The known-plaintext attack (KPA) is an attack model for cryptanalysis where the attacker has access to both the plaintext (called a crib) and its encrypted version (ciphertext). These can be used to reveal further secret information such as secret keys and code books.  The term "crib" originated at Bletchley Park, the British World War II decryption operation, where it was defined as:

History
The usage "crib" was adapted from a slang term referring to cheating (e.g., "I cribbed my answer from your test paper"). A "crib" originally was a literal or interlinear translation of a foreign-language text—usually a Latin or Greek text—that students might be assigned to translate from the original language.

The idea behind a crib is that cryptologists were looking at incomprehensible ciphertext, but if they had a clue about some word or phrase that might be expected to be in the ciphertext, they would have a "wedge," a test to break into it. If their otherwise random attacks on the cipher managed to sometimes produce those words or (preferably) phrases, they would know they might be on the right track. When those words or phrases appeared, they would feed the settings they had used to reveal them back into the whole encrypted message to good effect.

In the case of Enigma, the German High Command was very meticulous about the overall security of the Enigma system and understood the possible problem of cribs. The day-to-day operators, on the other hand, were less careful. The Bletchley Park team would guess some of the plaintext based upon when the message was sent, and by recognizing routine operational messages. For instance, a daily weather report was transmitted by the Germans at the same time every day. Due to the regimented style of military reports, it would contain the word Wetter (German for "weather") at the same location in every message. (Knowing the local weather conditions helped Bletchley Park guess other parts of the plaintext as well.) Other operators, too, would send standard salutations or introductions. An officer stationed in the Qattara Depression consistently reported that he had nothing to report. "Heil Hitler," occurring at the end of a message, is another well-known example.

At Bletchley Park in World War II, strenuous efforts were made to use (and even force the Germans to produce) messages with known plaintext. For example, when cribs were lacking, Bletchley Park would sometimes ask the Royal Air Force to "seed" a particular area in the North Sea with mines (a process that came to be known as gardening, by obvious reference). The Enigma messages that were soon sent out would most likely contain the name of the area or the harbour threatened by the mines.

The Germans themselves could be very accommodating in this regard. Whenever any of the turned German Double-Cross agents sent a message (written by the British) to their respective handlers, they frequently obligingly re-encrypted the message word for word on Enigma for onward transmission to Berlin.

When a captured German revealed under interrogation that Enigma operators had been instructed to encode numbers by spelling them out, Alan Turing reviewed decrypted messages and determined that the number "eins" ("one") was the most common string in the plaintext (Benford's law). He automated the crib process, creating the Eins Catalogue, which assumed that "eins" was encoded at all positions in the plaintext. The catalogue included every possible position of the various rotors, starting positions, and keysettings of the Enigma.

The Polish Cipher Bureau had likewise exploited "cribs" in the "ANX method" before World War II (the Germans' use of "AN", German for "to", followed by "X" as a spacer to form the text "ANX").

The United States and Britain used one-time tape systems, such as the 5-UCO, for their most sensitive traffic. These devices were immune to known-plaintext attack; however, they were point-to-point links and required massive supplies of one-time tapes. Networked cipher machines were considered vulnerable to cribs, and various techniques were used to disguise the beginning and ends of a message, including cutting messages in half and sending the second part first and adding nonsense padding at both ends. The latter practice resulted in an infamous incident during World War II when the nonsense padding added to a message sent to American admiral William Halsey Jr., "the world wonders", was not nonsensical enough and was interpreted as part of the actual message, leading Halsey to change his plans.

The KL-7, introduced in the mid-1950s, was the first U.S. cipher machine that was considered safe against known-plaintext attack.

Classical ciphers are typically vulnerable to known-plaintext attack. For example, a Caesar cipher can be solved using a single letter of corresponding plaintext and ciphertext to decrypt entirely. A general monoalphabetic substitution cipher needs several character pairs and some guessing if there are fewer than 26 distinct pairs.

See also
Cadix
Cryptanalysis of the Enigma
Kiss (cryptanalysis)
PC Bruno
Polish Cipher Bureau
Ultra

Notes

References
Władysław Kozaczuk, Enigma:  How the German Machine Cipher Was Broken, and How It Was Read by the Allies in World War Two, edited and translated by Christopher Kasparek, Frederick, MD, University Publications of America, 1984, .
Marian Rejewski, "Summary of Our Methods for Reconstructing ENIGMA and Reconstructing Daily Keys, and of German Efforts to Frustrate Those Methods," Appendix C to Władysław Kozaczuk, Enigma, 1984, pp. 241–45.

Cryptographic attacks
Enigma machine

Known-plaintext attack


Karla Étienne est une danseuse, commissaire et travailleuse culturelle canadienne. Depuis 2021, elle est directrice générale de l'assemblée canadienne de la danse.

Biographie

D'origine haïtienne, établie à Tiohtià:ke - Mooniyang, Montréal, Karla Étienne a étudié la danse d'Afrique de l'Ouest auprès d'Oumar N'Diaye de Takadja, gagnant d'un prix Prix Juno, puis avec la chorégraphe Zab Maboungou. Elle est la première diplômée du Programme de formation et d'entraînement artistique et professionnel en danse (PEFAPDA) de Nyata Nyata.

Danseuse, elle collabore avec plusieurs chorégraphes. Elle fait partie de plusieurs œuvres de Zab Maboungou, dont Mozongi qui a été reconnu lauréat du milieu de la danse en 2015 dans le cadre du Grand Prix du Conseil des arts de Montréal, notamment pour le travail exceptionnel des interprètes. Elle collabore aussi avec Priscilla Guy pour le court-métrage Hiatus (2017) diffusé internationalement, Katya Montaignac et Sophie Corriveau pour Nous ne somme(s) pas tous des danseur(s) (2018) présentée à la Maison pour la danse de Québec ainsi que George Stamos et Radwan Ghazi Moumneh pour One Kind Favor (2020) produit par Danse-Cité et présenté au Montréal arts Interculturels (MAI).

Médiatrice culturelle, elle a coordonné des événements rassembleurs et animé plusieurs panels et tables rondes, notamment lors des Rencontres Internationales Regards Hybrides (2017, 2019) et du Symposium Pas juste de la danse (2018).

Diplômée du HEC Montréal en environnement et en gestion des organismes culturels, elle est mentore, conseillère et philanthrope auprès d'artistes et d'organismes artistiques canadiens. Elle est également sollicitée régulièrement pour siéger sur des jurys et comités de sélection (Conseil des arts du Canada, Conseil des arts et des lettres du Québec, Centre National des Arts, Regards Hybrides).

De 2012 à 2020, elle a agi à titre de présidente du comité de la danse au Conseil des arts de Montréal où elle travaille activement au développement de pratiques inclusives et décoloniales au Conseil. Sa contribution au renouvellement des politiques culturelles canadiennes concernant les questions d'équité est reconnue par plusieurs institutions artistiques, et ce, à tous les niveaux de la pratique artistique, incluant la gestion et la diffusion.

En 2021, elle devient la première artiste-commissaire invitée de l'organisme Mandoline Hybride et reçoit le Prix stellaire de Zab Maboungou/Compagnie Danse Nyata Nyata pour sa contribution à la communauté de la danse.

Œuvres chorégraphiques (danseuse)

 2000, 2015 - Mozongi: produit par Nyata Nyata dans une chorégraphie de Zab Maboungou
 2005 - Lwáza: produit par Nyata Nyata dans une chorégraphie de Zab Maboungou
 2010 - Montréal by Night: produit par Nyata Nyata dans une chorégraphie de Zab Maboungou
 2017 - Hiatus produit par Mandoline Hybride, court-métrage réalisé par Priscilla Guy
 2018 - Nous (ne) sommes (pas) tous des danseurs: initiée par Katya Montaignac et Sophie Corriveau
 2018 - Pas Juste de la danse: produit par Nyata Nyata dans une chorégraphie de Zab Maboungou
 2020 - One Kind Favor: diffusée au Montréal arts Interculturels (MAI) dans une chorégraphie de George Stamos

Activités de commissariat

 2021-2023 - Mandoline Hybride
 2018 - Symposium Pas juste de la danse, Nyata Nyata
 2021 - CAPSULE, Centre national des Arts (CNA)

Prix et récompenses

 2021 - Prix stellaire de Zab Maboungou/Compagnie Danse Nyata Nyata

Notes et références

Danseuse canadienne du XXIe siècle
Diaspora haïtienne au Québec
Culture des Noirs au Québec
Diaspora haïtienne au Canada

Karla Étienne


Türk Tarih Kurumu (kısaca TTK), Türk tarihinin ilk kaynaklardan araştırılması amacı ile Mustafa Kemal Atatürk'ün direktifi sonucu 15 Nisan 1931'de kurulmuş bir araştırma kurumudur. 664 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Türk Tarih Kurumu ayrı bir kamu tüzel kişiliğe sahip olup 1983 yılında kurulan Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumunun denetim ve gözetimine bağlanmıştır.

Kurum tarihçesi
28 Nisan 1930 tarihinde Türk Ocakları'nın VI. Kurultayı'nın son oturumunda Gazi Mustafa Kemal'in direktifi üzerine Afet İnan, 40 imzalı bir önerge sunmuş ve bu önergede Türk tarihini bilimsel olarak araştırmak üzere bir heyet kurulması istenmişti. Aynı gün Türk Ocakları Kanunu da bu konuda bir madde ekledi. Oluşturulan 16 kişilik heyet ilk toplantısını 4 Haziran 1930 tarihinde yaparak yönetim kurulu ve üyelerini belirledi. Bu heyet, Türk Tarih Kurumunun temelini oluşturur.

Heyet, "Türk Tarihinin Ana Hatları" adlı bir çalışma yayımlamıştır. Kitap, Orta Asya'da bir Türk uygarlığı ve bu merkezden başlayan göçlerle Türklerin Çin, Hindistan, Mezopotamya, Mısır, İran, Anadolu'ya giderek o bölgelerin halklarını uygarlaştırdıkları tezini işlemekteydi ve hedef, bu kitabın ana fikrine uygun okul kitapları hazırlanmasıydı.

Türk Ocakları 29 Mart 1931 tarihinde kapanma kararı alınca Türk Tarih Heyeti, 15 Nisan 1931 tarihinde "Türk Tarih Tedkik Cemiyeti" adıyla yeniden örgütlenip çalışmalarına devam etti. Kurumun adı 1935 yılında "Türk Tarihi Araştırma Kurumu", daha sonra "Türk Tarih Kurumu" olarak değişti.

Kurum, Türk Tarih Kurumu adıyla faaliyet gösterdiği dönemde dört ciltlik lise tarih kitabını, İsmail Hakkı Uzunçarşılı'nın "Anadolu Beylikleri"ni, bazı kazı raporlarını, Piri Reis'in "Kitab-ı Bahriye" ve haritasını basmış, 1937 yılından itibaren ise Belleten dergisini yayınlamıştır. 2-11 Temmuz 1932 tarihleri arasında "Türk Tarih Kongresi" adıyla düzenlediği ilk kongrenin ardından düzenli olarak kongre düzenlemeyi sürdürdü. Uluslararası nitelikte İkinci Türk Tarih Kongresi 20-25 Eylül 1937 tarihleri arasında gerçekleşti. 1935 yılında Kurumun kendi olanakları ve çalışanı ile Alacahöyük Kazısı başlatıldı.

Kurumun çalışmaları ile cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk bizzat ilgilenmekte ve toplantılarına katılmaktaydı. Mustafa Kemal Atatürk'ten sonra gelen tüm cumhurbaşkanları da bir gelenek olarak Kurumun "koruyucu başkanı" oldular. Mustafa Kemal Atatürk, 5 Eylül 1938 tarihindeki vasiyetnamesi ile, Türkiye İş Bankası'ndaki hisselerinin gelirinin yarısını Türk Tarih Kurumuna bağışladı. Kurum, 21 Eylül 1940 gün ve 2/14556 sayılı Bakanlar Kurulu kararnamesiyle kamu yararına çalışan dernekler arasına alındı.

Kurum, çalışmalarına Ankara'daki Türk Ocağı Halk Evleri binasında başlamıştı. 1940 yılı sonunda Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi binasına taşınmış, 12 Kasım 1967 tarihinde Turgut Cansever ve Ertur Yener tarafından tasarlanmış kendi binasına geçmiştir.
Türk Tarih Kurumu, tüzel kişiliğe sahip olarak 7 Kasım 1982 tarihinde kabul edilen Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 134. maddesi ile kurulan Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu bünyesine dâhil edildi.

Kurum teşkilat yapısı
Kurum başı, Cumhurbaşkanlığı kararı ile atanan Kurum Başkanıdır. Görev süresi 3 Sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile kaldırılmıştır. Kültür ve Turizm Bakanı oluru ile görevlendirilen başkan yardımcısı doğrudan Türk Tarih Kurumu Başkanı'na bağlıdır. 664 Sayılı KHK'ya göre; Türk Tarih Kurumu Bilim Kurulu; TTK Başkanı, Başkan yardımcı ve üyelerden oluşmaktadır. Kurumun asli, şeref ve haberleşme olmak üzere üç türlü üyesi vardır.

Türk Tarih Kongresi

Türk Tarih Kurumu, ilmî araştırma ve yayınları yanı sıra, birincisi 2-11 Temmuz 1932 tarihleri arasında toplanan ve belli aralıklarla günümüze kadar XVI. kez gerçekleştirdiği milletlerarası nitelikte "Türk Tarih Kongreleri" yapmaktadır. 20-25 Eylül 1937 tarihleri arasında Dolmabahçe Sarayı'nda yapılan II. Kongre, uluslararası nitelik kazanmış, yabancı bilim adamları da bu kongreye katılmışlardır. Bu Kongre, Türk tarihinin açıklanması ve belgelenmesi amacını gütmüştür. Ayrıca Kongre dolayısıyla, tarih öncesinden Cumhuriyet dönemine dek yurtta ve Ortadoğu'da gelişen büyük uygarlıkları, maketler, mülajlar, resimler ve grafiklerle canlandıran bir sergi düzenlenmiş ve bu sergi Mustafa Kemal Atatürk'ün ölümüne dek Dolmabahçe Sarayı'nda kalmıştır.

Türk Tarih Kurumunun düzenlemiş olduğu Türk Tarih Kongrelerinin listesi şu şekildedir;

Uluslararası XVIII. Türk Tarih Kongresi 1-5 Ekim 2018 tarihinde Ankara'da düzenlenmiştir. Dört gün boyunca, 22 başlıkta 164 oturumun gerçekleştirildiği kongrede, 29 ülkeden yaklaşık 800 bilim insanının katılımıyla 750'nin üzerinde bildiri sunulmuştur. 2018'de düzenlenen Türk Tarih Kongresi Türk Tarih Kurumunun, tarihindeki en çok katılımcının olduğu ve bildiri sunulduğu kongre olmuştur.

