındaki tepelerde düştü, 121 yolcu ve mürettebat öldü.
 16 Ağustos - West Caribbean Airways'in 708 sefer sayılı uçuşunu yapan HK-4374X kuyruk numaralı uçak Venezuela'da bir dağa çarptı. 160 yolcu ve mürettebat öldü.
 18 Ağustos - İlk Çin-Rusya ortak askeri tatbikatı olan 2005 Barış Misyonu, Şantung Yarımadası'nda sekiz günlük eğitimine başladı.
 29 Ağustos - Katrina Kasırgası, ABD Körfez Kıyısı boyunca karaya inerek binden fazla insanın ölümüne ve ciddi hasara yol açarak tahmini 108 milyar dolar zarar verdi.
 31 Ağustos - Irak'ın başkenti Bağdat'taki Al-Aaimmah köprüsünde izdiham oldu, dini bir bayramı kutlayan 953 Şii Müslüman hacı öldü.

Eylül

 7 Eylül - Mısır, dolandırıcılık iddialarıyla gölgelenen ilk çok partili başkanlık seçimini düzenledi.
 12 Eylül - İsrail birden fazla yerleşim yerini yıktı ve ordusunu Gazze Şeridi'nden çekti.
 19 Eylül - Kuzey Kore, yardım ve işbirliği karşılığında nükleer silah üretmeyi durdurmayı kabul etti.
 30 Eylül - Danimarka Karikatür Krizi: Muhammed'in tartışmalı çizimleri, Danimarka gazetesi Jyllands-Posten'de yayınlandı ve dünya çapında Müslümanlar tarafından öfke ve şiddetli isyanlara yol açtı.

Ekim

 3 Ekim
2005'in ikinci güneş tutulması, Başak'ta alçalan düğüm noktasında meydana gelen halka şeklinde bir olaydı. Bu, Ay'ın zirveye ulaşmasından 4.8 gün sonraydı. Gamma 0.33058 değerine sahipti. Portekiz, İspanya, Libya, Sudan ve Kenya'da halka şeklinde bir güneş tutulması görüldü ve Solar Saros 134'ün 43. güneş tutulmasıydı.
Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik süreci başladı.
8 Ekim - 2005 Keşmir depremi: 7.6 Mw Keşmir depremi, Azad Keşmir, Pakistan ve çevresinde etkili oldu. 86.000'den fazla insanı öldü ve birkaç milyon kişi yerinden oldu.
12 Ekim - İkinci insanlı Çin uzay aracı Shenzhou 6 fırlatıldı.
15 Ekim - Irak'ta yapılan seçimler sonucunda, diğer şeylerin yanı sıra ülkenin resmi adını "Iraqi Republic" yerine "Republic of Iraq" olarak değiştiren değişiklikler Iraklı seçmenler tarafından onaylandı.
17 Ekim - 2005'in son tutulması, Koç'ta yükselen düğüm noktasında meydana gelen kısmi bir ay tutulması olayıydı. Bu, Ay'ın perigee ulaşmasından 2.9 gün sonraydı. Gamma 0.97960 değerine sahipti. Asya, Avustralya, Pasifik ve Kuzey Amerika'da kısmi bir ay tutulması görüldü ve Lunar Saros 146'nın 10. ay tutulmasıydı.
19 Ekim - Saddam Hüseyin'in davası başladı.
24 Ekim - Wilma Kasırgası, Cape Romano yakınlarında ortaya çıktı.

Kasım

 9 Kasım - 2005 Amman saldırıları: Ürdün'ün başkenti Amman'da düzenlenen bir dizi koordineli intihar saldırısında en az 60 kişi öldü ve 115 kişi yaralandı.
 11 Kasım - Kazakistan'da, Almatı eski belediye başkanı, hükûmet bakanı ve Nursultan Nazarbayev'in siyasi muhalifi Zamanbek Nurkadilov, aile evinde ölü bulundu.
 13 Kasım - 25 yaşındaki İskoç bir adam olan Andrew Stimpson, HIV'den 'tedavi aldığı' kanıtlanan ilk kişi olarak bildirildi.
 22 Kasım
 Angela Merkel, Almanya'nın ilk kadın Şansölyesi olarak göreve başladı.
 Microsoft, Xbox 360'ı piyasaya sürdü.
 23 Kasım - Ellen Johnson Sirleaf, Liberya genel seçimlerini kazandı ve onu Afrika'da demokratik olarak seçilmiş ilk kadın devlet başkanı yaptı.
 28 Kasım - Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği konferansı Montreal'de yapıldı.
 30 Kasım - Fransa'daki cerrahlar ilk insan yüzü naklini gerçekleştirdi ve Isabelle Dinoire bunu geçiren ilk kişi oldu.

Aralık
 12 Aralık - Bilim adamları, nörolojik bozuklukların gerçekçi modellerini yapmak için az sayıda insan nöronuna sahip fareler yarattıklarını açıkladılar.
 18 Aralık - Çad, Sudan'ın desteğiyle çeşitli isyancı güçlerin başkent N'Djamena'ya saldırmasının ardından iç savaşa girdi.
 31 Aralık - 1998'den beri ilk kez 2005 yılını bitirmek için bir artık saniye daha eklendi; 23.59:60.

Doğumlar

 4 Ocak - Dafne Keen, İngiliz oyuncu
 11 Ocak - Roksana Węgiel, Polonyalı şarkıcı, 2018 Eurovision Çocuk Şarkı Yarışması'nın kazananı
 21 Şubat - Hong Hwa-ri, Güney Koreli oyuncu
 25 Şubat - Arda Güler, Türk milli futbolcu
 26 Şubat - Alexia (Hollanda prensesi), Hollandalı Willem-Alexander'ın ve Máxima Zorreguieta Cerruti'nin kızı
 4 Ekim - Emir Berke Zincidi, Türk çocuk oyuncu
 15 Ekim - Christian (Danimarka prensi)
 31 Ekim - Leonor de Borbón, İspanya Kralı VI. Felipe ve eşi İspanya Kraliçesi Letizia Ortiz'in kızı
 3 Aralık - Sverre Magnus, Norveç Veliaht Prensi Haakon ve eşi Mette-Marit'in oğlu

Ölümler

Ocak

 2 Ocak - Maclyn McCarty, Amerikalı genetikçi (d. 1911)
 3 Ocak - Will Eisner, Amerikalı çizgi filmci, yazar ve girişimci (d. 1917)
 15 Ocak - Victoria de los Ángeles, İspanyol soprano (d. 1923)
 17 Ocak - Virginia Mayo, Amerikalı oyuncu (d. 1920)
 19 Ocak - Lamont Bentley, Amerikalı oyuncu ve rap sanatçısı (d. 1973)
 20 Ocak - Per Borten, 14. Norveç Başbakanı (d. 1913)
 23 Ocak - Johnny Carson, Amerikalı televizyon sunucusu (d. 1925)
 25 Ocak - Philip Johnson, Amerikalı mimar (d. 1906)
 28 Ocak - Jacques Villeret, Fransız oyuncu (d. 1951)
 29 Ocak - Efraim Kişon, İsrailli yazar ve yönetmen (d. 1924)

Şubat

 1 Şubat - John Vernon, Kanadalı oyuncu (d. 1932)
 2 Şubat - Max Schmeling, Alman boksör (d. 1905)
 3 Şubat
 Ernst Mayr, Alman-Amerikalı biyolog (d. 1904)
 Zurab Jvania, 4. Gürcistan Başbakanı (d. 1963)
 4 Şubat - Ossie Davis, Amerikalı oyuncu, şair, yazar ve insan hakları aktivisti (d. 1917)
 5 Şubat - Gnassingbé Eyadéma, 3. Togo Devlet Başkanı (d. 1935)
 10 Şubat - Arthur Miller, Amerikalı oyun yazarı (d. 1915)
 11 Şubat - Mary Jackson, Amerikalı matematikçi ve mühendis (d. 1921)
 13 Şubat - Lucia dos Santos, Portekizli rahibe (d. 1907)
 14 Şubat - Refik el-Hariri, Lübnan Başbakanı (d. 1944)
 17 Şubat
 Dan O'Herlihy, İrlandalı oyuncu (d. 1919)
 Omar Sívori, Arjantinli futbolcu (d. 1935)
20 Şubat
Sandra Dee, Amerikalı oyuncu (d. 1942)
Hunter S. Thompson, Amerikalı gazeteci (d. 1937)
21 Şubat - Zdzislaw Beksinski, Polonyalı ressam, fotoğrafçı ve heykeltıraş (d. 1929)
22 Şubat - Simone Simon, Fransız oyuncu (d. 1910)
25 Şubat - Peter Benenson, İngiliz avukat ve Uluslararası Af Örgütü'nün kurucusu (d. 1921)

Mart

 3 Mart - Rinus Michels, Hollandalı futbolcu ve antrenör (d. 1928)
 6 Mart - Hans Bethe, Amerikalı oyuncu (d. 1918)
 8 Mart - Aslan Mashadov, Çeçen ayrılıkçı lider, 3. İçkerya Çeçen Cumhuriyeti Devlet Başkanı (d. 1951)
 14 Mart - Akira Yoshizawa, Japon origami ustası (d. 1911)
 22 Mart - Kenzō Tange, Japon mimar (d. 1913)
 26 Mart - James Callaghan, 70. Birleşik Krallık Başbakanı (d. 1912)

Nisan

 2 Nisan - II. Ioannes Paulus, (d. 1920)
 5 Nisan - Saul Bellow, Kanadlı-Amerikan yazar (d. 1915)
 6 Nisan - III. Rainier, Monako prensi (d. 1923)
 11 Nisan - Lucien Laurent, Fransız futbolcu (d. 1907)
 19 Nisan - George Pan Cosmatos, Greko-İtalyan film yönetmeni ve senarist (d. 1941)
 22 Nisan - Eduardo Luigi Paolozzi, İskoçyalı heykeltıraş ve artist (d. 1924)
 23 Nisan - John Mills, İngiliz oyuncu (d. 1908)
 24 Nisan - Ezer Weizman, 7. İsrail Devlet Başkanı (d. 1924)
 26 Nisan - Maria Schell, Avusturyalı oyuncu (d. 1926)
 28 Nisan - Chris Candido, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1972)

Mayıs

 12 Mayıs - Monica Zetterlund, İsveçli şarkıcı ve oyuncu (d. 1937)
 13 Mayıs - George Dantzig, Amerikalı matematikçi (d. 1914)
 17 Mayıs - Frank Gorshin, Amerikalı oyuncu, izlenimci ve komedyen (d. 1933)
 20 Mayıs - Paul Ricœur, Fransız filozof (d. 1913)
 26 Mayıs
 Eddie Albert, Amerikalı oyuncu ve aktivist (d. 1906)
 Sangoulé Lamizana, 2. Burkina Faso Devlet Başkanı ve 2. Başbakanı (d. 1916)

Haziran
 1 Haziran - George Mikan, Amerikalı basketçi (d. 1924)
 6 Haziran - Anne Bancroft, Amerikalı oyuncu (d. 1931)
 9 Haziran - Arjan Adarov, Altay yazar (d. 1932)
 11 Haziran - Vasco Gonçalves, 103. Portekiz Başbakanı (d. 1921)
 13 Haziran - Álvaro Cunhal, Portekizli politikacı (d. 1913)
 20 Haziran - Jack Kilby, Amerikalı mühendis (d. 1923)
 25 Haziran - Kâzım Koyuncu, Türk müzisyen (d. 1971)

Temmuz

 1 Temmuz - Luther Vandross, Amerikalı şarkıcı (d. 1951)
 6 Temmuz - Claude Simon, Madagaskarlı-Fransız Nobel Ödüllü romancı ve eleştirmen (d. 1913)
 17 Temmuz - Edward Heath, 68. Birleşik Krallık Başbakanı (d. 1916)
 18 Temmuz - William Westmoreland, Amerikalı general (d. 1914)
 21 Temmuz - Long John Baldry, Kanadalı müzisyen (d. 1941)
 31 Temmuz - Wim Duisenberg, Hollandalı politikacı (d. 1935)

Ağustos

 1 Ağustos - Fehd, Suudi Arabistan Kralı (b. 1921)
 6 Ağustos - Robin Cook, İngiliz politikacı (d. 1946)
 7 Ağustos - Peter Jennings, Kanadalı-Amerikan haber spikeri (d. 1938)
 8 Ağustos - Barbara Bel Geddes, Amerikalı oyuncu (d. 1922)
 9 Ağustos - Matthew McGrory, Amerikalı oyuncu (d. 1973)
 31 Ağustos - Joseph Rotblat, Polonyalı-İngiliz fizikçi (d. 1908)

Eylül
 6 Eylül - Eugenia Charles, 3. Dominik Başbakanı (d. 1919)
 14 Eylül - Robert Wise, Amerikalı yönetmen (d. 1914)
 20 Eylül - Simon Wiesenthal, Avusturyalı Holokost'tan kurtulan kişi ve Nazi avcısı (d. 1908)
 25 Eylül - Don Adams, Amerikalı oyuncu, komedyen ve yönetmen (d. 1923)

Ekim

 10 Ekim - Milton Obote, 2. Uganda Devlet Başkanı (d. 1925)
 17 Ekim - Ba Jin, Çinli yazar (d. 1904)
 21 Ekim - Tara Correa-McMullen, Amerikalı oyuncu (d. 1989)
 24 Ekim - Rosa Parks, Amerikalı sivil hakları aktivisti (d. 1913)
 28 Ekim - Richard Smalley, Amerikalı Nobel Ödüllü fizikçi ve kimyager (d. 1943)

Kasım

 1 Kasım - Michael Piller, Amerikalı senaryo yazarı ve yapımcı (b. 1948)
 2 Kasım - Ferruccio Valcareggi, İtalyan futbolcu ve menajer (b. 1919)
 5 Kasım - John Fowles, İngiliz romancı (b. 1926)
 11 Kasım
 Mustafa Akkad, Suriyeli-Amerikan film yapımcısı (d. 1930)
 Zamanbek Nurkadilov, Kazak politikacı (d. 1944)
 13 Kasım - Eddie Guerrero, Meksikalı-Amerikan profesyonel güreşçi (d. 1967)
 16 Kasım - Henry Taube, Kanadalı-Amerikan Nobel Ödüllü kimyager ve akademisyen (d. 1915)
 24 Kasım - Pat Morita, Amerikalı oyuncu (d. 1932)
 25 Kasım - George Best, Kuzey İrlandalı futbolcu (d. 1946)

Aralık
 10 Aralık
 Eugene McCarthy, Amerikalı politikacı (d. 1916)
 Richard Pryor, Amerikalı stand-up komedyeni, oyuncu ve yazar (d. 1940)
 26 Aralık - Vincent Schiavelli, Amerikalı oyuncu ve yemek yazarı (d. 1948)

Nobel Ödülleri

 Kimya - Robert Grubbs, Richard Schrock ve Yves Chauvin
 Ekonomi - Robert J. Aumann, ve Thomas C. Schelling
 Edebiyat - Harold Pinter
 Barış - Muhammed el-Baradey
 Fizik - Roy Glauber, John Hall, ve Theodor W. Hänsch
 Fizyoloji veya Tıp - Robin Warren ve Barry Marshall

İngilizce yeni kelimeler ve terimler
 didymo
 functional calculus
 glamping
 locavore
 microblogging
 pre-exposure prophylaxis
 ransomware
 rock snot
 sexting
 truther
 vodcast

Ayrıca bakınız
 2005'te Türkiye

Kaynakça

2005


La Coupe des Pays-Bas de football 1976-1977, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas. La finale se joue le 19 mai 1977 au stade de Goffert à Nimègue.

