Göbekli Tepe (, ; known as Girê Mirazan or Xirabreşkê in Kurdish, ) is a Neolithic archaeological site in the Southeastern Anatolia Region of Turkey. The settlement was inhabited from  9500 to at least 8000 BCE, during the Pre-Pottery Neolithic. It is famous for its large circular structures that contain massive stone pillars—the world's oldest known megaliths. Many of these pillars are decorated with anthropomorphic details, clothing, and sculptural reliefs of wild animals, providing archaeologists rare insights into prehistoric religion and the particular iconography of the period. The -high,  tell is densely covered with ancient domestic structures and other small buildings, quarries, and stone-cut cisterns from the Neolithic, as well as some traces of activity from later periods.

The site was first used at the dawn of the Southwest Asian Neolithic period, which marked the appearance of the oldest permanent human settlements anywhere in the world. Prehistorians link this Neolithic Revolution to the advent of agriculture, but disagree on whether farming caused people to settle down or vice versa. Göbekli Tepe, a monumental complex built on the top of a rocky mountaintop, with no clear evidence of agricultural cultivation produced to date, has played a prominent role in this debate.

Current excavators interpret Göbekli Tepe as a settlement, based on recent findings such as domestic structures and features, water supply installations, and Neolithic tools associated with domestic use. The site's original excavator Klaus Schmidt had described it as a sanctuary used by groups of nomadic hunter-gatherers from a wide area, with few or no permanent inhabitants.

No definitive purpose has been determined for the megalithic enclosures; Schmidt had described them as the "world's first temple[s]" that were intentionally and ritually backfilled. However, recent stratigraphic studies revealed that they had been filled by slope slide events, and were sometimes repaired and modified thereafter.

The site was first noted in a survey in 1963. Schmidt recognized its significance in 1994 and began excavations there the following year. After his death in 2014, work continued as a joint project of Istanbul University, Şanlıurfa Museum, and the German Archaeological Institute, under the direction of Turkish prehistorian Necmi Karul. Göbekli Tepe was designated an UNESCO World Heritage Site in 2018, recognising its outstanding universal value as "one of the first manifestations of human-made monumental architecture". , less than 5% of the site had been excavated.

Geography
Göbekli Tepe is located in the Taş Tepeler ('Stone Hills'), in the foothills of the Taurus Mountains. It overlooks the Harran plain and the headwaters of the Balikh River, a tributary of the Euphrates. The site is a tell (artificial mound) situated on a flat limestone plateau. In the north, the plateau is connected to the neighbouring mountains by a narrow promontory. In all other directions, the ridge descends steeply into slopes and steep cliffs.

Like most Pre-Pottery Neolithic (PPN) sites in the Urfa region, Göbekli Tepe was built on a high point on the edge of the mountains, giving it both a wide view over the plain beneath, and good visibility from the plain. This location also gave the builders good access to raw material: the soft limestone bedrock from which the complex was built, and the flint to make the tools to work the limestone.

Excavations have taken place at the southern slope of the tell, south, and west of a mulberry that marks an Islamic pilgrimage, but archaeological finds come from the entire plateau. The team has also found many remains of tools. At the western escarpment, a small cave has been discovered in which a small relief depicting a bovid was found. It is the only relief found in this cave.

Dawn of village life
Göbekli Tepe was built and occupied during the earliest part of the Southwest Asian Neolithic, known as the Pre-Pottery Neolithic (PPN, –7000 BCE). Beginning at the end of the last Ice Age, the PPN marks "the beginnings of village life", producing the earliest evidence for permanent human settlements in the world. Elements of village life appeared as early as 10,000 years before the Neolithic in places, and the transition to agriculture took thousands of years, with different paces and trajectories in different regions. Archaeologists divide the Pre-Pottery Neolithic into two subperiods: the Pre-Pottery Neolithic A (PPNA, –8800 BCE) and the Pre-Pottery Neolithic B (PPNB,  and 7000 BCE). The earliest phases at Göbekli Tepe have been dated to the PPNA; later phases to the PPNB.

PPN villages consisted mainly of clusters of stone or mud brick houses, but sometimes also substantial monuments and large buildings. These include the tower and walls at Tell es-Sultan (Jericho), as well as large, roughly contemporaneous circular buildings at Göbekli Tepe, Nevalı Çori, Çayönü, Wadi Feynan 16, Jerf el-Ahmar, Tell 'Abr 3, and Tepe Asiab. Archaeologists typically associate these structures with communal activities which, together with the communal effort needed to build them, helped to maintain social interactions in PPN communities as they grew in size.

The T-shaped pillar tradition seen at Göbekli Tepe is unique to the Urfa region, but is found at the majority of PPN sites there. These include Nevalı Çori, Hamzan Tepe, Karahan Tepe, Harbetsuvan Tepesi, Sefer Tepe, and Taslı Tepe. Other stone stelae—without the characteristic T shape—have been documented at contemporary sites further afield, including Çayönü, Qermez Dere, and Gusir Höyük.

Diet
At the time when Göbekli Tepe was occupied, the climate of the area was warmer and wetter than it is today. It was surrounded by an open steppe grassland, with abundant wild cereals, including einkorn, wheat, and barley, and herds of grazing animals such as wild sheep, wild goat, gazelle, and equids. Large herds of goitered gazelle may have passed by the site in seasonal migrations. There is no evidence of substantial woodlands nearby; 90% of the charcoal recovered at the site was from pistachio or almond trees.

Archaeologists have long associated the appearance of these settlements with the Neolithic Revolution—the transition from hunting and gathering to agriculture—but disagree on whether the adoption of farming caused people to settle down, or settling down caused people to adopt farming. Despite the name, the Neolithic Revolution in Southwest Asia was "drawn out and locally variable".

Evidence indicates the inhabitants of Göbekli Tepe were hunter-gatherers who supplemented their diet with early forms of domesticated cereal and lived in villages for at least part of the year. Tools such as grinding stones and mortars and pestles found at the site have been analyzed and suggest considerable cereal processing. Archaeozoological evidence hints at "large-scale hunting of gazelle between midsummer and autumn."

The village acquired drinking water through a rainwater harvesting system, consisting of carved channels that fed several cisterns carved into the bedrock under the site, which could hold at least  of water. Additionally, the local water table may have been higher, activating springs closer to the site that are dormant today.

Chronology
Radiocarbon dating shows that the earliest exposed structures at Göbekli Tepe were built between 9500 and 9000 BCE, towards the end of the Pre-Pottery Neolithic A (PPNA) period. The site was significantly expanded in the early 9th millennium BCE and remained in use until around 8000 BCE, or perhaps slightly later (the early Pre-Pottery Neolithic B, PPNB). There is evidence that smaller groups returned to live amongst the ruins after the Neolithic structures were abandoned.

Schmidt originally dated the site to the PPN based on the types of stone tools found there, considering a PPNA date "most probable". Establishing its absolute chronology took longer due to methodological challenges. Though the first two radiocarbon dates were published in 1998, these and other samples from the  of the structure dated to the late 10th and early 9th millennium – 500 to 1000 years later than expected for a PPNA site. Schmidt's team explained the discrepancy in light of their theory that this material was brought to the site from elsewhere when it was abandoned, and so was not representative of the actual use of the structures. They instead turned to a novel method of dating organic material preserved in the plaster on the structure's walls, which resulted in dates more consistent with a PPNA occupation, in the middle or even early 10th-millennium BCE. Subsequent research led to a significant revision of Schmidt's chronology, including the abandonment of the hypothesis that the fill of the structures was brought from elsewhere, and a recognition that direct dates on plaster are affected by the old wood effect. Together with new radiocarbon dates, this has established the site's absolute chronology as falling in the period 9500 to 8000 BCE – the late PPNA and PPNB.

Building phases
The preliminary, now abandoned, stratigraphic model by Klaus Schmidt consisted of three architectural layers. The large circular enclosures were attributed to Layer III, dated to the 10th millennium BCE (PPNA). The smaller rectangular structures and the abandonment of the site were assigned to Layer II in the 9th millennium BCE (early to middle PPNB). Layer I consisted of all post-Neolithic activities up to the modern surface.

The revised chronology consists of eight phases that span at least 1,500 years. It details the history of the large circular enclosures, including events that led to their alteration or abandonment, and the evolution of the domestic buildings surrounding them.

 Phase 1: The earliest settlement phase includes the first versions of enclosures A to D and round-oval domestic structures, which indicate a (semi) sedentary lifestyle.

 Phase 2: In the second phase (early 9th millennium BC) significant modifications of enclosures A-D were undertaken: New walls were erected, which incorporated the first monolithic T-shaped pillars. An increasing number of domestic structures were built, still mostly oval-round, though with a rising tendency for a rectangular floor plan.

 Phases 3–5: In the early PPNB, the northern and western slopes saw the erection of rectangular (domestic) structures. They underwent multiple construction phases, for instance, the addition of benches with incorporated T-shaped pillar, and new inner walls resulting in more rectangular rooms. The large enclosures were modified as well. Walls were repaired and new ones added. Benches were placed against the interior sides of phase 2 walls. At the end of the early PPNB, a slope slide inundated the lower lying structures, flushing sediments and domestic rubble (likely including midden and burials) downhill. This caused extensive damage to enclosure D, and led to stabilization works in Phase 5. Building C was reconstructed for the last time, and a terrace wall was placed above it, to prevent future slope-slides. Nonetheless, a second major slope-slide event occurred, which likely resulted in enclosure D being abandoned in the late 9th millennium BC.

 Phases 6 and 7: Building activity gradually declined in phases 6 and 7 (late 9th to early 8th millennium BC). The loss of enclosures B and D may have led to the construction of building G and the "Lion Pillar Building". In Phase 7 another terrace wall was constructed in a last attempt to stabilize the northern slope.

 Phase 8: In the final occupation period, small habitation structures were built within the remains of the abandoned Neolithic village.

Architecture

Large enclosures
At this early stage of the site's history, circular compounds first appear. They range from  in diameter. Their most notable feature is the presence of T-shaped limestone pillars evenly set within thick interior walls composed of unworked stone. Four such circular structures have been unearthed so far. Geophysical surveys indicate that there are 16 more, enclosing up to eight pillars each, amounting to nearly 200 pillars in all. The slabs were transported from bedrock pits located approximately  from the hilltop, with workers using flint points to cut through the limestone bedrock. The pillars are the oldest known megaliths in the world.

Two taller pillars stand facing one another at the centre of each circle. Whether the circles were provided with a roof is uncertain. Stone benches designed for sitting are found in the interior. Many of the pillars are decorated with abstract, enigmatic pictograms and carved animal reliefs. The pictograms may represent commonly understood sacred symbols, as known from Neolithic cave paintings elsewhere. The reliefs depict mammals such as lions, bulls, boars, foxes, gazelle, and donkeys; snakes and other reptiles; arthropods such as insects and arachnids; and birds, particularly vultures. At the time the edifice was constructed, the surrounding country was likely to have been forested and capable of sustaining this variety of wildlife, before millennia of human settlement and cultivation led to the near–Dust Bowl conditions prevalent today. Vultures also feature prominently in the iconography of Çatalhöyük and Jericho.

Few humanoid figures have appeared in the art at Göbekli Tepe. Some of the T-shaped pillars have human arms carved on their lower half, however, suggesting to site excavator Schmidt that they are intended to represent the bodies of stylized humans (or perhaps deities). Loincloths appear on the lower half of a few pillars. The horizontal stone slab on top is thought by Schmidt to symbolize shoulders, which suggests that the figures were left headless. Whether they were intended to serve as surrogate worshippers, symbolize venerated ancestors, or represent supernatural, anthropomorphic beings is not known.

Some of the floors in this, the oldest, layer are made of terrazzo (burnt lime); others are bedrock from which pedestals to hold the large pair of central pillars were carved in high relief. Radiocarbon dating places the construction of these early circles around 9000 BCE.

Later enclosures were rectangular in shape, perhaps to make more efficient use of space compared with circular structures. They often are associated with the emergence of the Neolithic, but the T-shaped pillars, the main feature of the older enclosures, also are present here, indicating that the buildings continued to serve the same function in the culture, during the Pre-Pottery Neolithic B (PPNB). The several adjoining rectangular, doorless, and windowless rooms have floors of polished lime reminiscent of Roman terrazzo floors. Carbon dating has yielded dates between 8800 and 8000 BCE. Several T-pillars up to 1.5 meters tall occupy the center of the rooms. A pair decorated with fierce-looking lions is the rationale for the name "lion pillar building" by which their enclosure is known.

