Müslüm Gürses ya da doğum adıyla Müslüm Akbaş, (7 Mayıs 1953; Fıstıközü, Halfeti, Şanlıurfa - 3 Mart 2013, İstanbul), Türk arabesk ve halk müziği sanatçısı, besteci, söz yazarı ve oyuncu. Dünya genelinde "Father of Arabesque", Türkiye'de ise "Arabeskin Babası" ve "Müslüm Baba" olarak tanınmaktadır.

90'lı yıllardan itibaren bazı pop ve rock tarzındaki parçaları da repertuvarına katarak Kayahan'ın "Sarı Saçlarından Sen Suçlusun", Zülfü Livaneli'nin "Belalım, Çırak Aranıyor"  Nilüfer'in "İnkar Etme, Olmadı Yar", Adnan Ergil'in "Böyle Ayrılık Olmaz, Hava Nasıl Oralarda?",  Teoman'ın "Paramparça", Tarkan'ın "İkimizin Yerine", Bülent Ortaçgil'in "Sensiz Olmaz", Murathan Mungan'ın "Olmasa Mektubun", Kenan Doğulu'nun "Tutamıyorum Zamanı", Sezen Aksu'nun "Sorma, Vazgeçtim", Fikret Kızılok'un "Gönül" ve Şebnem Ferah'ın "Sigara" adlı çalışmalarını da seslendirdi.

1979 yılında ilk defa "İsyankar" filmiyle kamera karşısına geçen Gürses, toplam 40 sinema filminde rol almıştır.

Hayatı

Çocukluğu

Şanlıurfa dönemi
Annesi Emine Hanım ile babası Mehmet Bey önceleri Tisa olarak bilinen ancak adı 1960'lı yıllarda Fıstıközü olarak değiştirilen Şanlıurfa'nın Halfeti ilçesine bağlı bir köyde tanışmıştır. 1951 yılında evlendiklerinde henüz 17 yaşındaydılar, yaşamları yoksulluk içinde geçmekteydi. 7 Mayıs 1953'te Şanlıurfa'nın Halfeti ilçesinin Fıstıközü köyünde kerpiç bir evde Emine Hanım ile Mehmet Bey'in ilk çocuğu olarak dünyaya gelmiştir.

Babası Mehmet Akbaş rençberlik yapmaktadır. Müslüm dünyaya gelince geçim sıkıntısı daha da dert olmaya başlamış ve çok geçmeden bu sıkıntılı dönemde Akbaş ailesinin Ahmet isminde bir çocuğu daha olmuştur. Bu köyde yaşamak onlar için çok zor olmaya başlayınca Emine Hanım akrabalarıyla konuşmuş ve daha iyi bir yaşam sürmeleri için taşınmaları gerektiğini söylemiş ve Akbaş ailesi ekonomik nedenlerden dolayı göç etmek zorunda kalmıştır.

Adana dönemi
Büyük umutlarla Adana Hürriyet Mahallesi'ne varmışlardı. Burada umutları tarifi olmayan acılara dönüşecekti. Yoksulluk yine aynı yoksulluktu. Bu mahalleye alışmaları zor olmamıştır. Baba Mehmet Akbaş çoktan alışmış ve kısa zamanda lakabı Deli Mehmet olmuştur. Emine Hanım çalışmaya başlamış, Müslüm ise o yokken kardeşi Ahmet'e bakmak zorunda kalmıştır. Daha o yaşlarda iken Müslüm'ün davranışları olgun bir erkek gibiydi, hiç çocuk olamamıştır. Okula başladığında bile yaşıtlarıyla hiç oynayamamış ve bir kenarda oturup oyun oynayanları seyretmiştir. Okuldan çıkınca da hemen eve koşup annesine yardım etmiştir. Bu dönemde bir kız kardeşi daha dünyaya gelmiş ve Müslüm'ün sorumluluğu daha da artmaya başlamıştır. Müslüm burada hayatı erken öğrenmek zorunda kalmış ve dirseğini okul sıralarında değil, kunduracıda terzi tezgâhında çürütmüştür.

Sanat yaşamı

Gürses, şarkıcılığa 1965 yılında, küçük yaşta Adana'da bir çay bahçesinde şarkılar söyleyerek başladı, aynı zamanda halkevine de gitti. Terzi çıraklığı ve kunduracılık yaptı, o yıllarda bir gazinoda sahneye çıktı. Ayrıca ilkokuldan mezun olduktan sonra 14 yaşındayken, 1967 yılında Adana Aile Çay Bahçesi'nde düzenlenen yarışmaya katılmak istedi. Babası Mehmet Akbaş yarışmaya katılmasın diye oğlunun saçını kesti. Gürses yine de yarışmaya katılmış ve birinci olmuştur. Sesiyle küçük yaşlarda dikkat çeken Gürses, kendisiyle yapılan bir röportajda o dönemle ilgili olarak şunları söylemiştir: "İlkokulu bitirdim. Gerisi yok. Adana'da damda yatarken uzun hava okudum. Arkadaşım Halkevine gidiyordu. Ben de gittim. Derken Çukurova Radyosu'nda sanatçı oldum."

Soyadını da orada çalışırken "Gürses" olarak değiştirirler.

1967 yılından itibaren TRT-Adana-Çukurova Radyosu'nda da her hafta Cumartesi günü canlı olarak türküler söyledi. 1968 yılından itibaren piyasaya ilk 45'likleri çıkarmaya başladı. İlk plağı 1968 tarihli Emmioğlu / Ovada Taşa Basma plağıdır ve Ömür Plak, Adana basımıdır. Ömür Plak ile toplam 4 adet 45'lik yaptı.

İstanbul'a gelen Gürses, Selahattin Sarıkaya'nın sahibi olduğu Sarıkaya Plak ile 2 adet 45'lik plak doldurdu: Giyin Kuşan Selvi Boylum / Hayatımı Sen Mahvettin ile Gitme Gel Gel / Haram Aşk.

Daha sonra 1969 yılında yine İstanbul'da Palandöken Plak firması ile ilk çıkış parçası olan Sevda Yüklü Kervanlar şarkısını içeren Sevda Yüklü Kervanlar (Gazelli) / Vurma Güzel Vurma isimli 45'lik plağı çıktı. Bu plak tam 300.000 adet satarak rekor kırmıştır.

1971 yılında ise Hülya Plak firması ile ikinci çıkış parçası olan Ben İnsan Değil miyim? şarkısını içeren Ben İnsan Değil miyim / Seni Sevmek İçin Ölmek mi Lazım isimli 45'lik plağı çıktı.

1973 yılında Mamak'ta askerliğini yapmıştır.

Gürses, Palandöken Plak firması ile tam 13, sonra Bestefon Plak firması ile tam 4, daha sonra Hülya Plak ile 15 ve nihayet Çınçın Plak ile 2 adet 45'lik plak doldurdu.

1980 yılında Emre Plak firmasından Esrarlı Gözler albümünü çıkartmıştır. Albüm Türkiye ve Almanya başta olmak üzere tüm dünyaya arabesk tarz müziği tanıtan ve sevdiren en marjinal albümlerden birisidir. Albümde hareketli kabul edilebilecek hiçbir parça bulunmamaktadır. Gürses'in artık geniş kitlelere yayıldığı albümdür. Gecekondu kalabalıkları Orhan Gencebay'a Kral, Ferdi Tayfur'a  Abi derken Gürses Baba lakabını almıştır.

Gürses, 80'li yıllardan itibaren arabesk ve Türk halk müziği tarzlarının yanında diğer tarzları da repertuvarına katmaya başladı. Artık albümlerinde Türk sanat müziği tarzında eserlere daha çok yer vermeye başladı. Ölüyorum Kederimden eserinin yeni tekrar seslendirdi ve Esrarlı Gözler albümünde yer aldı. Dalgalandım, Neyleyim Neyleyim, Mehtaplı Gecelerde, Kara Bulutları Kaldır Aradan, Unutamazsın şarkıları albümlerinde yer aldı. 1988 yılında Türk sanat müziği ağırlıklı olan Maziden Bir Demet albümü piyasaya sürüldü.

1986 yılında Bayar Müzik firmasından çıkardığı Küskünüm albümü Türkiye'de tüm zamanların en çok satan albümüdür. Albüm sadece yasal olarak 12 milyondan fazla satmıştır.

1987 yılında Elenor Müzik firmasıyla 5. albümü olan Gitme albümü yayımlanmıştır. Albüm satış rekoru kırmış ve albüme ismini veren Gitme şarkısı 1987 yılının en iyi şarkısı seçilmiştir. 1988 yılında kasetlerinin peynir ekmek gibi satıldığı söylendi.

90'lar
90'lı yıllarda sıkça artan korsan albümleriyle yıllarca gündeme gelen Gürses artık gazetelere konu olmuştur. Bir gazetede Gürses'in sadece 6 ayda 20 kaset yaptığı yazılmıştır. 90'lı yıllar Gürses'in arabesk, Türk halk müziği ve  Türk sanat müziği dışında yeni tarzları repertuvarına katmaya başladığı dönemdir.

1990 yılında Uğur Plak firmasından çıkardığı Benim Kaderim / Arkadaş Kurbanıyım albümüne ismini veren Benim Kaderim şarkısında pes ve tiz seslerin aynı anda okunmasıyla Türkiye'de ilk kez çift ses kullanılmıştır.

1991 yılından itibaren bazı pop, Azerice, ilahi tarzdaki şarkıları da repertuvarına kattı.Zülfü Livaneli'nin "Belalım, Çırak Aranıyor", Nilüfer'in "İnkar Etme", Adnan Ergil'in "Böyle Ayrılık Olmaz, Hava Nasıl Oralarda?", Kayahan'ın "Sarı Saçlarından Sen Suçlusun"; "Aygız", "Can Yar", "Ayrılık"; "Tövbe Etmek" şarkılarını seslendirdi.

1992 yılında Elenor Müzik etiketiyle yayımlanan Müslümce'92 albümünde yer alan Sen ve Ben şarkısı kayıtlara göre bu şarkıyı ilk Müslüm Gürses seslendirmiştir. Böylece bu şarkı Gürses ilk defa kendisinin seslendirdiği pop tarzındaki şarkı olmuştur. Şarkıyı daha sonra Seda Sayan ve İpek Pınar seslendirmiştir. Aynı yıl Gürses'in Bayar Müzik etiketiyle Zalim (Bir Bilebilsen) albümü yayımlanmıştır. Albüm Gürses'in en çok satan albümlerindendir.

1994 yılında Elenor Müzik etiketiyle Senden Vazgeçmem albümü yayımlandı. Albüm büyük bir etki yaratmış olup Gürses'in ilk kez kliplerinin yayımlandığı albümdür. Gürses bu albüm için "Senden Vazgeçmem", "Hangimiz Sevmedik", "Evlat", "Haydar Haydar" şarkılarına klip çekmiştir.

1995 yılında Japonya'daki bir ses laboratuvarında Japon ses mühendisleri tarafından Müslüm Gürses'in sesi incelenmiş ve yapılan testler sonrasında Gürses'in sesini yüzde yüz kusursuz kullandığı bilimsel olarak kanıtlanmıştır. Müslüm Gürses'in ses genişliği en az 3.5 oktavdır, bu ses genişliği operacılarda bulunmaktadır.

1998 yılında ise Gürses'in o dönemde 14 yıl boyunca albümlerini çıkardığı Elenor Müzik firmasıyla Müslüm Gürses Klasikleri albümünü yaptıktan sonra Gürses'in Elenor Müzik firmasıyla yolları ayrılmış ve 1999 yılında Ulus Müzik'e transfer olmuştur. Gürses'in Elenor Müzik firmasından yolları ayrılmasına rağmen 1999 - 2001 yılları arasında Garipler, Arkadaşım, Zavallım, Müslüm'ce Türküler 2001 ve Sadece (Türk Sanat Müziği) albümleri yayımlandı. Yayımlanan 50 şarkı Gürses'in 1999 yılından önce seslendirdiği şarkılardır. Gürses bu yıllarda Ulus Müzik ve Universal Müzik ile çalışmıştır.

2000'ler
2000'li yıllarda Gürses yine alışılagelmişin dışına çıkmaya devam etmiştir. 90'lı yılların başlarında pop tarzına geçiş süreciyle artık 2000'li yıllarda pop tarzı ön plana çıkmıştır. Popla birlikte rock, caz, world music tarzları da repertuvarına katmıştır.

2000 yılında Uğur Bayar'la son albüm çalışması olan Biz Babadan Böyle Gördük albümü Ulus Müzik etiketiyle yayımlanmıştır. Gürses bu albümle birlikte caz ve world music tarzlarını da repertuvarına katmıştır.
Albümde yer alan Dayan Yüreğim şarkısını caz enstrümanları eşliğinde seslendirilmiştir. Albümde yer alan world music tarzındaki O Gitti Dönmeyecek şarkısında ise Doğu - Batı sentezleri kullanılmıştır.

2001 yılında Universal Müzik etiketiyle Dünya Yalan albümü yayımlandı. Albüm Gürses'in ses getiren albümlerinden olup albümde yer alan Nilüfer'in Olmadı Yar şarkısı tutmuş ve bu şarkıyla birlikte artık Gürses albümlerinde pop tarzı ön plana çıkmaya başlamıştır.

2002 yılında Bayar Müzik etiketiyle Paramparça albümü yayımlandı. Gürses Teoman'ın Paramparça şarkısını seslendirmiş ve artık rock tarzını da repertuvarına katmıştır. Gürses'i stüdyoda ziyaret eden Teoman, Gürses hakkında şunları söylemiştir: "Ben herkesi dinlemem ama Müslüm Gürses'in yeri ayrıdır. Onun müziğini ve felsefesini severim. Özellikle Usta ve Meselem şarkılarını çok beğenirim. Paramparça'yı da benden iyi yorumlayacağına eminim." Süha Yavuz, proje hakkında ilk olarak Gürses'e Şebnem Ferah'ın "Deli Kızım Uyan" şarkısını söyletmek istediğini ancak Şebnem Ferah'ın bunu kabul etmemesi üzerine Teoman'a teklif götürmüş ve Teoman Ben o adama bayılırım. Süper yorumcu. diyerek yeni patlayan şarkısını Gürses'e vermiştir.

2003 yılında sözleri Sezen Aksu'ya bestesi Tarkan'a ait "İkimizin Yerine" şarkısını seslendirerek Dirlik Müzik etiketiyle İkimizin Yerine albümü yayımlandı.

2004 yılında Bülent Ortaçgil'in "Sensiz Olmaz", Murathan Mungan'ın "Olmasa Mektubun" şarkılarını seslendirdi. Aynı yıl  Kadırga Müzik etiketiyle yayımlanan Uyanma Zamanı / Kıyak Bitti albümünde Kemal İnci'ye ait "Yalnızlar Rıhtımı" şarkısı da yer aldı.

2005 yılında Sun Müzik etiketiyle yayımlanan Bakma albümünde sözleri Orhan Veli Kanık'a müziği Altan İlter'e ait "Anlatamıyorum" eserine yer verdi.

