HK Admiral (, , ) er en professionel russisk ishockeyklub fra Vladivostok, der spillede i den Kontinentale Hockey-Liga (KHL) fra 2013 til 2020, og den spillede sine hjemmekampe i Fetisov Arena, der har plads til 7.500 tilskuere.

Klubben blev etableret i 2013, hvor den blev optaget i KHL som et ekspansionshold. Den var KHL's østligste hold, og var et af kun to hold i ligaen, der havde hjemme i Russisk fjernøsten.

Klubben kvalificerede sig til slutspillet om Gagarin-pokalen i tre af sine første fire sæsoner i KHL, men tabte i alle tre tilfælde i første runde af slutspillet.

Efter sæsonen 2019-20 meddelte HK Admiral, at den trak sig fra KHL. Årsagen var, at Primorskij kraj i forbindelse med COVID-19-pandemien havde besluttet at suspendere støtten til professionelle sportshold og i stedet anvende de sparede midler til at bekæmpe spredningen af COVID-19. Klubbens hovedsponsor var på grund af pandemien kommet i økonomiske problemer, hvorfor den ikke var i stand til at finansiere Admiral i et omfang, så klubben kunne opfylde KHL's krav til spillernes mindsteløn. Organisationen bag holdet videreførte imidlertid resten af sine aktiviteter, herunder Admirals sportsskole og MHL-holdet MHK Tajfun. Men den meddelte kort efter, at den forventede at være tilbage i ligaen igen i sæsonen 2021-22.

Historie

Beboerne i Primorskij kraj fik lov til at vælge klubbens navn i en internetafstemning. Afstemningen blev vundet af "Admiral", der fik 72,2 % af stemmerne, foran "Kassatki" (spækhugger) med 24,7 % og "Forpost" (forpost) med 3 %.

Den 17. juni 2013 blev der gennemført et "expansion draft" i den Kontinentale Hockey-Liga, hvor den nye klub fra Vladivostok kunne vælge én spiller fra hver af de andre russiske klubber i ligaen, bortset fra Lokomotiv Jaroslavl, der fortsat var under genopbygning efter flystyrtet i Jaroslavl 2011. De andre klubber havde inden da udfærdiget en liste med fem spillere, som Admiral kunne vælge fra. Admiral måtte endvidere højst vælge syv udenlandske spillere, herunder maks. én målmand. Klubben endte med at vælge 19 spillere, deriblandt én målmand. Den 1. august 2013 blev udseendet af klubben spilledragt bestemt, idet valgmuligheden med en mørkeblå dragt med et anker på brystet valgtes ved en afstemning.

Admiral Vladivostok spillede sin første ligakamp i KHL den 6. september 2013 mod lokalrivalerne fra Amur Khabarovsk. Det første mål i klubbens historie blev scoret af den svenske forward Nicklas Bergfors, og kampen endte med en Admiral-sejr på 4-3 efter straffeslagskonkurrence. Den 2. december 2013 fyrede Vladivostok sin første træner, Hannu Jortikka, på grund af en konflikt med klubbens ledelse. Tre dage senere meddelte Admiral, at en af spillerne fra Sovjetunionens guldhold fra de olympiske vinterlege i 1988, Sergej Svetlov, ville overtage ansvaret som cheftræner.

I den første sæson sluttede klubben på fjerdepladsen Tjernysjov-divisionen og kvalificerede sig dermed til slutspillet om Gagarin-pokalen, hvor det tabte i første runde til Metallurg Magnitogorsk med 2-4 i kampe.

I den efterfølgende sommerpause offentliggjorde klubben, at Dušan Gregor ville blive den tredje træner i klubbens historie.

Titler og bedrifter

KHL

Gagarin-pokalen

 Konference-kvartfinalist (3): 2013-14, 2015-16, 2016-17.

Konferencetitler

 Ingen

Divisionstitler

 Ingen

Sæsoner

Trænere

Kilder / eksterne henvisninger
 Admiral Vladivostok
 hockeyarenas.net - Admiral Vladivostok
 IIHF - Preparing for maiden voyage (3. september 2013)

Referencer

Ishockeyklubber i Rusland
Sport i Vladivostok
Ishockeyklubber i KHL
Etableret i 2013

Admiral Vladivostok


Dino Baggio (født 24. juli 1971 i Camposampiero) er en tidligere italiensk fodboldspiller.

I hans karriere vandt han UEFA Cup tre gange, to gange med Parma og én med Juventus. Han spillede 60 kampe for Italiens fodboldlandshold, hvor han blandt andet var med til at vinde sølv ved VM i fodbold 1994.

Eksterne henvisninger

 Dino Baggio  på FIFAs hjemmeside

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra Torino FC
Fodboldspillere fra FC Internazionale Milano
Fodboldspillere fra Juventus F.C.
Fodboldspillere fra Parma FC
Fodboldspillere fra SS Lazio
Fodboldspillere fra Blackburn Rovers F.C.
Fodboldspillere fra AC Ancona
Deltagere for Italien ved sommer-OL 1992
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1994
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 1996
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1998

Dino Baggio


Masatoshi Ishida (født 4. maj 1995) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masatoshi Ishida


Abdias Walker (1616 - ) est un universitaire anglais et maître de l'University College d'Oxford de 1676 à 1688 .

Biographie
Walker est né à Darfield, Yorkshire, et fait ses études à l'University College d'Oxford, devenant membre et tuteur de ce collège et une figure éminente dans les cercles universitaires. En juillet 1648, une loi du Parlement le chasse de ses fonctions académiques et il passe quelques années à enseigner, étudier et voyager. Il retourne à Oxford lors de la restauration de 1660 et, quelques années plus tard, commence à jouer un rôle de premier plan dans les travaux de l'University College. En juin 1676, il devient chef ou "maître" du collège et, à ce titre, il collecte de l'argent pour une reconstruction et organise la publication par le collège d'une édition latine de la vie d'Alfred le Grand de Sir John Spelman.

C'est l'époque de Titus Oates et du « complot papiste », et certains écrits de Walker font de lui un suspect ; cependant, aucune mesure sérieuse n'est prise contre lui, bien que les libraires d'Oxford aient été interdits de vendre son livre, Les avantages de notre Sauveur Jésus-Christ pour l'humanité. Il reste protestant, du moins de nom, jusqu'à l'avènement de Jacques II. Peu de temps après cet événement, il devient catholique romain, ouvrant une chapelle catholique à l'University College  et il conseille le nouveau roi en ce qui concerne les affaires d'Oxford, étant en partie responsable de la conduite sans tact de James, se lançant dans une querelle avec les boursiers du Magdalen College. La messe est dite dans sa résidence, et plus tard une chapelle est ouverte dans le collège pour le culte catholique ; lui et d'autres reçoivent une licence royale pour s'absenter des services de l'Église d'Angleterre, et il en obtient une autre pour superviser l'impression des livres catholiques romains.