Bina

Turgut Cansever ve Ertur Yener'in 1951 yılında tasarlamaya başladığı Türk Tarih Kurumu Binası'nın projelendirme çalışmaları 1961 yılında sonuçlandırılmış, 1962 yılında binanın inşaatına başlanmıştır. İnşaat 1966 yılında tamamlanmış ve yapı 1967 yılından itibaren tam teşekküllü olarak kullanıma açılmıştır. 1980 yılında Ağa Han Mimarlık Ödülü'nü kazanan bu yapı Türkiye mimarlık tarihinin en önemli modern tasarımlarından birisi olarak kabul edilmektedir. Zemin katta konferans salonu, kitap depoları, üst katlarda kütüphane, okuma salonları ve ofisler yer almaktadır.

Misyonu
Türk ve Türkiye tarihini çağdaş sosyal bilim anlayışıyla araştırmak ve yaymak; bu alandaki araştırmaları desteklemek ve toplumdaki tarih bilincini geliştirmektir.

Vizyonu
Türk ve Türkiye tarihi araştırmalarını dünya tarih yazıcılığıyla bütünleştirmek; Türk tarihçiliğini evrensel ölçekte en üst düzeye ulaştırmaktır.

Etkinlikleri

Türk Tarih Kurumu, Türk tarihi ve Türkiye tarihini incelemek ve sonuçları yaymak için konferanslar, seminerler, kongreler, anma törenleri, sergiler düzenler; kazılar yaptırır, kitaplar yayınlar; kurumun üyeleri uluslararası kongreler düzenler.

Süreli yayınlar
 1937 yılından beri yayınlanan Belleten adlı yayın, dört ayda bir yayınlanır.
 Kurum tarafından 1964'ten beri çıkarılan Belgeler adlı bir başka yayın ise Türk arşivindeki belgeleri açıklamalı olarak yayınlar.
 1991 yılından sonra sadece raporlarını yayınlamaktadır.

Kazılar
22 Ağustos 1935 tarihinde kurumun kendi parası ve kendi elemanlarıyla başlattığı ilk kazı Alacahöyük Kazısı'dır. Bunu Trakya ve Anadolu'nun çeşitli bölgelerinde yapılan kazı ve arkeolojik araştırmalar izlemiştir. Bu kazılardan çıkan eserler pek çok müzede sergilenmektedir.

Uluslararası bilim kurumlarında üyelik
Türk Tarih Kurumu, Uluslararası Akademiler Birliği'nin (International Union of Academies-IUA) Türkiye'deki tek üyesidir.

Türk Tarih Kurumu Kütüphanesi

Tarih ve arkeoloji alanında ülkenin en büyük kütüphanesi, Türk Tarih Kurumu kütüphanesidir. Kurum, Türkiye'nin son çağlar tarihi için de zengin bir belgeliğe sahiptir.

Türk Tarih Kurumu Kütüphanesi'nde, yaklaşık 250.000 cilt kitap bulunmaktadır ve bunlar değişim, satın alma yoluyla sağlanmıştır. Ayrıca yurt dışında 220, yurt içinde 60 kurum ve kuruluş ile değişim yapılmaya devam edilmiştir. Osmanlıca, Arapça ve Farsça kaynak eserler başta olmak üzere, Batı dillerindeki eserlerden telif bakımından yasal süresi dolmuş nadir eserler dijitalleştirilmiştir ve çevrimiçi kataloğundaki detaylı arama kısmından eserlerin metinlerine ulaşım imkânı bulunmaktadır. Nadir eserlerin ve el yazması eserlerin 7500'ü dijitalleştirilmiştir ve katalog tarama bölümünden araştırmacıların hizmetine sunulmuştur. Ayrıca görme engelli akademisyenlerin kütüphaneden faydalanması için çalışmalar yapılmaya başlanmıştır. Kütüphanenin içerisinde; kitaplar, süreli yayınlar (dergi, gazete), haritalar, el yazması eserler, basılmamış telif ve çeviri eserler, fotokopiler, mikrofilm, mikrofiş, CD-ROM, video kaset mevcuttur.

Türk Tarih Kurumu gerek bağış gerekse satın alma yoluyla birçok arşiv malzemesini bünyesinde toplamıştır. Aynı zamanda tarih, arkeoloji ve antropoloji alanlarında oldukça zengin bir kaynak içeriğine sahip olan arşivde, 20 bin kadar nadir eser, farklı dillerde yazılan 1800 kadar eser de yer almıştır. Arşiv, Osmanlı Devleti'nin son dönemlerini ve Türkiye Cumhuriyeti dönemini kapsamasıyla beraber, belgelerin büyük bölümü Osmanlı Türkçesi ile kaleme alınmıştır. Yeni Türk harfleriyle kaleme alınanların yanında İngilizce, Fransızca, Almanca belgeler de yer almıştır. Arşivde; Atatürk fotoğraf koleksiyonu, fotoğraf ve belge koleksiyonu, İzmir'in Kurtuluşu, Ayasofya Sergisi, Atatürk Fotoğrafları Sergisi'nin yanı sıra, Kıbrıs'ta Hala Sultan Sergisi ve 100. Yılında Kudüs Sergisi düzenlenerek sergi katalogları basılmış, Enver Paşa ve Fahir İz Arşivinin analitik tasnifi tamamlanmıştır.

TTK TV
Türk Tarih Kurumu'nun YouTube üzerinden yayın yapan TV kanalıdır. Kanalda Türk Tarih Kurumunun hazırlatmış olduğu bilimsel belgeseller yer almaktadır. Özellikle Prof. Dr. Refik Turan'ın başkanlığı döneminde belgesellerin sayısında oldukça artış olmuştur. Türk Tarih Kurumu tarafından hazırlanan başlıca belgeseller şunlardır:

 Türk Tarih Kurumu Tarihçe Filmi , 2018
 Ayasofya: Vakfa Vefa Belgeseli , 2018
 Misak-ı Milli'den Lozan'a 95. Yıl İstiklal Harbi Şehitlerimize Vefa, 2018
 Sarıkamış'a Vefa İstiklal Belgeseli , 2019
 Çaka Bey Belgeseli, 2019
 Ermenilerin Osmanlı Devleti'ne İsyanı Terör ve Propaganda - 1. Bölüm Terör ve İsyan , 2019
 Ermenilerin Osmanlı Devleti'ne İsyanı Terör ve Propaganda - 2. Bölüm Techir ve İskan , 2019
 Ermenilerin Osmanlı Devleti'ne İsyanı Terör ve Propaganda - 3. Bölüm  Diaspora, Diplomasi ve Propaganda, 2019
 Ermenilerin Osmanlı Devleti'ne İsyanı Terör ve Propaganda - 4. Bölüm Asala: Ateş ve Kan , 2019
 Ermenilerin Osmanlı Devleti'ne İsyanı Terör ve Propaganda - 5. Bölüm Sahte Belgeler ve Gerçekler, 2019
 Ermenilerin Osmanlı Devleti'ne İsyanı Terör ve Propaganda - 6. Bölüm Tarihsiz Diplomasi, 2019
 Ermenilerin Osmanlı Devleti'ne İsyanı Terör ve Propaganda - 7. Bölüm İlk Ateş: 1915 Müslüman Ahaliye Mezalim, 2019
 Kıbrıs'ın İlk Fethi: Hala Sultanın İzinde , 2019
 Kıbrıs'ın Fethinin 448. Yılı , 2019
 101. Yılında Kudüs: Kahraman Şehitlerimizin Anısına, 2019
 102. Yılında Kudüs: Kahraman Şehitlerimizin Anısına, 2019
 Kapalı Maraş , 2019
 Anadolu Kadınları: Bacıyan-ı Rum , 2019
 Fatih Sultan Mehmed Han Belgeseli , 2020
 100. Yılında Misak-ı Milli Belgeseli , 2020

Türk Tarih Kurumu Başkanları

Türk Tarih Kurumunun günümüzdeki asli başkanı Prof. Dr. Yüksel Özgen olup kurumun asli ve vekil başkanları sırasıyla aşağıdaki gibidir.

Kurumun en uzun süre başkanlığını yapan kişi Şemsettin Günaltay olup Kurumun kuruluşundan günümüze sadece 13 farklı isim Türk Tarih Kurumu başkanlığı yapmıştır. 1982 Anayasası'nın 104. maddesine ve 3 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 2. maddesine göre Türk Tarih Kurumu Başkanı'nı Cumhurbaşkanı göreve atar ve görevine son verir.

Türk Tarih Kurumu Bilim Kurulu
664 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 13. maddesine ve Atatürk, Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Bilim Kurulu Çalışma Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğe 2018 yılında Bilim Kurulu oluşturulmuştur.

Ayrıca bakınız
 Türk Dil Kurumu

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türk Tarih Kurumu genel ağ sayfası
 Türk Tarih Kurumu E-Mağaza ağ sayfası
 Türk Tarih Kurumu 100. Yılında I. Dünya Savaşı ağ sayfası
 Türk Tarih Kurumu Araştırmacı Bilgi Sistemi (AVES) ağ sayfası

Atatürk'ün kurduğu kurum ve kuruluşlar
Tarih Kurumu
Kurum
Ankara merkezli kuruluşlar
Türkiye merkezli tarih kuruluşları
Bilgili topluluklar
1931'de kurulan kuruluşlar
Türkiye'deki brütalist yapılar
Hacettepe, Altındağ
Altındağ'daki yapılar

Türk Tarih Kurumu


ألان بوبليل  (من مواليد تونس العاصمة في 5 مارس 1941)، هو كاتب موسيقي تونسي فرنسي اختص في تأليف النصوص الكلامية للأوبريات. عمل في الستينات لصالح شركة "فوڨ للاسطوانات"، وفي عام 1969 تزوج فرانسواز بورسل ابنة الموسيقار فرانك بورسل. تعاون مع المدير الفني لهذا الأخير كلود-ميشال شونبارغ منذ 1972، وقد أثمر التعاون أكثر من عمل ناجح. من أبرز أعمال الثنائي الكوميديات الموسيقية: الثورة الفرنسية، البؤساء وميس سايغون. في الثمانينات تعاون مع المنتج البريطاني كاميرون ماكينتوش في إطار آباكادابرا (1983) وهي حكاية موسيقية للأطفال على إيقاع موسيقى لفرقة آبا، كما تعاون مع المغنية الكورية كيمارا في إطار ألبومها أوبيرا أكسبراس (1985).

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
حائزون على جائزة توني
حائزون على جائزة غرامي
كتاب وكاتبات تونسيون
مهاجرون تونسيون إلى فرنسا
مواليد 1360 هـ
مواليد 1941
مواليد في مدينة تونس
موسيقيون تونسيون
موسيقيون فرنسيون
يهود تونسيون
يهود سفارديون

ألان بوبليل


Christian Lamine Sagna (* 9. November 1982 in Pikine) ist ein senegalesischer Fußballspieler, der derzeit bei Les Voltigeurs de Chateaubriant unter Vertrag steht.

Karriere
Sagna startete seine Karriere mit AS Pikine und wechselte im Januar 2003 nach Lettland zu Dinaburg Daugavpils. Er kam in der Saison 2003 zu acht Spielen für Dinaburg Daugavpils in der Virsliga und wechselte im Frühjahr 2004 nach Litauen zu FK Sūduva Marijampolė. Er blieb drei Jahre in der A Lyga und kam zu 43 Spielen für FK Sūduva und erzielte dabei neun Tore. Im Sommer 2006 bekam er eine Einladung zum Probetraining in Rumänien, das er mit einer Vertragsunterzeichnung bei Petrolul Ploiești abschloss. Er spielte für Petrolul in 27 Spielen in der Liga 2 Seria I und steuerte in zwei Jahren elf Tore bei. Diese Quote brachte ihn 2008 ein Vertrag mit Divizia A club Gloria Buzău, dort kam er aber nur zu drei Einsätzen in der Saison 2008/09. Im Januar 2009 verließ er Buzau und wechselte in die Seria II zu FCM Târgoviște. Im Juni 2009 kehrte Sagna in die Liga 2 Seria I zurück und unterschrieb für den CSM Râmnicu Sărat. 2010 kam sein Wechsel nach Frankreich zu Les Voltigeurs de Chateaubriant, wo er zu den Leistungsträgern zählt. Den Klub verließ er im Sommer 2011 und ist seit dem Vereinslos.

Weblinks

Einzelnachweise

Sportler (Pikiné)
Fußballspieler (FC Dinaburg)
Fußballspieler (FK Sūduva Marijampolė)
Fußballspieler (Petrolul Ploiești)
Fußballspieler (Gloria Buzău)
Fußballspieler (FCM Târgoviște)
Fußballspieler (CSM Râmnicu Sărat)
Senegalese
Geboren 1982
Mann

Christian Sagna


Cytisus grandiflorus, de nom commun Cytise à grandes fleurs, est une espèce de plante de la famille des Fabaceae et du genre Cytisus.

Description
Cytisus grandiflorus est un arbuste pouvant atteindre  de hauteur. Les tiges et rameaux anguleux, jonciformes, ont 5 côtes plus ou moins marqués. Les feuilles sont caduques, simples sur les jeunes rameaux ou trifoliées sur les parties inférieures des rameaux. Les feuilles trifoliées ont des pétioles très courts. Les fleurs hermaphrodites sont solitaires ou jumelles. Le calice est campanulaire, membraneux, glabre, d'abord vert puis brun noirâtre. La corolle est jaune, le carène à l'extrémité est très recourbée vers le haut et l'étendard a un bord froncé. Le style est roulé en un ou plusieurs cercles. L'androcée a 4 étamines. Le légume sec est linéaire-oblongue, très comprimé, légèrement recourbé, très villeux, d'abord vert puis noire. La floraison est printanière.

Répartition
Cytisus grandiflorus est présent dans l'Afrique du Nord, dans le Rif et l'Atlas, et le sud et l'ouest de la péninsule ibérique.

On le trouve dans les forêts et les buissons sur des sols sablonneux côtiers siliceux, dans les forêts de pins mais aussi dans les sols profonds de chênes-lièges, riches en sels minéraux.

Sous-espèces
 La sous-espèce barbarus est endémique du Maroc.
 La sous-espèce cabezudoi a peu de poils ou est glabrescente et est endémique des régions côtières du sud du Portugal, Huelva et Cadix.
 La sous-espèce grandiflorus est couverte de poils persistants d'environ  de long et s'étend sur tout le territoire de l'espèce.
 La sous-espèce haplophyllus vit sur le mont Gourougou.

Parasite
Le fruit a pour parasite Bruchidius lividimanus, Bruchidius villosus, Asphondylia sarothamni. La feuille a pour parasite , Agonopterix scopariella. Le bourgeon de la feuille a pour parasite , , , , Asphondylia sarothamni. La tige a pour parasite Phyllonorycter scopariella, .