1 Şubat 2006'da Gönül Teknem / Sen Olmayınca adlı albümü Seyhan Müzik etiketiyle raflardaki yerini almıştır. Daha sonra Gürses'in yazar Murathan Mungan'la hazırlıkları 2 yıl süren ortak projesi "Aşk Tesadüfleri Sever" 18 Nisan 2006'da Pasaj Müzik etiketiyle müzik marketlerdeki yerini aldı. Mungan'ın sözlerini yazdığı, David Bowie'den Garbage'a, Leonard Cohen'den Jane Birkin'e birçok yabancı müzisyenin bestesini yaptığı şarkıları seslendirdi. Albümde Müslüm Gürses'in Sezen Aksu düet şarkısı olan 'Sebahat Abla şarkısı bulunmaktadır.

Sonra 6 Şubat 2009'da yine Pasaj Müzik firmasından çarpıcı bir albüm olan "Sandık" albümü ile Müslüm Gürses sahnelere geri döndü. Bu albümde Kenan Doğulu'nun "Tutamıyorum Zamanı" şarkısı yer aldı. Albümde Gürses'in Öykü Gürman ile düet yaptığı Sarıl Bana şarkısı 3 günde 1,5 milyon satarak rekor kırmıştır.

8 Ocak 2010'da Müslüm Gürses'in babası Mehmet Akbaş 75 yaşında prostat kanseri nedeniyle hayatını kaybetti. Babasının öldüğünü Almanya'da iken öğrenen Gürses Almanya'daki konser turnesini yarıda bırakarak Şanlıurfa'ya giderek defin işlemleri ile ilgilendi.

2010 yılında 2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nın açılışında yer aldı.
Aynı yıl kasım ayında yine Pasaj Müzik ile "Yalan Dünya" isimli bir albüme imza attı. Albümde Şebnem Ferah'ın "Sigara",  şarkısı da yer Yahya Kemal Beyatlı'nın "Sessiz Gemi", Şehrazat'ın "Flu Gibi", Tuna Kiremitçi'nin "Mucize" ve Gürses 1991 yılında Bir De Benden Dinleyin albümünde yer alan "Belalım" şarkısını tekrar seslendirdi. Bu albüm Gürses'in hayattayken resmi olarak yayımlanan son albümü oldu. Aynı yıl çeşitli sanatçıların da yer aldığı Enbe Orkestrası'nın albümü için "Kalbim" şarkısını seslendirdi ve albümün ismi Kalbim olarak yayımlandı.

Gürses'in ölümünden sonra da albümleri yoğun ilgi görmeye devam etmiş ve ölümünden sonra ilk 4 günde en az 1 milyondan fazla sattığı söylenmiştir.

2013 yılında ise Gürses'in tamamlayabildiği son albüm olan Veda - Ervah-ı Ezelde albümü için Gürses hayattayken "Ölürsem albümün adını Veda koyun." şeklinde vasiyetinde bulunmuş ve ölümünden 40 gün sonra çıkan bu albüm, albüm satışlarının az olmasına rağmen sadece 2 saatte 25 bin satarak tükenmiştir.

Doğum tarihi karışıklığı
Gürses'in doğum tarihi kimliğinde 5 Temmuz 1953 olarak belirtilmiştir fakat Gürses 16 Eylül 1998'de Esra Ceyhan'ın sunduğu Esra Ceyhan Show programında ve 26 Ocak 2007'de Beyazıt Öztürk'ün sunduğu Beyaz Show programında gerçek doğum tarihini 7 Mayıs 1953 olarak açıklamıştır.

Geçirdiği trafik kazası
Gürses 1978 yılında Tarsus'tan Adana'ya dönerken alkollü araç kullanan şoförün yolda duran tırı fark edememesi sonucu büyük bir kaza gerçekleşerek şoför hayatını kaybetmiş, Gürses ise öldü sanılarak morga kaldırılmıştır. Sonra Gürses'in yaşadığı fark edildikten sonra hemen ameliyata alınmıştır. Gürses'e ameliyatta beynini koruyacak plaka takılmış ve alnına alacağı en ufak bir darbede kör olma hatta ölme tehlikesiyle karşı karşıya kalacaktı. Gürses bu plakadan dolayı sorulara geç cevap verecek olması nedeniyle insanlar Gürses'i alkollü zannetmiştir. Koku alma duyusunu tamamen, işitme duyusunu da %50 yitirmiş ve yavaş konuşmaya başlamıştır. Gürses geçirdiği kaza ile ilgili olarak şunları söylemiştir: "78-79 yılıydı. Tarsus'ta bir gazinoda konserim vardı. Şoför arkadaşımız beni her gece iş bittikten sonra evime götürüyordu. Yine gecelerden biri program bitti, arabaya bindik ama içimden bir ses arkaya otur dedi. Program yorgunluğundan olsa gerek sızmışım. Sonra yolda duran bir tıra çarpıyoruz. Yolda jandarmalar tesadüfen fark etmese ölebilirdim. Sonra alıp hastaneye götürmüşler… Ben ölümü yaşadım aslında… Bana göre yeniden hayata dönmüş olmam, Allah'ın bir lütfudur. Alın kemiğim un ufak olduğu için en küçük bir darbede ölebilir ya da kör kalabilirim… Ameliyatta alnıma beynimi koruyacak plaka gibi bir şey taktılar… O korkunç kazadan sonra koku alma duyumu yitirdim… Hiçbir kokuyu alamıyorum ne yazık ki şimdi… Çok kuvvetli parfümler ispirto kokusu veriyor bana… Ayrıca işitme duyumu da yüzde elli yitirdim… Çok ağır işitirim… Neyse, buna da şükür, yaşıyoruz işte…"

Jiletli konserleri
Gürses'in konserlerinde tarihte eşi ve benzeri dahi görülmeyen manzaralar ortaya çıkmıştır. Gürses konserlerinde taşkınlıklar yaşanmış, izleyiciler kendilerini jiletleyerek zarar vermişlerdir. Gürses, konserlerinde yaşanan taşkınlıkların üzerine Çocuklar yapmayın, kendinizi çok güç duruma sokuyorsunuz, yapmayın bunu yapmayın. Konser yaptığımızın farkına varamıyoruz, ne yapayım şimdi ben. dese de hayranlarına dinletememiştir. Müslüm Gürses konserlerinde taşkınlıkların yaşanması nedeniyle konser alanlarını birçok kez terk etmek zorunda kalmıştır. 12 Aralık 1999'da ise Gürses'in Sivas'ta verdiği konser sırasında henüz daha ikinci şarkısını seslendirirken yeterli güvenlik önlemlerinin alınmamasından dolayı kavgalar başlamıştır. Olayların yaşandığı sırada bir hayranı Gürses'e çiçek vermek istemiş ve hayranı ile korumalar arasında tartışma çıkmıştır. Çıkan tartışmada hayranının yumruğu Gürses'in suratına gelmiş ve hayranı tarafından gözü morartılmıştır.

Bıçaklanma olayı
Gürses bir gün Bursa'da verdiği konserde kendisine aşırı sevgi duymasından dolayı hayranı tarafından bıçaklanmıştır. Daha sonra Gürses kendisini bıçaklayan hayranından şikayetçi olmamıştır ve affetmiştir.

Dinleyici kitlesi
Gürses'in dinleyici kitlesi birçok araştırmaya konu olmuştur. Doktora tezleri dahi yazılmıştır (Mesela 2002/ Bağlam Yayıncılık: Caner Işık/Nuran Erol, "Arabeskin Anlam Dünyası ve Müslüm Gürses Örneği").

Ölümü

Müslüm Gürses, 15 Kasım 2012 Perşembe günü Memorial Hastanesi'nde geçirdiği by-pass ameliyatından sonra akciğer ve kalp yetmezliği nedeniyle yoğun bakıma kaldırıldı ve solunum cihazına bağlandı. Gürses, 3 Mart 2013'te, yaklaşık dört aydır tedavi görmekte olduğu İstanbul Memorial Hastanesinde öldü. 4 Mart 2013 günü Teşvikiye Camii'nde kılınan cenaze namazının ardından Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Müslüm Gürses Müzik ve Sanat Müzesi
Gürses'in ölümünden sonra Şanlıurfa Valiliği tarafından Gürses'in anısına müze yapmış ve 5 Ekim 2013'te Müslüm Gürses Müzik ve Sanat Müzesi açılmıştır. Müzeyi yıl boyu ortalama 200 bin kişinin ziyaret ettiği söylenmiştir.

Ölümünden sonra yayımlanan şarkılar
Müslüm Gürses'in ölümünden sonra daha önce yayımlanmamış şarkıları ortaya çıkmaya devam etmektedir. Gürses'in Elenor Müzik etiketiyle yayımlanmaya devam eden Mahzendeki Şarkılar serisindeki şarkılar demo olup eserlerin üzerine müzik eklemesi yapılarak piyasaya sunulmaktadır. Şu ana kadar Gürses'in farklı
müzik şirketleri üzerinden toplamda 47 yeni şarkısı yayımlanmıştır.

2013 yılında 13 yeni şarkısı yayımlandı. Bayar Müzik etiketiyle Kamyoncunun Şarkısı adlı tek şarkılık albümü yayımlandı. Gürses bu şarkıyı Mercedes-Benz firması için seslendirmiştir. Onur Akın'ın 25. sanat yılına özel olarak seslendirdiği Asi ve Mavi şarkısı Seyhan Müzik etiketiyle yayımlandı. Gürses'in bitirdiği son albüm olan Veda - Ervah-ı Ezelde 11 şarkıdan oluşan albümü Kadırga Müzik etiketiyle yayımlandı. Albüm 2 saat içerisinde 25 bin sattı.

2014 yılında Gürses'in Kadırga Müzik firmasındaki son şarkıları Benden Bu Kadar / Son Şarkılarım adı altında yayımlandı. Bu albümde Gürses'in 6 yeni şarkısı yayımlandı. Aynı yıl Elenor Müzik şirketinin patronu Muhteşem Candan, Gürses'e ait daha önce resmi olarak yayımlanmamış 104 şarkının olduğunu açıklamıştır.

2017 yılı Mahzendeki Şarkılar albüm serisinin başlangıcı oldu ve seri Elenor Müzik etiketiyle yayımlanmaktadır.  Muhteşem Candan'ın bahsettiği şarkılardan 10 tanesi Mahzendeki Şarkılar adı altında yayımlandı. Gürses bu albümle 2017 yılına damga vurdu.

2019 yılında Mahzendeki Şarkılar serisinin 2. albümü olan Mahzendeki Şarkılar 2 albümü yayımlandı.

2020 yılında Gürses'in 1971 yılında Bestefon Plak şirketi için seslendirdiği söylenen Izdırap Yükümdür / Sahte Aşkına Elveda 45'lik plağı Topkapı Plak etiketiyle dijital platformlarda yayımlandı. Izdırap Yükümdür şarkısı Gürses'in 1990 yılında Elenor Müzik etiketiyle Meyhaneci / Kırık Sazım albümünde yayımlandı. Böylece bu şarkının ilk versiyonu ortaya çıkmıştır.

2022 yılında Mahzendeki Şarkılar serisinin 3. albümü olan Mahzendeki Şarkılar 3 albümü yayımlanmaya devam etmektedir. Bu albüm, serinin diğer 2 albümünden farklı olarak şarkılar her ay 1 veya 2 şarkı olarak dijital platformlardan yayımlanmaktadır.

4 Ekim 2023'te Yaşamalısın şarkısı Elenor Müzik tarafından resmî olarak yayımlandı. Bu şarkı 1988 yılında Özbir Müzik etiketiyle piyasaya sürülen Aldatılanlar albümünün yedek şarkısı olduğu söylenmekteydi. 1989'da ise Cinan Müzik etiketiyle yayımlanan Büyük Gülhane Konseri - 2 albümünde Mehmet Ali Erbil sunumuyla ve konser efektleri eklemeleriyle yayımlanmıştı.

Diskografi

Stüdyo albümleri

45'likler
Gürses Ömür Plak'tan 4, Sarıkaya Plak'tan 2, Palandöken Plak'tan 13, Bestefon Plak'tan 4, Hülya Plak'tan 15, Çın Çın Plak'tan 2, Saner Plak'tan 1 olmak üzere hayatı boyunca toplam 41 adet 45'lik plak çıkarmıştır. Ölümünden 7 yıl sonra 2020 yılında ise Müslüm Gürses'in 1971 yılında Bestefon Plak firmasına okumuş olduğu ancak o dönemde piyasaya çıkarılmayan 45'lik plağı 49 yıl sonra dijital olarak yayımlanmıştır.

Tekliler

Video klipler
Bu listede Müslüm Gürses'in albümlerine ve teklilerine ait video klipleri yer almaktadır. Gürses'in eski görüntülerinin kullanıldığı klipler listede yer almamıştır.

Filmografisi
Gürses 40 filmde oynamıştır. Bu filmler şunlardır:

 1979: İsyankar
 1980: Bağrıyanık
 1980: Kul Sevdası
 1980: Zeytin Gözlüm
 1981: İtirazım Var
 1981: Mutlu Ol Yeter
 1983: Anlatamadım
 1984: Ağlattı Kader
 1984: Bir Yıldız Doğuyor
 1984: Çare Sende Allah'ım
 1984: Garibanlar
 1984: Sev Yeter
 1985: Güldür Yüzümü
 1985: İkizler
 1985: Kul Kuldan Beter
 1985: Oğlum
 1985: Yaranamadım
 1986: Beleşçiler
 1986: Çığlık
 1986: Kader Rüzgarı
 1986: Kısmetin En Güzeli
 1986: Küskünüm
 1986: Seher Vakti
 1986: Töre
 1986: Yıkıla Yıkıla
 1987: Hasret
 1987: Talihsizler
 1989: Yalan Dünya
 1990: Dertler İnsanı
 1990: Dünya Boştur
 1990: Yalnızlık Korkusu - Sarhoşum
 2002: Bir Akıllı Bir Deli
 2002: Can Kardeşler
 2002: Muhabbet Kuşları
 2002: Ömerçip
 2002: Sevmemeli
 2005: Balans ve Manevra
 2006: Amerikalılar Karadeniz'de 2
 2008: Esrarlı Gözler
 2011: Şov Bizinıs

TV programları
 1995: Bir Sessiz Adam
 2001: Müslüm & Yunus Show
 2008: Baba Show

Reklam filmleri

 2007: Akbank Reklamı
 2007: Coca Cola Reklamı
 2007: Filli Boya Reklamı
 2008: Vestel Reklamı
 2010: Kadoil Reklamı
 2011: A101 Reklamı
 2011: Avea Reklamı
 2011: Panda Reklamı
 2012: CP Reklamı
 2012: Çaykur Reklamı

Vasiyeti
Gürses filminin çekilmemesini vasiyet etmiştir. Biyografisini film haline getirmek isteyenleri her defasında reddetmiştir. Gürses 2007 yılında ise bir film teklifini kabul etmiş fakat çekimlerin başlamasına birkaç ay kala Gürses, babası Mehmet Akbaş'ın annesi Emine Akbaş'ı öldürmesinin de filmde yer alacağına dair haberler çıkmasına kızarak finalde kendisinin de görüneceği filmi iptal etmiştir.