Slope slide events
The enclosures, lying over  below the highest areas of the settlement, were subject to several slope slide events during the occupation period of Göbekli Tepe. A particularly severe one occurred at the end early PPNB. which inundated enclosure D with rubble of domestic structures and sediments, including burials and midden deposits. This caused severe damage to the enclosure, which led to repairs and stabilization works to be conducted. At a later point, in Building Phase 5, terrace walls were erected, likely to prevent future damage from such events. These measures, however, proved futile, when a second major slope slide probably caused the enclosure to the abandoned during Building Phase 6, around the late 9th millennium BC. Other enclosure suffered a similar fate, which might have led to new enclosures being constructed to replace them.

Previously, it had been assumed that the large enclosures were intentionally back-filled, an interpretation that has fallen out of favor since Klaus Schmidt's death.

Domestic structures
In the earliest occupation phase, round-oval domestic structures were built alongside the large enclosures, which indicate a (semi) sedentary lifestyle. Over time there was an increasing tendency of these buildings to have a rectangular floor plan. In the final settlement phase only small structures were erected.

Burials
Before any burials were found, Schmidt speculated that graves could have been located in niches behind the walls of the circular building. In 2017, fragments of human crania with incisions were discovered at the site, interpreted as a manifestation of the widespread Neolithic skull cult. Special preparation of human crania in the form of plastered human skulls is known from the Pre-Pottery Neolithic B period at sites such as 'Ain Mallaha, Tell es-Sultan (also known as Jericho), and Yiftahel.

Other structures
At the western edge of the hill, a lionlike figure was found. In this area, flint and limestone fragments occur more frequently. It was, therefore, suggested that this could have been some kind of sculpture workshop. It is unclear, on the other hand, how to classify three phallic depictions from the surface of the southern plateau. They are near the quarries of classical times, making their dating difficult.

Apart from the tell, there is an incised platform with two sockets that could have held pillars and a surrounding flat bench. This platform corresponds to the oldest parts of the tell. Continuing the naming pattern, it is called "complex E". Owing to its similarity to the cult-buildings at Nevalı Çori it has also been called "Temple of the Rock". Its floor has been carefully hewn out of the bedrock and smoothed, reminiscent of the terrazzo floors of the younger complexes at Göbekli Tepe. Immediately northwest of this area are two cistern-like pits that are believed to be part of complex E. One of these pits has a table-high pin as well as a staircase with five steps.

Later structures
The uppermost layer of the tell is the shallowest but accounts for the longest stretch of time. It consists of loose sediments caused by erosion and the virtually-uninterrupted use of the hill for agricultural purposes since it ceased to operate as a ceremonial center.

Around the beginning of the 8th millennium BCE, Göbekli Tepe lost its importance. The advent of agriculture and animal husbandry brought new realities to human life in the area, and the "Stone-age zoo" apparently lost whatever significance it had had for the region's older, foraging communities.

Construction
The plateau Göbekli Tepe is situated on has been shaped by erosion and quarrying from the Neolithic onwards. There are four  and  channels on the southern part of the plateau, interpreted as the remains of an ancient quarry from which rectangular blocks were taken. These are possibly related to a square building in the neighbourhood, of which only the foundation is preserved. Presumably, this is the remains of a Roman watchtower that was part of the Limes Arabicus, though this is conjecture. Most structures on the plateau seem to be the result of Neolithic quarrying, with the quarries being used as sources for the huge, monolithic architectural elements. Their profiles were pecked into the rock, with the detached blocks then levered out of the rock bank. Several quarries where round workpieces had been produced were identified. Their status as quarries was confirmed by the find of a 3-by-3 metre piece at the southeastern slope of the plateau. Unequivocally Neolithic are three T-shaped pillars that had not yet been levered out of the bedrock. The largest of them lies on the northern plateau. It has a length of  and its head has a width of . Its weight may be around 50 tons. The two other unfinished pillars lie on the southern Plateau.

Archaeologists disagree on how much labour was needed to construct the site. Schmidt maintained that "the work of quarrying, transporting, and erecting tons of heavy, monolithic, and almost universally well-prepared limestone pillars [...] was not within the capability of a few people". Using Thor Heyerdahl's experiments with the moai of Rapa Nui as a reference, he estimated that moving the pillars alone must have involved hundreds of people. According to these experiments, one moai of similar size to a T-shaped pillar from Göbekli Tepe would have taken 20 people a year to carve, and 50–75 people a week to transport 15 km. Schmidt's team has also cited a 1917 account of the construction of a megalith on the Indonesian island of Nias, which took 525 people three days. These estimates underpin their interpretation that the site was built by a large, non-resident workforce, coerced or enticed there by a small religious elite. However, others estimate that just 7–14 people could have moved the pillars using ropes and water or another lubricant, with techniques used to construct other monuments such as Stonehenge. Experiments at Göbekli Tepe itself have suggested that all the PPNB structures currently exposed could have been built by 12–24 people in less than four months, allowing for time spent quarrying stone and gathering, and preparing food. These labour estimates are thought to be within the capability of a single extended family or village community in the Neolithic. They also match the number of people that could have comfortably been inside one of the buildings at the same time.

Enclosures B, C and D were initially planned as a single, hierarchical complex that forms an equilateral triangle, according to Haklay and Gopher.

Tools
Göbekli Tepe is littered with flint artifacts, from the ridge-top site to the slopes. The tool assemblage found resembles that of other Northern Levantine Pre-Pottery Neolithic (settlement) sites.

In 1963, over 3,000 Neolithic tools were uncovered, the vast majority of excellent quality flint, only a handful of obsidian. Cores, various blades, flakes, scrapers, burins and projectile points, were the most common tool types.

Excavations of Space 16, a small building adjacent to enclosure D, yielded almost 700 tools. Most common were retouched artifacts, followed by scrapers, perforators and artifacts with gloss. Heavy duty tools, burins and microliths were also present.

Iconography

Pillars

The stone pillars in the enclosures at Göbekli Tepe are T-shaped, similar to other Pre-Pottery Neolithic sites in the region. Unlike at these other sites, however, many of the pillars are carved – typically in low relief, though sometimes in high relief. Most carvings depict animals, mostly serpents, foxes, and boars, but also gazelle, mouflon (wild sheep), onager, ducks, and vultures. Insofar as they can be identified, the animals are male, and often depicted with an aggressive posture.

Abstract shapes are also depicted, mostly an upright or horizontal 'H'-shaped symbol, but also crescents and disks. Depictions of humans are rare; pillar 43 in enclosure D includes a headless man with an erect phallus. However, the 'T'-shape of the pillars themselves is anthropomorphic: the shaft is the body, and the top is the head. This is confirmed by the fact that some pillars include – in addition to animal reliefs – carvings of arms, hands, and loincloths.

The two central pillars occupied a special place in the symbolic architecture of the enclosures. Those in Enclosure D represent humans, with arms, a belt, and a piece of cloth that hides the genitals. The sex of the individuals depicted cannot be clearly identified, though Schmidt suggested that they are two men because the belts they wear are a male attribute in the period. There is only one certain representation of a woman, depicted naked on a slab.

Schmidt and zooarchaeologist Joris Peters have argued that the variety of fauna depicted on the pillars means they likely do not express a single iconography. They suggest that, since many of the animals pictured are predators, the stones may have been intended to stave off evils through some form of magic representation, or served as totems.

Other objects
The structures at Göbekli Tepe have also yielded a number of smaller carved stones, which typically cannot be attributed to one period or another. The iconography of these objects is similar to that of the pillars, mostly depicting animals, but also humans, again primarily male.

A "totem pole" was discovered in one of the structures, dating to the early PPNB. Reassembled, it is  tall and  in diameter. It depicts three figures (from top to bottom): a predator (a bear or large felid) with a missing head, and the neck and arms of a human; another figure missing a head with human arms, likely male; and a third figure with a head that had survived intact. Snakes are carved on either side.

Interpretation

Klaus Schmidt's view was that Göbekli Tepe was a stone-age mountain sanctuary. He suggested it was a central location for a cult of the dead and that the carved animals are there to protect the dead. Butchered bones found in large numbers from the local game such as deer, gazelle, pigs, and geese have been identified as refuse from food hunted and cooked or otherwise prepared for the congregants. Zooarchaeological analysis shows that gazelle were only seasonally present in the region, suggesting that events such as rituals and feasts were likely timed to occur during periods when game availability was at its peak. Schmidt saw the construction of Göbekli Tepe as contributing to the later development of urban civilization.

Schmidt also speculated on the belief systems of the groups that created Göbekli Tepe, based on comparisons with other shrines and settlements. He presumed shamanic practices and suggested that the T-shaped pillars represent human forms, perhaps ancestors, whereas he saw a fully articulated belief in deities as not developing until later, in Mesopotamia, that was associated with extensive temples and palaces. This corresponds well with an ancient Sumerian belief that agriculture, animal husbandry, and weaving were brought to humans from the sacred mountain Ekur, which was inhabited by Annuna deities, very ancient deities without individual names. Schmidt identified this story as a primeval oriental myth that preserves a partial memory of the emerging Neolithic. It is apparent that the animal and other images give no indication of organized violence, i.e. there are no depictions of hunting raids or wounded animals, and the pillar carvings generally ignore game on which the society depended, such as deer, in favour of formidable creatures such as lions, snakes, spiders, and scorpions. Expanding on Schmidt's interpretation that round enclosures could represent sanctuaries, Gheorghiu's semiotic interpretation reads the Göbekli Tepe iconography as a cosmogonic map that would have related the local community to the surrounding landscape and the cosmos.

The assumption that the site was strictly cultic in purpose and not inhabited has been challenged as well by the suggestion that the structures served as large communal houses, "similar in some ways to the large plank houses of the Northwest Coast of North America with their impressive house posts and totem poles." It is not known why every few decades the existing pillars were buried to be replaced by new stones as part of a smaller, concentric ring inside the older one. According to Rémi Hadad, in recent years "the interpretative enthusiasm that sought to see Göbekli Tepe as a regional ceremonial centre where nomadic populations would periodically converge is giving way to a vision that is more in line with what is known about other large Pre-Pottery Neolithic sites, where ritual and profane functions coexist." For example, the discovery of domestic buildings and rainwater harvesting systems has forced a revision of the 'temple' narrative.

Research history

Before being documented by archaeologists, the hill Göbekli Tepe stands on, known locally in Kurdish as Girê Mirazan or Xerabreşk, was considered a sacred place.

The archaeological site was first noted in a survey conducted by Istanbul University and the University of Chicago in 1963. American archaeologist Peter Benedict identified the stone tools collected from the surface of site as characteristic of the Aceramic Neolithic, but apparently mistook the upper parts of the T-shaped pillars for grave markers. The hill had long been under agricultural cultivation, and generations of local inhabitants had frequently moved rocks and placed them in clearance piles, which may have disturbed the upper layers of the site. At some point, attempts had been made to break up some of the pillars, presumably by farmers who mistook them for ordinary large rocks.

In October 1994, German archaeologist Klaus Schmidt, who had previously been working at Nevalı Çori, was looking for evidence of similar sites in the area and decided to re-examine the location described by the Chicago researchers in 1963. Asking in nearby villages about hills with flint, he was guided to Göbekli Tepe by Mahmut and İbrahim Yıldız, the farmers who owned the land the site was situated on. Mahmut Yıldız and his father had previously discovered finds while ploughing there, which they reported to the local museum. Having found similar structures at Nevalı Çori, Schmidt recognized the possibility that the stone slabs were not grave markers as supposed by Benedict, but the tops of prehistoric megaliths. He began excavations the following year and soon unearthed the first of the huge T-shaped pillars. Ultimately he found only three tombs on the eastmost hill-group, which were a pilgrimage destination. Yıldız went on to work on the excavations and serve as the site's guard.

Schmidt continued to direct excavations at the site on behalf of the Şanlıurfa Museum and the German Archaeological Institute (DAI) until his death in 2014. Since then, the DAI's research at the site has been coordinated by Lee Clare. , work on the site is conducted jointly by Istanbul University, the Şanlıurfa Museum, and the DAI, under the overall direction of Necmi Karul. Recent excavations have been more limited than Schmidt's, focusing on detailed documentation and conservation of the areas already exposed.

Conservation

Göbekli Tepe was designated a UNESCO World Heritage Site in 2018, recognising its outstanding universal value as "one of the first manifestations of human-made monumental architecture". , less than 5% of the site had been excavated.

Conservation work at the site caused controversy in 2018, when Çiğdem Köksal Schmidt, an archaeologist, and widow of Klaus Schmidt, said that damage was caused by the use of concrete and "heavy equipment" during the construction of a new walkway. The Ministry of Culture and Tourism responded that no concrete was used and that no damage had occurred.

