محافظة كاو بانغ   هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في شمال شرق.

المصدر

روابط إضافية
 Cao Bằng موقع حك، مر المحافظة (نسخة إنجليزية)

شمال شرق (فيتنام)
محافظات فيتنام
مقاطعة كاو بانج

محافظة كاو بانغ


Para piyasası, 1 yıldan kısa vadeli fon arz ve talebinin karşılandığı finansal piyasa türü. Para piyasalarındaki fonlar genellikle şirketlerin nakit, nakit benzeri veya nakde çevrilebilen dönen varlıklarını finanse etmek için kullanılır.

Para piyasasının araçlarını ticari senetler; kaynaklarını ise çeşitli mevduat oluşturmaktadır.

Para piyasasının kendi içinde örgütlenmiş ve örgütlenmemiş para piyasası olarak da bir ayrımı yapılabilir. Örgütlenmiş para piyasası bir bankalar sistemidir. Çünkü işletmelerin nakit ihtiyacı çoğunlukla ticari bankalar tarafından karşılanmaktadır. Örgütlenmemiş para piyasası ise banka sisteminin dışında kalan piyasadır. Bankalar dışındaki kişi ve kuruluşlar da bazen işletmelere kısa vadeli fon sağlarlar.

Makro ekonomi için Finansal piyasalar, işlem gören ürünlerin vadesine göre para piyasaları ve sermaye piyasaları olarak ikiye ayrılmaktadır. Para piyasalarında işlem 1 yıldan kısa, sermaye piyasalarında bir yıldan uzundur. Para piyasalarında kısa vadeli likidite açığı olanla fazlası olan karşılaşır. Likidite fazlası olan faiz talep eder, açığı olan faiz öder. Mekâna göre yurt içi ve yurt dışı olarak ikiye ayrılan para piyasalarında işlemler ulusal parayla sınırlıysa yurt içi (Interbank), uluslararası paralarla yapılanı yurt dışı piyasadır (Euromarket).

Örgütlü, kurumsal, profesyonel, kredibilitesi yüksek, ürün standardı olan bir piyasadır. Para piyasalarında müşteriler, bankalar aracılığıyla karşı karşıya gelirler. Döviz piyasalarına, alım satım, fonlar, repolar, mevduatlara bankalar aracılık eder. Bankalar müşterilerle, diğer bankalarla, finansal aracılar ve brokerlarla, merkez bankalarıyla ve Hazine ile çalışırlarken kâr amacı ve kendi pozisyonlarını hedef alma gayesiyle hareket ederler.

Bankalar para piyasası risklerine karşı hedging (koruma) yöntemi uygular. Bunun için forward, futures, opsiyon yöntemleri kullanırlar. Para piyasası fon transferleri ile piyasanın likidite sorununu çözer. En önemli aktörü olan bankalar topladıkları mevduat fonlarını işletmelere kredi olarak verir, hükûmetlere Hazine Bonosu adıyla kısa vadeli borçlanma araçları satın alarak fon aktarırlar. Fonların fiyatı olan faiz oranı, vade, para birimi, kredibilite, enflasyon, arz ve talep tarafından belirlenir. Faiz oranları dalgalanmaları, bankaların açık ve kapalı pozisyonlarını, fiyat riskini belirler. Piyasalarda her gün belirli bir zamanda bir Interbank Oranı belirlenir. Mesela Londra'da LIBOR olan bu oran piyasadaki referans bankaların her gün saat 11'de diğer bankalara 1 ile 12 ay arasındaki sürelerde borç vermeye razı oldukları oranı gösterir. Faiz oranları yanında faiz periyotları belirlenmektedir. İşlem süreleri, günlerin fiilî sayılarıyla veya bütün ayları 30 gün kabul etmekle yapılır. Takvim yılının hesaplanması da ya yılın 365 gün olarak kabul edilmesi (sterlin, belçika frangı, singapur doları) yahut yılın 360 gün olarak kabulüyle (diğer paralar) olur.

Para piyasası işlem türleri unsecuritised ve securitised olarak iki türdür. Unsecuritised işleme over teh counter denir ve doğrudandır. Securitised'de ise ikincil piyasa olabilir. Banka kredileri sabit veya fixed term loans ve periyodik veya roll over credits olarak ikiye ayrılır. Tasarrufçuların banka işlemleri de call money, day to day money, fixed term deposits, fiduciary deposits diye farklı türlere ayrılmaktadır. İkincil para piyasası enstrümanları hazine bonoları, mevduat sertifikaları, banka kabulleri, finansman bonoları, euro commercial paper, repo'dur.

Türkiye para piyasaları Türk lirası ve sermaye piyasası işlemlerini gerçekleştirir. Para piyasası da organize ve organize olmayan olarak ikiye ayrılır. Organize piyasalar Interbank, devlet iç borçlanma senetleri piyasası, TCMB repo ve tersrepo işlemleri piyasası, İMKB tahvil ve bono piyasası, borsa para piyasasıdır. Organize olmayan piyasalar bankalararası serbest para piyasası, bankalararası repo piyasası, bankalararası tahvil ve bono piyasasıdır.

Ayrıca bakınız
 Finansal piyasalar

Kaynakça
 Sadi Uzunoğlu, Para ve Döviz Piyasaları, İstanbul 2000.

Piyasa
Finansal piyasalar

Para piyasası


Waipahu ist ein Ort des Honolulu County auf der Insel Oʻahu im US-amerikanischen Bundesstaat Hawaii.

Geographie
Waipahu liegt auf 21°23'33" nördlicher Breite und 158°0'39" westlicher Länge. Das Zentrum von Honolulu ist 15 Kilometer in südöstlicher Richtung entfernt. Direkt im Süden des Ortes befinden sich die Buchten "West Loch" und "Middle Loch" sowie Pearl Harbor. Durch den Ort verläuft der Interstate H-1-Highway.

Geschichte
Der Name Waipahu wurde aus den Worten "wai" und "pahū" der Ureinwohner gebildet und hat die Bedeutung "hervorquellendes Wasser". Um 1845 wurde mit dem Anbau von Zuckerrohr begonnen, wozu viele Arbeitskräfte benötigt wurden. So wurden schlecht bezahlte Arbeiter bevorzugt aus Japan, China und insbesondere aus den Philippinen angeheuert. Die 1898 erbaute Zuckerfabrik der "Oahu Sugar Company" (OSCO) war der Hauptarbeitgeber. Sie stellte ihre Produktion nach fast hundertjähriger Tätigkeit im Jahre 1995 ein.

Heute gibt es in Waipahu zahlreiche Einkaufszentren und Sportstätten. Die Tourismusbranche gewinnt zunehmend an Bedeutung und beschäftigt bereits viele Menschen.

Demographie
Der Zensus 2010 ergab eine Einwohnerzahl von 38.216 Personen mit einem Durchschnittsalter von 35,5 Jahren. Fast 67 % der Einwohner sind Nachkommen asiatischer Einwanderer, die zweitgrößte Gruppe besteht zu 15,6 % aus der Urbevölkerung Hawaiis und anderen Polynesiern, gemischtrassig sind 12,4 %, Hispanics 6,8 % und Weiße 3,7 % der Einwohner.

Söhne und Töchter

 Danny Barcelona (1929–2007), Jazz-Schlagzeuger
 Nautica Thorn (* 1984), Pornodarstellerin und -regisseurin

Weblinks
history-behind-waipahu Historie
city-data Einwohnerzahlen
oahusugarcompany Zuckerfabrik
jstor.org Zuckerrohranbau

Einzelnachweise

Oʻahu
City and County of Honolulu

Waipahu


John Stockwood (mort en 1610) est un pasteur anglais, prédicateur, traducteur de textes protestants et maître d'école.

Biographie
Il est originaire du Kent et pensionné du St John's College de Cambridge, lorsque la reine Elizabeth visite l'université en août 1564. Il s'inscrit le 4 octobre de la même année et est admis comme érudit à la fondation Lady Margaret le 10 novembre suivant. Il obtient un BA à l'université de Heidelberg en 1567 et est incorporé dans ce diplôme à Oxford le 19 mai 1575; lorsqu'il déclare qu'il est sur le point d'ouvrir un « Indus literarius » à Cambridge. Il est admis MA à Oxford le 9 juillet 1575 et est incorporé dans ce diplôme à Cambridge en 1579.

En 1571 il se présente comme ministre de Battle, Sussex. Il est nommé directeur de la Tonbridge School, Kent, par la Skinners' Company of London, poste qu'il occupe de 1578 à 1588. On suppose que Robert Heath est l'un de ses élèves.

Il est un prédicateur célèbre et persuasif, et obtient le presbytère de Tonbridge. Il fait partie d'un des groupes sélectionnés de puritains (avec Laurence Chaderton, George Gifford, Laurence Humphrey, John Knewstub, Thomas Sampson et Henry Smith) qui ont prêché à St Paul's Cross. Son style est très simple, en commun avec Bartimaeus Andrewes, Chaderton, Gifford, Stephen Egerton, William Fulke, William Perkins et Hugh Roberts. Il a de fortes opinions sabbatariennes, est l'un des critiques puritains du théâtre, et s'oppose particulièrement à la danse semi-nue. Il estime également que l'école accorde trop d'attention aux auteurs classiques.

À une époque, il est dans une grande pauvreté. Les archives de la corporation de Gravesend montrent que le 30 août 1594, il reçoit une contribution de quarante shillings sur le stock de la chambre de cette ville, demandée par Sir Robert Sidney. Il cesse d'être maître de l'école de Tonbridge en 1597, lorsque son manuel Progymnasma Scholasticum est publié. Dans la dédicace de cet ouvrage à Robert Devereux (2e comte d'Essex), il reconnaît sa amabilité à soulager sa pauvreté et à le protéger de ses ennemis. On pense qu'il a conservé le presbytère de Tonbridge jusqu'à sa mort. Il y est inhumé le 27 juillet 1610. Jonathan Stockwood du St. John's College, Cambridge (BA 1606, MA 1609), est peut-être son fils.

Œuvres
Ses principales œuvres, principalement des traductions d'ouvrages de dévotion de réformateurs continentaux, sont:

 Common Places of Christian Religion, Londres, 1572, 1581 ; traduit du latin d'Henri Bullinger, et dédié à Henri, comte de Huntingdon.
 Le Trésor de la Vérité. . . newlie tourné en anglais, Londres [1576]; du latin de Théodore Bèze ; une autre édition 1581.
 Une courte . . . Traité de la peste , Londres, 1580 ; traduit du latin de Théodore de Bèze, et dédié à Sir Henry Sidney.
 Un court catéchisme pour House Houlders. Avec des prières au même adjoyning [par Edward Dering, BD]. . . Rassemblé par JS , Londres, 1582 et 1583.
 De la duetie d'un magistrat fidèle et sage, dans la préservation et la délivrance de la richesse commune de l'infection à l'époque de la peste ou de la peste, Londres, 1583 ; traduit du latin (1582) de Johann Ewich.
 Un discours très utile et nécessaire concernant l'observation et l'observation du jour du sabbat, Londres, 1584 ; traduit du latin de Zacharias Ursinus.
 Un sermon très pieux et profitable sur la nécessité, les propriétés et la fonction d'un bon magistrat (1584).
 Un juste pieux. . . discours sur le livre d'Ester, Londres, 1584 ; du latin de Jean Brentius ; dédié à Sir Francis Walsingham.
 Un pieux et savant Commentaire sur l'excellent livre de Salomon, communément appelé Ecclésiaste, ou le Prédicateur, Londres, 1585; traduit du latin de Jean de Serres.
 Une exposition du Psaume 51, par Wolfh. Musculus, traduit , Londres, 1586 ; de Wolfgang Musculus.
 Un carénage Bartholomew pour les parents, à accorder à leurs fils et filles, et pour un ami à donner à un autre ; montrant que les enfants ne doivent pas se marier sans le consentement de leurs parents, Londres, 1589.
 Une présentation claire et facile du sens et de la compréhension des règles de construction dans l'Accidence anglaise, désignée par authentique pour être enseignée dans toutes les écoles des dominions de ses maiesties, pour le grand vse et le bénéfice des jeunes débutants, Londres, 1590 ; 1703.
 Un commentaire fructueux sur les douze petits prophètes, Cambridge, 1594; traduit du latin de Lambert Danaeus, et dédié au comte et à la comtesse de Huntingdon.
 Progymnasma Scholasticum. Hoc est, Epigrammatum Graecorum ex Anthologia selectorum ab He. Stephano duplicique ejusdem interpretatione explicatorum Praxis Grammatica , Londres, 1597 ; dédié à Robert Devereux, comte d'Essex.
 Disputatiuncularum grammaticalium libellus, ad puerorum in scholis triuialibus exacuenda ingenia excogitatus, Londres, 1598; 4e édition ; encore 1650.
 The Treatise of the Figures at the End of the Rules of Construction in the Latin Grammar

Références

Liens externes

Théologien anglais
Traducteur anglais du XVIe siècle
Traducteur anglais du XVIIe siècle
Étudiant de St John's College (Cambridge)
Date de naissance non renseignée (XVIe siècle)
Décès en 1610
Théologien protestant du XVIe siècle
Théologien protestant du XVIIe siècle

John Stockwood


Holambra es un municipio brasileño del estado de São Paulo y microrregión de Campinas, fundada el 27 de octubre de 1991.