Aile içinde yaşanan dramın beyaz perdeye yansımasını istemeyen Gürses, Muhterem Nur'a sık sık "Bana bir şey olursa hayatımın filme çekilmesine izin verme" dedi. Gürses ölümünden önce gelen yeni teklifler üzerine Nur'a filminin çekilmemesini vasiyet etmiştir.

Filmi
Ketche ve Can Ulkay'ın yönettiği ve Müslüm Gürses'in hayatını konu alan Müslüm filmi, 26 Ekim 2018'de vizyona girdi. Filmde Gürses'in gençliğini Şahin Kendirci, yetişkinliğini ise Timuçin Esen canlandırdı. Müslüm filmi 6.5 milyona yakın seyredilerek Türkiye'de tüm zamanların seyirci rekortmeni filmleri listesinde 5. sırada, tüm zamanların seyirci rekortmeni dram filmleri listesinde ise 1. sırada yer almaktadır.

Filmindeki yanlışlıklar
Gürses'in hayatını konu alan filmde bazı yanlışlıklar bulunmaktadır.

 Filmde Gürses'in Gülhane Konseri'nde bıçaklandığı gösterilmiştir ancak Gürses Bursa Konseri'nde bıçaklanmıştır.
 Gürses'in Muhterem Nur ile evliliğinden sonra alkol alması sonucu Gürses'in kendini kaybedip Nur'a şiddet uygulandığı gösterilmiştir. Muhterem Nur Gürses'in alkol problemi hakkında 1983 yılında Hey Dergisi'ne yaptığı açıklamalarda şunları söylemiştir: "Şu an kişisel sorunlarımız var. Onları çözümler çözümlemez nikah masasına oturacağız. Gördüğüm tek kusuru alkole biraz fazla düşkün olmasıydı. Ne var ki el ele vererek onun da önüne geçtik. Böylece, bir zamanlar içki yüzünden aramızda çıkan ufak tefek tartışmalar da kendiliğinden ortadan kalkmış oldu."

1984 yılının ilk aylarında ise Gürses gazinoda çalışırken yanında Muhterem Nur da bulunurken Zeki Müren ziyaret etmiştir. Müren, Gürses hakkında Nur'a şunları söylemiştir: "Aferin sana Muhterem, bu derbeder adamı bir güzel düzene sokmuşsun."

atv'de yayımlanan A Takımı programında Savaş Ay, Gürses'in 16 Eylül 1994'te Yedikule Zindanları'nda verdiği konsere katıldı. Muhterem Nur, Gürses hakkında şunları söyledi: "Gözlerini, şarkı söylerken  kapatmamasını söylüyorum. Kapattığı zaman herkes diyor ki "Aman fitil gibi içmiş, zom olmuş." diyorlar oysa ağzına 14 yıldır içki koymuyor."

2013'te ise Nur, bir röportajda Gürses'e içkiyi bıraktırması söylenmesi üzerine şunları söylemiştir: "İşte o zaman, Müslüm'le ömrümün sonuna kadar beraber olurum dedim. O kısa zamanda beni kurtardı; ben, onu kurtardım!"

 Filmde Gürses'in babası Mehmet Akbaş oğlu yarışmaya katılmasın diye kunduracıda çalışırken saçlarının kesildiği gösterilmiş ancak babası Mehmet Akbaş oğlunun saçlarını uyurken kesmiştir.
 Filmde yer alan kaza sahnesinde şoförün hareket halindeki tıra çarptığı gösterilmiş ancak kaza şoförün yolda duran tırı fark edememesi sonucu gerçekleşmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

BBC Türkçe ile 2007 yılında yapılan röportaj

 Spotify'da Müslüm Gürses
 TSA´de Müslüm Gürses

Müslüm Gürses
1953 doğumlular
Halfeti doğumlular
Şanlıurfa doğumlu müzisyenler
Şanlıurfa doğumlu oyuncular
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
20. yüzyılda Türk erkek oyuncular
21. yüzyılda Türk erkek oyuncular
Türk arabesk şarkıcıları
Türk halk müziği ses sanatçıları
Türk erkek sinema oyuncuları
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
Emre Plak sanatçıları
Elenor Müzik sanatçıları
Uzelli Müzik sanatçıları
Bayar Müzik sanatçıları
Disko Plak sanatçıları
İdobay Müzik sanatçıları
Ulus Müzik sanatçıları
Universal Müzik sanatçıları
Esen Müzik sanatçıları
Seyhan Müzik sanatçıları
Pasaj Müzik sanatçıları
DMC sanatçıları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
2013 yılında ölenler
İstanbul ilinde hastalıktan ölenler
Karaciğer yetmezliğinden ölenler
Böbrek yetmezliğinden ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Müslüm Gürses


الدونغل هي عبارة عن  قطعة الكترونية صغيرة  لها امكانية ان تتصل بأجهزة الكمبيوتر المحمولة أو الكمبيوتر المكتبي. [2] وهو جهاز محمول وغالبا ما يكون مظهره قريب من أقراص التخزين المنفصلة والتي تتصل بالكمبيوتر عن طريق يو إس بى. وعلى الرغم من استخدام الدونغل في وقت سابق لاثبات أصالة بعض البرمجيات ،إلا أن كلمة دونغل الآن تستخدم على نطاق واسع للإشارة إلى المحولات اللاسلكية ذات النطاق العريض  أو بشكل عام إلى الوصلات التي تحول نوعا ما من منافذ الأجهزة إلى نوع آخر. ويمكن لكلمة دونغل أن تشير أيضا إلى وصلات التسجيل الصوتي.

مراجع

إدارة الحقوق الرقمية

حماية النسخ
رخص برمجيات
ويرز

دونغل


Jodhpur je drugi po veličini grad u indijskoj državi Rajastan, s više od 1,000.000 stanovnika. Nekad je to bio glavni grad kraljevine Marvar. Jodhpur je popularno turističko odredište koje turistima nudi brojne palače, tvrđave i hramove, a smješteno je u prekrasnom, premda surovom krajoliku na istočnom rubu pustinje Thar. Iznad grada nalazi se tvrđava Mehrangarh, jedna od najvećih u Indiji.

Grad se često naziva "solarnim gradom" zbog sunčanog vremena koje, s nekoliko izuzetaka na tom području, vlada tijekom cijele godine. Ponekad ga nazivaju i "plavim gradom", zbog plave boje većine kuća u starom gradu. Jodhpur se nalazi u blizini geografskog središta Rajastana, što ga čini prikladnom bazom za putovanja u tom području. Zahvaljujući svom strateškom položaju, također je domaćin snažnoj zračnoj bazi indijske vojske i drugim vojnim jedinicama.

Ovo područje bilo je dio carstva Gurjar - Pratihar otprilike od 6. do 12. stoljeća.

Sam Jodhpur osnovao je 1459. godine Rao (kralj) Jodha, vođa Rajput klana Rathor. Rao Jodha osvojio je okolna područja i osnovao državu po imenu Marvara. Izvorni glavni grad njegova imanja bio je susjedni Mandor, ali čak je i za života Rao Jodhe, Jodhpur preuzeo tu ulogu. U to je vrijeme grad već imao strateški važan položaj na cesti koja je povezivala Delhi i Gudžerat. Grad je imao koristi od ovog prikladnog mjesta, uglavnom zahvaljujući uspješnoj trgovini opijumom, bakrom i svilom, ali i sandalama, datuljama i kavom. Kasnije je zemlja postala vazalna država Mogula, ali je zadržala određeni stupanj autonomije. Nekoliko kraljeva Jodhpura proslavilo se u mogulskoj vojsci kao generali, poput maharadže Jasvanta Singha. Ljudi iz Jodhpura imali su koristi od kontakta s Mogulima, uglavnom zahvaljujući Mogulima koji su dobivali vijesti iz vanjskog svijeta, novim umjetničkim ili arhitektonskim stilovima, a nove su prilike iskoristili lokalni trgovci koji su počeli otpremati svoju robu širom sjeverne Indije.

Godine 1679. došlo je do velike svađe i borbe za nadzor nad gradom i državom, a zemljom je izravno upravljao novi mogulski car Aurangzeb. Nakon njegove smrti 1707. godine, zakoniti se vladar vratio na prijestolje, ali sud u Jodhpuru toliko je oslabio spletkama tako da, umjesto da je okolnosti iskoristio u korist države, u zemlju službeno pozvao trupe susjednih Marathija. Vođa njihove vojske ušao je u Jodhpur 1755. godine, ali ubrzo nakon dolaska postao je žrtva atentata. Paradoksalno, ovo je Jodhpuru nakratko dalo neovisnost, ali ubrzo su Mughale povratile vlast nad cijelim područjem. Nakon njihovog slabljenja, država je dobrovoljno stupila u savez s Britancima i postala dio Britanske Indije. Ovo je razdoblje donijelo Jodhpurovu dugo očekivanu stabilnost, teritorij tadašnje države Jodhpur rastao je, a Jodhpur je postao najveće i najbogatije središte u regiji.

Izvori

Gradovi u Indiji

Jodhpur


An Vrydagzynea bicostata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cedric Errol Carr. An Vrydagzynea bicostata in nahilalakip ha genus nga Vrydagzynea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vrydagzynea

Vrydagzynea bicostata


හාඩිම් සිනාන් පාෂා (ඕටමන් තුර්කි: خادم سنان پاشا, නූතන තුර්කි: හදම් සිනාන් පාෂා; "හදම් සිනාන් පාෂා ";; 1459 - 1517 ජනවාරි 22) යනු බොස්නියානු-ඕටමන් කුලීනයෙක්, දේශපාලනඥයෙක් සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙක් විය. ඕටමන් අධිරාජ්‍යයෙහි මහාමාත්‍යවරයා ලෙසින් 1516 සිට 1517 දක්වා ඔහු සේවය කලේය. ඔහු යූනෙක්වරයෙක් විය.

මූලාශ්‍ර

හදම් සිනාන් පාෂා


عبد الباسط محمد قاسم عودة (ولد في 29 مارس 1977 في طولكرم – توفي في 27 مارس 2002 في نتانيا) عسكري فلسطيني من كتائب القسام الجناح العسكري لحركة حماس، نفذ عملية استشهادية تعتبر أضخم عملية تفجيرية للمقاومة فلسطينية في تاريخ إسرائيل، وهي عملية تفجير فندق بارك بتاريخ 27 مارس 2002، وعلى إثرها أطلق رئيس الوزراء الإسرائيلي أرئيل شارون عملية الدرع الواقي والتي ضربت طولكرم وكافة الأراضي الفلسطينية، وحاصرت إسرائيل فيها الرئيس الفلسطيني ياسر عرفات بتاريخ 29 مارس 2002.

نشأته وحياته
ولد عبد الباسط محمد قاسم عودة في مدينة طولكرم بالضفة الغربية بتاريخ 29 مارس 1977، وهو الخامس بين سبعة إخوة -ثلاث أولاد وأربع بنات-.

العملية التفجيرية
قام بتفجير نفسه في فندق بارك في مدينة «نتانيا» التي قامت على أنقاض قرية أم خالد، ليوقع حوالي 36 قتيلًا وأكثر من 150 جريحًا إسرائيليًا.

بيان كتائب القسام وتفاصيل العملية
أبرز ما جاء في بيان كتائب القسام:

وصيته
جاء في وصيته:

تفجير منزله
بعد أيام، قامت القوات الإسرائيلية بتفجير كامل المبنى الذي تقيم فيه أسرة عودة في مدينة طولكرم، والمكون من أربعة طوابق.

أبرز ردود الفعل الدولية على عمليته
 : قال المتحدث باسم الحكومة الإسرائيلية جدعون مائير فيما يتعلق بالهجوم «ما عشناه الليلة كان مجزرة عيد الفصح»، وأضاف «ليس هناك حد للهمجية الفلسطينية.» وقرر رئيس الوزراء الإسرائيلي أرئيل شارون فوراً إطلاق عملية الدرع الواقي لمهاجمة الضفة الغربية.

 : «استنكر» مسؤولي السلطة الفلسطينية الهجوم «بشدة»، وخلال بث تلفزيوني على قناة التلفزيون الفلسطيني، أشاد ياسر عرفات بالشعب الفلسطيني لانتفاضة الشعبية الحالية ضد إسرائيل، ولكنه شدد على «أننا ضد قتل المدنيين من الطرفين».

 : قال كوفي عنان، الأمين العام للأمم المتحدة، أنه يدين التفجيرات الانتحارية ضد المدنيين الإسرائيليين واصفاً إياها بالمنفرة أخلاقياً.

 : أدان جورج دبليو بوش الهجوم، ودعا ياسر عرفات إلى القيام بكل ما في وسعه لوقف ما أسماه «القتل الإرهابي».

انظر أيضًا
 عباس السيد
 نشأت الكرمي
 إياد شلباية
 أشرف نعالوة

وصلات خارجية
 عبد الباسط عودة يتحول لأسطورة، قناة الجزيرة بتاريخ 6 أبريل 2002.

مراجع

أشخاص من طولكرم
أعضاء كتائب القسام
معادو الصهيونية
مواليد 1977
مواليد في طولكرم
وفيات 1423 هـ
وفيات 2002
فدائيون فلسطينيون
قتلة فلسطينيون
مواليد 1397 هـ
وفيات بعمر 24
انتحاريون وانتحاريات في إسرائيل
وفيات في نتانيا
أعلام الصراع الإسرائيلي الفلسطيني

عبد الباسط عودة


The P-700 Granit (; ) is a Soviet and Russian naval anti-ship cruise missile. Its GRAU designation is 3M45, its NATO reporting name SS-N-19 Shipwreck. It comes in surface-to-surface and submarine-launched variants, and can also be used against ground targets.

Design and building
The P-700 was designed in the 1970s to replace the P-70 Ametist and P-120 Malakhit, both effective missiles but with too short a range in the face of improving weapons of U.S. Navy carrier battle groups. The missile was partially derived from the P-500 Bazalt.

Built by Chelomei/NPO Mashinostroenia, the bulging 10 m missile has swept-back wings and tail, weighs around 7,000 kilograms and can be fitted with either a 750 kg HE warhead, a FAE warhead, or a 500 kt thermonuclear warhead. A stubby cylindrical solid-fuel rocket is fitted to the rear for launch; this booster stage is released when the missile enters sustained flight. For many years it was believed that this missile used a turbojet engine during the sustained flight; after Russian and Western media gained access to its performance characteristics, it was understood that its propulsion system was a ramjet.