See also

 List of archaeological sites by continent and age
 List of largest monoliths

Notes

References

 Badisches Landesmuseum Karlsruhe (ed.): "Vor 12.000 Jahren in Anatolien. Die ältesten Monumente der Menschheit." Begleitbuch zur Ausstellung im Badischen Landesmuseum vom 20. Januar bis zum 17. Juni 2007. Theiss, Stuttgart,

 Andrew Curry, "Seeking the Roots of Ritual", Science 319 (18 January 2008), pp. 278–280:

 DVD-ROM: MediaCultura (Hrsg.): Vor 12.000 Jahren in Anatolien. Die ältesten Monumente der Menschheit. Theiss, Stuttgart 2007,

 Klaus-Dieter Linsmeier and Klaus Schmidt: "Ein anatolisches Stonehenge". In: Moderne Archäologie. Spektrum-der-Wissenschaft-Verlag, Heidelberg 2003, 10–15, .

 Erika Qasim: "The T-shaped monuments of Gobekli Tepe: Posture of the Arms". In: Chr. Sütterlin et al. (ed.): Art as Behaviour. An Ethological Approach to Visual and Verbal Art, Music and Architecture. Oldenburg 2014, 252–272

 Metin Yeşilyurt, "Die wissenschaftliche Interpretation von Göbeklitepe: Die Theorie und das Forschungsprogramm". (Neolithikum und ältere Metallzeiten. Studien und Materialien, Band 2.) Lit Verlag, Berlin 2014, .

External links

 Goblekli Tepe: A Summary of Past and Recent Results - Lee Clare Oriental Institute lecture 9 March 2020
 Explore Göbekli Tepe in the UNESCO collection on Google Arts and Culture
 Göbekli Tepe, UNESCO World Heritage List
 Tepe Telegrams, blog of the DAI's Göbekli Tepe Research project

 Göbekli Tepe, Platform for Neolithic Radiocarbon Dates (PPND)
 3D model of the site

Populated places established in the 10th millennium BC
Populated places disestablished in the 8th millennium BC
1963 archaeological discoveries
Archaeological sites in Southeastern Anatolia
Archaeological sites of prehistoric Anatolia
Buildings and structures in Şanlıurfa Province
Former populated places in Turkey
History of Şanlıurfa Province
Lost ancient cities and towns
Megalithic monuments in the Middle East
Prehistoric art in Turkey
Tells (archaeology)
World Heritage Sites in Turkey
Pre-Pottery Neolithic B
Pre-Pottery Neolithic A

Göbekli Tepe


Olympiadetræning er en dokumentarfilm instrueret af Olaf Böök Malmstrøm efter manuskript af Gunnar Nu Hansen.

Handling
Reportagefilm om de danske olympiadedeltageres træning inden afrejsen til London. Man ser repræsentanter for følgende sportsgrene: fodbold, fægtning, brydning, løb, spring, roning, boksning, gymnastik, cykelsport og svømning.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1948

Danmark ved sommer-OL
Dokumentarfilm fra Danmark
Sommer-OL 1948

Olympiadetræning


Giovanni Crippa IMC (* 6. Oktober 1958 in Besana in Brianza, Provinz Monza und Brianza) ist ein italienischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Bischof von Ilhéus.

Leben
Giovanni Crippa wuchs in Barzanò auf und besuchte das Kleine Seminar in Bevera (Gemeinde Castello di Brianza). Anschließend trat er der Ordensgemeinschaft der Consolata-Missionare bei und legte am 13. September 1981 die Profess ab. Er studierte Philosophie an der Federazione Interreligiosa per gli Studi Teologici (FIST) in Turin und Katholische Theologie an der Päpstlichen Universität Gregoriana in Rom. Am 14. September 1985 empfing Crippa in Bevera durch den Weihbischof in Mailand, Renato Corti, das Sakrament der Priesterweihe.

Von 1987 bis 1993 wirkte Giovanni Crippa als Verantwortlicher für die Missionsarbeit und die Berufungspastoral in Turin. Nach weiterführenden Studien erwarb Crippa an der Päpstlichen Universität Gregoriana ein Lizenziat im Fach Kirchengeschichte und wurde 1996 mit der Arbeit I missionari della Consolata in Etiopia prima e durante il periodo coloniale Italiano (1913–1942) ("Die Consolata-Missionare in Äthiopien vor und während der italienischen Kolonialzeit (1913–1942)") in dieser Disziplin promoviert. Bereits seit 1993 war er Professor an der Fakultät für Missionswissenschaft der Päpstlichen Universität Urbaniana und am Istituto Superiore di Catechesi e Spiritualità Missionaria in Castel Gandolfo. 2000 wurde Giovanni Crippa als Missionar nach Brasilien entsandt, wo er zunächst als Pfarrvikar und ab 2004 als Pfarrer der Pfarrei Santíssima Trindade im Erzbistum Feira de Santana tätig war. Daneben wirkte er als Dozent an der dortigen erzbischöflichen Theologischen Fakultät und als Spiritual am Priesterseminar Santana Mestra. Außerdem war Crippa Mitglied des Priesterrats und des Konsultorenkollegiums des Erzbistums Feira de Santana sowie Provinzialrat der brasilianischen Ordensprovinz seiner Ordensgemeinschaft.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 21. März 2012 zum Weihbischof in São Salvador da Bahia und zum Titularbischof von Accia. Der Erzbischof von Feira de Santana, Itamar Navildo Vian OFMCap, spendete ihn am 13. Mai desselben Jahres in der Kirche Santo Antônio in Feira de Santana die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Murilo Sebastião Ramos Krieger SCJ, Erzbischof von São Salvador da Bahia, und Walmir Alberto Valle, emeritierter Bischof von Joaçaba. Sein Wahlspruch In ædificationem corporis Christi ("Für den Aufbau des Leibes Christi") stammt aus . Am 25. September 2013 wurde Giovanni Crippa zudem Apostolischer Administrator des vakanten Bistums Estância.

Papst Franziskus ernannte ihn am 9. Juli 2014 zum Bischof von Estância. Die Amtseinführung erfolgte am 24. August desselben Jahres. Am 11. August 2021 bestellte ihn Papst Franziskus zum Bischof von Ilhéus. Die Amtseinführung fand am 9. Oktober desselben Jahres statt.

In der Brasilianischen Bischofskonferenz (CNBB) ist Giovanni Crippa Mitglied der Kommission für die missionarische Pastoral.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Bischof von Estância
Bischof von Ilhéus
Weihbischof in São Salvador da Bahia
Titularbischof
Apostolischer Administrator
Hochschullehrer (Päpstliche Universität Urbaniana)
Absolvent der Päpstlichen Universität Gregoriana
Person (Religion, Lombardei)
Consolata-Missionar
Italiener
Geboren 1958
Mann

Giovanni Crippa


İmam nikâhı, Türkiye'de devlet tarafından düzenlenmiş resmî nikâh işleminden farklı olarak yapılmış dinî nikâha denir. "İmam nikâhı" ifadesi, daha çok halk arasındaki kullanımdan türemiştir.

Nikâh, kanunen karı koca olma, resmen evlenme demektir. Nikâh kavramsal, eylemsel ve geleneksel olarak büyük değişkenlik gösterir. Bunların yanı sıra çoğu dinde nikâh özel bir yere sahiptir ve din tarafından belirli kurallar ve uygulamalar ile tanımlanmıştır. Türkiye'de Anayasa gereğince, devlet otoritesi altında kıyılmayan hiçbir nikâh türünün resmî geçerliliği yoktur. Buna her türlü dinî nikâh da dahildir. Türkiye'de uzunca bir süre resmî nikâhın yanı sıra dinî nikâh kıyımı da devam etmiştir; fakat resmî nikâhın bulunmayıp dinî nikâhın bulunduğu çeşitli durumların yarattığı sorunlar ve daha kavramsal bazlı farklı sorunlar sebebiyle bugün sadece resmî nikâhın kıyılması, özellikle şehirlerde daha yaygındır. Ayrıca Türkiye'de resmî nikâh kıyılmadan imam nikâhı olarak tabir edilen şekilde dini nikâh kıymak yasa dışı sayılmıştır ve suç arz etmektedir.

Kıyılan imam nikâhlarında yer alan uygulama ve işlemler İslam'daki nikâh uygulamasına göredir.

Türkiye'de İslam
İslam'da evlilik
Kişilerarası ilişkiler

İmam nikâhı


Bjørnstjerne Bjørnsons Lig føres gennem København er en reportagefilm fra 1910.

Handling
Bjørnstjerne Bjørnson (1832-1910), norsk forfatter med stor indflydelse i samfundsdebatten vedrørende Norden og Norge døde 26. april i Paris. Den 30. april ankom kisten med tog til København. Fra banegården førtes kisten i et storslået sørgetog med mange prominente deltagere gennem byen til Toldboden.

Den 1. maj 1910. Kisten med Bjørnstjerne Bjørnson anbringes på hestetrukken vogn og føres gennem Københavns gader med hornorkester i spidsen. Tusinde mennesker fylder gaderne. Følget er meget stort, bl.a. deltager Dansk Kvindesamfund. Kisten føres til Københavns havn, hvor panserskibet "Norge" skal sejle Bjørnsons kiste hjem til Norge. Konseilspræsident Zahle taler ved Toldboden. Pressefotograf ses arbejde ved krigsskibets landgang. Panserskibet 'Norge' sejler bort.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1910

Begivenheder i 1910
Stumfilm fra Danmark
Danske film omhandlende København i 1900-tallet


Natasha Bassett est une actrice, scénariste et réalisatrice australienne. Elle a joué le rôle de Britney Spears dans le biopic de Lifetime Britney Ever After en 2017. Son court métrage de 2014 intitulé Kite, qu'elle a écrit et réalisé, a été accepté au Festival international du film de Rhode Island. Elle est également apparue dans le rôle de soutien de Gloria DeLamour dans le film Ave, César !.

Biographie

Jeunesse
Bassett est né à Sydney, en Australie. Elle a commencé à jouer au lycée et a déménagé à New York à l'âge de dix-neuf ans pour poursuivre une carrière d'actrice.

Carrière

À l'âge de 19 ans, elle obtient une bourse d'écriture de scénario du ArtStart Screenwriters Program, où elle écrit et réalise son court métrage, Kite (2013). Le court métrage acclamé a été présenté au Festival international du film de Rhode Island, au Festival international du film de Balinale et au Festival international du film de Big Bear Lake.

Natasha a déménagé à New York, a étudié à l'Atlantic Acting School et a déménagé à Los Angeles pour la série NBC, Camp (2013). Elle apparaît, aux côtés d'Olivia Cooke et Mary Steenburgen, dans le drame indépendant, Katie Says Goodbye (2016), et en tant que la starlette des années 50, Gloria DeLamour, dans Ave, César ! (2016) de Joel et Ethan Coen, avec George Clooney, Scarlett Johansson et Channing Tatum.

Filmographie

Cinéma
 2009 : Dungoona
 2012 : Mental
 2013 : The Last Goodbye
 2016 : Ave, César !
 2022 : Elvis de Baz Luhrmann : Dixie Locke

Télévision
 2010 : Rake
 2010 : Cops LAC
 2011 : Wild Boys
 2013 : Camp
 2016 : Katie Says Goodbye
 2017 : Britney Ever After, téléfilm de Leslie Libman

Court-métrage
 2013 : Kite

Références

Liens externes

Réalisatrice australienne
Naissance à Sydney

Natasha Bassett


Reguina Aleksándrovna Kulikova (en ruso: Регина Александровна Куликова) (Almatý, Unión Soviética, 30 de enero de 1989), es una tenista rusa, aunque nacida en la actual Kazajistán.

Enlaces externos

Tenistas femeninas de Rusia

Reguina Kulikova


BIND / baɪnd / veya named / neɪmdi ː /, internette en yaygın kullanılan DNS sunucusu yazılımıdır.

İlk olarak California Üniversitesi, Berkeley (UCB) de Bilgisayar Sistemleri Araştırma Grubu'ndan dört lisansüstü öğrenci tarafından yazılmıştır, Berkeley Internet Name Domain kısaltması buradan gelmektedir. Günümüzde, ISC (Internet Software Consortium) tarafından desteklenmektedir. Unix sistemlerinde tasarlanmış ve çalıştırılmaya başlamış olmasına rağmen bugün Microsoft NT için üretilmiş dağıtımları da mevcuttur.

BIND'ın son sürümü, BIND 10 1.1.0 6 Haziran 2013 tarihinde yayınlandı, Bind 9 sürümünden itibaren IPV6  desteği verilmeye başlamıştır.