Malgré une impopularité croissante, il reste fidèle à James, et lorsque le roi s'enfuit d'Angleterre, Walker quitte Oxford, sans doute dans l'intention de rejoindre son maître à l'étranger. Mais en décembre 1688, il est arrêté à Sittingbourne et emprisonné ; puis, ayant perdu sa maîtrise, il est accusé à la barre de la Chambre des Communes de changement de religion et d'autres délits. Au début de 1690, il est libéré de sa détention et passe ses dernières années à subsister en grande partie grâce à la charité de son ami et ancien élève du University College, le Dr John Radcliffe. Radcliffe donne à Walker une place dans sa chapelle au Collège et aussi une pension .

Walker est responsable de la statue du roi Jacques II sur la tour du quad principal de l'University College, l'une des deux seules en Angleterre . L'autre statue est située à Trafalgar Square, à Londres.

Il meurt en 1699 et est enterré dans le cimetière Old St Pancras à Londres.

Œuvres
Les principaux écrits de Walker sont : De l'éducation, en particulier des jeunes messieurs (Oxford, 1673, et six autres éditions) Ars rationis ad mentem nominalium libri tres (Oxford, 1673) Histoire grecque et romaine illustrée par Coins and Medals (Londres, 1692).

Références

Bibliographie

 James J. Murphy, "Obadiah Walker", The Dictionary of Literary Biography, Volume 281: British Rhetoricians and Logicians, 1500–1660, Second Series, Detroit: Gale, 2003, pp. 334–343.
 Thomas O. Sloane, « Rhétorique et méditation : trois études de cas », Journal of Medieval and Renaissance Studies, vol. 1, non. 1, 1971, p. 45–58.
 JS Fletcher, "Obadiah Walker," Yorkshiremen of the Restoration, Londres : Allen & Unwin, 1921, pp. 237–253.
 AE Firth, "Obadiah Walker", University College Record, Oxford, vol. 4, non. 2, 1962, p. 95–106.

Liens externes

Historien anglais du XVIIe siècle
Écrivain anglais du XVIIe siècle
Étudiant de l'University College (Oxford)
Décès en janvier 1699
Naissance en 1616

Obadiah Walker


Onthophagus rubrescens é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Blanchard em 1846.

Referências

Ligações externas

rubrescens
Coleópteros descritos em 1846

Onthophagus rubrescens


Guy de Brémond d'Ars, né le  à Jaulges et mort le  à Caen, est un écrivain français.

Biographie

Marie Eutrope Henri Charles Jean Guy de Brémond d'Ars est le fils d'Eusèbe de Brémond d'Ars et d'Isabelle de Mongis. Il épouse Madeleine Roullet de La Bouillerie, petite-fille de Gustave Delahante.

Il collabore au Correspondant et à la Revue des questions historiques.

Publications
 La Vertu morale et sociale du christianisme (1890)
 Les Conférences de Saint-Brice entre Henri de Navarre et Catherine de Médicis, 1586-1587 (1884)
 Jean de Vivonne. Sa vie et ses ambassades près de Philippe II et à la cour de Rome (Plon, 1884) - prix Montyon
 Le Père de Madame de Rambouillet (1884)
 Les Mécontents de la promotion de l'ordre du Saint-Esprit en 1661 (1880)

Liens externes

Naissance en septembre 1856
Guy
Écrivain français du XIXe siècle
Décès en mars 1929
Décès à Caen
Décès à 72 ans

Guy de Brémond d'Ars


Pelle Dragsted (nascido a 13 de abril de 1975, em Copenhaga) é um escritor e político dinamarquês que foi membro do Folketing pela Aliança Vermelha e Verde de 2015 a 2019.

Carreira política
De 2009 a 2011 Dragsted foi responsável pelo trabalho de imprensa da Aliança Vermelha e Verde; depois, de 2011 a 2015 foi assessor político do partido. Dragsted foi eleito pela primeira vez para o parlamento nas eleições legislativas dinamarquesas de 2015, onde recebeu 2.599 votos. Em 2021 era contabilista de estado.

Escritores da Dinamarca
Nascidos em 1975
Pessoas vivas
Políticos da Dinamarca

Pelle Dragsted


O número total de baixas militares e civis na Primeira Guerra Mundial foi de cerca de 40 milhões: as estimativas variam de cerca de 15 a 22 milhões de mortes e cerca de 23 milhões de militares feridos, classificando-a entre os conflitos mais mortíferos da história da humanidade.

O número total de mortes inclui de 9 a 11 milhões de militares. O número de civis mortos foi de cerca de 6 a 13 milhões. A Tríplice Entente (também conhecida como Aliados) perdeu cerca de 6 milhões de militares, enquanto as Potências Centrais perderam cerca de 4 milhões. Pelo menos 2 milhões morreram de doenças e 6 milhões desapareceram, presumivelmente mortos.

Cerca de dois terços das mortes de militares na Primeira Guerra Mundial ocorreram em batalha, ao contrário dos conflitos que ocorreram no século XIX, quando a maioria das mortes foi causada por doenças. No entanto, as doenças, incluindo a pandemia de gripe de 1918 e as mortes enquanto prisioneiros de guerra, ainda causaram cerca de um terço do total de mortes militares de todos os beligerantes.