Notes et références

Liens externes

Faboideae

Cytisus grandiflorus


İskoçça (Scots, Lallans), İskoçya, Kuzey İrlanda ve İrlanda Cumhuriyeti'nin Donegal bölgesinde konuşulan bir Batı Cermen dilidir. 2011 itibarıyla İskoçya'da yaklaşık 1,5 milyon kişi İskoçça konuştuğunu belirtmiştir. Kuzey İrlanda'da ise 30 bin kişi tarafından kullanılmaktadır. İskoçya ve Kuzey İrlanda'da azınlık dili olarak tanınmakla birlikte resmî statüye sahip değildir. Modern Standart İngilizce ile İskoçça, Orta İngilizcenin farklı lehçelerinden evrilmiş olup, kardeş dil olarak sınıflandırılmaktadır.

Neyin dil, neyin lehçe olduğuna dair kesin bir kriter olmadığından ötürü İskoççanın İngilizceden farklı bir dil olup olmadığı tartışmalıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Scots Dilinin Sözlüğü
 İskoçça sözlüğü
 Lehçe haritası
 Scots'lar için SAMPA
 İskoç kelimeleri- resimlendirilmiş
 Scots-online
 Scots Dili Cemiyeti
 ScotsGate
 Scots Dili Merkezi
 Words Without Borders Peter Constantine: Scots: The Auld an Nobill Tung

Doğal diller
Cermen dilleri
İskoçya'da kültür
Birleşik Krallık'taki diller
İngiliz dilleri
İskoç dili

İskoçça (Cermen dili)


فيليب الأول لاندغراف هسن (ماربورغ 13 نوفمبر 1504 - كاسل 31 مارس 1567) يلقب بالشهم ( "der Großmütige") رائد الإصلاح البروتستانتي و أحد أهم حكام الإصلاح الألمان.

السيرة الذاتية
فيليب هو ابن فيلهلم الثاني لاندغراف هسن وزوجته الثانية آنا من مكلنبورغ-شفيرين، توفي والده عندما كان في الخامسة من عمره، رغم أن والدته أصبحت الوصي عليه إلا أن الصراعات حول السلطة استمرت حتى إعلان بلوغه سن الرشد في عام 1518، كان تعليمه غير كامل للغاية ، بحيث تم إهمال تدريبه الأخلاقي والديني، وعلى الرغم من كل هذا، استطاع تطوير سريعًا كرجل دولة، وسرعان ما بدأ في اتخاذ خطوات لزيادة سلطته الشخصية كحاكم.

في 1521 عُقد فيليب ذو 17 عاماً اجتماعه الأول مع مارتن لوثر خلال اجتماع فورمس، وقد تأثره به كثيراً، على الرغم من أن بداياته لم يكن لديه سوى القليل من الاهتمام بالعناصر الدينية خلال الاجتماع، اعتنق فيليب البروتستانتية في عام 1524 بعد لقاءه مع اللاهوتي فيليب ملانكتون، وكذلك تمكن من إخماد حرب الفلاحين بهزيمة توماس مونتزر بجوار حلفائه.

رفض فيليب الانضمام إلى تحالف دوق ساكسونيا المناهض للوثرية في عام 1525، وإلا أنه تحالف مع زوج خالته يوهان ناخب ساكسونيا في 27 فبراير 1526، على الرغم من عدم وجود حركة شعبية قوية للبروتستانتية في أراضي هسن، إلا أنه قرر تنظيم الكنيسة هناك وفقًا للمبادئ البروتستانتية، وفي ذلك لم يساعده إلا مستشاره الإنساني يوهان فيجي ، وقسيسه آدم كرافت، ولكن أيضًا الراهب الفرنسيسكان السابق فرانسوا لامبرت الأفينيوني بحيث أصبح عدو قوي للكاثوليك، في صيف 1527 تأسست جامعة ماربورغ لتكون مثل جامعة فيتنبرغ، مدرسة لعلماء اللاهوت البروتستانت.

كان حماه غيورغ دوق ساكسونيا وكونراد فون تونغن أسقف فورتسبورغ وألبرخت فون براندنبورغ رئيس أساقفة ماينتس نشطون في التحريض ضد نمو الإصلاح، كان فيليب متنقع بوجود تحالف سري بين أمراء الكاثوليك، وبعد لقائه بالناخب يوهان الساكسوني في فايمار بـ 9 مارس 1528 ، تم الاتفاق على أن يقوم الأمراء البروتستانت بالهجوم لحماية أراضيهم من الغزو والاستيلاء، على الرغم من اقتناع كل من لوثر ومستشاره غريغور بروك بوجود المؤامرة إلا أنهم نصحا بشدة ضد التصرف في الهجوم، منعت السلطات الإمبراطورية في شباير الآن أي خرق زعرعة الأمن، وبعد مفاوضات طويلة نجح فيليب في تعبئة نفقات تسليحه من ابتزاز أبرشيات فورتسبورغ وبامبرغ وماينتس بحيث اضطرت الأسقفية الأخيرة لاعتراف بصلاحية الولاية القضائية الكنسية في أراضي هسن وساكسونيا حتى يقرر الإمبراطور الروماني المقدس أو المجمع المسيحي خلاف ذلك.

ومع ذلك كانت الظروف السياسية غير مواتية للغاية لفيليب، الذي قد يتهم بسهولة بتعكير صفو أمن الإمبراطورية، وفي ربيع 1529 خلال جلسة البرلمان الثانية في شباير، تجاهل فيليب علناً الإمبراطور شارلكان، ومع ذلك فقد قام بدور نشط في توحيد الممثلين البروتستانت، وكذلك في لتحضير لاحتجاجات ضد حظر لوثر وانتشار عقيدتهم دون عوائق، وقبل مغادرته المدينة، نجح في تكوين تفاهم سري بين ساكسونيا وهسن ونورمبرغ وستراسبورغ وأولم في 22 أبريل 1529 .

كان فيليب حريصًا بشكل خاص على منع الانقسام حول موضوع القربان المقدس، وبذلك تمت دعوة هولدريخ زوينكلي إلى ألمانيا، وبهكذا مهد فيليب الطريق لندوة ماربورغ الشهيرة، على الرغم من أن موقف اللاهوتيين فيتنبرغ أحبط محاولاته لتحقيق علاقات متناغمة، ولكن الموقف أصبح أكثر تعقيدًا بسبب موقف غيورغ مارغريف براندنبورغ-أنسباخ الذي طالب باعتراف موحد وأمر توحيد الكنيسة، إلا أن رأى فيليب أن اعترف بالاختلافات بين أتباع مارتن بوسر وأتباع لوثر في نظرياتهم المقدسة بوجود خلاف صادق.

الزواج والذرية
أولاً: تزوج فيليب بـ درسدن في 11 ديسمبر 1523 من كريستين (ابنة غيورغ المتلحي) وأنجبت له عشرة أبناء:-

 أغنيس (31 مايو 1527-4 نوفمبر 1555)؛ تزوجت من موريس ناخب ساكسونيا، له ابنان فهما جدا موريس أمير أوارني، ثم تزوجت من يوهان فريدرش الثاني دوق ساكسونيا، ليس لديهم أبناء.
 آنا (26 أكتوبر 1529 - 10 يوليو 1591) ، تزوجت من كونت بالاتينات فولفغانغ من تسفايبروكن، لهم ذرية .
 فيلهلم الرابع (24 يونيو 1532 - 25 أغسطس 1592)؛ خليفته في هسن-كاسل، له ذرية.
 فيليب لويس (29 يونيو 1534 - 31 أغسطس 1535).
 باربرا (8 أبريل 1536 - 8 يونيو 1597)؛ تزوجت من غيورغ الأول كونت فورتمبيرغ-مونبليار، لهم ذرية، ثم تزوجت من دانيال كونت فالديك، ليس لديهم أبناء.
 لودفيغ الرابع (27 مايو 1537 - 9 أكتوبر 1604)؛ خليفته في هسن-ماربورغ، ليس لديه أبناء.
 إليزابيث (13 فبراير 1539 - 14 مارس 1582)؛ تزوجت من لودفيغ السادس ناخب بالاتينات، لهم ذرية.
 فيليب الثاني (22 أبريل 1541 - 20 نوفمبر 1583)؛ خليفته في هسن-راينفيلس، ليس لديه أبناء.
 كريستين (29 يونيو 1543 - 13 مايو 1604)؛ تزوجت من أدولف من هولشتاين-جوتورب، وهما جدا غوستاف الثاني أدولف ملك السويد.
 غيورغ الأول (10 سبتمبر 1547 - 7 فبراير 1596)؛ خليفته في هسن-دارمشتات، له ذرية.

ثانياً: في 4 مارس 1540 تزوج بشكل مرغنطي من الوصيفة البلاط مارغريت فون در زاله وبينما لا زال متزوجاً من كريستين الساكسونية، منح لها كونتية ديتس، وأنجبت له:

 فيليب كونت ديتس (12 مارس 1541 - 10 يونيو 1569).
 هيرمان كونت تسو ديتس (12 فبراير 1542 - حوالي 1568).
 كريستوفر إرنست كونت تسو ديتس (16 يوليو 1543 - 20 أبريل 1603).
 مارغريتا كونتيسة تسو ديتس (14 أكتوبر 1544 - 1608)؛ تزوجت مرتين، لها ذرية.
 ألبريشت كونت تسو ديتس (10 مارس 1546 - 3 أكتوبر 1569).
 فيليب كونراد كونت تسو ديتس (29 سبتمبر 1547 - 25 مايو 1569) ،
 موريتس كونت تسو ديتس (8 يونيو 1553 - 23 يناير 1575).
 إرنست كونت تسو ديتس (12 أغسطس 1554 - 1570).
 آنا كونتيسة تسو ديتس (1557 - 2/5 يناير 1558).

روابط خارجية

مراج

آل هسن
أشخاص من ماربورغ
حكام أطفال من العصر الحديث
لاندغرافينات هسن
لاندغرافينات هسن-دارمشتات
لوثريون ألمان
مارتن لوثر
مواليد 1504
مواليد في ماربورغ
وفيات 1567
وفيات في كاسل

فيليب الأول (لاندغراف هسن)


Heinrich Bebel, Bebelio (Ingstetten, Justingen, 1472 - Tübingen, 1518) humanista suabo.

Estudió en las universidades de Cracovia y Basilea y fue profesor de poesía y retórica de la Universidad de Tubinga. Fue amigo de Erasmo de Róterdam y fue laureado por sus poemas por Maximiliano I de Habsburgo.

Obra
 Triumphus Veneris, souvent réimprimé, 1503
Ars condendi carmina, 1506
Facetiae (1506)
Proverbia Germanica, 1508
Opuscula, 1516.

Referencias

Humanistas de Alemania del siglo XVI
Escritores en latín del siglo XVI
Profesores de la Universidad de Tubinga

Heinrich Bebel


Pennantia, maleni biljni rod od četiri vrste grmlja i drveća koji čini samostalnu porodicu unutar reda celerolike. Dvije vrste rastu na Novom Zelandu, jedna u Australiji (Queensland: od Atherton Tablelanda, do Miltona, Novi Južni Wales). Posljednja četvrta vrsta ograničena je na otok Norfolk.

Vrsta Pennantia baylisiana kritično je ugrožena, i endem je na otoku Great Island (Manawa Tawhi), i nalazila se po svojoj rijetkosti u Guinnesovoj knjizi rekorda

Vrste
 Pennantia baylisiana (Oliv.) G.T.S.Baylis, otočje Three Kings, Novi Zeland
 Pennantia corymbosa J.R.Forst. & G.Forst., Novi Zeland
 Pennantia cunninghamii Miers, Queensland, Australija
 Pennantia endlicheri Reissek otok Norfolk

Izvori

Porodice celerolikih
Rodovi celerolikih
Biljne porodice

Pennantia


Rui Bandeira, nombre artístico de Rui Pedro Neto de Melo Bandeira (Nampula, Mozambique, 25 de julio de 1973), es un cantante portugués.

Biografía
Rui Bandeira nació en Mozambique, cuando todavía era colonia portuguesa, cuando contaba con dos años regresó con su familia a Portugal.

Con cerca de 15 años forma parte de una iglesia evangélica donde comienza a dar sus primeros pasos en la música. Los 10 años siguientes, hasta 1997, edita cuatro álbumes, dos de ellos como solista.

Em 1999, concurre al 36º Festival RTP da Canção, con el tema "Como tudo começou", con producción de Jorge do Carmo. Gana el certamen y representa a Portugal en el Festival de la Canción de Eurovisión 1999, celebrado en Jerusalén, donde acaba en posición la 21.ª posición.

En marzo de ese año publica el álbum, Como tudo começou, de mismo título que la canción que llevó al Festival de Eurovisión.

También en 1999 representa a Portugal, por invitación de la RTP, en el Festival Internacional de El Cairo, donde obtuvo el 4.º lugar entre 32 países, siendo su interpretación de "Make this World", de Jorge do Carmo y Tó Andrade, la mejor posición entre los participantes europeos.

Discografía

Álbumes
 1999 - Como tudo começou (Vidisco)
 2000 - Mais (Vidisco)
 2001 - Magia do Amor (Vidisco)
 2004 - Destino (Vidisco)
 2005 - Duas Vidas (Vidisco)
 2006 - Só Deus Sabe (Espacial)
 2009 - O Nosso Amor (Espacial)

Recopilaciones
 2003 - Momentos (Vidisco)

En vivo
 2007 - Ao Vivo (Espacial)

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de Rui Bandeira

Nacidos en Nampula
Cantantes masculinos de Portugal
Representantes de Portugal en Eurovisión
Participantes en Eurovisión 1999
Cantantes en portugués

Rui Bandeira


Ein Heterotetramer ist ein Protein, das vier nicht-kovalent verbundene Protein-Untereinheiten besitzt, die nicht alle identisch sind. Ein Homotetramer beinhaltet hingegen vier identische Untereinheiten. Beide zählen zu den Tetrameren.

Beispiele wären Hämoglobin (siehe Bild), NMDA-Rezeptor, einige Aquaporine, AMPA-Rezeptoren sowie einige Enzyme.

Einzelnachweise

Proteinkomplex

Heterotetramer


Karl Fredrik Virtanen (født den 15. november 1971 i Motala) er en sverigefinsk kulturjournalist, klummeskribent på Aftonbladets lederside samt tv-vært i sit eget talkshow Studio Virtanen på svensk TV8 fra 2006 til 2011.

Efter folkehøjskoleuddannelsen ved Fridhems folkhögskola indledte Virtanen sin journalistiske karriere på Östgöta Correspondenten. Derfra kom han til Aftonbladet i 1994. Han har også været avisens New York-korrespondent i tre år. I flere år var han redaktør for fredagstillæget Puls. I september 2011 medvirkede Virtanen for første gang på Aftonbladets lederside, hvor han nu er uafhængig klummeskribent.

I 2016 debuterede Virtanen som forfatter til monologen Vapenvila, som havde premiere 19. august på Teatern under bron.

Han er gift og har børn med Karolina Ramqvist.