Dış bağlantılar
Resmi Ana Sayfası

İnternet terimleri
İnternet erişimi

Bind


Masainas (sardisk: Masàinas) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 57 meters højde og har 1.313 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 23,69 km² og grænser til kommunerne Giba, Piscinas, Sant'Anna Arresi og Teulada.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Masainas


El mirlo de pecho café (Turdus rufitorques), también conocido como mirlo cuello rufo, zorzal cuellirojizo o zorzal cuellirrufo, es una especie de ave paseriforme de la familia Turdidae.
Es nativo de El Salvador, Guatemala, Honduras y México. Su hábitat natural incluye bosque montano tropical y subtropical y pastizales montanos.

Referencias

Enlaces externos

rufitorques
Aves de América Central
Animales descritos en 1844
Taxones descritos por Gustav Hartlaub

Turdus rufitorques


هنا قائمة بالبطولات الأسترالاسية لكرة المضرب, المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1910:

فردي الرجال

 رودني هيث هزم  هوراس رايس 6-4 6-3 6-2

مراجع

روابط خارجية

البطولات الأسترالاسية 1910 (كرة مضرب)
أحداث مارس 1910 الرياضية
البطولات الأسترالاسية حسب السنة
رياضة أسترالية في 1910
كرة المضرب في 1910
كرة مضرب أسترالية في 1910

البطولات الأسترالاسية 1910 (كرة مضرب)


Dame juniorernes enkeltstart ved VM i landevejscykling 2017 blev afholdt mandag den 18. september 2017. Det var den korte rute på 16,1 km, som skulle cykles 1 gang.

Resultater

Eksterne henvisninger

 Officiel side med kort og rutebeskrivelse
 Officiel resultatliste

Enkeltstart (junior damer)

VM i landevejscykling 2017 – Enkeltstart (junior damer)


Keramídi, en , est un village et un ancien dème du district régional de Magnésie, en Thessalie, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Rígas Feréos.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Thessalie
Village en Thessalie
Ancien dème en Grèce

Keramídi (Magnésie)


Lisbjerg - Terp Station er en letbanestation i Aarhus beliggende ved forstaden Lisbjerg. Stationen består af to spor med hver sin sideliggende perron. Den ligger lidt sydøst for den hidtidige bebyggelse i et område, der primært er præget af marker. Området er imidlertid udlagt til byudvikling som anden etape af en ny bydel i Lisbjerg.

Strækningen mellem Lisbjerg og Lystrup, hvor stationen ligger, var forventet åbnet i begyndelsen af 2018. På grund af manglende sikkerhedsgodkendelse blev åbningen imidlertid udskudt på ubestemt tid. Godkendelsen forelå 25. april 2019, og strækningen åbnede for driften 30. april 2019.

Noter

Stationer på Aarhus Letbane
Etableret i 2017

Lisbjerg - Terp Station


නෙදර්ලන්තයේ විශාලතම නගරයද,අගනුවරද වන්නේ ඇම්ස්ටර්ඩැම්ය.එය බටහිර දිශාවට වන්නට උතුරු හෝලන්ඩ් ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත.2008 ජනවාරි 1 වැනිදා වනවිට නගරයේ ජනගහණය මිලියන 1.36 ක් විය. රැන්ඩ්ස්ටඩ් වල උතුරු කොටසත් ඇතුළුව මෙය යුරෝපයේ හය වැනි විශාලතම ජනගහණ ප්‍රදේශයයි.එහි ජනගහණය මිලියන 6.7 ක් පමණ වේ.Amstellerdam යන වචනයෙන් මෙහි නම බිදී විත් ඇත. Amstel ඟගේ (dam) බැම්ම යන අරුත මුල්කරගෙනද මෙම නම ඇතිවී ඇත. මෙම නගරය ආරම්භවුයේ 12 ශතවර්ෂයෙදී කුඩා ධීවර ගම්මානයක් ලෙසනි. මෙම නගරය ලන්දේසිය ස්වර්ණමය යුගයෙදී ලෝකයට වටිනා වාරායක් විය. එයට මූලික හේතුව එහි වු වෙළෙඳාම් සදහා වූ නව සොයාගැනීම්ය.මෙම කාලයේදි මෙම නගරය දියමන්ති සහ මූල්‍ය කටයුතු සඳහා මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස කටයුතු කෙරිණි.19 සහ 20 වැනි ශතවර්ෂ වලදී නගරය පුළුල් වු අතර නොයෙක් අසල්වැසියන් අතිවිය. මෙම නගරය නෙදර්ලන්තයේ සංස්කෘතික සහ මූල්‍ය අගනුවරයි.නොයෙකුත් ලන්දේසි මූලස්ථන වල පිහිට ඇත.Philips සහ ING ඇතුළුව ලෝකයේ ප්‍රධානතම කර්මාන්ත 500 අතරින් 7 ක් මෙහි මධ්‍යයේ ඇත. මෙහි ඇති කොටස් වෙළෙඳපොල ලොකයේ පැරණිතම කොටස් වෙළෙඳපොල ය. මෙහි ඇති පෞරාණික වටිනාකම නිසා. වාර්ෂිකව මිලියන 3.6 පමණ විදේශිකයෝ මෙහි පැමිණෙති.

මූලාශ්‍ර

නෙදර්ලන්තය
අගනගර

ඈම්ස්ටර්ඩෑම්


Matematikte negatif olmayan bir gerçel  sayısının temel karekök bulma işlemi  şeklinde gösterilir ve karesi (bir sayının kendisiyle çarpılmasının sonucu)  olan negatif olmayan bir gerçek sayıyı ifade eder.

Örneğin,  'tür çünkü  'dur.

Bu örneğin de ileri sürdüğü gibi karekök bulma, ikinci dereceden denklemlerin (genel olarak  tipi denklemler) çözümünde kullanılabilir.

Karekök almanın sonucunda iki çözüm vardır. Negatif olmayan sayılar için bunlar temel kare kök ve negatif kare köktür. Negatif sayıların kare köklerini tanımlamak için ise sanal sayı ve karmaşık sayılar kavramları geliştirilmiştir.

Pozitif tam sayıların kare kökleri genel olarak irrasyonel sayılardır (iki tam sayının kesiri olarak ifade edilemeyen sayılardır).

Örneğin , tam olarak m/n (m ve n tam sayı olacak şekilde) şeklinde yazılamaz. Buna karşın bu sayı kenarları 1 birim olan bir karenin köşegen uzunluğuna eşittir.

 irrasyonel olduğunun bulunması Pythagoras'ın bir takipçisi olan Hippasus'a atfedilir. Bu konuyla ilgili şöyle bir rivayet anlatılır; Sayılara mutlak bir inançla bağlı olan Pisagor'un takipçilerinden birisi olan Metanpontumlu Hippasus, dik kenarları 1 birim olan bir dik üçgenin hipotenüs uzunluğunun rasyonel bir sayı olmadığını kanıtlamış. Bunu kabullenemeyen Pisagor, Hippasus'un kanıtlarının aksini de gösteremeyince, açık denizde Hippasus'u bir tekneden suya attırmış.

Kare kök sembolü () ilk olarak 16. yüz yılda kullanılmaya başlanmıştır. Latince kök demek olan radix kelimesinin baş harfinden, yani küçük r harfinden türetildiği söylenir.

Karekök Ortalama (matematikte İngilizcesinden dolayı ('root mean square', kısaltması RMS ya da rms) olarak da kullanılır), ayrıca kuadratik ortalama olarak da bilinir. Değişen miktarların büyüklüğünün ölçülmesinde kullanılan istatistiki bir ölçüttür. Değişimin artı ve eksi yönde olduğu dalgalarda özellikle çok faydalıdır.

Sürekli olarak değişen bir fonksiyonun sürekli olmayan değer serisi için hesaplanabilir. Karekök ortalama ismi karelerin ortalamasının karekökünün alınmasından gelir.

Karekökün sürekli kesri:

 Burada x-1 in iki kare farkının açılımı yapıldı. İşleme devam edilip düzenlenirse:  şeklinde olur. Şimdi burada sol taraftaki √x in değeri sağ taraftaki √x in yerine bir defa yazılırsa  şekline dönüşür. Aynı işleme devam edilirse  bu işlem sonsuz defa

uygulanırsa  olur. Bu sürekli kesir aynı zamanda K sembolüyle gösterilirse ("K" burada Almanca bir kelime olan ve sürekli kesir manasına gelen Kettenbruch terimine işaret eder). dir.

Kareköklerin toplamı

 burada k, k'''ıncı Bernoulli sayısıdır.

i=1298 için

 Karekök ortalama hesaplanması

 sayıdaki değerlerin

olarak hesaplanır.

 aralığında sürekli bir f(t) fonksiyonu için karşılık gelen formülü;

 Kullanım yerleri

Bir fonksiyonun RMS değeri çoğunlukla fizik ve elektrik mühendisliğinde kullanılır. Örneğin,  direncindeki bir iletken tarafından harcanan  gücünü hesaplamak isteyebiliriz. İletkenden sabit bir  akımı aktığında bu hesabı yapmak kolaydır. Basitçe:

Ancak akım değişen bir  fonksiyonu ise burada rms değeri devreye girer.

{| border=0 cellpadding=0 cellspacing=0
|-
|
| ( aritmetik ortalamayı ifade eder)
|-
|
| (R'' bir sabit olduğuna göre ortalamanın dışına çıkarılabilir)
|-
|
| (RMS in tanımından)
|}

Aynı metot ile;

Ancak bu tanım gerilimin ve akımın birbiriyle orantılı olduğu (yani yükün rezistif olduğu) varsayımı temel alınarak yapılmıştır ve genellenemez.

Şebeke güçlerinde olduğu gibi alternatif akımın genel durumunda,  sinusoidal akım olduğunda rms değeri yukarıdaki sürekli durum denkleminden kolaylıkla hesaplanabilir.  yi tepe genliği olarak tanımladığımızda:

 pozitif bir gerçel sayılar olduğuna göre,

Trigonometrik fonksiyonun karesinin alınmasını elimine etmek için trigonometrik bir varlık kullanıldığında:

Fakat aralık tam periyotlardan oluşan bir tam sayı olduğu için (rms in periyodik fonksiyonlar için tanımından ) Sinüs değerler iptal edilir.

Saf bir sinüs dalgası için; tepe voltajı = RMS voltajı x 1.414() tür. Tepeden tepeye voltajı bunun iki katıdır.

Dönüşüm katsayıları
 Tepe genliği  tepeden tepeye genliğin  yarısıdır.
 Bir AC dalga formunun zirve faktörü (crest factor); tepe(zirve) değerinin RMS değerine oranıdır.
 Bir AC dalga formunun şekil faktörü (form factor); tepe(zirve) değerinin ortalama değerine oranıdır.

Kare dalga için;
 RMS değeri = Tepe değeri
 Ortalama Değeri = Tepe değeri
 Tepeden tepeye değeri = 2 x Tepe değeri
 RMS değeri = 0.666 x Tepe değeri
 Ortalama Değeri = 0.33 x Tepe değeri
 Tepeden tepeye değeri = 3 x Tepe değeri

Ayrıca bakınız
 Matematiksel fonksiyonların listesi

Dış bağlantılar
 RMS calculator
 An explanation of why RMS is a misnomer when applied to power
 RMS, Peak and Average for some waveforms

Kaynakça

İstatistik
Temel matematik
Matematik terimleri

Karekök


The National Crime Syndicate was a multi-ethnic, closely connected, American confederation of several criminal organizations. It mostly consisted of and was led by the closely interconnected Italian-American Mafia and Jewish mob; to a lesser extent, it also involved other criminal organizations such as the Irish Mob and African-American organized crime groups. Hundreds of murders were committed by Murder, Inc. on behalf of the National Crime Syndicate during the 1930s and 1940s.

History
According to writers on organized crime, the Syndicate was an idea of Johnny Torrio, and was founded or established at a May 1929 conference in Atlantic City. It was attended by leading underworld figures throughout the United States, including  Torrio, Lucky Luciano, Al Capone, Benjamin "Bugsy" Siegel, Frank Costello, Joe Adonis, Dutch Schultz, Abner "Longie" Zwillman, Louis "Lepke" Buchalter, Gambino crime family head Vincent Mangano,  Atlantic City Crime Syndicate boss Nucky Johnson, gambler Frank Erickson, Frank Scalice, and Albert "the Mad Hatter" Anastasia. Others described the Atlantic City meeting as a coordination and strategy conference for bootleggers. According to the findings of the United States Senate Special Committee in the 1950s, chaired by Estes Kefauver, the National Crime Syndicate was a confederation of mainly Italian and Jewish organized crime groups throughout the United States.

The media dubbed the enforcement arm of the Syndicate "Murder, Inc.", a gang of Brooklyn mafiosi who carried out murders in the 1930s and 1940s for various crime bosses. It was headed by Buchalter and Anastasia, who reported to commission members Lansky and Adonis, and included many infamous mobsters.