The P-700 has a distinctive annular air intake in the nose. Maximum speed is believed to be between Mach 1.6 and Mach 2.5. Range has been estimated at 400 km, 500 km, and 550–625 km. The guidance system is mixed-mode, with inertial guidance, terminal active radar homing guidance and also anti-radar homing. Mid-course correction is probable.

It is widely claimed that the missile, when fired in a swarm (group of 4–8) has a unique guidance mode. One of the weapons climbs to a higher altitude and designates targets while the others attack. The missile responsible for target designation climbs in short pop-ups, so as to be harder to intercept. The missiles are linked by data connections, forming a network. If the designating missile is destroyed the next missile will rise to assume its purpose. Missiles are able to differentiate targets, detect groups and prioritize targets automatically using information gathered during flight and types of ships and battle formations pre-programmed in an onboard computer. They will attack targets in order of priority, highest to lowest: after destroying the first target, any remaining missiles will attack the next prioritized target. Such description received some doubts. The missile has a means of countering the attacking anti-missiles. Also, the on-board computer carries data designed to counter an enemy's electronic warfare and to evade counter-measures.

The P-700 was derived from the P-500 Bazalt missile with a turbojet. The P-700 was in turn developed into the P-800 Oniks, which uses ramjet propulsion, and the BrahMos missile, a joint Indian/Russian modernization of the P-800.

Deployment

Initial deployment was aboard the cruiser Kirov (now the Admiral Ushakov) in 1980 and the missile entered service on 19 July 1983.

Unusually for an aircraft carrier, the Kuznetsov-class also carried 12 Granit launchers. This gave the Admiral Kuznetsov an additional primary attack capability, but also had the political advantage of classing the vessel as an aircraft cruiser instead. Unconfirmed reports say that the missiles were removed in 2000, to provide more aircraft hangar space.

It is currently in service with the Russian Northern Fleet on the s Admiral Nakhimov and Pyotr Velikyi, and with the Russian Northern and Pacific fleets as part of the armoury for the  cruise missile submarines.

The Kursk carried 24 missiles when it sank following a torpedo explosion during an exercise on 12 August 2000. The Russian navy was extremely concerned about possible NATO attempts to recover a missile and guarded the site of the wreck throughout the recovery effort. The missiles were recovered intact following a $65 million salvage operation.

The size of the missile limits the platforms on which it can operate and be launched from. It has only been deployed from Oscar-class submarines, Kirov-class battlecruisers, and the Admiral Kuznetsov aircraft carrier. Ships of all three types will have their Granit missiles replaced with new launch cells to carry smaller Oniks and Kalibr cruise missiles in greater numbers.

P-1000 Vulkan deployment
The P-1000 missile was partially derived from the P-500 and P-700. Its maximum speed is claimed to be between Mach 1.5 - Mach 2.5 depending on altitude, and its range is claimed to be between 700 and 1000 km (800). Warhead: 500 kg. Years of production 1985–1992. The body of the missile resembles that of the P-500, but it has the ability of the P-700 to overcome defensive countermeasures. Long range missile can achieve the target only at low altitudes (up to 25 meters or lower) approximation (in which case the maximum range is less than 500 km).

Substitution in 2018
Officially - are being replaced by the Zircon (missile).

Operators
 Current operator

Former operators

See also
List of missiles
List of NATO reporting names for surface-to-surface missiles

References

 Jane's Underwater Weapon Systems 2006–2007

External links
dtig.org Russian/Soviet Sea-based Anti-Ship Missiles (pdf)

P-700
Cold War anti-ship cruise missiles of the Soviet Union
Ramjet engines
Weapons and ammunition introduced in 1980
NPO Mashinostroyeniya products

P-700 Granit


Le collège Albert-le-Grand d'Arcueil est un ancien établissement d'enseignement situé rue Berthollet à Arcueil dans le Val-de-Marne, en France, nommé en l'honneur du dominicain Albert le Grand.

Histoire du collège Albert-le-Grand

Il a été fondé en 1863 par le père Eugène Captier, à la demande du Tiers-Ordre Enseignant de Saint-Dominique. L'emplacement choisi est l'ancienne propriété de Claude Berthollet.

Pendant le siège de Paris et jusque pendant la commune de Paris, le collège est transformé en hôpital, géré par le Docteur Durand et la Croix-Rouge. Le 15 avril 1871, les officiers du fort de Montrouge veulent établir une batterie dans le parc de l'école, mais le projet est abandonné sur le refus du père Cotrault. C'est à cette période, le 19 mai, que se produit le massacre des Dominicains d'Arcueil.

Le père Henri Didon, promoteur des Jeux Olympiques, en devient recteur en 1880. Il y créa la devise du collège, « Citius, altius, fortius. », qui devint la devise olympique.

Il fut fermé en 1906.

En 1967, il est transformé en bâtiment administratif pour la Caisse des dépôts et consignations.

Enseignement

Dès 1878 et jusqu'au début du  y furent organisées les caravanes d'Arcueil, excursions qui conduisaient tous les ans, quatre-cents élèves dans Alpes françaises, en Suisse, en Italie, en Autriche, en Turquie, en Grèce et jusqu'au cap Nord.

En mars 1891, le Père Didon organise des compétitions sportives au sein de l'établissement. Il fait se rencontrer sur les stades les élèves des écoles privées et publiques

Élèves
 Philippe Pétain
 Sacha Guitry
 Constantin Henriquez
 Ernest Outrey (1863-1941)
 Oliverio Girondo (1891-1967)

Notes et références

Collège Albert-le-Grand d'Arcueil


Dohňany este o comună slovacă, aflată în districtul Púchov din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.796 de locuitori.

Istoric
Localitatea Dohňany este atestată documentar din 1471.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dohňany


بطاقة الرقم القومي أو رسميًا بطاقة تحقيق الشخصية في مصر هي بطاقة تصدرها مصلحة السجل المدني التي تتبع إداريًّا وزارة الداخلية المصرية لتعريف المواطنين المصريين، بموجب القانون رقم 143 لسنة 1994 في شأن الأحوال المدنية الذي يوجب على كلّ من بلغ 16 عامًا من عمره إستصدارها وحملها «وتقديمها إلى مندوبي السلطات العامة فورا كلما طلب إليه ذلك للاطلاع عليها»، ويعاقب القانون بالغرامة المتخلفين عن إستصدارها، أو تحديث بياناتها خلال ثلاثة أشهر من تغيّر تلك البيانات، وكذلك على عدم تقديمها لمندوبي السلطات العامة عند طلب الاطلاع عليها.

وفي 20 يوليو 2022 أقر مجلس الوزراء المصري بتعديل بعض أحكام القانون رقم 143 لسنة 1994 بتعديل سن استخراج البطاقة إلى 15 سنة.

للبطاقة مدة سريان يُحددها وزير الداخلية بقرار منه، وهي تبلغ حاليا 7 سنوات من تاريخ صدورها. وتعتبر البطاقات القائمة لاغية بمجرد انتهاء المدة المحددة لاستخراج البطاقات الصادرة، وتكون تلك البطاقات حجة على صحة البيانات الواردة بها متى كانت صالحة للاستعمال وسارية المفعول.

بيانات البطاقة
البطاقة مسجّل عليها البيانات التالية:
 الاسم
 تاريخ الميلاد
 النوع (القيم الممكنة: ذكر | أنثى)
 الديانة (القيم الممكنة: مسلم | مسيحي | يهودي | أو علامة "-" لغير أصحاب الديانات «السماوية» الثلاث)
 عنوان محلّ الإقامة
 مكتب الإصدار
 المهنة (وفقًا لشهادة قيد للأشخاص المطبق لهم قوانين تخصهم سواء كان ذلك قانون تنظيم الجامعات أو قانون النقابة أو قانون الخدمة المدنية للقطاع الحكومي أو قانون العمل لغير القطاع الحكومي أو غير ذلك.)
 اسم الزوج (للنساء)
 الرّقم القومي
 صورة شخصية
 تاريخ إصدار البطاقة
 تاريخ انتهاء صلاحية البطاقة (للبطاقات الصادرة بعد 1 يناير 2009)
 رقم البطاقة (الرقم المطبوع)

الرقم القومي
الرّقم القومي رقم فريد لكلّ مواطن يتكون من 14 رقمًا تُرمّز فيه بعض بيانات الشخص وترتبط به منذ ميلاده ولا يتكرّر بعد وفاته، وبيانات الأرقام تتكوّن من:
 الرقم الأول من اليسار: قرن الميلاد.
 الأرقام الست التالية: تاريخ الميلاد.
 الرقمان التاليان: رقما محافظة الميلاد.
 الأرقام الأربعة التالية: أرقام لرقم مسلسل
 الرقم الأخير: رقم اختياري للتأكيد على صحة الرقم القومي.

ملاحظة: رقما محافظة الميلاد يحدده الحاسب الآلي للسجل المدني كالرقم المسلسل والرقم التأكيدي. مع الإشارة إلى أن البطاقة مطبوع على ظهرها كود بصري وفق معيار PDF417، والبيانات المُرمّزة فيه مُعمّاة.

وصف الرقم القومي
يمثل الرقم القومي لكل مواطن مايلي:

أخطاء شائعة تخص البطاقة واستخداماتها
أشيع أن الرقم الموضوع أسفل النسر يدل على ما إذا كان حامل البطاقة من أصحاب السوابق الإجرامية أم لا، وهو ما نفته وزارة الداخلية بشكل كامل.

ومع أنه يشيع في مصر تقديم الأفراد بطاقات هوياتهم الشخصية إلى حراس وأفراد الأمن على أبواب المؤسسات العامة والخاصة للاحتفاظ بها كوسيلة لإثبات الدخول وضمان الخروج بطلب من تلك الجهات، إلا أن تلك الممارسة تخالف القانون الذي يحظر على مندوبي السلطة العامة سحبها أو الاحتفاظ بها.

أكواد المحافظات

اقرأ أيضا
 بطاقة هوية

مراجع

وصلات خارجية
 طلب استخراج البطاقة - موقع قطاع مصلحة الأحوال المدنية - وزارة الداخلية.
 بطاقة الرقم القومي، موقع القنصلية المصرية - نيويورك - الولايات المتحدة.
 الداخلية توضح ماهية الرقم الكودى المدون بالوجه الخلفى للرقم القومى - بوابة الأهرام - 16 يونيو 2011

بطاقة الأحوال المدنية حسب البلد

بطاقة الرقم القومي المصرية


Büyük Mandıra, Kırklareli ilinin Babaeski ilçesine bağlı bir beldedir.

Tarihçe
Büyükmandıra Beldesi 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'ndan sonra Pomak halkı tarafından kurulmuştur.

Dış bağlantılar

Babaeski belde ve köyleri

Büyükmandıra


التومانسكي أر-25 هو محرك نفاث من تصميم مكتب تومانسكي السوفييتي. الأر-25 هو تطور من المحرك أر-13 والذي بدوره تكور من المحرك الناجح الأر-11. استخدمت هذه المحركات الثلاثة في الطائرة الاعتراضية ميج-21.

الأر-25 هو محرك سريان محوري وذو ملف مزدوج. كما تم تغير الضاغط عن هذا الذي في الأر-13 وزيادة نسبة الضغط العامة في المحرك، واستخدام حارق خلفي متغير من مرحلتين، واستخدام أكبر لمعدن التيتانيوم.

كان الأر-25 مميزا في أنه تم إضافة مضخة وقود ثانية في مرحلة الحارق الخلفي. بتفعيل هذه المضخة الثانية يستطيع المحرك تحقيق 96.8 كيلو نيوتن على ارتفاع 4000 متر فوق منسوب سطح البحر. الحد القصى للتشغيل هو دقيقة واحدة خلال التدريب على عراك الكلاب وثلاث دقائق في المعركة الحقيقية ولكن للطوارئ فقط لأنه إذا استخدم أكثر من هذه المدة يؤدي هذا إلى سخونة المحرك والانفجار. استخدام هذه الخاصية أيضا يتطلب أن يتم عمل صيانة وفحص للمحرك كل مرة بعد هبوط الطائرة، وكل دقيقة من عمل هذه الخاصية تساوي ساعة كاملة من عمل المحرك.

قوائم ذات صلة
 قائمة محركات الطائرات

مراجع

محركات طائرات
محركات نفاثة عنفية عقد 1970

تومانسكي أر-25


George Smith Patton IV (24 de dezembro de 1923 - 27 de junho de 2004) foi um major-general do Exército dos Estados Unidos e filho do general da Segunda Guerra Mundial George S. Patton Jr. Ele serviu na Guerra da Coréia e na Guerra do Vietnã.

Patton foi educado na The Hill School. Formado em 1946 pela Academia Militar dos Estados Unidos, Patton foi inicialmente treinado como oficial de infantaria. Sua primeira designação foi para Regensburg, na Alemanha Ocidental, onde participou do transporte aéreo de Berlim em 1948. As tropas sob seu comando foram usadas para carregar suprimentos em aeronaves de transporte da Força Aérea com destino a Berlim. Em 1952, ingressou na Companhia C, 63º Batalhão de Tanques, 1ª Divisão de Infantaria, como líder de pelotão. Um ano depois de voltar da Alemanha, casou-se com Joanne Holbrook.

Patton serviu na Guerra da Coréia em fevereiro de 1953, comandando a Companhia "A" do 140º Batalhão de Tanques, 40ª Divisão de Infantaria. Ele recebeu sua primeira Estrela de Prata e o Coração Púrpura na Coréia.

Retornando aos Estados Unidos em 1954, Patton, agora capitão, foi inicialmente designado para West Point, mas foi rapidamente contratado como parte de um programa de intercâmbio e enviado para lecionar na Academia Naval dos Estados Unidos.

Ver também

Generais do Exército dos Estados Unidos
Veteranos da Guerra da Coreia dos Estados Unidos
Veteranos da Guerra do Vietnã dos Estados Unidos
Condecorados com a Cruz de Serviço Distinto (Estados Unidos)
Alunos da Academia Militar dos Estados Unidos
Sepultados no Cemitério Nacional de Arlington
Mortes por doença de Parkinson
George S. Patton

George Patton IV


José Luis Aussín Suárez (* 20. Januar 1942 in Orizaba, Veracruz), auch bekannt unter dem Spitznamen El Loco (dt. Der Verrückte) bzw. El Loquito, ist ein ehemaliger mexikanischer Fußballspieler auf der Position des Stürmers.

Leben
"El Loquito" Aussín begann seine Profikarriere in der zweiten mexikanischen Fußballliga bei seinem Heimatverein Orizaba FC und wurde schon bald von den Tiburones Rojos de Veracruz verpflichtet, denen 1964 die Rückkehr in die Primera División gelang. Dort stand Aussín nachweislich zwischen 1964 und 1970 unter Vertrag.

1964 gehörte er zum Kader der mexikanischen Olympiaauswahl und 1965 bestritt er drei Länderspieleinsätze für die mexikanische Nationalmannschaft: zunächst zwei WM-Qualifikationsspiele über die volle Distanz von 90 Minuten gegen Honduras (3:0) und die USA (2:2) Anfang März sowie am 6. April 1965 eine Halbzeit gegen Costa Rica (1:1) im Rahmen des CONCACAF-Nations-Cup 1965. Bei seinem Debüt gegen Honduras am 4. März 1965 gelang ihm sein einziger Länderspieltreffer zum 2:0 in der 14. Minute.