Le club vainqueur de la coupe est qualifié pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1977-1978.

Finale
Après le temps règlementaire le FC Twente'65 et le PEC Zwolle, club de deuxième division, sont à égalité 0 à 0. Lors de la prolongation Twente marque 3 buts et remporte la finale 3 à 0 et également son premier titre.

Notes et références

Lien externe
 tous les résultats de la compétition sur rsssf.com

1976-1977
Pays-Bas
Football
Football


ليندا باك (بالإنجليزية Linda B. Buck) عالمة أمريكية حاصلة على جائزة نوبل في الطب عام 2004 مشاركةً مع مواطنها ريتشارد أكسل وذلك لاكتشافاتهما في مجال المستقبلات الشمية ووظائف الجهاز الشمي وتنظيمها.

ولدت ليندا باك في سياتل بولاية واشنطن الأمريكية عام 1947 لأب من أصول أيرلندية يعمل مهندساً كهربائياً وأم من أصول سويدية، وكانت الثالثة في الترتيب بين بناتهما الثلاث.

تخرجت في جامعة واشنطن حيث كانت تنوي التخصص في الطب النفسي، ولكنها غيرت مسارها عام 1975 بالتحاقها بقسم الميكروبيولوجيا بالمركز الطبي التابع لجامعة تكساس في مدينة دالاس، وهو القسم الذي كان قد توسع لتوه ليشمل دراسة علم المناعة (الذي كان علماً جديداً في ذلك الوقت) إلى جانب دراسة الكائنات الدقيقة.

بعد حصولها على دكتوراه الفلسفة في علم المناعة من مركز الجنوب الغربي الطبي بمدينة دالاس (التابع لجامعة تكساس) (بالإنجليزية University of Texas Southwestern Medical Center at Dallas) في عام 1980، انتقلت باك في العام ذاته إلى جامعة كولومبيا في مدينة نيويورك لاستكمال أبحاث ما بعد الدكتوراه في علم المناعة تحت إشراف أكسل شريكها في الجائزة.

وفي عام 1991 انتقلت باك إلى جامعة هارفارد في بوسطن لتعمل بوظيفة أستاذ مساعد بقسم البيولوجيا العصبية، حيث وسعت من خبراتها في مجال أبحاث الجهاز العصبي. وقد تركز اهتمامها البحثي على كيفية التقاط الأنف للفيرومونات والروائح المختلفة، وكيفية إدراكها وتفسيرها بواسطة المخ.

عضويتها في الجمعيات المتخصصة

ليندا باك هي عضو عامل بقسم العلوم الطبية الأساسية في مركز فرد هاتشينسون لأبحاث السرطان (بلإنجليزية Fred Hutchinson Cancer Research Center) وأستاذ منتسب لعلم وظائف الأعضاء والفيزياء الحيوية في جامعة واشنطن بمدينة سياتل، وباحث بمعهد هوارد هيوز الطبي، كما منحت عضوية الأكاديمية الوطنية (الأمريكية) للعلوم سنة 2004.

انظر أيضا

 قائمة السيدات الحاصلات على جائزة نوبل

روابط خارجية

المراجع

أساتذة جامعة واشنطن
أشخاص على قيد الحياة
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الوطنية للطب
أعضاء هيئة تدريس جامعة كولومبيا
أعضاء هيئة تدريس جامعة هارفارد
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
باحثو معهد هوارد هيوز الطبي
حائزون على جائزة نوبل في الطب
خريجو جامعة جنوب غرب تكساس الطبية
خريجو جامعة كولومبيا
خريجو كلية الآداب والعلوم الإنسانية بجامعة واشنطن
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
زملاء الرابطة الأمريكية لتقدم العلوم
عالمات أحياء
عالمات أعصاب أمريكيات
عالمات أمريكيات في القرن 20
عالمات أمريكيات في القرن 21
عالمات القرن 20
علماء أعصاب أمريكيون
علماء أمريكيون في القرن 20
علماء من سياتل
مسيحيون حازوا جائزة نوبل
مواليد 1947
مواليد في سياتل
موظفو جامعة هارفارد
نساء حاصلات على جائزة نوبل

ليندا باك


Dúnklukka (fræðiheiti: Campanula cenisia) er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá vesturhluta Alpanna.

Tilvísanir

Bláklukkur

Dúnklukka


كيت ريان  وهي مغنية بلجيكية (ولدت في 22 يوليو 1980 باسم كاترين فيربيك ) وهي حائزة على الولرد ميوزك اوردز. بدأت حياتها المهنية في الغناء عام 2001، ومثلت بلجيكا في مسابقة الأغنية الأوروبية عام 2006.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للمطربة

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ليمبورغ (بلجيكا)
حائزون على جوائز الموسيقى العالمية
فلمنكيون
مغنون باللغة الفرنسية من بلجيكا
مغنون بلجيكيون باللغة الإنجليزية
مغنون بلجيكيون في القرن 21
مغنيات بلجيكيات
مغنيات بلجيكيات في القرن 21
مغنيات في القرن 21
منافسو مسابقة الأغنية الأوروبية 2006
مواليد 1980
موسيقى الرقص الأوروبي

كيت ريان


Srijedska je hrvatska rječica u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji, lijeva pritoka Česme. Izvire ispod Moslavačke gore, kod Donje Petričke. Duga je 12,6 km. Naselje Srijedska dobilo je ime po rijeci.

Prolazi kroz sljedeća naselja: Donja Petrička, Berek, Babinac, Srijedska i Stara Plošćica.

Rijeke u Hrvatskoj
Pritoke Česme
Moslavačka gora

Srijedska (rijeka)


Brøndby IF sæson 2004-05 er Brøndby IF's 24. sæson i træk i den bedste danske fodboldrække, den 15. i træk i Superligaen, og den 39. som fodboldklub. Udover Superligaen, deltog klubben i DBU's Landspokalturnering for herrer, Royal League og UEFA Cuppen. Det var den anden sæson med cheftræner Michael Laudrup.

5. maj 2005 vandt Brøndby IF deres femte pokaltitel, efter en 2-3-sejr over FC Midtjylland. Den 19. juni kunne klubben desuden fejre sit tiende danske mesterskab, efter at have vundet 2-0 over FC Nordsjælland i sæsonens sidste kamp.

Klub

Førsteholdets trænerstab

Klubadministration

Sponsorere
Brøndby IF spillede sæsonen med CODAN som hovedsponsor på brystet.

Spillere

Førstehold

Transferer

Ind

Ud

Årets Brøndby-spiller

Turneringer

Samlet

Superligaen

Grundspil

Resultatoverblik

Resultater efter hver runder

Grundspilskampe
Brøndby IF's kampe i Superligaen sæsonen 2004-05.

DBU's Landspokalturnering

Royal League

Kampe

UEFA Cup

Anden runde

Træningskampe

Statistik

Antal kampe

Topscorer

Rent Bur

Kort

Referencer

Brøndby IF sæsoner
Danske fodboldklubbers sæson 2004-05

Brøndby IF sæson 2004-05


La Estación Ferroviaria de São Pedro da Torre, igualmente conocida como Estación de São Pedro da Torre o Apeadero de São Pedro da Torre, es una infraestructura para pasajeros de la Línea del Miño, que sirve la localidad de São Pedro da Torre, en el Ayuntamiento de Valença, en Portugal.

Características
En el año 2010, poseía 2 vías de circulación, ambas con 254 metros de longitud; las dos plataformas presentaban, respectivamente, 96 metros de extensión y 25 centímetros de altura, y 106 metros de longitud y 20 centímetros de altura.

En marzo de 2011, esta plataforma era utilizada por servicios Regionales de la Línea del Miño, operados por la empresa Comboios de Portugal.

Véase también
Línea del Miño
São Pedro da Torre
Red Ferroviaria Nacional
Comboios de Portugal

Enlaces externos

Fotografía de la Estación Ferroviaria de Vila Nova de Cerveira, en el portal Transportes XXI

Referencias

São Pedro da Torre
São Pedro da Torre
Valença (Portugal)
Patrimonio edificado en Valença (Portugal)

Estación de São Pedro da Torre


අප හට කිසිදු ස්පර්ශයක් නොලැබූ සංරක්ෂිතයන් ආකෘතියක් ලෙස යොදා ගෙන වනාන්තරවල තත්ත්වයන් වැඩිදියුණු කිරිමට උත්සාහ කල හැක. තෝරා ගත් ගස් කැපීම යනු ඇතැමි ගස් කඩා වැටීම වැනි ස්වාභාවික බාධාවන් අනුකරණය කරන ලද ක්‍රියාවකි. සම්පුර්ණයෙන්ම ගස් කැපීම ප්‍රබල කැළෑ ගිනි ගැනීම් වැනි අනෙකුත් ස්වභාවික බාධාවන් අනුකරණය කරයි. මෙලෙසම අපට ස්වභාවික තත්ත්වයන් අනුකරණය කරමින් ශාක වලට නූතන වනාන්තරික තත්ත්වයන්ට වඩා මෙම ස්වාභාවික තත්ත්වයන් යටතේ වර්ධනය වීමට ඉඩ හැරිය හොත් අපට එම අනුකරණයන් සාර්ථක නීරෝගි වනාන්තර අස්වැන්න ලෙස ලබා දෙනු ඇත. තෝර ගත් ගස් කැපීම ස්වාභාවික සංරක්ෂිතයන් තුළ පවතින ඉඩ ප්‍රමාණයන් හා ඒවායින් හමුවන ශාක කොළ රොඩු මත පදනමි විය හැක. තිරසාර වන විද්‍යාව විසින් නැවත වනාන්තර ගිනි ගැනීම් වනාන්තර වලට හදුන්වා දීමට කටයුතු කර ඇත. මෙමගින් ලැබුනු වාසි දායක තත්ත්වයන් වනුයේ විවිධාකාර වන සත්ත්ව විශේෂයන් නැවතත් වනාන්තර වලට හදුන්වා දීමය. මෙවැනි ඵලදාව ලබා ගැනීමේ ක්‍රියාකාරකම් මගින් වනාන්තරවල වූ සියළු වර්ධන අවධීන්ට පැවතීමට හැකි වේ.

විහිදී පැතිර ඇති කුඩා මං තීරු වන සතුන්ගේ වාසස්ථාන යා කරන අතර ඒවා වනාන්තර භූමි අතර පවතී. එමනිසා වන සතුන්ට වනාන්තර අතර නිරන්තරයෙන් ගමන් කල හැක. ලයිකන හා දුබල ව්‍යාප්තියක් පවතින ශාක හා සතුන්ට මෙම වනාන්තර භූමි කොටස් අතර තම ජීවිත පවත්වා ගැනීමට උපකාරී වන අතර මෙමගින් සීමාවලින් වන බලපෑම් අඩු කිරිම හෝ ශාක සුළගින් ආරක්ෂා කිරිම සිදු කරයි. මෙයට ශාක අතර පරාග සංයෝග කිරීමට හා ඔවුන්ගේ ජාන ප්‍රමාණය පුළුල් කිරිමට උදව් වේ.