Murder Inc. consisted of two factions. One was the Jewish Brownsville Boys headed by Abe "Kid Twist" Reles, who reported to Lepke Buchalter and Jacob "Gurrah" Shapiro. The other was the Italian Ocean Hill Hooligans led by Harry "Happy" Maione, who reported to Albert Anastasia. Bugsy Siegel was involved in many of Murder Incorporated's murders, but as a leading figure instead of a soldier.

In his biography of Meyer Lansky, Little Man (1991), journalist Robert Lacey argued that no National Crime Syndicate ever existed. "The idea of a National Crime Syndicate is often confused with the Mafia. Yet they are not the same thing," probably referring to the American Mafia.

Although many of its members were imprisoned, and some were executed, the demise of the organization is as uncertain as its origins. By the late 1940s, Murder Inc. and most of its non-Italian components were defunct. Some individuals, such as Lansky, continued to operate as affiliates of Italian groups.

See also
 American Mafia
 The Commission (American Mafia)
 Jewish-American organized crime

Bibliography

References

Organizations established in 1929
1929 establishments in New Jersey
Organizations disestablished in the 1960s
Italian-American organized crime groups
Jewish-American organized crime groups
American Mafia
Lucky Luciano
Meyer Lansky

National Crime Syndicate


Siad Karime Char Tinoco (Cartagena de Indias, Colombia, 25 de enero de 1985) conocida simplemente como Siad Char es una modelo, presentadora de farándula, periodista y exreina de belleza colombiana, conocida por representar a Cartagena en Concurso Nacional de Colombia y Belleza 2006 llegando al top diez y representar a Colombia en Miss Intercontinental 2007 y más recientemente por ser presentadora de farándula de Noticias Caracol.

Biografía
Nació el 3 de agosto de 1985 en Cartagena de Indias. Sus padres son José Miguel Char y Katty Tinoco. Comunicadora social y periodista de la Universidad de la Sabana en Bogotá.

Carrera

Fue participante del Concurso Nacional de Belleza 2006 en Cartagena, quedando como semifinalista del reinado, ganado por la representante del departamento del Cesar, Eileen Roca Torralvo.
En esa posición un año después concursó en Miss Intercontinental 2007 llevado a cabo en Mahé, Seychelles, donde resultó ganadora Nancy Afiouni de Líbano, sin embargo no llegó con las manos vacías ya que ganó el título de Traje Nacional de Miss Intercontinental.
En el presente hace parte de la agencia de modelos colombiana Stock Models y ha modelado en eventos como Colombiamoda, Ixelmoda, Colombiatex e Ibagué Maquilla y Moda todos en Colombia.
Comenzó en Noticias Caracol presentando la sección de entretenimiento de las siete de la mañana, luego terminó por conducir los sábados y domingos la emisión de entretenimiento, y más adelante fue la conductora de esta misma sección en la edición central del día de lunes a viernes. Ha sido enviada a varios eventos nacionales e internacionales como Miss Universo 2009 en Bahamas y Miss Universo 2012 en Las Vegas, como reportera de Noticias Caracol en ferias y fiestas alrededor del país.
Además ha sido la visitante de realitys como Desafío 2010, Desafío 2011 y La Granja.

Vida personal
La presentadora sostuvo una relación sentimental con Luis Miguel Román. Contrajo nupcias con el economista y periodista, Luis Carlos Vélez con quien reside en Miami y tiene 2 hijos. Su boda fue el 6 de diciembre de 2013 en la ciudad de Cartagena, organizada por Mary Cueter Bodas & Eventos; la fotografía y vídeo estuvieron a cargo del fotógrafo Antonio florez.

Trayectoria
 Noticias Caracol (2009-2015)

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos
 Siad Char Tinoco en Twitter
 Siad Char Tinoco en Facebook

Nacidos en Cartagena de Indias
Modelos femeninas de Colombia
Presentadores de Noticias Caracol
Alumnado de la Universidad de La Sabana
Siad

Siad Char


Glienig ist ein Ortsteil der Gemeinde Steinreich im Landkreis Dahme-Spreewald in Brandenburg.

Er wurde im Jahr 1446 als wüste dorfstede Glynick erstmals urkundlich erwähnt. Am 31. Dezember 2002 schloss er sich mit dem bis dahin ebenfalls selbstständigen Sellendorf zur Gemeinde Steinreich zusammen. Glienig war lange ein Gutsdorf.

Sehenswert ist das Schloss, das von 1875 bis 1911 erbaut wurde. Zu ihm gehört ein acht Hektar großer Park mit einer künstlichen Korallentropfsteinhöhle. Zum Schloss gehörte einst ein klassisches kreistagsfähiges Rittergut. Eine der ersten Erwähnung dieser Begüterung 1692 betrifft einen Streit zwischen den Erben des Tobias Flemming-Glienig und Georg Gentzium, kurfürstlich sächsischer Rat. Flemmings Sohn Christian Friedrich wurde 1745  in den sächsischen Adelsstand als Ritter von Flemming erhoben konzentrierte sich aber dann auf das neue Gut der Familien in Falkenhain bei Golßen. Zeitweise hielt durch die Heirat mit einer Tochter des Ratsassessors Christian Carl Flemming zu Zeitz ein Premierleutnant Rudolf von Glasey noch den dritten Teil von Gut Glienig, beurkundet 23. Oktober 1807, Zeitz. 1879 nennt das erstmals amtlich publizierte General-Adressbuch der Rittergutsbesitzer die Familie Otto Unverdorben als Eigentümer, 697 ha. Zum Gut gehörte eine Brennerei. 1914 war die Landbank A. G. Berlin Eigentümer des Gutes, Verwalter Weidemann. 1910 nennt das Handbuch des Grundbesitzes Maria Poock als Gutsherrin auf dem 707 ha großen Rittergut Glienig, 1921 die Familie Häberle-Damsdorf als Gutsbesitzer, Pächter Lenz, Förster Freimuth, Inspektor Stuck. 1929, also kurz vor der großen Wirtschaftskrise, beinhaltete die Besitzung des Restrittergutes nur noch 172 ha Land. Eigentümer war die Familie von Guaita, vertreten durch den Rittmeister a. D. Leon von Guaita. Als Pächter agierte der Schwiegersohn Ludolf-Hermann von Alvensleben-Schochwitz. Verwalter war Herr Burmeister. Im betrieblichen Zentrum stand die Schweinezucht. Dem Gut standen zehn Pferde zur Verfügung. Der Forstbestand war mit 50 ha gering. Mit der Bodenreform 1945 endete die Historie als Gutsdorf.

Am 20. April 1945 stürzte das letzte Zivilflugzeug, das in Berlin vor der Kapitulation und dem Ende des Zweiten Weltkrieges gestartet war und einen Flug nach Prag hätte durchführen sollen, mit 17 Passagieren und drei Besatzungsmitgliedern im Waldgebiet zwischen Glienig und Buckow ab, nachdem es beschossen worden war.

Glienig entwickelte sich zu einer Landgemeinde und war von 1952 bis 1990 dem Kreis Luckau im Bezirk Cottbus zugehörig. Mit der Wiedervereinigung und der Wiedereinführung der Bundesländer, gehört Glienig zum Landkreis Dahme-Spreewald im Land Brandenburg.

Literatur
 Gerhard Grün: Glienig. Ein Rittergutsdorf auf der Niederen Fläming. Books on Demand, Norderstedt 2013. ISBN 978-3-7322-5326-5
 Gerhard Grün: Schloß Glienig. Eine Jugendstil-Villa. Books on Demand, Norderstedt 2013. ISBN 978-3-7322-4362-4

Weblinks

 Reportage im RBB-Magazin Landschleicher.
 Dokumentarfilm zum Flugzeugabsturz am 20. April 1945

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Dahme-Spreewald
Steinreich
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Dahme-Spreewald)
Ersterwähnung 1446
Gemeindeauflösung 2002

Glienig


Glenea brunnipennis é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Stephan von Breuning em 1958. É conhecida a sua existência nas Filipinas.

Referências

Borneo catalog 2005

brunnipennis
Coleópteros descritos em 1958

Glenea brunnipennis


Abaixo estão o sistema de classificação e as nações classificadas para o Ciclismo nos Jogos Pan-Americanos de 2023, programado para ser realizada em Santiago, Chile, de 21 de outubro a 5 de novembro de 2023.

Sistema de classificação
Um total de 283 ciclistas (142 homens e 141 mulheres) irão se classificar para competir. 187 irão se classificar para a estrada/pista, 36 para o mountain bike e 60 no BMX. Vários torneios e rankings foram utilizados para determinar os classificados. Uma nação pode inscrever até 34 atletas, sendo quatro no mountain bike (dois por gênero), seis no BMX (três por gênero), 18 na pista (nove por gênero) e seis na estrada (três por gênero). O Chile, como país-sede, recebeu automaticamente o número máximo de 34 vagas.

Linha do tempo

Sumário de classificação
Um total de 26 nações classificaram atletas até 18 de junho de 2023.

BMX

Corrida
Será permitida a participação de no máximo 21 homens e 21 mulheres nos eventos de BMX corrida. O país-sede, Chile, recebeu automaticamente o limite de 4 vagas (2 homens e 2 mulheres), e todas as outras nações também podem classificar até dois atletas por evento. A classificação será realizada através dos Jogos Pan-Americanos Júnior de 2021 e do ranking da UCI de 31 de dezembro de 2022.

Masculino

Feminino

Estilo livre
Será permitida a participação de no máximo 9 homens e 9 mulheres nos eventos de BMX estilo livre. O país-sede, Chile, recebeu automaticamente o limite de 2 vagas (1 homem e 1 mulher), e todas as outras nações também podem classificar até um atleta por evento. A classificação será realizada através do ranking da UCI de 31 de maio de 2023.

Masculino

Feminino

Mountain bike
Será permitida a participação de no máximo 18 homens e 18 mulheres nos eventos de ciclismo mountain bike. O país-sede, Chile, recebeu automaticamente o limite de 4 vagas (2 homens e 2 mulheres), e todas as outras nações também podem classificar até dois atletas por evento. A classificação será realizada através de quatro torneios.

Masculino

Feminino

Estrada/Pista
Será permitida a participação de no máximo 94 homens e 93 mulheres no total dos eventos de ciclismo de pista e de estrada. O país-sede, Chile, recebeu automaticamente o limite de 24 vagas (12 homens e 12 mulheres), e todas as outras nações também podem classificar até 24 ciclistas. A classificação foi realizada através de seis torneios e do ranking da UCI de 31 de março de 2023.

Pista

Masculino
Velocidade por equipes

Velocidade individual

As vagas das equipes de velocidade não adicionam atletas adicionais e não são incluídas no total.
A vaga do ranking foi realocada após a classificação de Trinidad e Tobago para a prova de velocidade por equipes.

Keirin

As vagas das equipes de velocidade não adicionam atletas adicionais e não são incluídas no total.
Cristian David Ortega Fontalvo já estava classificado para a velocidade individual, e seu total de atleta não está incluído no keirin.
A vaga do ranking foi realocada após a classificação de Trinidad e Tobago para a prova de velocidade por equipes.

Perseguição por equipes

Madison

Omnium

As vagas das equipes de perseguição não adicionam atletas adicionais e não estão incluídas no total.
As vagas do ranking e dos Jogos Sul-Americanos foram realocadas, visto que Estados Unidos e Argentina classificaram equipes para a prova de perseguição.

Estrada

Feminino
Velocidade por equipes

Velocidade individual

As vagas das equipes de velocidade não adicionam atletas adicionais e não são incluídas no total.

Keirin

As vagas das equipes de velocidade não adicionam atletas adicionais e não são incluídas no total.
Marianis Salazar Sanchez já estava classificada para a velocidade individual, e seu total de atleta não está incluído no keirin.

Perseguição por equipes

Madison

Omnium

Lina Marcela Hernández Gomez já havia se classificado nos eventos femininos de ciclismo em estrada, então sua vaga não foi contada para o total do Omnium.

Estrada

Referências

P
P
Qualificação para os Jogos Pan-Americanos de 2023
Ciclismo nos Jogos Pan-Americanos de 2023

Ciclismo nos Jogos Pan-Americanos de 2023 - Qualificação


Godina svetog Josipa je razdoblje od 19. ožujka 2017. do 19. ožujka 2018. prema odluci kardinala Josipa Bozanića na području Zagrebačke nadbiskupije. Namijenjena je na čast svetog Josipa, a obilježava se povodom 330. obljetnice kako je Hrvatski sabor izabrao svetog Josipa za zaštitnika Hrvatske.