Anmerkungen

Einzelnachweise

Weblinks

 Spielerprofil beim Verband

Olympiateilnehmer (Mexiko)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1964
Fußballnationalspieler (Mexiko)
Fußballspieler (Albinegros de Orizaba)
Fußballspieler (CD Veracruz)
Mexikaner
Geboren 1942
Mann

José Luis Aussín Suárez


أحلام (المولودة في عام 1991) هي مغنية وراقصة موسيقية إيرانية - إماراتية. اشتهرت أحلام بإسهاماتها في موسيقى البوب الفارسية والموسيقى العربية.

نشأتها المبكرة وتعليمها
وُلدت أحلام في الأهواز بإيران. كان والدها من الأهواز، بينما كانت والدتها من طهران، وأصول جدها من دبي. أبدت أحلام اهتمامًا بالموسيقى في سن مبكرة، وشجعتها عائلتها على متابعة دروس الموسيقى والصولفيج مع نجم البوب الإيرانية والموسيقى الشعبية إبراهيم حمدي.

حياتها المهنية
بدأت أحلام نشاطها أولاً في إيران في الفرق المغمورة "الأندر جراوند" ثم انتقلت إلى دبي حيث تعيش الآن هناك. أطلقت بعد ذلك أغاني "أفضل" و "الشيطان" و "ديل ديفونيه". و "ندمانة". كما تقدم عمل فني يتم بثه على شبكة جالا وتليفزيون بي ام سي.

مراجع

روابط خارجية

 Ahllam on Spotify

مواليد 1991
لاعبو منتخب إيران لكرة القدم
لاعبو كرة قدم إيرانيون
عازفو قيثارة فولك
مغنيات إماراتيات
أشخاص على قيد الحياة

أحلام (فنانة)


White River is a river, approximately  long, in the U.S. states of Colorado and Utah and is a tributary of the Green River (which flows into the Colorado River).

Description
The river rises in two forks in northwestern Colorado in northeastern Garfield County in the Flat Tops Wilderness Area in the White River National Forest. The North Fork rises in Wall Lake and flows northwest, then southwest. The South Fork rises ten miles south of the north, flows southwest, then northwest, past Spring Cave. The two forks join near Buford in eastern Rio Blanco County, forming the White. It flows west, then northwest, past Meeker (site of the White River Museum), and across the broad valley between the Danforth Hills on the north and the Roan Plateau on the south. Downstream from Meeker, it is joined by Piceance Creek and Yellow Creek. In western Rio Blanco County, it turns southwest, flows past Rangely, where it is joined by Douglas Creek, and into Uintah County, Utah, where it joins the Green  south of Ouray.

The White River is navigable by small boats throughout most of its length. But in low water years, the water level may be too low for navigation for a period of several months. Flows vary from  in late summers of dry years to well over  in spring.

Dams and reservoirs
The river is dammed in two places, both in Colorado. Taylor Draw Dam creates Kenney Reservoir near Rangely, and the Johnnie Johnson Dam impounds Rio Blanco Lake near White River City.

Climate
According to the Köppen climate classification system, White River has a semi-arid climate, abbreviated "BSk" on climate maps.

See also

 List of rivers of Colorado
 List of rivers of Utah
 List of tributaries of the Colorado River

References

External links

Rivers of Colorado
Rivers of Utah
Tributaries of the Green River (Colorado River tributary)
Rivers of Garfield County, Colorado
Rivers of Rio Blanco County, Colorado
Rivers of Uintah County, Utah
Tributaries of the Colorado River in Colorado
Tributaries of the Colorado River in Utah

White River (Green River tributary)


Valer Comșa (n. 1877, Copăcel - d. 1922, Copăcel), cunoscut și sub numele de Valeriu P. Comșia, a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Se naște în 1864 la Copăcel. Urmează studii în drept și teologie.  Moare în satul său natal în 1922.

Activitate politică
A reprezentat ca delegat protopopiatul greco-catolic al Făgărașului la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Note

Bibliografie
 Mircea Vaida-Voievod, Gelu Neamțu, 1 decembrie 1018, Mărturii ale participanților, Editura Academiei Române, 2008

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, Editura Academiei Române, 2005. (ISBN 973-27-1258-9)
 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan, Dicționarul Personalităților Române. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, 2003. (ISBN 973-8141-90-7)
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Cluj Napoca, 1998. (ISBN 973-0007-24-1)

Legături externe
 Centenarul Marii Uniri: Au fost și la Alba Iulia

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1877
Decese în 1922
Preoți greco-catolici români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Valer Comșa


Onthophagus phanaeicollis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Lansberge em 1883.

Referências

Ligações externas

phanaeicollis
Coleópteros descritos em 1883

Onthophagus phanaeicollis


St. James Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 St. James Township (Michigan)
 St. James Township (Minnesota)
 St. James Township (Mississippi County, Missouri)
 St. James Township (Phelps County, Missouri)

St. James Township


Someone like you er en dokumentarfilm fra 2007 instrueret af Nanna Frank Møller.

Handling
På en line spændt ud mellem et cirkustelts pyloner danser Ayin som en H. C. Andersensk eventyrfigur højt under teltdugens sejl. I kulissen står søsteren Sky klar til at udføre en poetisk snoreleg. Det er forestilling nummer 260. Og det er den endegyldigt sidste. Efter års kunstnerisk og personligt samliv er den lille franske cirkustrups artister nået til vejs ende...

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Someone like you (dokumentarfilm)


Takeshi Handa (født 26. juni 1985) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Machida Zelvia og Blaublitz Akita.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takeshi Handa


Hasan Shah (født 24. december 1993) er en dansk sanger med pakistansk baggrund.

Hasan Shah startede sin karriere i 2007 i børne-MGP, hvor han med sin gruppe Game Over kom på en fjerdeplads med hittet "Drømmeland".

Shah er blevet kendt for sangen Tyveri udgivet i 2015.

I 2014 lavede han et Dansk Pop Medley, hvor man kunne finde blandt andre Rasmus Seebach, Medina og nogle sange fra Frost.

Siden 2014 har han udgivet flere dansk-sprogede popsange med tilhørende videoer.
Hans sange er produceret i samarbejde med Kewan.

Den 30. september 2016 udgav han sin single "Million på konto". Musikvideoen til sangen er optaget i New York.

I 2021 skrev Hasan Shah kontrakt med Sony Music India og lancerede i den forbindelse sangen "Hawa", der gik viralt i Indien. På blot 2 dage fik sangen 1 million visninger på YouTube.

Sange
 Døren på klem (2014)
 I dit Hjerte (2014)
 Hvis jeg bad om din hånd (2015)
 Tyveri (2015)
 Lanterner (2016)
 Million på konto (2016)
 Hawa (2020)

Referencer

Sangere fra Danmark

Hasan Shah


El Eurocopter EC635 (actualmente, Airbus Helicopters H135M) es un helicóptero militar desarrollado en sus inicios por la empresa aeronáutica alemana Daimler Aerospace, DASA, que más tarde pasó a formar parte del Grupo Eurocopter con un 30% de participación, ahora conocido como Airbus Helicopters. Actualmente ha sido renombrado por su fabricante Airbus Helicopters como el modelo H135M, que es un helicóptero bimotor de configuración ligera y polivalente. Se trata de un helicóptero basado en el modelo civil Eurocopter EC135 (H135 en la actualidad), aunque sus prestaciones se han visto mejoradas para poder comercializarse como helicóptero de transporte, vigilancia y reconocimiento, evacuación médica o su principal configuración, la militar. Esta última configuración permite el transporte de tropas (hasta 8 soldados) e incorpora distintos sistemas de equipos armamentísticos.

Desarrollo

El Eurocopter EC635 se desarrolló para satisfacer los requisitos establecidos por el ejército portugués de un helicóptero de tipo ligero que permitiese apoyo armamentístico y evacuación médica, firmando el acuerdo en 1999 y estableciendo la entrega de la primera aeronave en 2001. Sin embargo, los continuos retrasos hicieron que se cancelase el pedido de las 9 aeronaves solicitadas en 2002, siendo estas compradas posteriormente por la Real Fuerza Aérea de Jordania en este mismo año. La primera entrega se realizó en 2003, y en 2006 volvió a solicitar 4 aparatos más que fueron entregados de manera completa un año más tarde.

En abril de 2006, fueron ordenados 20 ejemplares por la Fuerza Aérea Suiza, cuyas entregas se completaron entre 2008 y 2009.

El Ejército iraquí también adquirió estos modelos, siendo utilizados contra el Estado Islámico. En este marco, uno de ellos fue derribado en 2014, dejando la aeronave sin ningún superviviente.

El EC635, actualmente H135M, realizó su primer vuelo el 15 de febrero de 1994, produciéndose hasta el año 2017 unas 1220 unidades.

Diseño

Los accesos a la cabina del helicóptero se realizan a través de puertas corredizas laterales y dos grandes puertas traseras tipo concha, las cuales son óptimas para realizar misiones de socorro en casos y ayuda humanitaria.

En cuanto a la tripulación en cabina, consta de un máximo de dos personas, además de poder transportar entre 6 y 8 pasajeros según la configuración.

Consta de dos motores turboeje Pratt & Whitney Canada PW206B2, aunque otras variantes parten con los dos mismos motores que monta su modelo de referencia EC135, los Turbomeca Arrius 2B2. Se caracteriza por montar el conocido rotor de cola cerrado Fenestron, permitiendo una reducción de vibraciones y ruidos. El sistema antipar Fenestron y el sistema de rotor principal sin cojinetes aportan al helicóptero una gran maniobrabilidad.

Las palas del rotor principal constan de una geometría de punta avanzada en combinación con el rotor Fenestron, con espaciado desigual de palas que hacen del EC635 el helicóptero más silencioso de su clase.

Configuración militar

 Lanzacohetes de 70 mm (2,75") a cada lado.
 Contenedor de cañón de 20 mm en cada lado.
 Contenedor de ametralladora de 12,7 mm en cada lado.
 Lanzacohetes de 70 mm (2,75") y contenedor de cañón de 20 mm en cada lado.
 Lanzacohetes de 70 mm (2,75") y contenedor de ametralladora de 12,7 mm.

Variantes

 EC635 T1
 Certificado en 2001, con el mismo diseño que el EC135 T1, pero con refuerzos estructurales en la cabina y equipado con dos motores Turbomeca Arrius 2B2.
 EC635 P2
 Equipado con dos motores Pratt & Whitney Canada PW206B2.
 EC635 T2
 Equipado con dos motores Turbomeca Arrius 2B2.
 EC635 P2+
 Certificado en 2006, con el mismo diseño que el EC135 T2+, pero con refuerzos estructurales en la cabina y equipado con dos motores PW206B2.
 EC635 T2+
 Certificado en 2006, con el mismo diseño que el EC135 P2+ pero con refuerzos estructurales en la cabina y equipado con dos motores Arrius 2B2.

Operadores

 Fuerza Aérea Iraquí: estaba previsto que se incorporasen un total de 24 EC635.

 Real Fuerza Aérea Jordana: opera un total de 14 EC635 T2.

 Fuerza Aérea Suiza: opera un total de 18 EC635 P2+ y 2 EC635 P2+ (VIP) desde marzo de 2008, reemplazando a sus Aérospatiale Alouette III.

Especificaciones (EC635)

Aeronaves relacionadas

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial del Eurocopter EC635.
 Eurocopter EC635 en Air Force Technology.
 Eurocopter-EC135-Brochure.
 dspace-erf.
 EC-635.
 militaryfactory.

635
Helicópteros biturbina
Helicópteros con sistema Fantail
Helicópteros militares utilitarios internacionales de los años 1990
Aeronaves de primer vuelo en 1998

Eurocopter EC635


(EG) (provérbio alemão para "aqui e não mais"; literalmente "terreno final" ou "fim do terreno") é um movimento de desobediência civil que ocupa minas de carvão na Alemanha para aumentar a consciencialização sobre a justiça climática. O Ende Gelände organiza ações de desobediência civil em massa contra minas de carvão na Renânia, Lusácia e Leipzig desde 2015. Desde 2017, participa em protestos de desobediência civil contra mineração de carvão e fraturamento hidráulico na Polónia, Holanda e República Checa. Apoia o movimento de Veneza contra grandes navios de cruzeiro. Os protestos anuais na Alemanha têm tido entre  e  participantes. Apoia regularmente comícios antirracistas na Alemanha e tem anfitriado uma série de protestos locais menores desde 2018.

Organização
O Ende Gelände foi fundado por uma ampla aliança de grupos anti-carvão, grupos de ação climática de base, grandes organizações ambientais, grupos de esquerda e outros.  Grandes organizações como Fridays For Future, Greenpeace e Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland expressaram solidariedade ao movimento. Evoluiu de uma aliança para um movimento próprio com o surgimento de grupos locais independentes desde 2017. Em 2020, conta com 50 grupos locais na Alemanha e mais nove em toda a Europa (Suécia, Holanda, Dinamarca, França, Bélgica, Suíça, Itália, Áustria, República Checa).

O movimento agora internacional reúne-se aproximadamente uma vez por mês em diferentes cidades da Alemanha. As discussões geralmente são interpretadas simultaneamente para o inglês. Boletins informativos e comunicações nos acampamentos climáticos são principalmente traduzidos para o inglês ou outras línguas europeias. Possui 19 grupos de trabalho sobre temas como a montagem do acampamento, relações com a imprensa, finanças, questões jurídicas etc.

O EG não faz parte de uma ONG e não recebe financiamento regular. É apoiado por uma vasta rede de voluntários, muitos deles organizados noutros movimentos como a equipa jurídica que apoia todos aqueles que enfrentam as consequências legais de atos de desobediência civil. O EG não está legalmente registado na Alemanha e, portanto, não pode ser apoiado financeiramente pela maioria das ONG. Os porta-vozes de imprensa usam principalmente pseudónimos, embora algumas pessoas trabalhem com os seus nomes reais.

O EG é um dos maiores grupos ambientais auto-organizados. A Sua cultura de tomada de decisão e auto-organização é geralmente vista como um fator chave para sua resistência.

COVID-19
Os protestos em 2020 foram adiados até o final de setembro devido à situação insegura da pandemia de COVID-19. O EG usou um sistema com listas decodificadas para registar os participantes e permitir o retrocesso de pessoas, garantindo que as autoridades não pudessem obter listas com nomes.