Se localiza a una latitud 22º37'59" sur y a una longitud 47º03'20" oeste, estando a una altitud de 600 metros sobre el nivel del mar. Su población estimada en 2004 era de 8.128 habitantes.

Demografía
Datos del Censo - 2000

Población Total: 7.211
 Urbana: 3.938
 Rural: 3.273
 Hombres: 3.689
 Mujeres: 3.522
Densidad demográfica (hab./km²): 112,15

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 12,21

Expectativa de vida (años): 73,30

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,22

Tasa de Alfabetización: 91,95%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,827
 IDH-M Salario: 0,801
 IDH-M Longevidad: 0,805
 IDH-M Educación: 0,876
(Fuente: IPEAFecha)

Geografía

Hidrografía
El territorio de Holambra presenta un relieve relativamente plano y es bordeado por el ríos Jaguari, Camanducaia y Pirapitingui.

Transporte

Carreteras
 SP-107
 SP-340

Economía
La economía de Holambra se basa en la agricultura, ganadería y turismo.

Religión
El municipio pertenece a la Diócesis de Amparo.

Referencias

Enlaces externos
  Guía turístico - Wikiviajes

Localidades de São Paulo

Holambra


Antonio Cassano (d. 12 Temmuz 1982), İtalyan eski millî futbolcudur. santrafor olarak oynamıştır. 2003-2014 yılları arası İtalya millî takımında forma giymiştir ancak 2006 Dünya Kupası'nda sakatlığı nedeniyle yer alamamıştır. 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda harika bir performans sergileyerek İtalya'nın finale çıkmasında büyük rol oynamıştır. Ayrıca her şeyi anlattığı otobiyografisini bir kitap haline getirmiştir.

Yaşayan insanlar
1982 doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
SSC Bari futbolcuları
AS Roma futbolcuları
Real Madrid CF futbolcuları
UC Sampdoria futbolcuları
AC Milan futbolcuları
İtalyan gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki İtalyan gurbetçiler
Serie A futbolcuları
La Liga futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
İtalya 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İtalya 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İtalya 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İtalya 15 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Hellas Verona FC futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları

Antonio Cassano


12 වසර (XII) යනු ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර,   සිකුරාදා දිනයකින් ඇරඹෙන අධික අවුරුද්දක් (බැඳිය විසින් මුළු දින දසුන දක්වනු ඇත) විය. එකල ,  එය හැඳින්වුනේ, සීසර්ගේ සහ  කපිටෝගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික  ධූර වර්ෂය (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්,  අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා 765 වසර  ) ලෙසිනි. මෙම වසර සඳහා 12 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල් මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය.
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු

12


Baptist Quaderer ist der Name folgender Personen:

* Baptist Quaderer (Politiker, 1810) (1810–1875), liechtensteinischer Gastwirt und Politiker
 Baptist Quaderer (Politiker, 1892) (1892–1931), liechtensteinischer Landwirt und Landtagsabgeordneter

Baptist Quaderer


Grote Reber (Wheaton, 22. prosinca 1911. – Tasmanija, 20. prosinca 2002.), američki elektroinženjer i samouki radioastronom. Potaknut otkrićem radioizvora u svemiru 1937., konstruirao je radioteleskop kojim je 1938. potvrdio otkriće K. G. Janskyja. Izradio je prvu radiovalnu kartu neba (1941.) s prikazom nebeskih izvora radiovalova, prema kojoj su najsnažniji izvori radiovalova Sunce i ekvator Mliječne staze. Prvi je zabilježio snažne izvore radiovalova koji se nalaze u zviježđima Labuda (lat. Cygnus A) i Kasiopeje (lat. Cassiopeia A). Mjereći sve snažnije radiovalove u područjima niskih frekvencija dokazao je 1950. da velik dio zračenja naše galaktike čini sinkrotronsko zračenje.

Izvori

Američki astronomi

Grote Reber


Melfalan (cu denumirea comercială Alkeran) este un medicament chimioterapic utilizat în tratamentul anumitor tipuri de cancer, în special al mielomului multiplu. Mai este utilizat în tratamentul cancerului ovarian, cancerului mamar și al policitemiei vera. Din punct de vedere structural, este un derivat de azot-iperită și de fenilalanină și face parte din categoria agenților alchilanți ai ADN-ului.

Note

Agenți alchilanți
Aminoacizi
Organocloruri
Medicamente esențiale listate de OMS

Melfalan


Dominika Nestarcová (Bratislava, 12 de dezembro de 1984) é uma ex-jogadora de vôlei de praia eslovaca, semifinalista no Campeonato Europeu de 2015 na Áustria.

Carreira

Em 2006 inicia a competir com Lucia Michalovičová e disputaram o Campeonato Europeu Sub-23 em St. Pölten, e finalizaram no nono posto e em 2007 disputou nesta mesma cidade o Campeonato Europeu ao lado de Dana Ďuržová, retomando a parceria com Lucia Michalovičová em 2008 para as etapas do circuito europeu.

Em 2009, formou dupla Natália Dubovcová e sagrou-se campeã nacional, e estreou com tal parceria no circuito mundial nos Masters de Gran Canaria e Berlim, terminando no décima terceiro lugar no Challenger do Chipre, ainda competiu nos Abertos de Stare Jabłonki e Haia.

Em 2010, ao lado de Dubovcová foram bicampeãs eslovacas, finalizara em nono no Challenger de Varna, e também disputaram os Grand Slams de Moscou e Klagenfurt. No ano seguinte, obtiveram o quarto lugar na etapa Satélite de Baden e o sétimo posto no Masters de Niechorze pelo circuito mundial. Em 2012, foram quartas colocadas no Masters de Baden, quinto lugar no Grand Slam de Gstaad e no Masters de Varna, ainda qualificou-se pela primeira vez para o torneio principal do Campeonato da Europeu em Scheveningen e terminou em nono.

Estiveram juntas no Campeonato Mundial de 2013 em Stare Jabłonki e chegaram às oitavas de final, e terminaram em nono. No circuito mundial terminaram em quinto no Grand Slam de Long Beach e nono no Grand Slam de São Paulo, terminaram no décimo sétimo lugar no Campeonato Europeu de Klagenfurt.

No Campeonato Europeu de 2014 em Cagliari, juntas novamente, chegam nas oitavas de final e mais uma vez nono lugar. No Circuito Mundial depois de um nono lugar no Grand Slam de Berlim, foram medalistas pela primeira vez, obtendo os terceiros lugares nos Grand Slams de Stavanger e Long Beach.Em 2015 disputou o Campeonato Europeu em Klagenfurt ao lado de Natália Dubovcová e foram semifinalista, finalizando no quarto lugar e alcançaram os dez melhoeres resultados no circuito mundial de 2015, terminando em nono no Aberto de Praga e no Major Series de Stavanger e em quinto no Grand Slam em Moscou. No Campeonato Mundial de 2015, na Holanda, terminaram no décimo sétimo posto.

No circuito mundial de 2016, jogaram juntas e terminaram em nono lugar nos Abertos de Vitória e Antália,terminaram em terceiro no Grand Slam em Olsztyn, e no Campeonato Europeu de Bienna perdem nas oitavas de final, depois romperam a dupla e chegou a competir com outras parcerias coo Lubica Šipošová e Silvia Poszmikova, depois decidiu encerrar a carreira em 2017. No ano de 2019, torna-se mãe de gêmeos. Retornou em 2021 na Continental Cup em Baden ao lado de Andrea Štrbová finalizando em oito lugar.

Títulos e resultados

 Grand Slam de Olsztyn do Circuito Mundial de Vôlei de Praia:2016
 Grand Slam de Long Beach do Circuito Mundial de Vôlei de Praia:2014
 Grand Slam de Stavanger do Circuito Mundial de Vôlei de Praia:2014

Ligações externas

Dominika Nestarcová


Die Nationalstraße 304 (), chin. Abk. G304, ist eine 889 km lange, in Ost-West-Richtung verlaufende Fernstraße im Nordosten Chinas in der Provinz Liaoning sowie auf dem Gebiet des Autonomen Gebiets Innere Mongolei. Sie führt von Dandong an der Grenze zu Nordkorea über Benxi,  Shenyang, Zhangwu und Tongliao nach Holin Gol in der Inneren Mongolei.

Weblinks

Offizielle Webseite des chinesischen Verkehrsministeriums

Nationalstraße in der Volksrepublik China
Nationalstrasse China304
Straße in Liaoning
Straße in der Inneren Mongolei

Nationalstraße 304 (China)


Madeleine Bélanger, née Madeleine Audet le  à Saint-Sébastien, dans la municipalité régionale de comté du Granit, en Estrie, est une femme politique et enseignante québécoise, députée de Mégantic-Compton à l'Assemblée nationale du Québec sous la bannière du Parti libéral du Québec de l'élection partielle du 5 décembre 1983 jusqu'aux élections de 2003, pendant lesquelles elle ne se représente pas. Elle est suivie dans Mégantic-Compton par Daniel Bouchard, qui siège à l'assemblée jusqu'en 2007.

Son second époux Fabien Bélanger était le précédent député de Mégantic-Compton et elle l'a remplacé à la suite de son décès. Sa fille Johanne Gonthier a été élue dans Mégantic-Compton en 2007 et a été en fonction jusqu'en 2012. Son neveu Gérard Gosselin a été député de Sherbrooke de 1976 à 1981.

Biographie

Jeunesse
Madeleine Bélanger naît à Saint-Sébastien le , fille de l'agriculteur Léopold Audet et Zélia Saint-Pierre. Elle étudie au pensionnat de Lambton, puis à l'école normale de Sainte-Ursule, en Mauricie, avant d'étudier au Cégep de Sherbrooke en sciences humaines pendant quelques années.

Bélanger devient ensuite enseignante pendant trois ans à l'école primaire de Saint-Samuel-Station, aujourd'hui partie de Sainte-Cécile-de-Whitton. Elle opère par la suite deux salons de coiffure pendant dix ans, puis devient gérante d'une entreprise d'installation électrique résidentielle pendant trois ans. Elle est finalement gérante de deux entreprises de développement résidentiel.

Carrière politique
Madeleine Bélanger est pour la première fois élue lors de l'élection partielle de 1983 à Mégantic-Compton. Elle est réélue dans la même circonscription en 1985, 1989, 1994 et 1998, mais ne se présente pas à celles de 2003.

Pendant sa carrière politique, elle est vice-présidente de la commission de l'Aménagement et des Équipements du  au , puis du  au . En 1994, elle est brièvement adjointe parlementaire au ministère des Affaires municipales Claude Ryan. Elle devient par la suite présidente de la Commission de l'aménagement et des équipements jusqu'en 1997. Bélanger est alors présidente de la Commission de l'aménagement du territoire jusqu'en 1998 et enfin présidente de la Commission de l'éducation jusqu'en 2003.

Après la vie politique
Madeleine Bélanger devient après membre du conseil d'administration de l'Agence de la santé et de services sociaux de l'Estrie et du Conseil des aînés et du Centre de santé et de services sociaux du Granit, postes qu'elle occupe depuis 2004 et 2005 respectivement.

Le  est organisée une soirée de célébration en l'honneur de sa retraite de la vie politique à Lac-Mégantic. Plusieurs personnalités politiques y assistent, dont les députés provinciaux Yvon Vallières, Michèle Lamquin-Éthier et Diane Leblanc et le député fédéral Gérard Binet, entre autres.

Résultats électoraux

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
  du Québec
  du Québec
  du Québec
  du Québec
 Mégantic-Compton

Bibliographie
 .

Liens externes

Député du Parti québécois à l'Assemblée nationale
Député de la 32e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Député de la 33e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Député de la 34e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Député de la 35e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Député de la 36e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Naissance en avril 1932
Naissance en Estrie
Professeur québécois

Madeleine Bélanger


The Association for the Advancement of Artificial Intelligence (AAAI) is an international scientific society devoted to promote research in, and responsible use of, artificial intelligence. AAAI also aims to increase public understanding of artificial intelligence (AI), improve the teaching and training of AI practitioners, and provide guidance for research planners and funders concerning the importance and potential of current AI developments and future directions.