සහතික කිරීම

තිරසාර වන විද්‍යාව තුල, වනාන්තර කළමණාකරණ ක්‍රියාකාරකම් ගැලපෙන සාර්ථක ආකාර‍ෙයන් සිදු වනවාදැයි සහතික කිරීමට හා ස්ථීර කිරීම පරීක්ෂා කිරීම‍ට බොහෝ ආයතන ඉදිරිපත් වී ඇත. ජර්මන් වල බොන් හි පිහිටා ඇති වන භාරකාර මණ්ඩලය සතුව පොදු තිරසාර වන කළමනාකරණ ප්‍රමිතීන් ඇත. මෙම ප්‍රමිතීන් කර්මාන්ත, ප්‍රජා හා පාරිසරික ආයතන වල කොටස් කරැවන් මත පදනම් වූ ප්‍රාදේශීය අවශ්‍යතාවයන් මත සැකසී ඇත. මේ හේතුකොට ගෙන මෙම ප්‍රමිතීන් ප්‍රදේශයෙන් ප්‍රදේශයට යම් යම් ආකාරයට වෙනස් විය හැක. උදාහරණයක් ලෙස කැනඩාවේ වූ බ්‍රිතාන්‍ය කොළොම්බි‍යාවේ වූ කළමණාකරණ ප්‍රමිතීන් හා නවසීලන්තයේ ප්‍රමිතීන් අතර විශාල වෙනසක් ඇත. වන භාරකාර මණ්ඩලය විසින් පරීක්ෂණ පැවැත්වීම‍ට සහතික කිරීමේ ආයතන වලට බලය පවරා ඇත. යම් වනාන්තර භූමියක් මෙම පරීක්ෂණයෙන් සමත්වුව හොත් සහතික කිරීමේ ආයතනය විසින් අවසර මුද්‍රවක් ලබාදෙන අතර එය වෙළද‍පලේ උත්තා්ලනයක් ලෙස භාවිතා කල හැක. "තිරසාර වන විද්‍යා මුලපිරීම" යනු මෙවැනි ආයතනයක් වුව ද මෙය වනභාරකාර මණ්ඩලයෙන් යම් වෙනස් වීම් දක්වයි. එනම් මෙම ආයතනය සතුව සියලුම පාලනපළාත් වලට අදාල වන එක් ප්‍රමිතීන් සංග්‍රහයක් ඇත. මෙ ආයතනවලට අමතරව තවත් ආයතන ද පිහිටුවා ඇති අතර එවායින් ඇතැම් ආයතන අනෙකුත් ආයතන වලට වඩා වාසිදායකය. ඇතැම් ප්‍රමිතීන් වනය සහතික කිරීමේ ලියවිල්ල සඳහා වූ ව්‍යාපෘතිය සමඟ ම බලය ලබාගෙන ඇත. නිවර්තන දුෂ්කර වැසි වනාන්තර තත්වයෙන් උසස් කිරීම හා තිරසාර වන විද්‍ය‍ා ව්‍යාපෘතිය ප්‍යුටො රිකෝ හි වූ උපකාරිවන වැඩසටහන යටතේ ලියාපදිංචි වී ඇත. මෙය නිවර්තන වැසි වනාන්තර භූමි සංරක්ෂණය හා තිරසාර කළමනාකරණය පිළබද උනන්දුවක් ඇති ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්ට හා වන නිලධාරීන් සඳහා වූ ප්‍රදර්ශනාත්මක ව්‍යාපෘතියකි.

පිළියම්


Bjarnarey es el nombre de una isla volcánica del océano Atlántico que pertenece a Islandia, y que geográficamente es una de las 15 islas que forman el archipiélago de Vestmannaeyjar. Posee una superficie estimada en 0,32 kilómetros cuadrados, su punto culminante es el monte conocido como Bjarnarey  que se eleva hasta los 161  Administrativamente hace parte de la región de Suðurland.

Véase también
 Anexo:Islas de Islandia

Referencias

Enlaces externos
 Foto de la isla en Flickr

Islas Vestman

Bjarnarey


Antonietta Meo (Rim, 15. prosinca 1930. – Rim, 3. srpnja 1937.) - talijanska djevojčica, službenica Božja, čudo od djeteta, koja je umrla na glasu svetosti, vodi se postupak, da se proglasi svetom. Antonietta je najmlađi kandidat za svetost u povijesti Katoličke Crkve, koji nije bio mučenik. Nadimak joj je Nennolina.

Životopis
Dolazi iz građanske i vjerničke rimske obitelji. Od rane dobi pokazivala je zanimanje za molitvu. U dobi od četiri godine upisana je u sekciju Katoličke akcije. Razlikovala se od ostalih kolega iz razreda, postala je dio Benjaminaca u dobi od šest godina i pripremala se za Prvu pričest.

Dana 29. studenoga 1936. godine, prvi put se ispovijedala i na Badnjak primila Prvu pričest. Želeći postati svetica, posebno slijedi duhovnost svete Terezije od maloga Djeteta Isusa.

Pateći od raka kostiju, morala joj je biti amputirana noga, ali nije izgubila radost i vedrinu. Ona je lucidno ponudila svoje patnje i život Isusu Kristu prije nego što je prerano umrla kada još nije imala sedam godina.

U posljednjim mjesecima života napisala je više od tisuću pisama Isusu Kristu, koja je ostavljala podno raspela. Procijenjeno je da su njezina pisma izvanredna za njezinu dob i da odražavaju mističnu povezanost s Isusom Kristom, a u nekima je pisala i o vizijama. Svoju je muku posvetila Isusu Kristu, kao žrtvu za obraćenje grešnika. Bol je hrabro podnosila, navodno je uspoređujući s tkaninom – što je jača, to je vrednija.

Pokopana je u bazilici Svetog Križa Jeruzalemskoga u Rimu.

Beatifikacija i kanonizacija
Od 1941., predsjednik Talijanske katoličke akcije predlaže otvaranje procesa beatifikacije i kanonizacije. Otvorit će se 1972. godine, nakon odgovora dobivenoga od Kongregacija za kauze svetaca.

Papa Benedikt XVI. proglasio ju je službenicom Božjom, 17. prosinca 2007. godine što je prvi korak prije kanonizacije. Antonietta Meo je najmlađi kandidat za svetost u povijesti Katoličke Crkve, koji nije mučenik.

Izvori

Vanjske poveznice
 Životopis na vatican.va

Katoličanstvo u Italiji
Životopisi, Rim
Časni sluge Božji
Djeca

Antonietta Meo


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Hrvatsku

Andrea Bakula (Zagreb, 15. kolovoza 1981.), hrvatska stolnotenisačica.

Nastupila je na Olimpijskim igrama 2000., a natjecanje je završila u drugom kolu. Na OI 2004. pojedinačno je nastupila u prvom kolu.

Na Mediteranskim igrama 2001. je osvojila brončanu medalju u parovima. Na europskim prvenstvima je osvojila dvije srebrne (2003. i 2005.) i dvije brončane (2000. i 2008.) medalje u ekipnoj konkurenciji.

Bila je članica Velike Gorice, zagrebačkih Marathona i Mladosti te njemačkih klubova Kroppacha i Langweida.

Izvori

Hrvatski stolnotenisači

Andrea Bakula


Corallinales familia incertae sedis,  Crvene alge iz reda Corallinales čija porodična pripadnost još nije utvrđena. Postoji 8 ovakvih rodova sa 15 vrsta

Rodovi
 Amphithalia Athanasiadis 	1
 Erevanella Maslov 	1
 Halysis Høeg 	3
 Nipponophycus H.Yabe & S.Toyama 	2
 Petrophyton H.Yabe 	2
 Phormidiodea Wieland 	1
 Pycnoporidium H.Yabe & S.Toyama 	3
 Solenophyllum Maslov 	2

Izvori

Corallinales

Corallinales familia incertae sedis


Original Plumbing, également connu sous le nom d' OP, est un magazine trimestriel axé sur la culture et le mode de vie des hommes transgenres. Le magazine est lancé en septembre 2009 dans la région de la baie de San Francisco, par les rédacteurs en chef  et Rocco Kayiatos. Le magazine a ensuite été publié et distribué à partir de Brooklyn, New York, et plus tard de Los Angeles, Californie. Mac et Kayiatos ont créé Original Plumbing pour apporter de la visibilité à la communauté des hommes trans. Au moment de la conception du magazine, les hommes trans étaient peu ou pas représentés à la télévision, dans les films grand public ou dans d'autres magazines axés sur les « LGB ». L'objectif d' Original Plumbing est de représenter « la vraie diversité dans la communauté trans femme-homme ; en termes de taille, d'âge, de corps, de chirurgie, d'utilisation et de non-utilisation d'hormones » . Original Plumbing est le premier magazine pour hommes trans créé par des hommes trans. Le premier numéro d'Original Plumbing, avec le thème «Chambre à coucher», était épuisé avant même sa publication en 2009 - mais Mac et Kayiatos ne savaient toujours pas comment leur magazine se porterait quand ils ont commencé. Selon Kayiatos, «Quand Amos et moi avons commencé, nous ne savions pas comment cela se passerait. En général, OP a été une expérience assez bénie et magique. Nous avons fixé tous nos objectifs pour la première année, des choses à la fois grandioses et réalisables. Tout s'est concrétisé. C'était comme si nous faisions ce que nous étions censés faire.».

Mac et Kayiatos ont décidé dès le début que le magazine aurait une édition limitée de 20 numéros. Le dernier numéro d' Original Plumbing est sorti en 2019, suivi peu de temps après par la sortie d'un livre « best of » d'anthologie, publié par .

Sens du titre
Le nom du magazine fait référence au terme « plomberie d'origine » tel qu'il est utilisé par les personnes transgenres dans les publicités personnelles de Craigslist pour indiquer qu'elles n'ont pas subi de chirurgie de changement de sexe. Selon Mac, «Nous croyons que la chirurgie et les hormones ne font pas nécessairement l'homme... C'est plus que cela. C'est peut-être une attitude, un fanfaron, un poignet mou ou simplement une conscience de soi. Inutile de dire qu'il n'y a pas qu'une seule façon d'être un homme trans.».

Contenu
Le  contenu d'Original Plumbing comprend des conseils, des essais, des interviews, des histoires et des photographies érotiques/pornographiques. OP a été influencé par l'esthétique des magazines pour adolescents, les images de physique vintage et des magazines comme BUTT, Straight To Hell et  . En tant qu'éditeur fondateur et directeur créatif de ce projet, Mac a photographié la majorité du contenu d'Original Plumbing. Chaque numéro est thématique et en édition limitée. Le magazine mesure 8" x 10,5" lorsqu'il est ouvert, avec un nombre de pages compris entre 52 et 96 pages.

Numéros publiés

 No. 06 The Schooled Issure
 No. 07 The Green Issue
 No. 08 The Family Issue
 No. 09 The Entertainment Issue
 No. 10 The Jock Issue
 No. 11 The Hero Issue
 No. 12 The Party Issue
 No. 13 The Atlanta Issue
 No. 14 The Board Stiff Issue
 No. 15 The Selfie Issue
 No. 16 The Lit Issue
 No. 17 The Tattoo Issue
 No. 18 The Bathroom Issue
 No. 19 The Art Issue
 No. 20 The Issues Issue

Livre
L'anthologie Original Plumbing, qui présente le meilleur des 20 numéros, a été publiée en 2019 par Feminist Press.

Références

Liens externes

LGBT dans la littérature américaine
Transidentité dans la littérature
Presse LGBT aux États-Unis
Titre de presse créé en 2009

Original Plumbing


DZBB-AM er en filippinsk nyheds- og taleradiostation som ejes af GMA Network.  Stationen sendes på en frekvens 594 kHz (mellembølgebånd).

Radiostationer
GMA Network
Etableret i 1950

DZBB-AM


Spider-Man: Novi svijet (eng. Spider-Man: Into the Spider-Verse), američki je animirani superherojski film iz 2018. godine, temeljen na liku Marvel Comicsa, Milesu Moralesu/Spider-Manu, koji su proizveli Columbia Pictures i Sony Pictures Animation u suradnji s Marvelom, a distribuirali Sony Pictures Release. Prvi je animirani dugometražni film u franšizi Spider-Man, i smješten je u zajedničkom »svemiru« (multivwerse) zvanom "Spider-Verse", koji ima alternativne svjetove. Film su režirali Bob Persichetti, Peter Ramsey i Rodney Rothman, scenarij su napisali Phil Lord i Rothman, a glasove su posudili Shameik Moore kao Morales, uz Jakea Johnsona, Hailee Steinfeld, Mahershala Ali, Brian Tyree Henry, Lily Tomlin, Lunu Lauren Velez, Johna Mulaneya, Nicolasa Cagea, i Liev Schreiber. U Spider-Man: u Spider-Verse, Miles Morales postaje jedan od mnogih Spider-Mana dok se udružuju kako bi spasili New York City i zaustavili Kingpina.

Planove za razvoj filma Lord i Miller prvi su put otkrili 2014., a službeno su objavljeni u travnju 2015. Persichetti, Ramsey i Rothman pridružili su se u iduće dvije godine s Mooreom i Schreiberom u travnju 2017. Lord i Miller željeli su da film ima svoj jedinstveni stil, koristeći se računalnim animacijama tvrtke Sony Pictures Imageworks i tradicijskim tehnikama crtanih stripova nadahnutih radom Milesa Moralesa, suosnivača Sara Pichelli. Dovršenje animacije za film zahtijevalo je do 140 animatora, najveću posadu koju je ikada koristila Sony Pictures Animation za film.

Spider-Man: Novi svijet imao je svoju svjetsku premijeru u Regency Village Theatreu u Los Angelesu 1. prosinca 2018., te je objavljen u Sjedinjenim Američkim Državama 14. prosinca 2018. godine. Film je osvojio nagradu za najbolji animirani igrani film na 76. Zlatnim globusima, bio je nominiran za istu nagradu na 24. Nagradi kritičara i osvojio brojne druge nagrade i nominacije.

Uloge

Ostali glasovi
 Željko Tomac kao objavitelj muških vijesti #1
 Robert Šantek kao objavitelj muških vijesti #2, učitelj matematike, učitelj književnosti i učitelj
 Jasna Bilušić kao voditeljica vijesti, učiteljica, policijska dispečerica i glas računala u sudaraču
 Iva Vučković kao stara ženska prijateljica i glumačka djevojka
 Tomislav Jurčec kao student #1 i dječak
 Luna Lastrić kao djevojka iz hodnika
 Denin Serdarević kao zaštitar i policajac
 Paola Slavica kao Lyla i znanstvenica
 Marko Cindrić kao Miguel O'Hara / Spider-Man 2099
 Jelena Kuljančić kao Vannesa Fisk
 Boris Barberić kao Nadgrobni (eng. Tombstone), policajac #1 i J. Jonah Jameson sa Zemlje-67
 Nika Ilčić kao stara prijateljica #5
 Dora Jakobović kao gđa. Calleros
 Ana Ćapalija kao znanstvenica #2 i #4
 Ana Takač kao policajka #2
 Daniel Dizdar kao stari prijatelj #1, Brooklynite, policijski radio, znanstvenik, promatrač #2 i Spider-Man sa Zemlje-67
 Dragan Peka kao pogrebni polaznik i znanstvenik #1
 Marko Juraga kao Škorpion
 Hrvoje Klobučar kao pripovjedač
 Sead Berberović
 Ljubo Alexandar Dragović
 David Titan Dragović
 Kaja Šiber
 Anja Kanjir

Hrvatska sinkronizacija
 Tonska obrada: Livada Produkcija
 Redatelj dijaloga: Ivan Plazibat
 Prijevod dijaloga: Neven Marinac i Gordan Dragić

Američki animirani filmovi 2010-ih

Spider-Man: Novi svijet


Henry Handley Norris (1771–1850) est un pasteur et théologien anglais. Il est le chef clérical du groupement High Church connu plus tard sous le nom de Phalange Hackney, qui se forme autour de lui et de son ami Joshua Watson.

