Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi; Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk hukuk okulu olarak 1925 yılında Ankara'da "Ankara Adliye Hukuk Mektebi" adıyla kurulan, 1946 yılından itibaren Ankara Üniversitesine bağlı bir fakülte olarak hizmet veren hukuk okuludur.

5 Kasım 1925'te Mustafa Kemal Atatürk tarafından açılan okul, cumhuriyet dönemi Türkiye'sinde sıfırdan kurulan ilk yükseköğrenim kurumudur.

İlk TBMM binasında öğretime başlayan Ankara Adliye Hukuk Mektebi, 1928 yılında ilk mezunlarını vermiştir. Daha sonra adı Ankara Hukuk Fakültesi ve Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi olarak değişen kurum, eğitim hizmetini günümüzde Ankara Üniversitesi'nin Cebeci kampüsünde sürdürür.

Tarihçe

1925 Öncesi Dönem
Ankara'da bir hukuk mektebi açılması konusu Millet Meclisinde Kastamonu Milletvekili Abdülkadir Kemali Bey tarafından dile getirilmiştir. 16 Mart 1921'de Abdülkadir Kemali Bey, I. Dünya Savaşı'nda askere gönderildikleri için eğitimleri yarım kalan öğrenciler için Ankara'da Adalet Bakanlığı'na bağlı bir hukuk mektebi açılmasını öngören üç maddelik bir kanun teklifi vermiş; ancak, teklif Maarif Encümeni (Meclis Millî Eğitim Komisyonu) tarafından bina, malzeme ve öğretmen bulunamadığı gerekçesi ile reddedilmiştir.

Osmanlı Devleti'nde hakim-savcı yetiştiren Mekteb-i Kuzzat'ın varlığına son verilmesinin ardından, hakim, savcı, icra memuru, zabıt katibi, müstantik gibi adliye memurunun yetiştirilmesi için bir hukuk mektebinin kurulmasına ihtiyaç duyulmuştur. Bu bağlamda 1925 yılında Ankara'da bir hukuk okulu kurma isteği dönemin Adalet Bakanı Mahmut Esat Bey'in girişimi ile gerçekleştirildi. Mahmut Esat Bey 1925 yılı Bütçe Kanunu tasarısına, hakim azlığı gerekçesi ile bir yatılı hukuk okulu açılması için ödenek koydurmuştu. 23 Şubat 1925 günü Bütçe Kanunu Meclis Genel Kurulu'nda, uzun tartışmalardan sonra dört oyluk farkla Ankara Leylî (yatılı) Hukuk Mektebi'nin açılması kabul edilmiştir. Hakim kadrolarındaki açıkları kapatmak üzere kurulan kurum bir fakülte değil, Adalet Bakanlığı bünyesinde yatılı bir meslek okulu niteliğindeydi ve öğretim kadrosu adliye erkânından oluşuyordu. Mahmut Esat Bey'in olağanüstü çabaları olmasaydı böyle bir karar alınamazdı. Adliye Vekili, Ankara'ya hukuk mektebi açılmasına itiraz eden milletvekillerini ikna edebilmek için bütün enerjisini, beceri ve kudretini, tatlı dil ve güler yüzünü kullanmış ve mektebin kurulmasını kişisel çabalarıyla sağlamıştı. Bu nedenle Ankara Hukuk Mektebi'nin kurucusunun Mahmut Esat Bozkurt olduğunu söylemek yanlış olmaz. Bu tartışmalar sırasında Cemil Bilsel, Ankara'da bir hukuk okulu kurulması fikrini şu şekilde ifade etmiştir:"Merkez-i Cumhuriyette bulunuyoruz. Buranın bir Mekteb-i Hukuka behemehâl ihtiyacı vardır. Yapılacak tedrisâttan bu muhit de istifâde edecektir, yalnız talebe değil. Dünyanın en güzel inkılâbını yapmış bir memlekette asrın hukukiyâtı okunmaz olur mu, efendiler? Biraz da İstanbul'un ettiği istifâde kadar Anadolumuz da maariften hissemend olsun..."

1925-1927 Dönemi (Ankara Adliye Hukuk Mektebi)

Henüz binası, müdürü ve öğretim kadrosu bulunmadığı halde 1925 yılı yaz aylarında okula kayıt için başvuru alınmaya başlandı. Lise, yedi senelik idadi veya bir yükseköğrenim kurumu mezunları veya bir yükseköğrenim kurumunda kayıtlı olanlar sınavsız, lise öğrencisi olanlar veya lise muadili başka kurumlardan mezun olanlar ise oldukça zor bir sınavla okula kabul edildiler. Okula ilk olarak 301 öğrenci kayıt yaptırdı, içlerinden 75 öğrenci yatılıydı.

15 Eylül 1925 tarihinde Mahmut Esat Bozkurt Adalet Bakanlığı'nda okul müfredatının ve yönetiminin belirlenmesi amacıyla Ahmet Ağaoğlu, Yusuf Akçura, Şevket Memadali Bilgişin, Cemil Bilsel, Tevfik Kamil Koperler, Yusuf Kemal Tengirşenk, Süheyp Nizami Derbil, Hasan Saka, Refik Sayfdam, Sadri Maksudi Arsal ve Şükrü Kaya gibi dönemin önemli hukukçularından oluşan bir komisyon oluşturmuştur.

Ankara Hukuk Mektebi'nde ilk dersi 5 Kasım 1925'te Hukuk-ı Esasiye profesörü Ağaoğlu Ahmet Bey vermiştir.

Yapısı ve ilk müfredatı
Okul kurulduğu sırada henüz Ankara'da bir üniversite bulunmadığından herhangi bir üniversiteye bağlı değildi bu yüzden "fakülte" adıyla değil "Ankara Adliye Hukuk Mektebi" adıyla kurulmasına karar verildi. 3 yıllık olarak belirlenen okul müfredatında Mecelle'nin okutulmamasına karar verildi. İlk kez Türk Hukuk Tarihi kürsüsü kuruldu, "Usûl-i Fıkıh" dersi ise kaldırıldı. Komisyon toplantısında en önem verilen konulardan biri de okulda izlenecek metottu. Gerek bilimsel araştırmada ve gerekse öğretimde tetkik ve tenkit (araştırma ve eleştirme) metodu seçildi.  Okulun ilk yıllarında Medeni Hukuk, Cezaiyât, İktisat, İlm-i Mâli, Ticaret-i Beriyye, Ticaret-i Bahriye, Devletler Umumi Hukuku, Devletler Hususi Hukuku, İdare Hukuku, Hukuk-ı Esasiye, Roma Hukuku ve Mukayeseli Kavanin, Siyasi Tarih ve Hukuk Tarihi kürsüleri bulunuyordu.

"Profesör" unvanının kullanılması
Okulda ders verecek hocaların akademik unvanlarının ne olacağı konusu da komisyonda uzunca tartışılmıştır. O dönemde üniversite hocalarına "müderris" deniyordu. Ancak müderris unvanının medreseyi çağrıştırdığını düşünen Ankara Hukuk Mektebi kurucuları kendilerine bu unvan ile hitap edilmesini istemiyorlardı. Akla gelen bir diğer sıfat "muallim" idi. Ancak İstanbul Hukuk Fakültesi'nde "muallim" unvanının doçentliğe karşılık kullanılmasından dolayı, İstanbul'dan gelen Müderris Cemil Bilsel'in unvanının sanki doçentliğe düşürülmüş gibi algılanabileceği kaygısıyla bu unvan da kabul görmedi. Bu sebeplerle, Ankara Hukuk Mektebi'nin kurucuları ders verilecek kişilere "müderris" yerine "profesör" denmesine karar verdi. Böylece Ankara Hukuk Mektebi'nde öğretimin başlaması ile birlikte "profesör" unvanı Türk yükseköğretim tarihinde ilk defa kullanılmış ve kelime Türkçeye girmiş oldu.

İlk eğitim kadrosu ve açılış
Mustafa Kemal Paşa, "Profesörler Meclisi" adını alan komisyonun fahri başkanlığına, başvekil İsmet Paşa ise "Türk Hukuk Tarihi fahri profesörlüğüne" getirildi. Mahmut Esat Bey, Meclis Reisi görevini üstlendi ve "İhtilaller Tarihi" dersinin profesörlüğünü üstüne aldı.  İstanbul Darülfünun müderrislerinden Cemil Bey, "Reis Vekili" yani fakülte dekan oldu. 11 profesörle eğitim-öğretim hayatına başlayan Ankara Adliye Hukuk Mektebi'nin öğretim elemanı sayısı zamanla yirmilere çıkmıştır. Ankara Adliye Hukuk Mektebi'nin ilk yıllardaki kadrosu şu şekildedir:

 Ağaoğlu Ahmet Bey (Kars Mebusu) - Hukuku Esasiye Profesörü
 Akçuraaoğlu Yusuf Bey (İstanbul Mebusu) - Tarihî Siyasi Profesörü
 Bahaeddin Bey (Darülfünun Müderrislerinden) - Hukuku Ceza ve Usulü Cezaiye Profesörü
 Cemal Hüsnü Bey (Gümüşhane Mebusu) - İktisat Profesörü
 Cemil Bey (Darülfünun Müderrisi) - Hukuku Düvel Profesörü
 Fahri Ecevit - Tıbb-ı Adlî Profesörü
 Refik Bey (Sıhhiye Vekili) - Tıbb-ı Adlî Profesörü
 Saraçoğlu Şükrü Bey (İzmir Mebusu) - İktisat-ı Nazarî Profesörü
 Şükrü Kaya Bey (Menteşe Mebusu) - İktisat Mezhepleri Profesörü
 Şevket Memedali Bey (İş Bankası Hukuk Müşaviri) - Hukuku Ticaret Profesörü
 Sadri Maksudi Bey - Türk Hukuk Tarihi ve Hukuk Tarihi Profesörü
 Süheyp Nizami Bey (Ziraat Bankası Umum Muamelât Müdürü) - Hukuku İdare Profesörü
 Tevfik Kâmil Bey (İstanbul Mebusu) - Roma Hukuku Profesörü
 Mahmut Esat Bey (Adliye Vekili) - İhtilâller Tarihi Profesörü
 Mazhar Nedim Bey - Deniz Ticareti Profesörü,
 Mustafa Fevzi Bey (Saruhan Mebusu) - Fıkıh Tarihi Profesörü
 Mustafa Şeref Bey (Burdur Meb'usu) - Hukuku İdare ve Hukuku Âmme Profesörü
 Nusret Bey (Devlet Şûrası Reisi) - Hukuku Hususiyeyi Düvel Profesörü,
 Veli Bey (Hariciye Hukuk Müşaviri) - Hukuku Medeniye Profesörü
 Yusuf Kemal Bey (Sinop Mebusu) - İktisat Profesörü
 Sabri Şakir Bey (Hukuk işleri Müdürü) - Usul-i Muhakeme-i Hukukiye Profesörü

Ankara Hukuk Mektebi 5 Kasım 1925 günü Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin (1. Meclis Binası) Genel Kurul Salonu'nda Mustafa Kemal Atatürk tarafından açılmıştır. Mustafa Kemal Atatürk, Ankara Adliye Hukuk Mektebi'nin açılışına atfettiği anlamı şu sözlerle dile getirmiştir:"Cumhuriyetin merkez-i idaresinde bir Hukuk Mektebi açmak vesilesi bugünkü içtimaımızı ihzar etmiş bulunuyor. Bugün şahit olduğumuz, hâdise, yüksek memur ve mütehassıs âlimler yetiştirmek teşebbüsünden daha büyük bir ehemmiyeti hâizdir. Senelerden beri devam eden Türk İnkılâbı, mevcudiyetini ve zihniyetini, hayat-ı içtimaiyenin menbâsı olan yeni esasat-i hukukiyede tespit ve teyit etmek çaresine tevessül etmiştir... Cumhuriyetin müeyyidesi olacak bu büyük müessesenin küşâdında hissettiğim saadeti hiçbir teşebbüste duymadım ve bunu izhar ve ifade etmekle memnunum."Açılış konuşmalarından sonra Ankara Adliye Hukuk Mektebi'nin ilk dersini vermek üzere Hukuku Esasiye Profesörü Ağaoğlu Ahmet Bey Anayasa Hukukuna genel bir giriş yaparak okulun ilk dersini vermiş oldu. Tarihçi Prof. Dr. İlber Ortaylı 5 Kasım 1925 tarihini hukuk eğitimimizde bir dönüm noktası olarak kabul etmektedir.

Ankara Hukuk Mektebi eski bir kuruluş geleneğini takip etti, Tanzimat döneminde kurulan yüksekokullar ya Maarif-i Umumiye Nezareti'nin, ya da İstanbul Ticaret mektebi örneğinde olduğu gibi Ticaret ve Meadin Nezareti'nin bir-iki odasında kurulur, birkaç sene nezaretin içinde idare ederler, sonra ayrı bir binaya taşınırlardı. Ankara Adliye Hukuk Mektebi'nin ilk binası iki katlı ahşap bir bina olan ve telgrafhane olarak Kurtuluş Savaşı boyunca önemli görevler üstlenen binadır. Yatılı öğrencileri de barındıran bu binanın, fakülte müdürüne ve diğer fakülte üyelerine ait iki de eklentisi vardır. 5 Kasım 1925 tarihinde okul açıldıktan sonra, telgraf binasının boşaltılması geciktiği için dersler bir ay kadar Birinci Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde yapıldı. Yatılı öğrenciler ise, okulun tadilat hazırlıkları yapılırken bir süre Yahudi Mahallesi'ndeki eski Müstantik Mektebi'nde kaldılar. Tadilatlar tamamlanınca, eğitim Meclis binasından telgrafhane binasına; yurtlar da Müstantik Mektebinden, telgrafhanenin arka sokağında bulunan bir binaya taşındı. Yeni yurdun üst katındaki odalardan biri müdüre, birisi ise kalacak yer bulamayan hocalara ayrılmıştı. Medeni Hukuk Profesörü Veli Saltıkgil Bey ve Ceza Hukuku Profesörü Baha Kaya Bey ev bulana kadar bu yurtta kalmışlardır. Yeni alınan yurt binası da yatılı 75 öğrenciyi barındırmakta yetersizdi. Bu nedenle binanın avlusuna 2 tane daha kerpiç bina yapıldı.