Métodos
O Ende Gelände tem bloqueado infraestruturas de carvão uma ou duas vezes por ano com um grande evento. As suas "formas de ação são bloqueios anunciados abertamente de infraestrutura fóssil, como carvão e gás". Na tradição de desobediência civil pacífica, desafia a lei de invasão ao entrar em minas de carvão e ignorar os pedidos de cessar emitidos pelas autoridades. No seu "consenso de ação", ele diz: "Permaneceremos calmos e equilibrados; não colocaremos as pessoas em perigo. Vamos bloquear e ocupar com nossos corpos. Não é nosso objetivo destruir ou danificar a infraestrutura. Não seremos detidos por obstáculos estruturais. Passaremos ou cercaremos as barreiras de segurança da polícia ou da fábrica. Nossa ação transmitirá uma imagem de diversidade, criatividade e abertura."

O EG vê-se na tradição de desobediência civil em protestos ambientais como os primeiros acampamentos climáticos no Reino Unido ou o movimento antinuclear na Alemanha.

Confrontos pacíficos com a polícia e "fluindo pelas linhas policiais" são praticados principalmente em "aktionstraining" com grupos de tamanho médio e pequeno de 10 a 100 pessoas em cidades com filiais locais do EG e em acampamentos climáticos antes da ação.

Oposição ao partido de extrema-direita e racismo
O EG tem participado em várias manifestações antirracistas e contra reuniões do partido de extrema-direita da Alemanha Alternativa para a Alemanha (AfD) com o slogan "Movimento climático significa Antifa".

O AfD de extrema-direita denuncia regularmente o EG como extremista e apela à repressão por meios legais ou pelo serviço secreto nacional "Verfassungsschutz". O serviço secreto Verfassungsschutz lista o EG desde 2016 na sua lista com organizações rotuladas como "extremistas", principalmente pelo slogan "mudança de sistema, não mudança climática".  Em 2020, a filial local de Berlim intensificou a acusação alegando que o EG pelo menos aceitaria e toleraria a violência contra a polícia. A filial não forneceu provas para as alegações, exceto a participação de um grupo de esquerda, Intervenistische Linke. Como reação a maioria das ONG ambientais, totalizando 97 no total, incluindo 350.org, Friends of the Earth Alemanha, Oxfam e muitos grupos locais da Extinction Rebellion assinaram uma carta de solidariedade, rejeitando a tentativa de "criminalização" do EG. O escândalo resultante levou a um pedido de dissolução do Verfassungsschutz de Berlim, apoiado pelo partido Verde e Esquerda, ambos atualmente formando um governo na cidade com social-democratas, que se opuseram à medida.

Nove polícias foram suspensos do destacamento durante uma ação do EG em dezembro de 2019 depois de posarem para uma foto contra o EG, onde se associaram à cena neonazi local.

Violência policial
A extrema-direita e os relatórios da polícia publicam regularmente alegações de que o EG é violento, contrariamente à sua própria autoconcepção, embora nenhuma incidência de violência tenha sido relatada. O EG regularmente refuta as acusações. O EG acusou a polícia em 2017 e 2020 de violência ilegal contra manifestantes pacíficos. Na maioria desses casos, as pessoas foram feridas com cavalos, bastões, spray de pimenta e socos. Em 2020, a polícia também feriu ativistas com cães. O EG não forneceu números, mas os relatórios indicam que dezenas num universo de milhares ficaram feridos na sua maioria levemente, enquanto alguns ficaram gravemente feridos.

As posições do EG contra a violência policial foram amplamente divulgadas nos média nacionais e as reportagens foram principalmente a favor do EG, embora nenhuma polícia tenha sido responsabilizada pessoalmente até 2020.Em 2017 e 2020, jornalistas foram feridos por polícias e seguranças privados da RWE. O Ende Gelände divulgou um comunicado de imprensa em 2020 que elevou as acusações contra a polícia ao nível de um "problema policial na Alemanha", pois violam sistematicamente os direitos constitucionais dos ativistas.

Objetivos e impacto
O Ende Gelände considera-se parte do movimento global pela justiça climática. Exige o fim imediato da geração de energia a carvão e uma transição social e ecológica que supere o "capitalismo fóssil". O EG rejeita a demolição em curso de aldeias para a extensão de minas de carvão. O EG apoiou a ocupação da floresta de Hambach perto de Colónia, que seria explorada para a extensão de uma mina de carvão. A floresta foi finalmente salva, e o EG afirmou que se tratava de uma vitória do movimento pela justiça climática.

Em 2016, o seu slogan era "nós somos o risco do investimento". O seu protesto contra a Vatenfall foi descrito pelo escritor John Jordan como "ação direta no seu melhor"; o parlamento alemão reabriu a discussão sobre a venda proposta e a empresa acabou sendo vendida por -1,7 mil milhões (devido a passivos ambientais) em vez dos esperados 2 a 3 mil milhões.

Eventos menores e locais
O EG participou ou organizou vários eventos menores, como adbusting contra o greenwashing da empresa ferroviária nacional da Alemanha,  ou contra a política climática da chanceler Merkel.

Grupos locais protestaram com manifestações e atos de desobediência civil contra a nova central de energia Datteln 4, que queima carvão importado da Rússia e da Colômbia, e contra a "comissão do carvão" do governo que emitiu um plano em 2020 para acabar com a geração de energia a carvão em 2038 - muito mais tarde do que o exigido por organizações e ONGs do movimento ambientalista.

Trabalhadores e sindicatos

O EG manteve várias conversas de nível médio com representantes sindicais. Entre as suas reivindicações está uma estratégia de transição para regiões dependentes de carvão e uma estratégia de saída sem despedimentos coletivos. Os 30.000 trabalhadores do carvão restantes da Alemanha são altamente sindicalizados. O sindicato IGBCE rejeita principalmente as reivindicações por uma transição e tem sido cético em relação ao acordo climático de Paris e à política climática. O segundo maior sindicato Ver.di têm apoiado um plano de saída rápida do carvão desde 2016.

Europeização

O Ende Gelände anunciou a estratégia EGGE (Ende Gelaende vai para a Europa) em 2018 e tornou-se cada vez mais internacional. Até agora, existem filiais em oito países da UE, que enviaram ativistas à Alemanha para bloqueios em massa do EG. Da Alemanha, os ativistas estiveram em Veneza nos protestos anti-navio de cruzeiro "no grande navi" em 2019 e 2020, à República Checa nos protestos anti-carvão "limity jizme" desde 2017, aos campos e protestos anti-carvão na Polônia em 2019 e 2020, bem como no protesto antifracking Code Root na Holanda em 2018 e 2019. Com exceção dos acampamentos climáticos em França em 2019 e 2020, todos os acampamentos climáticos e ações de protesto tentaram oferecer tradução simultânea por voluntários, principalmente para o inglês.

Ações 2015–2022
Informações mais detalhadas sobre as ações podem ser encontradas aqui:

 Ende Gelände 2015, ocupação da mina de lignite a céu aberto de Garzweiler, Alemanha
 Ende Gelände 2016, ocupação de minas de lignite a céu aberto na região de Lusácia, Alemanha
 Ende Gelände 2017, ocupação de minas de lignite a céu aberto nas minas de carvão da Renânia, Alemanha
 Ende Gelände 2018, ocupação da mina de lignite a céu aberto de Hambach, Alemanha
 Ende Gelände 2019, ocupações em torno das minas a céu aberto de Garzweiler e Lusatian, Alemanha
 Ende Gelände 2020, ocupação da mina a céu aberto de Garzweiler e também um local de obras de gasoduto, Alemanha, ocupação da floresta Danneröder para evitar a sua destruição por uma autoestrada.
 Ende Gelände 2021
 Ende Gelände 2022

Ver também

 Ação direta
 Blockade Australia

Vídeos
 2015, de 350.org em inglês
 2016, Tudo se junta enquanto tudo se desmorona: Ende Gelände (2016), filme de Oliver Ressler, 12 min
 2017, chamada para participação durante a cimeira internacional do clima em Bonn, em inglês
 2017, legendas em inglês, 2 min.
 2018, inglês, 2:30 min.
 2019, centenas fluindo pelas linhas policiais em mina de carvão, vídeo de drone, inglês

Ligações externas

 Site oficial, versão em inglês
 Fotos no Flickr

Mineração na Alemanha
Desobediência civil

Ende Gelände


Sault Ste. Marie (Sault Sainte Marie), Kanada'nın Ontario eyâletinde, St. Mary's Nehri üzerinde bir kenttir. Kent, sahip olduğu 74.000 nüfusla Sudbury ve Thunder Bay'in ardından Kuzey Ontario'nun en büyük üçüncü kentidir. Kuzey Ontario'daki birçok diğer kent ve kasaba gibi, son dönemde, Sault Ste. Marie'nin de nüfusu azalmaktadır. 90'ların başında kentte 84.000 kişi yaşamaktaydı.

Kentin hemen güneyinde, St. Mary's Nehri'nin karşı kıyısında, ikiz kenti olan Sault Ste. Marie, Michigan bulunur.

Sault Ste. Marie, önemli bir turizm merkezidir. Kentteki diğer önemli endüstri kolları ise çelik üretimi ve ormancılıktır.

Ayrıca bakınız
 Ontario

Dış bağlantılar
 Sault Ste. Marie Kenti resmi sitesi
 Sault Ste. Marie turizm sitesi

 Ontario
Ontario'daki şehirler
İkiz şehirler

Sault Ste. Marie, Ontario


Hi Nicholas II (Rinusya: Николай II, Николай Александрович Романов, tr. Nikolai II, Nikolai Alexandrovich Romanov; natawo 18 Mayo 1868 ha Saint Petersburg; namatay 17 Hulyo 1918 nga Yekaterinburg) amo an emperador nga Rusya ngan tsar.

Mga natawo han 1868
Mga namatay han 1918

Nicholas II nga Rusya


Albert Uustulnd (6. november 1925 Suure-Rootsi, Pihtla vald, Saaremaa  - 9. august 1997 i Kuressaare) var en estisk forfatter og sangskriver. Han gik i årene 1933-1939 i Vätta grundskole og 1940-1943 i Kuressaare keskkool (senere Saaremaa Gymnasium).
I 1943 blev han mobiliseret til den tyske hær, hvorfra han i 1944 flygtede og efterfølgende endte i sovjetisk soldaterfangelejr. Han fik eksamen fra gymnasiet i 1948 og i 1954 fra TPI økonomiske fakultet som økonom.

1951-1952 arbejdede han i "Saare Kalur" kolkhoz som fisker, 1953-1958 var han leder af fiskevirksomhedens byggerivirksomhed. Fra 1959 var han lagerchef og 1963-1976 leder af Kingissepa (nu Kuressaare) "Auto" Kingissepa's transportafdeling. I 1977 blev han "Saare Kalur"'s markedsleder.

Foruden sit litterære forfatterskab var Uustulnd var også forfatter til mange sømandssange.

Han er begravet på Kudjape kirkegård.

Forfatterskab

Romaner
"Meri põleb" (Havet brænder, 1969)
"Avali väraval" (I vidt åben port, 1977)
"Meri, mehed ja jumalad" (Hav, mænd og guder, 1980)
"Tuulte tallermaa" (Vindenes råderum, 1. del 1985, 2. del (1990)
"Lambeti graafik" (Lambets grafik, 1987)
"Acheroni kaldal" (På bredden af Acheron, 1991)
"Lummav meri" (Fortryllende hav, 1994)
"Rajud ei rauge" (Storme svækkes ikke, 1994)
"Kui jumalad nutsid" (Hvis guderne græd, 1995)
"Hullunud meri" (Vanvittigt hav, 1996)
"Tormid ei taltu" (Storme kontrolleres ikke, 1996)
"Rannavälja" (1997)
"Ohtlikud hoovused" (Farlige strømme, 1998)

Skuespil
"Traalid udus" (Trawlere i tåge, opført i Rakvere teater 1960)
"Mere peremehed" (Havets herskere, opført i Rakvere teater 1961)
"Vana paat" (Gammel båd, opført i Pärnu teater 1962)
"Kaugused kutsuvad" (Fjerne steder lokker, 3. præmie i 1964. års skuespilkonkurrence, opført i Saaremaa folketeater 1967)
"Neptuni pärijad" (Neptuns arvinger, opført i Rakvere teater 1969)
"Naistele mehed, meestele meri" (Mænd til kvinder, havet til mænd, opført i Rakvere teater 1980)

Hørespil
"Täispurjedega" (Med fulde sejl)
"See juhtus Abrukal" (Det skete i Abruka)
"Eelpost Vilsandil" (Forpost i Vilsandi)
"Suur mure" (Stor bekymring)
"Hirmus inimene" (Frygteligt menneske)
"Bermuda kolmnurk" (Bermuda trekant)

Eksterne henvisninger
 Albert Uustulnds forfatterskab (EIA, Eesti Ilukirjanduse Andmebaas (Estiske skønlitteraturs database))

Forfattere fra Estland

Albert Uustulnd


Pokolj u Sušnju bio je ratni zločin koji su počinile bošnjačko-muslimanske snage nad Hrvatima tijekom agresije na prostore Hrvata Srednje Bosne. 5. travnja 1993. ušle su u hrvatsko selo Sušanj kod Zenice. Pripadnici ARBiH ubili su 17 hrvatskih civila, mahom starijih osoba koji su ostali u selu i dočekali ARBiH nakon povlačenja HVO-a.

Izvori

Ratni zločini Armije RBiH nad Hrvatima u Ratu u BiH
Zenica
Povijest Zenice

Pokolj u Sušnju


Georg Maderholz (* 7. Januar 1881 in Unsernherrn, Landkreis Ingolstadt; † nach 1933) war ein deutscher Politiker (SPD).

Leben
Nach dem Volksschulabschluss absolvierte Maderholz eine Dreherlehre, besuchte die Fortbildungsschule und arbeitete anschließend in seinem erlernten Beruf. Er war von 1914 bis 1918 Soldat im Ersten Weltkrieg und nahm an der Kämpfen an der Aisne, an der Herbstschlacht in der Champagne und an der Schlacht um Verdun, während derer er schwer verwundet wurde, teil. Für seine Verdienste wurde er mit dem Eisernen Kreuz II. Klasse ausgezeichnet. Nachdem er als Kriegsbeschädigter heimkehrte arbeitete er von 1921 bis 1928 als Fräser und Dreher in Berlin. Von 1928 bis 1933 war er als hauptamtlicher Einkassierer für den Metallarbeiterverband in Berlin tätig.

Maderholz trat in die SPD ein, wechselte 1917 zur USPD über und wurde 1922 erneut Mitglied der Sozialdemokraten. Er gehörte von 1926 bis 1933 der Berliner Stadtverordnetenversammlung an und war von 1928 bis 1933 Abgeordneter des Preußischen Landtages.

Literatur
 Vor die Tür gesetzt – Im Nationalsozialismus verfolgte Berliner Stadtverordnete und Magistratsmitglieder 1933–1945. Verein Aktives Museum, Berlin 2006, ISBN 3-00-018931-9, S. 280 f.
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag. Ausgabe für die 5. Wahlperiode. Berlin 1933, S. 360.