Biographie
Fils de Henry Handley Norris de Hackney, et de Grace, fille du Rev. T. Hest de Warton, Lancashire, il est né à Hackney le 14 janvier 1771. Formé à la Newcome's School et à Peterhouse, Cambridge, où il obtient son diplôme BA 1797, MA 1806, il est admis ad eundem à l'Université d'Oxford le 23 janvier 1817 .

Norris devient vicaire de l'église paroissiale de Hackney, l'église de St John-at-Hackney. Il contribue aux frais de construction d'une chapelle-de-facilité à South Hackney, non loin de son manoir familial. En 1809, en devenant vicaire perpétuel de la chapelle, il cède aux administrateurs un fermage de 21 £ par an à titre de dotation; il érige également à ses frais la résidence d'un ministre dans Well Street. En 1831, la cure perpétuelle devient un presbytère, et Norris reste à cette charge jusqu'à sa mort . Norris devient mécontent de la chapelle de facilité et dans les années 1840 réussit à construire l'immense église Saint-Jean de Jérusalem, l'actuelle église paroissiale de South Hackney.

L'influence détenue par Norris dans le monde religieux est considérable. Il est connu comme le chef du parti de la haute église, dirigeant un groupe d'amis partageant les mêmes idées basés à Hackney, le Hackney Phalanx, qui est considéré comme le rival et le contrepoids de l'école évangélique ou de la Secte de Clapham. Selon la rumeur, sans fondement, pendant le long mandat de Lord Liverpool, chaque siège vacant est offert à Norris, avec la demande que s'il ne le prend pas lui-même, il recommanderait quelqu'un d'autre; il a donc le surnom de "le faiseur d'évêques". De 1793 à 1834, en tant que membre du comité de la Society for Promoting Christian Knowledge, il dirige largement ses travaux ; mais en 1834 il y a une révolte contre sa direction, et il est mis en minorité .

Norris devient prébendier de la Cathédrale de Llandaff le 22 novembre 1816 et prébendier de la cathédrale Saint-Paul le 4 novembre 1825. Héritant de son père une vaste fortune, il peut aider de nombreux étudiants dans leur carrière universitaire et professionnelle. Norris meurt à Grove Street, Hackney, le 4 décembre 1850. Des paroissiens, aidés de sa famille, érigent en sa mémoire un hospice pour quatre veuves anglicanes.

Œuvres
L'ouvrage le plus connu de Norris est A Practical Exposition of the Tendency and Proceedings of the British and Foreign Bible Society, in a Correspondence between the Rev. HH Norris et JW Freshfield, Esq., 1813; avec un appendice, 1814;  édition. 1814. Cette correspondance est née d'une tentative faite par James William Freshfield (1801–1857) de former une société biblique auxiliaire à Hackney, à laquelle Norris s'est fermement opposé. Une guerre de pamphlets éclate, et Robert Aspland (1813) et William Dealtry (1815) y participent.

Ses autres écrits sont:

 Une lettre respectueuse au comte de Liverpool, occasionnée par le discours imputé à sa seigneurie lors de la réunion de la société biblique de l'île de Thanet, 1822.
 Une justification d'une lettre respectueuse au comte de Liverpool, 1823. Ces deux ouvrages donnèrent également lieu à des répliques de Schofield en 1822 et de Paterson en 1823.
 L'origine, les progrès et les circonstances existantes de la Société de Londres pour la promotion du christianisme parmi les Juifs, 1825.
 Les principes des jésuites développés dans une collection d'extraits de leurs propres auteurs, 1839.
 L'héritage d'un pasteur: ou instructions pour la confirmation, 1851.

Famille
Le 19 juin 1805, Norris épouse Catherine Henrietta (17 septembre 1773 - 26 juin 1854), fille de David Powell  et Laetitia Clark (25 décembre 1741 - 27 avril 1801) . Ils ont un fils, Henry, né le 28 février 1810, à Swancliffe Park, Oxfordshire.

Références

Liens externes

Étudiant de Peterhouse
Théologien anglican
Décès en décembre 1850
Naissance en janvier 1771
Décès à 79 ans

Henry Handley Norris


Justin Kientega (Temnaoré, Alto Volta, 7 de julho de 1959) é um clérigo burquinense e bispo católico romano de Ouahigouya.

Justin Kientega estudou desde 1980 no seminário de Ouagadougou e recebeu em 25 de julho de 1987 o sacramento da ordenação para a diocese de Koudougou. Kientega trabalhou inicialmente nesta diocese como vigário paroquial e capelão. De 1992 a 2002 foi pároco da Catedral de Koudougou. Ele então estudou de 2002 a 2007 no Instituto Internacional de Teologia do Camillianum da Pontifícia Faculdade Teresianum em Roma e recebeu seu doutorado em teologia. Desde 2008 foi tesoureiro diocesano da diocese de Koudougou e pároco no centro hospitalar regional.

Em 2 de fevereiro de 2010, o Papa Bento XVI o nomeou ao Bispo de Ouahigouya. O Arcebispo de Ouagadougou, Philippe Ouédraogo, o consagrou em 29 de maio do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo de Koupéla, Séraphin François Rouamba, e o Bispo de Koudougou, Basile Tapsoba.

Ver também

Bispos católicos de Burquina Fasso

Justin Kientega


Irgat, gemilerde demir alırken, halatları sarıp gemiyi karaya çekmeye yarayan bocurgattır. Irgatlar; hidrolik, elektrik, istim veya insan gücüyle çalıştırılabilir.

Kaynakça

Basit makineler
İspanyol icatları

Irgat


An Schoenorchis brevirachis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden. An Schoenorchis brevirachis in nahilalakip ha genus nga Schoenorchis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Schoenorchis

Schoenorchis brevirachis


Ernesto Alexis Vega Rojas (Cidade do México, 25 de novembro de 1997) é um futebolista mexicano que atua como meio-campista. Atualmente joga pelo Club Deportivo Guadalajara.

Carreira

Vega fez sua estreia na equipe principal do Toluca em 27 de fevereiro de 2016, entrando como reserva em uma partida do campeonato em casa contra o Pachuca. m 5 de abril, ele marcou seu primeiro gol profissional pelo Toluca na Copa Libertadores contra o clube equatoriano LDU de Quito, o jogo terminou por 2–1 e o Toluca se classificou para as oitavas de final do torneio.

Títulos
 México
 Copa Ouro: 2019
 Jogos Olímpicos: 2020 (medalha de bronze)

Ligações externas

Naturais da Cidade do México
Futebolistas do México
Jogadores da Seleção Mexicana de Futebol
Futebolistas olímpicos do México
Jogadores da Copa Ouro da CONCACAF de 2019
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Alexis Vega


මනු නීති කණ්‌ඩචෝල රජු යනු කන්‍යා කුමාරි තුඩුව හා චෝල දේශය ද යාපනයේ ත්‍රිභූමිය ද පාලනය කළ රජෙකි. අශෝක අධිරාජ්‍යා විසින් පත් කරන ලද්දෙකි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 එල්ලාලන්
 එළාර රජ
 කෝනේෂ්වරන් කෝවිල
 ගෝකණ්‌න විහාරය
 කුලක්‌කොට්‌ටන්
 උලක්‌කොණ්‌ඩ
 කන්තලේ වැව

මනු නීති කණ්‌ඩචෝල රජු


Liberal feminizm, kadının özel alan ile sınırlı kalmasına karşı çıkarak, birey olarak kendini geliştirecek potansiyele sahip olması gerektiğini savunan ideoloji. 1970'lerde Amerika'da ortaya çıkmıştır. Liberal feminist teorinin klasik savunucusu olarak Mary Wollstonecraft kabul edilmektedir. Mary Wollstonecraft, 3 Ocak 1792'de feminist teori tarihindeki ilk önemli çalışma olan A Vindication of the Rights of Woman (Kadın Haklarının Gerekçelendirilmesi) adlı eserini tamamlamış, bu kitap daha sonraları feminist düşünce için başat eser olmuştur. Wollstonecraft'a göre, mademki erkekler ve kadınlar aynı ahlaki ve düşünsel öze sahipler, o zaman aynı zihinsel ve tinsel eğitimi almalıdırlar. Bu noktada temel liberal feminist duruşunu ortaya koymaktadır: akıl, her insanda aynıdır. 19. yüzyıl Amerikan kadın hakları hareketinin önemli iki lideri Elisabeth Cady Stanton ve Susan B. Anthony, selefleri Wollstonecraft tarafından ifade edilen Aydınlanma teorisini geliştirmiştir. "Cinsler aynıdır" diyen Stanton, sonuç olarak bunların eşit haklar hak ettiklerini iddia etmiştir. Stanton'un temel liberal tezi, birey olan kadınların kendi ayakları üzerinde durabilmeleri için bazı haklara sahip olmaları gerektiğidir. Susan B. Anthony ise bazı önermelerinde doğal haklar doktrini üzerinde ayrıntılı olarak durmuştur.

Liberal feminizmin ideolojik fikirleri, özellikle politika ve ekonomi alanlarında özgürlüğün gelişmesini teşvik eden bir siyaset felsefesi olan liberalizme dayanmaktadır. Liberalizmin, bu esas fikirleri arasında bireysel özgürlük, demokrasi, fırsat eşitliği ve eşit haklar yer almaktadır. Liberal feminizm, grup veya topluluk temelli olmaktan çok bireyci bakışa sahiptir. Bunun ayrıca bir anlamı ise; eşit hakları belli bir gruba sağlamak yerine eşit olduğu kabul edilen ve dolayısıyla eşit haklara sahip kadın bireylere verilmesidir.

Kaynakça

Liberal feminizm


Joanna Quinn (* 4. Februar 1962 in Birmingham) ist eine britische Animatorin und Werbezeichnerin. Zu ihren bekannten Werbearbeiten zählt der "Charmin-Bär".

Leben
Quinn besuchte zunächst am Goldsmiths College der University of London einen Grundlagenkurs in Kunst, und ging anschließend für ein Grafikdesign-Studium an die Middlesex University. Hier wandte sie sich der Animation zu und schuf 1986 ihren ersten Kurzanimationsfilm Girl's Night Out. Quinn zog nach Wales, wo sie 1987 gemeinsam mit ihrem früheren Lehrer Les Mills das Produktionsstudio Beryl Productions International gründete. Es wurde nach der Trickfilmfigur "Beryl" benannt, die erstmals in Girl's Night Out zu sehen war. "Beryl" trat erneut in dem Kurzanimationsfilm Body Beautiful auf, der 1990 erschien. In Dreams and Desires: Family Ties aus dem Jahr 2006 war Beryl erneut zu sehen.

Zu den größten Erfolgen Quinns zählt Famous Fred aus dem Jahr 1996, der 1998 für einen Oscar in der Kategorie Bester animierter Kurzfilm nominiert war. Sie steuerte zudem das Segment The Wife of Bath für den ebenfalls oscarnominierten Kurzfilm The Canterbury Tales bei. Quinn ist zudem als Animatorin für Werbefilme tätig, so erfand sie den "Charmin Bär" für Charmin-Toilettenpapier und animierte verschiedene Werbefilme für Whiskas. Quinn lehrt als Dozentin für Animation an verschiedenen Schulen in Europa und den Vereinigten Staaten.

2018 wurde sie in die Academy of Motion Picture Arts and Sciences berufen, die jährlich die Oscars vergibt.

Filmografie
 1986: Girls Night Out
 1987: Moo Glue
 1987: Tea at Number 10
 1988: Castell Cant
 1991: Body Beautiful
 1992: Elles
 1994: Britannia
 1996: Famous Fred
 1998: Whatever It Takes
 1998: The Canterbury Tales, Segment: The Wife of Bath's Tale (TV-Reihe)
 2006: Dreams and Desires: Family Ties
 2021: Affairs of the Art

Literarische Werke
 The Whalebone Theatre. Alfred A. Knopf, New York 2022, ISBN 978-0-593-32170-6.

Auszeichnungen
 1988: Silberner Drache, Krakowski Festiwal Filmowy, für Girl's Night Out
 1992: BAFTA Cymru Award, BAFTA Awards, Wales, für Body Beautiful
 1994: BAFTA-Nominierung, Bester animierter Kurzfilm, für Britannia
 1995: César-Nominierung, Bester Kurzfilm (Animation), für Elles
 1997: BAFTA-Nominierung, Bester animierter Kurzfilm, für Famous Fred
 1998: Oscarnominierung, Bester animierter Kurzfilm, für Famous Fred
 1999: BAFTA, Bester animierter Kurzfilm, für The Canterbury Tales
 1999: Emmy für "Outstanding Individual Achievement in Animation", für The Canterbury Tales
 2006: Cartoon d'Or des Cartoon Forum, Europe, für Dreams and Desires: Family Ties
 2007: BAFTA-Nominierung, Bester animierter Kurzfilm, für Dreams and Desires: Family Ties
 2007: Nominierung Europäischer Filmpreis, Bester Kurzfilm, für Dreams and Desires: Family Ties
 2007: Don Quixote Award sowie Silberner Drache, Krakowski Festiwal Filmowy, für Dreams and Desires: Family Ties

Literatur
 Joanna Quinn. In: Anima Mundi (Hrsg.), Julius Wiedemann (Bearb.): Animation Now! Taschen, Köln u. a. 2004, S. 240–249.

Weblinks

 Joanna Quinns Beryl Productions
 Biografie Joanna Quinns auf Screenonline

Einzelnachweise

Person (Animation)
Brite
Geboren 1962
Frau

Joanna Quinn


Juan Carlos Ortega Orozco (* 19. März 1967 in Atotonilco el Alto, Jalisco) ist ein ehemaliger mexikanischer Fußballspieler, der meistens in der Verteidigung und gelegentlich im Mittelfeld eingesetzt wurde. Nach seiner aktiven Laufbahn arbeitete Ortega zeitweise als Trainer.