Proglas Godine svetog Josipa objavio je zagrebački kardinal Josip Bozanić 19. ožujka 2017. godine. Posebno žarište te godine je Nacionalno svetište svetog Josipa u Karlovcu u kojem se može primiti milost oprosta svakoga dana tijekom Godine svetoga Josipa.

Središnja proslava 330. obljetnice izbora svetog Josipa nebeskim zaštitnikom Hrvatske i 30. obljetnice uzdignuća crkve sv. Josipa u Karlovacu na čast Nacionalnog svetišta bila je 10. lipnja 2017. godine."

Hrvatski sabor na svom zasjedanju 9. i 10. lipnja 1687. godine proglasio je sv. Josipa zaštitnikom hrvatskog kraljevstva. Točnije, u saborskom protokolu od tih dana, na latinskom jeziku piše: "Sveti Josip, Krista Spasitelja vjerni branitelj, Djevice Bogorodice djevičanski zaručnik, za posebnog zaštitnika Kraljevine Hrvatske u Državnom saboru godine 1687. od redova i staleža jednoglasno je odabran."

Izvori

Vidi i:
 Godina posvećenog života
 Jubilej godine milosrđa

Vanjske poveznice
 Proglas Godine svetog Josipa

Katoličanstvo u Hrvatskoj
Crkveni jubileji
Sveti Josip

Godina svetog Josipa


«Ground State», conocido en América Latina como El Axis de Pythia y España como Estado Terrenal, es el segundo episodio de la cuarta temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. El guion del episodio fue escrito por Mere Smith y la dirección estuvo a cargo de Michael Grossman. Se estrenó en los Estados Unidos el 13 de octubre de 2002.

En este episodio Ángel, Gunn y Fred tratan de encontrar el paradero de la desaparecida Cordelia con ayuda de un talismán místico. Desafortunadamente una mercenaria con poderes eléctricos llamada Gwen Raiden está detrás del amuleto también.

Argumento
Ángel, Fred y Gunn están a punto de tirar la toalla en cuanto a su búsqueda por Cordelia, pues todo lo que han intentado no les ha ayudado en nada. No obstante Ángel recurre a la ayuda de Wesley y trata de aprovechar la situación para disculparse por el rencor que le tenía cuando Connor fue secuestrado. Wesley, quien hasta la fecha se ha establecido como un caza demonios con su propio equipo, le entrega al vampiro todo los resultados que tiene sobre la desaparición de Cordelia y le comenta que cree que está viva pero en otra dimensión. También le dice que la única que tiene las respuestas es una semidiosa demoníaca llamada Dinza.

Ángel visita a Dinza y cuando le pregunta de Cordelia, la demonio le explica a Ángel que Cordelia no se encuentra en la dimensión, pero le comenta que existe un talismán que puede revelar su paradero exacto. En otra parte de Los Ángeles, un hombre de negocios llamado Elliot se reúne con Gwen Raiden, una joven y hermosa mercenaria con poderes eléctricos que desarrolló desde que era tan solo una niña. Elliot contrata a Gwen para que robe el mismo amuleto místico que busca el equipo de Investigaciones Ángel.

Esa misma noche la pandilla se infiltra en el edificio donde se encuentra el amuleto. Sin embargo en su camino no tarda en toparse con Gwen, quien con sus habilidades le produce un paro cardíaco a Gunn. Arrepentida por sus acciones, Gwen usa sus poderes como un desfibrilador para traer de regreso a Gunn y escapar con el talismán. Este movimiento deja terriblemente desconsolada a Fred quien por un momento creyó que su novio no regresaría a la vida.

Ángel rastrea a Gwen hasta el edificio de Elliot buscando arrebatarle el talismán e inician una batalla en la que los poderes de Gwen reanima temporalmente el corazón marchito del vampiro. Inesperadamente Elliot decide traicionar a Gwen encerrándola junto a Ángel en un elevador con un gas tóxico, debido a que nunca confió en ella por tener poderes sobrenaturales y la llama "Fenómeno". Ángel usa su fuerza de vampiro para alcanzar los circuitos del elevador y con ayuda de los poderes de Gwen consiguen escapar del elevador. Gwen trata de matar a Elliot pero Ángel se lo impide. En señal de gratitud Gwen decide entregarle a Ángel el talismán y huye del edificio.

Con el amuleto en sus manos, Ángel lo usa para tener acceso al paradero de Cordelia. Lamentablemente Ángel descubre muy triste que su amada se encuentra viviendo en un plano superior como ser superior y llega a la equivocada conclusión de que se encuentra feliz en su nuevo estilo de vida. En el plano superior Cordelia insulta a Ángel y le pide a gritos que la saque de ese lugar.

Elenco

Principal
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 J. August Richards como Charles Gunn.
 Amy Acker como Winifred Burkle.
 Vincent Kartheiser como Connor (Integrado oficialmente).
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam-Pryce.

Producción

Actuación
Este es el último episodio en el que el actor Andy Hallet (Lorne) deja de aparecer.

Referencias culturales
 Lex Luthor: Gwen compara a su jefe con el archienemigo de Superman.

Continuidad
 Cuando Gwen electrocuta a Angel, el corazón del vampiro se reanima "represándolo a la vida". Angel ya estuvo vivo una vez (I Will Remember You).
 Gunn bromea que pudieron haberse ido a las Vegas en otras ocasiones.
 Ángel y Gunn recuerdan que ya habían participado en un robo peligroso de un objeto sobrenatural (El Sudario de Rahmon). Aunque Angel de hecho ya había participado en uno en Sunnydale (Choices).
 Gwen Raiden aparece por primera vez en la serie.

Enlaces externos

Episodios de la cuarta temporada de Angel

Ground State (Angel)


"Verden er i farver" er en sang med tekst af  Lis Sørensen og musik af Kasper Winding. Den blev skrevet til filmen  Den store badedag og udgivet i 1991 på Lis Sørensen-albummet Vis dit ansigt.

Da sangen kom ud, ville radioerne ikke spille den, da den var for langsom og takten ikke passede.. Men befolkningen tog sangen til sig, og den blev dermed en af Lis Sørensens mest kendte sange.

Sangen har også været brugt i tv-programmer om jordomrejse med Troels Kløvedal bl.a.

 Rejsen til verdens navle  (1999)
 Kløvedal i Indonesien  (2007)
 Flådens historie (2010)
 Mit Danmark  (2013)

Kilder

Sange fra 1991

Verden er i farver


"Queen of the Clouds" este albumul de debut al interpretei suedeze Tove Lo. Acesta a fost lansat la data de 24 septembrie 2014 prin intermediul casei de discuri Island Records. Albumul urmează primul ei extended play Truth Serum și include discurile single de succes "Habits (Stay High)" și "Talking Body". Artista a lucrat cu diferiți compozitorii și producătorii precum The Struts, Klas Åhlund, Alexander Kronlund, Alx Reuterskiöld, și Captain Cuts. Liric, temele albumului se concentrează pe etapele unei relații, inclusiv pasiunea, dragostea și destrămările.

Albumul a obținut în general recenzii pozitive de la criticii de muzică care au lăudat producția și conținutul liric. La data de 25 septembrie 2015 o ediție Blueprint al albumului a fost a anunțată, care include piese de pe Truth Serum, o nouă versiune al piesei "Moments", de asemenea piesa "Not Made for This World" original o piesă bonus pentru Spotify, și o versiune explicită al piesei "Scream My Name" de pe coloana sonoră al filmului Jocurile foameiː Revolta - Partea 1.

General
Queen of the Clouds este urmarea primului său extended play Truth Serum. Albumul este împărțit în trei secțiuniː "The Sex", "The Love" și "The Pain". Similar temei unei relații otrăvite din Truth Serum, albumul se concentrează pe o despărțire și oferă o poveste completă despre suferințele ei romantice. Artista și-a descris muzica ca pe un terapeut unde putea să cânte despre lucruri în care nu ar fi îndrăznit să vorbească în mod normal. Titlul albumului a venit din cântecul său "Not on Drugs" și descrie noul ei stil de viață care călătorește în lume după succesul primului său EP. Artista a spus că reprezintă sentimentul de "plutire pe partea de sus a lumii" și că era important ca titlul albumului să o reprezinte.

Ordinea pieselor pe disc

Note
A ^ Extras pe disc single.
B ^ Cântecul a fost lansat ca și un cântec promoțional.

Referințe

Albume de debut
Albume din 2014
Albume muzicale de limbă engleză
Albume conceptuale
Albume de Tove Lo

Queen of the Clouds


BTB may refer to:

In biology:
 Blood–testis barrier in testicular anatomy
 Blood–thymus barrier
 Bovine tuberculosis or Mycobacterium bovis, a disease originating in cattle
 Breakthrough bleeding, of the menstrual period
 Bromothymol blue, a chemical indicator for weak acids and bases
 BTB/POZ domain, a protein domain

In other uses:
Belgian Union of Transport Workers, a trade union in Belgium
Branch target buffer, a computer processor element
Bétou Airport, in the Republic of the Congo (IATA airport code: BTB)
Basil Temple Blackwood (1870–1917), British book illustrator (credited as B.T.B.)
Bob the Builder, British children's television series

BTB


بومالن دادس مدينة مغربية تابعة لإقليم تنغير منذ 2009.

يسكن مدينة بومالن دادس 11.179 نسمة وذلك طبقا لإحصائيات سنة 2004

الموقع الجغرافي
تقع بومالن دادس على بعد 25 كلم من مدينة قلعة مكونة . بين هاتين المدينتين واد دادس و الطريق الوطنية 10 . تقع بلدة ريفية التي يوجد بها سوق الخميس التي تشكل التكتل دون انقطاع بين بومالن دادس و قلعة مكونة  . عند سفح القمم المغطاة بالثلوج هي نقطة انطلاق مثالية للسياح القادمين بشكل جماعي في الموسم . للذهاب إلى وديان دادس . وتنغير وجبل صاغرو . مجمل سكان بومالن دادس من الامازيغ يتحدثون اللغة الامازيغية.

يوم الأحد الأسود
في 06 يناير 2008، نشبت مظاهرات احتجاجية ضد السلطات بسبب عدم تدخلها في بعض القرى المجاورة امسمرير، التي ظلت عدة أيام عالقة في الثلوج. وعدم الإعتراف بهويتهم الأمازيغية. وقد تحولت إلى مواجهات مع قوات الأمن، وإعتقال 42 من المتظاهرين. من بينهم 10طلاب من المدارس الثانوية.

مراجع

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم تنغير
مدن المغرب

بومالن دادس


Linville Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Linville Township (Avery County, North Carolina)
 Linville Township (Burke County, North Carolina)

Linville Township


Africa Movie Academy Award des meilleurs effets visuels est un mérite annuel décerné par l'Africa Film Academy pour récompenser les films avec les meilleurs effets visuels de l'année.

Historique
Il a été introduit en 2005 sous le nom de Meilleurs effets spéciaux et est connu sous le nom de Meilleurs effets visuels depuis la deuxième édition jusqu'à ce jour, à l'exception de la 4e édition où il s'appelait simplement Meilleurs effets.

Références

Africa Movie Academy Awards
Liste de personnes récompensées ou distinguées
Pages avec des traductions non relues


Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti  (Gürcüce: საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა Sakartvelos Sabçota Sotsialisturi Respublika; Rusça: Грузинская Советская Социалистическая Республика Gruzinskaya Sovetskaya Sotsalistiçeskaya Respublika), kısaca Gürcistan SSC olarak da bilinir, eski Sovyetler Birliği cumhuriyetlerinden biriydi. 25 Şubat 1921'de, Kızıl Ordu'nun Demokratik Gürcistan Cumhuriyeti'ni işgal etmesinin ardından Gürcistan SSC adıyla kuruldu. 12 Mart 1922'den 5 Ekim 1936 tarihine kadar, Ermenistan SSC ile Azerbaycan SSC ile birlikte Transkafkasya Federal Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin bir parçası olarak kaldı.

Bir Gürcü olan Stalin döneminde pek çok Gürcü Sovyet yönetiminin önemli mevkilerinde bulundu. Kruşçev döneminde merkezi yönetimin iktidarı cumhuriyetlere paylaşması sonucunda Gürcistan Komünist Partisi'nin gücü artarken, ülkede karaborsa ve yolsuzluk da arttı. Eduard Şevardnadze, 1960'lardan, Sovyet Dışişleri Bakanı olarak atandığı 1985 yılına kadar karaborsa ve yolsuzluklarla mücadele etmek zorunda kaldı.