Ligações externas

 1914–1918 online. International Encyclopedia of the First World War
 Prost, Antoine: War Losses
 Schmied-Kowarzik, Anatol: War Losses (Austria-Hungary)
 Lunn, Joe Harris: War Losses (Africa)
 Majerus, Benoît: War Losses (Belgium)
 Lafon, Alexandre: War Losses (France)
 Scolè, Pierluigi: War Losses (Italy)
 Tang, Chi-hua: War Losses and Reparations (China)
 Whalen, Robert Weldon: War Losses (Germany)
 Noonan, David C.: War Losses (Australia)
 Byerly, Carol R.: War Losses (US)
 Cook, Tim; Stewart, William: War Losses (Canada)
 Baş, Mehmet Fatih: War Losses (Ottoman Empire/Middle East)
 World War I casualties from Historical Atlas of the Twentieth Century
 Long way to Tipperary – an Irish story of the great war

Primeira Guerra Mundial
História demográfica

Mortos na Primeira Guerra Mundial


වර්තමානයේ මාර්ගෝපදේශනය උපදේශනය සහ මනෝසමාජ මැදිහත් වීම යන සංකල්ප බහුලව භාවිතා වේ. මෙම සංකල්ප අධ්‍යාපන කේෂ්ත්‍රය තුළ මෙන්ම සෞඛ්‍ය හා වෙනත් කේෂ්ත්‍රවලද බහුල ලෙස භාවිතා කෙරේ. මිනිස් ශිෂ්ටාචාරයේ ආරම්භයේ සිටම කෙනෙක් තව කෙනෙකුට සහ වීමේ පිළිවෙක් පැවතී ඇත. නොයෙකුත් ඇගම් ශාස්තෘවරුන්ගේ ද දර්ශනවල ද අන්තර්ගත වෙන්නේ පුද්ගලයින්ගේ දියුණුව සඳහා මඟ පෙන්වන නැතහොත් මාර්ගෝප දේශනයයි.

මනෝවිද්‍යාව හා මනෝ සමාජ විද්‍යාව
මෙම විෂයන් දෙකේදීම අවධානය යොමු කරන්නේ තනි පුද්ගලයකු පිළඳවයි. නමුත් මනෝවිද්‍යෙව්දී වැඩිපුර අවධානය යොමු කරන්නනේ පුද්ගයකුගේ පෞද්ගලික අභ්‍යන්තර ක්‍රියාකාරීත්වය පිළබඳවයි. එසේම මනෝවිද්‍යාවේදී පුද්ගලයන් අතර ඇති වෙනස්කම් පිළිබඳ විශේෂ සැලකිල්ලක් දක්වයි.

මනෝ සමාජ විද්‍යාව
මිනිසුන් ඔවුනොවුන් සම්බන්ධව සිතන අකාරය බලපෑම් කරන ආකාරය සහ සම්බන්ධවන අයුරු පිළබඳව විද්‍යාත්මකව හදාරණ විෂයකි. මෙහි මනෝවිද්‍යා විෂයයන් දෙක සමාජ විද්‍යාව හා මනෝවිද්‍යාව වේ. සමාජ විද්‍යාව සමග සන්සන්දනය කරන විට මනෝ සමාජ විද්‍යාව වැඩි පුරම පුදගලබද්ධව ගොඩනැගී ඇත. එමෙන්ම එහි පර්යේෂනාත්මක භාවය ද වැඩිය.

උපදේශනය
පුදගලයාතුළ උද්ගත වන්නා වූ තරඟකාරී තත්වයෙන් මිදීමට ඔහු තුළට ගැබ් වී ඇති ශක්තීන් දායක කොට ගැනීමට මං එළි පෙහෙළි කරන ක්‍රියාවකි.
පුද්ගලයාගේ මනෝ විද්‍යාත්මක යහපැවැත්ම වර්ධනය කරණ අර්බුධ සමනය කරණ ගැටළු විසඳීමේ හැකියාව සහ තීරණ ගැනීමේ හැකියාව ලබාදෙන ක්‍රියාවලියකි.මෙහිදී  මඟ පෙන්වීමෙක් පමණක්ම කෙරේ දිශාගත කිරීමක් සිදු නොවේ.

අධ්‍යාපනික මාර්ගෝපදේශනය හා උපදේශනය


Alcorcón, İspanya'nın Madrid bölgesinde bulunan bir şehir. Büyük metropoliten Madrid şehirleşmiş alanı içindedir. Nüfusu (2010 nüfusu tahminine göre) 168,229 kişidir. Madrid'in 13 km güneybatısında yer alır. Madrid'in en fazla göçmen alan bölgelerinden biridir.

Demografi
Alcorcón'un nüfusu (2010 nüfusu tahminine gore) 168,229 kişidir Alcorcon sınırları içinde nüfusun gelişmesi şu gösterimde izlenebilir:

1.000 Kişi

Kaynak: INE - Instituto Nacional de Estadística, İspanya
Kaynak:Hollandaca Wikipedia "Alcorcón" maddesi

Kardeş şehirler

Alcorcón'un şu kardeş şehirleri bulunmaktadır:

Resimler

Alcorcón

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Madrid (özerk topluluk)

Dış bağlantılar

 Alcorcon Belediyesi resmi websitesi

Alcorcón


Kocaali şu anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Kocaali - Sakarya ili ilçesi
 Kocaali, Ergani - Diyarbakır ili Ergani ilçesine bağlı mahalle
 Kocaali, Enez - Edirne ili Enez ilçesine bağlı köy
 Kocaali, Birecik - Şanlıurfa ili Birecik ilçesine bağlı mahalle
 Kocaali, Şarköy - Tekirdağ ili Şarköy ilçesine bağlı mahalle
 Kocaali, Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Kocaali (anlam ayrımı)


OpenBSD, Berkeley Yazılım Dağıtımına (BSD, Berkeley Software Distribution) dayalı ücretsiz ve özgür Unix benzeri bir işletim sistemidir. Theo de Raadt tarafından 1995 yılında NetBSD işletim sistemi projesinden çatallanarak oluşturulmuştur. De Raadt'a göre OpenBSD güvenlik önlemleri geliştirmek için bir araştırma işletim sistemidir.

OpenBSD projesi birçok alt sistemin taşınabilir sürümlerini diğer işletim sistemleri için paketler halinde tutar. Projenin kod kalitesine verdiği önem nedeniyle, birçok bileşen diğer yazılım projelerinde yeniden kullanılmaktadır. Örneğin, Android işletim istemi C standart kütüphanesini, LLVM regular expression kütüphanesini ve Windows 10 ise LibreSSL ile OpenSSH'yi kullanmaktadır.

OpenBSD adı, kaynak kodun Internet'teki kullanılabilirliğini ifade eder. Ayrıca, sistemin desteklediği çok çeşitli donanım platformlarını ifade eder.

Tarihçe

Aralık 1994'te Theo de Raadt, NetBSD çekirdek ekibinden istifa etmek zorunda kaldı ve kaynak depoya erişimi iptal edildi. Ekip üyeleri, bunun posta listelerindeki kişilik çatışmalarından kaynaklandığını iddia ettiler.

Ekim 1995'te De Raadt, NetBSD 1.0'dan çatallanan yeni bir proje olan OpenBSD'yi kurdu. İlk sürüm olan OpenBSD 1.2, Temmuz 1996'da, ardından aynı yılın Ekim ayında OpenBSD 2.0 ile yapıldı. O zamandan bu yana proje, her biri bir yıl boyunca desteklenen, her altı ayda yeni bir sürüm yayınladı.