Leben

Spieler
Sein erstes Spiel in der mexikanischen Primera División bestritt Ortega am 13. September 1987 im Auswärtsspiel des CD Guadalajara beim CD Irapuato, das mit 3:0 gewonnen wurde. Ortega, der in der 52. Minute beim Stand von 0:0 eingewechselt worden war, gab die Vorlage zum vorentscheidenden 2:0 durch Omar Arellano in der 86. Minute. In der Rückrunde erzielte Ortega am 6. Februar 1988 im Heimspiel gegen denselben Gegner sein erstes Erstligator per Kopf in der 89. Minute zum 3:0-Endstand.

Nach zwei Spielzeiten bei den Chivas Rayadas wechselte Ortega vor der Saison 1989/90 zum Stadtrivalen Universidad de Guadalajara, bei dem er bis zur Saison 1992/93 unter Vertrag stand. Anschließend spielte er mehrere Jahre für die Tigres de la UANL und zwischenzeitlich für eine Saison (1995/96) beim Club León.

Trainer
Nach dem Ende seiner aktiven Laufbahn arbeitete Ortega mehrere Jahre im Trainerstab seines Exvereins Chivas Guadalajara und betreute die erste Mannschaft als Interimstrainer für zwei Spiele in der Apertura 2005, wo er im Auswärtsspiel bei seinem Exverein Tigres am 20. August 2005 ein 1:1 erzielte und sich am 24. August 2005 über einen 1:0-Heimsieg gegen die Dorados de Sinaloa freuen durfte.

Quellen
 Spielerprofil bei Mediotiempo
 Trainerprofil bei Mediotiempo

Fußballtrainer (Deportivo Guadalajara)
Fußballspieler (Deportivo Guadalajara)
Fußballspieler (Leones Negros de la UdeG)
Fußballspieler (UANL Tigres)
Fußballspieler (Club León)
Mexikaner
Geboren 1967
Mann

Juan Carlos Ortega


Der Männergesangverein Bozen (kurz: MGV) ist ein deutschsprachiger Chor in Bozen.

Geschichte
Der Männergesangverein Bozen wurde am 12. Mai 1876 im Café "Schgraffer" am Bozner Johannesplatz (heute Waltherplatz) gegründet und gilt als Nachfolger der "Bozner Liedertafel" und anderer musikalischer Zusammenschlüsse wie beispielsweise der Sängerrunde "Erheiterung".
Der MGV wurde schnell zum Sammelpunkt der sangesbegeisterten Bozner und entfaltete ein reges gesellschaftliches Leben.
Gemeinsam mit dem Turnverein Bozen, dem Museumsverein, der Sektion Bozen des DOeAV und der Freiwilligen Feuerwehr zählte der Männergesangverein zu den bedeutendsten Vereinen in Bozen im ausgehenden 19. Jahrhundert. Die Vereinsgeschichte ist ein Spiegelbild der jüngeren Stadtgeschichte Bozens.

Entscheidend für die Entwicklung des MGV war die 47 Jahre währende Obmannschaft Julius Perathoners.

Zum Unterschied zu den meisten deutschen Vereinen Bozens wurde der MGV während der faschistischen Unterdrückung nicht aufgelöst und besteht bis heute. 1929 trat die verbotene Sängerriege des Turnvereins Bozen dem MGV Bozen bei und bildete von da an den bis heute bestehenden Kleinen Chor im MGV Bozen. Mitte der 1970er Jahre gründete der MGV Bozen eine der ersten Musikschulen Südtirols. Aus dieser Musikschule ging Mitte der 1980er der Mädchenchor hervor, der heute als Frauenchor weiter besteht. Die Musikschule wurde hingegen vor einigen Jahren der Musikschule Bozen des Instituts für Musikerziehung übertragen. Bis heute finden zahlreiche Kurse der Musikschule in den Räumen des MGV Bozen statt.

In den Räumen des MGV Bozen proben neben den Schülern der Musikkurse verschiedene Chöre: der Singkreis Runkelstein, der Kleine Chor und der Kirchenchor der Franziskanerkirche.

Literatur
 Hubert Stuppner: Musik und Gesellschaft in Südtirol. Band 1: Bozen 1800–2000. Bozen: Raetia 2009. ISBN 978-88-7283-337-7.

Einzelnachweise

Geschichte Bozens
Kultur (Bozen)
Bozen
Verein (Südtirol)
Chor (Italien)
Gegründet 1876
Organisation (Bozen)

Männergesangverein Bozen


Archspire é uma banda canadense de death metal técnico de Vancouver . Eles lançaram quatro álbuns de estúdio e atualmente têm contrato com a gravadora Season of Mist .

História
A banda foi fundada em 2007 com o "Defenestrated", mas mudou seu nome para Archspire em meados de 2009. Os membros eram o vocalista Oli Peters (Oliver Aleron), os guitarristas Tobi Morelli e Dean Lamb, o baixista Jaron Evil (Jaron Good) e o baterista Spencer Prewett. O vocalista Shawn Haché esteve com a banda por um breve período, mas saiu para se juntar a banda Mitochondrion .

A banda assinou contrato com a Trendkill Recordings e, em abril de 2011, lançou seu primeiro álbum, All Shall Align . Foi gravado entre maio e dezembro de 2010 no The Hive Studio em Calgary, com Stuart McKillop se responsabilizando pela produção.

No início de 2013, aos 31 anos de idade, o baixista Jaron Evil sofreu um derrame. Ele se recuperou e voltou brevemente para a banda, mas teve sua saída permanente do grupo no final de 2013. Ele foi substituído por Clayton Harder.

Também em 2013, Archspire assinou com a gravadora Season of Mist, com quem continuam atualmente, e gravaram um segundo álbum de novo com Stuart McKillop na produção, agora no Rain City Recorders de Vancouver. No dia 2 de fevereiro de 2014, a banda lançou um single de seu próximo álbum, "Lucid Collective Somnambulation", e em abril lançou o álbum The Lucid Collective .

Em janeiro de 2015 a banda anunciou que estava em busca de um baixista permanente para substituir o baixista Clayton Harder, que havia saído da banda para estudar guitarra jazz na Universidade de Iorque. Eles pediram aos interessados que gravassem um vídeo tocando uma música do Archspire (eles sugeriram "Deathless Ringing"). Já em 12 de janeiro de 2016, a banda anunciou que havia selecionado Jared Smith para se tornar seu baixista em tempo integral e postou o vídeo de Smith tocando a música "Lucid Collective Somnambulation".

A banda anunciou seu terceiro álbum, intitulado de Relentless Mutation e um single, "Involuntary Doppelgänger", em 5 de julho de 2017. O álbum foi lançado no dia 22 de setembro de 2017. No Juno Awards de 2018, o foi indicado para a categoria de Álbum de Metal/Hard Music do Ano.

Em 2019, a banda rodou as notícias de tecnologia quando uma dupla de programadores chamada de Dadabots criou uma rede neural treinada nas músicas de Archspire para produzir um fluxo ininterrupto de death metal técnico baseado na música da banda; Dadabots também disse que a música de Archspire produziu os resultados de IA mais consistentes, presumivelmente por causa do ritmo alto e da natureza técnica das músicas. Os próprios Archspire também comentaram sobre o fenômeno, referindo-se de brincadeira a si mesmos como robôs.

Mais tarde naquele ano, Peters e Prewett apareceram em uma participação especial no primeiro episódio de See ; o ator Jason Momoa é um fã da banda e pediu a Peters para treiná-lo para uma técnica de grito de guerra.

Em outubro de 2021, a banda lançou seu quarto álbum de estúdio Bleed the Future . Três singles foram lançados: "Golden Mouth of Ruin", "Bleed the Future" e "Drone Corpse Aviator". "Golden Mouth of Ruin" e "Drone Corpse Aviator" foram acompanhados por vídeoclipes, sendo este último o primeiro vídeo totalmente produzido pela banda. O álbum foi eleito pela Loudwire como o 16º melhor álbum de rock/metal de 2021 e ganhou o Juno Awards de 2022

Archspire fez turnês pelo Canadá, Estados Unidos e Europa, tocou em festivais como Hellfest e fez turnês com Revocation, Obscura, Fallujah e Beneath the Massacre, entre outros.

Discografia

 All Shall Align (2011)
 The Lucid Collective (2014)
 Relentless Mutation (2017)
 Bleed the Future (2021)

Integrantes

Atuais

 Dean Lamb – guitarra de 8 cordas
 Tobi Morelli – violão de 7 e 8 cordas
 Spencer Prewett – bateria
 Oli Peters (também conhecido como Oliver Rae Aleron) – vocais
 Jared Smith – baixo

Ex-Integrantes

 Jaron Evil – baixo, vocal de apoio
 Shawn Hache - vocais
 Clayton Harder – baixo

Linha do Tempo

Referências

Bandas de death metal do Canadá

Archspire


Davor Derenčinović (Zagreb, 7. kolovoza 1970.), hrvatski pravnik

Životopis
Redoviti profesor kaznenog prava i predstojnik Katedre za kazneno pravo, Pravni fakultet, Sveučilište u Zagrebu.

Diplomirao na Pravnom fakultetu u Zagrebu 1995. godine, a magistrirao na istom Fakultetu 1998. godine. Doktorirao 2000. godine s tezom "Kaznenopravni sadržaji u suprotstavljanju korupciji". Dobitnik Fulbrightove stipendije za poslijedoktorsko usavršavanje na International Human Rights Law Institute, DePaul College of Law, Chicago u akad. godini 2004./05. Stručno se u više navrata usavršavao na Istituto Superiore Internazionale di Scienze Criminali u Sirakuzi, Akademiji za Europsko pravo u Trieru, London School of Economics, Max Planck Institutu za međunarodno i poredbeno kazneno pravo u Freiburgu, Penn State University Faculty of Law, China University of Political Science and Law (Peking) i na East China University of Political Science and Law (Šangaj).

Osim na Pravnom fakultetu u Zagrebu, predavao i predaje i na niz preddiplomskih, diplomskih i poslijediplomskih (specijalističkih i doktorskih) studija u zemlji i inozemstvu: Poslijediplomski specijalistički studij "Kriminalističko istraživanje" Pravnog fakulteta Sveučilišta u Rijeci (2008.-), Poslijediplomski specijalistički studij kazneno pravo Pravnog fakulteta J.J.Strossmayera u Osijeku (2007. – 2015.), Joint Master in European Integration and Regionalism, Bolzano, Zagreb, Graz, Barcelona (2009.), Poslijediplomski studij iz krivičnopravnih znanosti na Pravnom fakultetu Univerziteta u Sarajevu (2008.), Poslijediplomski doktorski studij na Pravnom fakultetu Sveučilišta u Mostaru (smjer kazneno pravo, 2013.-).

Osnivač i direktor međunarodnog poslijediplomskog tečaja "Crime Prevention through Criminal Law and Security Studies" na Interuniverzitetskom centru u Dubrovniku (2009.-). Inicijator i voditelj programa stručnog usavršavanja "Kazneni zakon u praktičnoj primjeni" Pravnog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu (2013.-). Prodekan za međunarodnu suradnju i znanost Pravnog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu (2015. – 2017.). Voditelj poslijediplomskih studija iz kaznenopravnih znanosti na Pravnom Fakultetu Sveučilišta u Zagrebu (2009. – 2018.).

Nagrade

Dobitnik Nagrade Društva sveučilišnih nastavnika i ostalih znanstvenika u Zagrebu mladim znanstvenicima za najbolju knjigu na području društvenih znanosti "Mit(o) korupciji" (2001.) i Nagrade Zaklade dr.sc. Jadranko Crnić za najbolju knjigu u polju prava "Teorija zajedničkog zločinačkog pothvata – izazovi i kontroverze" (suautor, 2012.).

Odlikovanja

Nositelj Spomenice Domovinskog rata.

Radovi

Samostalno i u suautorstvu - deset autorskih knjiga, tri uredničke knjige, sedamnaest poglavlja u knjigama, jedanaest udžbenika i više od šezdeset znanstvenih i stručnih radova s područja kaznenog prava i zaštite ljudskih prava (cjeloviti popis dostupan ovdje).

Znanstveni projekti

Voditelj projekta "Kaznenopravno sprječavanje korupcije i organiziranog kriminaliteta" financiranog od strane MZOŠ (2010. – 2014.). Voditelj HRZZ projekta "Multidisciplinarni klaster za istraživanje tranzicijskog kriminala – korupcija, trgovanje ljudima i gospodarski kriminal" (TRANSCRIM, 2015. – 2019.). Predsjedavajući znanstveno-savjetodavnog odbora projekta "Hrvatski monitor nasilja" (HRZZ, 2018.-). Voditelj HRZZ projekta "Projekt nedužnosti u Hrvatskoj" (CroINOP, 2020.-).

Uredništva

Član uredništva Ljetopisa socijalnog rada (2008. – 2014.), Iustinianus Primus Law Review  (Sveučilište u Skopju , 2014.-), Godišnjaka Pravnog fakulteta u Sarajevu (2014.-) i Godišnjaka Akademije pravnih znanosti Hrvatske (2011.-).

Javne funkcije

Predsjednik Akademije pravnih znanosti Hrvatske (2018.-).
Član radnih skupina za pripremu pregovora u okviru poglavlja 23 i 24 acquis-a Europske unije.
Član Nacionalnog preventivnog mehanizma za sprječavanje mučenja (2012. – 2014.).
Predsjednik Komisije za pomilovanja Predsjednice Republike Hrvatske (2015. – 2016.).
Voditelj i član radnih skupina nadležnih ministarstava za izradu i izmjene većeg broja zakona s područja kaznenog prava.
Predsjednik Hrvatskog udruženja za kaznene znanosti i praksu (2008. – 2012.).
Član Savjeta Vlade Republike Hrvatske za pripremu prijatelja suda pred Međunarodnim kaznenim sudom za bivšu SFRJ (2007. – 2009.).
Član Odbora za zakonodavstvo Hrvatskog sabora (VI. saziv Hrvatskog sabora).
Član Povjerenstva za odlučivanje o sukobu interesa (2004. – 2005.).
Član Matičnog odbora za polje prava (2013. – 2016.).
Član Izvršnog odbora Znanstvenog vijeća za državnu upravu, pravosuđe i vladavinu prava Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti (2017.-).
Predsjednik Odbora za statutarna pitanja Sveučilišta u Zagrebu (2017. – 2020.).
Predsjednik Društva sveučilišnih nastavnika i drugih znanstvenika u Zagrebu (2016.-).
Član Komisije Iustitia et pax Hrvatske biskupske konferencije (2015.-).
Član Državnoodvjetničkog vijeća (2012. – 2019., zamjenik predsjednika 2012. – 2015.).
Član Etičkog povjerenstva u izborima članova u Europski parlament iz Republike Hrvatske (2019.).
Član Etičkog povjerenstva u izborima zastupnika u Hrvatski sabor (2020.).