I 2017 blev han anklaget for sexovergreb. I februar 2018 blev det rapporteret at han havde skiftet navn til sin kones efternavn og nu hed Karl Fredrik Ramqvist. Politiet fandt ingen beviser herfor, og den svenske skuespillerinde, der anklagede ham, Cissi Wallin, anklages nu for ærekrænkelse.

Bibliografi
 Olyckligt kär i ingen speciell (Albert Bonniers Förlag, 2006)
 Kraschad (Bokförlaget Atlas, 2009)

Referencer

Journalister fra Sverige

Karl Fredrik Virtanen


An Mapinguari auyantepuiensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernesto Foldats, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Germán Carnevali och R.B.Singer. An Mapinguari auyantepuiensis in nahilalakip ha genus nga Mapinguari, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mapinguari (Orchidaceae)

Mapinguari auyantepuiensis


Summer of Soul (...Or, When the Revolution Could Not Be Televised)  é um documentário americano de 2021 dirigido por Ahmir "Questlove" Thompson sobre o Harlem Cultural Festival de 1969.

O filme teve sua estreia mundial no Festival de Cinema de Sundance de 2021 em 28 de janeiro de 2021, onde ganhou o Grande Prêmio do Júri e o Prêmio do Público nas categorias de documentário. Ele recebeu um lançamento limitado nos Estados Unidos em 25 de junho de 2021 antes de ser lançado nos cinemas pela Searchlight Pictures e via streaming no Hulu.

Recebeu elogios da crítica com elogios direcionados à restauração de imagens e ganhou vários prêmios. Esses prêmios incluem seis prêmios principais e abrangentes no 6º Critics' Choice Documentary Awards, incluindo Melhor Documentário. Também foi indicado ao Grammy de Melhor Filme Musical no 64º Grammy Awards e ao Oscar de Melhor Documentário no 94º Oscar.

Sinopse
O documentário examina o Harlem Cultural Festival de 1969, que foi realizado no Mount Morris Park (agora Marcus Garvey Park) no Harlem e durou seis semanas. Apesar de ter um grande público e artistas como Stevie Wonder, Mahalia Jackson, Nina Simone, The 5th Dimension, The Staple Singers, Gladys Knight & the Pips, Blinky Williams, Sly and the Family Stone e Chambers Brothers, o festival foi visto como obscuro na cultura pop, algo que os documentaristas investigam.

Produção
A pedido do organizador do festival e apresentador Tony Lawrence, o produtor de televisão Hal Tulchin gravou cerca de quarenta horas de filmagem do Harlem Cultural Festival de 1969 em fita de vídeo, trechos dos quais foram originalmente transmitidos em dois especiais de TV de uma hora em julho e setembro 1969 pela CBS e ABC. As fitas foram posteriormente colocadas em um porão, onde se diz que ficaram por cerca de 50 anos inéditas. Por vários anos, Tulchin tentou interessar as emissoras nas gravações com pouco sucesso, embora algumas das imagens de Nina Simone tenham sido usadas em documentários sobre a cantora.

Em 2004, Joe Lauro, um arquivista de filmes do Historic Films Archive, descobriu a existência da filmagem e entrou em contato com Hal Tulchin. Ele digitalizou e catalogou as filmagens, na esperança de trabalhar em um filme sobre o evento. Em 2006, Lauro fechou um acordo com Robert Gordon e Morgan Neville para contar a história do festival, mas o acordo nunca veio à tona, devido a Tulchin, que morreu em 2017, mudar seus pedidos e depois recusar o acesso as filmagens. O produtor Robert Fyvolent acabou adquirindo os direitos de cinema e televisão para a filmagem de seu produtor original. O diretor Ahmir Thompson expressou surpresa que a filmagem permaneceu inédita por tanto tempo, já que a música teve um grande impacto em sua vida e desenvolvimento, afirmando: "O que teria acontecido se fosse permitido um assento à mesa? Quanta diferença seria que fizeram na minha vida? Esse foi o momento que extinguiu qualquer dúvida que eu tinha de que poderia fazer isso."

Lançamento
Summer of Soul estreou em 28 de janeiro de 2021 no Festival de Cinema de Sundance, onde ganhou o Grande Prêmio do Júri e o Prêmio do Público na Competição de Documentários dos EUA. O filme foi adquirido pela Searchlight Pictures e Hulu. Foi lançado nos Estados Unidos no El Capitan Theatre em Los Angeles e no multiplex AMC Magic Johnson Harlem 9 em Nova York em 25 de junho de 2021, antes de se expandir em todo o país uma semana depois, além de ser lançado no Hulu, com o filme também programado para ser distribuído internacionalmente nos cinemas e através da Disney+ Hotstar em 30 de julho de 2021 e Disney+ sob o hub de conteúdo Star e Star+ em 19 de novembro de 2021. Foi disponibilizado na versão americana do Disney+ em 8 de fevereiro de 2022, a tempo do Mês da História Negra. Ele fez sua estreia na televisão na ABC em 20 de fevereiro de 2022.

Em Portugal, Summer of Soul foi lançado no Disney+ através do hub Star em 30 de julho de 2021 e também foi exibido como parte do IndieLisboa em 21 de agosto de 2021. No Brasil, o documentário foi exibido como parte do Mostra Internacional de Cinema de São Paulo em 2 de novembro de 2021 e lançado via streaming pelo Telecine em 30 de dezembro de 2021. Em 27 janeiro de 2022, o filme também recebeu um lançamento limitado nas salas de cinema do país.

Em 22 de abril de 2021, foi anunciado que Questlove apresentaria o primeiro trailer do filme durante o 93º Oscar, no qual atuou como diretor musical. O trailer estreou em 25 de abril de 2021.

Trilha sonora
Um álbum oficial da trilha sonora foi lançado em 28 de janeiro de 2022 pela Legacy Records. Em uma entrevista, Questlove disse que eles consideraram incluir músicas que não estavam no filme original e decidiram ficar com as músicas que já estavam liberadas para lançamento. O lançamento físico contém 16 músicas, enquanto o lançamento digital inclui uma música extra, Abbey Lincoln e "Africa" de Max Roach.

Listagem de faixas digitais

 The Chambers Brothers – "Uptown"
 B.B. King – "Why I Sing The Blues"
 The 5th Dimension – "Don't Cha Hear Me Callin' To Ya"
 The 5th Dimension – "Aquarius/Let The Sunshine In (The Flesh Failures)"
 David Ruffin – "My Girl"
 The Edwin Hawkins Singers – "Oh Happy Day"
 The Staple Singers – "It's Been A Change"
 The Operation Breadbasket Orchestra & Choir Featuring Mahalia Jackson and Mavis Staples – "Precious Lord Take My Hand"
 Gladys Knight & The Pips – "I Heard It Through The Grapevine"
 Mongo Santamaria – "Watermelon Man"
 Ray Barretto – "Together"
 Herbie Mann- "Hold On, I'm Comin'"
 Sly & The Family Stone – "Sing A Simple Song"
 Sly & The Family Stone – "Everyday People"
 Abbey Lincoln and Max Roach – "Africa"
 Nina Simone – "Backlash Blues"
 Nina Simone – "Are You Ready"

Mídia doméstica
O filme foi lançado em DVD e digitalmente em 8 de fevereiro de 2022. Os recursos de bônus incluem um comentário em áudio de Questlove e dois featurettes de bastidores intitulados "Soul Searching" e "Harlem: Then & Now".

Ligações externas

 For Questlove, The Pandemic Meant Embracing Quiet — And Buying A Farm Entrevista de rádio de 21 de julho de 2021 com Terry Gross no Fresh Air
 Summer of Soul no MUBI

Filmes dos Estados Unidos de 2021
Filmes em língua inglesa
Documentários de 2021
Filmes sobre afro-americanos
Documentários dos Estados Unidos
Filmes dos Estados Unidos
Filmes da Searchlight Pictures
Filmes originais do Hulu
Filmes premiados com o Oscar de melhor documentário de longa-metragem

Summer of Soul (...ou, Quando a Revolução Não Pôde Ser Televisionada)


La saison 2022 du championnat de France de Formule 4 s'est déroulé du 16 avril au 16 octobre au sein du format championnat de France des Circuits pour la majorité des épreuves. Le championnat est toujours certifié par la FIA. Le championnat utilise dorénavant les châssis Mygale M21, et des moteurs Renault 1.3L turbocompressé, préparé par Oreca .

Liste des pilotes
Comme les saisons précédentes, aucune équipe ne participe au championnat, toutes les voitures étant engagées et préparées par la FFSA Academy.

Calendrier
Après un calendrier 2021 perturbé par la pandémie de Covid-19, la saison 2022 voit le retour à un calendrier plus classique avec le retour des manches de Pau, Spa-Francorchamps et de Valence.

Résultats

Classements

Système de points

Tous les résultats des pilotes sont comptés, exceptée leur pire manche, ainsi que les circuits ou le pilote à déjà roulé durant la saison en cours dans une autre catégorie. C'est pour cette raison que malgré son nombre de points théorique, Hugh Barter pilotant en F4 durant cette même saison, est deuxième derrière Alessandro Giusti. Exemple : ayant disputé une manche de F4 Espagnole sur le Circuit Ricardo Tormo à Valence avant de s'y rendre avec le championnat français, il me marquera pas de points durant ce weekend. Les points non attribués au pilote ne sont pas redistribués.

La grille de la course 1 est déterminée selon l'ordre des qualifications, la grille de la course 3 est déterminée selon le deuxième meilleur tour de chaque pilote lors des qualifications. La grille de la course 2, offrant moins de points, est déterminée par l'ordre d'arrivée de la course 1 avec le top 10 inversé.

Courses 1 & 3 :

Course 2 :

Classement pilotes FFSA Academy

Notes et références

Liens externes

F4
France

Championnat de France de Formule 4 2022


Der Caine Prize for African Writing ist eine jährliche Auszeichnung für die beste englischsprachige Kurzgeschichte eines afrikanischen Autors. Die Preissumme beträgt 10.000 britische Pfund.

Gegründet wurde der Literaturpreis im Vereinigten Königreich im Jahr 2000. Er wurde in Erinnerung an den langjährigen Präsidenten der Booker Company, Sir Michael Harris Caine, gestiftet. Wegen seiner Nähe zum Booker Prize wird der Caine Prize auch manchmal der African Booker genannt.

Preisträger

Weblinks
 Offizielle Website (englisch)

Notizen

Literaturpreis (Vereinigtes Königreich)
Literatur (Englisch)
Afrikanische Literatur
!
Caine
Erstverleihung 2000
Britisch-afrikanische Kulturbeziehungen
Auszeichnung (Afrika)

Caine Prize for African Writing


Die Isla-Verde-Straße ist eine Meerenge in den Philippinen, die die Inseln Luzon und Mindoro trennt.

Sie verbindet den südwestlichen Teil des Südchinesisches Meeres mit der Sibuyan-See und ist ein Meeresarm, auf dem der Schiffsverkehr zwischen Manila mit den Hafenstädten in der Visayas-, Mindanao-Region und zwischen Batangas City und Puerto Galera abgewickelt wird. In dem Meeresarm liegen die Inseln Verde und Maricaban, die beide beliebte Touristenziele sind. Im Norden der Isla-Verde-Straße liegen die Buchten von Batangas und Balayan. Beide Buchten trennt die Calumpang-Halbinsel, auf der der 501 Meter hohe Vulkan Panay eine markante Landmarke für den Schiffsverkehr ist. Den westlichen Ausgang des Seeweges markiert die Calatagan-Halbinsel. Im Nordwesten der Meerenge liegen die Lubang-Inseln und die weniger stark befahrene Calavite-Straße.

Die Insel Verde und die Meerenge wurden nach Kapitän Juan Verde benannt, der im 16. Jahrhundert die Region Batangas für die spanische Krone unterwarf, die zur damaligen Zeit den Namen Balayan de Kumintang erhielt.

Die Isla-Verde-Straße gilt als ein Hot Spot der Biodiversität, weltweit. So wurden mehr als 300 verschiedene Arten von Korallen und mehr als 1000 verschiedene Arten von Fischen in der Meerenge aufgezeichnet. Es wurden auch die Echte Karettschildkröte, die Oliv-Bastardschildkröte, der Dunkle Riesenzackenbarsch (Epinephelus lanceolatus) und die seltenen Riesenmuscheln in der Meerenge gefunden.

Siehe auch
 Marienstatue von Montemaria (Batangas)

Weblinks
 Beschreibung der Meerenge auf Philippines Travel Guide
 Beschreibung der Biodiversität in der Isla Verde Straße auf WOW Batangas
 Beschreibung der Biodiversität auf ReefCheck.Org

Meerenge in den Philippinen
Meerenge (Australasiatisches Mittelmeer)
Südchinesisches Meer
Meerenge in Asien

Isla-Verde-Straße


129882 Ustica este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
129882 Ustica este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Campo Catino de Franco Mallia și Mario Di Sora. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 0,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 129001-130000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

129882 Ustica


Jadon Malik Sancho () este un fotbalist englez care joacă pe postul de atacant la Manchester United în Premier League și pentru Echipa națională de fotbal a Angliei.

Palmares
Anglia U17
Campionatul Mondial de Fotbal U-17 (2017)
Campionatul European de Fotbal U-17 vice-campion (2017)

Individual
Jucătorul de aur la Campionatul European de Fotbal U-17 (2017)
Echipa turneului la Campionatul European de Fotbal U-17 (2017)
Jucătorul lunii din Bundesliga (octombrie 2018)
Goal.com NxGn (2019)

Referințe

Nașteri în 2000
Fotbaliști englezi
Fotbaliști ai Manchester City FC
Fotbaliști ai Borussia Dortmund
Fotbaliști ai Manchester United FC
Fotbaliști internaționali englezi

Jadon Sancho


Etçiller ya da yırtıcı memeliler (), memeliler sınıfına ait bir takımdır.

Latince "Carnivora": caro, carnis (et) ve vorare (yutmak); yani "Et yutanlar" anlamına gelir. Ama aslında etçil beslenme takımın bütün üyeleri için en önemli beslenme değildir. Etçiller takımı iki alt takıma ayrılır: köpeğimsiler ve kedimsiler. Eski sınıflandırmalara göre karasal- ve sucul yırtıcılar iki ayrı takıma konulurdu. Günümüzün biliminde bu iki takım birleştirilmiş ve sucul yırtıcılar etçillerin köpeğimsi alt takımı içerisinde yer almıştır.

Etçil ve etobur kavramları
Bu takımın bilimsel adı "Carnivora" diğer bir bilimsel terim olan "Karnivor" (etobur)'a benzemektedir. Bu iki ayrı adın anlamları karıştırılmaması gerekir. Etobur (Karnivor) bütün canlıların et ile beslenenleri için kullanılır, ama Carnivora sadece memeliler sınıfının belli bir takımıdır.