25 Temmuz 2007'de OpenBSD geliştiricisi Bob Beck, "Herhangi bir tüzel kişiliğin OpenBSD'yi desteklemek istediğinde ilgilenmesi gereken kişi ve kuruluşlar için tek bir irtibat noktası olarak hareket etmek." amacıyla Kanada'da kâr amacı gütmeyen bir kuruluş olan OpenBSD Vakfı'nın kurulduğunu duyurdu.

Geliştiriciler kullanım istatistiklerini yayınlamadığı veya toplamadığı için OpenBSD'nin ne kadar yaygın olarak kullanıldığını belirlemek zordur. Eylül 2005'te, BSD Sertifikasyon Grubu BSD kullanıcılarının arasında yapmış olduğu ankette yüzde 77'sinin FreeBSD, yüzde 33'ünün OpenBSD ve yüzde 16'sının NetBSD'i önünde olduğunu gösterdi.

Özellikleri
17 farklı platformda çalışabilen OpenBSD'nin sloganı ve temel amacı "güvenlik"tir. FreeBSD ve NetBSD de bu alana önem vermesine rağmen OpenBSD bu yönüyle diğerlerinden hemen ayrılır. Bu OpenBSD nin "Güvenli yazılım bütünü" manasına gelmesinin yanında OpenBSD'de güvenlik "correctness" manasına da gelir. Theo de Raadt ve etrafındaki takım, satır satır kodları düzelterek olası bugları temizlemekte ve olabilecek güvenlik problemlerini minimuma getirmek için çalışmaktadır. (Doğal olarak FreeBSD ve NetBSD uygun olan yerlerde bu düzeltmelerden yararlanmaktadır). OpenBSD'nin güvenliği aynı anda kriptografi desteği içermesini sağlar. Böylece birçok kripto hızlandırıcı donanım desteğini kendi bünyesine katmıştır. Theo de Raadt Kanada'da yaşadığı için kriptografi ile ilgili kodların yurt dışına çıkış yasağı gibi bir problem de yaşanmamaktadır.

Diger açıkkod özgür BSD türevleri gibi OpenBSD de BSD lisansı ile dağıtılmaktadır. OpenBSD projesi, her 6 ayda bir yeni sürüm çıkarmaktadır.

Dış bağlantılar

 OpenBSD-İngilizce
 OpenBSD Türkçe Belgeleme Projesi
 OpenBSD Türkiye Yansısı

Kaynakça

Özgür yazılım
Unix
Hafif Unix benzeri sistemleri
PowerPC işletim sistemleri

OpenBSD


نافع (راوي حديث)
 نافع بن أبي نعيم صاحب قراءة قرآن

نافع (توضيح)


Valentina Petrovna Teleguina (en ), née le  à Novotcherkassk (Union soviétique) et morte le  à Moscou, est une actrice soviétique et russe.

Biographie

Valentina Teleguina naît le 23 février 1915 à Novotcherkassk, capitale des cosaques du Don (aujourd'hui dans l'oblast de Rostov).

En 1937, elle est diplômée de l'Institut des arts du spectacle de Leningrad, de l'atelier de Sergueï Guerassimov. À partir de 1937, elle est actrice au Théâtre Lensoviet de Léningrad puis, en 1940-1941 au théâtre de la Flotte de la  Baltique. Elle joue au cinéma à partir de 1934. Son premier grand rôle est celui de Motya Kotenkova dans le film Komsomolsk (1938) de Sergueï Guerassimov. Après la guerre, elle s'installe à Moscou.

En 1946, elle  devient actrice du Studio Gorki.

Le thème principal de l'art de l'actrice est l'incarnation du personnage de la femme russe dans toute sa diversité. Son travail est marqué par la chaleur, la fiabilité domestique, le naturel.

Valentina Petrovna Teleguina meurt le 4 octobre 1979. Elle est enterrée à Moscou au cimetière Mitinskoe.

Filmographie sélectionnée
 1938 : Komsomolsk : Motya Kotenkova
 1939 : L'Instituteur : Stepanida Ivanovna Laoutina
 1939 : Membre du gouvernement (sous le nom de Praskovia Teleguina)
 1942 : Le Secrétaire de district (ou Le Secrétaire de Raïkom et Les Partisans) : Daria
 1947 : Le Printemps (en , Vesna) de Grigori Alexandrov : chercheuse
 1947 : Le train va vers l'est : Pacha
 1948 : La Graine précieuse : Varvara Stepanovna Kurochkina
 1950 : Les Cosaques de Kouban : Avdotia Khristoforovna
 1951 : Le Médecin de campagne : l'infirmière
 1951 : Honneur sportif : Vetlouguina
 1954 : La Mer glaciale : Terentievna
 1954 : Championne du monde : tante Polia
 1955 : Le Marin Tchijik : Avdotia Petrovna
 1955 : Le Destin du batteur : tante Tania
 1956 : Pavel Kortchaguine : la contrebandière
 1957 : Cela s'est passé à Penkovo () : Alevtina
 1957 : La Maison où je vis : Klavdia Kondratievna Davydova
 1959 : La Ballade du soldat : vieille femme camionneuse
 1960 : Résurrection () de Mikhail Schweitzer : Korabliova
 1960 : Adieu, colombes : Maria Yefimovna
 1961 : À la recherche du soleil : femme lisant une lettre
 1964 : Les Vivants et les Morts : Koulikova
 1964 : Le Conte du temps perdu : Avdotia Petrovna
 1967 : Trois peupliers dans la rue Pliouchtchikha : Fedossia Ivanovna
 1968 : Nous vivrons jusqu'à lundi : l'infirmière scolaire
 1974 : Souviens-toi de ton nom : l'infirmière à l'hôpital
 1975 : Un pas en avant : l'infirmière à l'hôpital
 1979 : Le Déjeuner sur l'herbe : cuisinière dans un camp de pionniers

Récompenses et distinctions

 Artiste émérite de la RSFSR (1961)
 Artiste du peuple de la RSFSR (1974)

Notes et références

Liens externes

 Valentina Telegina  dans la base de données kinoglaz

Naissance en février 1915
Naissance à Novotcherkassk
Décès en octobre 1979
Décès à Moscou
Décès à 64 ans
Actrice soviétique de théâtre
Actrice soviétique de cinéma
Actrice soviétique de télévision
Actrice russe de théâtre
Actrice russe de cinéma
Actrice russe de télévision
Naissance dans l'oblast de l'armée du Don
Personnalité inhumée au cimetière Mitinskoe
Décès en RSFS de Russie

Valentina Teleguina


Orlane Kanor (født 16. juni 1997 i Les Abymes, Guadeloupe) er en fransk håndboldspiller, som spiller for rumænske CS Rapid București og Frankrigs kvindehåndboldlandshold.