Međunarodna karijera

Ad hoc sudac Europskog suda za ljudska prava (2010.-).
Član Skupine stručnjaka Vijeća Europe za akciju protiv trgovanja ljudima (GRETA)u dva mandata (2009. – 2012., 2017. – 2020.; dopredsjednik 2011. – 2012., predsjednik 2019.-). Član Europskog odbora za pravnu suradnju Vijeća Europe (CDCJ 2008. – 2009.). Član Ureda Skupine stručnjaka Vijeća Europe protiv terorizma (CODEXTER, 2003. – 2004.). Član Multidisciplinarne skupine Vijeća Europe za međunarodnu akciju protiv terorizma (GMT, 2001. – 2003., iz koje je kasnije formiran naprije CODEXTER, a potom CDCT. Član Multidisciplinarne skupine Vijeća Europe protiv korupcije (GMC, 2000., iz koje je kasnije formirana skupina GRECO). Stručni savjetnik u United Nations Office for Drugs and Crime (UNODC, 2010.-) i United Nations Development Programme  (UNDP, 2010.-).

Društveni angažman

Pro bono predavanja i brojni javni nastupi u audiovizualnim i tiskanim medijima u Republici Hrvatskoj i u inozemstvu o temama kaznenog prava, kriminologije i zaštite ljudskih prava.

Teme javnih nastupa: pravna država i pravna sigurnost, korupcija, terorizam, međunarodno kazneno pravo, pomilovanje, izručenje i predaja okrivljenika, krvni delikti, delikti nasilja, organizacija kaznenog pravosuđa, trgovanje ljudima itd.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatska enciklopedija

Životopisi, Zagreb
Hrvatski pravnici

Davor Derenčinović


Die 311. Bomberstaffel war einer der vier RAF-Luftverbände der tschechoslowakischen Exilarmee, die als Einheiten der Royal Air Force (RAF) an den Kämpfen der britischen Luftwaffe während des Zweiten Weltkriegs in Europa teilnahmen.

Geschichte

Die 311. Bomberstaffel war die zweite aller tschechoslowakischen Staffeln der Royal Air Force, die sich in Großbritannien formierte und an den Kämpfen teilgenommen hatte. Sie entstand am 29. Juli 1940 in Honington (Grafschaft Suffolk) aus Angehörigen der tschechoslowakischen Luftwaffe, die nach der Besetzung ihres Landes durch die Wehrmacht nach Frankreich flohen und dort Dienst taten; nach dem Zusammenbruch Frankreichs kamen sie schließlich nach England. Die Einsätze der 311. Bomberstaffel können in zwei Phasen eingeteilt werden: vom 29. Juli 1940 war sie ein Bestandteil der 3. Gruppe (No. 3 Group) des Oberkommandos Bomber Command, am 28./30. April 1942 wurde sie dann dem Oberkommando Coastal Command zugeteilt, wo sie – bis auf eine Ausnahme – bis Ende des Krieges ihre Einsätze flog.

Der erste Einsatz bei Bomber Command erfolgte am 10./11. September 1940 mit einem Angriff auf den Brüsseler Hauptbahnhof. Danach wurden vermehrt Ziele in Frankreich und Belgien, in den Niederlanden und vor allem in Deutschland angeflogen. Bereits am 23. September wurde mit drei Maschinen Berlin bombardiert. Zu den angeflogenen Städten gehörten u. a. Vlissingen, Boulogne-sur-Mer, Brest, Paris und Turin, in Deutschland dann außer Berlin noch Köln, Bonn, Essen und Kiel. Während der zweijährigen Zugehörigkeit zum Bomber Command sind 1029 Einsätze von insgesamt 5.192 Stunden geflogen auf insgesamt 77 Ziele, wobei die Staffel 1320 Tonnen Bomben abwarf und mindestens drei Nachtjäger abschoss. Sie gehörte zu den besten Staffeln des Bomber Commands, allerdings waren auch die Verluste hoch: von den 52 eingesetzten Besatzungen wurden 22 abgeschossen oder gefangen genommen. Weil es bei den tschechoslowakischen Staffeln keinen Nachwuchs bzw. Ersatz gab, wurde beschlossen, die geschwächte Einheit im Frühjahr 1942 unter das Oberkommando des Coastal Command zu stellen.

Kurz nach der Abkommandieren zum Coastal Command beteiligten sich in der Nacht 25./26. Juni 1942 etliche Einheiten, darunter auch die 311. Staffel, an dem dritten "1000 bomber raid" (etwa: Angriff von Tausend Bombern) auf Bremen.

Nachdem die Staffel am 28./30. April 1942 der No. 19. Group des Coastal Command zugeteilt wurde, war ihr Einsatzgebiet der Golf von Biskaya, wo sie die Aufgabe hatte, feindliche U-Boote und Konvois ausfindig zu machen und anzugreifen. Sie nahm dadurch aktiv an der Atlantikschlacht teil. An der Jahreswende 1942/1943 wurde die 311. Staffel als die beste innerhalb des Coastal Command ausgewertet. Im August 1944 zog die Staffel nach Tain in Schottland um und kontrollierte das Baltikum und die norwegische Küste. Nach der Zuteilung zum Coastal Command 1942 flog die Staffel 2102 Einsätze mit 21.527 Stunden. Während der Einsätze versenkte die Einheit einen großen Transporter, beschädigte vier andere Schiffe und etliche kleine Schiffe, sie attackierte 35 deutsche U-Boote, wobei sie vier versenkte, und sie schaltete etwa 17 deutsche Jagdflugzeuge aus.

Am 4. Juni 1945 wurden die Kriegseinsätze der Staffel beendet und sie wurde unter das Transport Command gestellt. Mit unbewaffneten Liberators wurden Flüge unternommen, die dem Zweck dienten, das Personal und die Einrichtungen und Archive der tschechoslowakischen Exilregierung aus London nach Prag zu transportieren. Die Staffel wurde am 15. Februar 1946 als eine RAF-Einheit aufgelöst und ist zum Bestandteil der neuen tschechoslowakischen Luftwaffe geworden.

Die Angehörigen der Bomberstaffel mussten – wie auch die anderen in der RAF kämpfenden Soldaten – in der Tschechoslowakei bis nach 1989 warten, damit sie eine Anerkennung erlangen, die ihnen das kommunistische Regime verweigerte. Allerdings erging es ihnen ähnlich wie auch den übrigen Veteranen der Staffeln des Bomber Command auch in Großbritannien. Die sehr kontroverse Rezeption der Angriffe auf Städte und Zivilisten in Deutschland führte in Großbritannien dazu, dass deren Beitrag zum Sieg über Hitlers Deutschland lange Zeit ausgeblendet wurde. Erst am 28. Juni 2012, fast 70 Jahre nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges, wurde der 55.573 gefallenen Angehörigen des Bomber Command gedacht und in der Nähe des Londoner Hyde Park Corners ein Denkmal enthüllt; anwesend war neben Duke of Edinburgh, Prince of Wales und Duchess of Cornwall auch die Königin Elisabeth II.

Am 1. November 2008 wurde die 438th Air Expeditionary Advisory Squadron (438th AEAS) am Flughafen Hamid Karzai International in Kabul aktiviert. Die Staffel wurde im Februar 2016 in 311th AEAS in Erinnerung an die frühere 311. Staffel umbenannt. Ihre Aufgabe war die Schulung afghanischer Hubschrauber-Besatzungen auf den Typen Mi-17V und Mi-25.
Sie wurde am 13. Februar 2019 deaktiviert.

Übersichten

Stützpunkte
Die 311. Staffel flog ihre Einsätze aus folgenden Stützpunkten:

Die Flüge unter dem Transport Command nach Prag erfolgten auch aus den Standorten Manston, Pershore und Blackbushe.

Flugzeuge

Die Staffel wurde mit verschiedenen Typen der Bomberflugzeuge Vickers Wellington und Consolidated Liberator ausgestattet:
 Vickers Wellington I*, IA*, IC, III, X
 Consolidated Liberator GR III*, GR V, GR VI (seit Mai 1943, auch als B24 bekannt)
Die mit einem Stern gekennzeichneten Modelle wurden nur zu Trainingszwecken verwendet. Die Maschinen flogen unter dem britischen Hoheitszeichen der RAF, besaßen jedoch eigene Kodes: KX für die Wellington-Maschinen und PP für die Liberator-Maschinen.

Personal und Verluste
Bei der 311. Staffel gab es 8 Kommandeure und außerdem 8 Kommandeure des Schwarms A und 10 Kommandeure des Schwarms B.

Von allen Einheiten hatte die Bomberstaffel 311 die schwersten Verluste. Je nach Quelle werden die Verluste unterschiedlich angegeben: Sie liegen zwischen 273 Gefallenen und 250 Gefallenen, davon 94 Personen während der Einsätze unter dem Bomber Command und 156 Personen während der Einsätze unter dem Coastal Command, die Zahl der gefangengenommenen Soldaten wird jeweils mit 35 angegeben.

Die sechs- bis achtköpfigen Besatzungen der einzelnen Flugzeuge wurden nach dem damaligen Muster der britischen Luftwaffe immer vom 1. Piloten befehligt, unabhängig von dessen militärischem Rang.

Siehe auch
 Tschechoslowakische Luftwaffenverbände in der RAF
 No. 310 Squadron RAF
 No. 312 Squadron RAF
 No. 313 Squadron RAF
 Royal Air Force

Weblinks

 No. 311 (Czechoslovak) Squadron / raf.mod.uk Bomber Command history

Quellen
 History of 311 Squadron, raf.mod.uk/history, englisch, abgerufen am 12. März 2012
 No 311 (Czechoslovak) Squadron, , englisch, abgerufen am 12. März 2012
 311. československá stíhací peruť, cs-letci.wz.cz/...311.htm, tschechisch, abgerufen am 12. März 2012
 No. 311 Czechoslovak squadron RAF, druha.svetova.cz/...#No.-311-Czechoslovak-squadron-RAF, tschechisch, abgerufen am 12. März 2012

Anmerkungen

Einzelnachweise

Militärischer Verband im Zweiten Weltkrieg (Vereinigtes Königreich)
Militärischer Verband (Tschechoslowakei)
Militärischer Verband (Royal Air Force)
Tschechoslowakische Streitkräfte im Exil
Gegründet 1940
Aufgelöst 1946

No. 311 Squadron RAF


Nicola Dickson Sauvage "Niki" Tsongas (* 26. April 1946 in Chico, Kalifornien) ist eine US-amerikanische Politikerin der Demokratischen Partei. Von 2007 bis 2019 vertrat sie den Bundesstaat Massachusetts im US-Repräsentantenhaus.

Familie, Ausbildung und Beruf
Nicola Dickson Sauvage, so ihr Geburtsname, besuchte bis 1964 die Narimasu American High School in Japan, wo ihr Vater als Soldat der United States Air Force stationiert war. Später studierte sie an der Michigan State University in East Lansing und dann bis 1968 am Smith College in Northampton. Nach einem anschließenden Jurastudium an der Boston University und ihrer Zulassung als Rechtsanwältin begann sie in diesem Beruf zu arbeiten. Sie erreichte dabei einen Bachelor of Arts sowie den J.D. (Juris Doctor). Zwischenzeitlich war sie auch als Sozialarbeiterin tätig. Zwischen 1997 und 2007 war sie Abteilungsleiterin für äußere Angelegenheiten beim Middlesex Community College.

Sie heiratete den Kongressabgeordneten und späteren Senator Paul Tsongas (1941–1997).

Politische Laufbahn
Nach dem Rücktritt des Abgeordneten Martin Thomas Meehan wurde Niki Tsongas bei der fälligen Nachwahl für den fünften Distrikt von Massachusetts als dessen Nachfolgerin in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo sie am 18. Oktober 2007 in ihrem Amt vereidigt wurde. Nachdem sie bei den folgenden fünf Wahlen, einschließlich der des Jahres 2016, jeweils bestätigt wurde, konnte sie ihr Mandat im Kongress bis zum 3. Januar 2019 ausüben. Tsongas hatte angekündigt, sich bei der Wahl 2018 nicht mehr zu bewerben, sondern sich aus der Politik zurückzuziehen. Ab 2013 vertrat sie – seit dem Neuzuschnitt der Wahlkreise 2012 – den 3. Kongresswahlbezirk ihres Staates. Sie war Mitglied im Haushaltsausschuss und im Streitkräfteausschuss. Später schied sie aus dem Haushaltsausschuss aus und wurde stattdessen Mitglied im Ausschuss für Naturvorkommen (Natural Resources). Sie blieb aber Mitglied im Streitkräfteausschuss.

Weblinks

 Webpräsenz beim Kongress

Einzelnachweise

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Massachusetts
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1946
Frau

Niki Tsongas


Hrvati u Siriji, hrvatska su iseljenička zajednica u Siriji. Točan broj osoba hrvatskog podrijetla nije poznat.

Povijest
Najstarije zajednice Hrvata u Siriji datiraju iz predosmanskih vremena. Ondje je sasvim izvjesno bilo trgovaca, misionara i redovnika. Vjerojatno su i Hrvati sudjelovali u nekim od križarskih vojska koje su ovdje ratovale i da su se neki od vojnika ovdje i zadržali. Nove okolnosti nastupaju osmanskim osvajanjima. Mnogi su "dankom u krvi" ili kao osobe koje su svojevoljno prešle na islam kretale se diljem Osmanskog Carstva, kako im je služba ili posao određivao, pa tako i Hrvati. Iz tog vremena poznat je hrvatski mistik i filozof Abdullah El-Bosnevi. Novi val Hrvata vjerojatno je došao iseljavanjem islamskog stanovništva iz krajeva koje je Osmansko Carstvo izgubilo u 19. i 20. stoljeću. Dio iseljenih hrvatskog podrijetla vjerojatno se naselio i u udaljenije krajeve pa i u Siriju. Poticanim iseljavanjem muslimana iz Kraljevine Jugoslavije taj se trend nastavio, no većina ih je završila u Turskoj.