Ankara Adliye Hukuk Mektebi'nin ilk yılındaki yatılı öğrencilerden biri olan ve sonradan 1948-1950 yıllarında Fakülte dekanı ve Ankara Üniversitesi Rektörü olarak görev yapacak olan Hüseyin Cahit Oğuzoğlu, yurt binasına yaptırılan bu 2 kerpiç bina ile ilgili olarak şu anısını paylaşır: "Binalar kışlayı andırıyordu. Yağmur yağdığı zaman yatakların başına şemsiyeler açılır, herkes ıslanmamak için gerekli tedbirlere başvururdu. Burada kalan arkadaşların odalar içerisinde şemsiye açması nedeniyle son derece eğlenceli olaylar yaşanmıştı".Ankara Adliye Hukuk Mektebi'nin ilk öğrencileri birçok yönden tarihe tanıklık etmiştir. TBMM, toplantı salonunu, kütüphanesini, zabıt kâtiplerini, matbaasını bir fakültenin kullanımına tahsis etmiştir. Öğrenciler, gerek eski meclis binasında, gerekse eski Telgrafhane Müdürlüğü binasında öğrenim görürken, TBMM'nin bazı oturumlarını (örneğin 17 Şubat 1926 tarih ve 743 sayılı Türk Kanun-ı Medenisi ile 1 Mart 1926 tarih ve 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun görüşmelerini) dinleyici sıralarından izlemişlerdi. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu da TBMM'de kabul edilmeden Ankara Adliye Hukuk Mektebi'nde ders olarak okutulmaya başlanmıştır. 1925 yılı öğrencileri, Atatürk'ün Nutuk adlı eserinin 15-20 Ekim 1927 tarihinde okunduğu sırada TBMM'de hazır bulunmuş ve 6 gün boyunca bu eseri canlı olarak dinlemişlerdi. Mustafa Kemal Paşa da, kuruluşundan itibaren Ankara Hukuk Mektebi'ne son derece önem vermiş, dersleri ve sınavları sık sık izlemiştir. Nitekim Mustafa Kemal Paşa, Sadri Maksudi'nin bir sınavına girmiş, bu sırada sınavdaki öğrencilerden çok sınıfta bulunan hocalar ter dökmüşlerdi. Ankara Hukuk Mektebi'nin ilk öğrencilerinin tanıklık ettiği başka bir tarihî olay da İstiklâl Mahkemeleri'ydi. Yurtta kalan öğrenciler sabah okula giderken Ulus meydanında ve Karaoğlan'da göğüslerinde yaftaları, sehpada geceden asılmış kimseleri görüyorlardı.

1927-1946 Dönemi (Ankara Hukuk Fakültesi)
1927 yılında Bakanlar Kurulu Kararı ile Ankara Adliye Hukuk Mektebi, "fakülte" adını almış ve Ankara Hukuk Fakültesi olarak isimlendirilmiştir.  Okula "fakülte" adının verilmesi ile Ankara Üniversitesi'nin  temeli de atılmış kabul edilir. İlk kız öğrenciler 1927 yılından itibaren kabul edildi. 1925-1926 öğretim yılında kayıt yaptıran 300 öğrenciden 143'ü, 1927-1928 yılında derslerini tamamlayarak fakültenin ilk mezunları oldular. Ankara Adliye Hukuk Mektebi'nin ilk öğrencilerinden olan Hüseyin Cahit Oğuzoğlu, 1928 yılında 1 numaralı diplomayı alarak mezun olmuştur. Oğuzoğlu daha sonra Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde dekanlık ve Ankara Üniversitesi'nde rektörlük yapmıştır.

1928 yılından sonra okul kapıları lise mezunu olmayanlara kapatıldı ve sınavlar kaldırıldı. Bu durum öğrenci sayısını ve dershane ve yatakhane ihtiyacını giderek artırır. Nitekim üçüncü yıl bir dershaneye daha gerek duyulur. Maliye vekaletinden Çankırı Caddesi'ne doğru inilen küçük sokakta sol kolda bulunan Mescit binası dershane olarak kullanılmaya başlanır. Üçüncü yıl telgrafhane binasındaki yemekhane, ikinci sınıf olarak kullanılır. Birinci sınıf ise mescitte kalır. Yemekhane ise bir ara Anafartalar Karakolu olan ve Adliye Vekaleti olarak kullanılan binaya yerleşir. Böylece okul iyice dağınık bir hale gelmiştir. Bu dağınıklık eğitimi olumsuz yönde etkilemektedir. Bu sebeple Dekan Cemil Bilsel'in girişimleriyle 1927 yılında yapımına başlanan ve ilkokul binası olarak tasarlanan (Ankara Opera Binası'nın karşısında İller Bankası binasının arkasında bululmaktadır) bina, 1929 yılında hukuk eğitimine devam etmek üzere Ankara Hukuk Fakültesine verilir. Binanın müteahhiti ise Vehbi Koç'tur. Yeni inşa edilen binanın Ankara Hukuk Fakültesi'ne tahsis edilmesinden sonra üç dershaneden ikisi yeni binanın en üst katında, biri orta katında yer alacak şekilde düzenleme yapılır. Dekan ve müdür odaları ile kitaplık, tek dershanenin bulunduğu orta katta yer alır. En alt kat ise büro ve diğer ihtiyaçları karşılanmasına ayrılmıştır. Eski telgrafhane binası ile yeni kiralanan evkaf apartmanlarının üst katı yatılı öğrenciler için yatakhane olarak kullanılır. 1928-1941 yılları arasında Ankara Hukuk Fakültesi olarak kullanılan bu bina, bir süre Ankara Kız Sanat Mektebi ve Ankara Yükseköğrenim Vakıf Kız Öğrenci Yurdu olarak hizmet görmüş daha sonra üst katları Ankara Müftülüğü tarafından kiralanmış, bodrum katı ise, Vakıflar Genel Müdürlüğünce halka hizmet veren Aşevi olarak kullanılmıştır. Şu an Ankara Vakıf Eserleri Müzesi olarak hizmet vermektedir.

1940 yılında Ankara Hukuk Fakültesi Adalet Bakanlığı'ndan Millî Eğitim Bakanlığı'na devrolmuş ve 3 yıllık olan eğitim süresi 4 yıla çıkarılmıştır. Ankara Hukuk Fakültesi 1941 yılında mimarlığını Recai Akçay'ın, müteahhitliğini Abdullah Ziya Kozanoğlu'nun yaptığı Cebeci yerleşkesindeki binasına taşınmıştır. Ankara Hukuk Fakültesi'nin bugünkü binasının tamamlanması 1946 yılına kadar sürmüştür. 1945 yılında Ankara Hukuk Fakültesi'nde doktora eğitimi başlamıştır. Ankara Hukuk Fakültesi'nin Cebeci yerleşkesine taşınmasından İki yıl sonra da yanı başında Cebeci ortaokulu olarak düşünülen binaya İstanbul'daki Mekteb-i Mülkiye nakledildi. İki okulun hocaları ekseriyetle müşterekti. Fakat talebesi bir arada ders görmemiştir.

Ernst Hirsch 1943'te Ankara Hukuk Fakültesi'nde hocalığa başlamış 1952'ye kadar hoca olarak faaliyette bulunmuştur. Bu dönemde fakültede, hukuk felsefesi, hukuk sosyolojisi ve Ticaret Hukuku derslerini vermiştir.

1945 sonrası (Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi)
Ankara Üniversitesi'nin 18 Haziran 1946 tarihinde kurulması ile birlikte Ankara Hukuk Fakültesi Ankara Üniversitesi'ne hukuk fakültesi olarak bağlanmıştır.  Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi bünyesinde 1 Aralık 1954 tarihinde Türkiye İş Bankası tarafından Türkiye'de banka, sigorta ve ticaret hukuku alanındaki bilimsel araştırma, inceleme ve yayınları geliştirmek ve Türk banka ve ticaret hukukunu, çağdaş hukuk sistemleri arasında ileri bir seviyeye ulaştırmak amacıyla Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü kurulmuştur. 31.03.1979 yılında, Adalet Bakanlığı'nın önerisi üzerine, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi ve Adalet Bakanlığı arasında imzalanan bir protokolle ve Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesine bağlı olarak Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Adalet Meslek Yüksekokulu kurulmuştur. 2015 yılında kontenjanı 820'den 650'ye düşürülmüştür.

Günümüzde Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi bünyesinde bulunan Anabilim Dalları şunlardır: Avrupa Birliği Hukuku Anabilim Dalı, Deniz Hukuku Anabilim Dalı, İş ve Sosyal Güvenlik, Hukuku Anabilim Dalı, Karşılaştırmalı Hukuk Anabilim Dalı, Medeni Usul ve İcra-İflas Hukuku Anabilim Dalı, Medeni Hukuk Anabilim Dalı, Roma Hukuku Anabilim Dalı, Ticaret Hukuku Anabilim Dalı, Milletlerarası Özel Hukuk Anabilim Dalı, Anayasa Hukuku Anabilim Dalı , Ceza ve Ceza Muhakemesi Hukuku Anabilim Dalı, Genel Kamu Hukuku Anabilim Dalı, Hukuk Felsefesi ve Sosyolojisi Anabilim Dalı, Hukuk Tarihi Anabilim Dalı, İdare Hukuku Anabilim Dalı, Mali Hukuk Anabilim Dalı, Milletlerarası Hukuk Anabilim Dalı.

Kütüphane ve Yayınlar
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Kütüphanesi 1925'te kurulmuştur. 1950 yılında Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Kütüphanesi'ne 24.000 ciltlik kitap koleksiyonu ile ülkenin en büyük hukuk ihtisas kütüphanesine sahip olduğu görülür. Günümüzde, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Kütüphanesi 150.000'den fazla kitap ile hukuk alanında Türkiye'nin en büyük ihtisas kütüphanesidir. Ayrıca kütüphane bünyesinde nadir eserler koleksiyonundan oluşan bir müze de mevcuttur. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi bünyesinde 3 adet kütüphane bulunmaktadır:
 Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Kütüphanesi
 Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü Kütüphanesi
 Adalet Meslek Yüksek Okulu Kütüphanesi
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi tarafından yayımlanan bilimsel dergiler şunlardır:
 Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi
 Ankara Law Review

Dekanlar
 Prof. Cemil Bilsel - 1925-1934
 Ord. Prof. Baha Kantar - 1934-1941
 Ord. Prof. Esat Arsebük - 1941-1944
 Ord. Prof. Sabri Şakir Ansay - 1944-1946
 Prof. Dr. Mesut Alsan - 1946-1948
 Prof. Dr. Hüseyin Cahit Oğuzoğlu - 1948-1950
 Prof. Dr. Faruk Erem - 1950-1952
 Prof. Dr. Muvaffak Akbay - 1952-1954
 Prof. Dr. Hikmet Belbez - 1954-1956
 Prof. Dr. Osman F. Berki - 1956-1958
 Prof. Dr. Coşkun Üçok - 1958-1960
 Prof. Dr. Necip Bilge - 1960-1961
 Prof. Dr. Akif Erginay - 1961-1962
 Prof. Dr. Hicri Fişek - 1962-1964
 Prof. Dr. Kudret Ayiter - 1964 - 1966
 Prof. Dr. Yaşar Karayalçin - 1966-1968
 Prof. Dr. Uğur Alacakaptan - 1968-1970
 Prof. Dr. Adnan Güriz - 1970-1970
 Prof. Dr. Erol Cansel - 1970-1972
 Prof. Dr. Ö. İlhan Akipek - 1972-1974
 Prof. Dr. Tuğrul Ansay - 1974-1977
 Prof. Dr. Turgut Akintürk - 1977-1980
 Prof. Dr. Ali Naim İnan - 1980-1982
 Prof. Dr. Turgut Akintürk - 1982-1985
 Prof. Dr. Fırat Öztan - 1985-1988
 Prof. Dr. Özcan Çelebican - 1988-1994
 Prof. Dr. Ramazan Arslan - 1994-2000
 Prof. Dr. Lale Sirmen - 2000-2007
 Prof. Dr. Metin Feyzioğlu - 2007-2008
 Prof. Dr. Mustafa Akkaya - 2008-2011
 Prof. Dr. Hüseyin Altaş - 2011-2013
 Prof. Dr. Arzu Oğuz - 2013-2015
 Prof. Dr. Muharrem Özen - 2016-

Tanınmış Mezunlar
 Ahmet Necdet Sezer
 Uğur Mumcu
 Bülent Arınç
 Deniz Baykal
 Selahattin Demirtaş
 Tülay Tuğcu
 Adnan Menderes
 Sadullah Ergin
 Ece Temelkuran
 Abdurrahman Yalçınkaya
 Beşir Atalay
 Emine Ülker Tarhan
 Doğu Perinçek
 Tanju Özcan
 Kamil Tolon
 Ali Dursun Ulusoy
 Abdülhamit Gül
 Tansel Çölaşan
 Recep Yazıcıoğlu

Ayrıca bakınız

Dış bağlantılar
 Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Resmi İnternet Sitesi
 Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları
 Hukukla.Net: Ankara Hukuk İnternet Medyası
 Mustafa Kemal Atatürk'ün Ankara Hukuk Mektebi açılışında yaptığı konuşma metni

Kaynakça

Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi


کرزه  قرية جبلية صغيرة تتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران.
إحدى قرى « إقليم گودة».

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (58) نسمه تشكل (9 عائلة)، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلون الفارسية باللهجة المحلية، القرية بها مسجد، وعدة برك لحفظ مياه الأمطار، إذا سالت الأودية أيام هطول الأمطار الموسمية.

مهنة السكان
يمتهنون بمهنة الزراعة وتربية المواشي و[[الأغنام.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  «شهرستان بستک وبخش کوخرد»  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372..
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
 '''

وصلات خارجية
 التقسيمات الإدارية لمحافظة هرمزگان

البلدة المركزية
بلديات فلسطين
قرى الضفة الغربية
محافظة الخليل
مدن إيران
بلديات دولة فلسطين

كرزه


An Rhipidocladum neumannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sulekic, Rúgolo ngan Lynn G. Clark. An Rhipidocladum neumannii in nahilalakip ha genus nga Rhipidocladum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhipidocladum

Rhipidocladum neumannii


Percy Jackson y el mar de los monstruos (título original en inglés: Percy Jackson & the Olympians 2: The Sea of Monsters) es una película estrenada el 7 de agosto de 2013. La dirección es de Thor Freudenthal, y está basada en el libro de Rick Riordan, El mar de los monstruos, de la serie de novelas Percy Jackson y los dioses del Olimpo. La película es la continuación de Percy Jackson y el ladrón del rayo.