History
The organization was founded in 1979 under the name "American Association for Artificial Intelligence" and changed its name in 2007 to "Association for the Advancement of Artificial Intelligence". It has in excess of 4,000 members worldwide. In its early history, the organization was presided over by notable figures in computer science such as Allen Newell, Edward Feigenbaum, Marvin Minsky and John McCarthy.  Since July 2022, Francesca Rossi has been serving as president. She will serve as president until July 2024 when president-elect Stephen Smith will begin his term.

Conferences and publications
The AAAI provides many services to the Artificial Intelligence community.  The AAAI sponsors many conferences and symposia each year as well as providing support to 14 journals in the field of artificial intelligence.  AAAI produces a quarterly publication, AI Magazine, which seeks to publish significant new research and literature across the entire field of artificial intelligence and to help members to keep abreast of research outside their immediate specialties. The magazine has been published continuously since 1980.

AAAI organises the "AAAI Conference on Artificial Intelligence", which is considered to be one of the top conferences in the field of artificial intelligence.

Awards
In addition to AAAI Fellowship, the AAAI grants several other awards:

ACM-AAAI Allen Newell Award
The ACM-AAAI Allen Newell Award is presented to an individual selected for career contributions that have breadth within computer science, or that bridge computer science and other disciplines. This endowed award is accompanied by a prize of $10,000, and is supported by the Association for the Advancement of Artificial Intelligence (AAAI), Association for Computing Machinery (ACM), and by individual contributions.

Past recipients:
 Fred Brooks (1994)
 Joshua Lederberg (1995)
 Carver Mead (1997)
 Saul Amarel (1998)
 Nancy Leveson (1999)
 Lotfi A. Zadeh (2000)
 Ruzena Bajcsy (2001)
 Peter Chen (2002)
 David Haussler and Judea Pearl (2003)
 Richard P. Gabriel (2004)
 Jack Minker (2005)
 Karen Spärck Jones (2006)
 Leonidas Guibas (2007)
 Barbara J. Grosz and Joseph Halpern (2008)
 Michael I. Jordan (2009)
 Takeo Kanade (2010)
 Stephanie Forrest (2011)
 Moshe Tennenholtz and Yoav Shoham (2012)
 Jon Kleinberg (2014)
 Eric Horvitz (2015)
 Jitendra Malik (2016)
 Margaret A. Boden (2017)
 Henry Kautz (2018)
 Lydia Kavraki and Daphne Koller (2019)
 Moshe Y. Vardi and Hector J. Levesque (2020)
 Carla Gomes (2021)
 Stuart Russell and Bernhard Schölkopf (2022)

AAAI/EAAI Outstanding Educator Award
The annual AAAI/EAAI Outstanding Educator Award was created in 2016 to honor a person (or group of people) who has made major contributions to AI education that provide long-lasting benefits to the AI community.

Past recipients:
 Peter Norvig and Stuart Russell (2016)
 Sebastian Thrun (2017)
 Todd W. Neller (2018)
 Ashok Goel (2019)
 Marie desJardins (2020)
 Michael Wooldridge (2021)
 AI4K12.org team: David S. Touretzky, Christina Gardner-McCune, Fred G. Martin, and Deborah Seehorn (2022)
 Ayanna Howard (2023)

AAAI Squirrel AI Award for Artificial Intelligence for the Benefit of Humanity

The AAAI Squirrel AI Award for Artificial Intelligence for the Benefit of Humanity is a $1 million award that recognizes the positive impacts of AI to meaningfully improve, protect, and enhance human life.

Membership Grades

AAAI Senior Members
Senior Member status is designed to recognize AAAI members who have achieved significant accomplishments within the field of artificial intelligence. To be eligible for nomination for Senior Member, candidates must be consecutive members of AAAI for at least five years and have been active in the professional arena for at least ten years. Applications should include information that details the candidate's scholarship, leadership, and/or professional service.

See also

 List of computer science awards

References

Artificial intelligence associations
Computer science organizations
Organizations established in 1979
Organizations based in Washington, D.C.
Computer science-related professional associations


Das Gemäldepaar Civitella (Der Abend) und Ariccia (Der Morgen) des deutschen Malers und Graphikers Ludwig Richter befindet sich in der Galerie Neue Meister in Dresden.

Die Gemälde entstanden in den Jahren 1827/28 im Auftrage des Kunsthistorikers und Mäzens Johann Gottlob von Quandt, dieser bestellte zwei italienische Landschaften mittlerer Größe. Der Auftrag war  für Ludwig Richter hochwillkommen, sicherte er ihm doch nach seiner Rückkehr nach Deutschland ein erstes Einkommen, mit dem er seine Frau Auguste endlich heiraten konnte. Er malte diese Bilder aus seiner Erinnerung an Italien, seine Frau hat er im Gemälde Civitella mit dargestellt.

Bildbezüge aus der Erinnerung des Malers

Im Juni 1825 beschloss Ludwig Richter, gemeinsam mit seinem Freund Ludwig von Maydell das italienische Bergstädtchen Civitella (heute: Bellegra) aufzusuchen, um dort in aller Ruhe Studien zu sammeln. Dazu äußerte sich der Künstler in seinen Lebenserinnerungen:

Weblinks
 Civitella (Der Abend) in der Online Collection der Staatlichen Kunstsammlungen Dresden
 Ariccia (Der Morgen) in der Online Collection der Staatlichen Kunstsammlungen Dresden

Einzelnachweise

Gemälde (19. Jahrhundert)
Gemälde der Galerie Neue Meister
Ludwig Richter

Civitella und Ariccia (Ludwig Richter)


Gottfried Feder (27 Ocak 1883, Würzburg - 24 Eylül 1941, Murnau), Adolf Hitler'in de katıldığı NSDAP'nin 6 kurucusundan biridir. Gottfried Feder bir ekonomist ve sonradan NSDAP adını alan Alman İşçi Partisi'nin (DAP) ilk üyelerinden biri ve ekonomik teorisyeni idi. Feder aynı zamanda inşaat mühendisidir ve NSDAP Programını yazmıştır.

Ansbach ve Münih hümanist okullara devam ettikten sonra, Berlin ve Zürih'te (İsviçre) mühendislik okudu; mezun olduktan sonra, resmi binaların inşa edildiği Bulgaristan'da özellikle aktif olduğu 1908 yılında bir inşaat şirketi kurdu.

1917 tarihinde, Feder kendi başına mali politika ve ekonomi okudu. I. Dünya Savaşı sırasında zengin bankacılara karşı düşmanlığı geliştirilen ve 1919 yılında bir manifesto olan Brechung der Zinsknechtschaftı yazdı; yakında tüm bankaların devletleştirilmesi ve faizlerin kaldırılmasını talep etti.

Adolf Hitler ile 1919 yılının yaz ayında tanıştı ve Feder, finans ve ekonomi alanında Hitler'in akıl hocası oldu. Hitler'in Yahudi finans kapitalizmi konusunda muhalefetinin ilham kaynağı oldu.

Feder 1923 yılında partinin Birahane Darbesi'ne katıldı. Hitler tutuklandıktan sonra partinin liderlerinden biri olarak kaldı ve 1924 yılında Reichstag'a seçildi. 1936 yılına kadar görevde kaldı.

Haziran 1934 yılında Uzun Bıçaklar Gecesi'nde Ernst Röhm ve Gregor Strasser gibi sol eğilimli parti yetkilisi olan SA liderleri öldürüldü. Feder, nihayetinde Aralık 1936'da Berlin Technische Hochschule'ye profesör olarak atandı ve hükûmetten çekildi. 24 Eylül 1941'de Murnau'da ölümüne kadar bu görevde kaldı.

1883 doğumlular
1941 yılında ölenler
Alman Naziler
Alman ekonomistler
Birahane Darbesi'nde yer almış Naziler

Gottfried Feder


Rodna kuća Vladimira Nazora, kuća u Postirima, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Rodna kuća hrvatskog pjesnika Vladimira Nazora (1876. – 1949.) smještena je na postirskoj rivi i vezana je za prve godine pjesnikovog djetinjstva u nekadašnjoj kući Tommaseo. Kamena dvokatnica s visokim potkrovljem i kulom na istoku izvorno je kasnorenesansni kaštel Lazaneo, najstarija građevina u Postirima sagrađena za obranu luke. Na južnom pročelju uzidan je grb obitelji Lazaneo s prikazom zmije koja guta glavu ptice u letu i natpisom INVTRVNQ. PARATVS. Na klesanoj atici s bočnim volutama je urezano LAVS DEO te središnja ploča s natpisom. U unutrašnjosti i vanjštini zgrade vidljivi su tragovi nekadašnjih ugaonih stražarnica na konzolama.

Zaštita
Pod oznakom RST-0250-1965. zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "memorijalna baština".

Izvori

Zaštićene memorijalne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Postirima

Rodna kuća Vladimira Nazora


The Manx People's Political Association (MPPA) was a political party active in the Isle of Man.  They first contested elections in the 1946 election to the House of Keys.  They were formed as a conservative and anti-socialist alternative to the Manx Labour Party which was running a high-profile electoral campaign and had hopes of emulating the British Labour Party's success in the previous year's United Kingdom general election.  They were similar in many ways to the previous National Party that had been active in Manx politics.

The MPPA fielded four candidates in Douglas and all were successful.  This compared to the Labour Party who had nominated 18 candidates and returned only 2 MHKs.

The MPPA withered as their MHKs stepped down from active politics, with subsequent conservatives preferring to contest elections as independents.

Defunct political parties in the Isle of Man
Conservative parties in the United Kingdom

Manx People's Political Association


Die Presses Universitaires de France (abgekürzt mit der Sigle PUF) sind der größte französische Universitätsverlag. Sie wurden 1921 in Paris gegründet.

Der Verlag fusionierte in den 1930er Jahren mit den drei Verlagshäusern von Félix Alcan (spezialisiert auf Philosophie), Leroux (spezialisiert auf Geschichte) und Rieder (Literatur im Allgemeinen). Bis 1968 wurde der Verlag von Paul Angoulvent geleitet. Im Jahre 2000 widerfuhren dem Verlag einschneidende Veränderungen, im Zuge deren die traditionsreiche Verlagsbuchhandlung im Pariser Universitätsviertel geschlossen wurde. Presses Universitaires de France veröffentlicht die Buchreihe Que sais-je ?

Weblinks
 Internetseite des Verlags

Buchverlag (Frankreich)
Universitätsverlag
Verlag (Paris)
Gegründet 1921

Presses Universitaires de France


Skimboarding or skimming is a boardsport in which a skimboard (much like a surfboard but smaller and without fins) is used to glide across the water's surface to meet an incoming breaking wave, and ride it back to shore. There are currently 3 U.S. based competitive organizations including Premier Skim, Skim USA, and the United Skim Tour. Wave-riding skimboarders perform a variety of surface and air maneuvers, at various stages of their ride, out to, and back with, the wave. Some of these are known as "wraps", "big spins", "360 shove-its" and "180s". Unlike surfing, skimboarding begins on the beach by dropping the board onto the thin wash of previous waves. Skimboarders use their momentum to skim out to breaking waves, which they then catch back into shore in a manner similar to surfing.

Another aspect of skimboarding is "flatland," which involves performing tricks derived from skateboarding such as ollies and shove-its on the wash of waves without catching shore breaks. Skimboarding originated in Southern California when Laguna Beach lifeguards wanted to surf the local shore breaks that were too fast and shallow for surfboards. Skimboarding has developed since then to ride waves much like surfing, performing aerial maneuvers and pulling into the barrel of the wave. Professionals have even started getting towed by waverunners into much larger waves.

Skimboard characteristics

Riders typically favor a board length which reaches about their mid-chest height when stood on end.

Thickness of the board depends somewhat on the materials used in construction, but typically ranges from . The most common thicknesses are . A few high-flotation foam core boards and "soft" boards have been built with thicknesses in excess of . A  board is capable of sharper turns while sacrificing a little speed. A  board will be able to glide out farther, but turns slightly slower.

Most skimboards will have some nose lift, or rocker. There are three types of rockers generally used for skimboards. There is a constant rocker, which means that the board has a constant curve from nose to tail. Constant rockers are known for better control on bigger waves and steeper slopes.  Another type of rocker and the most commonly used is a hybrid rocker. This means that the board has a curve on the bottom through about three quarters of the board's length, the rest (meaning the flat part) is usually the tail. This type of rocker is good for both speed and control on decent size waves; also the best type of board for flatland tricks. Last of all, a traditional rocker means that the board is almost completely flat except for the nose. A traditional rocker is typically used for east coast conditions where the waves are far out.