Karriere
I 2015 forlod hun hendes fødeø Guadeloupe og sin klub Zayen la Morne à l'eau eller l'Intrépide de Saint-Anne for at spille i den franske storklub Metz Handball's træningscenter. Hun debuterede på første holdet i sæsonen 2016-2017 og havde allerede præsteret stort i efteråret 2016, i fraværet af tyske Xenia Smits fra skade.

Hun blev i Februar 2017, indkaldt til samling af den franske landstræner Olivier Krumbholz, for at deltage ved Golden League-turneringen på hjemmebane. Hun fik dog først debut på A-landsholdet i en landskamp mod . Hun fik hendes første slutrunde-debut ved VM i Kvindehåndbold 2017 i Tyskland, hvor  vandt guld. Hun har efterfølgende, deltaget ved EM 2018 på hjemmebane hvor man igen vandt guld og VM 2019 i Japan.

Privatliv
Hun enægget tvillingsøster med Laura Kanor, der også spiller professionel håndbold

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Frankrig
Personer fra Guadeloupe
Håndboldspillere fra Metz Handball

Orlane Kanor


Eden Phillpotts  (4 noiembrie 1862 – 29 decembrie 1960) a fost un autor englez, poet și dramaturg. S-a născut la Mount Abu, India Britanică, a fost educat în Plymouth, Devon.

A scris două piese de teatru împreună cu fiica sa  Adelaide Phillpotts, The Farmer's Wife (1924) și Yellow Sands (1926); dar este cel mai bine cunoscut ca autor al mai multor romane, piese de teatru și poezii despre Dartmoor. Ciclul său Dartmoor de 18 romane și două volume de povestiri scurte are încă mulți cititori  în ciuda faptului că mai multe titluri nu se mai tipăresc.

Lucrări

Romane
The End of a Life (1891)
Folly and Fresh Air (1891)
A Tiger's Club (1892)
A Deal with the Devil (1895)
Some Every-day Folks (1895)
My Laughing Philosopher (1896)
Down Dartmoor Way (1896)
Lying Prophets: A Novel (1897)
Children of the Mist (1898)
Sons of the Morning (1900)
 The Good Red Earth (1901)
The River (1902)
 Old Delabole (1903)
The Golden Fetich (1903)
The American Prisoner (1904)
The Farm of the Dagger (1904)
The Secret Woman (1905)
The Poacher's Wife (1906) AKA Daniel Sweetland (1906)
The Sinews of War: A Romance of London and the Sea (1906) with Arnold Bennett
Doubloons (1906) with Arnold Bennett
The Portreeve (1906)
The Whirlwind (1907)
 The Mother (1908)
 The Virgin in Judgment (1908) AKA A Fight to Finish (1911)
 The Statue: A Story of International Intrigue and Mystery (1908) with Arnold Bennett
The Three Brothers (1909)
 The Fun of the Fair (1909)
The Haven (1909)
The Flint Heart: A Fairy Story (1910)
The Thief of Virtue (1910)
The Beacon (1911)
Demeter's Daughter (1911)
The Three Knaves (1912)
The Forest on the Hill (1912)
 The Lovers: A Romance (1912)
Widecombe Fair (1913)
The Joy of Youth (1913)
The Old Time Before Them (1913)
[http://books.google.com/books?id=J0Q1AAAAMAAJ&printsec=frontcover&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false Faith Tresilion] (1914)The Master of Merripit (1914)Brunel's Tower (1915)
The Green Alleys: A Comedy (1916)The Banks of Colne: (the Nursery) (1917)The Girl and the Faun (1917)
The Spinners (1918)
 From the Angle of Seventeen (1912)Evander (1919)
Storm in a Teacup (1919)Miser's Money (1920)
 Eudocia (1921)
The Grey Room (1921)The Bronze Venus (1921)Orphan Dinah (1920)The Red Redmaynes (1922)Pan and the Twins (1922)
 Number 87 (1922)
The Thing at Their Heels (1923)Cheat-the-boys; a Story of the Devonshire Orchards (1924)Redcliff (1924)The Treasures of Typhon (1924)The Lavender Dragon (1924)Who Killed Diana? (1924)Circé's Island (1924)A Voice from the Dark (1925)The Monster (1925)George Westover (1926)The Marylebone Miser (1926) AKA Jig-Saw (1926)
Cornish Droll: A Novel (1926)The Miniature (1926)The Jury (1927)Arachne (1928)Children of Men (1928)The Ring Fence (1928)Tryphena (1929)The Apes (1929)The Three Maidens (1930)Alcyone (a Fairy Story) (1930)"Found Drowned" (1931)A Clue from the Stars (1932)The Broom Squires (1932)Stormbury, A Story of Devon (1932)The Captain's Curio (1933)Bred in the Bone (1933)Witch's Cauldron (1933)Nancy Owlett (1933)Minions of the Moon (1934)Ned of the Caribbees (1934)Portrait of a Gentleman (1934)Mr. Digweed and Mr. Lumb: A Mystery Novel (1934)The Oldest Inhabitant: A Comedy (1934)A Close Call (1936)The Owl of Athene (1936)The White Camel: A Story of Arabia (1936)The Anniversary Murder (1936)The Wife of Elias: A Mystery Novel (1937)Wood-nymph (1937)Farce in Three Acts (1937)Portrait of a Scoundrel (1938)
Saurus (1938)
Lycanthrope, the Mystery of Sir William Wolf (1938)Dark Horses (1938)Golden Island (1938)Thorn in Her Flesh (1939)Tabletop (1939) with Arnold BennettMonkshood (1939)Chorus of Clowns (1940)Goldcross (1940)Awake Deborah! (1941)Ghostwater (1941)The Deed Without a Name (1942)Pilgrims of the Night (1942)A Museum Piece (1943)Flower of the Gods (1943)The Changeling (1944)The Drums of Dombali (1945)They Were Seven: (A Mystery) (1945)Quartet (1946)The Fall of the House of Heron (1948)Address Unknown (1949)The Waters of Walla (1950)Through a Glass Darkly (1951)George and Georgina: A Mystery Story (1952)His Brother's Keeper (1953)The Widow Garland (1955)Connie Woodland (1956)Giglet Market (1957)There Was an Old Man (1959)