Antecedentes
La película fue dirigida por Thor Freudenthal, mientras que la primera de la saga la dirigió Chris Columbus.
Al respecto Freudenthal relató:

Sinopsis
Percy Jackson no se está sintiendo muy heroico últimamente. El hijo semidiós de Poseidón -Dios
griego del mar- una vez salvó al mundo, pero ahora comienza a pensar que quizás eso fue un golpe de pura suerte. ¿Acaso es flor de un día... o vencedor de una sola misión?

Cuando Percy se entera de que tiene un hermanastro que es un cíclope se pregunta si ser hijo de Poseidón es más una maldición que una fortuna. Sin embargo, no tiene mucho tiempo para lamentarse: las fronteras mágicas del Campamento Mestizo comienzan a desmoronarse y una horda de monstruos míticos amenaza con destruir el campamento de los hijos de los dioses. Estos son desafiados por un toro mecánico gigante que respira fuego enviado por Luke (también conocido como "el ladrón del rayo"), aterradoras criaturas marinas, un cíclope gigante y otros semidioses en conflicto con los dioses.

Para poder salvar el refugio de los semidioses, Percy y sus amigos deberán encontrar el legendario y mágico Vellocino Dorado. Su viaje los lleva a Washington D. C. y a la costa de Florida, donde se embarcan en una peligrosa odisea hacia las inexploradas y peligrosas aguas del Mar de los Monstruos, conocido entre los mortales como el Triángulo de las Bermudas, el cual escapa a los dominios de Poseidón. Los riesgos nunca  habían sido mayores y si Percy no lo logra, el Campamento Mestizo dejará de existir y todo el Olimpo se vendrá abajo. Además, durante su aventura, Percy deberá enfrentarse a su mayor enemigo: su malvado abuelo paterno, Cronos, el rey de los Titanes.

Reparto
 Logan Lerman como Percy Jackson, semidiós hijo de Poseidón y un humano.
 Alexandra Daddario Como Annabeth Chase, semidiosa hija de Atenea.
 Brandon T. Jackson como Grover Underwood, sátiro quién es el mejor amigo de Percy.
 Leven Rambin como Clarisse La Rue, semidiosa hija de Ares a la que se dio la misión de recuperar el Vellocino de Oro.
 Douglas Smith, como el cíclope Tyson, hijo de Poseidón y hermano de Percy.
 Paloma Kwiatkowski, como Thalia Grace, semidiosa hija de Zeus.
 Jake Abel, como Luke Castellan, semidiós hijo de Hermes.
 Zoe Aggeliki, como Silena Beauregard, semidiosa hija de Afrodita.
 Grey Damon, como Chris Rodríguez, semidiós hijo de Hermes.
 Stanley Tucci, como Dioniso, dios del vino y director del Campamento Mestizo.
 Nathan Fillion como Hermes, padre de Luke y de Chris dios de los ladrones, los viajeros, y los mensajeros.
 Missi Pyle, Yvette Nicole Brown y Téa Leoni como las Grayas.
 Anthony Head, como Quirón, el director de actividades en el Campamento Mestizo.
 Robert Maillet como el cíclope Polifemo.
 Harrie Anderson como otro cíclope extra.
 Bjorn Yearwood como joven Grover.
 Alisha Newton como joven Annabeth.
 Samuel Braun como joven Luke.
 Katelyn Mager como joven Thalia.
 Robert Knepper como Cronos, señor de los Titanes.
 Sean Bean como Zeus.
 Danny Le Boyer como Ethan Nakamura, semidiós hijo de Némesis.
 Shohreh Aghdashloo como el Oráculo de Delfos.
 Octavia Spencer como Martha, una de las serpientes del báculo de Hermes.
 Craig Robinson como George, una de las serpientes del báculo de Hermes.

Fecha de estreno

La fecha de estreno original era en noviembre de 2013 pero Logan Lerman tenía más películas que grabar, así que la fecha fue movida al 16 de agosto. Pero debido a que otra película se estrenaría por esas fechas, fue movida por tercera vez al 7 de agosto, pues de estrenarse el 16 harían competencia ambas películas quitándose a la audiencia.

Recepción

Taquilla

En su semana de estreno la película se situó en el  lugar de las películas más taquilleras en México al registrar ingresos por 33 millones 319 mil 115 pesos superando así a películas como Now You See Me, con 32 millones tres mil pesos y "Los Pitufos 2" con 23 millones 900 mil pesos y 528 mil 570 pesos.

Según el sitio oficial de Percy Jackson: Sea of Monsters, hasta la fecha la película lleva una recaudación total de $199,850,315 millones de dólares frente a sus 90 de presupuesto, distribuyéndose $68,419,950 millones de dólares solo en Estados Unidos y el resto, equivalente a $131,290,761, correspondiente al resto del mundo. Su predecesora, Percy Jackson & the Olympians: The Lighting Thief, recaudó un total de 226,497,209 frente a 95 de presupuesto.

Crítica
Al igual que su antecesora, la película recibió reseñas mixtas de parte de la crítica y la audiencia. En el sitio web Rotten Tomatoes posee una aprobación de 42% basada en 113 reseñas, con un consenso que dice: "Es bonita y llena de acción, pero Percy Jackson: Sea of Monsters está también sobrecargada con personajes y tramas que no ayudan y la hacen sentirse derivativa". De parte de la audiencia tiene una aprobación de 55%.

En la página Metacritic tiene una puntuación de 39 basada en 33 reseñas, indicando "reseñas generalmente desfavorables". Las audiencias de CinemaScore le han dado una calificación de "B+" en una escala de A+ a F, mientras que en IMDb, los usuarios le han dado una calificación de 5.9, basada en más de 87 000 votos.

Referencias

Enlaces externos
 www.percyjacksonthemovie.com (sitio oficial)
 Percy Jackson: Sea of Monsters

Películas en inglés
Películas de 20th Century Fox
Películas infantiles de 20th Century Fox
Películas de Percy Jackson
Mitología griega en el cine
Secuelas de películas
La Odisea en el cine
Películas basadas en novelas estadounidenses
Triángulo de las Bermudas

Percy Jackson y el mar de los monstruos


Adrien (Jean, Pierre) Thilorier (né à Paris le  – mort à Paris le ) est un inventeur français actif dans le domaine de la compression des gaz. Il a produit le premier procédé d'obtention de la neige carbonique en quantité industrielle. Sa carrière a inspiré à Honoré de Balzac le personnage de l'alchimiste Balthazar Claës.

Années de jeunesse
Adrien Jean-Pierre Thilorier est le fils de l'avocat Jean-Charles Thilorier (1756-1818), qui en 1786 assura la défense du « Comte » de Cagliostro dans l'affaire du collier de la reine. On sait que le Cardinal de Rohan avait cherché à gagner les bonnes grâces de la reine Marie-Antoinette en se portant intermédiaire dans l'achat d'un collier de pierreries ; mais les intermédiaires du cardinal étaient des acolytes qui escroquèrent le cardinal comme les joailliers. Le comte Cagliostro, accusé de fraude, fut arrêté, mais Thilorier parvint à le disculper.

Adrien Thilorier étudia certainement lui aussi le droit, mais on ne sait rien de sa formation technique ; toutefois son père Jean-Charles était féru de sciences et des arts mécaniques : il inventa une sorte de bac, le  « radeau-plongeur » et en 1800 breveta un « poêle fumivore. » Il publia un essai sur les météorites (1803), un autre sur les comètes (1812) et, à compte d'auteur, un traité scientifique complet en quatre volumes (1815).

La première mention d'une invention de Thilorier date de 1826: il s'agit d'un brevet pour une lampe à huile hydrostatique destinée aux phares. Le principe en est le suivant : à mesure que l'huile se consume, une solution de sulfate de zinc plus dense que l'huile à brûler vient gravitairement alimenter le réservoir, faisant surnager l'huile à une hauteur suffisante pour humecter la mèche.

Dès 1828, des versions concurrentes de la lampe de Thilorier étaient apparues sur le marché, et Thilorier s'indigna contre ce qu'il considérait comme de la contrefaçon, encore qu'il y eût eu des lampes hydrostatiques, brevetées par les frères Girard dès le  et par M. Verzy le . Thilorier pria l'Académie des Sciences d'enquêter sur l'affaire, ce qu'elle fit ; toutefois Thilorier n'en tira guère satisfaction, l'Académie se bornant à observer que les lampes de Thilorier et de ses concurrents étaient certainement supérieures à celles des frères Girard. Thilorier n'en continua pas moins à breveter des versions nouvelles de sa lampe en 1828, 1832 et 1835. En 1835, Thilorier, associé au constructeur Serrurot , obtint un brevet pour une « lampe-autostatique. »  En 1837, Thilorier, associé à Serrurot et Sorel, déposa un brevet pour un appareil à chauffer les liquides exploitant leur dilatation pour amorcer un siphon entre la chaudière et le réservoir.

Le compresseur Thilorier
Adrien Thilorier avait mis au point une machine pour comprimer les gaz, qui fut couronnée du prix Montyon () pour 1829. Ce compresseur comportait trois cylindres: le plus grand, d'un diamètre de , comportait un piston d'une course de  ; le cylindre intermédiaire avait un diamètre de   et son piston avait une course de ; le plus petit cylindre avait un diamètre de   et son piston avait une course de . Le compresseur était mû par un balancier, actionné par un manège de dix hommes. Les deux plus gros cylindres étaient disposés de part et d'autre de l'axe du balancier ; le plus petit cylindre se trouvait du même côté que le cylindre intermédiaire, mais à une distance double par rapport à l'axe. À la première demi-oscillation du balancier, chaque piston comprimait le gaz ; au retour du balancier, le gaz était chassé (sans doute via une soupape de sécurité) dans le cylindre suivant. Le compresseur résistait sans difficulté à des pressions de .

Thilorier apporta par la suite plusieurs améliorations à son compresseur : dans la première version, la force augmentait à mesure de l'avancement du piston, puisqu'en bout de course, la pression du gaz est maximum. Thilorier résolut le problème en introduisant un régulateur à fusée, dispositif d'horlogerie qui permet d'exercer un couple constant à mesure que le ressort d'une montre se détend et qu'il développe une force moindre. Thilorier inversa ce mécanisme, pour que la force  constante imprimée par le manège moteur exerce un couple croissant à mesure que le balancier arrivait en fin de course. Grâce à cette modification, il suffisait d'un seul homme pour actionner la machine. Thilorier modifia également le circuit de détente, et fit passer le nombre de cylindres de trois à deux. Il déposa un brevet pour son compresseur amélioré.

Thilorier présenta son compresseur perfectionné pour le prix Montyon de 1830, et reçut une mention honorable (700 francs). Il envisagea différentes applications pour cette machine : d'abord, il crut qu'en comprimant suffisamment de l'air, on pourrait remplacer la poudre à canon ; puis il s'avisa que l'air comprimé allait permettre d'exécuter des travaux d'excavation sous eau en conditions hyperbares (comme le scaphandre à casque de Paul Lemaire d'Angerville), produire de l'eau de Seltz, permettre la filtration sous pression des huiles et sirops, actionner des machines pneumatiques, voire propulser un véhicule ou un submersible.

Thilorier remporta le prix Montyon de mécanique de 1832 (300 francs) pour sa pompe à vide hydrostatique, qui préfigure la pompe à mercure d'Hermann Sprengel (1865). Le principe est en effet le même : le mercure d'un capillaire entraîne des bulles de gaz de l'enceinte à vider.

En 1832, Thilorier est recensé comme attaché à la Direction de l'exploitation postale, et réside à Paris au  de la Place Vendôme.

Appareil pour liquéfier le gaz carbonique

En 1834, Thilorier adressa une lettre à l'Académie des Sciences dans laquelle il décrivait des expériences avec du gaz liquéfié grâce à un appareil de son invention :

La machine à liquéfier de Thilorier utilisait des citernes en fonte ; mais ce métal est cassant, et peut exploser sans donner d'alarme. Ainsi, le , Osmin Hervy, appariteur de l'École de Pharmacie, travaillait sur l'une de ces machines lorsque le cylindre explosa, lui brisant les jambes ; il mourut de gangrène après l'amputation. Aussi, pour éviter de nouveaux accidents, les fabricants remplacèrent la fonte par du fer forgé.

Dès 1845, les chimistes belges Daniel-Joseph-Benoît Mareska (1803-1858) et François-Marie-Louis Donny (1822-1896) avaient substitué au fer des tôles de cuivre scellées au plomb. Charles-Adolphe Wurtz décrit ainsi l'appareil :

S'il n'était pas le premier à liquéfier un gaz (Michael Faraday l'avait réalisé dès 1823), Thilorier le fit en quantité suffisante pour pouvoir observer le comportement des gaz liquéfiés et mesurer leurs propriétés sur une grande plage de pression et de température : la densité, et surtout la forte thermo-dépendance de la dilatabilité thermique.

Première fabrication de neige carbonique
Lors de la session du  de l'Académie des Sciences, on donna lecture d'une lettre d'Adrien Thilorier, où il présentait une machine à produire de la neige :

Le compte-rendu montre que Thilorier pensait que la compression du gaz carbonique condensait la vapeur d'eau contenue dans l'air , et était interdit devant le fait que cette neige, au lieu de fondre, se sublimait en vapeur ; il ne reconnut du gaz carbonique condensé dans cette neige, que lorsque le chimiste Thénard le lui eut expliqué :

Auguste Comte fut si impressionné par les recherches de Thilorier qu'il consacra le  du neuvième mois de son calendrier positiviste au chimiste John Dalton et à Thilorier.

Une question d'homonymie
Adrien Thilorier a signé la quasi-totalité de ses publications de la simple mention de son nom : « Thilorier » ; et ses contemporains, dans leurs écrits, évoquaient simplement les recherches et inventions de « Thilorier. » Il n'est pas jusqu'à la biographie qui lui fut consacrée, vingt ans après sa mort, qui n'entretienne l'ambiguïté. Cette situation est à l'origine de multiples confusions : par exemple, dans la biographie que Paul Thénard consacre à son père, le chimiste qui suggéra à Thilorier en 1835 que ce qu'il croyait être de la neige était du gaz carbonique congelé, une note de bas de page précise que l'inventeur était Charles-Saint-Ange Thilorier, étudiant de l'École polytechnique de la classe 1815. Cette erreur n'a été relevée qu'au début des années 1950 par un étudiant de Harvard.