Weblinks

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Mitglied der Stadtverordnetenversammlung (Berlin)
SPD-Mitglied
USPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1881
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Georg Maderholz


Antoine Christophe Merlin (13 September 1762 in Thionville, Moselle – September 1833 in Paris) was a member of several legislative bodies during the era of the French Revolution.  He is usually called Merlin de Thionville (Merlin of Thionville) to distinguish him from Philippe-Antoine Merlin de Douai.

Life
He was born at Thionville, the son of a procureur in the bailliage of Thionville.  After studying theology, he began a career in law, and in 1788 was an avocat at the parlement of Metz. In 1790 he was elected municipal officer of Thionville, and was sent by the department of Moselle to the Legislative Assembly. On 23 October 1791 he moved and carried the institution of a committee of surveillance, of which he became a member. It was he who proposed the law sequestrating the property of the émigrés, and he took an important part in the Demonstration of 20 June 1792 and in the revolution of 10 August of the same year.

He was elected deputy to the National Convention, and pressed for the execution of Louis XVI, but a mission to the army prevented his attending the trial. He displayed great bravery in the defence of Mainz. He took part in the Thermidorian Reaction which followed the fall of Robespierre, and was appointed to the Committee of General Security on 31 July 1794. He sat in the Council of Five Hundred under the Directory, and at the Coup of 18 Fructidor (4 September 1797) demanded the deportation of certain republican members.  In 1798 he ceased to be a member of the Council of Five Hundred, and was appointed director-general of posts, being sent subsequently to organize the Army of Italy. He retired into private life at the proclamation of the Consulate, and lived in retirement under the Consulate and the First French Empire.

See also
 The Legislative Assembly and the fall of the French monarchy

References

Attribution

 The 1911 Encyclopædia Britannica gives as its reference J. Reynaud,  (Paris, 1860).

1762 births
1833 deaths
People from Thionville
People of the French Revolution
Burials at Père Lachaise Cemetery
Deputies to the French National Convention

Antoine Christophe Merlin


الصدرالأعظم غازي حسن محمد باشا بن المختار جزايرلي بلابيك (أبوشنب) من الأعلام المشهورين في التاريخ العثماني

نشأته
ولد عام 1713م، ترجع أصوله إلى القوقاز تحديدا جورجيا تم اسره بالقرب من الحدود الإيرانية التركية أثناء طفولته ثم بيع كعبد في رودوستو (تيكيرداغ) لصالح تاجر اسمه حجي اوصمان اغا ونشا مع أولاده  بعد اندلاع الحرب النمساوية العثمانية توقف عن التجارة مع سيده وانظم للجيش العثماني، برزت بطولاته في معركة بلغراد وبعد عودته تزوج ابنة التاجر (سيده) الذي قام بعتقه، ذهب إلى الجزائر بعد استيلائه على سفينة تجارية وانضم إلى البحرية العثمانية

إنجازاته
عين رئيسا لميناء الجزائر حيث اكتسب لقب الجزايرلي. حاول رئيس باشوات الجزائر أن يقتله ليتخلص من منافسته له فهاجر إلى إسبانيا ثم عاد إلى استانبول عن طريق إيطاليا، عين بعد ذلك صدراً أعظم للدولة العثمانية وكانت له العديد من الإنجازات مثل الانتصار في الحرب على ألمانيا ورفع المستوى المعيشي في للمناطق البعيدة وكذلك إصلاحات الشام، أظهر كفاءته العسكرية والإدارية عندما عين رئيسا لميناء الجزائر وبعد ذلك أصبح دايا للجزائر. كان معروفا عليه بالمشي رفقة الأسد وكانت له هيبة كبيرة جداً لدى سفراء الدول الاجنبية وقد أحبه سكان الجزائر والمغرب عامة بسبب عدله وقوة قوله للحق وقد أصدر في عهده قرارات غيرت مجرى التاريخ أهمها الاعتراف بالثورة الفرنسية والبريطانية والأمريكية وانتصاره في الحرب على الولايات المتحدة الأمريكية مما جعل جورج واشنطن يدفع له الجزية بقيمة 50 ألف دولار أمريكي بالإضافة لهدايا وضرائب دول أوروبا وبذلك كانت الجزائر في عهده أقوى المناطق في العالم سياسيا وعسكريا واقتصاديا.
 التحق بالبحرية العثمانية عام 1761 م وشارك بفعالية في معارك البحر المتوسط ضد الأسطول الروسي وأحرز عدة انتصارات عليهم فعين قائدا للبحرية وناظرا (أي وزيرا) لها في عام 1770 م
 أصبح قائدا للجيش العثماني في روتشوك عام 1774 م. وأعيد تعيينه قائدا للبحرية مرة أخرى حيث أجرى عدة إصلاحات إدارية.
 في عام 1774 م أوقف العصيان الذي حدث في سوريا من قبل أبي الذهب وأعاد الأمن إلى تلك المناطق. وفي عام 1786 م أرسل إلى الإسكندرية لوقف العصيان الذي حصل في مصر ونجح في إيقاف الخونة وعاد إلى إسطنبول عام 1787 م
 أرسل قائدا للأسطول العثماني في البحر الأسود عام 1788 م ونجح في إيقاف الروس من الزحف للبحر الأسود ولكن شاعت بعض أخبار انهزامه بسبب عجزه وكبر سنه فعزله السلطان سليم الثالث ظناً بذلك لكنه تراجع عن قراره لما علم أنه هو من أشرف على المعارك وحارب الروس بنفسه.
 عين واليا على الأناضول
 في 29 شعبان 1204 هـ (1789 م) عينه السلطان سليم الثالث صدرا أعظم بعد انتصار هزيمة الجيش العثماني ضد الروس في معركة جسر الطبق. وقد بادر الصدر الأعظم الجديد حسن باشا الجزايرلي بالذهاب إلى منطقة شومينو لقيادة الجيش العثماني حيث كانت الحرب دائرة مع الروس وانتصر فيها ولكنه مات بسبب سم زرنيخ دسه له أحد الجنود الروس في المعسكر العثماني وتوفي في شومينو في البلقان عام 1790 م
 ومن مآثره العمرانية أنه أنشأ عددا من العيون والأسبلة (مشارب المياه العامة) لينتفع بها الناس في مدينة استانبول

مراجع

العبيد في القرن 18
باشاوات
صدور عظام في القرن 18 م
عبيد عثمانيون
عثمانيون شركس
عثمانيون كرجيون
عسكريون عثمانيون قتلوا في عمليات قتالية
قبودان باشا
مواليد 1713
مواليد في تكيرداغ
وفيات 1790
وفيات في شومن
ولاة مصر العثمانية
ولاة مصر العثمانية في القرن 18

حسن باشا جزايرلي


Laranjal es un municipio brasileño del estado del Paraná. Se localiza a una latitud 24º53'12" sur y a una longitud 52º28'10" oeste, estando a una altitud de 740 metros. Su población estimada en 2004 era de 7.267 habitantes.

Posee un área de 717,67 km².

Referencias

Enlaces externos

 Blog de la Ciudad

Localidades de Paraná

Laranjal (Paraná)


رينو 6 سيارة من إنتاج مصنع السيارات الفرنسي رينو.وتصنف السيارة كـ سيارة عائلية صغيرة, مصغرة.إصدار هذا الموديل جاء تعويضا لموديل رينو 8 وتلاه رينو 14.
بدأ إنتاجها سنة 1968 واستمر إلى  غاية سنة 1980.

مراجع

سيارات اخترعت في 1968
سيارات دفع أمامي
سيارات رينو
سيارات صغيرة
سيارات عقد 1970
سيارات عقد 1980
هاتشباك

رينو 6


Eijiro Mori (født 8. april 1986) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gainare Tottori og Grulla Morioka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Eijiro Mori


Richard Plant, nacido como Richard Plaut, (Fráncfort del Meno, 22 de julio de 1910 - Nueva York, 3 de marzo de 1998) fue un escritor estadounidense de origen alemán y catedrático de Germanística.

Vida
Plant nació en 1910 con el nombre de Richard Plaut, hijo del edil Theodor Plaut, en Fráncfort del Meno. Tras la toma de poder por los nazis en Alemania y la posterior persecución de los judíos, incluidos los estudiantes, y de los homosexuales, por el artículo 175 del código penal alemán, Plaut decidió abandonar el país para ir a estudiar a Suiza. En 1935 consiguió el doctorado en la Universidad de Basilea con un trabajo sobre Arthur Schnitzler, siendo sus directores de tesis Eduard Hoffmann-Krayer y Franz Zinkernagel.

A su tesis Arthur Schnitzler als Erzähler le siguió en 1936 un libro infantil, Die Kiste mit dem großen S. («La caja con la gran S»), y en 1938 el Taschenbuch des Films («Libro de bolsillo del cine»). A partir de 1938 se trasladó a Estados Unidos y cambió su apellido a Plant. En 1939 se editó otro libro infantil, S.O.S. Geneva, que editó en colaboración con Oskar Seidlin, en 1948 le siguió The Dragon in the Forest («El dragón en el bosque»). Bajo el seudónimo Stefan Brockhoff publicó novelas de detectives, que publicó bien sólo, bien en colaboración con Seidlin y Dieter Cunz.

En los países de lengua alemana fue conocido sobre todo por sus publicaciones en inglés en la revista Der Kreis–Le Cercle–The Circle, editada den Zúrich, Suiza, bajo el seudónimo Orlando Gibbons y por la publicación en 1986 de su estudio The Pink Triangle: The Nazi War against Homosexuals (traducido al alemán en 1991 como Rosa Winkel. Der Krieg der Nazis gegen die Homosexuellen; «El triángulo rosa: la guerra nazi contra los homosexuales»).

De 1947 a 1973, Plant enseñó en la Universidad de la Ciudad de Nueva York y en ocasiones en la New School for Social Research. Falleció en 1988 a los 87 años en la ciudad de Nueva York.

Obra (selección)
 Richard Plaut: Arthur Schnitzler als Erzähler, Kornsand, Frankfurt am Main 1935 y Altorfer, Basel 1935
 Richard Plaut: Die Kiste mit dem großen S. Eine Geschichte für die Jugend, Sauerländer, Aarau 1936
 Richard Plaut: Taschenbuch des Films, A. Züst, Zürich 1938
 Richard Plant: S.O.S. Geneva, Viking Press, New York 1939 – junto con Oskar Seidlin
 en alemán.: Plaut/Seidlin: S.O.S. Genf. Ein Friedensbuch für Kinder, Humanitas, Zürich 1940
 Richard Plant: The Dragon in the Forest, Doubleday, New York 1948
 Richard Plant: The Pink Triangle: The Nazi War against Homosexuals, H. Holt, New York 1986, ISBN 9780805006001 (como TB, 1988)
 en alemán.: Rosa Winkel. Der Krieg der Nazis gegen die Homosexuellen, Campus, Frankfurt a.M. y New York 1991, ISBN 3593344203
– Para sus novelas de detectives, véase Stefan Brockhoff. –

Referencias
 Andreas Sternweiler: Frankfurt, Basel, New York: Richard Plant. Schwules Museum, "Lebensgeschichten 3" (Lektorat: Wolfram Setz), Rosa Winkel, Berlín 1996, ISBN 3-86149-048-X

Enlaces externos

Escritores de Alemania del siglo XX
Escritores de Estados Unidos del siglo XX
Escritores en alemán
Escritores en inglés del siglo XX
Escritores de literatura infantil de Alemania
Escritores de misterio
Historiadores de temas LGBT
Historiadores LGBT
Profesores de la Universidad de Nueva York
Escritores gais
Movimiento homófilo
La Nueva Escuela
Nacidos en Fráncfort del Meno

Richard Plant


Nina Ermurachi () a fost o interpretă de muzică populară din Republica Moldova.

S-a născut într-o familie de țărani cu cinci copii, ea fiind mezina. Și-a făcut studiile la Școala medie de muzică "Ștefan Neaga" din Chișinău în anii 1971–1973, fără să absolve această instituție. În anii 1966–1968 și 1985–1987 cântă în Capela corală "Doina" a Filarmonicii din Chișinău. De asemenea, activează ca solistă în mai multe colective: Orchestra de muzică populară "Folclor" a Radioteleviziunii din Chișinău (1968–1984; 1991–1995), Orchestra de muzică populară "Moldoveneasca" (1988) și Orchestra de muzică populară "Arta" (1989–1991).

A înregistrat albumul Cântec de joc, iar în repertoriul său se regăsesc piese ca Măi cucule blestemat (cântec de debut), Frunză verde iasomie, Cântec vechi de cătănie, Și-am zis verde brad de munte, Lăsați-mă să cânt etc.

Interpreta a fost distinsă cu titlul de Maestru în Artă în 1998, împreună cu alți artiști din Orchestra de muzică populară "Folclor". A participat la o serie de festivaluri de muzică populară, printre care Festivalul "Crizantema de Aur" de la Târgoviște (1996) și Festivalul "Maria Tănase" de la Craiova.

Nina Ermurachi s-a căsătorit la 23 de ani, dar a divorțat. Are un fiu Octavian, căsătorit cu textiera și cantautoarea Maria Stoianov.

A decedat la 20 octombrie 2016.

Referințe

Bibliografie

Lectură suplimentară

Nașteri în 1949
Nașteri pe 15 iulie
Cântăreți moldoveni
Interpreți de muzică populară moldovenească
Femei din Republica Moldova
Decese în 2016

Nina Ermurachi


Günter Wilhelm Grass, (d. 16 Ekim 1927; Danzig, Polonya - ö. 13 Nisan 2015; Lübeck, Almanya), Alman yazar, heykeltıraş, ressam ve grafik tasarımcıydı. Grass, 1957'den itibaren Gruppe 47'ye üyesiydi ve 1959'daki ilk romanı Teneke Trampet ile, İkinci Dünya Savaşı sonrasında Alman edebiyatının uluslararası alanda en saygın ve meşhur yazarı oldu.

Günter Grass'ın bir yazar olarak eserleri ve bir entelektüel olarak toplumsal rolü, hem Almanya'da, hem de Almanya dışında akademik araştırmalara ve basının ilgisine konu olmuştur. Grass'ın eserlerinde en çok ele aldığı konular, memleketi Danzig'i yitirmek, kendisinin ve Alman toplumunun nasyonal sosyalist geçmişiyle yüzleşmek olarak özetlenebilir. Bir yazar olarak popülaritesini sık sık güncel siyasî ve toplumsal olaylar hakkında yüksek sesle görüş bildirmek için kullandı. Uzun yıllar boyunca Almanya Sosyal Demokrat Partisi'ni ve Alman Yeşiller'i seçim kampanyalarında bizzat destekledi. Günter Grass'ın eserleri çok sayıda dile tercüme edildi, bazıları sinemaya uyarlandı. 1999'da Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı ve başka ödüllerle de onurlandırıldı.

Hayatı

Ailesi ve kökenleri
Günter Grass, Protestan bir bakkal ile Kaşup kökenli Katolik bir annenin oğluydu. Çocukluğu, Danzig'te mütevazı şartlarda geçti. Ebeveyni Danzig'in Langfuhr semtinde (bugün: Wrzeszcz) bir bakkal işletiyordu.