Cărți  de ficțiune scurtă
My Adventure in the Flying Scotsman; a Romance of London and North-Western Railway Shares (1888)
 The Human Boy (1899)Loup-garou! (1899)Summer Clouds and Other Stories (1893)
 Fancy Free (1901)
The Striking Hours (1901)
 The Transit of the Red Dragon: And Other Tales (1903)
Knock at a Venture (1905)The Unlucky Number (1906)
The Folf Afield (1907)
Tales of the Tenements (1910)The Judge's Chair (1914)
 The Human Boy and the War (1916)Chronicles of St. Tid (1918)
 Black, White, and Brindled (1923)Up Hill, Down Dale: A Volume of Short Stories (1925)Peacock House and Other Mysteries (1926)It happened Like That, a New Volume of Short Stories (1928)Brother Man (1928)
The Torch and Other Tales (1929)Cherry Gambol and Other Stories (1930)They Could Do No Other: A Volume of Stories (1932)Once upon a Time (1936)The Hidden Hand'' (1952)

Poezie
Up-Along and Down-Along (1905)
Wild Fruit (1911)
The Iscariot (1912)
Delight and Other Poems (1916)
Plain Song (1917)
A Shadow Passes'.] [Observations and Poems] (1918)
As the Wind Blows (1920)
A Dish of Apples (1921)Pixies' Plot (1922)Thoughts in Prose and Verse (1924)Cherry-Stones (1924)A Harvesting (1924)Brother Beast (1928)Goodwill (1928)For Remembrance (1929)A Hundred Sonnets (1929)A Hundred Lyrics (1930)Becoming (1932)
 Song of a Sailor Man: A Narrative Poem (1933)Sonnets from Nature (1935)A Dartmoor Village (1937)Miniatures (1942)The Enchanted Wood (1948)One Thing and Another [Essays and poems.] (1954)

Piese de teatru
The Prude's Progress: A Comedy with Jerome K. Jerome (1895)
A Golden Wedding: An Original Comedy in One Act (1899)A Breezy Morning (1904)
A Pair of Knickerbockers (1900)
Curtain Raisers (1912)
The Shadow; A Play in Three Acts (1913)
The Mother: A Play in Four Acts (1914)
The Secret Woman; A Play in Five Acts (1914)
The Angel in the House: A Comedy in Three Acts (1915)Arachne; A Play (1920) By Adelaide Eden Phillpotts
St. George and the Dragons: A Comedy in Three Acts (1919) AKA *The bishop's night out (1929)The Market-Money. A Play in One Act (1923)Bed Rock: A Comedy in Three Acts (1924)Devonshire Cream: A Comedy in Three Acts (1925)A Comedy Royal (1925) Dramatization of Eudocia (1921)Yellow Sands (1926)The Farmer's Wife (1926)The Blue Comet: A Comedy in Three Acts (1927)The Runaways: A Comedy in Three Acts (1928)Three Short Plays: The Market-money; Something to Talk about; The Purple Bedroom (1928)Buy a Broom: A Comedy in Three Acts (1929)Jane's Legacy: A Folk Play in Three Acts (1931)The Good Old Days: A Comedy in Three Acts (1932)Bert: A Play in One Act (1932)A Cup of Happiness: A Comedy (1933)At the 'bus-stop: A Duologue for Two Women (1943)The Orange Orchard (1951) Based on The Waters of WallaNon-ficțiuneIn Sugar-Cane Land (1890)
My Garden (1906)Dance of the Months. [Sketches of Dartmoor and poems.] (1911)
My Shrubs (1915)
My Devon Year (1916)One Hundred Pictures from Eden Phillpotts / Selected by L.H. Brewitt (1919)A West Country Pilgrimage (1920) [Essays and verse.]A West Country Sketch Book (1928) Essays from Dance of the Months and A West Country Pilgrimage with one new essay.Essays in Little (1931)Handmade Paper: Its Method of Manufacture as Described in the Novel "Storm in a Teacup" (1932)A Year with Bisshe-Bantam (1934)A Mixed Grill (1940) Essays.From the Angle of 88 (1951)Selected Letters (1984)

Antologii
Three plays: The shadows; The mother; The secret woman (1913)Circe's Island and The Girl & The Faun (1925)The Complete Human Boy. Comprising "The Human Boy," "The Human Boy Again," "The Human Boy and the War," "The Human Boy's Diary," "From the Angle of Seventeen," Etc. (1930)West Country Plays (1933) [Buy a Broom and A Cup of Happiness.]The Book of Avis: A Trilogy Comprising Bred in the Bone, Witch's Cauldron, A Shadow Passes'' [1936

Referințe și note

Legături externe

 Eden Phillpotts papers, MSS 1458 at L. Tom Perry Special Collections, Brigham Young University

Nașteri în 1862
Decese în 1960
Agnostici
Poeți englezi
Dramaturgi englezi
Scriitori englezi

Eden Phillpotts


المقاتلة الاعتراضية طائرة عسكرية مقاتلة مصممة خصيصاً لاعتراض الطائرات المعادية - خاصة قاذفات القنابل - وتدميرها معتمدة على سرعتها العالية. عدد كبير من تلك الطائرات صنعت منذ بداية الحرب العالمية الثانية ولم تقل أهميتها في اعتراض الطائرات المعادية حتى يومنا هذا، فالطائرات الاعتراضية ما تزال في الخدمة في العديد من دول العالم كطائرة ميج 31 التي تخدم في روسيا وكازاخستان وطائرة ميج 25 وطائرة ميج 21، وطائرة إف 15 في الولايات المتحدة وإسرائيل واليابان والمملكة العربية السعودية، وطائرة تورنادو إف 3 في بريطانيا والمملكة العربية السعودية وإيطاليا، وداسولت ميراج الثالثة التي تخدم في فرنسا ومصر وباكستان والعديد من الدول الأخرى.

 الطائرات الاعتراضية ذات قدرات قتالية كبيرة وقد ظلت محط اهتمام العالم ومن أهم الدول المطورة للمقاتلات الاتحاد السوفيتى الذي طور طائرة ميج 25، وإنتاج أمريكا لمقاتلة إف 15، وجميعهم أثبتوا كفاءة وقدرة عالية في المواجهات الجوية مع المقاتلات الأخرى، ومع تطور طائرة إف 15 وإضافة قدرات التخفي بدأت تستخدم في عمليات التسلل وقصف مواقع في عمق العدو كما فعلت إسرائيل بمقاتلة إف 15 لتدمير مفاعل تموز العراقى في 7 يونيو 1981.