Quelques années plus tard, M. Ambrière-Fargeaud, étudiant les sources d'inspiration du Balthazar Claës de Balzac, s'intéressa à la carrière d'Adrien Thilorier. Ses conclusions ont été confirmées en 2003 par J. Mertens, un historien des sciences néerlandais : les archives administratives montrent en effet que l'inventeur Thilorier ne peut être qu'Adrien Jean Pierre Thilorier. Les brevets de 1826 (pour une lampe hydrostatique) et de 1831 (pour un compresseur) précisent « Thilorier (Adrien-Jean-Pierre) de Paris »  et le Bulletin des Lois du Royaume de France indique que cet employé des Postes s'est vu remettre un brevet. Encore en 1835, La France industrielle signale que

Notes

Liens externes

Naissance en février 1790
Inventeur français du XIXe siècle
Décès en décembre 1844
Décès à 54 ans

Adrien Thilorier


الكاف المثلثة (ڭ) أو الڭاف حرف من الحروف الإضافية في الأبجدية العربية. يشبه في طريقة كتابته حرف الكاف لكن بإضافة ثلاث نقاط أعلى الحرف، لا يستخدم هذا الحرف في اللغة العربية الفصحى لكنه يستخدم في بعض اللغات التي تستخدم الأبجدية العربية في تمثيل الأصوات ومنها:
 الأبجدية العثمانية والتترية وكان يلفظ نونًا بغُنَّة وهو صوت يسميه علماء الألسن ب .
 يستخدم بشكل رسمي في المملكة المغربية وموريتانيا ويلفظ كالجيم المصرية (صوت طبقي وقفي مجهور)، أما في الجزائر وتونس فالمُستعمل القاف المثلثة.

الكتابة

انظر أيضًا
 الخط العربي في يونيكود

مراجع

أبجدية عربية
حروف عربية مشتقة
كتابة عربية

ڭ


El distrito de Aksy (en kirguís: Аксы району) es uno de los rayones (distrito) de la provincia de Jalal-Abad en Kirguistán. Tiene como capital la ciudad de Kerben.

A

Distrito de Aksy


Beş Çember Kitabı (五輪書, Go Rin No Şo), Miyamoto Musashi'nin Kenjutsu (kılıç yolu) ve diğer dövüş sanatlarıyla ilgili yazdığı bir kitaptır. Musashi, kitabı 1645 yılındaki vefatından birkaç hafta önce çekildiği Kyushu Dağları'nda yazmıştır. "Beş Çember Kitabı", tüm dövüş sanatlarıyla ilgilidir; ama kitabın Zen, Şinto ve Konfüçyüs düşüncelerinden etkilenen felsefesi, dövüş sanatları dışında pek çok alanda da uygulanabilirdir. Örneğin, pek çok Japon iş adamı, kitabı kariyerlerinde bir rehber olarak kullanmaktadır. Kitap, Musashi'nin deyişiyle, "stratejiyi öğrenmek isteyenler için bir rehber"dir.

Japonca kitaplar
Japon edebiyatı
Savaş sanatları

Beş Çember Kitabı


Mete Pere, (d. 12 Nisan 1974), Türk müzisyen, şarkı sözü yazarı ve bestecidir.

Aşka Özlem grubunun önemli bestelerine imza attı. Grubun dağılması ile birlikte Can Güney, Turkuaz, Unreal, Korhan Saygıner, Fikri Karayel gibi birçok müzisyen ve grup ile çalışmalarını sürdürdü.
Çağrı Beyaz'ın yazıp yönettiği "Ölü Bölgeden Fısıltılar" filminde baş rolü oynadı.

Dış bağlantılar
  http://www.imdb.com/name/nm4946353/

Kaynakça

Türk besteciler

Mete Pere


Francisco González Valer SF (* 22. Mai 1939 in Arcos de Jalon) ist ein spanischer Geistlicher und emeritierter Weihbischof in Washington.

Leben
Francisco González Valer trat der Ordensgemeinschaft der Söhne von der Heiligen Familie bei und empfing am 1. Mai 1964 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 28. Dezember 2001 zum Weihbischof in Washington und Titularbischof von Lamphua. Der Erzbischof von Washington, Theodore Edgar Kardinal McCarrick, spendete ihm am 11. Februar des nächsten Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren James Aloysius Kardinal Hickey, Alterzbischof von Washington, und Leonard James Olivier SVD, Weihbischof in Washington.

Papst Franziskus nahm am 27. Mai 2014 seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Weihbischof in Washington
Titularbischof
Ordensangehöriger (römisch-katholisch)
Spanier
Geboren 1939
Mann

Francisco González Valer


වෛද්‍යවරයෙකු ලෙස තම වෘතිය ජීවිතය ආරම්භ කළ වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග (ඉංග්‍රීසි: Ruwan M Jayatunge) කොලොන්ගොඩ ග්‍රාමීය රෝහලේ ස්ථාන භාර වෛද්‍ය නිලධාරී ලෙසටද මිනිපේ ප්‍රදේශයේ සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරී ලෙසටද මුලින් සේවය කොට පසුව මීගමුව මුලික රෝහල, උතුරු කොළඹ ශික්ෂණ රෝහල, හලාවත මුලික රෝහල සහ කොළඹ යුද හමුදා රෝහල යන රෝහල් වල සේවය කරන ලදි. ඔහු එංගලන්තයේ බාන්ස්ලි විද්‍යාලයෙන් ළමා මනෝ විද්‍යාවද, කැනඩාවේ හම්බර් විද්‍යාලයෙන් මනෝ සමාජීය පුනරුථාපනය පිළිබඳවද හදාරා තිබේ. එසේම ඇමරිකාවේ ෆිලඩෙල්ෆියාවේ කෝට්ස්විල් ප්‍රතිකාර ආයතනයේ මනෝ විද්‍යාඥ සුසන් රොජර්ස් යටතේ EMDR මනෝ ප්‍රතිකාරය පිළිබඳ පුහුණුව ලබා තිබේ. ඔහු පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමතාව පිළිබඳ පරියේශන පත්‍රිකා කීපයක්ද පළ කොට ඇත.  දැනට කැනඩාවේ යෝර්ක් විශ්ව විද්‍යාලයේ පශ්චාත් උපාධි අධ්‍යනයන් හදාරන ඔහු සිංහල සහ ඉංග්‍රීසි භාෂාවලින් කෘතීන් පල කොට තිබේ.

ජීවන සටහන්
රුවන්   කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

සාහිත්‍යකාමිත්වය (සිංහල)
සාහිත්‍යකාමියෙකු ද වන වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග විසින් ලියා පළ කළ පොත් පත් කිහිපයක් පහත දැක්වේ. මේ ලේඛනයේ සඳහන් නොවූ පොත් ද තවමත් මුද්‍රණයේ පවතින පොත් ද වේ.

 මල් වැනි දරුවන් - ගොඩගේ ප්‍රකාශනයකි.
 අධ්‍යාපන ප්‍රතිකාර -සර්වෝදය විශ්වලේඛා ප්‍රකාශනයකි.
 මනෝ විද්‍යාත්මක උපදේශනය - (විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය)
 ප්‍රතිකාරාත්මක උපදේශනය - (විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය)
 දිවි නසා ගැනීමේ චර්යාව හා උපදේශන ප්‍රතිකාර මනෝ රෝග විශේෂඥ නීල් ප්‍රනාන්දු සමඟ
 විශාදය හා මනෝ ප්‍රතිකාරය - මනෝ රෝග විශේෂඥ නීල් ප්‍රනාන්දු සමඟ
 ජෝන් එෆ් කෙනඩි - ජීවිතය සහ මරණය (විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය)
 ඉවාන් ගේ ලෝකය (විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය)
 මිනිසුන් තුළින් ලෝකය දුටුවෙමි (විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය)
 යුද ආතතියේ මනෝවිද්‍යාත්මක බලපෑම (විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය)
 මනෝ විශ්ලේෂණ ප්‍රතිකාරය
 පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමතාව (විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය)
 සංග්‍රාම විඩාව සහ යුද ආතතිය (විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය)
 ප්‍රභාකරන් සාධකය පිළිබඳ මනෝවිද්‍යාත්මක විශ්ලේශණයක් (සංචිත ප්‍රකාශකයෝ)
 ව්‍යසනයන් සහ මනෝවිද්‍යාත්මක පසුබිම - ව්‍යසන උපදේශනය මනෝ රෝග විශේෂඥ නීල් ප්‍රනාන්දු සමඟ
 සංග්‍රාමයෙන් පසු - සරසවි ප්‍රකාශනයකි
 ජාතක කථා මනෝ විද්‍යාත්මක ඇසින් - ගොඩගේ ප්‍රකාශනයකි
 භින්නෝන්මාදය - සරසවි ප්‍රකාශනයකි

සාහිත්‍යකාමිත්වය (ඉංග්‍රීසි)
 PTSD Sri Lankan Experience
 Shell Shock to Palali Syndrome - Sarasavi Publishers
 Psychoanalysis with Clinical Evidence
 Psychological Management of Sexual Trauma Victims
 Trauma Counseling
 Combat Stress
 PTSD Post Traumatic Stress Disorder – Vishva Lekha Publishers
 Rhythm of Life (Poetry)
 EMDR Sri Lankan Experience -Sarasavi Publishers
 Buddhism and Psychology
 Stress in Security Forces – (Co-Author) ICFAI- India

ආශ්‍රිත
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ව්‍යෛද්‍යවරුන්

 ආදි නාලන්දයීය ව්‍යෛද්‍යවරුන්ගේ සංගමය

වෛද්‍යවරු
ගත් කතුවරු
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

රුවන් එම්. ජයතුංග


Crataegus chlorosarca, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rosáceas. Se encuentra en Asia.

Descripción
Es un arbusto o pequeño árbol que alcanza un tamaño de 6 m de altura, por lo general con pocas espinas de 1-1,5 cm. Las ramitas de color marrón violáceo cuando son jóvenes, de color marrón amarillento cuando son viejas, cilíndricas, glabras; los brotes púrpura marrón, de forma triangular-ovoide, glabros. Estípulas falcadas, de 5-8 mm, membranosas; la lámina triangular-ovadas a ampliamente ovadas, de 5-9 × 3-5 cm, ambas superficies pubescentes, base anchamente cuneada o redondeada, el margen agudamente aserrado, generalmente con 3-5 pares de lóbulos irregulares, el ápice agudo o cortamente acuminado. La inflorescencia en forma de corimbo de 2-3.5 cm de diámetro,con  algunas flores; brácteas caducas, lanceoladas, membranosas.  Flores de 1-1.2 cm de diámetro. Hipanto campanulado, envés glabro. Sépalos triangular-lanceolados, de 2-3 mm. Pétalos blancos, suborbiculares, de 5-7 × 4-5 mm. Estambres 20. El fruto es una pepita roja cuando está inmaduro, negra al madurar con pulpa verde, subglobosa, glabra, los sépalos persistentess. Fl. junio-julio, fr. agosto-septiembre.

Distribución
Es cultivado en Liaoning en China, nativo de Japón y Rusia (Kamchatka, Sajalín). Aunque es recomendable como planta ornamental en los climas duros y fríos, es raramente cultivada.

Taxonomía
Crataegus chlorosarca fue descrita por Carl Maximowicz y publicado en Bulletin de la Société Impériale des Naturalistes de Moscou 54(1): 20, en el año 1879.
Sinonimia
 Crataegus atrocarpa E. L. Wolf
 Crataegus mandshurica hort. ex Maxim.

Referencias

Enlaces externos

chlorosarca

Crataegus chlorosarca


ශ්‍රී මුත්තු විනයාගර් කෝවිල මෙරට යාපනය අරියාලේ පිහිටා අැති හින්දු කෝවිලකි.

ආශ්‍රිත

යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ හින්දු සිද්ධස්ථාන

ශ්‍රී මුත්තු විනයාගර් කෝවිල


Roland Perret (* 23. Oktober 1927 in Horn, Kanton Thurgau; † 12. Februar 2006 in St. Gallen) war ein Schweizer Vielseitigkeitsreiter, Unternehmer und Sportfunktionär.

Von 1988 bis 1992 war er Vizepräsident des Schweizerischen Verbands für Pferdesport. Des Weiteren war er Equipechef, Jurypräsident, internationaler Richter und Delegationschef.

Olympische Spiele
Bei den Olympischen Spielen 1956 in Stockholm ritt er für die Schweiz und belegte mit Erlfried im Einzel den 31. Platz und mit der Schweizer Mannschaft Rang 8.

Während des Geländeritts stürzte ein deutscher Reiter, woraufhin Perret dessen Pferd einfing, seinem Reiter übergab und den entsprechenden Zeitverlust in Kauf nahm. Daraufhin erwähnte ihn Queen Elisabeth als Beispiel für Fairness.

Bei den Olympischen Spielen 1984 finanzierte er die Reise von Europameister Hansueli Schmutz und dessen Pferd Oran aus der eigenen Tasche. Schmutz und sein Pferd siegten in der Dressur und belegten in der Gesamtwertung Platz 11.

Privates
Mit seiner Ehefrau Sonja hat er fünf Kinder, Danièle (* 1958), Maurice (* 1959), Nicole (* 1961), Nadine (* 1967) und Jaqueline (* 1964).

Seine Tochter Nicole Josuran-Perret und ihr Mann Patrik Josuran führen die Reitanlage Stall Josuran in Horn. Seine Tochter Danièle Vogg-Perret leitet gemeinsam mit Ehemann Jörg Vogg und ihren drei Söhnen (Christian (* 1988), Felix (* 1990) und Ben (* 1992)) die Reitanlage Gut Weiherhof am Bodensee.

Einzelnachweise

Vielseitigkeitsreiter
Reiter (Schweiz)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1956
Schweizer
Geboren 1927
Gestorben 2006
Mann

Roland Perret


Cet article dresse la liste des ministres italiens de la Justice depuis la création du ministère, en .

Le ministre actuel est Carlo Nordio, nommé le 22 octobre 2022 par le président de la République Sergio Mattarella, sur proposition de la présidente du Conseil des ministres Giorgia Meloni.