Genel bilgiler
Etçiller takımının üyeleri çok çeşitlidir ve örneğin kuyruksüren ile mors gibi birbirlerine hiç benzemeyen türleri kapsar. Suda yaşayan fokgiller ve diğer sucul memeliler, karada yaşayan bütün büyük etçil memeliler ve çeşitli orta ve küçük boyda yırtıcı memeliler bu takıma aittir. Takımdaki çeşitlilik kaba ve çevik yapılı ayılardan, zarif yapılı kedilere kadar uzanır. Ölçülerin arasındaki en büyük fark, takımın en küçük üyesi olan ve sadece 35-70 gram ağırlığa varan fare gelinciği'nden ağırlığı 4 tona kadar varabilen ve en büyük memelilerden birisi olan deniz fili'nin arasındadır.

Sınıflandırma

En modern sınıflandırmalarda etçiller ilk başta kedimsiler ve köpeğimsiler olarak iki alt takıma ayrılarak şu şekilde sınıflandırılırlar:

Etçiller (Carnivora)
    ├─   ?Miacidae †
    ├─ Köpeğimsiler (Caniformia)
    │ ├─ Amphicyonidae †
    │ ├─  Köpekgiller (Canidae)
    │ └─  Arctoidea
    │    ├─ Ayıgiller (Ursidae)
    │    └─ N. N.
    │       ├─ Yüzgeçayaklılar (Pinnipedia)
    │       │  ├─ Fokgiller (Phocidae)
    │       │  └─ N. N.
    │       │      ├─ Denizaslanıgiller (Otariidae)
    │       │      └─ Morslar (Odobenidae)
    │       │
    │       └─ Musteloidea
    │              ├─ Küçük pandalar
    │              └─ N. N.
    │                 ├─ Kokarcagiller (Mephitidae)
    │                 └─ N. N.
    │                     ├─ Rakungiller (Procyonidae)
    │                     └─ Sansargiller (Mustelidae)
    │
    └─ Kedimsiler (Feliformia)
         ├─ Nimravidae †
         ├─ Afrika palmiye misk kedisi (Nandiniidae)
         └─ N. N.
             ├─ Misk kedisigiller (Viverridae)
             ├─ Kedigiller (Felidae)
             └─ N. N.
                 ├─ Sırtlangiller (Hyaenidae)
                 └─ N. N.
                      ├─ Kuyruksürengiller (Herpestidae)
                      └─ Madagaskar etçilleri (Eupleridae)

Ayrıca bakınız
 Popülasyona göre etçiller listesi
 Canlılarda beslenme
 Etoburlar
 Otoburlar

Kaynakça

Etçiller


Radijalna bušilica ili je vrsta bušilice koja mijenja položaj vretena na zakretnoj gredi, a obradak je nepokretan.

Objašnjenje

Radijalne bušilice se upotrebljavaju za strojnu obradu provrta i uvrta na većim izratcima koji se zbog svoga oblika i težine ne mogu pomicati ispod radnog vretena za bušenje. Izradak se učvršćuje na podnožje ili stol radijalne bušilice. Bušno vreteno može, premještajući se vodoravno na brvnu (konzoli), polarno zaokretanjem oko stupa i okomito zajedno s brvnom na stupu, zauzeti svaki položaj unutar stanovitog prostora nad izratkom. Brvno se može zaokretati oko stupa za 360˚ i prema tome mogu se radijalnim bušilicama obrađivati i izraci koji su postavljeni u krugu oko stupa. Postoje radijalne bušilice s običnim podnožjem, s dvostrukim protupoloženim podnožjem, s križnim i s kružnim podnožjem.

Veći se izraci učvršćuju na podnožju koje ima T-utore, a manji se izraci stave na kockasti stol, ili na nagibni stol, ili na nagibni stol s kružnom diobenom pločom. Nagibni i nagibno-diobeni stolovi omogućuju u jednom zahvatu izratka bušenje provrta i uvrta pod raznim nagibima osi provrta i uvrta.

Podnožje radijalne bušilice je vrlo kruto. U njemu se nalazi spremište sredstva za hlađenje, u koje je uronjena električna pumpa (crpka). Na podnožju je jakim vijcima učvršćen kruti stup 1, oko kojeg se može zaokretati pomični stup 2. Brvno 3 pomiče se okomito elektromotorom 4; ovaj preko zupčanog prigona pokreće navojno vreteno 5, a ono preko navojne matice zahvaća brvno. Mehaničkim ili hidrauličnim prijenosom posebni stezni motor zaokretanjem steznog vretena 6 učvršćuje preko poluge brvno na pomični stup 2, a preko ekscentra 8 i obuhvatnih dvodijelnih konusnih čeljusti 9 pomični stup 2 na čvrsti stup 1. Sva potrebna učvršćenja mogu se izvršiti i rukom. Dilatirana (toplinski istegnuta) lisnata opruga 10 pri otkočenoj stezi 9 podiže pomični stup za oko 0,03 do 0,05 mm, zbog čega se cijeli pomični stup s brvnom i vreteništem može na uzdužnom (aksijalnom) kugličnom ležaju lagano zaokretati. Zračnost se udešava vijcima 11. Pomični je stup gore poprečno (radijalno) uležišten u kuglični, a dolje u veliki igličasti ležaj. Čeljusna stega znatno ukrućuje pomični stup i brvno, i ona sprečava vretenište, to jest bušno vreteno, da se za vrijeme bušenja djelovanjem uzdužne (aksijalne) sile bušenja izdigne.

Glavni pogonski elektromotor pričvršćen je na vretenište. Dvostruka lamelna spojka s kočnicom (nije ucrtana) omogućuje da se, ne prekidajući rad elektromotora, bušno vreteno stavi u pogon ili zaustavi, ili da mu se mijenja smjer okretanja pri rezanju navoja. U glavnom prigonu ugrađene su 3 pune osovine A, B, C, 3 šuplje osovine D, E i F i niz zupčanika i zupčano-čeljusnih spojki, koji razmještanjem daju glavnom vretenu F 24 brzine okretanja. U vreteništu je ugrađena i zupčana pumpa kojom se podmazuju svi pokretni dijelovi vreteništa i posmičnog prigona. Dijagram brzina okretanja svih osovina u glavnom prigonu vreteništa prikazan je na slici. Prigon daje 24 brzine bušnom vretenu (od 21,4 do 1570 okr/min). Postignuti brojevi okretaja odstupaju od brojeva koji su propisani tablicom, ali se ovo odstupanje nalazi u dozvoljenim granicama. Kod malih brojeva okretaja (većeg promjera svrdla) stepenasti je skok φ ≈ 1,25, kod velikih brojeva (manjeg i malog promjera svrdla) φ ≈ 1,12, što odgovara potrebama obrade. Glavno vreteno zahvaćeno je šupljom osovinom F preko klinastog zahvata i uležišteno je u pinoli u dva poprečna (radijalna) specijalna kuglična ležaja i dva uzdužna (aksijalna) kuglična ležaja. Pinola je bez zazora uležištena u vreteništu tako da i pri najvećem uzdužnom posmičnom pritisku bušno vreteno ne izmiče iz svog okomitog položaja.

Posmični prigon na slici daje 12 različitih posmaka. Ugrađena sigurnosna čeljusna spojka onemogućuje preopterećivanje ovog prigona. U posmičnom pužnom kolu ugrađena je poprečno (radijalno) trokutasta užlijebljena spojka 2, u koju zahvaćaju dvije nazubljene čeljusti 3. Ova se spojka zatvara i otvara pomicanjem križne ručke 4, koja preko potege 5, kugle 6 i svornjaka 7 izdiže dvije čeljusti 3, ili se čeljusti iskopčavaju djelovanjem navojnog pera 8.

Ručno se ukopčava i iskopčava posmak križnim ručkama 4, a kad je uključen automatski posmak, automatsko iskopčavanje vrši posebna poluga djelovanjem graničnika na mjernoj ploči 9. Graničnik podiže uključenu polugu koja preko prijenosa iskopčava čeljusnu spojnicu na osovini posmičnog puža (kao na stupnim bušilicama). Iskopčavanje nije pod utjecajem uzdužne (aksijalne) posmične sile i zbog toga osigurano je lagano i točno (što se dubine bušenja tiče) isključenje posmaka. Tom posebnom polugom može se ručno ukopčati i iskopčati posmak vretena ako su uključene križne ručke.

Brzine okretanja glavnog vretena i brzine posmaka mogu se birati nakon svake izvršene operacije obrade ručno raznim polugama i predbiranjem. U predbiranju se izbor brzina vrši za vrijeme rada stroja, a nove se brzine uključuju pritiskom na jedno dugme ili pomakom samo jedne poluge. Postoje i programirane radijalne bušilice kod kojih je cijeli ciklus brzina određen programom. Brzine se automatski mijenjaju nakon što je prethodna operacija obrade izvršena. Veće radijalne bušilice snabdjevene su i brzim hodom vreteništa duž brvna. Brzi hod se postiže posebnim elektromotorom i iznosi oko 2 m/min. U prigon ugrađena lamelna sigurnosna spojka sprečava lom alata ili drugih dijelova pri sudaru s izratkom ili pri sudaru s graničnicima.

Na učin bušenja mnogo djeluje i krutost radijalnih bušilica. Znatne uzdužne (aksijalne) posmične sile (do 30 000 N) izdižu brvno i zato se bušno vreteno izmiče iz potrebnog okomitog položaja zavisno od veličine posmične sile. Utjecaj krutosti radijalne bušilice na učin bušenja prikazuju dijagrami bušenja dviju radijalnih bušilica veće i manje krutosti (vidi sliku). Za manje krutu bušilicu je vrijeme napuštanja i bušenja nego za bušilicu kruće konstrukcije, zbog znatnijeg izdizanja brvna i vreteništa. Pri prolazu svrdla kroz provrt posmična sila se naglo smanjuje, progib brvna se također naglo smanjuje i svrdlo pod povećanim posmakom, djelovanjem padajućeg brvna, naglo prolazi kroz provrt, te dolazi do loma alata. Osim toga su zbog izmicanja bušnog vretena iz okomitog položaja svrdla poprečno (radijalno) opterećena pa nastaje znatno trenje na plaštu provrta.

Radijalne bušilice dijele se na otvorene i okvirne. Na okvirnima je brvno posredstvom posebnog stupa vezano za vodoravnu polukružnu vodilicu, a one imaju i posebni vodoravni posmični stol koji je vođen prizmatičnim vodilicama. Kad se ove bušilice snabdiju optičkim mjernim sustavom, približavaju se po svojim svojstvima koordinatnim bušilicama.

Za strojnu obradu razmjerno malih izradaka služe brze radijalne bušilice. Iza čvrstog stola s T-utorima uzdiže se stup koji se može zaokrenuti za 360˚ zajedno s izvlačnim brvnom na kojem se nalazi vretenište s pogonskim motorom. Broj okretaja bušnog vretena bestepeno je podesiv između 115 i 1580 okr/min. Učin bušenja iznosi do 23 mm, dubine bušenja do 125 mm, okomiti pomak vreteništa 375 mm, najveći uspon 585 mm, snaga motora 1,4 kW.

Na velikim izracima izrađuju se provrti i uvrti s pomoću prenosivih radijalnih bušilica, osobito ako se ne postavljaju preoštri zahtjevi za točnost i toleranciju izbušenih rupa. Na prenosivom podnožju, koje se može namjestiti vodoravno (horizontirati) s pomoću vijaka, može se na vodilicima premještati (elektromotorom) klizna ploča na kojoj se nalazi stup. Stup obuhvaća poduža puškica u čijim se vodoravnim vodilicama može premještatit brvno. Najmanji je uspon oko 1200 mm, a najveći oko 2000 mm. Brvno zajedno s vreteništem i puškicom može se zaokrenuti za 360˚ oko stupa. Vretenište se može u ravnini brvna zaokrenuti za 180˚, a u ravnini okomitoj na brvno za 360˚. Glavno bušno vreteno može zauzeti svaki položaj u prostoru. Bušilica se prenosi dizalicom do izratka koji se mora obraditi. Svi prostorno podešljivi dijelovi se blokiraju prije operacije bušenja. Promjer bušnog vretena iznosi oko 60 mm, Morse-konus ima broj 4, dubina bušenja je 300 mm, a brojeva okretaja ima 9, od 45 do 800 okr/min, posmaka 3, od 0,08 do 0,3 mm/okr, hod klizne ploče do 2000 mm, okomiti pomak brvna do 1500 mm.

Učin (kapacitet) bušenja srednjih radijalnih bušilica u puni materijal kreće se od 32 do 100 mm, učin provrtanja od 60 do 150 mm, učin izbušivanja od 80 do 180 mm, učin izrezivanja od 135 do 300 mm, učin rezanja navoja do 3" ili M88, najveći ispon vreteništa na brvnu od 1050 do 3500 mm, najmanji ispon od 250 do 400 mm, promjer stupa od 250 do 630 mm, promjer glavnog vretena od 35/65 do 65/105 mm, Morse-konus od 3 do 5, dubina bušenja od 300 do 500 mm, brojevi okretaja od 100 do 4200 okr/min do od 30 do 1300 0kr/min, posmak od 0,06 do 3,5 mm/okr, dozvoljena sila posmičnog pritiska od 8000 do 35000 N, snaga pogonskog motora od 2,9 do 12 kW.

Izvori

Alati
Obrada metala
Metaloprerađivačka industrija

Radijalna bušilica


Sådan får man altså børn er en børnefilm fra 1990 instrueret af Liller Møller efter manuskript af Liller Møller.

Handling
Om æg- og sædceller og bolle og alt det. Om hvordan man gør og om ja- og nej-følelser. De sidste kan man f.eks. få, når en voksen rører ved én de forkerte steder. Og om den lange tid, det varer, hvor barnet vokser i morens mave, indtil det kommer ud. Enkel, underholdende tone med børnestemmer på lydsiden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1990

Sådan får man altså børn


Eligijus ist ein litauischer männlicher Vorname, abgeleitet von Eligius.

Namensträger

 Eligijus Masiulis (* 1974),  Politiker, Mitglied des Seimas und Verkehrsminister

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname

Eligijus


İnci, istiridye gibi bazı kabuklu deniz hayvanlarının içinden çıkarılan, genellikle süs eşyası olarak kullanılan küçük tane. Bunlar, küçük, yuvarlak, yüksek değerli, sert, sedef rengindedirler. Hayvanın vücuduna bir kum tanesi, bir parazit veya yapay olarak bir sedef parçası girince etrafında bunu kaplayan sedefimsi bir madde oluşur. Böylece tabaka üst üste gelerek küresel inci meydana gelir. İnci sözcüğü Çince çen-çu sözcüğünden gelmektedir ve Eski Türkçesi yinçü şeklindedir. İncinin eş anlamlısı mirvari sözcüğüdür. Klasik edebiyatta inci anlamında dürr ve mervârid sözcükleri kullanılmıştır. Divan şiirinde incinin oluşumu nisan yağmurlarının yağmasına bağlanmıştır. Rivayete göre, istiridye kabuklarını açınca, yağmur tâneleri içeri alınır ve incinin ortaya çıkmasına sebep olur.