Dangers

There are many types of dangers that skimboarders can face on a daily basis.  It is not uncommon to see fractures or dislocations of the lower limbs, some requiring serious medical attention. Lacerations, twisted ankles and bruises are also common, due to impacts with the board itself, or rocks, logs and other obstacles present on beaches. Hamstring injury is also common due to the fast and extreme movement of a skimboarder's legs when they run toward the water and jump on the board. Drowning, as well as shark attacks, amongst skimboarders are not as likely as amongst surfers due to the shallow water in which skimboarding is usually practiced. Even though there are things that might cause these injuries it mostly relies on the conditions of the waters. Places with calm waters and small waves have little to no injury cases. On the other hand like in California, where the most skim-boarders are located, there are rough waters and large rushing waves at their beaches and also many rock structures in the waters. 85% of skimboard injuries have been traced to California beaches. As long as the conditions are right and safe then no injuries should occur. Therefore injury can be avoided through the choices riders make on where and when to  skimboard.

Locations

Many consider the center of skimboarding to be located in Laguna Beach, California where skimboarding became popular in the late 1920s when lifeguards would skim across sand on pieces of wood. Every summer, Victoria Skimboards sponsors a contest called the VIC, which is held at Aliso Beach in Laguna; it is one of the biggest skimboarding competitions in the world. Other Laguna hot spots consist of Tenth Street, West Street, Treasure Island, Thalia Street, and Crescent Bay. In Dewey Beach, Delaware, every year the World Amateur Championships of Skimboarding are held on New Orleans Street. The Florida Pro/Am is held every year in August, on Vilano Beach and Vero Beach, known as the best East Coast skimboarding locations. Also the beaches on Florida's west coast can also provide some quality locations, like Sarasota, Clearwater, Anna Maria Island. Big skimboarding waves are also found in Cabo San Lucas, Mexico. However, people skim in many other locations throughout North America, Europe (the main locations being Portugal, France, Spain, the United Kingdom and the Netherlands), Australia, Asia, Middle East and South America. Some people skim inland because of difficulty with shore access. Flatland skimboarding can be done nearly anywhere: lakes, rivers, creeks, ponds, golf courses, puddles, or even wet grass. In the United States, flatland skim scenes have developed primarily in states not bordering the ocean. Flatland has also developed in British Columbia, Ontario, and along the Great Lakes.

Australia (Melbourne and Parramatta), and Wellington, New Zealand also have dedicated flatland communities and riders. In Europe, the Flatland skim scene is growing fast, with the biggest group of skimboarders situated in Poland. Skimboarding is popular on many beaches where it is impossible to surf, for example, on Boa Viagem, Recife, Brazil, where surfing is banned due to the threat of shark attacks. Beaches that have streams or rivers flowing into the ocean can also make ideal downhill skimming areas.

Israel is one of the few Middle Eastern countries where skimboarding is possible due to steep slopes along its coast and heavy beach break at selected beaches.

Types of skimboards

Wave Riding Skimboards

Wave riding is the style most popular and best recognized in the sport of skimboarding. There are more athletes and competitions in wave riding than any other division of skimboarding. It is also the hardest and most technical. Today's wave riding boards are a product of years of trials and errors. There isn't much variation in shape because of this. There is a wide variety of beginner to very advanced, high performance boards in this category and it is important to choose the right one for your size, ability and style.
Wave riding skimboarders refer to their board as a "skimboard."  However to inland skimborders it is referred to as a "foamie."

Wave riding skimboards can also perform more advance tricks, for they have the ability to reach deeper water. The waves can act as a ramp in some instances, causing the board and its rider to fly in the air when hit. During a jump or a wave ride, different maneuvers can be made with the board to perform a visually appealing trick. While tricks can be done with all boards, these boards have a different variety of tricks due to its flotation.

The majority of wave riding skimboard manufacturers use a closed cell foam, which is a high density foam material that resists water absorption and dings.  A Fiber-reinforced polymer is commonly used to cover the foam forming a strong outer shell.

Fiberglass boards are great, compared to the wooden board. They are faster, lighter, and they have more control on the water. The fiberglass behaves across the sand and water better, which is important for doing tricks and moves with the skimboard when it hit the wave. Its outer shell is strong, but easy to dent with rocks, shells, like any other composite skimboard.

Carbon fiber boards are lighter, stronger, and stiffer than the fiberglass skimboards and faster on the water and on the wet sand but they are one of the most expensive boards. These boards are more commonly used by professional riders that ride big waves.

There are four essential characteristics specific for riding a variety of waves.  The board must be light enough to practically float (skim) on the water, but heavy enough that it will not fly away in the wind.  It must be fast, as skimboarders need speed to get to the desired wave and not miss it completely.  It must have adequate and appropriate rocker for your desired skimboarding location.  It must be flexible according to personal preference based on riding style and ability.

Flatland or Inland Skimboards

Inland boards are generally made of wood and are easy to find at a local surf or skate shop, depending on your location. Inland boards tend to be made of wood and have a hpl bottom and, therefore, are called "woodies" by wave-riding skimboarders. Wood core boards are quite rugged, and are meant for grinding rails and doing tricks.  They stand up well against rocks, shells, obstacles, and general wear, and are great for beginners because they are simple to make and low-price. They are also used by a lot of professional skim boarders.

There are two basic sides of the spectrum for board types. The "Trick board," a board where both sides are symmetrical and the shape is even throughout. This makes it ideal for spinning the board and completing tricks due to its symmetry. The "Cruiser board," a board where the shape follows the same curves as a surfboard and is either slightly pointed or rounded at the top or tip and the back is slightly rounder. The backside of the board can also have a tail. These boards are typically called pintails.

Industry

The increasing international interest in skim boarding has resulted in the development of a competitive industry, catering for the ever-increasing demand for both quality and cheap skimboards. Companies sponsor riders from around the world. Professional skim boarders represent their sponsor and promote their boards. Companies usually have both amateur and professional teams which are supplied with boards at little cost to no cost. However, companies usually pay for all traveling expenses for their professional riders on competitive tours.

Contests

Skimboarding contests are held to establish ranking amongst skimboarders and provide a way for companies to market products. In North America there are two centralized organizations that hold events: United Skim Tour and Skim USA. There are also a lot of minor competitions such as the Virgin River Classic held in St. George Utah.  In recent years the United Skim Tour (UST) has focused solely on professional competition while Skim USA has gravitated towards amateur competition.  Some events are both Skim USA and UST events, and all Skim USA competitions have a professional division.

In Europe, the European Skimboard League was created in 2009 to promote skimboarding across the world. Its creation has been seen as one of the finest moments in European skimboarding to date. The 2009 League was won by Emanuel (Mega) Embaixador and in 2010 Hugo Santos. The league consists of 4 stages mostly held in the summer months, although UK & Spanish events tend to happen just outside the holiday season. The stages are held in Portugal, France, The UK & Spain, each hosted at one of the best skimboarding locations found anywhere in the world. The UK event is held at Tolcarne Beach in Newquay, Cornwall. Newquay is a location famous for its surfing scene and Tolcarne Beach is known as the UK Wedge to many surfers, bodyboarders & skimboarders.

The DB Dash point Open is a flatland contest that takes place in Federal Way Washington, U.S.A at Dash Point State Park once a yearhttps://dbskimboards.com/articles/2016-db-pro-skimboard-contest. The Dash Point Pro/Am contest has been running for thirteen yearshttps://dbskimboards.com/articles/10th-annual-dash-point-proam. The first contest happened in 2003 and the latest in 2016 where Cody Maurer of Utah won first place in the Pro divisionhttps://www.youtube.com/watch?v=3F8HcymKw3I. Maurer landed a flawless backside 270 big-spin to front board on a launch ramp to double flat bar set-up. This banger helped him win first place.

In the past The Victoria World Championships determined the World Champion of Professional Skimboarding.  The United Skim Tour moved professional skimboarding to a points system in 2012. Most events consist of a set time and date, but, there has been a small movement to start holding waiting period competitions like the Florida Pro/Am held in Vilano Beach, Florida each year, also the DB Pro-AM at Dash Point State Park. The pros all look forward to the first official contest of the year, which until 2013 was held in Cabo San Lucas every spring, but is now held in Brazil.  In 2013, Cabo San Lucas was moved to the second contest of the year.  The Florida Pro/Am is a skimboarding tournament held each August, on Vilano Beach, Florida.  It typically lasts three days, and is the final leg of The Florida Cross Over Tour which includes surfing, skateboarding and skimboarding. The Florida Pro/Am and The Florida Cross-Over Tour are both considered premier skimboarding events. Some well-known skimboarders are Austin Keen, who is the current 2013 UST World Champion, Bill Bryan, Brad Domke, Adrien Raza, Morgan Just, Grady Archbold, James Lovett, Sam Stinnett, Paulo Prietto, Brandon Sears, Brandon Rothe, Jackson Tenney, and Colton Wallace.

Three leading companies are Exile Skimboards, Victoria Skimboards and Zap Skimboards.  There are two types of contests; flatland and wave riding contests.

See also
Inland skimboarding

External links

Premier Skim - California Based Professional and Amateur Skimboard tour
  The United SkimTour - Non-profit professional skimboard tour
  Outdoor Board Sports - Info Guides & Resources on Skimboarding
   SkimOnline - Choosing the Right Type of Skimboard
   BATARDUBREAK - Worldwide Skimboarding Action

Boardsports
Water sports
Articles containing video clips

Skimboarding


An Carex bosoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Yashiro. An Carex bosoensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex bosoensis


El SV Waldhof Mannheim es un club de fútbol alemán de la ciudad de Mannheim. Fue fundado en 1907 y juega en la 3. Liga.

Estadio

Temporadas recientes
Estas son las temporadas del club desde 1999:

 Con la introducción de las Regionalligas en 1994 y de la 3. Liga en el 2008 como el nuevo tercer nivel por detrás de la 2. Bundesliga, Todas las ligas bajaron un nivel. En el 2012, las Regionalligas pasaron de 3 a 5, con todos los equipos de la Regionalliga Süd excepto los de Baviera ingresando a la nueva Regionalliga Südwest.

Jugadores

Plantilla 2019/20

Palmarés
 Kreisliga Odenwald: 2 (I)
 1920, 1921

 Bezirksliga Rhein: 1 (I)
 1924

 Bezirksliga Rhein-Saar: 5 (Rhein division) (I)
 1928, 1930, 1931, 1932, 1933

 Gauliga Baden (I)
 1934, 1936, 1937, 1940, 1942

 2. Bundesliga: 1 (II)
 1983

 2nd Oberliga Süd: 2 (II)
 1958, 1960

 Amateurliga Nordbaden: 2 (III)
 1971, 1972

 Regionalliga Südwest: 2 (IV)
 2018, 2019

 Copa de Baden Norte: 2
 1998, 1999

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial
 soccerway.com

Equipos de la 3. Liga
Equipos de fútbol fundados en 1907
Equipos de fútbol del estado de Baden-Wurtemberg
Deporte en Mannheim
Alemania en 1907
Equipos de fútbol de Alemania

Waldhof Mannheim


Haldane ist ein Einschlagkrater am östlichsten Rand der Mondvorderseite, in der Ebene des Mare Smythii. Haldane ist ein sehr flacher, fast versunkener Krater mit doppeltem Rand, östlich von Gilbert und nördlich von Kästner.

Der Krater wurde 1973 von der IAU nach dem britisch-indischen Genetiker J. B. S. Haldane offiziell benannt.

Weblinks

 Haldane auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Haldane (Mondkrater)


L'A3 (désignation interne 8V) est une berline compacte du constructeur automobile allemand Audi. Elle est la troisième génération de l'A3 qui est disponible depuis 2012 et remplace l'Audi A3 (8P). Elle est élue « Voiture mondiale de l'année 2014 » () à l'occasion du salon de New York.

Historique du modèle
Le véhicule est présenté en version trois portes le 6 mars 2012 au salon international de l'automobile de Genève. L'intérieur est présenté en avance au Consumer Electronics Show (CES) 2012.

Le lancement sur le marché du modèle trois portes a eu lieu le . Le modèle cinq portes, la Sportback, est disponible en Allemagne depuis le 15 février 2013; sa présentation officielle a eu lieu au Paris Motion Festival 2012. Le 27 mars 2013, Audi a présenté la berline à malle dans le cadre d'une avant-première en ligne, elle a eu sa présentation officielle au Salon de l'automobile de New York (NYIAS) et elle est sur le marché depuis fin août 2013. L'A3 Cabriolet a été présentée au Salon de l'automobile de Francfort 2013 et est apparue chez les concessionnaires au printemps 2014.

En , un lifting du véhicule a été présenté.