Liste

Royaume d'Italie

Répulique italienne

Chronologie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Ministère de la Justice (Italie)
 Liste des ministres italiens de l'Intérieur

Justice
Italie

Liste des ministres italiens de la Justice


El semillero aliblanco, espiguero variable o espiguero enlutado (en Venezuela) (Sporophila americana) es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae perteneciente al numeroso género Sporophila. Es nativo del norte de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye por las regiones costeras del noreste de América del Sur, desde el noreste de Venezuela, Trinidad y Tobago, Guyana, Surinam, Guayana francesa y en la Amazonia en Brasil, principalmente en la porción suroriental.

Esta especie es considerada poco común en su hábitat predilecto: las áreas de pasto abierto o semiabierto y arbustos, inclusive áreas cultivadas por abajo de los 400 m de altitud.

Estado de conservación
Sigue siendo bastante común en Surinam, Guayana Francesa y partes de Brasil, y por lo tanto se la considera como de menor preocupación en el catálogo de especies amenazadas de la IUCN. Es rara o poco común en Venezuela y Guyana.

Amenazas
Esta especie sigue siendo atrapada para el comercio clandestino de aves silvestres en la mayor parte de su zona.

Descripción
Tiene una longitud total de aproximadamente 11 cm. Los machos adultos tienen un pico negro relativamente grueso. Las partes superiores son de color negro, a excepción de una grupa gris (en realidad, blanco y negro, finamente rayado, pero que sólo es visible de cerca), y dos características barras blancas en las alas, la más baja a menudo menor. Las partes inferiores son de color blanco, a excepción de un amplio collar negro pectoral, a veces reducido o incompleto, y manchas negruzcas en los costados superiores. La hembra tiene un color marrón, dorso oliva pálido y partes inferiores en oliva-ocre. Los ejemplares juveniles se asemejan a las hembras adultas.

Comportamiento
Normalmente se le ve en parejas o en pequeños grupos, no juntándose a otros grupos de Sporophilas.

Alimentación
Su dieta se compone de granos y semillas, también se les ha observado consumiendo frutos, como los de Trema micrantha y capturando isópteros en vuelo.

Reproducción
El nido, en forma de taza rasa, es tejido por la hembra, sobre árboles hasta a cuatro m del suelo, donde incuba dos huevos verdosos manchados de marrón.

Vocalización
El canto es variable, pero generalmente es una serie rápida y bastante larga de notas musicales revueltas.

Sistemática

Descripción original
La especie S. americana fue descrita por primera vez por el naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin en 1789 bajo el nombre científico Loxia americana; la localidad tipo es: «Cayena, Guayana francesa».

Etimología
El nombre genérico femenino Sporophila es una combinación de las palabras del griego «sporos»: semilla, y  «philos»: amante; y el nombre de la especie «americana» se refiere al continente americano.

Taxonomía
Las especies Sporophila corvina y Sporophila murallae, antes consideradas conespecíficas con la presente, fueron separadas con base en los estudios de Stiles (1996), y la aprobación de la Propuesta No 287 al Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC).

Sin embargo, la situación taxonómica de S. murallae fue re-evaluada en el año 2022 por el SACC en la Propuesta No 932, donde se demostró una amplia sobreposición en las características de plumaje y una significativa reducción en la brecha geográfica entre las distribuciones de S. murallae y S. americana; como consecuencia se aprobó el tratamiento como la subespecie S. americana murallae, con algunos taxonomistas opinando que puede tratarse apenas de una variación clinal ni siquiera mereciendo el rango de subespecie. El Congreso Ornitológico Internacional (IOC) también sigue el tratamiento como subespecie.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Sporohila americana americana (, 1789) – noreste de Venezuela (Sucre al sur hasta Delta Amacuro) hacia el este a través de las Guayanas, Tobago y norte de Brasil (Amapá y noreste de Pará), también registrada en Maranhão y norte de Tocantins.
 Sporophila americana dispar , 1922 – medio y bajo río Amazonas desde Manacapurú en la margen norte, y río Juruá en la margen sur al este hasta Santarém, en Brasil.

Referencias

Bibliografía
  (2006). Birds of Northern South America. Vol. 1 & 2. Helm, London. ISBN 0-7136-7242-0 (vol. 1); ISBN 0-7136-7243-9 (vol. 2).

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Sporophila americana en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Sporophila americana en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de coleiro-do-norte Sporophila americana en Wikiaves.
 Galería de fotos de Sporophila americana  en Mangoverde.

americana
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1789
Taxones descritos por Johann Friedrich Gmelin

Sporophila americana


O rio Kalmius (em ucraniano: Кальміус, em russo: Кальмиус) é um rio que atravessa a cidade ucraniana de Mariupol. O rio tem sua nascente na encosta sul da Cordilheira do Donets e deságua no Mar de Azove, perto da siderúrgica Azovstal. Tem comprimento de 209 quilômetros e a área da bacia é de 5070 km². A origem do nome é incerta, mas provavelmente vem das tribos iranianas. O nome Kalmius é mencionado na carta do Girai Cã da Crimeia de 1762 para os cossacos de Zaporíjia. Durante a Guerra no Donbass, em 2014, o rio foi usado como fronteira entre a área controlada pelas forças ucranianas e a controlada pelos separatistas pró-russos.

Rios da Ucrânia

Rio Kalmius


Dom Frei Amador Arrais de Mendoza (* um 1530 in Beja, Portugal; † 1. August 1600 in Coimbra, Portugal) war ein portugiesischer Geistlicher, Theologe, Bischof und Schriftsteller. Mit seinem Werk Dialogos schuf er eines der bedeutendsten geistlichen Prosawerke der portugiesischen Literatur des 16. Jahrhunderts.

Leben und Werk
Frei Amador erhielt 1545 den Habit der Karmeliter und trat in Lissabon in den Karmeliterorden ein. Er studierte Theologie an der Universität Coimbra, wo er auch promovierte. 1568 wurde er zum Weihbischof in Évora ernannt und diente unter dem Kardinal-Infanten und späteren König Dom Heinrich von Avis, der zu dieser Zeit Erzbischof von Évora war. 1581 war er kurzzeitig Weihbischof in Portalegre, 1582 wurde er zum offiziellen Bischof von Portalegre ernannt. Dieses Amt hatte er bis 1598 inne.

Am 1. August 1600 starb der Altbischof im Karmeliterkloster von Coimbra. Dort ist er auch beigesetzt.

1589 – also noch zu seinen Lebzeiten – erschien sein Werk Dialogos, ein Buch mit fiktiven Gesprächen zwischen einem Kranken, einem Arzt, einem Geistlichen, einem Hidalgo und einem Juristen. Darin werden für Portugal damals aktuelle geistliche und weltliche Themen besprochen, gleichzeitig ist das Buch, in einfachster Sprache und in Portugiesisch verfasst, ein Werk, das versucht, Moral und Sitte in eine damals sittenlose Zeit zu bringen.

Heute sind jeweils eine Straße in Lissabon und Portalegre nach ihm benannt.

Quellen
Hauptwerke der spanischen und portugiesischen Literatur, Kindlers Neues Literaturlexikon, 1995, Kindler-Verlag

Römisch-katholischer Bischof (16. Jahrhundert)
Karmelit
Autor
Römisch-katholischer Theologe (16. Jahrhundert)
Portugiese
Geboren im 16. Jahrhundert
Gestorben 1600
Mann

Amador Arrais


Brongniartiinae,  podtribus mahunarki, dio je tribusa  Desmodieae. Pripada mu 43 roda.; tipičan je dezmodijum (Desmodium), 186 vrasta dvogodišnjeg raslinja i grmova iz Novog svijeta. Nekoliko vrsta Starog svijeta vjerojatno treba distribuciju u spin-off rodove.

Rodovi

 Hylodesmum H. Ohashi & R. R. Mill (12 spp.)
 Trifidacanthus Merr. (1 sp.)
 Pseudarthria Wight & Arn. (7 spp.)
 Pleurolobus J. St.-Hil. (6 spp.)
 Polhillides H. Ohashi & K. Ohashi (1 sp.)
 Maekawaea H.Ohashi & K.Ohashi (3 spp.)
 Desmodium Desv. (186 spp.)
 Pedleya H. Ohashi & K. Ohashi (1 sp.)
 Pullenia H. Ohashi & K. Ohashi (1 sp.)
 Bouffordia H. Ohashi & K. Ohashi (1 sp.)
 Desmodiopsis (Schindl.) H. Ohashi & K. Ohashi (1 sp.)
 Huangtcia H. Ohashi & K. Ohashi (2 spp.)
 Oxytes (Schindl.) H. Ohashi & K. Ohashi (4 spp.)
 Tateishia H. Ohashi & K. Ohashi (3 spp.)
 Sohmaea H. Ohashi & K. Ohashi (8 spp.)
 Grona Lour. (48 spp.)
 Holtzea Schindl. (1 sp.)
 Ototropis Nees (14 spp.)
 Codariocalyx Hassk. (2 spp.)
 Leptodesmia (Benth.) Benth. (4 spp.)
 Pycnospora R. Br. ex Wight & Arn. (1 sp.)
 Mecopus Benn. (1 sp.)
 Alysicarpus Neck. (38 spp.)
 Desmodiastrum (Prain) A. Pramanik & Thoth. (3 spp.)
 Melliniella Harms (1 sp.)
 Eleiotis DC. (2 spp.)
 Hegnera Schindl. (1 sp.)
 Uraria Desv. (22 spp.)
 Urariopsis Schindl. (2 spp.)
 Christia Moench (11 spp.)
 Ougeinia Benth. (1 sp.)
 Aphyllodium (DC.) Gagnep. (9 spp.)
 Tadehagi H. Ohashi (8 spp.)
 Akschindlium H. Ohashi (1 sp.)
 Droogmansia De Wild. (22 spp.)
 Dendrolobium (Wight & Arn.) Benth. (18 spp.)
 Phyllodium Desv. (7 spp.)
 Ohwia H. Ohashi (2 spp.)
 Hanslia Schindl. (1 sp.)
 Verdesmum H. Ohashi & K. Ohashi (2 spp.)
 Nephrodesmus Schindl. (5 spp.)
 Arthroclianthus Baill. (19 spp.)
 Monarthrocarpus Merr. (2 spp.)

Izvori

Desmodieae

Desmodiinae


روابط إضافية
  photos of Virginie Razzano
  أمريكا المفتوحة 2006 (كرة مضرب) Bio

unofficial Website

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
فرنسيون من أصل إيطالي
لاعبات كرة مضرب فرنسيات
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من فرنسا
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
مواليد 1983
مواليد في ديجون
رياضيون من ديجون

فيرجيني رازانو


Cornel Patrichi () a fost un balerin, coregraf și actor român.

Biografie
Născut în București pe 1 aprilie 1944, Patrichi a declarat că a urmat școala de balet "din întâmplare": "Era 1953. (...)  A apărut o doamnă care ne-a întrebat dacă vrem să mergem la balet. Luase notele noastre de la sport și de la cultura generală. Așa am nimerit eu la școala de balet". A absolvit Liceul de Coregrafie în 1962, fiind apoi angajat ca prim-balerin la Teatrul "Constantin Tănase" de unchiul său, Nicolae Patrichi, care era directorul muzical al teatrului. În 1972, directorul Teatrului "Fantasio" din Constanța i-a propus lui Patrichi să fie prim-balerin. Timp de zece ani a făcut naveta București–Constanța: " Era un tren pe la 6, la 9 ajungeai, făceai repetiția de dimineață, mergeam la hotel, care era foarte aproape de teatru, mâncam, mă odihneam, începea repetiția de după-amiază și pe la 9 seara aveam tren înapoi".

În 1987 s-a mutat cu soția sa în Italia, fondând în Toscana propria școală de balet, Dance Studio Patrichi. În 1999 s-a întors în România și a devenit coregraf pentru emisiunea Vineri seara ne distrăm cu Florin Călinescu, la invitația actorului. A realizat optzeci și opt de balete într-o perioadă de unsprezece luni, "cât face un coregraf toată viața". În 2004, Patrichi a fost decorat cu Ordinul "Meritul Cultural" în grad de cavaler de către președintele României, Ion Iliescu.

Filmografie

Coregraf
 Pantoful Cenușăresei (1969) - dansator
 Cîntecele mării (1971) - maestru de balet
 Aventuri la Marea Neagră (1972) - coregraf
 Actorul și sălbaticii (1975)
 În pulberea de stele (1976)
 Eu, tu, și... Ovidiu (1978)
 Viraj periculos (1983)
 În fiecare zi mi-e dor de tine (1988) - maestru de balet

Actor
 Mens sana in corpore sano (1965)
 De trei ori București (1968)
 Balul de sîmbătă seara (1968)
 Pădurea pierdută (1971)
 Veronica (1973)
 Un august în flăcări (1973)
 Gloria nu cîntă (1976)
 Melodii, melodii (1978)
 Detașamentul "Concordia" (1981)
 Sfîrșitul nopții (1983)

Note

Nașteri în 1944
Decese în 2016
Dansatori români
Balerini români
Coregrafi români
Actori români
Decorați cu Ordinul Meritul Cultural
Jurați ai emisiunii Dansez pentru tine

Cornel Patrichi


اللاري  اختصاراً ل (GEL) (Georgian Lari) هي عملة جمهورية جورجيا. وتنقسم إلى 100 وِحدة فرعية تسمى التتري.

استخدمت العملة لأول مرة في عام 1995 أثناء حكم الرئيس إدوارد شيفرنادزه كجزء من البرنامج الإصلاحي الطموح والذي تضمن أيضاً خصخصة وتقديم عملة جديدة لاستبدال الروبل السوفياتي.