Yabancı madde ete girmeyip kabukta kalırsa meydana gelen inci, yarı küresel veya düzensiz biçimde olur.

İnci, sedef yapısında olup %92 kalsiyum karbonat ihtiva eder. Sıcak ve ılıman bölge denizlerde yaşayan yumuşakçalarda rastlanır. Günümüzde içinde inci meydana gelen yumuşakçalar yetiştirilerek, kültür inci üretimi önem kazanmıştır. Kültürle 3 ilâ 7 yılda elde edilen bu inciler doğal olanlarından ayrılmamakta, gerçek inciye benzediği kabul edilmektedir.

Her çeşit süs eşyâsında, bilhassa gerdanlık olarak kullanılmaktadır. Bilinen renginden başka pembe ve beyazları olduğu gibi nâdir de olsa siyah renkli inciye de rastlanır. Siyah inci nadir bulunduğundan daha değerlidir.

Cam küreler, üzeri doğu esansı denen yapışkan madde ile sıvanarak sahte inciler yapılmaktadır. Hakikisinin pahalı olmasından dolayı sahte inci endüstrisi oldukça rağbet görmektedir.

Kaynakça

İnci


7 Up este o limonadă cu aromă de lămâi si limete, care nu conține cofeină. Drepturile asupra mărcii aparțin Dr Pepper Snapple Group din SUA.

Istoric
7 Up a fost inventat în 1929 de către Charles Leiper Grigg. Inițial  produsul se numea "Bib-Label Lithiated Lemon-Lime Soda", și a fost vândut prima dată, cu două săptămâni înainte de marea criză economică din 1929. Acesta conținea până în 1950 citrat de litiu, o substanță utilizată în psihiatrie. Acesta a fost comercializată ca un remediu pentru mahmureala. Numele a fost schimbat mai târziu în 7 Up..

7-UP este marcă înregistrată a PepsiCo. În România și Republica Moldova produsele PepsiCo sunt îmbuteliate și distribuite de îmbuteliatorul autorizat al companiei, Quadrant Amroq Beverages (QAB).

Este menționat de cântărețul și compozitorul italian Francesco Guccini la începutul piesei "Autogrill" în 1983.

Note

Legături externe

 Website (engleză)

Băuturi răcoritoare
PepsiCo

7 Up


Nurcan Taylan (d. 29 Ekim 1983, Ankara), Türk kadın halterci.

Kariyeri
11 yaşında antrenör Mehmet Üstündağ tarafından keşfedildi. Halterde 6 Avrupa ve 2 Dünya rekoru kırdı. 2004 yılında Atina'daki Olimpiyatlar'da 48 kiloda dünya ve olimpiyat rekoru kırarak altın madalya kazandı. Böylece Türk spor tarihinde ilk defa bir kadın sporcu bu başarıya ulaşmış oldu.

Ekim 2004'te millî halterciler Aylin Daşdelen, Sibel Şimşek ve Şule Şahbaz, Türk millî takımı antrenörü Mehmet Üstündağ'ı taciz suçlamasıyla mahkemeye verdi. Antrenör iddiaları reddederken Nurcan Taylan da hocasını savundu. Konu ile ilgili soruşturma başlatıldı ve Nurcan Taylan'ın Bulgaristan'da yapılan 2005 Dünya Şampiyonası'na katılması engellendi.

Nurcan Taylan 2008 Yaz Olimpiyatları'nda 3 hakkında sıfır çekerek başarısız oldu ve erkenden elenerek hayal kırıklığı yaşattı.

Romanya' da düzenlenen 2009 Avrupa Halter Şampiyonasında koparma, silkme ve toplamda 3 altın madalya alarak eski günlerine dönüş sinyalleri verdi.

Antalya'da gerçekleşen 2010 Dünya Halter Şampiyonası'nda 48 kiloda yarışan Nurcan Taylan, silkmede 121 kilo kaldırarak dünya rekorunun ve altın madalyanın sahibi oldu. Nurcan koparma ve silkmenin ardından toplamda da altın madalya kazandı.

14 Haziran 2012 tarihinde Uluslararası Halter Federasyonu (IWF), Nurcan Taylan'a doping kullandığı gerekçesiyle 26 Ekim 2011 tarihinden geçerlik olmak üzere 4 yıl müsabakalardan men cezası verdi. Ekim 2012'de 2 yıla indirilen cezası 26 Ekim 2013'te sona erdi. Daha önce iki kez dopingli çıkan ve ağır cezalara çarptırılan halterci Nurcan Taylan'ın biyolojik pasaportunda yasaklı madde tespit edildi. Nurcan Taylan, IWF (Uluslararası Halter Federasyonu) kuralları gereği ömür boyu men cezası aldı ve spor kariyeri bitti. 2008 Yaz Olimpiyatlarından başlayarak 2016 yılına kadarkitüm turnuvalardan diskalife edildi ve aldığı madalyalar, başarılar geçersiz sayıldı.

Başarıları

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1983 doğumlular
Ankara doğumlu halterciler
2004 Yaz Olimpiyatları haltercileri
2008 Yaz Olimpiyatları haltercileri
Altın Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
Türk Olimpiyat haltercileri
Olimpiyat madalyalı halterciler
Türk kadın halterciler
2004 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
2005 Akdeniz Oyunları haltercileri
2009 Akdeniz Oyunları haltercileri
Türk Akdeniz Oyunları haltercileri
Altın Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Halterde doping vakaları
Doping vakalarında Türk sporcular

Nurcan Taylan


Jhabua (en hindi: झाबुआ ) es una localidad de la India, centro administrativo del distrito de Jhabua en el estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 327  a 348 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 38 889 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Jhabua


Tal til mig er en dokumentarfilm fra 2007 instrueret af Anne Katrine Talks, der også har skrevet manuskriptet.

Handling
Tal til mig er en dokumentarfilm om to søstre; den ene hørende og den anden døv. Karen er født døv, og tegnsprog er hendes modersmål. Hun har et meget tæt forhold til sin hørende søster, Katrine, der også er filmens instruktør. Gennem deres opvækst har Katrine været Karens talerør til den hørende verden. Karen har en søn på knap tre år, som er hørende. Da han begynder at tale, bliver de to søstres forhold sat på prøve. Oskar appellerer til den hørende Katrine om at få sunget godnatsang, om at dele oplevelser af musik, og at tale sammen, mens Karen gradvis føler sig afskåret fra disse oplevelser med Oskar. Tal til mig er en film om det at være døv i de hørendes verden og samtidig en fængslende skildring af to søstres nære og komplicerede forhold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Tal til mig (film)


Olaylar
 1598 - Kore Donanması, Myong-Yang'da Japon Donanması'na karşı zafer kazandı.
 1810 - Miguel Hidalgo, Meksika'nın Dolores kasabasında, daha sonra "Dolores'in çığlığı" ("Grito de Dolores") olarak adlandırılan  konuşmasıyla, İspanyol hakimiyetine karşı Meksika Bağımsızlık Savaşı'nı başlattı.
 1873 - Fransa'daki Alman işgalinin sonu.
 1908 - General Motors Şirketi'nin kuruluşu.
 1919 - Türk Kurtuluş Savaşı sırasında, Balıkesir Kongresi'nde kurulan "Hareket-i Milliye Redd-i İlhak Heyeti", üçüncü kez toplandı. Alaşehir Kongresi'nde alınan kararların Balıkesir'de de uygulanması kararlaştırıldı.
 1924 - Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ndeki ayaklanma sert biçimde bastırıldı.
 1935 - Sümerbank Kayseri Bez Fabrikası açıldı. Cumhuriyet döneminde sanayi hareketini başlatan ilk tesis olan fabrika, Sovyetler Birliği'nden alınan 8,5 milyon TL krediyle kurulmuştu.
 1935 - Türk Millî Güreş Takımı, 4. Balkan Güreş Şampiyonası'nda Balkan Şampiyonu oldu.
 1941 - Kiev Muharebesi: II. Dünya Savaşı'nda Alman Kuvvetleri'nin Kiev ve civarındaki kuşatması tamamlandı.
 1950 - Amerikan Kuvvetleri, Kore'nin güney limanı olan İncheon'a çıkartma yaptı.
 1953 - İlk sinemaskop film gösterimi New York'ta yapıldı.
 1961 - Yassıada Yargılamaları neticesinde idama mahkûm edilen Fatin Rüştü Zorlu ve Hasan Polatkan'ın cezaları infaz edildi. Başbakan Adnan Menderes'in idam cezasının infazı ise, intihar girişiminde bulunması nedeniyle ertelendi.
 1969 - Türk Hava Yolları'na ait SEÇ adlı yolcu uçağı, oyuncak bir tabanca ile Sadi Toker tarafından Bulgaristan'ın Sofya kentine kaçırıldı.
 1973 - Devrimci sanatçı Victor Jara, Pinochet'nin darbesinin ardından Şili'nin Santiago Stadyumu'nda kurşuna dizildi.
 1975 - Papua Yeni Gine, Avustralya'dan bağımsızlığını ilan etti.
 1978 - İran'da bir dakika süren depremde 20 bin kişi öldü.
 1980 - Devlet Başkanı Orgeneral Kenan Evren, yerli ve yabancı basın mensuplarının katıldığı ilk basın toplantısını başbakanlık binasında düzenledi.
 1982 - Sabra ve Şatilla Katliamı: İsrail yanlısı aşırı sağcı Hristiyan Falanjist milisler, Batı Beyrut'ta Sabra ve Şatilla adındaki Filistin mülteci kamplarında katliam gerçekleştirdi.
 1993 - Kanal d yayın hayatına başladı
 2011 - İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisi, Taksim Meydanı'nın tamamının yayalaştırılmasını kabul etti.

Doğumlar
 1386 - V. Henry, (1413-1422) döneminde İngiltere ve İrlanda kralı (ö. 1422)
 1507 - Jiajing, Çin'in Ming Hanedanı'nın 11. imparatoru (ö. 1567)
 1626 - Leopold Wilhelm, Alman prensi (ö. 1671)
 1745 - Mihail Kutuzov, Rus mareşal (ö. 1813)
 1782 - Daoguang, Çin'in Qing Hanedanı İmparatoru (ö. 1850)
 1816 - Charles Thomas Newton, İngiliz arkeolog (ö. 1894)
 1859 - Yuan Shikai, Çinli komutan ve devlet adamı (ö. 1916)
 1885 - Karen Horney, Amerikalı psikanalist (ö. 1952)
 1887 - Jean Arp, Alman asıllı Fransız heykeltıraş, ressam ve şair (ö. 1966)
 1888 - Frans Eemil Sillanpää, Fin yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1964)
 1891 - Karl Dönitz, Alman Donanma Komutanı, Büyük Amiral ve II. Dünya Savaşı sonlarında Almanya'nın Cumhurbaşkanı (ö. 1980)
 1893
Albert Szent-Györgyi, Macar fizyolog ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (C vitaminini keşfeden) (ö. 1986)
Alexander Korda, İngiliz yönetmen ve yapımcı (ö. 1956)

 1900 - Suzanne Belperron, Fransız mücevher tasarımcısı (ö. 1983)

 1904 - Nikolay Ostrovski, Rus yazar (ö. 1936)
 1910 - Erich Kempka, Nazi Almanyası'nda yarbay (ö. 1975)
 1916 - Robert Llewellyn Bradshaw, St. Kitts ve Nevisli siyasetçi (ö. 1978)
 1922 - Guy Hamilton, İngiliz film yönetmeni ve senarist (ö. 2016)
 1923 - Lee Kuan Yew, Singapurlu devlet adamı (ö. 2015)
 1924 - Lauren Bacall, Amerikalı oyuncu ve model (ö. 2014)
 1925
Charles Haughey, İrlanda Başbakanı (ö. 2006)
B.B. King, Amerikalı müzisyen (ö. 2015)
 1927 - Peter Falk, Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 2011)
 1928 - Patricia Wald, Amerikalı hakim (ö. 2019)
 1930 - Anne Francis, Amerikalı aktris (ö. 2011)
 1934
Elgin Baylor, Amerikalı eski basketbol oyuncusu (ö. 2021)
George Chakiris, Amerikalı oyuncu, dansçı ve Oscar ödülü sahibi
Ronnie Drew, İrlandalı şarkıcı (ö. 2008)
 1937 - Aleksandr Medved, Belarus asıllı Sovyet güreşçi
 1939 - Breyten Breytenbach, Güney Afrikalı yazar ressam ve Afrikaans dili şairi
 1940 - Hamiet Bluiett, Amerikalı caz saksafoncusu, klarnetçi ve besteci (ö. 2018)
 1941 - Richard Perle, Amerikalı politik danışman ve ABD eski Savunma Bakanı Yardımcısı
 1942 - Beverly Aadlen, Amerikalı oyuncu (ö. 2010)
 1943 - Anne-Marie Minvielle, Fransız gazeteci (ö. 2019)
 1944 - Uğurtan Sayıner, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (ö.2021)
 1945 - Muammer Hacıoğlu, Türk şair (ö. 1992)
 1950 - Mehmet Ali Şahin, Türk avukat ve siyasetçi
 1951 - René van de Kerkhof, Hollandalı eski millî futbolcu
 1952 - Mickey Rourke, Amerikalı oyuncu
 1953
Jerry Pate, Amerikalı golfçü
Manuel Pellegrini, Şilili futbolcu ve teknik direktör
 1956 - David Copperfield, Amerikalı illüzyonist
 1957 - Clara Furse, Britanyalı iş insanı
 1958
Neville Southall, Galli millî futbolcu
Jennifer Tilly, Amerikalı oyuncu, seslendirme sanatçısı ve profesyonel poker oyuncusu
 1963
Yonca Evcimik, Türk şarkıcı, dansçı, oyuncu, yapımcı ve sunucu
Richard Marx, Amerikalı şarkıcı-şarkı yazarı, albüm yapımcısı
 1964
Rossy de Palma, İspanyol oyuncu
Dave Sabo, Amerikalı müzisiyen
Molly Shannon, Amerikalı komedyen, oyuncu ve seslendirme sanatçısı
 1965 - Karl-Heinz Riedle, Alman millî futbolcu ve teknik direktör
 1966 - Kevin Young, Amerikalı eski atlet
 1968 - Marc Anthony, Latin şarkıcı, söz yazarı ve aktör
 1971 - Amy Poehler, Amerikalı oyuncu
 1973 - Camiel Eurlings, Hollandalı politikacı
 1974
 Loona, Hollandalı pop-dans müzisyeni ve şarkıcı
 John McAdorey, İrlandalı atlet
 1975 - Thekla Reuten, Hollandalı aktris
 1976 - Tina Barrett, İngiliz şarkıcı ve oyuncu
 1977 - Musiq Soulchild, Amerikalı şarkıcı
 1978 - Brian Sims, Amerikalı avukat ve LGBT sivil hakları savunucusu
 1979 - Fanny Biascamano, Fransız şarkıcı
 1980 - Gaia Bermani Amaral, Brezilyalı-İtalyan oyuncu, manken ve televizyon yapımcısı
 1981 - Alexis Bledel, Amerikalı oyuncu
 1982 - Barbara Engleder, Alman atıcı
 1983 - Kirsty Coventry, Zimbabveli dünya rekortmeni yüzücü
 1984 - Sabrina Bryan, Amerikalı aktris, şarkıcı, söz yazarı, dansçı, koreograf, moda tasarımcısı ve televizyon kişiliği
 1984 - Katie Melua, Gürcü asıllı İngiliz şarkıcı, söz yazarı ve müzisyen
 1987
 Merve Boluğur, Türk oyuncu
 Fatih Kara, Türk futbolcu
 Kyle Lafferty, Kuzey İrlandalı futbolcu
 Burry Stander, Güney Afrikalı bisikletçi (ö. 2013)
 1989 - Salomón Rondón, Venezuelalı futbolcu
 1990 - Karim Boudiaf, Fransız-Katarlı futbolcu
 1991 - Doğaç Yıldız, Türk oyuncu
 1992 - Nick Jonas, Amerikalı oyuncu ve Jonas Brothers'ın vokalist, davulcu ve gitarist
 1994
Mina Popović, Sırp voleybol oyuncusu
Unoaku Anyadike, Nijeryalı model
Daudet N'Dongala, Fransız futbolcu
Adam Kowalski, Polonyalı profesyonel erkek voleybolcu
Aleksandar Mitrović, Sırp futbolcu
 1995 - Aaron Gordon, Amerikalı basketbolcu
 1996 - Şevket Bulut, Türk yazar
 1997 - Jackie Young, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1998 - Diogo Sousa, Portekizli futbolcu