Production

Période de construction
 Berline à hayon trois portes : de mai 2012 à septembre 2017
 Berline à hayon cinq portes (Sportback) : de septembre 2012 à février 2020
 Berline à malle quatre portes (Berline) : de mai 2013 à février 2020
 Cabriolet : de janvier 2014 à février 2020

Lieu de production
L'Audi A3 8V est fabriquée sur deux sites : les modèles trois et cinq portes à Ingolstadt, la Berline et le cabriolet chez Audi Hongrie à Győr.

Technologie et équipement

Tous les moteurs sont équipés de turbocompresseurs. L'Audi A3 et la Golf VII sont les deux premiers modèles du groupe Volkswagen à être basés sur la matrice transversale modulaire (MQB); de nombreux autres modèles sont désormais également basés sur la plate-forme MQB.

Une nouveauté sur le modèle trois portes est le toit ouvrant panoramique en verre. Les nouveautés générales de l'A3 sont les feux arrière qui utilisent la technologie LED en conjonction avec les phares au xénon ou à LED, le frein de stationnement électrique et le démarrage sans clé.

Infodivertissement
Avec l'A3 8V, Audi a introduit un certain nombre d'innovations dans la catégorie des automobiles compactes, telles que le système de navigation/d'exploitation du véhicule Audi MMI avec un pavé tactile intégré qui peut aussi être commandé par bouton rotatif/poussoir. Une autre nouveauté est la soi-disante cabine téléphonique d'Audi - un compartiment dans l'accoudoir central dans lequel le téléphone portable peut être placé, après quoi une connexion sans fil à l'antenne de toit du véhicule est établie pour une meilleure réception. Dans le même temps, le rayonnement de l'antenne téléphonique est considérablement réduit à l'intérieur. Jusqu'à présent, la connexion à une antenne externe n'était possible que via un support de téléphone portable correspondant. Pour la première fois dans l'A3, on retrouve également un écran escamotable électriquement pour le système de radio/navigation. Les réglages de l'Audi Drive Select peuvent également y être consultés, c'est-à-dire les réglages individuels du véhicule en mode Dynamic (sportif), Efficiency (économie de carburant), Comfort (confortable) ou Individual (réglages séparés individuellement pour la résistance de la direction, la réponse du moteur et le régulateur de vitesse adaptatif si installé).

Systèmes d'aide à la conduite
Il existe également d'autres systèmes d'aide à la conduite disponibles moyennant des frais supplémentaires, tels que le radar de régulation de distance, l'assistant de changement de voie, l'alerte de franchissement involontaire de ligne actif ou les feux de virage dynamique avec assistant de feux de route.

Niveaux de finition
Attraction : Le modèle de base a des roues en acier de 16″ (roues en aluminium coulé de 16″ pour le cabriolet et la berline tricorps), volant à quatre branches, sièges normaux avec housses en tissu et réglage en hauteur des sièges avant. Également un frein de stationnement électromécanique et une direction assistée.
Ambition : Sur l'Ambition, des pneus de 225 mm de large sont montés sur des roues en aluminium de 17″ et la carrosserie est abaissée de 15 mm. Cet équipement comprend également un intérieur sportif avec un volant sport en cuir avec un design à 3 branches et des sièges sport à l'avant ainsi que des seuils de porte avec des inserts en aluminium.
Ambiente : La variante Ambiente a des roues en aluminium de 16″, volant en cuir à quatre branches, accoudoir central avant avec vide-poches, divers rangements supplémentaires, capteur de lumière/pluie, système d'information pour le conducteur et un régulateur de vitesse.
S line : La S line Sportpaket comprend des roues spéciales en aluminium de 18", volant sport en cuir avec un design à trois branches, pommeau de levier de vitesses en cuir, sièges sport en cuir avec estampage S-line et de plus, une caisse abaissée de 25 mm au lieu de 15 mm. Le lettrage "S line" est également apposé sur les garnitures de seuil de porte.

De nouvelles gammes d'équipements ont vu le jour depuis le lifting de juin 2016 (cf. Audi A4). Les variantes précédentes, Attraction, Ambition et Ambiente, ont été remplacées par les finitions A3 (base), A3 Sport et A3 Design.

 A3 : L'équipement de base comprend des roues en acier de 16″.
 A3 Sport : La gamme d'équipements sportifs comprend un volant en cuir multifonction, jantes en aluminium de 17″, sièges sport et Drive Select.
 A3 Design : La finition haut de gamme comprend un volant en cuir multifonction, jantes en aluminium de 17″, console centrale avec revêtement en similicuir et l'option lumière et brillance.

Moteurs
Initialement, un moteur essence à injection directe (TFSI) de 1,4 litre et d'une puissance maximale de 90 kW (122 ch) et un moteur essence de 1,8 litre d'une puissance maximale de 132 kW (180 ch) et avec une transmission à double embrayage (S tronic) étaient proposés. Le niveau de performance le plus bas du moteur diesel avec turbocompresseur et injection directe à rampe commune (TDI) de 2,0 litres est d'une puissance de 110 kW (150 ch). Le moteur TDI de 1.6 L avec une puissance maximale de 77 kW (105 ch), une consommation de carburant combinée de 3,9 litres de diesel aux 100 kilomètres et 99 g/km d'émissions de CO2 est disponible depuis août 2012.

Depuis , un moteur essence (le TFSI COD de 1.4 L) avec désactivation des cylindres, une puissance maximale de 103 kW (140 ch) et un couple maximal de 250 Nm entre 1500 et 3500 tr/min est également disponible.

Depuis , le moteur essence TFSI de 1.4 L est également disponible avec une propulsion au gaz naturel (g-tron) et une puissance maximale de 81 kW (110 ch) pour la variante cinq portes (Sportback).

Depuis , la berline cinq portes, la Sportback, est également disponible en version hybride rechargeable (e-tron) avec un moteur essence de 1,4 litre (110 kW) et un moteur électrique (75 kW). Selon les spécifications d'usine, elle a une autonomie purement électrique jusqu'à 50 km, et l'autonomie totale, avec le moteur à combustion, va jusqu'à 940 km.

Après l'abandon progressif du moteur essence de 1,4 litre à entraînement au gaz naturel (moteur TFSI g-tron de 1.4 L), il existe depuis mars 2019 un moteur d'une cylindrée de 1,5 litre et d'une puissance maximale de 96 kW (131 ch) (moteur TFSI g-tron de 1.5 L).

Lifting

En , Audi a annoncé un lifting pour l'été 2016 pour les modèles A3 et S3. En plus des modifications visuelles de la carrosserie, des phares et des feux arrière, d'autres systèmes d'assistance, l'interface smartphone d'Audi et le cockpit virtuel d'Audi sont désormais disponibles. Pour la première fois, l'A3 dispose également d'un volant chauffant et d'un siège conducteur avec une fonction de massage. Les phares au xénon font partie de l'équipement standard; ils remplacent les phares à halogènes. Alternativement, des phares entièrement à LED ou des phares à matrice LED peuvent être commandés. Audi propose également des moteurs révisés. De plus, l'éclairage des commandes est passé du rouge au blanc. Les désignations des variantes d'équipement ont été remplacées par de nouvelles désignations (cf. Audi A4).

Audi A3 Berline

L'A3 Berline est la variante tricorps du véhicule. Aux États-Unis, cela s'appelle une sedan, au Royaume-Uni, cela s'appelle une saloon. L'automobile est plus courte de 24 centimètres que l'Audi A4; Comme pour toutes les autres variantes de carrosserie, le moteur est installé transversalement et non longitudinalement comme dans l'A4. L'Audi A3 Berline est disponible avec tous les moteurs essence allant du TFSI de 1.0 L au TFSI de 2.5 L (RS3), à l'exception du TFSI de 1.2 L.

Audi A3 e-tron

Lancée en novembre 2014, l'Audi A3 Sportback e-tron est une voiture compacte avec une propulsion hybride rechargeable de série. Elle dispose d'un moteur à combustion combiné avec un moteur électrique. Le moteur essence à injection directe de carburant (TFSI) de 1,4 litre a une puissance maximale de 110 kW (150 ch) et fonctionne via un embrayage avec le moteur électrique qui a une puissance de 75 kW (102 ch). Le moteur électrique en forme de disque a une transmission automatique S-tronic à six vitesses nouvellement conçue intégré. Les deux moteurs se complètent, la puissance du système de l'A3 est de 150 kW (204 ch). Le moteur électrique a un couple maximal (330 Nm) dès le démarrage et jusqu'à environ 2000 tr/min, le moteur essence atteint son couple maximal de 250 Nm dans une plage allant de 1750 à 4000 tr/min. Le couple du système est de 350 Newton mètres.

La batterie lithium-ion d'une capacité de 8,8 kWh est protégée sous la banquette arrière et le plancher du coffre; le coffre de l'Audi A3 Sportback e-tron ne fait donc que 280 litres. La batterie peut être complètement chargée en environ 3h45 sur des prises domestiques standard. L'autonomie purement électrique peut aller jusqu'à 50 kilomètres. La consommation combinée de carburant standard est de 1,5-1,7 l/100 km (114,0-124,0 Wh/km), l'autonomie maximale est de 940 kilomètres.

Au cours de l'année modèle 2019, l'A3 e-tron n'était plus disponible en raison du passage au procédure d'essai mondiale harmonisée pour les véhicules légers. En novembre 2018, Audi a annoncé la fin officielle de la production.

L'Audi A3 e-tron est à nouveau disponible sur le marché européen depuis octobre 2019.

Concept A3 Clubsport quattro
Pour le rassemblement GTI de 2014, Audi a construit un concept car basé sur la S3 Berline. Le concept A3 clubsport quattro est doté d'un moteur cinq cylindres en ligne turbocompressé de 2,5 litres d'une puissance maximale de 386 kW.

Notes et références

Annexes

A3 III
Automobile des années 2010
Automobile des années 2020
Berline
Véhicule à transmission intégrale

Audi A3 III


Kara Dullar, Kafkasya ve Rusya gibi yerlerde düzenledikleri intihar saldırılarıyla tanınan İslamcı kadın grup.

 Latrodectus mactans veya Karadul, Theridiidae familyasından zeytin tanesi gibi siyah ve parlak örümcek.
 Kara dul (black widow), Marvel tarafından yaratılmış ve Avengers'a bağlı bir kadın karakter.

Karadul


Thiruvalluvar este un renumit post și filozof tamil a cărui contribuție principală la literatura  tamilă este Thirukkural, o lucrare legată de etică. S-a născut fie în Thiru Mylai (Mylapore) Chennai, în Tamil Nadu, ori în ThirunayanarKuruchi, un sat din Kanyakumari, un district al provinciei Tamil Nadu. Se presupune că Thiruvalluvar a trăit între secolele III și I î.Hr. Această estimare privitoare la viața poetului se bazează pe analizele lingistice ale scrierilor ale deoarece nu există vreo probă arheologică a perioadei exacte când acesta a trăit. Poetul este numit și cu alte nume, ca de pildă Theiva Pulavar ("Poetul divin"), Valluvar, Poyyamozhi Pulavar, Senna Pothar,Gnana Vettiyan  sau Ayyan.

Thirukkural este una dintre cele mai renumite screieri antice din limba tamilă. Este considerată a fi similară cu "cele zece porunci", din Biblia creștină, deoarece stabilește un ghid pentru propășire morală și împlinire în viață. Thirukkural a fost tradus în câteva limbi, inclusiv în latină. Traducerea în latină a fost făcută de către Constanzo Beschi în anul 1730 și a ajutat ca această operă a literaturii umane să fie cunoscută de către intelectualii din Europa.

Alte cărți
În afara operei numite Thirukkuṛaḷ, Thiruvalluvar este presupusul autor a două texte tamile legae de medicină, Gnana Vettiyan and Pancharathnam; deși anumiți cercetători afirmă că s-ar putea ca aceste două texte să fie în fapt scrise de un alt autor care avea același nume, deoarece, afirmă ei, aceste texte par a fi scrise mai degrabă în secolele 16 și 17 ale erei noastre. Cele două texte au contribuit mult la dezvoltarea științei și literaturii Tamile și a medicinei ayurvedice

Importanța în literatura mondială
Tirukkural ("versuri sacre") a lui Thiruvalluvar este considerată de către lingviștii indieni ca fiind o capodoperă a literaturii universale comparabilă cu Biblia, cu poemul epic Paradisul pierdut al lui John Milton sau cu opera lui Platon.

Vezi și
 Statue of Thiruvalluvar
 Sarvajna
 Vemana
 Valluvar Kottam
 Ovvaiyar
 Valluvan
 Parayi petta panthirukulam

Referințe

Filozofi antici

Thiruvalluvar


Abdullah Gül (d. 29 Ekim 1950, Bünyan, Kayseri), Türk siyasetçi, ekonomist ve Türkiye'nin 11. Cumhurbaşkanı. Cumhurbaşkanlığı görevini 2007 - 2014 yılları arasında sürdürmüştür. Bu görevinden önce 4 aylığına 2002 - 2003 yılları arasında Türkiye Başbakanı olarak görev almıştır. 2003 - 2007 yılları arasında Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı olarak görev almıştır.