أمثلة

من أشهر تلك الطائرات التالي:

 إف - 14 توم كات - أمريكية الصنع.
 إف-15 إيغل - أمريكية الصنع.
 ميج-21 - سوفيتية الصنع.
 ميج-25 - سوفيتية الصنع.
 ميج-31 - سوفيتية الصنع.
 ميراج الثالثة - فرنسية الصنع.
 حلوان 300 - مصرية الصنع.

انظر أيضا

 طائرة عسكرية.

مراجع

أسلحة مضادة للطائرات
طائرات اعتراضية
طائرات عسكرية
طائرات مقاتلة

طائرة اعتراضية


Das Mathildenkreuz ist ein Vortragekreuz des Essener Domschatzes, das unter der Essener Äbtissin Theophanu († 1058) angefertigt wurde. Seinen Namen hat es nach Äbtissin Mathilde, die auf einem Email am Kreuzstamm als Stifterin abgebildet ist. Das Kreuz, das auch häufig als das jüngere oder zweite Mathildenkreuz bezeichnet wird, steht in einem künstlerischen Zusammenhang zum etwa 60 Jahre älteren Otto-Mathilden-Kreuz, das auch als das "ältere" oder erste Mathildenkreuz bezeichnet wurde, und zum Kreuz mit den großen Senkschmelzen. Es wird unter der Inventarnummer 4 in der Essener Domschatzkammer aufbewahrt.

Beschreibung

Das Mathildenkreuz ist 45 cm hoch und 30,5 cm breit, die Kreuzbalken sind 6,3 cm breit und 2,2 cm stark. Es besteht aus einem mit Goldblech beschlagenen Eichenholzkern. Unter dem Kreuz befindet sich eine neuzeitliche Glaskugel als Nodus. Die Enden des Lateinischen Kreuzes sind untypisch verbreitert. Schmalseiten und Rückseite des Mathildenkreuzes sind mit vergoldetem Kupferblech beschlagen, auf der Rückseite verziert durch ein punziertes Agnus Dei, das von den ebenfalls punzierten Evangelistensymbolen begleitet wird. Der Kruzifixus auf der Vorderseite ist aus Bronze gegossen, vergoldet und weist drei Aushöhlungen, zwei im Rücken und eine im Hinterkopf, auf, die Reliquien enthalten. Es wird rechts und links von zwei runden Emails mit den Personifikationen von Sonne und Mond begleitet, die jeweils von vier Perlen und Filigran umgeben sind. Oberhalb des Kruzifixus ist die aus einem Email bestehende Kreuzinschrift IHCNAZA / RENUS REX /IVDEORV angebracht, über diesem befindet sich ein großer roter, von vier Perlen umgebener Stein. Unterhalb des Kruzifixus befindet sich ein brauner Kameo eines Löwen, unter diesem das Email mit der Stifterdarstellung, die die namentlich bezeichnete Mathilde in der Kleidung einer Sanctimonialen kniend im Gebet vor einer Madonnenfigur zeigt. Das mittlere Feld mit Kruzifixus, Stifterbild, Kreuzinschrift, Sol, Luna und der Löwenkamee wird durch alternierende Emailplättchen und Steine, die jeweils von vier Perlen begleitet werden, bortenartig gerahmt. Auf den Kreuzenden weisen jeweils vier tropfenförmige farbige Steine auf einen zentralen Stein. Auf dem rechten Kreuzarm handelt es sich dabei um ein Kameo mit einer nach links schauenden weiblichen Halbfigur, auf dem linken Kreuzstamm um einen in einen gestreiften Onyx geschnittenen Inaglio, einem im Profil stehenden behelmten Krieger mit einem Speer.

Das Mathildenkreuz gilt allgemein als das künstlerisch schwächste der vier Essener Vortragekreuze, Pothmann bezeichnete die künstlerische wie kunsthandwerkliche Qualität als nicht gerade hoch. Humann schrieb ihm 1904 eine überladene Pracht und in jeder Hinsicht rohere Bildung zu. Die Beurteilung des Kreuzes wird durch eine undokumentierte Restauration, die zwischen 1904 und 1950 erfolgt sein muss, erheblich erschwert. Bei dieser sind unter anderem die Kantenemails überschmolzen worden, worunter die Farben gelitten haben.

Kruzifixus

Der Kruzifixus steht auf einem Suppedaneum, die Beine nebeneinander. Die Füße sind nicht angenagelt. Der Lendenschurz ist mittig geknotet und fällt gleichmäßig in breiten Falten. Die Arme sind leicht ungleich lang. Der Kopf ist stark zur Seite geneigt und wird von einem Nimbus hinterfangen, der auf der Kreuzvierung befestigt ist und der Kopfneigung nicht angepasst ist. Humann nennt die Haltung des Körpers insgesamt unbeholfen und befangen. Die Aushöhlungen auf der Rückseite, die mitgegossen sind, enthielten bis 2010 drei kleine Reliquienpäckchen, die durch ihre Verschnürung exakt in die Vertiefungen eingepasst waren. Die Reliquien gehörten damit originär zum Mathildenkreuz. Die Reliquie im untersten Teil ist in purpurfarbenen Taft gehüllt und ohne Cedula. Im mittleren Teil befand sich eine in weißen Leinen verschnürte Reliquie mit einer beigefügten Cedula innocentu, aufgelöst Innocentum, also von den unschuldigen Kindern. Die Schrift, karolingische Minuskel, wurde ins 10./11. Jahrhundert datiert und in das Skriptorium des Essener Frauenstifts lokalisiert. In der Aushöhlung im Kopf befanden sich drei weitere, fragmentierte Pergamentcedulae an roten Seidenstofffragmenten. Auch bei diesen wies die Schrift typische Elemente des Essener Skriptoriums auf, eines der Fragmente konnte zu laurenci vervollständigt werden. Das Kreuz enthielt somit Reliquien des Heiligen Laurentius und der unschuldigen Kinder, sowie weitere, nicht mehr zu identifizierende Reliquien. Annemarie Stauffer wies auf die Farbsymbolik der Reliquienhüllen hin: Der weiße Leinenstoff im Körper der Christusfigur befindet sich an der Stelle des geschundenen Körpers Christi, Leinen damit als typische Verbandsstoff für die Heilung der Menschheit durch den Opfertod Christi und das rote Bündelchen an der Stelle des Lendentuchs für das Martyrium. Das Purpurfarbene im Haupt Christi sei nicht eindeutig, hänge aber bestimmt mit dem Triumph Christi über den Tod und seinem Königtum zusammen. Die Reliquienpäckchen und Cedulae werden heute unter den Inventarnummern MK1 bis MK4 gesondert in der Domschatzkammer aufbewahrt.