Ölümler
 307 - Flavius Valerius Severus, Roma İmparatoru (azledilerek öldürüldü) (d. ?)
 1380 - V. Charles, 1364'ten 1380'deki ölümüne kadar Fransa kralı (d. 1338)
 1498 - Tomás de Torquemada, İspanya'nın ilk büyük engizisyon lideri (d. 1420)
 1573 - Asakura Yoshikage, Japon Daimyo (d. 1533)
 1583 - Catherine Jagiellon, İsveç konsort kraliçesi (d. 1526)
 1672 - Anne Bradstreet, İngiliz-Amerikalı feminist şair (Amerikan kolonilerindeki ilk kadın şair) (d. 1612)
 1681 - Cihanara Begüm, Babür İmparatoru Şah Cihan'ın kızı (d. 1614)
 1701 - II. James, İngiltere, İskoçya ve İrlanda kralı (d. 1633)
 1736 - Daniel Gabriel Fahrenheit, Alman fizikçi (Fahrenhayt sıcaklık ölçüm birimi onun adını taşır) (d. 1686)
 1782 - Farinelli, İtalyan kontralto, soprano ve kastrato sanatçısı (d. 1705)
 1803 - Nicolas Baudin, Fransız kâşif (d. 1754)
 1824 - XVIII. Louis, Fransa Kralı (d. 1755)
 1896 - Antônio Carlos Gomes, Brezilyalı besteci (d. 1836)
 1925 - Alexander Friedman, Rus fiziksel evrenbilimci ve matematikçi (d. 1888)
 1931 - Ömer Muhtar, Libya'da İtalyanlara karşı yürütülen direniş hareketinin önderi (d. 1858)
 1932 - Ronald Ross, İngiliz doktor ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (d. 1857)
 1944 - Gustav Bauer, Weimar Cumhuriyeti'nin 1919-1920 arasındaki şansölyesi (d. 1870)
 1946 - Henri Gouraud, Fransız asker (d. 1867)
 1946 - James Hopwood Jeans, İngiliz fizikçi, gök bilimci ve matematikçi (d. 1877)
 1959 - Süleyman Hilmi Tunahan, İslam alimi, Kur'an muallimi ve vaiz (d. 1888)
 1961 - Fatin Rüştü Zorlu, Türk siyasetçi ve bürokrat (d. 1910)
 1961 - Hasan Polatkan, Türk siyasetçi (d. 1915)
 1965 - Fred Quimby, Amerikalı çizgi film yapımcısı (d. 1886)
 1967 - Burhan Toprak, Türk sanat tarihçisi (d. 1906)
 1973 - Víctor Jara, Şilili sanatçı (d. 1932)
 1976 - Bertha Lutz, Brezilyalı zoolog, politikacı ve diplomat (d. 1894)
 1977 - Maria Callas, Yunan soprano (d. 1923)
 1979 - Gio Ponti, İtalyan mimar ve tasarımcı (d. 1891)
 1980 - Jean Piaget, İsviçreli psikolog (d. 1896)
 1982 - Muhittin Sadak, Türk müzisyen ve Devlet Operası'nın koro şefi (d. 1900)
 1984 - Richard Brautigan, Amerikalı yazar (d. 1935)
 1988 - Dick Pym, İngiliz millî kaleci (d. 1893)
 1991 - Olga Spessivtseva, Rus balerin (d. 1895)
 2000 - Şükriye Dikmen, Türk ressam (d. 1918)
 2001 - Samuel Z. Arkoff, Amerikalı film yapımcısı (d. 1918)
 2002 - Muzaffer Uyguner, Türk şair, yazar ve araştırmacı (d. 1923)
 2003 - Sheb Wooley, Amerikalı aktör ve şarkıcı (d. 1921)
 2005 - Gordon Gould, Amerikalı fizikçi (d. 1920)
 2007 - Robert Jordan, Amerikalı yazar (Zaman Çarkı adlı epik fantastik dizinin yazarı) (d. 1948)
 2008 - Kemal Çapraz, Türk gazeteci, araştırmacı ve yazar (d. 1964)
 2009 - Mary Travers, Amerikalı müzisyen ve şarkıcı (d. 1936)
 2010 - Robert J. White, Amerikalı beyin cerrahı (d. 1926)
 2011 - Kara Kennedy, Tv yapımcısı (d. 1960)
 2012 - John Ingle, Amerikalı dizi, sinema oyuncusu ve seslendirme sanatçısı (d. 1928)
 2012 - Friedrich Zimmermann, Eski Alman siyasetçi (d. 1925)
 2013 - Patsy Swayze, Amerikalı dans eğitmeni ve koreograf (d. 1927)
 2015 - Guy Béart, Fransız şarkıcı ve söz yazarı (d. 1930)
 2016 - Edward Albee, Amerikalı tiyatro yazarı (d. 1928)
 2016 - Tarık Akan, Türk oyuncu, aktör ve film yapımcısı (d. 1949)
 2016 - Gabriele Amorth, İtalyan Katolik rahibi (d. 1925)
 2016 - Carlo Azeglio Ciampi, İtalyan siyasetçi ve bankacı (d. 1920)
 2016 - W. P. Kinsella, Kanadalı yazar ve romancı (d. 1935)
 2016 - António Mascarenhas Monteiro, Yeşil Burunlu siyasetçi (d. 1944)
 2017 - Mitchell Flint, Amerikalı avukat, tecrübeli havacı ve savaş pilotu (d. 1923)
 2017 - Petr Šabach, Çek yazar (d. 1951)
 2018 - Iris Acker, Amerikalı oyuncu, televivzyon sunucusu, yapımcı, dansçı ve yazar (d. 1930)
 2018 - Perry Miller Adato, Amerikalı belgesel film yapımcısı, yönetmeni ve yazar (d. 1921)
 2018 - Maartin Allcock, İngiliz çoklu entsrüman çalan (multi enstrümentalist) müzisyen ve albüm yapımcısı (d. 1957)
 2018 - Kevin Beattie, İngiliz eski millî futbolcu (d. 1953)
 2019 - Luigi Colani, Alman endüstri mühendisi, tasarımcı ve mimar (d. 1928)
 2019 - B. J. Khatal-Patil, Hint siyasetçi, yazar ve aktivist (d. 1919)
 2020 - Ahmed bin Salah, Tunuslu siyasetçi ve sendikacı (d. 1926)
 2020 - Stanley Crouch, Amerikalı şair, gazeteci, yazar ve müzik eleştirmeni (d. 1945)
 2020 - Enrique Irazoqui, İspanyol aktör ve siyasi aktivist (d. 1944)
 2020 - P.R. Krishna Kumar, yerli ayurveda doktoru (d. 1951)
 2020 - Balli Durga Prasad Rao, Hint politikacı (d. 1956)
 2020 - Saefullah, Endonezyalı siyasetçi ve eğitimci (d. 1964)
 2021 - Dušan "Duda" Ivković, Sırp basketbol koçu (d. 1943)
 2021 - Hlengiwe Mkhize, Güney Afrikalı kadın siyasetçi (d. 1952)
 2021 - Casimir Oyé-Mba, Gabon siyâset adamıdır (d. 1942)
 2021 - Jane Powell, Amerikalı aktris, şarkıcı ve dansçı (d. 1929)
 2021 - Juli Reding, Amerikalı aktris (d. 1935)
 2021 - Graciete Santana, Brezilyalı uzun mesafe koşucusu (d. 1980)
 2021 - Clive Sinclair, İngiliz mucittir (d. 1940)
 2022 - Ebul Hasnat, Bangladeşli siyasetçi ve hukukçu (d. 1940)
 2022 - James Aubrey Parker, Amerikalı yargıç (d. 1937)
 2022 - Haluk Pekşen, Türk siyasetçi ve avukat (d. 1961)
 2022 - Luciano Vassalo, Eritre asıllı Etiyopyalı eski millî futbolcu ve teknik direktördür (d. 1935)

Tatiller ve özel günler
 Uluslararası Ozon Tabakasını Koruma Günü
 Meksika bağımsızlık günü

Kaynakça

0916
16

16 Eylül


Hartwig Berger (* 1. Februar 1943 in Uelzen) ist ein deutscher Philosoph, Soziologe und Politiker (Bündnis 90/Die Grünen Berlin). Er gehörte für drei Legislaturperioden dem Abgeordnetenhaus von Berlin an.

Leben
Hartwig Berger studierte in Tübingen und Heidelberg, bevor er an der FU Berlin 1970 mit einer Arbeit zu einem wissenschaftstheoretischen Thema promoviert wurde. Er habilitierte sich 1975 und lehrte anschließend als Privatdozent am dortigen Institut für Soziologie. Von 2002 bis 2014 leitete Berger als ehrenamtlicher Vorstandsvorsitzender das Berliner Naturschutzzentrum Ökowerk am Teufelssee e.V. Für seine langjährigen Verdienste um den Natur- und Umweltschutz wurde Hartwig Berger 2014 mit dem Berliner Naturschutzpreis der Stiftung Naturschutz Berlin ausgezeichnet.

Politik
Berger hatte von 1989 bis 1990 für die Alternative Liste und erneut von 1991 bis 2001 für Bündnis 90/Die Grünen ein Mandat im Abgeordnetenhaus inne. Berger befasste sich insbesondere mit Fragen ökologischer Energienutzung.

Publikationen
 Untersuchungsmethode und soziale Wirklichkeit. Athenäum, Königstein 1985, ISBN 978-3-7610-4069-0.
 Arbeitseinwanderer und Bürokratie : Literaturbericht zu einem Mauerblümchen der Migrationsforschung. Ed. Parabolis, Berlin 1990.
 Der lange Schatten des Prometheus: über den Umgang mit Energie. oekom - Ges. für Ökologische Kommunikation, München 2009, ISBN 978-3-86581-129-5.

Literatur
 Werner Breunig, Andreas Herbst (Hrsg.): Biografisches Handbuch der Berliner Abgeordneten 1963–1995 und Stadtverordneten 1990/1991 (= Schriftenreihe des Landesarchivs Berlin. Band 19). Landesarchiv Berlin, Berlin 2016, ISBN 978-3-9803303-5-0, S. 87.

Weblinks

 Homepage
 Biographisches Interview in der taz, 20. September 2010

Einzelnachweise

Mitglied des Abgeordnetenhauses von Berlin
AL-Mitglied
Bündnis-90/Die-Grünen-Mitglied
Soziologe (20. Jahrhundert)
Soziologe (21. Jahrhundert)
Person (Erneuerbare Energien)
Hochschullehrer (Freie Universität Berlin)
Sachbuchautor
Sachliteratur (Bildung)
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1943
Mann

Hartwig Berger


سويسون سيتي  هي إحدى مدن مقاطعة سولانو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 9 أكتوبر، 1868.

أعلام
 داريل جونسون

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1868
تأسيسات سنة 1868 في كاليفورنيا
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مدن كاليفورنيا

مدن في مقاطعة سولانو (كاليفورنيا)

سويسون سيتي (كاليفورنيا)


Mærsk Triple E class er en type containerskibe som Mærsk bygger på værftet Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering i Sydkorea. Typen kan laste 18.270 20-fods containere. Og 20.568 20-fods containere i serie 2, hvis første skib var Madrid Mærsk.

Skib

Referencer

Maersk Line
Fragtskibe

Maersk Triple E class


BI Norwegian Business School (Escuela de negocios de Noruega) (Noruego: BI Handelshøyskolen) es la universidad de negocios más grande de Noruega y la segunda más grande de toda Europa. Cuenta con 6 campus de los cuales su  sede principal se ubica en Oslo. BI es calificada como la mejor escuela de negocios de toda Escandinavia y es considerada como una de las universidades líderes en Europa en lo que respecta a investigaciones de Mercado. BI Norwegian Business School se ubica en el puesto 17 de entre las más reconocidas escuelas de negocios de Europa (Eduniversal).

Historia
BI Norwegian Business School fue fundada en 1943 por Finn Øien como 'Bedriftøkonomisk Institut' (Español: Instituto de Economía Gerencial), del cual deriva su abreviación BI. En 1999, BI Norwegian Business School fue acreditada por EQUIS entre tan solo 121 escuelas de negocios de todo el mundo que gozan con dicha acreditación.
En el 2008,BI obtuvo el estatus de 'Institución universitaria especializada' otorgado por NOKUT (Agencia Noruega de Calidad Educativa).
El actual presidente de la Universidad es Tom Colbjørnsen y entre sus predecesores en el cargo se encuentran Jørgen Randers coautor de "Club of Rome" y "Los límites del crecimiento"; Peter Lorange, expresidente del IMD en Lausanne, Suiza; Leif Frode Onarheim, exintegrante del parlamento noruego y actual presidente de la compañía líder de la industria pesquera Marine Harvest.