Veliki val iseljavanja uslijedio je nakon pada NDH kad su mnogi radi izbjegavanja padanja u ruke komunističkim Saveznicima izbjegli u logore izvan Jugoslavije. Na početku je među hrvatskim političkim vodstvom u lalijanskome Fermu postojala nada u brzi povratak u Hrvatsku nakon sukoba SAD-a i SSSR. Nakon dvije godine počinju velike akcije prebacivanja u prekomorske zemlje. Jugoslavenske vlasti su bezuspješno nastojale prosvjedima i dopisima upravama logora vratiti izbjeglice u zemlju.

Izbjeglice islamske vjere nastojali su se domoći arapskih zemalja (Saudijske Arabije, Egipta, Sirije) i Turske. Arapska liga je urgirala kod svih država članica za financijsku pomoć muslimanima izbjeglicama u logorima. Sirija je postala nezavisna država 17. travnja 1946. godine te je njezina vojska tek bila u formiranju. Veliki problem je bio nedostatak stručnog vojnog kadra. Arapske zemlje su se u pitanju jugoslavenskih izbjeglica našle u raskoraku. S jedne strane bile su spremne prihvatiti muslimane, a s druge strane su nastojale uspostaviti diplomatske i trgovačke veze s jugoslavenskim vlastima. Dodatni problem stvarale su napetosti sa židovskim doseljenicima u Palestini. Situacija je bila sve napetija i oružani sukob bio je na vidiku. Palestine Post 18. travnja 1947. godine piše da je Sirijska vlada zatražila prebacivanje osam tisuća muslimana (Hrvata i Albanaca) iz Italije. Jugoslavija je već 23. svibnja, preko veleposlanika u Beirutu, zatražila od novoformirane sirijske vlade garanciju da neće dopustiti useljavanje jugoslavenskih izbjeglica. U lipnju su od ministra vanjskih poslova garanciju i dobili. Ipak 5. kolovoza 1947. godine vlada je odobrila izbjeglicama ulazak u zemlju na što je jugoslavenski veleposlanik iz Bejruta uložio prosvjed.

U izbjegličke kampove su dolazili arapski agenti koji su vrbovali muškarce između 22 i 32 godine, obećavajući vizu njima i njihovim obiteljima, a zauzrat su se morali boriti protiv Izraela. Vrbovanje među Hrvatima je vršio agent imena Jamil. Putovanja je organizirao preko organizacije Orient Express koju je vodio Mohammed el-Huseyli.

Putovnice NDH tijekom rata nisu vrijedile u mnogo zemalja, a nakon rata nisu vrijedile nigdje. Neimanje putovnice predstavljalo je problem pri useljavanju u strane zemlje. Crveni križ je dijelio putovnice za izbjeglice. Prvi useljenici su se s tim putovnicama obraćali svojim vezama u Siriji koji bi im osigurali vizu. Prebacivanje je financirala i međunarodna organizacija za izbjeglice (IRO).

Nakon početka arapsko-izraelskog rata 1948. godine sirijske vlasti ubrzavaju proces dobivanja viza za Hrvate. Glavni razlog primanja velikog broja izbjeglica bilo je vojno iskustvo koje su imali. Izbjeglice koje su došle pod uvjetom da će se boriti u Palestini smješteni su najprije u sultan Selimovoj džamiji. Nakon dolaska uveden je vojni režim života. Među nekoliko stotina pridošlica bilo je petnaest časnika. Glavni organizator dolaska Hrvata muslimana u Siriju bio je Šefkija Muftić, koji je za vrijeme NDH bio šef redarstvene službe u Tuzli. On je imao veze u Ministarstvu unutarnjih poslova u Damasku za osiguravanje viza. Organizirao je i obučavao vojnu jedinicu koja će se boriti u Palestini. Dobio je čin potpukovnika, te je nakon rata radio u libanonskoj kontraobavještajnoj službi. Uz Muftića je veliku ulogu imao Džafer-beg Kulenović koji je za svoj posao dobivao plaću od 300 sirijskih dinara.

Izvještaji CIA-e navodi da je vojni predstavnik sirijskih Hrvata Ahmed beg Cerić koji je u NDH bio bojnik i obskrbni časnik XIII. divizije. Navodi se da Šefkija Muftić trenira bataljun od četiristo ljudi u kampu u blizini ceste Beirut-Tripoli, desetak kilometara od Beiruta.

Pridošlice su se borili u tek formiranoj regularnoj sirijskoj vojsci, Vojsci spasa, te u Arapskoj vojsci oslobođenja pod zapovjedništvom Fawzija Qawukjia. Palestine Post redovito izvještava o dolascima jugoslavenskih izbjeglica u Beirut. Tako piše da je brodom S.S. Augustina oko dvjesto Bosanaca doplovilo u Beirut. Prema tim izvještajima iz Italije je 520 Bošnjaka, 67 Albanaca i 111 Hrvata otišlo u Siriju ili Beirut. U Egipat je otišlo 135 Bosanaca, te još njih 57 u Jordan. Bilo je minimalno 890 boraca s Balkana (Albanija i Jugoslavija) na arapskoj strani do proljeća 1948.

Arapska vojska oslobođenja je imala svoj kamp u Quatani. Hrvati i ostali strani borci bili su raspoređeni zajedno s ostalim strancima u četiri bataljuna 1. Yarmuk, 2. Yarmuk, Hittin i Ajnaddin. Izbjeglički dobrovoljci koji su se zatekli u Jordanu pridružili su se Vojsci spasa. Prema Kamelu Rustomoviću preživjelom borcu kojeg je za Večernji list intervjuirao Hassan Haider Diab 2005. godine, on i oko sto pedeset njegovih zemljaka bilo je pod zapovjedništvom Fuada Šefkobegovića u Vojsci spasa.

Borci iz Jugoslavije ratovali su sigurno kod Kastela i Jaffe. Kod mjesta Mis al-Jabal poginulo je osam boraca s područja Jugoslavije. Samo je poznato ime Slovenca Franca Robotnika. Jusuf Begović je bio kuhar koji je pripremao obroke za trideset pet boraca iz Jugoslavije. Njegov dnevnik obroka je pronašao Emilo Traubner. Na sirijskoj strani se nisu borili samo Hrvati muslimani već i katolici. Najpoznatiji je bio Mato Dukovac koji je s još četvoricom Hrvata postao instruktor tek osnovanih sirijskih zračnih snaga. Od oko tisuću bosanskih i hrvatskih dobrovoljaca zna se pouzdano da su u ratu, osim već spomenutih, sudjelovali: Sead Zupčević, Elez Dervišević, Asim Baraković, Hasan Ćustović, Safet Ferizović, Ramo Kovačević, Mujo Avdović, Sabit Podrug (poginuo). Muhamed Bajraktarović je dobio čin te postao potpukovnik.

Jugoslavija je sirijskim vlastima prodala oružje za sukob s Izraelom, a prema Kamelu Rustomoviću Tito je poslao i jednu diviziju da se bori na arapskoj strani. Ironijom sudbine samo nekoliko godina nakon završetka Drugoga svjetskog rata nekadašnji neprijatelji našli su se opet u ratu, ali ovaj put na istoj strani.

Dne 10. ožujka 1949. godine završio je arapsko-izraelski rat, a samo devetnaest dana poslije, izvršen je državni udar i smijenjen je predsjednik Shukri al-Quwatli koji je omogućio ulazak Hrvata u Siriju. Za sirijske Hrvate prilike se drastično mijenjaju te se dio njih želi vratiti u Jugoslaviju. Šefkija Muftić je zastrašivanjem i prokazivanjem policiji navodnih komunista odvraćao izbjeglice od mogućeg povratka. Alija Šuljak je uz pomoć Bratovštine Sv. Jeronima počeo organizirano prebacivanje u Argentinu. Tijekom cijelog boravka u Siriji, vodeći Hrvati su imali izravnu kurirsku vezu s ustašama u Argentini. Osim u Argentinu, sirijski Hrvati odlaze u druge zemlje Južne Amerike, Južnu Afriku, Jordan, Irak, Saudijsku Arabiju i Tursku.

Tih godina se broj Hrvata u Siriji naglo smanjio, a oni preostali osnovali su Društvo Hrvata Damas. Samu jezgru društva činilo je pedesetak osoba na čelu s Hasanom Ćustovićem koji je bio i glavni utemeljitelj. Društvo je pokrenulo mjesečnik Hrvatska volja: glasilo Hrvata na Orientu koje je izlazilo od listopada 1949. do svibnja 1952. godine u Damasku. Na naslovnoj stranici svakog broja pisalo je sljedeće: "Svaki je svjestan i savjestan Hrvat dužan raditi za ponovnu uspostavu hrvatske države, zatomljujući sve svoje osobne, skupinske i stranačke interese".

Osim Hrvatske volje među Hrvatima u Siriji čitali su se Hrvatska i Hrvatski karitas koji su izlazili u Buenos Airesu te Danica iz Chicaga. Društvo se okupljalo u prostorijama tekije sultana Selima u Damasku. Tamo su održavane skupštine društva i kulturne večeri. Sa sigurnošću se zna da je jedna skupština održana 21. listopada 1949. godine. Sastanci su počinjali izvođenjem hrvatske himne, nakon čega bi se održao jedan domoljubni govor. Poslije bi se druženje nastavljalo uz pjevanje bosanskih sevdalinki i drugih hrvatskih pjesama.

Sirijski Hrvati muslimani dolaze u ideološki sukob s Društvom bosansko-hercegovačkih i sandžačkih Hrvata sa sjedištem Londonu. Oni su imali svoje glasilo Svijest te su, za razliku od sirijskih Hrvata koji su bili i ostali pretežno ustaški nastrojeni, bili bliski HSS-u. Povjerenik londonskog društva u Siriji bio je Elez Sulejman Derviš, a za Svijest je iz Sirije pisao i Asim Bošnjak.

Najznačajniji potez sirijskih Hrvata bio je memorandum koji je upućen Sveislamskom kongresu u Karachiju 1949. godine. U ime Hrvata muslimana pročitao ga je delegat Sirije dr. Omer baha Emiri-beg. U nastavku slijedi dio teksta iz memoranduma:

Potpisali su ga svi važniji Hrvati muslimani, a ne samo oni iz Sirije. Memorandum nije imao odjeka kakvom su se nadali potpisnici. Nakon toga objavljen je hrvatskim iseljeničkim glasilima (Hrvatska, Danica), a tiskan kao brošura 1951. godine u Chicagu (A Message of Croat-Moslems to their religious brethren in the World, 1951.). Pokušali su pričom o antimuslimanskoj naravi Jugoslavije izazvati reakcije arapskih zemalja na intervenciju. Na novom Sveislamskom kongresu održanom dvije godine poslije ponovno je pozornost arapske javnosti skrenuta na hrvatske muslimane koji su prozvani zapadnim predziđem islama.

S vremenom suradnja Jugoslavije i Sirije postaje sve bolja na svim razinama te Jugoslavija poziva izbjeglice na povratak, ali bez značajnijih rezultata. Poznat je slučaj Mehmed Hadžikapetanovića koji se vratio 1962. godine i postao poznati turistički vodič u Gazi Husrev-begovoj džamiji. Najvatreniji kritičar jugoslavenske vlasti bio je Alija Šuljak koji je pod pritiskom izbjegao iz Sirije u Tursku.

U Siriji su također bili: Sead Zubčević, Zvonko Marjanović, Eles Dervišević, Čedomil Ćorkalo iz okolice Šibenika, Hakija Hadžić bivši poslanik NDH u Budimpešti, katolički svećenik Prešern, Ibrahim Pirić-Pjanić, Šefkija Bešlagić, Husnija Hrustanović, Meho Mehičić, Hasan Šuljak, Salih Baljić, Ibrahim Džinić, Mario Galić i Zoran Dakić.

Tijekom godina dolazi do daljnjeg iseljavanja Hrvata iz Sirije čime zajednica gubi na značaju. Tamošnje Društvo Hrvata u Siriji je ostalo pri svojim tvrdim ustaškim stavovima te time biva marginalizirano od ostatka hrvatske emigracije. Od onih koji su ostali i umrli u Siriji najpoznatiji su Džafer Kulenović (1953.) i Hasan Ćustović (1982.) Osim Kamela Rustomovića vjerojatno postoji još živih Hrvata i njihovih obitelji koji su ostali u Siriji te se asimilirali u svojoj novoj domovini gdje i danas žive.

Poslije Drugoga svjetskog rata Jugoslavija je stimulirala iseljavanje muslimana iz Jugoslavije. Velikim represijama bili su izloženi muslimani koji su se izjašnjavali Hrvatima, zbog čega su mnogi Hrvati islamske vjere iselili u muslimanske zemlje, ponajviše arapske, i vrlo vjerojatno odredište među tim državama bila je i Sirija.

Literatura
Literatura prema

 Hartoch, Noam. A History of the Syrian Air Force 1947-1967., 2015.
 Bencetić, Lidija. Prikaz pisanja lista Hrvatska volja: glasilo Hrvata na Orijentu (1949. – 1952.) Zbornik Hrvatska izvan domovine. Golden marketing - Tehnička knjiga, Zagreb, 2015.
 Životić, Aleksandar. Politička emigracija iz Jugoslavije u Siriji 1947-1952., Tokovi istorije, god. 16, br. 3-4, 2008.
 Imamović, Mustafa. Bošnjaci u emigraciji. Monografija bosanskih pogleda 1955-1967, Zurich, 1996.
 Drantzman, Seth., Ćulibrk, Jovan. Strange bedfellows: The Bosnians and Yugoslav volunteers in the 1948. War in Israel/Palestine, Istorija 20. veka, 1/2009.
 Čuvalo, Ante. Hrvatska mala škola "sv. Josipa" - Album - Izbjeglički logor Fermo, CroLibertas, Chicago, Illinois, 2015.
 Haider Diab Hassan, Ustaše i Titovi borci zajedno ratovali protiv Izraela, Večernji list, 23. prosinca 2005. Ustaše i Titovi borci zajedno ratovali protiv Izraela, (pristupano 20. svibnja 2017.)