يتواجد اللاري والتتري بعدة أشكال:
 العملات المعدنية: تتري واحد، تتريان، 5 تتريات، 10 تتريات، 20 تترياً، 50 تترياً، لاري واحد، لاريان.
 الأوراق النقدية: 5 لاري، 10 لاري، 20 لاري، 50 لاري، 100 لاري، 200 لاري

نبذة عن تاريخ العملة الجورجية

العملات المعدنية القديمة

(Kopek)  (კოპეკი)
أصدرت هذه العملة في أوائل القرن الثامن عشر، في عام 1804 وكانت تأخذ شكل دائري غير منتظم، وبعدة أوزان وعدة أحجام،  وبقي التداول بها لأكثر من مئة عام حتى انضمام  جورجيا إلى مجموعة دول الاتحاد السوفييتي، وكانت مصنوعة من النحاس (انظر الجدول)

(Abazi) (იბაზი)
أصدرت هذه العملة بالتزامن مع إصدار عملة ال (Kopek) في عام 1804، وكانت تأخذ شكل دائري غير منتظم،  وبعدة أوزان وعدة أحجام،  كما أيضا بقي التعامل بها حتى انضمام جورجيا إلى مجموعة دول الاتحاد السوفييتي وكانت مصنوعة من الفضة (أنظر الجدول)

العملات الورقية القديمة
على غرار العملات المعدنية القديمة، في عام 1804 كانت من نفس مُسميات العملة المعدنية فكانت عملة (Kopek, Abazi ,Manti ) (المانيتي والأبازي والكوبك) والتي كانت تتألف من فئات عالية تبدأ من 10 و20 - 50 - 100- 200 - 500 - 1000 - 5000 - Kopek ، و 1 - 3 - 5 - 10 - 25 - 50 - 100 - 500 - 1000 - 5000 مانيتي (بداية الإصدار 1919) والتي كانت مرتبطة مع عملة الروبل الروسي. وكانت تأخذ شكل مستطيل وبعدة أحجام مع ألوان مختلفة لكل فئة، وبقي التعامل بها أيضا حتى إنضمام جورجيا إلى الاتحاد السوفييتي.كما كانت جورجيا أيضا تستعمل في تلك الفترة عملة الروبل الروسية إضافة إلى عملتها المحلية.

البداية الجديدة للعملة الجورجية

الكوبوني
مع بداية دخول جورجيا إلى الاتحاد السوفيتي، أصبح التعامل بال روبل الروسي بشكل أساسي وذلك اعتمادا عل أنه عملة الاتحاد الموحدة، في عام 1993 وبعد تفكك الاتحاد السوفييتي استخدمت الحكومة الجورجية عملة نقدية كان يطلق عليها اسم (كوبوني-العربية)(-კარტუული بالجورجية)(Kuponi-English) كعملة بديلة عن الروبل الروسي، وكانت العملة مكونة من أوراق نقدية بدون تقسيمات فرعية، هذه الفئات كانت تبدأ من 1 kuponi  و 2 و 5 و 10 و 20 و 50 و 100 و1000 kuponi وكانت فئاتها العليا تبلغ 10,000و 100.000 kuponi، استمر العمل بها مدة سنتين فقط،  أدى هذا التضخم في العملة إلى إلغائها ليحُل محلها في عام 1995 الاري الجورجي.

الاري الجورجي الجديد

الاري الجورجي (ლერი): كلمة جورجية قديمة معناها الكنز والممتلكات، صيغ اسم (اللاري ) في عام 1991 من قبَل الأكاديمي "فاسيل شانتلادزي" بناءاً على مشروع لمجلس الوزراء لتسمية العملة الجورجية الجديدة. حيث تم إعتماد الاسم وبُدأ طباعته في بداية عام 1995 وتم بداية التداول في 2 أكتوبر من نفس العام كعملة رسمية للبلاد أثناء حكم الرئيس إدوارد شفاردنادزي Eduard Shevardnadze , في عام 1999 تم تعديل جميع الأوراق النقدية المطبوعة من عام 1995، وفي عام 2002 تم تعديل الفئات (1-2-5-10-20 لاري) فقط المطبوعة من عام 1999 وفي عام 2004 تم تعديل فئات (50-100لاري) المطبوعة من عام 1999، في ديسمبر من عام 2013 أعلن البنك المركزي الجورجي مسابقة لإنشاء الرمز (GEL)  وفاز بالمسابقة الذي أنشاء هذا الرمز الرسام مالخاز شفيليدزه،  وفي يوليو من عام 2014 أرسل مدير البنك الوطني الجورجي "جيورجي ميغرلشفيلي" طلباً إلى اتحاد  Unicode Consortium لتسجيل رمز (GEL) في مجموعة UnicodeStandard حيث أصبح رمز اللاري (GEL)- والاري الجورجي يرمز له بالعلامة الإلكترونية (₾ - العلامة الإلكترونية الجورجية لاري)

الفئات المعدنية

التتري وهو واحد من مئة فئة مقسمة من اللاري، وهو مُقسم إلى إلى 6 أقسام وهي 1 تتري 2 تتري 5 تتري 10 تتري 20 تتري 50 تتري ونهايتاً إلى لاري واحد.

الفئة الجديدة من قطع التتري صدرت من عام 1999 و 2006 (والتي هي قيد الاستخدام حاليا) يتم صك عملة التتري المعدنية الجورجية من الفولاذ المُقاوم للصدأ،  فئة ال50 تتري مصنوعة من النحاس والنيكل،  تُصور القطاع النقدية (التتري) من الأمام رقم أو فئة العملة ومن الخلف تجتمع ال6 فئات من التتري على صورة الشمس وتاريخ الصنع، مكتوب عليها باللغتين الإنجليزية والجورجية Republic of Georgia

لاري: ينقسم الاري إلى 100 وِحدة فرعية من التتري، يتفرع منه (كعملة معدنية) فقط فئتين قيد الاستخدام حاليا وهي 1 لاري و 2 لاري (كفئة معدنية) وتم إصدار خاص لفئة 3 لاري مصنوعة من الفضة 100% في عام 2006، وتم التوقف بالتعامل فيها فيما بعد (واقتصر الاستخدام على فئتين آل 1 و 2 لاري)

الفئات الورقية
تنقسم فئات الاري الجورجي الورقية إلى 6 فئات وهي (5 لاري _ 10 لاري _ 20 لاري _ 50 لاري _ 100 لاري _ في أبريل من عام 2007  تم طرح ورقة نقدية جديدة ولأول مرة بفئة 200 لاري، ومرسوم عليها من الأمام صورة بطل قومي جورجي (كاكوتسا تشولوكاشفيلي) ومن الخلف منظر عام لمدينة سوخومي)

الإصدارات الخاصة
في أغلب المناسبات الرسمية يتم إصدار فئات معدنية ترمز لهذه المناسبة (ويتم التعامل بها فقط في وقت المناسبة ، ولا يتم التعامل بها بشكل رسمي، إنما تخليداً لتلك المناسبة أو الذكرى) منها

الكتاب جورجي

في عام 2018، كانت جورجيا ضيف الشرف في معرض فرانكفورت الدولي للكتاب.  للاحتفال بهذا الحدث ، أصدر بنك جورجيا الوطني عملة فضية من فئة 5 لاري - «الكتاب الجورجي».  مؤلف تصميم العملة هو إيراكلي باجافا.  تم سك العملة في دار سك العملة الليتوانية.

جمهورية جورجيا الديمقراطية

في عام 2018، أصدر البنك الوطني لجورجيا عملة فضية من فئة 10 لاري بمناسبة الذكرى المئوية لتأسيس جمهورية جورجيا الديمقراطية الأولى.  مؤلف تصميم العملة المعدنية هو Mamuka Gongadze.  تم سك العملة المعدنية في دار سك العملة الملكية الإسبانية

جامعة ولاية تبليسي إيفان جافاخيشفيلي

في عام 2018، أصدر البنك الوطني لجورجيا عملة من فئة 5 لاري بمناسبة الاحتفال بالذكرى المئوية لتأسيس جامعة ولاية إيفان جافاخيشفيلي تبليسي . مؤلف تصميم العملة المعدنية هو Nino Gongadze.  تم سك العملة المعدنية في دار سك العملة الملكية الإسبانية

الكرمة الجورجية

في عام 2017، أصدر البنك الوطني لجورجيا عملة مجموعة من فئة 5 لاري حول موضوع الكروم الجورجي (  تشتهر الدولة الجورجية بتصدير افخم أنواع المشروبات المصنوع من العنب

) مؤلف تصميم العملة المعدنية هو Nino Gongadze تم سك العملة في اليابان.

يوبيل ال لاري

في عام 2015، أصدر البنك الوطني لجورجيا عملة فضية قابلة للتحصيل بمناسبة الذكرى العشرين لـ GEL.  مؤلف تصميم العملة هو Bacha Malazonia.  تم سك العملة في بولندا

العملة الذهبية
تم إصدار عملة ذهبية بنسبة 999.9% من الذهب بأوزان

(1,1 %أوقية _10 Gold)

(1,2 %أوقية _ 25 Gold)

(1,4 %أوقية _ 50 Gold)

(5 %أوقية _ 50 Gold)

(10 %أوقية _ 100 Gold)

(300 % Gold)

(1000 % Gold)بشكل دوري وحسب الطلب عليها ، يتم التعامل بها (بيع وشراء) بشكل رسمي بالبلاد،  يُحدد بنك جورجيا الوطني سعر بيع العملات الذهبية يوميا بعد ظُهر يوم التداول السابق في سوق المعادن الثمينة في لندن بالدولار الأمريكي والذهب من قِبل بنك جورجيا الوطني وعلى حسب سعر صرف الدولار الأمريكي.

مواضيع ذات صلة

 بنك جورجيا الوطني

المراجع

أيزو 4217
اقتصاد جورجيا
رموز عملات
عملات آسيوية
عملات أوروبية
عملات استحدثت في 1993
عملات استحدثت في 1995
عملات متداولة

لاري جورجي


, también conocida bajo su nombre de casada, , es una cantante y compositora japonesa. Hara es principalmente conocida por ser la tecladista y corista de la banda Southern All Stars desde 1977.

En 1981, Hara comenzó su carrera como solista, bajo el sello discográfico de Victor Entertainment, con el sencillo I Love You wa Hitorigoto. En 1982, Hara contrajo matrimonio con el también músico Keisuke Kuwata, líder de Southern All Stars, con quien tiene dos hijos.

Discografía
Álbum
[1981.04.21] Hara Yuko ga Kataru Hitotoki
[1983.11.21] Miss YOKOHAMADULT YUKO HARA 2nd.
[1991.06.01] MOTHER

Algunos álbumes
Compilation albums
(1998) Loving You
(2010) Hallad

Álbum de versiones
[2002.03.13] Tokyo Tamure

Singles
1981.04.21] I Love You wa Hitorigoto
[1981.07.21] Usagi no Uta
[1982.03.21] Tanjoubi no Yoru
[1983.08.21] Koi wa, Gotabou Moushi Agemasu
[1983.11.05] Yokohama Ladies Blue
[1987.08.21] Ajisai no Uta
[1988.04.21] GIRL
[1989.04.26] Kaijuu no Uta
[1989.05.21] Tameiki no Bell ga Naru Toki
[1990.09.21] Aishite Aishite Aishichatta no yo
[1991.03.27] Heart Setsunaku
[1991.05.29] Jinjin
[1991.11.01] Makeru na Onna no Ko!
[1997.10.29] Minna Ii Ko
[1997.11.27] Namida no Tenshi ni Hohoemi wo
[2007.11.07] Yume wo Chikatte Ki no Shita de (Hara Yuko x Fumido)
[2009.08.19] Ai wo Arigatou

Composición para otros músicos
Asaka Yui "Kuroi Tori" (letra y música)
Hirosue Ryoko "Kaze no Prism" (letra y música)
"Arigato!" (letra y música)
Ito Tsukasa "GOOD NIGHT" (Música)
Yumemiru Season (letra y música)
Kanzaki Yuko "Aoi Energy" (letra, música y producción)
Koizumi Kyoko "Kiss Me Please" (letra)
Saito Yuki "Anata ni Aitai" (letra y música)
"Sayonara" (música)
Shoujo Jidai (letra y música)
Sakai Noriko "WORDS OF LOVE" (letra y música)

Referencias
  (en Inglés)

Enlaces externos
 Yuko Hara con Southern All Stars (en japonés)

Pianistas de Japón
Mujeres pianistas
Músicos de pop de Japón
Músicos de rock de Japón
Músicos de la prefectura de Kanagawa
Nacidos en Yokohama

Yūko Hara


Hurmuz Aznavorian (1888-1961) a fost un avocat armean, rudă a lui Charles Aznavour, autor de studii juridice, publicist și conferențiar public.

Educația
S-a născut la 26 martie 1888 la Trebizonda (astăzi Trabzon), un oraș din N-E Turciei, situat pe malul Mării Negre, și s-a refugiat, împreună cu familia, când nu împlinise încă 10 ani, la Constanța, din cauza persecuțiilor la care erau supuși armenii acelor timpuri de către sultanul Abdulhamid al II-lea, persecuții care aveau să culmineze în 1915 cu genocidul armenilor.

A crescut într-o familie numeroasă, având încă cinci frați, iar după moartea tatălui, în 1902, a fost nevoit să înceapă șă își procure mijloacele necesare dând meditații unor copii și colegi mai înstăriți. Ajuns în România, țara sa adoptivă, Hurmuz Aznavorian urmează școala primară și gimnaziul la "Mircea cel Bătrân", apoi pleacă la București, unde este elev al Colegiului Sf. Sava, avându-l ca profesor favorit pe cunoscutul scriitor Ion Adam. Clasele superioare le termină la colegiul "Sf. Sava" din București, luând bacalaureatul cu dinstincție în anul 1910, după care se înscrie la Facultatea de Drept a Universității din București, unde a obținut licența în anul 1913.

Serviciul militar și Marele Război
Își întrerupe studiile pentru efectuarea serviciului militar și participarea la războiul balcanic din 1913. A efectuat serviciul militar la regimentul 21 de Infanterie din București, iar ulterior a fost transferat la regimentul 34 de Infanterie din Constanța. În timpul celui de-al doilea război Balcanic ia parte ca ofițer de rezervă la luptele de la Balcic.
După războiul Balcanic, Hurmuz Aznavorian, ajutat de câteva familii mai înstărite ale căror copii fusese meditați de el, a plecat la Paris, pentru a-și da doctoratul. La Paris, concomitent cu studiile juridice, a urmat cursurile libere ale filosofului Henri Bergson, precum și cursurile profesorului de sociologie Emile Durkheim, de la Sorbona.

În timpul anilor de neutralitate a României (1914-1916) din timpul Primului Război Mondial, Hurmuz Aznavorian militează pentru intrarea României în război de partea Antantei, corespondând cu ziarul "Viitorul" cprin numeroase articole și note care arătau situația frontului din Vest. În anul 1916 îi incită pe studenții români aflați la studii în Franța să se întoarcă în țară pentru a lupta în armata română (ziarul "Le Petit Parisien" din 29 august 1916 îl menționează pe Hurmuz Aznavorian ca secretar general al Comitetului franco-român).