Actualidad
BI Norwegian Business School es una fundación sin fines de lucro cuyo principal objetivo es la educación y la investigación.
BI es una de las escuelas de negocios más grandes de Europa con alrededor de 20.000 estudiantes y 340 docentes, como también el mayor  proveedor de profesionales en el área económica y administrativa en Noruega con más de 200.000 graduados desde 1983.
La escuela de negocios de Noruega cuenta con los mejores docentes del país en las áreas de economía, gerenciamiento, estrategia, mercadeo y finanzas, divididos en ocho departamentos de investigación.
BI Norwegian Business School tiene un enfoque internacional. La universidad coopera con sus pares internaciones y BI tiene acuerdos de intercambio con más de 200 instituciones en más 45 países.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial

Escuelas de negocios

Escuela de negocios de Noruega BI


O USS Minneapolis foi um cruzador pesado operado pela Marinha dos Estados Unidos e a terceira embarcação da Classe New Orleans, depois do  e , e seguido pelo , ,  e . Sua construção começou em junho de 1931 no Estaleiro Naval da Filadélfia e foi lançado ao mar em setembro de 1933, sendo comissionado na frota norte-americana em maio do ano seguinte. Era armado com uma bateria principal composta por nove canhões de 203 milímetros montados em três torres de artilharia triplas, tinha um deslocamento de mais de doze mil toneladas e alcançava uma velocidade máxima de 32 nós.

O Minneapolis teve uma carreira relativamente tranquila durante seus primeiros anos de serviço, ocupando a maior parte de seu tempo com treinamentos e exercícios de rotina junto com o resto da frota. Atuou principalmente no Oceano Pacífico, primeiro a partir da Califórnia e depois do Havaí. Os Estados Unidos entraram na Segunda Guerra Mundial no final de 1941 e o cruzador foi colocado para servir de escolta para porta-aviões, desempenhando esta função nas Batalhas do Mar de Coral e Midway. Em seguida atuou na Campanha de Guadalcanal, participando no final de novembro da Batatalha de Tassafaronga. Nesta foi seriamente danificado depois de ser torpedeado duas vezes.

Ficou sob reparos até agosto de 1943, retornando para a ação e participando pelos anos seguintes de diferentes ações e operações das Campanha das Ilhas Gilbert e Marshall, Nova Guiné, Ilhas Marianas e Palau, Filipinas e Ilhas Vulcano e Ryūkyū, incluindo as Batalhas do Mar das Filipinias, Guam, Golfo de Leyte e Okinawa. A guerra terminou em agosto de 1945 e no mês seguinte o Minneapolis aceitou a rendição das forças japonesas na Coreia. Depois disso deu cobertura para desembarques na China e então transportou soldados de volta para casa. Foi descomissionado em fevereiro de 1947 e mantido inativo na Frota de Reserva até ser descartado em 1959 e enviado para desmontagem.

Ligações externas

Classe New Orleans
Navios de 1933
Navios construídos na Pensilvânia
Cruzadores da Marinha dos Estados Unidos
Cruzadores dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial

USS Minneapolis (CA-36)


وصلة واط (المعروف أيضًا باسم الوصلة المتوازية)، هو نوع من الرابط الميكانيكي اخترعه جيمس واط، يتم فيه تقييد نقطة الحركة المركزية للوصلة لكي تتحرك على خط مستقيم تقريبًا. تم وصفه في مواصفات براءة اختراع واط لعام 1784 لمحرك واط البخاري.

تستخدم هذه الوصلة اليوم في أنظمة تعليق السيارات، مما يسمح لمحور السيارة بالتحرك عموديًا ويمنعه من الحركة الجانبية.

مراجع

جيمس واط
حركة خطية
ميكانيكا
اختراعات إسكتلندية

وصلة واط


Gullaug Station (Gullaug stasjon eller Gullaug holdeplass) var en jernbanestation på Drammenbanen, der lå i området Gullaug i Lier kommune i Norge.

Stationen åbnede som trinbræt 21. november 1956 og bestod af et spor og en perron med et læskur i træ. Den blev nedlagt i 1973, da Lieråsen tunnel åbnede, og banen fik et andet trace mellem Asker og Brakerøya. Den gamle trace er efterfølgende omdannet til en vandre- og cykelsti, der ligger i et populært turistområde.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Drammenbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1956
Ophørt i 1973
Jernbanestationer i Viken

Gullaug Station


Kaplumbağa Terbiyecisi, Osman Hamdi Bey'in 1906 ve 1907 yıllarında iki farklı versiyonunu çizdiği tablosudur. Osmanlı Ressamlar Cemiyeti tarafından çıkartılan gazetenin on yedinci sayısında tablonun adı Kaplumbağalar ve Adam olarak geçer, ancak tabloya daha sonra yaygın olarak bilinen Kaplumbağa Terbiyecisi adı verilmiştir.

Belinde sıkı bir kemerle bağlanmış kırmızı uzun bir giysi giyen sakallı bir adam, mavi çinilerle kaplı eşyasız ve bakımsız bir odada, izleyiciye arkası yarı dönük biçimde dikilmektedir. Başına, etrafına gelişigüzel bir yemeni sarılmış arakiye takmıştır. Adamın ayaklarının dibinde, yerdeki yaprakları yemekte olan kaplumbağalar vardır. Bursa'daki Yeşil Camii'nin üst katındaki odanın duvarlarındaki sıvalar ve çiniler yer yer dökülmüştür. Tablonun tek ışık kaynağı adamın önündeki alçak penceredir.

Ellerini arkasında kavuşturmuş olan adam bir ney tutmaktadır. Sırtında bir nakkare asılıdır ve buna bağlı bir mızrap boynundan aşağıya sarkar. Bazılarına göre adamın sırtında asılı olan şey, eskiden dervişler ve dilenciler tarafından kullanılan, hindistan cevizinden ya da abanozdan yapılma dilenci çanağı olan keşkülüfukaradır.

Yorumlar ve ilham
Osman Hamdi Bey'in bu tablosu, özellikle ilham kaynağına dair net bilgilerin olmadığı dönemde, geri kalmış bir toplumu çağdaşlaştırmaya çalışan bir aydının yorgun hâlini anlattığı şeklinde yorumlanmıştır. Kaplumbağaların esin kaynağının, Lale Devri'ndeki Sadabad eğlenceleri sırasında, hava karardıktan sonra sırtlarına mum dikilerek serbest bırakılan kaplumbağalar olduğu öne sürülmüştür. Bu yoruma göre, Sanayi-i Nefise, Asar-ı Atika Müzesi, Düyûn-ı Umûmiye gibi birçok kurumu kurmak ve yönetmek görevini üstlenen Osman Hamdi Bey, tabloda kendini terbiyeci, kendi iş yapış biçimine uyum gösteremeyen astlarını ise yemeğe ulaşmaya çalışan kaplumbağalar olarak göstererek, onları hicvetmektedir.
[[Dosya:Charmeur de tortues.jpg|küçükresim|sol|upright=0.91|1869'da Tour du Monde isimli dergide yayınlanan Charmeur de tortues isimli gravür, Kaplumbağa Terbiyecisi'''nin esin kaynağı olabilir.]]
Başka yorumlara göre, düşünceli biçimde dikilen adam, sabır gerektiren zor bir iş olan kaplumbağaları terbiye etme işini, elindeki ney ve sırtındaki nakkareyi çalarak başarmayı ummaktadır. Bu yoruma göre de terbiyeci Osman Hamdi Bey'in kendisidir. Terbiyecinin zorlu işi elindeki müzik aletleriyle halletmeye çalışması, Osman Hamdi Bey'in de değişime direnen bir toplumu sanat yoluyla çağdaş seviyeye getirmeye çalıştığını, bu yüzden sanat okulu ve müze açma girişiminde bulunduğunu vurgular.

Terbiyecinin, kaplumbağaları eğitmekte kullanacağı neyi üfleyemeyip arkasında tutması, Osman Hamdi Bey'in neyi üfleme, yani kaplumbağalar ile temsil edilen halkı eğitme kaygısından artık vazgeçtiği, çünkü derviş sabrının bile bir sonu olduğu şeklinde de yorumlanmıştır. Ayrıca tablodaki kablumbağaların ilham kaynağının, Osman Hamdi Bey'in Paris'teyken sokaklarda dolaştıklarını gördüğü, Charles Baudelaire'in Modern Hayatın Ressamı kitabında da bahsi geçen kaplumbağalar olduğu da öne sürülmüştür.

Tablonun ikinci versiyonunun, 2009 yılında Sakıp Sabancı Müzesindeki bir sergide sergilenmesi sırasında, tablonun ilham kaynağına dair yeni bir iddia öne sürülmüştür. Buna göre Osman Hamdi Bey, Tour du Monde isimli Fransızca bir derginin 1869 tarihli sayılarından birinde gördüğü bir gravürden esinlenerek bu tabloyu çizmiştir. L. Crépon tarafından, Japon millî gravüründen esinle çizilmiş olan bu resim, dergide Charmeur de tortues (Kaplumbağa Terbiyecisi) adıyla basılmıştır. Resimde, Osman Hamdi Bey'in tablosundaki terbiyeciye benzer şekilde giyinmiş yaşlı bir terbiyeci, elindeki ufak davulu çalarak bir grup kaplumbağanın bir masanın üzerine çıkmasını sağlamaya çalışmaktadır. Osman Hamdi Bey, 13 Temmuz 1869'da Bağdat'tan babasına gönderdiği mektupta, "bana yollamış olduğunuz Tour du Monde'u okudum" demektedir. Osman Hamdi Bey muhtemelen 1869 yılının ilk cildini okumuştur ve Kaplumbağa Terbiyecisi'ni çizerken bu gravürden etkilenmiş olabilir.

 Versiyonlar
 1906 versiyonu
İş adamı Erol Aksoy'un 1 milyon dolar karşılığında satın alarak İktisat Bankası koleksiyonuna dahil ettiği tablo uzun süre bu koleksiyonda kaldı. Erol Aksoy'un varlıklarına İktisat Bankası kaynaklı borçları sebebiyle TMSF'nin el koymasıyla geçici süre devlete geçti. Eser Aralık 2004'te 1,95 trilyon lira muhammen bedelle açık arttırmaya çıkarıldı. Pera Müzesi ile İstanbul Modern'in rekabeti ile geçen açık artırma sonucunda Pera Müzesi resmi, Türk resim sanatında bir esere verilen en yüksek fiyat olan 5 trilyon lira (yaklaşık 3,5 milyon dolar, sıfır atılmış lira ile 5 milyon TL) karşılığında satın aldı. Tablo halen Pera Müzesi'nde sergilenmektedir. Nisan 2009 itibarıyla tablonun değerinin yaklaşık 10 - 15 milyon TL (6,2 - 9,3 milyon dolar) olduğu tahmin edilmektedir.

 1907 versiyonu
Daha önce İstanbullu Levanten bir aileye ait olan tablonun 1907 versiyonu, 1984 - 1986 yılları arasında Londra'daki bir müzayedede Erol Simavi tarafından 100 bin dolar karşılığında satın alındı. Halen Belma Simavi koleksiyonunda bulunan tablo, Sakıp Sabancı Müzesinde 2009'da düzenlenen Batıya Yolculuk - Türk Resminin 70 Yıllık Serüveni isimli sergide halka açık biçimde sergilendi. Nisan 2009 itibarıyla tablonun değerinin yaklaşık 4 - 6 milyon TL (1,5 - 2 milyon dolar) olduğu tahmin edilmektedir.

 Farklar
Diğer oryantalist ressamlar gibi Osman Hamdi Bey'in de herhangi bir tablosunu birden fazla defa çizmiş olması normal görülmektedir. Bir yıl arayla çizilen tabloların genel kompozisyonu oldukça benzerdir. İkinci versiyonda ilkinden farklı olarak beş yerine altı kaplumbağa bulunur. Ayrıca terbiyecinin sağındaki duvarda çerçeveli bir hat ile cam kenarında bir testi durmaktadır. Bu versiyonda ayrıca, resmin Ahmed Muhtar Paşa'ya ithaf edildiğine dair, ressamın el yazısıyla yazılmış bir not da vardır.

 Dipnot
Osman Hamdi Bey'in kardeşi İsmail Galib'in 4. kuşaktan torunu Boğaziçi Üniversitesi Tarih Bölümü öğretim üyesi Prof. Dr. Edhem Eldem'in "Making Sense of Osman Hamdi Bey and his Paintings, in: Muqarnas: An Annual on the Visual Culture of the Islamic World" adlı'' eserini inceleyebilirsiniz.

Mustafa Cezar'ın "Sanatta Batı'ya Açılış ve Osman Hamdi" adlı kitabını inceleyebilirsiniz.

Kaynakça

1906 tabloları
1907 tabloları
Pera Müzesi'ndeki tablolar
Suna ve İnan Kıraç Vakfı Oryantalist Resim koleksiyonu
Oryantalist tablolar
Osman Hamdi Bey tabloları
Sakıp Sabancı Müzesi
Popüler kültürde kaplumbağalar

Kaplumbağa Terbiyecisi


Agrilus sexguttatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Thunberg, 1789.

Referências

sexguttatus

Agrilus sexguttatus


Renew Europe (în ) este al treilea grup politic din Parlamentul European ca mărime, cu 108 membri din 22 de țări ale Uniunii Europene. Acesta este succesorul grupului Alianței Liberalilor și Democraților pentru Europa (ALDE), care a existat între anii 2004 și 2019.

Grupul Renew Europe este alcătuit din două partide politice europene: Alianța Liberalilor si Democraților pentru Europa (ALDE) și Partidul Democrat European (PDE).

Istorie

Înființarea partidului
În luna mai a anului 2019, la o dezbatere ce viza alegerile pentru Parlamentul European, Guy Verhofstadt, președintele grupului Alianței Liberalilor și Democraților pentru Europa (ALDE), a anunțat că în urma scrutinului grupul său parlamentar va fi dizolvat și că se va forma o alianță cu formațiunea "Renaissance" a președintelui francez Emmanuel Macron. Astfel, pe parcursul următoarelor săptămâni grupul s-a autointitulat "ALDE+Renaissance+USR PLUS".

La data de 12 iunie 2019 a fost anunțat numele noii formațiuni, după încheierea unei alianțe cu partidul En Marche!.

Program

Membrii grupului

Note

Legături externe

 Website Oficial

Renew Europe
Fondări în 2019
Cioturi Uniunea Europeană

Renew Europe


Visoko obrazovanje uključuje stjecanje naobrazbe na sveučilištu, akademiji, visokoj školi, sjemeništu, konzervatoriju i sličnim institucijama. Odgovarajući pojam upotrebljava se na brojnim jezicima (npr. fra. études supérieures, engl. higher education i njem. höhere Bildung). Često se koristi sinonim akademsko obrazovanje za visoko obrazovanje.

Visoko obrazovanje slijedi poslije srednjoškolskog (sekundarnog) obrazovanja, npr. gimnazije. Poslije njega slijedi poslijesrednjoškolska (tercijarna) naobrazba, kroz koju se stječe uža specijalizacija. Visoko obrazovanje obično traje nekoliko godina i obično završava primitkom nekog akademskog zvanja. U visoko obrazovanje ubraja se i istraživačko obrazovanje.

Granica između visokog obrazovanja s jakim profesionalnim fokusom i drugog naprednog profesionalnog obrazovanja nije jasno definirana i može varirati od zemlje do zemlje. Vremenom su se i neke srednjoškolska naobrazbe akademizirale i počele ubrajati u visoko obrazovanje.

Visoko obrazovanje

Visoko obrazovanje