Izvor

Vanjske poveznice
 Ivo Mišur, Svjedočanstva hrvatskih i bosanskih izbjeglica u Siriji nakon Drugoga svjetskoga rata. Autoru Ivi Mišuru govorile su Fadila Harambašić Talić i Đulsa Hrustanović Whelan, hkv.hr, 24. svibnja 2018.
 Ivo Mišur, Uloga političke emigracije iz NDH u događanjima na Bliskom istoku 1947 -1964., Gračanički glasnik: časopis za kulturnu historiju, broj 46, godina XXIII, studeni, 2018., str. 49. – 60.

Hrvati u Siriji


Çeşmelisebil, Konya'nın Sarayönü ilçesine bağlı bir mahalledir. Kasabanın eski belediye binası avlusunda dört adet mezar stili ve bir adet alınlık bulunmaktadır ve doğusunda yer alan höyükte Hellenistik, Roma ve Osmanlı dönemine ait keramikler bulunmuştur. Antik dönemdeki ismi Kıstanus idi.

Konar göçer, yörük geleneğini devam ettiren Kara Tekeli, Karakoyunlu, Sarı Keçili, Bolacalı ve Honamlı yörük cemaatleri tarafından kurulmuştur.

İklim
Karasal iklim görülmektedir.

Sarayönü'nün mahalleleri

Çeşmelisebil, Sarayönü


Here's Humphrey was an Australian children's television series produced by Banksia Productions for the Nine Network, which first aired on 24 May 1965 and last went to air in 2009.

It features an anthropomorphic brown bear character (a person in a costume) known as Humphrey B. Bear, and was produced in Adelaide, South Australia. In September 2013, community station, West TV, began airing repeats of Here's Humphrey in Perth. The character still exists, owned by Ozpix Entertainment as of 2020.

Here's Humphrey became one of the most successful programs for preschoolers in Australia, was sold internationally, and is one of the longest-running children's television programs in the world. The program received multiple Logie Television Awards.

Format
The series features anthropomorphic brown bear character known as Humphrey B. Bear, who is mute. Set in a magical forest, Humphrey is paired with a human presenter, who narrates their adventures. The series takes place in Humphrey's tree house, where he partakes in magical adventures.

One of the central ideas presented in the show is the importance of taking part and not always being successful at everything.

Cast

Presenters

Humphrey B. Bear
Several performers portrayed the role of Humphrey.
 Edwin Duryea (1965)
 Ross Hutchinson
 John Maclean
 Tom Fairlie
 Tony Balzan (1985–2008)

Production
Here's Humphrey was originally aired exclusively in Adelaide on NWS-9, premiering on 24 May 1965, before airing nationally two years later. Filmed in Adelaide and produced by Banskia Productions, the character of Humphrey was initially known as "Bear Bear" until he was renamed as a result of a competition. The program was created as a result of Humphrey's previous popularity on the afternoon program The Channel Niners.Here's Humphrey was granted a P classification, deeming it specifically designed to meet the needs and interests of pre-schoolers and allowing it to be broadcast on the Nine Network with a 30-minute runtime commercial-free. Classification deals allowed the Nine Network to repeat each episode three times.

The Nine Network almost cancelled the series in 2000, which led to protests and comments from the Prime Minister. The network responded to popular public demand and allowed its continuation. The series was commissioned for 180 new episodes in May 2000. New episodes aired until 2003.

In February 2007, Nine commissioned a new series of Here's Humphrey, filming episodes for the first time since 2003. This followed negotiations with the network, after speculation they would not renew the series approaching the end of its contract. The episodes started airing in December 2007 and concluded in 2009 when Banksia Entertainment was wound up.

In September 2019, it was revealed OZPIX were planning to revive Here's Humphrey with a pitch to broadcasters at MIPCOM in France. The production company expressed interest in integrating live action characters with virtual technology. The production team for the project was led by Julie Greene, former executive producer of Hi-5, and included Catherine Martin and Helen Martin, early childhood specialists who also worked on the program.

 Ozpix Entertainment owns the character, whose "home" is at Village Roadshow Studios on the Gold Coast, Queensland.

Episodes
More than 3,000 episodes of Here's Humphrey have been produced. It has also been stated that only 1,776 episodes were filmed.

Reception
In 2019, TV Week listed Here's Humphrey at #96 in its list of the 101 greatest Australian television shows of all time, which appeared in its monthly TV Week Close Up publication. The magazine said young viewers loved watching Humphrey leave his tree house for adventures in the magic forest.

It has been stated that Here's Humphrey is one of the most successful programs for preschoolers of all time. It is one of the longest running children's programs in the world.

Awards and nominations
The program received multiple Logie Television Awards, and the character won a special "Citizen of the Year" Award at the 1994 Australia Day celebrations.

See also

 List of Australian television series
 List of longest-running Australian television series

References
Notes

Citations

External links
Here's Humphrey official site

1970s Australian television series
1980s Australian television series
1990s Australian television series
1965 Australian television series debuts
2003 Australian television series endings
2007 Australian television series debuts
2008 Australian television series endings
Australian children's television series
Australian preschool education television series
Australian television shows featuring puppetry
Black-and-white Australian television shows
1960s preschool education television series
1970s preschool education television series
1980s preschool education television series
1990s preschool education television series
2000s preschool education television series
English-language television shows
Nine Network original programming
Television series about bears
Television shows set in Adelaide

Here's Humphrey


ريجينالد بول Reginald Pole كاردينال إنكليزي وآخر كبير أساقفة كاثوليكي في كانتربري، وكان قد تقاطع مع هنري الثامن، تدرب في إيطاليا وتزعم إحدى الكنائس الكاثوليكية التي أرادت تحديث الكنيسة لتتوافق مع البروتستانتية.

ولد في 3 مارس 1500 وأبوه هو سير ريتشارد قريب هنري السابع وأمه مارغريت كونتيسة ساليسبوري ابنة أخت إدوارد الرابع وبسبب نسبه دفع قريبه هنري الثامن لتعليمه في أوكسفورد وبادوفا وأعطاه مقعدا صغيرا في الكنيسة.

حدثت المشكلة بين البابا والكنيسة عندما قام الأخير بالانشقاق عن الكنيسة الكاثوليكية فعارضه البابا كليمنت السابع فلم يقدر بول على أن يساند الملك لذا انسحب إلى بادوفا وانغمس في الدراسات الدينية. في عام 1536 قام ريجينالد بإرسال تحليل قام به إلى هنري يهاجم فيه سطوته على الكنيسة الإنكليزية ودافع بشدة عن سياسات البابا وتم نشر هذا التحليل لاحقا بدون إذنه في كتاب عن الدفاع عن الوحدة الدينية.

لم يعد بإمكان بول الرجوع إلى إنكلترا وبقي في إيطاليا حيث جعله البابا بول الثالث كاردينالا في ديسمبر 1536، وإشترك في تفويض لكتابة سجل مهم إسمه خطة لحديث الكنيسة يتكلم فيه عن أساسات الكنيسة مع سبل لتحديثها. وفي عام 1537، كلفه البابا بول الثالث بتوفير الدعم لحركة مهاجري الرحمة، فحاول تنظيم مسيرة نحو لندن لتشكيل حكومة كاثوليكية بدلاً من حكومة هنري، إلا أن فرانسوا الأول ملك فرنسا أو الإمبراطور الروماني رفضا المساعدة. وفي عام 1539، أُرسل بول إلى الإمبراطور لتنظيم حظر على إنجلترا، إلا أنه فشل في ذلك أيضًا. ردًا على ذلك، أمر هنري بإعدام أخ ريجينالد عام 1538 وأمه عام 1541.

في أغسطس عام 1541 عينه البابا في أخوية القديس بطرس حول روما واستقر في فيتريو وجمع حوله مجموعة من الإنسانيين منهم الشاعر المعروف فيتوريو كولونا والذي ناقش معه مواضيع كالتشابهات في فكرة الخلاص لدى الكاثوليكيين واللوثريين وصنع تسوية تجمعهما لكن تم رفضها بسبب صرامة التقاليد وتم رفض منصبه في مجلس ترنت عم 1545 عندما تراس مركز النائب البابوي. مع موت البابا بول الثالث في نوفمبر 1549 ترشح لمنصب البابوية بدعم من شارل الخامس (شارلكان) واقترب من الفوز بالمنصب لكن جوليوس الثالث فاز بالمنصب بدعم من إيطاليا وفرنسا.

مات هنري الثامن وصعدت مكانه للعرش ابنته ماري في يوليو 1553 قام البابا فورا بتعيين بول كنائب بابوي لإنكلترا ووصل إلى دوفر في 24 نوفمبر 1554 وبعد عشرة أيام أعاد البلاد للكاثوليكية وأعاد تاسيس الأديرة، وفي نوفمبر 1555 جمع في ويستمينستر المجمع الكنسي ووضع تحديثات للكنيسة وبسرعة أصبح بول مرشحا لنصب الحاكم. ورغم أنه لم يكن مسؤولا عن الحملة الشعواء لإحراق البروتستانت إلا أنه لم يستخدم نفوذه لوقف العملية، تم جعله كبير أساقفة كانتربري في مارس 1556 ولكن النزاع بين البابا وحلفاء إنكلترا الأسبان فألغى البابا بول الرابع نيابته وأعلنه مهرطقا.

مات ريجينالد بول في 17 نوفمبر 1558 بعد 12 ساعة من وفاة ماري، وهناك كتابان عليه الأول كتبه ك. ب. مكفارلين «الكاردينال بول» (1924) وكتاب و. شنيل «ريجينالد بول كاردينال إنكلترا».

المراجع

وصلات خارجية

مصادر
 Encylopedia Britannica

أساقفة إنجليز في القرن 16
الإصلاح المضاد
تاريخ الكاثوليكية في إنجلترا
حاملو درجة الدكتوراه في اللاهوت
خريجو كلية المجدلية
دبلوماسيو الكرسي الرسولي
رومان كاثوليك إنجليز
رؤساء أساقفة من كانتربيري
زملاء كلية كوربوس كريستي جامعة أكسفورد
كتاب دينيون إنجليز
كرادلة إنجليز
مدفونون في كاتدرائية كانتربري
مستشارو جامعة كامبريج
مشاركون في مجمع ترينت
معاداة البروتستانتية
مواليد 1500
مواليد في ستافوردشاير
وفيات 1558
وفيات في لندن
أساقفة كاثوليك رومان إنجليز في القرن 16
كرادلة إنجليز في القرن 16

ريجينالد بول


Die Kutztown University of Pennsylvania, kurz KU, ist eine staatliche Universität in Kutztown, Vereinigte Staaten.

Geschichte und Organisation
Die KU wurde 1866 als Normalschule eröffnet, 1928 wurde sie ein College zur Lehrerbildung, 1983 wurde der Einrichtung der Universitätsstatus verliehen. Die Universität wird von einem Präsidenten geleitet, er wird unterstützt von vier Vizepräsidenten. Die Leitung ist dem Stiftungsrat verantwortlich, der die Leitlinien festgelegt. Das höchste universitäre Gremium ist der Senat.

Fakultäten und Studienangebot
Die KU ist in vier Colleges gegliedert:
 Wirtschaftswissenschaft
 Lehrerbildung
 Geistes- und Naturwissenschaften
 Künste.

Es werden mehrere Bachelor- und Masterstudiengänge mit dem Schwerpunkt der Lehrerausbildung angeboten.

Sport
Die Sportteams der Kutztown University sind die Golden Bears. Es gibt Mannschaften in Basketball, Baseball, American Football, Leichtathletik, Tennis und Ringen für Männer sowie Bowling, Hockey, Lacrosse, Fußball, Schwimmen, und Volleyball für Frauen.
Die Golden Bears sind in der PSAC, einer Unterdivision der NCAA 2, organisiert. Das Stadion der Golden Bears ist das University Field, ihre Basketballhalle heißt Keystone Hall.

Pennsylvania German Cultural Heritage Center
Kutztown liegt im Zentrum des Pennsylvania Dutch country und beheimatet auf einem ehemaligen Bauernhof das Pennsylvania German Cultural Heritage Center. Das zur Universität gehörende Center gibt Studenten die Möglichkeit, sich wissenschaftlich mit Sprache und Kultur der Pennsylvaniadeutschen zu beschäftigen. Seit einigen Jahren steht Pennsylvaniadeutsch im Rahmen eines Pennsylvania German Minor Programs auch auf dem Lehrplan. Das Heritage Center kooperiert mit der pennsylvaniadeutschen Zeitung Hiwwe wie Driwwe.

Weblinks

 Homepage der KU (englisch)

Universität in Pennsylvania
Organisation (Berks County)
Gegründet 1866
Kutztown

Kutztown University of Pennsylvania


Monstereae, tribus hemiepifita iz porodice kozlačevki. Postoji devet rodova.. Tipični je Monstera ( hr.- monstera; 'sobni filodendron'), vazdazelenih grmovi penjačice.

Rodovi
 Alloschemone Schott (2 spp.); Amazonas
 Rhodospatha Poepp. & Endl. (34 spp.); Meksiko, Srednja tropska Južna Amerika
 Holochlamys Engl. (1 sp.); Nova Gvineja
 Spathiphyllum Schott (55 spp.); Azija, Pacifik, Južna Amerika
 Rhaphidophora Hassk. (99 spp.); Afrika, Azija, Australij, Pacifik.
 Scindapsus Schott (37 spp.); Azija, Pacifik
 Monstera Adans. (62 spp.), tropska Amerika, Mali Antili
 Amydrium Schott (5 spp.); Azija
 Epipremnum Schott (16 spp.); Azija, pacifik, Australija

Izvori

Monsteroideae

Monstereae