Gürcistan SSC'de, 28 Ekim 1990'da demokratik parlamento seçimleri yapıldı ve  Gürcistan SSC, 15 Kasım 1990'da Gürcistan adını aldı. Milliyetçi lider Zviad Gamsahurdia devlet başkanı seçildi ve Gürcistan 9 Nisan 1991'de bağımsızlığını ilan etti. Ancak Sovyet yönetimince Eylül 1991 tarihine kadar ülkenin bağımsızlığı tanınmadı.

Tarih

Kuruluş

Rusya'daki Ekim Devrimi'nden sonra 28 Kasım 1917'de Tiflis'te bir Transkafkasya Komiserliği kuruldu. 22 Nisan'da Transkafkasya Demokratik Federatif Cumhuriyeti ilan edildi, ancak federasyon yerini üç yeni devlete bırakana kadar sadece bir ay sürdü: Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti, Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti ve Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti. 1919 parlamento seçimleri ile Gürcistan'da Sosyal Demokrat Parti iktidara geldi. Gürcistan, Ermenistan'a ve Osmanlı İmparatorluğu'na karşı savaşlara sürüklenirken, devrimci sosyalizm fikirlerinin kırsal bölgelerde hızla yayılması, Raça, Samegrelo ve Duşeti'deki bazı Sovyet destekli köylülerin isyanlarına sebep oldu. 1921'de kriz doruk noktasına ulaştı. Kızıl Ordu güneyden Gürcistan'ı işgal ederek Tiflis'e yöneldi. Kızıl Ordu'nun bir haftalık saldırısının ardından 25 Şubat'ta Tiflis Bolşeviklerin eline geçti. Ülkeyi ele geçiren Gürcü Bolşevikler Gürcistan SSC'nin kuruluşunu ilan ettiler. Batı Gürcistan'da Bolşevik birlikler ile Gürcü Ordusu arasında bazı küçük çaplı savaşlar da gerçekleşti. Mart 1921'de Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti hükûmeti sürgüne zorlandı. Ertesi yıl 2 Mart'ta Sovyet Gürcistan'ın ilk anayasası kabul edildi.

13 Ekim 1921'de Türkiye ile Sovyetler Birliği'nin üç Transkafkasya cumhuriyeti arasındaki ortak sınırları oluşturan Kars Antlaşması imzalandı. Gürcistan SSC, Sovyet yönetimi altında Gürcistan SSC içinde siyasi özerklik verilen Acara karşılığında Gürcülerin çoğunlukta olduğu Artvin Okrugu'nu Türkiye'ye bırakmak zorunda kaldı.

Transkafkasya Sovyet Federe Sosyalist Cumhuriyetleri

1922'de Gürcistan SSC, Sovyetler Birliği'ne dahil edildi. Bundan önce 12 Mart 1922'den 5 Aralık 1936'ya kadar Ermenistan SSC ve Azerbaycan SSC ile birlikte Transkafkasya SFSC'nin bir parçasıydı. Bu dönemde eyalet, Gürcistan Komünist Partisi Gürcistan Merkez Komitesi'nin ilk sekreteri Lavrentiy Beria tarafından yönetildi. 1936'da TSFSC feshedildi ve Gürcistan, Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti oldu.

Lavrentiy Beria, Tüm-Birlik Devlet Siyasi İdaresi'nin (OGPU) Gürcistan şubesinin başına geçti ve 1938'de Moskova'ya transfer edildi.

Tasfiyeler

Büyük Temizlik sırasında idam edilen Gürcülerin kesin sayısı tahmin edilemiyor, ancak bazı tarihçiler bunun 30.000 ila 60.000 arasında değiştiğini öne sürüyor. Tasfiyeler sırasında Miheil Cavahişvili, Evgeni Mikeladze, Vahtang Kotetişvili, Paolo İaşvili, Titsian Tabidze ve Dimitri Şevardnadze gibi birçok ünlü Gürcü entelektüel idam edildi veya Gulag'a gönderildi. Tasfiyelerden parti yetkilileri de acı çekti. Miheil Kahiani, Mamia Orahelaşvili, Sergo Orconikidze, Budu Mdivani, Miheil Okucava ve Samson Mamulia gibi birçok önde gelen Gürcü Bolşevik görevden alındı ve öldürüldü.

2. Dünya Savaşı

Adolf Hitler'in Haziran 1941'de SSCB'yi işgalinin ana hedeflerinden biri Kafkas petrol sahalarına ulaşmaktı, ancak Mihver güçlerinin orduları hiçbir zaman Gürcistan'a ulaşamadı. Ülke, Kızıl Ordu'ya yaklaşık 700.000 asker (350.000'i hayatını kaybetti) sağladı ve hayati bir tekstil ve cephane kaynağıydı. Bu dönemde Josef Stalin (etnik bir Gürcü), Çeçen, İnguş, Karaçay ve Balkar halklarının Kuzey Kafkasya'dan sürülmesini emretti; Nazilerle işbirliği yaptıkları iddiasıyla Sibirya ve Orta Asya'ya nakledildiler. Özerk cumhuriyetleri kaldırıldı. Topraklarının bir kısmı 1957'ye kadar kısa süreliğine Gürcistan SSC'ye verildi.

Stalin sonrası dönem

9 Mart 1956'da, Nikita Kruşçev'in Stalin karşıtı konuşmasının sonunda Gürcüler hakkında yaptığı düşüncesizce açıklamanın eşlik ettiği de-Stalinizasyon politikasına karşı patlak veren gösterilerde yaklaşık yüz Gürcü öğrenci hayatını kaybetti.

1950'lerin ortalarında Kruşçev tarafından uygulamaya konulan adem-i merkeziyetçilik programı, kısa süre sonra Gürcistan Komünist Partisi yetkilileri tarafından kendi bölgesel güç üslerini inşa etmek için kullanıldı. Devletin sahip olduğu resmi ekonominin yanı sıra gelişen bir sözde kapitalist gölge ekonomi ortaya çıktı. Gürcistan ekonomisinin resmi büyüme oranı SSCB'deki en düşükler arasında yer alırken, tasarruf seviyesi, araba ve ev sahipliği oranları gibi göstergeler Birlik'teki en yüksek seviyelerdeydi ve bu da Gürcistan'ı ekonomik açıdan en başarılı Sovyet cumhuriyetlerinden biri haline getirdi. Yolsuzluk üst düzeydeydi. Tüm birlik cumhuriyetleri arasında, Gürcistan yüksek veya özel orta öğrenim görmüş en yüksek sayıda insanın ikamet ettiği ülkeydi.

Sovyetler Birliği'ndeki yolsuzluk pek bilinmese de, yolsuzluk Gürcistan'da o kadar yaygın ve açık hale geldi ki, Moskova'daki yetkililer için bir utanç kaynağına dönüştü. 1964 ve 1972 yılları arasında ülkenin içişleri bakanı olan Eduard Şevardnadze, yolsuzlukla mücadelesiyle ün kazandı ve Gürcistan Komünist Partisi'nin yozlaşmış Birinci Sekreteri Vasil Mjavanadze'nin görevden alınmasını sağladı. Şevardnadze, Moskova'nın takdirleriyle Birinci Sekreterlik görevine yükseldi. 1972'den 1985'e kadar Gürcistan'ın etkili ve muktedir bir lideriydi, resmi ekonomiyi iyileştirdi ve yüzlerce yozlaşmış yetkiliyi görevden aldı.

1970'lerde Sovyet yetkilileri bir "Sovyet halkı" oluşturmak için yeni bir politika benimsedi. Sovyet halkı'nın "ortak bir toprak, ekonomi ve sosyalist içeriğe sahip olan yeni bir tarihsel, sosyal ve uluslararası insan topluluğu; birden çok ulusun özelliklerini yansıtan bir kültür, bir federal devlet; ve ortak bir nihai amaç olduğu söyleniyordu: komünizmin inşası." Rus dilinin, Sovyetler Birliği'nin milletleri ve milliyetleri için oynadığı rol düşünüldüğünde, bu topluluğun ortak dili haline gelmesi gerekiyordu. Bununla birlikte, 1978'de Sovyet yetkilileri, Gürcistan'ın resmi devlet dili olarak Gürcü dilinin anayasal statüsünün kaldırılmasını kabul ettikten sonra, Tiflis şehir merkezinde toplu gösteriler düzenlemek için toplanan binlerce Gürcünün muhalefetiyle yüzleşmek zorunda kaldı. 14 Nisan 1978'deki toplu sokak gösterilerinin baskısına boyun eğen Moskova, aynı yıl Şevardnadze'nin anayasal güvenceyi iade etmesini onayladı. 14 Nisan, Gürcü Dili Günü olarak belirlendi. 1981'de cumhuriyetin 60. yıldönümü şerefine Tiflis Anayasa Meydanı'nda Başkan Brejnev'in önünde kitlesel bir etkinlikle büyük kutlamalar düzenlendi.

Sovyet döneminin sonu

Şevardnadze'nin 1985'te Sovyet Dışişleri Bakanı olarak atanması, Gürcistan'daki yerine perestroyka'nın zorlamasıyla zayıf bir şekilde başa çıkan muhafazakar ve genellikle etkisiz bir Komünist olan Cumber Patiaşvili'yi getirdi. 1980'lerin sonlarına doğru, Komünist otoriteler ve yeniden dirilen Gürcü milliyetçi hareketi ve Gürcistan'ın azınlık nüfuslu bölgelerindeki (özellikle Güney Osetya) milliyetçi hareketler arasında giderek daha şiddetli çatışmalar yaşandı. 9 Nisan 1989'da Sovyet birlikleri, Tiflis'teki hükûmet binasında barışçıl bir gösteriyi dağıtmak için kullanıldı. Yirmi Gürcü öldürüldü ve yüzlercesi yaralandı. Olay, Gürcü siyasetini radikalleştirdi ve birçok kişiye - hatta bazı Gürcü komünistlere - bağımsızlığın Sovyet birliğinden daha tercih edilebilir olduğu ve Gürcistan'a halkları Birliğe hâlâ sadık olan Güney Osetya ve Abhazya'yı tam anlamıyla entegre etme şansı vereceği sonucuna varmalarına neden oldu.

28 Ekim 1990'da demokratik parlamento seçimleri yapıldı. 14 Kasım'da Gürcistan'ın bağımsızlığını yeniden kazanmasına kadar bir geçiş dönemi ilan edildi ve bu bağlamda cumhuriyet adını "Gürcistan Cumhuriyeti" olarak değiştirdi. Gürcistan (Abhazya hariç), Ermenistan, Moldova ve Baltık Devletleri ile birlikte Mart 1991'deki birlik çapında birliğin bütünlüğünü koruma referandumuna katılımı boykot eden altı cumhuriyetten biriydi. 31 Mart 1991'de Gürcistan'ın bağımsızlığının yeniden sağlanması için 26 Mayıs 1918 tarihli Bağımsızlık Akti temelinde bir referandum yapıldı. Seçmenlerin çoğunluğu Gürcistan'ın yeniden bağımsızlığı için oy kullandı.

Gürcistan, ağustos ayında azalan sayıda radikal tarafından desteklenen Gorbaçev'e karşı başarısız darbeden sadece dört ay önce birlikten ayrılacak cumhuriyetlerden biri olarak 9 Nisan 1991'de Zviad Gamsahurdia yönetiminde bağımsızlığını ilan etti. Ancak, bu Sovyet hükûmeti tarafından tanınmadı ve Gürcistan, Aralık 1991'de SSCB'nin çöküşüne kadar Sovyetler Birliği'ne dahildi.

Ekonomi

Gürcistan SSC ekonomisi, SSCB ekonomisinin bir parçasıydı. Gürcistan SSC'deki para birimi Sovyet rublesiydi .

1928'de Gürcistan SSC'de 183 bin işçi ve işçi çalışmaktaydı. 1970 yılına kadar bu sayı 1 milyon 490 bin kişiye yükseldi ve 385 bini sanayide istihdam edildi. Böylece çalışan nüfus sayısı 8 kattan fazla artmıştır. Gürcistan SSC'nin ekonomisi sanayi ve tarıma odaklanmıştı.

Cumhuriyetin sanayisi zengin maden ve hidroelektrik kaynaklarına, tarım ürünlerine dayanıyordu. Gürcistan, SSCB'ye çayın %99'unu ve turunçgillerin %95'ini sağlamaktaydı. Ürünler Rustavi ve Tiflis'teki elektrikli lokomotif, makine-alet ve uçak fabrikaları, dağlardaki metalurji ve kimya fabrikaları tarafından üretiliyordu. Zemo-Avçal hidroelektrik santrali, Enguri hidroelektrik santrali, Rioni hidroelektrik santrali, Sohum hidroelektrik santrali, Çitahevo hidroelektrik santrali, Tkvarçeli ve Tiflis termik santralleri inşa edildi.  Cumhuriyet, Çiatura manganez yatağında çıkarılan madenle dünya manganez üretiminin yarısını karşıladı.