Katolik annesinin etkisiyle, küçük yaştan itibaren kilisede gönüllü olarak hizmet etti. Başlangıçta Hitler Gençliği (Almanca: Hitlerjugend) konusunda pek hevesli olmayan, kendi ifadesine göre ailesini hapsedilmekten koruyabilmek için 1944'te 17 yaşında gönüllü olarak Wehrmacht'a katıldı.

Gençliği ve askerlik vazifesi
Günter Grass 15 yaşında Reichsarbeitsdienst'e (RAD) kaydolmuş ve ardından Luftwaffenhelfer'e, Luftwaffe'ye yardım elemanı olarak katılmıştır. Kasım 1944'te 17 yaşında Waffen-SS'e kaydolmuştur (yaş haddinden dolayı Wehrmacht'a girememiştir). Kriegsmarine'de denizaltı hizmeti için gönüllü oldu. Ancak Donanma tarafından kabul edilmedi ve onun yerine Şubat 1945'te 10. SS Panzer Tümeni "Frundsberg"e atandı  ve 20 Nisan'da yaralanıncaya kadar tank topçusu olarak savaştı. 8 Mayıs 1945'te Marienbad'da Müttefik askerleri tarafından esir alındı ve 24 Nisan 1946 tarihine kadar bir Amerikan esir kampında kaldı. 2006 tarihli otobiyografik öyküsü Beim Häuten der Zwiebel başlıklı öyküsünde, Bad Aibling'de Joseph Ratzinger ile hayalî bir karşılaşmayı anlatır. Grass, esir alındığında kendisini Waffen-SS üyesi olarak ibraz etmiş, ancak 2006 yılına kadar yayınlanan biyografilerinde bu bilgiyi bir sır gibi saklamıştı. İlk defa 2006 yılında Beim Häuten der Zwiebel başlıklı kitabında bu bilgiyi vererek, itiraf etti.

Ekim 2014'ten bu yana Lübeck'teki Günter Grass Haus, sabit sergiye "asker olarak Grass" başlıklı bölümü de ekledi. Diğer şeylerin yanı sıra, Grass'ın ait olduğu SS Panzer Tümeni'nin rotası, ayrıca savaş esiri dosyaları ve 1944'te  Reichsarbeitsdienst formalı gençlerin fotoğrafları sunulmaktadır. Müzedeki bir bölümde, Beim Häuten der Zwiebel'in yazım süreci göstelirken, orijinal el yazmasının sayfaları da sergilenmektedir. Ayrıca, Klaus Wagenbach, 1963 tarihli günlüğünde Grass'ın kendisine Waffen-SS üyesi olduğunu söylediğini not etmiştir.

Eğitim hayatı
1948'de Düsseldorf'ta taş ustası Julius Göbel'in yanında meslek eğitimini tamamladı. Meslek eğitiminin ardından 1948'den 1952'ye kadar Düsseldorf Sanat Akademisi'nde Josef Mages ve Otto Pankok'un atölyelerinde grafik ve heykel eğitimi aldı. Geçimini, Düsseldorf'un şehir merkezinde Andreasstrasse üzerindeki Zum Csikós adında bir barda kapı bekçiliği yaparak idâme ettiriyordu.

Teneke Trampet'te cüce, çocuk kahraman Oskar Matzerath'ın gözünden II. Dünya Savaşı yıllarını anlattı. Ardından Joachim Mahlke ve onun elmacık kemiğini ölümsüzleştirdiği Katz und Maus başlıklı öyküsünü yazdı. Hundejahre, Örtlich betäubt, Der Butt, Die Rättin, Kopfgeburten oder Die Deutschen sterben aus, Ein weites Feld, Mein Jahrhundert ve Im Krebsgang diğer yapıtlarıdır. Kopfgeburten oder Die Deutschen sterben aus'da Almanlar'ın soylarını devam ettirme endişesini ele alan Grass, Ein weites Feld başlıklı romanında Berlin Duvarı'nın inşâsı ile yıkılması arasında geçen süreci yansıttı.

2004 yılında İstanbul'da Goethe Enstitüsü ve Milli Reasürans Sanat Galerisi'nin işbrliği ile Gravürler başlıklı bir sergi açtı.

Grass 13 Nisan 2015 tarihinde Almanya'nın Lübeck kentindeki bir hastanede öldü.

Ayrıca bakınız
 Günter Grass Haus
 Günter Grass Vakfı

Kaynakça

Dış bağlantılar

1927 doğumlular
2015 yılında ölenler
20. yüzyıl Alman heykeltıraşları
Alman oyun yazarları
20. yüzyıl Alman ressamları
21. yüzyıl Alman ressamları
20. yüzyıl Alman şairleri
21. yüzyıl Alman şairleri
Alman aktivistler
Alman ateistler
Alman mülteciler
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
Personae non gratae
Schleswig-Holstein'de ölenler
20. yüzyıl Alman roman yazarları
20. yüzyıl oyun yazarları
21. yüzyıl Alman roman yazarları
Royal Society of Literature üyeleri
Alman Nobel Ödülü sahipleri
Alman Roma Katolikleri
Alman deneme yazarları
Alman anı yazarları
Alman savaş tutsakları
Alman sosyalistler
Kunstakademie Düsseldorf'da öğrenim görenler
Almanya vatandaşlığına kabul edilenler
Georg Büchner Ödülü sahipleri
Alman otobiyograflar
Büyülü gerçekçi yazarlar
Waffen-SS personelleri
II. Dünya Savaşı'nda savaş tutsakları
II. Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası'nın askerleri
Almanya'da ölenler
Ateist yazarlar

Günter Grass


Bratski  es un posiólok del raión de Korenovsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las tierras bajas de Kubán-Azov, al sur del curso del río Beisug, 23 km al norte de Korenovsk y 81 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 387 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Novoberezanskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Братский (Кореновский район).
Sitio web del municipio .
Mapa en vlasenko.net .

Localidades del raión de Korenovsk del krai de Krasnodar

Bratski (Korenovsk, Krasnodar)


Sevgililer Günü, her yılın 14 Şubat günü birçok ülkede kutlanan özel gündür. Kökeni, Roma Katolik Kilisesi'nin inanışına dayanan bu gün, Valentine ismindeki bir din adamı için ilan edilen bir bayram günü olarak ortaya çıkmıştır. Bu sebeple bazı toplumlarda "Aziz Valentin Günü" (İngilizce: St. Valentine's Day) olarak bilinir. Valentine kelimesi, Batı medeniyetlerinde hoşlanılan kişi veya sevgili anlamlarında da kullanılır.

Günümüzde, bazı toplumlarda sevgililerin birbirine hediyeler aldığı, kartlar gönderdiği özel bir gün olarak devam etmektedir. Tahminlere göre 14 Şubat günü, tüm dünyada 1 milyar civarında kart gönderilmektedir. Bunun yanı sıra hediye alımlarından kaynaklı piyasada satışlar artmaktadır.

Tarihçe

Şubat ayı bereket festivalleri

Şubat ayı ortasının aşk ile ilişkisi antik çağlara dayanmaktadır. Antik Yunan takvimlerinde, ocak ayı ortası ile şubat ayı ortasının arasında kalan zaman Gamelyon ayı olarak adlandırılmıştı ve Zeus ile Hera'nın kutsal evliliğine adanmıştı.

Antik Roma'da 15 Şubat, bereket tanrısı Lupercus'un onuruna, Lupercalia Günü olarak kutlanmaktaydı. Bu günde, Lupercus'un din adamları tanrıya keçi kurban ederlerdi. Daha sonra kafalarının üstüne koydukları bir parça keçi derisi ile Lupercus'u simgeleyerek, Roma sokaklarında koşturup, karşılaştıkları herkese dokunurlardı. Genç kızlar gönüllü olarak ileri atılır ve bereket tanrısının dokunuşundan paylarını almaya çabalarlardı. İnanışa göre bu dokunuş sayesinde doğurganlıkları kolaylaşacaktı.

Lupercalia Bayramı'nın arifesi olan 14 Şubat'ta genç erkeklerin genç kızların isimleri yazlı kura çekerek bayram boyunca çift olma alışkanlığı vardı. 469'da Papa bu gayriHristiyan bayramını yasaklayarak sadece kura çekilişine izin verdi. Ancak artık kuralarda kızların değil, azizlerin isimlerini yazılıydı.

Valentine

1908 tarihli Katolik Ansiklopedisi'ndeki eski şehitler listesinde, 14 Şubat gününe kayıtlı, inancı yüzünden öldürülmüş üç tane Aziz Valentine geçmektedir:

Romantik aşk ile Valentine arasındaki bağlantı tarihi dokümanlarda hiç geçmemektedir ve kimi tarihçilere göre sadece bir efsanedir. Valentine'nin onuruna kutlama günü, 14 Şubat 496 tarihinde Papa Gelasius tarafından ilan edilmiştir.

1969 yılında kilise, takviminden Aziz Valentine Günü'nü çıkarmıştır.

Orta Çağ

Romantik aşk ile Valentine arasındaki bağlantı ilk olarak 14. yüzyıla ait kaynaklarda görülmektedir. 1381 tarihli Parlement of Foules adlı kitaba göre, Fransa'da ve İngiltere'da 14 Şubat geleneksel olarak kuşların çiftleşme günü olarak bilinmekteydi. Günün bu özelliğinden dolayı sevgililer birbirlerine güzel sözler yazan notlar vermekteydi ve bu notlarda birbirlerine Valentine diye hitap etmekteydiler.

Hristiyan olduğu için öldürülmüş Din Adamı Valentine ile romantik aşk arasındaki ilişkiyi anlatan efsanelerin 14. yüzyılda ortaya çıktığı düşünülmektedir. Bu efsanelerde geçen başlıcaları şöyledir:
 Valentine, öldürüleceği günden bir gün önce gardiyanın kız kardeşine "Valentine'ninden" imzalı bir aşk notu vermişti.
 Romalı askerlerin evlenmesinin yasak olduğu dönemlerde gizlice evlenmelerine yardım etmişti.

Günümüzde Sevgililer Günü

14 Şubat, 1800 yıllarda Amerikalı Esther Howland'ın ilk Sevgililer Günü kartını yollamasından bu yana çok sayıda insanın kutladığı toplumsal bir olay olmuştur. Bunun doğal sonucu olarak olayın ticari yönü çok fazla önem kazanmış; Sevgililer Günü, tüm dünyada ticaretin canlandığı bir dönem hâline gelmiştir.

Sevgililer Günü âdetleri

Sevgililer Günü'ndeki en yaygın uygulama, eşe ya da sevgiliye verilen karttır. Bu kartlara sevgi mesajları, aşk şiirleri vs. yazılır.

Özellikle Batı medeniyetlerinde sevgilisi olmayanlar, hoşlandıkları kişilere kart gönderir. Alıcı kişi, içinde genellikle "Sevgilim olur musun?" yazan bu imzasız kartın kimden geldiğini bulmaya çalışır.

Sevgililer Günü'nde hemen herkes sevgililerine veya eşlerine bu günün ruhu ile bütünleşen, karşı tarafa sevgilerini anlatan hediyeler verir. Bu hediyelerin başında çiçekler ve çikolata gelir.

Sevgililer Günü'nü çiftler genellikle baş başa geçirirler. Baş başa gidilen romantik bir yemek ya da evde hazırlanan romantik bir sofra en yaygın kutlamalardandır.

Çiftler, Sevgililer Günü'nün gecesinin de özel olması için çaba gösterirler. Kimi çiftler, bu güne has, cinselliği ön plana çıkarıcı kıyafetler ve iç çamaşırları alırlar. En çok tercih edilen renk, tutkuyu sembolize eden kırmızıdır.

Bunların yanı sıra, Sevgililer Günü çok sayıda evlenme teklifinin de edildiği bir gündür.

Dünyada Sevgililer Günü
Suudi Arabistan'da resmî olarak da Sevgililer Günü kutlamasında kullanılan ürünlerin satışı yasaktır. Özbekistan, Türkmenistan, Malezya, Endonezya, İran ve Pakistan; Sevgililer gününü kutlamayan ülkelerdir.

Kaynakça

Sevgililer Günü


est un RPG développé par TOSE et édité par Bandai sur Nintendo Entertainment System exclusivement au Japon le . Bandai a produit et envoyé  cartouches NES de Dragon Ball Z 2: Gekishin Freeza!! sur le territoire japonais.

Système de jeu
Dragon Ball Z 2: Gekishin Freeza!! suit l'histoire de la Saga Namek jusqu'à la Saga Freezer, le jeu met en avant sept personnages jouables : Son Goku, Son Gohan, Krilin, Piccolo, Yamcha, Ten Shin Han et Chaozu. Le système de jeu est quasiment identique au système du précédent opus, Dragon Ball Z: Kyōshū! Saiyajin. Le personnage se déplace toujours sur des cases, dont les déplacements varient de 1 à 7 cases selon la carte utilisée. Le joueur ne peut toutefois plus se déplacer librement, la carte affiche un tracé prédéfini. Autre différence avec Kyōshū! Saiyajin, où chaque personnage devait se déplacer l'un après l'autre, dans Gekishin Freeza, les personnages se déplacent tous en même temps, en groupe. Une fois que le joueur effectue un déplacement, un nouvel écran avec Maître Kaio s'affiche, il propose de choisir une carte au hasard parmi huit cartes. Si le joueur tombe sur la carte Bulma, cela restaurera l'énergie () d'un combattant, s'il tombe sur la carte Freezer, il s'engagera dans un combat.

Références

Gekishin Freeza
Jeu NES
Jeu vidéo développé au Japon
Jeu vidéo sorti en 1991
Jeu Bandai
Jeu TOSE

Dragon Ball Z II: Gekishin Freeza!!


În cristalografie, dimorfismul este acea proprietatea a unor minerale de a prezenta aceeași compoziție chimică dar forme diferite de cristalizare. În sens larg, fenomenul poate fi întâlnit și la alte substanțe chimice, nu neaparat minerale. Este un caz particular de polimorfism, când numărul variațiunilor polimorfe este limitat la doi.

Un exemplu este constituit de către thorit (tetragonal) și huttonit (monoclinic), ambele cu formula chimică idealizată ThSiO4.

Vezi și

 Cristalochimie
 Polimorfism (cristalografie)
 Izomorfism (cristalografie)

Știința materialelor
Cristalografie
Geologie
Mineralogie

Dimorfism (cristalografie)


A EF-025 é uma ferrovia radial brasileira em bitola métrica, que interliga Salvador e Iaçu (ambos no estado da Bahia), onde se conecta a EF-116.

Seu projeto original contempla uma extensão de Iaçu (BA) até Brasília (DF), completando o trajeto Salvador-Brasília, porém este trecho nunca foi construído.

Ver também
 Estação de Iaçu
 Ferrovia Centro-Atlântica
 Viação Férrea Federal Leste Brasileiro

Ferrovias do Brasil

EF-025