Gül 1991, 1995, 1999, 2002 ve 2007 Türkiye genel seçimlerinde Kayseri milletvekili olarak meclise girdi. Başlangıçta Refah Partisi'ne katılmıştır fakat bu parti 1998 yılında laik cumhuriyet ilkesine aykırı eylemlerinden dolayı kapatılınca Fazilet Partisi'ne katıldı. Fazilet Partisi 1. Olağan Kongresi'nde Genel Başkanlık için Recai Kutan ile yarıştı. 521 oy alarak 2. sırada kaldı ve Genel Başkan seçilemedi. Gül 2001 yılında kurulan Adalet ve Kalkınma Partisi'nin kurucular kurulu üyesi olarak Parti'nin kuruluşunda önemli rol oynadı.

AK Parti'nin 2002 Türkiye genel seçimlerini kazanmasıyla Başbakan oldu ve 58. Türkiye Hükûmetini kurdu. Recep Tayyip Erdoğan'ın siyasal yasağı Gül Hükûmeti tarafından kaldırılınca Erdoğan 2003 Türkiye milletvekili ara seçimleri ile meclise girdi ve başbakan olarak 59. Türkiye Hükûmetini kurdu. I. Erdoğan Hükûmetinin kabinesinde Başbakan yardımcısı ve Dışişleri Bakanı olarak görev yapan Gül, 2007 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçiminde Cumhurbaşkanı seçildi ve 2014 yılına kadar bu görevi sürdürdü.

Yaşamı

Eğitimi ve kariyeri
Abdullah Gül 29 Ekim 1950 tarihinde Bünyan'da doğmuştur. Babasının adı Ahmet Hamdi Gül, annesinin adı Adviye Satoğlu'dur. Kayseri Gazi Paşa İlkokulu, Nazmi Toker Ortaokulu ve Orta öğrenimini Kayseri Lisesinde tamamladıktan sonra İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesine girdi. 1974 yılında mezuniyet sonrası aynı fakültede başladığı doktora çalışmaları için iki yıl İngiltere'de kaldı ve 1983'te İstanbul Üniversitesinden "doktor" unvanı aldı. O dönem İTÜ Sakarya Mühendislik Fakültesinde (1992'de İTÜ'den ayrılarak Sakarya Üniversitesine dönüştü) Endüstri Mühendisliği Bölümünün kuruluşunda çalıştı ve aynı bölümde ekonomi dersleri verdi. 1989'da uluslararası ekonomi dalında doçent oldu.

Öğrencilik yıllarında Gençlik Örgütü Millî Türk Talebe Birliği bünyesinde yer aldı. Memleketi Kayseri'de, Necip Fazıl ekolünden Söğüt Fikir Kulübünde çalıştı ve bu ekolün ileri gelenlerinden Ali Biraderoğlu'nun fikrî çevresinde bulundu.

Siyasi kariyeri

1983-1991 yılları arasında İslam Kalkınma Bankasında ekonomi uzmanı olarak çalışan Gül, 1991 yılında yapılan seçimlerde Refah Partisi'nden 19. Dönem Kayseri Milletvekili olarak TBMM'ye girdi. 1993'te Refah Partisi'nde Genel Başkan Yardımcılığı görevine getirilen Abdullah Gül, 1995'te yapılan genel seçimlerde, ikinci kez Refah Partisi 20. Dönem Kayseri Milletvekili seçildi. 1993 yılında Refah Partisinin dışişlerinden sorumlu genel başkan yardımcılığı görevine seçildi. Bu süre içinde Avrupa ve Amerika'daki birçok kuruluşlarda yaptığı konuşmalarla parti görüşünü anlattı.

TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu ve Dışişleri Komisyonu üyelikleri de yapan Abdullah Gül, 28 Haziran 1996'da kurulan RP-DYP koalisyon hükûmetinde Devlet Bakanlığı ve Hükûmet Sözcülüğü görevlerinde bulundu.

Refah Partisi'nin 16 Ocak 1998'de Anayasa Mahkemesince kapatılmasından önce kurulan Fazilet Partisi'ne geçen Abdullah Gül, 18 Nisan 1999 genel seçimlerinde Fazilet Partisi'nden 21. Dönem Kayseri Milletvekili seçilerek tekrar parlamentoya girdi.

1992 yılında Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi üyesi oldu ve Konseyin kültür, tüzük, siyasi ve ekonomik kalkınma komitelerinde çalıştı. 2001 yılına kadar yürüttüğü Avrupa Konseyindeki çalışmalarından dolayı kendisine "Pro merito" madalyası ve Konseyin sürekli "Onursal üyesi" unvanı verildi. NATO Parlamenter Asamblesi üyeliği de yaptı. 8 Mart 2000 tarihinde, Parti'de "yenilikçi kanat" olarak adlandırılan milletvekillerinin desteğini alarak, genel başkanlığa adaylığını koydu. 14 Mayıs 2000 tarihinde yapılan Fazilet Partisi 1. Olağan Kongresi'nde 521 oy alarak, 633 oy alan Recai Kutan'ın gerisinde kaldı. Kongre sonuçları, siyasi çevrelerce, "parti tabanının Yenilikçi olarak adlandırılan kanadı geniş ölçüde desteklediği, ancak Parti'nin henüz bir yönetim değişikliğine hazır olmadığı" şeklinde yorumlandı. Fazilet Partisi'nin 22 Haziran 2001'de Anayasa Mahkemesi tarafından kapatılmasından sonra bir süre bağımsız kalan Gül, 14 Ağustos 2001'de kurulan Adalet ve Kalkınma Partisi'nin (AK Parti) Kurucular Kurulu üyesi olarak üyesi olarak partileşme sürecindeki etkin rolünü sürdürdü ve Siyasi ve hukuki işlerden sorumlu genel başkan yardımcısı olarak görev yaptı. Hakkında kayıp trilyon davasında fezleke hazırlandı. Milletvekili dokunulmazlığı nedeniyle yargılanamadı. Gül hakkındaki fezleke dosyasına 2010 yılında takipsizlik kararı verildi.

AK Parti Kayseri Milletvekili ve Siyasi ve Hukuki İşlerden Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı olarak görev yaptı. Gül, 3 Kasım 2002 genel seçimlerinde Kayseri Milletvekili olarak yeniden seçildi. AK Parti Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın siyasi yasaklı olması nedeniyle 16 Kasım 2002'de 58. Hükûmeti kurmakla görevlendirildi. Türkiye'nin 58. Hükûmeti, Başbakan Abdullah Gül tarafından, 18 Kasım 2002'de kuruldu. Recep Tayyip Erdoğan'ın, 9 Mart 2003 Siirt Milletvekili Yenileme Seçimi'nde meclise girmesinden sonra, Abdullah Gül başkanlığındaki 58. Hükûmet, 11 Mart'ta istifa etti. Recep Tayyip Erdoğan başkanlığında, 14 Mart 2003'te kurulan 59. Hükûmette (2. AK Parti Hükûmeti), Dışişleri Bakanı ve Başbakan Yardımcısı olarak görev aldı. 3 Ekim 2005'te başlayan Avrupa Birliği müzakereleri için birçok yetkisini Baş Müzakereci Ali Babacan'a devretti.

Cumhurbaşkanlığı seçimi

24 Nisan 2007 tarihinde yapılan AK Parti Grup toplantısında Başbakan Recep Tayyip Erdoğan tarafından 11. Cumhurbaşkanı adayı olduğu açıklandı. 27 Nisan tarihinde yapılan Cumhurbaşkanlığı birinci tur seçimlerinde 357 kabul oyu çıkmasına karşın 367 sayısına ulaşılamadığı için, seçim ikinci tura kalmış; Anayasa'nın ilgili hükmü gereği, ilk oturumun açılabilmesi için 367 üyenin Mecliste hazır bulunması gerektiği gerekçesi ile Cumhuriyet Halk Partisi tarafından oturumun iptali için Anayasa Mahkemesine açılan dava sonucu Meclisin bu birinci oturumu, Anayasa Mahkemesinin 1 Mayıs 2007 tarihli kararı ile iptal edildi. 6 Mayıs 2007 tarihinde Mecliste yapılan iki yoklamada da toplantı yeter sayısının bulunamayışı yüzünden 11. Cumhurbaşkanı seçilememiştir.

22 Temmuz 2007 seçimlerinin ardından AK Parti'nin tek başına iktidara gelmesinde Gül'ün Cumhurbaşkanı seçilememesinin etkili olduğu görüşü öne çıktı. Bunun sonucu olarak da Abdullah Gül tarafından "bunun cumhurbaşkanlığı adaylığına ilişkin açık bir mesaj olduğu" yorumu benimsendi.
13 Ağustos tarihinde kulislerde konuşulan 11. Cumhurbaşkanı adaylığı kesinleşti. 20 Ağustos 2007 tarihinde yapılan cumhurbaşkanlığı seçimi birinci turunda 341 oy aldı. 24 Ağustos 2007 tarihinde yapılan cumhurbaşkanlığı seçimi ikinci turunda 337 oy aldı.

Abdullah Gül 28 Ağustos 2007 tarihinde yapılan cumhurbaşkanlığı seçiminin üçüncü turunda 339 oy alarak Türkiye Cumhuriyetinin 11. cumhurbaşkanı seçildi. Böylece Nisan 2007'de başlayan Türkiye'nin 11. Cumhurbaşkanını seçim süreci sona erdi.

Cumhurbaşkanlığı (2007-2014)

Abdullah Gül 28 Ağustos 2007'den 28 Ağustos 2014'e kadar Türkiye cumhurbaşkanlığı görevini sürdürmüştür. 26.01.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayınlanan 6271 sayılı Cumhurbaşkanı Seçimi Kanunu ile görev süresi 7 yıl olarak netlik kazanmış oldu. Anayasa Mahkemesi kanunun ikinci kere aday olmasını engelleyen hükmünü iptal etti, ancak tekrar aday olmadı. Görevini 28 Ağustos 2014'te Recep Tayyip Erdoğan'a devretti.

Affettiği hükümlüler
2008 Ağustosunda, kayıp trilyon davasında Necmettin Erbakan'ın "sahtecilik" sebebiyle aldığı ev hapsi cezası, Abdullah Gül tarafından Anayasa'da geçen 'sürekli hastalık' kapsamında affedildi. Kayıp trilyon davası sanıklarından biri olan Gül, milletvekili olmasından ötürü yargılanamamış daha sonra Cumhurbaşkanı seçildiğinde Başsavcılık tarafından kovuşturmaya gerek olmadığına karar verilmişti.

Özel yaşamı
Abdullah Gül 29 Ekim 1950'de Kayseri'de dünyaya gelmiştir. Annesi Adeviye Hanım ve babası Ahmet Hamdi Gül'dür.

21 Ağustos 1980'de Hayrünnisa Gül (Özyurt) ile evlenen Gül'ün Ahmet Münir, Kübra ve Mehmet Emre adlarında üç çocuğu dünyaya geldi. Gül, İngilizce ve Arapça biliyor. Ayrıca Beşiktaş takımını tutmaktadır.

Gül'ün kızı Kübra'dan 2010 ve 2014 doğumlu iki torunu vardır.

Yapıtları
Abdullah Gül'ün yayımlanmış olan kitapları.

 Demokrasi ve Hukuk Yolunda
 Global Perspektif
 Gelecek Yakın
 Diplomaside Erdemli Güç
 Türkiye'yi ve Dünyayı Yeniden Düşünmek

Aldığı ödül ve madalyalar

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1950 doğumlular
Bünyan doğumlular
Kayseri doğumlu siyasetçiler
Nakşibendi
Türk Sünniler
Türk İslamcılar
Türk ekonomistler
TBMM 19. dönem Kayseri milletvekilleri
TBMM 20. dönem Kayseri milletvekilleri
TBMM 21. dönem Kayseri milletvekilleri
TBMM 22. dönem Kayseri milletvekilleri
TBMM 23. dönem Kayseri milletvekilleri
Türkiye Hükûmet sözcüleri
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
NATO Parlamenterler Asamblesi Türk Grubu
TBMM Dışişleri Komisyonu
TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu
Adalet ve Kalkınma Partisi MYK üyeleri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesinde öğrenim görenler
Sakarya Üniversitesi öğretim üyeleri
Haydar Aliyev Nişanı sahipleri
Refah Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Fazilet Partisi mensubu siyasetçiler
Altın Kartal Nişanı sahipleri
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Şeref Madalyası sahipleri
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Aziz George Zafer Nişanı sahipleri
Chatham House Ödülü sahipleri
TBMM Adalet ve Kalkınma Partisi Grup Başkanları

Abdullah Gül


لا بوينتي  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 أغسطس، 1956.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية للا بوينتي في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان لا بوينتي 41,063 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 9,461 أسرة وعدد العائلات 8,182 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 9,660 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 39.11% من البيض و1.96% من الأمريكيين الأفارقة و1.28% من الأمريكيين الأصليين و7.16% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.17% من سكان جزر المحيط الهادئ و45.14% من الأعراق الأخرى و5.19% من عرقين مختلطين أو أكثر و83.10% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 9,461 أسرة كانت نسبة 61.1% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 60.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 17.9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 8.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 13.5% من غير العائلات. تألفت نسبة 10.1% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 4.4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.34، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.48.