Eski Bayraklar

Haritalar

Ayrıca bakınız
 Gürcistan Olayı
 Sovyetler Birliği'nde Gürcüler

Kaynakça

Sovyet Cumhuriyeti
1990'da varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler
Rus İmparatorluğu sonrası devletler

Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti


Die Straßenradsport-Weltmeisterschaften 1931 fanden am 26. August nach 1921 zum zweiten Mal in Kopenhagen statt.

Rennverlauf
Berufsfahrer wie Amateure hatten eine Distanz von 168 Kilometern zu absolvieren. Bei den Profis gab es wie im Vorjahr mit dem 28-jährigen Learco Guerra wieder einen italienischen Sieger. Er gewann mit einem Vorsprung von über vier Minuten vor dem Zweitplatzierten und benötigte für die 168 Kilometer ein Stundenmittel von 34,4 Kilometern. Bester deutscher Berufsfahrer war Ludwig Geyer auf Platz 10. Das Amateurrennen wurde zur Domäne der nordeuropäischen Aktiven aus Dänemark, Schweden und Finnland. Amateurweltmeister wurde mit 34,6 km/h der 29 Jahre alte Henry Hansen aus Dänemark. Allein unter den ersten zehn Platzierten finden sich sieben Nordeuropäer. Auf Platz 11 landete als bester deutscher Amateur August Brandes mit einem Rückstand von 19 Minuten zum Sieger.

Ergebnisse

Profis

Amateure

Weblinks

 www.cyclingfever.com

1931
1931
Radsportveranstaltung 1931
Sportveranstaltung in Kopenhagen


Summi Pontificatus es una encíclica del papa Pío XII publicada el 20 de octubre de 1939. La encíclica lleva por subtítulo Sobre la unidad del cuerpo social.  Fue la primera encíclica de Pío XII, que fue vista como el establecimiento de un «tono» de su papado. Critica los errores principales de la época, tales como las ideologías de racismo de superioridad y cultural y el estado totalitario. También establece el marco teológico para el futuro de las encíclicas, como Mystici Corporis Christi (1943). La encíclica lamenta la destrucción de Polonia, denuncia el Pacto Ribbentrop-Mólotov y pide una restauración de la independencia de Polonia.

La unidad del cuerpo social

Summi Pontificatus ve cómo el cristianismo se universaliza, y se opone a la hostilidad racial y a los sentimientos de superioridad. Indica que no hay diferencias raciales, porque la raza humana forma una unidad, porque «todos tenemos un antepasado [Adán] de todas las naciones que habitan en toda la tierra».

Esta ley divina de la solidaridad y la caridad asegura que todos los hombres son verdaderamente hermanos, sin excluir la rica variedad de personas, culturas y sociedades.

La diversidad humana y cultural
Summi Pontificatus enseña que las culturas superiores e inferiores no existen y que los diferentes niveles de desarrollo dentro y entre las naciones son fuente de enriquecimiento de la raza humana.

La solidaridad y la caridad
Debido al origen común y la igualdad resultante, la solidaridad y la caridad son obligatorias para todas las personas. El principio de solidaridad, que puede ser articulado en términos de «amistad» o «caridad social», es una exigencia directa de la fraternidad humana y cristiana.

El olvido de la ley de la caridad universal, puede dar lugar a conflictos y guerras. Debido a que la caridad es lo único que puede crear y consolidar la paz mediante extinción de odio y envidia, del ablandamiento y disensiones en las relaciones entre las naciones.

Véase también
 Anexo:Encíclicas del papa Pío XII

Referencias

Enlaces externos
Encíclica Summi Pontificatus

Encíclicas de Pío XII
Cristianismo y política
Política de la Segunda Guerra Mundial
Antirracismo
Iglesia católica en 1939

Summi Pontificatus


A NatureServe, Inc. é uma organização sem fins lucrativos com sede no Condado de Arlington, Virgínia, EUA, que fornece dados, ferramentas e serviços proprietários relacionados à conservação da vida selvagem para clientes privados e governamentais, organizações parceiras e o público. A NatureServe relata estar "sediada em Arlington, Virgínia, com escritórios regionais em quatro locais nos EUA e no Canadá". No ano-calendário de 2011 relataram ter 86 funcionários, 6 voluntários e 15 diretores independentes.

A Nature Conservancy relata que em 2000 desmembrou a sua Rede de Patrimônio Natural de 85 centros "em uma nova organização independente, a Association for Biodiversity Information (mais tarde renomeada NatureServe)". A NatureServe relata que foi criada em 1994 como a Association for Biodiversity Information. Em 2001, o IRS aprovou uma mudança de nome para NatureServe que foi solicitada em 1999, mantendo o status de isenção fiscal 501(c)(3) da organização concedido em julho de 1995. O site da NatureServe declara que é uma corporação sem fins lucrativos e isenta de impostos 501(c)(3), constituída em 1999 como uma corporação sem fins lucrativos de Washington, DC.

Programas
Os programas da NatureServe se concentram em quatro áreas principais:

 Documentar o estado de conservação e a localização de espécies e ecossistemas
 Produzindo análises para orientar o planejamento da conservação
 Desenvolvimento de ferramentas de software para orientar o planejamento da conservação
 Gerenciando programas de patrimônio natural e data centers de conservação

A NatureServe faz parceria com a Lista Vermelha da IUCN, o padrão aceito para classificação mundial de espécies ameaçadas, fornecendo assistência de coordenação e dados de suas próprias avaliações para as avaliações de conservação da IUCN, e trabalhando juntos em avaliações contínuas.

O NatureServe Explorer é um banco de dados baseado na web que fornece acesso público às informações proprietárias da NatureServe sobre ecossistemas e espécies de plantas, animais e fungos dos EUA e Canadá. Isso inclui dados classificados de avaliação do status de conservação da NatureServe nos níveis estadual, nacional e global, considerados uma classificação líder de espécies ameaçadas nos Estados Unidos. A Infonatura era um serviço quase idêntico, fornecendo informações sobre a vida selvagem e os ecossistemas latino-americanos.

A NatureServe mantém o Padrão Nacional de Classificação de Vegetação para os Estados Unidos, bem como a Classificação Internacional de Comunidades Ecológicas, atualmente focada no Hemisfério Ocidental.

LandScope America (landscope.org) é um recurso online que reúne diversos dados relacionados à conservação para auxiliar no planejamento do uso da terra e da água. É um programa colaborativo da NatureServe e da National Geographic Society.

A rede NatureServe
A rede de patrimônio natural agora apoiada pela NatureServe, começou em 1974 com a criação do South Carolina Heritage Trust. Depois de trabalhar com Patrick Noonan, presidente da The Nature Conservancy (TNC), para organizar a doação dos   Santee Coastal Reserve, Joseph Hudson, presidente do Departamento de Vida Selvagem e Recursos Marinhos da Carolina do Sul, queria identificar outras terras dignas de preservação no estado. Ele forneceu à TNC financiamento inicial para reunir informações que pudessem informar a tomada de decisões sobre conservação e uso da terra, ao mesmo tempo em que contabilizava os impactos sobre a biodiversidade.

Ao estabelecer esse primeiro programa, o cientista-chefe do TNC, Robert Jenkins Jr., optou por se concentrar em características biológicas que precisam de conservação e usar essas informações para sugerir locais prioritários para proteção. As características visadas incluíam espécies e comunidades naturais, ou elementos de diversidade natural.

Programas em West Virginia, Mississippi e Oregon seguiram em 1975. Em 1976, a TNC havia desenvolvido um modelo para expandir a rede do estado emergente: ir aos estados e oferecer a contratação e treinamento de uma equipe de biólogos, estabelecer um centro operacional e, dois anos depois, deixar o estado assumir as operações. Em 1993, a rede dos EUA consistia em organizações em todos os cinquenta estados. Os programas foram formados nos países da América Latina em 1982, e os programas canadenses estabelecidos pela primeira vez em 1988 agora se estendem a todas as províncias e ao território de Yukon.

No início da década de 1990, um grupo de diretores de programas de patrimônio natural começou a desenvolver produtos de informação em toda a rede. Esse esforço levou ao estabelecimento de uma organização independente sem fins lucrativos dedicada a promover os produtos e serviços da rede. Incorporada em 1994 como Association for Biodiversity Information (ABI), essa organização de membros criou a estrutura para a coordenação em toda a rede. Em 1999, a rede de patrimônio natural da TNC e a ABI uniram forças formalmente, com a TNC transferindo seus bancos de dados, equipe profissional, padrões científicos e metodologia para a ABI. Em 2001, tendo crescido em sua forma atual, essa nova organização independente sem fins lucrativos ficou conhecida como NatureServe.

Informação financeira
O Formulário 990 do IRS de 2011 da NatureServe Inc. lista a receita total de $ 8.680.216 e as despesas totais de $ 8.892.007.

A demonstração financeira auditada do ano fiscal de 2011 da corporação diz que "as notas explicativas são parte integrante dessas demonstrações financeiras". Ele relata "receita total, ganhos e outros suportes" de US$ 9.499.301 e "despesas totais" de US$ 8.913.138. $ 7.932.133 da receita vieram de concessões e contratos, incluindo uma parcela considerável em concessões federais para serviços de mapeamento, avaliações de vida selvagem e outros produtos e serviços. Ele também relata US$ 186.290 em receita de contribuições gerais, US$ 56.470 em receita de taxas de associação e US$ 216.062 em despesas de angariação de fundos.

Algumas contribuições importantes são feitas na forma de doações para projetos específicos. A Fundação MacArthur informou que concedeu US$ 1.191.500 em doações à NatureServe entre 2003 e 2013, e a NatureServe anunciou que a Doris Duke Charitable Foundation concedeu duas doações totalizando quase US$ 800.000 em 2005. Entre 2004 e 2009, a Gordon and Betty Moore Foundation doou US$ 6,63 milhões, a Nature Conservency doou US$ 3,43 milhões, a Knoblock Family Foundation doou US$ 2,38 milhões e a Doris Duke Charitable Foundation doou US$ 1,21 milhão.

Referências

Ligações externas

 Natureserve.org: site oficial da NatureServe
 Natureserve.org: NatureServe Explorer
 Site NatureServe Canadá
 LandScope America.org

NatureServe
Biota por estado de conservação
Biota dos Estados Unidos por estado de conservação
Fundações nos Estados Unidos em 1994
Meio ambiente da América do Norte
Conservação no México
Conservação no Canadá

NatureServe


Prognoză

Populația musulmană va ajunge la 2,8 miliarde de adepți până în 2050, constituind astfel 30% din populația mondială.

Referințe

Legături externe

2050


Goðahraun er hraun sem myndaðist við eldgosið á Fimmvörðuhálsi 2010. Gígarnir Magni og Móði mynduðu hraunið.

Hraun á Íslandi
Eyjafjallajökull

Goðahraun


Azusa Senou . (n. 3 de abril de 1973 en Atsugi (Kanagawa), Japón) es una actriz, cantante, modelo y ex-ídol japonesa, activa en la década de los 90. Fue miembro del grupo ídol CoCo.

Biografía
Azusa debutó en el año 1989, en el programa televisivo: Paradise GoGo!! producido por Fuji Television. Ese mismo año se unió a CoCo, junto a sus compañeras. En 1991 debutó como solista y liberó el sencillo: "Mou Nakanaide", que se usó como 6 ending en el anime Ranma ½.

En 1992 abandonó el grupo para centrar su carrera en solitario. Liberando dos álbumes de estudio, el primero: "Crystal Eyes", seguido de Horizon. No obstante, en 1995 anunció que se retiraba del mundo del espectáculo.

En 2004 tuvo una fugaz reaparición, donde posó semi-desnuda para la edición japonesa de Playboy.

Vida personal
En marzo de 1996 se casó con el beisbolista Takuro Ishii. Sin embargo, se divorció de éste en el año 2000.

Actualidad
Actualmente se encuentra retirada del mundo del espectáculo.

Discografía

Album

Singles

Best Albums

Como modelo

PhotoBooks

Referencias

Enlaces externos

Cantantes femeninas de pop de Japón
Ídolos de Japón
Músicos de la prefectura de Kanagawa
Actrices de la prefectura de Kanagawa
Modelos femeninas de Japón

Azusa Senou


Le musée maritime de Marioupol  (en ukrainien : Музей Маріупольського морського торговельного порту) de Marioupol se situe au 99 de la rue Lunina.

Il présente sur deux salles l'histoire du port depuis sa fondation jusqu'à nos jours.

Notes et références

Marioupol
Architecture à Marioupol

Musée maritime de Marioupol