Odată cu declarația de intrare în război a României - 28 august 1916 - Hurmuz Aznavorian, împreună cu ceilalți studenți români, solicită guvernului francez repatrierea pentru a-și face datoria de români. Ajung astfel în țară, ocolind Anglia, Suedia, Polonia și Rusia. Îndată după sosire Hurmuz Aznavorian este mobilizat în aceeași unitate cu care luptase în 1913. Ia parte la luptele dintre Neajlov și Argeș, dar spre sfârșitul lui noiembrie 1916 este luat prizonier, vreme de doi ani, de armata germană la Turtucaia și este închis în lagărul din Haskovo (Bulgaria), îmrepună cu George Topârceanu, Florea Stănculescu și alții.

Frații săi, Garabet și Karekin, au murit în timpul luptelor de la Mărășești, fiind îngropâți la Socola, în cimitirul eroilor români. În anul 1926, la cererea familiei, rămășițele pământești ale fraților săi sunt exhumate de Societatea Cultul Eroilor și transportate la Brăila pentru reînhumare.

După terminarea războiului și repatriere, Hurmuz Aznavorian a fost decorat, împământenit și i s-a acordat cetățenia română.

Reîntoarcerea la Paris
În  august 1918, după eliberarea din lagăr, tânărul Hurmuz Aznavorian se înapoiază la Paris unde își susține examenele de doctorat în Drept în fața celebrului profesor de drept comercial, Percerou.
În anul 1919, Ion I.C. Brătianu sosește la Paris, pentru a susține interesele României la conferința de pace, însoțit de o importantă delegație de diplomați, istorici și juriști. Este remarcat de profesorul Eftimie Antonescu, cel care conducea delegația română la Conferința de pace de la Versailles, și este numit secretar al acesteia. În această calitate a redactat rapoarte despre ocupația germană din țară, a identificat cimitirele soldaților români duși de germani în Alsacia și Lorena, și a fost trimis la Fiume și în Dalmația pentru a relata despre situația locală în urma conflictului italo-iugoslav din 1919.

Revenirea în țară. Cariera de avocat
După obținerea titlului strălucit de doctor în Drept la facultatea din Paris, în 1920, Hurmuz Aznavorian se înapoiază în țară și se  devine, în 1921, secretar în cabinetul unei celebrități a baroului bucureștean, maestrul Nicolae Al. Papadat (soțul Hortensiei Papadat - Bengescu). A colaborat la mai multe reviste de specialitate și în special la "Pandectele Române" sub conducerea lui Constantin Hamangiu, remarcabil jurist, scriind interesante adnotări la hotărârile judecătorești care au fixat regulile de drept controversate.

Ulterior, pledează pe cont propriu în mai multe cauze, dintre care unele, ca de pildă cazul Păltineanu-Lăzărescu și cazul Gaetan (menționate în Biblioteca marilor procese), aveau să-i deschidă marea carieră de avocat.

În domeniul avocaturii, Aznavorian a impresionat în mod deosebit prin stilul său spontan, având o pregătire remarcabilă, dublată de talent oratoric și de inteligență ascuțită.

Hurmuz Aznavorian s-a căsătorit, în anul 1922, cu domnișoara Victoria Seni din Constanța și a dus o viață familială exemplară. Din această căsătorie s-a născut fiica, Rodica Renee, în anul 1925.

Intrarea în Politică
Foarte apreciat de I.Gh.Duca, Aznavorian s-a lansat la îndemnul acestuia în politică. A făcut parte, împreună cu Aurelian Bentoiu, Georgel Gheorghiu și alții, din gruparea "Păreri libere" care continua linia lui I.G. Duca. Cu privire la această situație, Rodica,  fiica lui Hurmuz Aznavorian relata într-un interviu că: Tata era foarte tânăr când Ion G. Duca l-a solicitat pentru a ocupa un post de ministru adjunct la justiție. Tata îl adora pe Duca, dar a refuzat spunându-i că i se pare imoral ca un om născut în afara țării, de neam străin, să ajungă să participe la conducerea ei: "Există destui români de valoare. Nu e nevoie de mine."

S-a înscris în Partidul Liberal în 1930, constituind, împreună cu alți colegi, grupul de stânga al partidului. A fost deputat ales din partea Partidului Național Liberal în 1933 și a activat în Parlament până în 1937, aducând o importantă contribuție la viața parlamentară. A fost ales, împreună cu alți juriști, să redacteze Codul Penal, începând din 1934. Ținându-se seama de contribuția sa, a fost propus să-l prezinte (Codul Penal) și să-l susțină în Parlament (1937) alături de profesorul Vintilă Dongoroz.

Imediat după susținerea noului Cod Penal în fața deputaților și aprobarea sa, Hurmuz Aznavorian se retrage din viața politică, determinat fiind de lichidarea regimului parlamentar și intrarea în vigoare a Constituției lui Carol al II-lea prin care se instaura o dictatură personală a acestuia.

Democrat convins, se află printre cei dintâi oameni politici români care iau poziție hotărâtă împotriva dictaturii lui Carol al II-lea, printr-un articol publicat în ziarul "Curentul", al cărui director era Pamfil Șeicaru. Articolul intitulat "Interpretarea legilor" a fost incisiv, el acuzând excesul de servilism birocratic în aplicarea dispozițiilor legale în modul cel mai obedien cu putință față de puterea politică, călcându-se în picioare înaltele principii de drept și de morală, care stau la baza civilizației și a culturii europene.

Pentru publicarea acestui articol, ziarul "Curentul" a fost suspendat pentru câteva zile.

Epoca comunistă. Moartea.
Pledează până în anul 1947, când este exclus din Barou, reproșându-i-se în special zelul depus în 1946 în procesul miniștrilor antoneșcieni vinovați de dezastrul țării. Aceștia erau de fapt recunoscuți tehnocrați ca Mircea Cancicov, Ion Fințescu, Mircea Vulcănescu etc.

La 15 august 1952 a fost arestat și trimis la muncă forțată la Canal. La ispășirea pedepsei, i s-a fixat, pentru un an, domiciliu obligatoriu în Bucovina. La 10 noiembrie 1957 a fost din nou arestat și acuzat de "uneltire contra ordinii sociale", acuzatorii având ca temei mai multe întâlniri sporadice a lui Hurmuz Aznavorian cu foștii colegi de la "Păreri libere" în scopul reorganizării partidului Național Liberal.

Procesul a avut loc în iulie 1958, este de subliniat că instanța a refuzat audierea martorilor.

Prin Sentința Penală nr. 661 din 21 iulie 1958, Tribunalul Militar București a considerat pe cei 15 inculpați de a se fi făcut vinovați de crima de uneltire contra ordinii sociale, acordându-i lui Hurmuz Aznavorian pedeapsa de 25 de ani temniță grea și 10 ani de degradare civică și confiscarea averii.

Torturat de Securitate, a trecut pe la închisorile Jilava, Văcărești, Galați. În noiembrie 1960 a ajuns la Penitenciarul Botoșani, unde a murit la 5 aprilie 1961, fiind aruncat într-o groapă comună.

După 38 de ani, în urma recursului în anulare declarat de procurorul general împotriva Sentinței penale pronunțate în 1958 de tribunalul Militar București, prin Decizia nr. 824 din 22 martie 1996, Curtea Supremă de Justiție - Secția Penală casează sentința penală nr. 661/1958, achită pe inculpați și înlătură pedeapsa complementară a confiscării totale a averii.

Note

Nașteri în 1888
Decese în 1961
Armeni din Imperiul Otoman
Oameni din Trapezunt
Avocați români
Victime ale regimului comunist din România
Absolvenți ai Colegiului Național Sfântul Sava

Hurmuz Aznavorian


Los Guájares, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden biridir. Ayrıca ülkenin en çok nüfusa sahip ve güney sınırında, Akdeniz'e kıyısı olan Endülüs otonom bölgesine içerisinde sekiz eyaletinden biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Los Guájares belediyesinin nüfusu 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 1203 kişidir.

Granada'nın belediyeleri

Los Guájares


O Campeonato Italiano de Futebol de 1952–53, denominada oficialmente de Serie A 1952-1953, foi a 51.ª edição da principal divisão do futebol italiano e a 21.ª edição da Serie A. O campeão foi a Internazionale que conquistou seu 6.º título na história do Campeonato Italiano. O artilheiro foi Gunnar Nordahl, do Milan (26 gols).

Classificação

Premiação

Artilheiros

Almanacco Illustrato del Calcio - La Storia 1898-2004, Panini Edizioni, Modena, Setembro de 2005

Campeonato Italiano de Futebol - Série A
Futebol de 1952 na Itália
Futebol de 1953 na Itália

Serie A de 1952–53


This article lists the winners and nominees for the NAACP Image Award for Outstanding Supporting Actress in a Motion Picture. The award was introduced in 1970 and was awarded sporadically until its permanent feature from 1995 onwards. Angela Bassett currently holds the record for most wins in this category, with four.

Winners and nominees
For each year in the tables below, the winner is listed first and highlighted in bold.

1970s

1980s

1990s

2000s

2010s

2020s

Multiple wins and nominations

Wins

 4 wins
 Angela Bassett

 2 wins
 Loretta Devine
 Whoopi Goldberg
 Regina King
 Alfre Woodard

Nominations

 7 nominations
 Alfre Woodard
 Angela Bassett

 5 nominations
 Loretta Devine
 Octavia Spencer

 4 nominations
 Whoopi Goldberg
 Queen Latifah
 Thandiwe Newton
 Lupita Nyong'o
 Phylicia Rashad

 3 nominations
 Kimberly Elise
 Taraji P. Henson
 Jennifer Hudson
 Regina King
 Mo'Nique
 Jada Pinkett Smith
 Anika Noni Rose
 Cicely Tyson

 2 nominations
 Nicole Ari Parker
 Viola Davis
 Danai Gurira
 Regina Hall
 Sanaa Lathan
 Jenifer Lewis
 Janelle Monáe
 Sophie Okonedo
 Jill Scott
 Regina Taylor
 Kerry Washington
 Oprah Winfrey

References

NAACP Image Awards
Film awards for supporting actress


أبو سالم عبد الله بن محمد بن أبي بكر العياشي (ولد في شعبان 1037هـ / 1627 م - توفي سنة 1090 هـ / 1679م) رحالة وفقيه مغربي، هو صاحب الرحلة الشهيرة «ماء الموائد». يعتبر من أبرز أعلام المغرب والمشرق خلال القرن الحادي عشر الهجري، حيث أسند إليه كرسي التدريس بالمدينة المنورة، كما أسند له كرسي التدريس والإفتاء بفاس، قبل أن يستقر نهائيا في الزاوية العياشية، التي أسسها والده، لكنها اشتهرت في عهده، بعد أن قام ببعث الزاوية من جديد بناءً وتجديداً، فأصبحت قبلة لطلاب العلم، ومقصدا لأهل الحوائج، ومحجا للفقراء والمريدين الذين يأتون إليها من كل بقاع المغرب، مما جعل الزاوية تحمل اسمه وتنسب إليه.

مسيرته
ينتمي أبو سالم عبد الله العياشي إلى قبيلة أمازيغية تدعى آيت عياش بجبل العياشي. وكان والده يلازم شيوخ الزاوية الدلائية، حتى أشار عليه شيخها محمد بن أبي بكر الدلائي بتأسيس زاوية ليعلم ويطعم فيها الناس في منطقة جبل العياشي،. فتربى أبو سالم العياشي في زاوية والده، وتلقى بها تعليمه الأول قبل أن يرحل إلى درعة للأخذ على شيخها محمد بن ناصر الدرعي، ثم انتقل إلى فاس للأخذ عن علماء القرويين، حيث تتلميذ على يد العلامة عبد القادر الفاسي، ولم يزر مراكش ولا الزاوية الدلائية طلبا للعلم بفعل الظرفية السياسية الخطيرة التي سادت المغرب في النصف الأول من القرن السابع عشر ميلادي، لكنه عوض ذلك بمراسلة علماء الزاوية الدلائية، مثل محمد المرابط الدلائي والحسن اليوسي، والطيب بن محمد المسناوي، ومحمد بن محمد بن أبي بكر الصغير الدلائي، بالإضافة إلى المراسلات التي كانت له مع فقهاء مراكش، أشهرهم أبو بكر السكتاني.

توفي بالطاعون

الرحلة العياشية
رحل العياشي غير مرة إلى الحج كانت أولها سنة 1059هـ، حيث لقي المشايخ واستجازهم، ثم رحل مرة ثانية، وجاور بالمدينة المنورة والحرم الشريف.

بدأ رحلته من سجلماسة إلى بني عباس ثم طرابلس ثم برقة ف الجبل الأخضر ودرنة ف القاهرة والسويس والعقبة ,ووصل إلى القدس في محرم سنة 1074هجري.

في العام 1074هـ / 1662م زار القدس وسجل رحلته في كتاب يحمل عنوان الرحلة العياشية نسبة لمؤلفه عبد الله بن محمد بن أبي بكر العياشي.

سكن العياشي أثناء اقامته في القدس زواية المغاربة، الموقوفة على الشيخ ابي مدين الحفيد، ثم انتقل إلى بيت بجوار رواق الشيخ منصور، وقد وصف الحرم القدسي الشريف في رحلته، واورد بعض قياسات الصخرة والقباب التذكارية الموجودة هنا وهناك في سطوح الصخرة، ثم زار الطور وعين سلوان ومقام النبي موسى ,وتطرق في حديثه المسجد الأقصى القديم، ثم تحدث عن الحياة العلمية في القدس، وقضاة القدس المغاربة امثال القاضي التونسي النفاتي، والشيخ عمر بن محمد العلمي إمام الصوفية في القدس.

مراجع

وصلات خارجية

 تنزيل كتاب الرحلة العياشية من مكتبة الانترنيت

أدباء رحلات مغاربة
أشاعرة
أشخاص مغاربة في القرن 17
أشخاص من تافيلالت
أشخاص من فاس
أعلام المذهب المالكي
دارسون مغاربة
رحالة
صوفيون مغاربة
علماء دين سنة مغاربة
كتاب أمازيغ
مستكشفون عرب
رحالة مسلمون
مواليد 1627
مواليد 1628
وفيات 1679
شعراء مغاربة في القرن 17

أبو سالم العياشي


BioJava is an open-source software project dedicated to provide Java tools to process biological data. BioJava is a set of library functions written in the programming language Java for manipulating sequences, protein structures, file parsers, Common Object Request Broker Architecture (CORBA) interoperability, Distributed Annotation System (DAS), access to AceDB, dynamic programming, and simple statistical routines. BioJava supports a huge range of data, starting from DNA and protein sequences to the level of 3D protein structures. The BioJava libraries are useful for automating many daily and mundane bioinformatics tasks such as to parsing a Protein Data Bank (PDB) file, interacting with Jmol and many more. This application programming interface (API)  provides various file parsers, data models and algorithms to facilitate working with the standard data formats and enables rapid application development and analysis.