بلغ العمر الوسطي للسكان 27.7 عاماً. وكانت نسبة 33.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 11.6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 15.9% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 7.7% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 100.2 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 98.9 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 41,222 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 41,079 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 26,381 دولارًا مقابل 22,018 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 11,336 دولارًا. وكانت نسبة 16.3% من العائلات ونسبة 18.9% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 25.3% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 9.3% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان لا بوينتي 39,816 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 9,451 أسرة وعدد العائلات 8,121 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 9,761 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 49.37% من البيض و1.40% من الأمريكيين الأفارقة و1.08% من الأمريكيين الأصليين و8.43% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.11% من سكان جزر المحيط الهادئ و35.96% من الأعراق الأخرى و3.66% من عرقين مختلطين أو أكثر و85.13% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 9,451 أسرة كانت نسبة 54.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 56.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 19.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 9.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 14.1% من غير العائلات. تألفت نسبة 10.5% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.21، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.34.

بلغ العمر الوسطي للسكان 31.5 عاماً. وكانت نسبة 28.7% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 11.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 28.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 21.6% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 9.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.9% ذكور و50.1% إناث.

أعلام
 كارلوس باسكوال
 جيفري غارسيا

مراجع

الموقع الجغرافي
الموقع الجغرافي للمناطق المحيطة بهذه النقطة هو كالتالي:

أماكن مأهولة أسست في 1956
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
تأسيسات سنة 1956 في كاليفورنيا

لا بوينتي (كاليفورنيا)


Salyut 6, 29 Eylül 1979'da yörüngeye oturtulan Sovyet uzay istasyonu. Genel olarak önceki Salyut serisi istasyonlara benzemekle birlikte, Progress ikmâl araçlarının kenetlenebileceği ikinci bir kapı gibi devrimsel bazı tasarım yenilikleri içeriyordu. Bu sayede, Salyut 6, uzun süreli uzay görevlerini destekleyebildi.

1977'den 1982'ye kadar Salyut 6'yı beş uzun ve on bir kısa süreli mürettebat ziyaret etti. Bunların bir kısmı Varşova Paktı ülkelerinden gelen kozmonotlardı. Salyut 6'nın ilk mürettebatı, istasyonda 96 gün kalarak daha önce Skylab'da kırılan uzayda kalma rekorunu kırdı. Salyut 6'da en uzun süre kalma rekoru 185 gün olarak gerçekleşti. Dördüncü Salyut 6 görevi, bir yük gemisiyle gelen 10 m'lik bir radyo teleskobu antenini kurdular. Salyut 6'daki insanlı görevler 1981'de sona erdi. Bazı insansız araçlarla kenetlenme testleri yapıldı. İstasyon 29 Temmuz 1982'de dünya atmosferine girerek yandı.

Kaynakça
İngilizce Vikipedi, Salyut 6 maddesi

6
Uzay istasyonları
1977'de uzay çalışmaları

Salyut 6


Yaiza is a municipality on the island of Lanzarote in the Canary Islands, Spain. It lies in the southwest of the island and forms part of the province of Las Palmas. The municipality is bounded by the Atlantic Ocean to the west, south and east. To the north, the Timanfaya National Park is partly within the municipality. The eastern part of the municipality is mountainous and, south west of the mountains, the Rubicon plain stretches to the coast.

At the southern end of the municipality of Yaiza, in the area known as "El Rubicón", the first European settlement in the Canary Islands in 1402, where the conquest of the Archipelago began he was installed. In this place there existed the Cathedral of Saint Martial of Limoges. This cathedral was destroyed by English pirates in the sixteenth century and is currently in Femés, the Hermitage of Saint Martial of Limoges dedicated to this saint. This diocese was moved in 1483 to Las Palmas de Gran Canaria (Roman Catholic Diocese of Canarias).

The largest town of the municipality is Playa Blanca on the south coast. The administrative centre is the much smaller town of Yaiza. The total population was 16,289 in 2018, and the area is . Yaiza is about  west of the island's capital, Arrecife.

History
At the southern end of the municipality of Yaiza, in the area known as "El Rubicón", the first European settlement of the Canary Islands was established in 1402, from where the Conquest of the Archipelago began. In that place was the Cathedral of San Marcial de Limoges, patron saint of Lanzarote and compatron of the Canarian Diocese.1 This cathedral was destroyed by English pirates in the sixteenth century and is currently located in Femés, the Chapel of San Marcial de Limoges dedicated to this saint.

Yaiza is on the edge of the area buried by the volcanic eruptions that took place in Lanzarote between 1730 and 1736, which gave rise to the Timanfaya National Park. Precisely, the fundamental chronicle of the eruptions was narrated by the then parish priest of Yaiza, Andrés Lorenzo Curbelo.

Sites of interest
 El Golfo
 Charco de los Clicos
 Los Hervideros
 Playa Blanca, beach town located in the south of the island
 Papagayo beaches
 Hacha Grande, mountain
 Puerto Calero marina

Gallery

See also
 List of municipalities in Las Palmas

References

External links

  Official website

Municipalities in Lanzarote

Yaiza (municipality)


Belçika Kongosu, Afrika kıtasının orta bölümünde 1908 yılından 1960 yılına kadar kurulu olan Belçika koloni bölgesiydi.

Belçika Kralı II. Léopold tarafından sömürgeleştirilen bu ülkenin kontrolü 15 Kasım 1908 tarihinde Belçika hükûmetine devredilmiştir. Belçika tarafından idare edilen sömürgenin bağımsızlığı 30 Haziran 1960 tarihinde Kongo Cumhuriyeti olarak ilan edilmiş ve Joseph Kasavubu başkan seçilmiş, Patrice Lumumba başbakanlığa getirilmiştir. Günümüzde söz konusu bölge üzerinde Kongo Demokratik Cumhuriyeti bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Kongo Demokratik Cumhuriyeti
 Katanga Devleti

Kaynakça
 Belgian Congo

Notlar

Diğer bağlantılar
 Belgian Congo  Enclyclopedia Britannica 1922 'da Belçika Kongosu makalesi

Afrika tarihindeki devletler
Afrika'daki eski koloniler
Kongo Demokratik Cumhuriyeti tarihi
Kongo
1908'de kurulan bölgeler ve ülkeler

Belçika Kongosu


Baltasar Álamos de Barrientos, né en 1555 à Medina del Campo (Valladolid, Espagne) et mort en  à Madrid, est un humaniste et traducteur espagnol.

Biographie
Baltasar Álamos de Barrientos naquit en 1555, à Medina del Campo, dans la Vieille-Castille. Ayant eu l'occasion de se faire connaître de Gonçalo Pérez, secrétaire d'État, il se lia bientôt avec son fils, Antonio Pérez, dont l'âge se rapprochait du sien. Álamos, enveloppé dans la disgrâce de Perez, fut mis en prison, et y resta pendant onze ans, quoiqu'on ne pût lui reprocher que son attachement à son malheureux ami. Ce fut pour charmer les ennuis de sa captivité qu'il entreprit la traduction de Tacite. En 1594, il avait terminé celle des Histoires et des Annales. Ant. Covarruvias fut désigné pour l'examiner ; mais le manuscrit, quoique revêtu de l'approbation du censeur, resta dans les bureaux de la chancellerie. Philippe II mourant (1598) ordonna qu'Álamos serait mis en liberté ; mais il défendit en même temps à son successeur de lui confier aucun emploi. Cependant le duc de Lerme ne crut pas contrevenir aux dernières volontés de Philippe en lui fournissant les moyens de vivre avec décence. Álamos ayant alors recouvré le manuscrit de sa traduction de Tacite, revit son premier travail, et le compléta par la traduction de la Germanie et de la Vie d'Agricola. Le succès de cet ouvrage fit la réputation et la fortune de l'auteur. À l'avènement de Philippe IV (1621), il fut nommé fiscal de la maison du roi et de la guerre ; et quelques années après, membre du Conseil des Indes et de celui des domaines de la couronne. Álamos mourut en 1640, âgé d'environ 85 ans.

Œuvres

De ses ouvrages, le seul que l'on connaisse encore est le Tacito español illustrado con Aforismos, Madrid, 1613, in-fol. Cette version de Tacite, la plus complète qu'il y ait en espagnol, passe pour fidèle et bien écrite. Quant aux Aphorismes ou maximes politiques d'Álamos, on peut les mettre à côté de ceux de Louis d'Orléans ou d'Annibale Scoto. Ils ont été réimprimés séparément, Madrid, 1614, in-fol., et Anvers, 1631, in-8°, et trad. en italien par Girolamo Canini, dont la version se trouve à la suite de celle de Tacite, par Adriano Politi, Venise, 1665, in-4°. Álamos laissa plusieurs ouvrages inédits, entre autres : 1° Advertimientos al governo, qu'il offrit au duc de Lerme, au commencement du règne de Philippe III ; 2° El conquistador, hoc est præcepta de expeditionibus in novas orbis plagas, rite justeque conficiendis ; 3° Puntos politicos, o de estado.

Biographie

 Juan Antonio Pellicer, Ensayo de una bibliotheca de traductores españoles, Madrid, 1778,  partie, 23-28.

Liens externes

Écrivain espagnol du XVIIe siècle
Naissance en 1555
Décès en 1640
Naissance à Medina del Campo
Décès à Madrid
Étudiant de l'université de Salamanque

Baltasar Álamos de Barrientos


Cayo Tabaco (en inglés: Tobacco Caye) es una pequeña isla de Belice, a unas 10 millas al este de Dangriga, Distrito de Stann Creek. Tiene una población permanente de alrededor de 20 personas, y posee un flujo regular de viajeros.

La isla fue devastada por el huracán Mitch en 1998, pero desde entonces ha sido reconstruida.

Véase también
Cayo Stirrup Grande
Cayo Stranger
Cayo Sumba
Cayo Suroeste (Islas Spratly)

Referencias

Archipiélagos e islas de Belice

Cayo Tabaco


Datavisualisering er oprettelsen og videnskaben om visuel repræsentation af data, defineret som information som er blevet abstraheret i en slags skematisk form, som indeholder attributter eller variabler for informations-enhederne.

Oversigt
Hovedmålet med datavisualisering er at formidle information effektivt og klart.
For at gøre dette, må både æstetik og funktionalitet gå hånd i hånd. Dette vil sige at datavisualisering ikke må se kedelig ud for at være funktionel, eller se ekstremt sofistikeret ud for at være æstetisk. Man er derfor nødt til at balancere mellem design og funktion for at formidle information effektivt og klart. En kendt faldgrube er at producere flotte datavisualiseringer som ikke klarer at tjene sit hovedmål – at formidle information.

Fernanda Viegas og Martin M. Wattenberg har antydet at en ideel visualisering ikke kun skal formidle klart, men også stimulere fantasien og opmærksomheden til seere.
Et kendt eksempel på dette er TED-talken til den svenske statistikeren Hans Rosling om verdens sundhed. Her bruger han bevægelse, energi og farver i sine visualiseringsværktøj til at fange fantasien og opmærksomheden til millioner af seere over hele verden. Dette er specielt vigtig i vores informationsalder, som ofte føles som en æra af informations overbelastning. De klareste, mest præcise data i verden formidler ingenting, hvis ingen ser på dem.
Dette vil ikke sige at klarhed og nøjagtighed har mistet sin betydning.

Datavisualisering er nært relateret til information visualisering, videnskabelig visualisering og lignende fagområder.

Visuel repræsentation

Visuelle repræsentationer af data tager sigte på at udnytte menneskets intuitive evne til at genkende struktur og mønstre. Dette kan være vigtig for at få en helhedsoversigt over data, sådan at man kan drage fordele af den. Det bliver for eksempel brugt til at præsentere big data i selskabers søgning efter bedre beslutninger.