Additional projects from BioJava include rcsb-sequenceviewer, biojava-http, biojava-spark, and rcsb-viewers.

Features
BioJava provides software modules for many of the typical tasks of bioinformatics programming. These include:

 Accessing nucleotide and peptide sequence data from local and remote databases
 Transforming formats of database/ file records
 Protein structure parsing and manipulation
 Manipulating individual sequences
 Searching for similar sequences
 Creating and manipulating sequence alignments

History and publications
The BioJava project grew out of work by Thomas Down and Matthew Pocock to create an API to simplify development of Java-based Bioinformatics tools.  BioJava is an active open source project that has been developed over more than 12 years and by more than 60 developers. BioJava is one of a number of Bio* projects designed to reduce code duplication. Examples of such projects that fall under Bio* apart from BioJava are BioPython, BioPerl, BioRuby, EMBOSS etc.

In October 2012, the first paper on BioJava was published. This paper detailed BioJava's modules, functionalities, and purpose.

As of November 2018 Google Scholar counts more than 130 citations.

The most recent paper on BioJava was written in February 2017. This paper detailed a new tool named BioJava-ModFinder. This tool can be used for identification and subsequent mapping of protein modifications to 3D in the Protein Data Bank (PBD). The package was also integrated with the RCSB PDB web application and added protein modification annotations to the sequence diagram and structure display. More than 30,000 structures with protein modifications were identified by using BioJava-ModFinder and can be found on the RCSB PDB website.

In the year 2008, BioJava's first Application note was published. It was migrated from its original CVS repository to GitHub in April 2013. The project has been moved to a separate repository, BioJava-legacy, and is still maintained for minor changes and bug fixes.

Version 3 was released in December 2010. It was a major update to the prior versions. The aim of this release was to rewrite BioJava so that it could be modularized into small, reusable components. This allowed developers to contribute more easily and reduced dependencies. The new approach seen in BioJava 3 was modeled after the Apache Commons.

Version 4 was released in January 2015. This version brought many new features and improvements to the packages biojava-core, biojava-structure, biojava-structure-gui, biojava-phylo, as well as others. BioJava 4.2.0 was the first release to be available using Maven from the Maven Central.

Version 5 was released in March 2018. This represents a major milestone for the project. BioJava 5.0.0 is the first released based on Java 8 which introduces the use of lambda functions and streaming API calls. There were also major changes to biojava-structure module. Also, the previous data models for macro-molecular structures have been adapted to more closely represent the mmCIF data model. This was the first release in over two years. Some of the other improvements include optimizations in the biojava-structure module to improve symmetry detection and added support for MMTF formats. Other general improvements include Javadoc updates, dependency versions, and all tests are now Junit4. The release contains 1,170 commits from 19 contributors.

Modules
During 2014-2015, large parts of the original code base were rewritten. BioJava 3 is a clear departure from the version 1 series. It now consists of several independent modules built using an automation tool called Apache Maven. These modules provide state-of-the-art tools for protein structure comparison, pairwise and multiple sequence alignments, working with DNA and protein sequences, analysis of amino acid properties, detecting protein modifications, predicting disordered regions in proteins, and parsers for common file formats using a biologically meaningful data model. The original code has been moved into a separate BioJava legacy project, which is still available for backward compatibility.

BioJava 5 introduced new features to two modules, biojava-alignment and biojava-structure.

The following sections will describe several of the new modules and highlight
some of the new features that are included in the latest version of BioJava.

Core Module
This module provides Java classes to model amino acid or nucleotide sequences. The classes were designed so that the names are familiar and make sense to biologists and also provide a concrete representation of the steps in going from a gene sequence to a protein sequence for computer scientists and programmers.

A major change between the legacy BioJava project and BioJava3 lies in the way framework has been designed to exploit then-new innovations in Java. A sequence is defined as a generic interface allowing the rest of the modules to create any utility that operates on all sequences. Specific classes for common sequences such as DNA and proteins have been defined in order to improve usability for biologists. The translation engine really leverages this work by allowing conversions between DNA, RNA and amino acid sequences. This engine can handle details such as choosing the codon table, converting start codons to methionine, trimming stop codons, specifying the reading frame and handing ambiguous sequences.

Special attention has been paid to designing the storage of sequences to minimize space needs. Special design patterns such as the Proxy pattern allowed the developers to create the framework such that sequences can be stored in memory, fetched on demand from a web service such as UniProt, or read from a FASTA file as needed. The latter two approaches save memory by not loading sequence data until it is referenced in the application. This concept can be extended to handle very large genomic datasets, such as NCBI GenBank or a proprietary database.

Protein structure modules

The protein structure modules provide tools to represent and manipulate 3D biomolecular structures. They focus on protein structure comparison.

The following algorithms have been implemented and included in BioJava.
 FATCAT algorithm for flexible and rigid body alignment.
 The standard Combinatorial Extension (CE) algorithm.
 A new version of CE that can detect circular permutations in proteins.
These algorithms are used to provide the RCSB Protein Data Bank (PDB) Protein Comparison Tool as well as systematic comparisons of all proteins in the PDB on a weekly basis.

Parsers for PDB and mmCIF file formats allow the loading of structure data into a reusable data model. This feature is used by the SIFTS project to map between UniProt sequences and PDB structures. Information from the RCSB PDB can be dynamically fetched without the need to manually download data. For visualization, an interface to the 3D viewer Jmol is provided.

Genome and Sequencing modules

This module is focused on the creation of gene sequence objects from the core module. This is realized by supporting the parsing of the following popular standard file formats generated by open source gene prediction applications:
 GTF files generated by GeneMark
 GFF2 files generated by GeneID
 GFF3 files generated by Glimmer
Then the gene sequence objects are written out as a GFF3 format and is imported into GMOD.
These file formats are well defined but what gets written in the file is very flexible.

For providing input-output support for several common variants of the FASTQ file format from the next generation sequencers, a separate sequencing module is provided. For samples on how to use this module please go to this link.

Alignment module
This module contains several classes and methods that allow users to perform pairwise and multiple sequence alignment. Sequences can be aligned in both a single and multi-threaded fashion. BioJava implements the Needleman-Wunsch algorithm for optimal global alignments and the Smith and Waterman's algorithm for local alignments.
The outputs of both local and global alignments are available in standard formats. In addition to these two algorithms, there is an implementation of Guan–Uberbacher algorithm which performs global sequence alignment very efficiently since it only uses linear memory.

For Multiple Sequence Alignment, any of the methods discussed above can be used to progressively perform a multiple sequence alignment.

ModFinder module

The ModFinder module provides new methods to identify and classify protein modifications in protein 3D structures. Over 400 different types of protein modifications such as phosphorylation, glycosylation, disulfide bonds metal chelation etc. were collected and curated based on annotations in PSI-MOD, RESID and RCSB PDB. The module also provides an API for detecting pre-, co-, and post-translational protein modifications within protein structures. This module can also identify phosphorylation and print all pre-loaded modifications from a structure.

Amino acid properties module
This module attempts to provide accurate physio-chemical properties of proteins.
The properties that can calculated using this module are as follows:
Molecular mass
Extinction coefficient
Instability index
Aliphatic index
Grand average of hydropathy
Isoelectric point
Amino acid composition

The precise molecular weights for common isotopically labelled amino acids are included in this module. There also exists flexibility to define new amino acid molecules with their molecular weights using simple XML configuration files. This can be useful where the precise mass is of high importance such as mass spectrometry experiments.

Protein disorder module
The goal of this module is to provide users ways to find disorders in protein molecules. BioJava includes a Java implementation of the RONN predictor. The BioJava 3.0.5 makes use of Java's support for multithreading to improve performance by up to 3.2 times, on a modern quad-core machine, as compared to the legacy C implementation.

There are two ways to use this module:
Using library function calls
Using command line

Some features of this module include:

 Calculating the probability of disorder for every residue in a sequence
 Calculating the probability of disorder for every residue in the sequence for all proteins from a FASTA input file
 Get the disordered regions of the protein for a single protein sequence or for all the proteins from a FASTA input file

Web service access module
As per the current trends in bioinformatics, web based tools are gaining popularity. The web service module allows bioinformatics services to be accessed using REST protocols. Currently, two services are implemented: NCBI Blast through the Blast URLAPI (previously known as QBlast) and the HMMER web service.

Comparisons with other alternatives
The need for customized software in the field of bioinformatics has been addressed by several groups and individuals. Similar to BioJava, open-source software projects such as BioPerl, BioPython, and BioRuby all provide tool-kits with multiple functionality that make it easier to create customized pipelines or analysis.

As the names suggest, the projects mentioned above use different programming languages. All of these APIs offer similar tools so on what criteria should one base their choice? For programmers who are experienced in only one of these languages, the choice is straightforward. However, for a well-rounded bioinformaticist who knows all of these languages and wants to choose the best language for a job, the choice can be made based on the following guidelines given by a software review done on the Bio* tool-kits.

In general, for small programs (<500 lines) that will be used by only an individual or small group, it is hard to beat Perl and BioPerl. These constraints probably cover the needs of 90 per cent of personal bioinformatics programming.

For beginners, and for writing larger programs in the Bio domain, especially those to be shared and supported by others, Python's clarity and brevity make it very attractive.

For those who might be leaning towards a career in bioinformatics and who want to learn only one language, Java has the widest general programming support, very good support in the Bio domain with BioJava, and is now the de facto language of business (the new COBOL, for better or worse).

Apart from these Bio* projects there is another project called STRAP which uses Java and aims for similar goals. The STRAP-toolbox, similar to BioJava is also a Java-toolkit for the design of Bioinformatics programs and scripts. The similarities and differences between BioJava and STRAP are as follows:

Similarities
 Both provide comprehensive collections of methods for protein sequences.
 Both are used by Java programmers to code bioinformatics algorithms.
 Both separate implementations and definitions by using java interfaces.
 Both are open source projects.
 Both can read and write many sequence file formats.

Differences
 BioJava is applicable to nucleotide and peptide sequences and can be applied for entire genomes. STRAP cannot cope with single sequences as long as an entire chromosome. Instead STRAP manipulates peptide sequences and 3D- structures of the size of single proteins. Nevertheless, it can hold a high number of sequences and structures in memory. STRAP is designed for protein sequences but can read coding nucleotide files, which are then translated to peptide sequences.
 STRAP is very fast since the graphical user interface must be highly responsive. BioJava is used where speed is less critical.
 BioJava is well designed in terms of type safety, ontology and object design. BioJava uses objects for sequences, annotations and sequence positions. Even single amino acids or nucleotides are object references. To enhance speed, STRAP avoids frequent object instantiations and invocation of non-final object-methods.
In BioJava peptide sequences and nucleotide sequences are lists of symbols. The symbols can be retrieved one after the other with an iterator or sub-sequences can be obtained. The advantages are that the entire sequence does not necessarily reside in memory and that programs are less susceptible to programming errors. Symbol objects are immutable elements of an alphabet. In STRAP however simple byte arrays are used for sequences and float arrays for coordinates. Besides speed the low memory consumption is an important advantage of basic data types. Classes in Strap expose internal data. Therefore, programmers might commit programming errors like manipulating byte arrays directly instead of using the setter methods. Another disadvantage is that no checks are performed in STRAP whether the characters in sequences are valid with respect to an underlying alphabet.
In BioJava sequence positions are realized by the class Location. Discontiguous Location objects are composed of several contiguous RangeLocation objects or PointLocation objects. For the class StrapProtein however, single residue positions are indicated by integer numbers between 0 and countResidues()-1. Multiple positions are given by boolean arrays. True at a given index means selected whereas false means not selected.
 BioJava throws exceptions when methods are invoked with invalid parameters. STRAP avoids the time-consuming creation of Throwable objects. Instead, errors in methods are indicated by the return values NaN, -1 or null. From the point of program design however Throwable objects are nicer.
 In BioJava a Sequence object is either a peptide sequence or a nucleotide sequence. A StrapProtein can hold both at the same time if a coding nucleotide sequence was read and translated into protein. Both, the nucleotide sequence and the peptide sequence are contained in the same StrapProtein object. The coding or non-coding regions can be changed and the peptide sequence alters accordingly.

Projects using BioJava

The following projects make use of BioJava.
 Metabolic Pathway Builder: Software suite dedicated to the exploration of connections among genes, proteins, reactions and metabolic pathways
 DengueInfo : a Dengue genome information portal that uses BioJava in the middleware and talks to a biosql database.
 Dazzle: A BioJava based DAS server.
 BioSense: A plug-in for the InforSense Suite, an analytics software platform by IDBS that unitizes BioJava.
 Bioclipse: A free, open source, workbench for chemo- and bioinformatics with powerful editing and visualizing abilities for molecules, sequences, proteins, spectra, etc.
 PROMPT: A free, open source framework and application for the comparison and mapping of protein sets. Uses BioJava for handling most input data formats.
 Cytoscape: An open source bioinformatics software platform to visualize molecular interaction networks.
 BioWeka: An open source biological data mining application.
 Geneious: A molecular biology toolkit.
 MassSieve: An open source application to analyze mass spec proteomics data.
 STRAP: A tool for multiple sequence alignment and sequence-based structure alignment.
 Jstacs: A Java framework for statistical analysis and classification of biological sequences
 jLSTM: "Long Short-Term Memory" for protein classification
 LaJolla: An open source structural alignment tool for RNA and proteins using an index structure for fast alignment of thousands of structures; includes an easy-to-use command line interface.
 GenBeans: A rich client platform for bioinformatics primarily focused on molecular biology and sequence analysis.
 JEnsembl: A version-aware Java API to Ensembl data systems.
 MUSI: An integrated system to identify multiple specificity from very large peptide or nucleic acid data sets.
 Bioshell: A utility library for structural bioinformatics

See also
 Open Bioinformatics Foundation
 BioPerl, Biopython, BioRuby
 Bioclipse
 Comparison of software for molecular mechanics modeling

References

External links

Bioinformatics software
Java platform software

BioJava