Det er flere metoder som kan benyttes til at repræsentere data. Forskellige repræsentationer kan finde helt andre mønstre ved dataene. Selve opgaven med at vælge en passende repræsentation er vanskelig, hvis flere variabler skal præsenteres eller sammenlignes for relationer.
Ifølge Friendly(2008) har datavisualisering hovedsagelig fokus på to forskellige repræsentationer: statistisk grafik og tematisk kartografi. Begge er optaget af den visuelle repræsentationen af kvantitative og kategoriske data, men drevet af forskellige repræsentations mål. Kartografisk visualisering er primært optaget af repræsentation af et geografisk/rumlig domæne, mens statistisk grafik kan benyttes i alle domæner og specielt til at visualisere kvantitative data i statistisk analyse. Det er meget overlapning, men kartografi og statistisk grafik deler fælles mål for visuel repræsentation for udforskning og opdagelse. Disse spænder fra enkel kortlægning af steder (landmasse, elver, terræn), til rumlige fordelinger af geografiske karakteristikker (arter, sygdom, økosystemer), til det store udvalg af grafiske metoder som bruges til at beskrive mønstre, tendenser, og indikationer.

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger
 Eksempel på interaktiv datavisualisering: Histography - Timeline of History  - Histography is an interactive timeline that spans across 14 billion years of history, from the Big Bang to 2015. Baseret på engelske Wikipedia artikler.

Informationsteknologi
Kommunikation
Infografik

Datavisualisering


Kulpin er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lauenburgische Seen under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kulpin ligger ved Behlendorfer See omkring 5 kilometer vest for Ratzeburg og omkring 9 kilometer nord for Mölln.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Kulpin


حسين المفيدي (13 مايو 1961 -)، ممثل ومخرج كويتي، وهو ابن الممثل علي المفيدي عمل في بدايته كممثل واستمر إلى أن خاض عام 1992 تجربة الإخراج بمسلسل «طيف السلام».

أعماله

بالتمثيل
 درب الزلق.
 الطماعون.
 على الدنيا السلام.
 أحلام صغيرة.
 إلى أبي وأمي مع التحية.
 صديقات العمر.

بالإخراج
 مسلسل بومتيح يوش متيح يطش.
 مسلسل رجل سنة 60.
 مسلسل كافيه بوعزوز.
 مسلسل عتيج الصوف.
 مسلسل ابن النجار.
 مسلسل  فريج صويلح.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
مخرجون كويتيون
ممثلون كويتيون

حسين المفيدي


Le campus du Puy-en-Velay est un centre pédagogique et universitaire qui comprend une bibliothèque, des départements de l'IUT et une antenne de l'Institut national supérieur du professorat et de l'éducation (INSPé) de l'Université Clermont-Auvergne, un atelier Canopé et un restaurant. Il s'étend sur 10 589 m² (surface SHON).

Historique
Si l'École normale était implantée depuis le  au Puy-en-Velay, la Haute-Loire a dû attendre la fin du XXe siècle pour voir d'autres formations du supérieur proposées.

C'est ainsi en 1994 que l'IUT de l'Université Clermont 1 a décidé d'ouvrir un département "Chimie, Sciences des matériaux".

Des locaux neufs ont été inaugurés en septembre 1995, à l'angle des rues Charles-Rocher et Jean-Baptiste-Fabre, sur l'emplacement d'une ancienne caserne de gendarmerie.

Ils regroupaient l'IUFM, le département de chimie de l'IUT, le Centre de documentation départemental pédagogique et un restaurant géré par la ville et agréé par le CROUS. Un amphithéâtre de 150 places avait été conçu pour desservir le campus.

Il était prévu l'accueil par l'IUT de 80 étudiants en première année et 70 en deuxième année et la formation par l'IUFM d'une centaine de personnes par an.

Le député-maire Serge Monnier a souligné alors l'inscription du campus dans la ville et la nécessité pour les étudiants de pratiquer la marche à pied.

A la rentrée de 1997, l'IUT a implanté un deuxième département ("Informatique, option imagerie" devenu "Informatique Graphique").

Le département Services, Réseaux et Communication (SRC), connu maintenant sous la dénomination Métiers du Multimédia et de l'Internet (MMI) a été ouvert en 2002.

La Bibliothèque universitaire est présente sur le campus depuis la rentrée de 2010.

Enfin, l'INSPé a ouvert en 2021 un campus connecté sur le site avec l'appui des collectivités territoriales.

Situation
Le campus universitaire du Puy-en-Velay est situé au 8 rue Jean-Batiste Fabre 43012 Le Puy-en-Velay Cedex.

Composantes et services

 IUT
 BUT Chimie
 BUT Informatique Graphique
 BUT Métiers du Multimédia et de l'Internet
 INSPE
 Bibliothèque universitaire
 Canopé
 Services pour les étudiants
 Restaurant
 Sport (SUAPS)
 Culture (SUC)
 Infirmerie

Références

Liens externes

 Site du Puy-en-Velay sur le site de l'IUT Clermont Auvergne
 Site de l'INSPé sur le site de l'Université Clermont-Auvergne

Bâtiment au Puy-en-Velay
Enseignement supérieur en Auvergne-Rhône-Alpes

Campus du Puy-en-Velay


Es Mercadal, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Minorka Adası'nda olup nüfusu; 3,532'dir. (2002)

Minorka'daki belediyeler

Es Mercadal


Unutulmuş Diyarlar (İngilizce: Forgotten Realms) Zindanlar ve Ejderhalar oyunu için Kanadalı yazar ve oyun tasarımcısı Ed Greenwood tarafından yaratılmış hayali bir ortamdır. Genelde sadece Diyarlar olarak bilinen bu ortam, 1990'lı yıllarda en popüler Zindanlar ve Ejderhalar ortamı haline geldi. Özellikle yazar R.A. Salvatore'un yarattığı Drizzt Do'urden karakteri ve Baldur's Gate, Neverwinter Nights oyunları ile popülerleşti.

1980 sonlarından bu yana üretilen aksesuarlar oyunlar ve romanlarla, karakterleri, olayları ve yerleri son derece detaylı ve gelişmiş bir fantezi dünyasıdır. Eberron ile birlikte Wizards of the Coast'un hala materyal sağladığı iki rol yapma oyunu ortamından biridir. Unutulmuş Diyarlar sıra dışı toprakların, tehlikeli yaratıkların, kudretli tanrıların, büyünün ve doğaüstü hadiselerin olduğu kurgusal bir ortamdır. Uzun zamanca önce Dünya ve Unutulmuş Diyarlar'ın birbiriyle daha yakın bağlar vardır. Zamanla Dünya'da yaşayanlar diğer diyarların varlığını unuturlar ve bu nedenle Unutulmuş Diyarlar tabiri ortaya çıkar. İlk Unutulmuş Diyarlar logosunda küçük rünik harflerle yazan (İngilizce: Herein lie the lost lands) bu eski bağlantıyı vurgulamak içindir.

Forgotten Realms Dungeons & Dragons oyun kuralları arasında en popüler olanlarından biridir. Türkiye'de de gittikçe yaygınlaşan FRPlerin en ünlülerinden biri haline gelmiştir. Kitapları Arka Bahçe Yayıncılık ve Laika Yayıncılık tarafından çevrilip yayınlanmaktadır.

Dünya
Unutulmuş Diyarlar'da geçen roman ve oyunlar genellikle Dünya benzeri bir gezegen olan Abeir-Toril'ın Faerûn kıtasına odaklanır. Dünyamızdan farklı olarak Unutulmuş Diyarlar'daki topraklarda İnsanlar dışında Elf, Cüce, Orc, Goblin gibi farklı ırklar vardır. Unutulmuş Diyarlar teknolojik olarak Dünya kadar gelişmiş değildir, bu bağlamda 13. veya 14. yüzyıl endüstri öncesi Dünya'sıyla benzerlikler taşır. Fakat farklı olarak büyünün mevcudiyeti Dünya'dakinden daha başka dinamiklerin oluşmasında etkendir.

Çok sayıda İmparatorluğa, krallığa, ulus devlet'e, bağımsız şehir devletlerine ev sahipliği yapar.

Dış bağlantılar
 Kayıp Rıhtım | Unutulmuş Diyarlar Forumları
 Hortkuluk Avcısı | Unutulmuş Diyarlar Forumları
 Unutulmuş Diyarlar resmi web sitesi (İngilizce)
 Candlekeep(.com) - Forgotten Realms Lore Fansite
 Candlekeep(.co.uk) - The ever-growing library of realms-lore - Forgotten Realms Lore Fansite
 Forgotten Realms: The library - Fansite about books, authors and artists
 Forgotten Realms Interactive Atlas page
 Forgotten Realms FAQ - A comprehensive FAQ regarding the Forgotten Realms with an extensive list of published products
 TSR Arşivleri Unutulmuş Diyarlar ürün listesi (İngilizce)
 Ardalogy  Unutulmuş Diyarlar Sözlüğü ve Orta Dünya Portalı

Kaynakça

Unutulmuş Diyarlar


Johann Melchior Molter (født 10. februar 1696 i Tiefenort ved Eisenach i Thüringen, død 12. januar 1765 i Karlsruhe) var en tysk violinist, komponist og kapelmester.

Liv
Johann Melchior Molter var søn af lærer og kantor Valentin Molter, og fik af ham den første musikundervisning. Han gik på gymnasiet i Eisenach, hvor han blev kendt med stedets hoforkester og dets repertoire. Fra 1717 var han violinist hos markgreve Karl III Wilhelm af Baden-Durlach i Karlsruhe og giftede sig her med Maria Salome Rollwagen, som han fik 8 børn med.

Markgreven sendte Molter på en toårig studierejse til Italien. Det gav ham mulighed for at blive kendt med den nyeste musik af Antonio Vivaldi, Tomaso Albinoni, Giuseppe Tartini og Alessandro Scarlatti, og måske kom han også i personlig kontakt med komponisterne. Den italienske barokstil påvirkede Molter varigt. I 1722 blev han Johann Philipp Käfers efterfølger som kapelmester ved markgrevens badiske hofkapel, en stilling han havde til markgreven i 1733 opløste orkesteret.

I 1734 blev Molter Johann Adam Birkenstocks efterfølger som kapelmester ved hertughoffet i Sachsen-Eisenach. På denne tid skrev han flere verdslige og kirkelige vokalkompositioner, hvoraf de fleste er tabt. Takket være hertugen kunne Molter i 1737 tage på en ny italiensrejse, og han gjorde sig da kendt med nyvinningerne i musiklivet i Venedig, Bologna, Ancona, Rom, Napoli og Milano. Tilbage i Karlsruhe i 1742 fik han sin tidligere stilling som kapelmester tilbage, men måtte betale en kompensation på 500 gulden. Molter blev i denne stilling til sin død.

Musik
Klaus Häfner udgav i 1996 en omfattende fortegnelse over 600 af Molters værker (MWV) med information om hvert enkelt. Molters klarinetkoncerter er blandt de tidligste af sin type, og bliver en del spillet i moderne tid. Kompositionerne fra den tidlige periode i Karlsruhe er påvirkede af italiensk musik men har også indslag af franske elementer. Efter, at han kom til Eisenach, gjorde indflydelse fra mellemtyske kompositioner sig gældende, som Georg Philipp Telemann og Johann Bernhard Bach den ældre. Efter den andre rejse til Italien blev han i større grad influeret af den napolitanske skole.

Værker i udvalg
Molter skrev 11 kirkekantater, oratoriet Höchst schmerzensvoller Tag for skærtorsdag, flere verdslige kantater, 14 ouverturer, 21 orkestersonater, 8 orkesterkoncerter, 170 symfonier, 20 orkestermenuetter og omkring 100 kammermusikalske kompositioner, til dels med koncerterende instrumenter. I 1722 fik han udgivet 6 Esercizio studioso (Amsterdam, Le Cène) for violin og cembalo.

Koncerter
 6 koncerter for violin og strygere
 10 koncerter for fløjte og strygere
 3 koncerter for fagot og strygere
 5 koncerter for obo, strygere og generalbas
 6 koncerter for klarinet, strygere og generalbas
 Koncert for cello og strygere i C-dur
 Koncert for horn og strygere
 Koncert for fløjte, strygere, oboer og horn
 Koncert for bratch, strygere og bas i A-dur
 Koncert for cembalo og strygere
 3 koncerter for trompeter og strygere
 5 koncerter for 2 trompeter og strygere

Litteratur
 Klaus Häfner: Der badische Hofkapellmeister Johann Melchior Molter (1696–1765) in seiner Zeit. Dokumente und Bilder zu Leben und Werk. Badische Landesbibliothek, Karlsruhe 1996, .

Eksterne henvisninger

 Biografi, partiturer og innspillinger  på siderne om Badische Landesbibliothek Karlsruhe

 Frit tilgængelige noter af Johann Melchior Molter  i Kantoreiarchiv

Komponister fra Tyskland
Barokkomponister
Kirkemusikkomponister

Johann Melchior Molter