Emails
Das Mathildenkreuz war mit 40 Emailtäfelchen besetzt, von denen noch 37 vorhanden sind: Dem Email mit dem Stifterbild, dem Email mit der Kreuzinschrift, zwei runden Emails mit den Personifikationen von Luna und Sol sowie 33 ornamentalen Emails, es fehlen 3 weitere ornamentale Emails, die vor der ersten Beschreibung des Kreuzes abhandengekommen sind. Innerhalb des Essener Schatzes ist das Mathildenkreuz damit das Objekt mit dem reichsten Emailschmuck. Alle Emailfassungen bestehen aus Filigranschlingen.

Stifterbild

Das Stifteremail ist 6 × 2,9 cm groß. Es zeigt rechts eine frontal abgebildete Madonna, die ihr Kind auf dem linken Knie hält, vor der sich eine in das weiße Gewand einer Sanctimonialen gekleidet Figur krümmt. Die Sanctimoniale hält in beiden Händen ein Kreuz, das sie Jesus als Adressaten darbringt. Das Kind streckt dem Kreuz in einer annehmenden Geste beide Hände entgegen. Eine Beischrift MA/HTH/ILD/AB/BH/II erlaubt die Identifikation der Sanctimonialen mit Äbtissin Mathilde. Die Inschrift wurde vermutlich fehlerhaft ausgeführt, das zweite Wort sollte wohl ABBATI(SSA) lauten. Oberhalb und rechts der Madonnenfigur finden sich zwei weitere Beischriften, die unverständlich sind. Vermutet wird, dass es sich um eine missverstandene und verstümmelte Darstellung von griechischen Inschriften handelt. Die Inschriftenexpertin Sonja Hermann nimmt an, dass der Emailleur den dritten und vierten Buchstaben verwechselt und ein T verkehrt herum gesetzt hat, was MHTHP ergeben würde (μήτηρ "heilige Mutter"). Die rechts senkrecht angeordneten Zeichen liest Hermann als IY XY für den Genitiv von Jesus Christus (Ί(ησο)ύ Χ(ριστο)ύ). Der Grund des Emails ist in tranzluzidem Grün gehalten, in das die Buchstaben aus einzelnen oder doppelten Goldstegen gesetzt sind. Marias Haupt ist von einem gelben, opaken Nimbus umgeben, sie trägt eine weiße Haube sowie ein transluzides, braun-violettes Gewand mit rot-ockernen Ärmeln. Gewand und Ärmel werden durch einzelne Goldstege rhythmisiert. Maria sitzt auf einem gelben Thron, ihre in graue Schuhe gekleideten Füße ruhen auf einer blauen Fußbank. Das Gesicht ist beige, die kreisrunden Augen im gleichen Farbton wie das Gewand gefärbt. Augenbrauen, Nase und Mund werden aus Goldstegen gebildet. Auffällig ist die starre Haltung Mariens.

Das Kind sitzt auf Marias linken Oberschenkel, die Beine hängen zwischen Mariens leicht geöffneten Knien herab. Jesus trägt einen rot-ockerfarbigen Kreuznimbus, das Kreuz ist aus dickeren Goldstegen gebildet. Das Gesicht ist wie bei Maria aus Stegen gebildet. Christus trägt ein blaues Gewand, bei dem einzelne Goldstege Faltenwurf andeuten, und graue Schuhe. Mathildes Kleidung besteht aus dem weißen, engen Gewand einer Sanctimonialen einschließlich einer weißen Haube, das durch Goldstege belebt wird, darunter trägt sie, wie an den Armen erkennbar ist, ein blaues Untergewand. Das Kreuz, das sie senkrecht hält, ist aus breiteren Stegen gebildet. Da der senkrechte Kreuzbalken mit der Thronseite und der waagrechte Kreuzbalken mit dem oberen Abschluss des Throns verschmilzt ist das Kreuz selbst schwer zu erkennen. Die Blickrichtung Mathildes geht durch die Vierung des von ihr dargebrachten Kreuzes und die Hand Christi zum Antlitz des Erlösers.

Die Stifterdarstellung weist Parallelen zur Stifterdarstellung auf dem Buchdeckel des Theophanu-Evangeliars auf, in der Theophanu in ähnlicher Körperhaltung, allerdings liegend, ihre Stiftung einer thronenden Maria darbringt. Aufgrund der ähnlichen Haltung der abgebildeten Madonnen mit der Skulptur wird angenommen, dass beim realen Stiftungsakt Empfängerin die Goldene Madonna war.

Kreuzinschrift
Die Kreuzinschrift IHCNAZA/RENVS REX/IVDEORV ist mit goldenen Stegen in den transluziden, blauen Grund gesetzt. Sie wird von einem breiten Goldrand umgeben, die Zeilen werden durch goldene Streifen getrennt. Die Buchstaben sind lesbar ausgeführt, erreichen aber nicht die Präzision ihres Vorbilds am Otto-Mathilden-Kreuz. Die dort vorhandene Punktierung des Goldrandes, die ein Charakteristikum der Egbert-Werkstatt darstellt, fehlt. Im Gegensatz zum Inschriftenemail des Otto-Mathilden-Kreuz sind die trennenden Goldstreifen auf die Glasmasse aufgelegt und nicht beim Austiefen der die Glasmasse aufnehmenden Gruben stehen gelassen.

Sol und Luna

Die beiden runden Emailmedaillons mit den Personifikationen von Sol und Luna (Sonne und Mond), die für die um Jesu Kreuztod klagende Schöpfung stehen, befinden sich am waagrechten Kreuzbalken. Beide Personifikationen blicken in Richtung des Kruzifixus, Sol von Links und Luna von Rechts. Der Grund des Sol darstellenden Emails ist grün. Das Brustbild Sols hat einen klagenden Gesichtsausdruck und die Hände sind vor das Gesicht erhoben. Die braunvioletten Augen sind rund. Die Augenbrauen und die knollige Nase sind aus einem Steg geformt, der Mund mit den hängenden Mundwinkeln aus zwei Stegen. Eine durch einen Y-förmigen Steg gebildete Stirnfalte verstärkt den klagenden Ausdruck. Sol trägt im gelben Haar eine aus vier Zacken gebildete Strahlenkrone und hält ein Tuch vor das Gesicht.

Das Email der Luna ist spiegelbildlich zum Solmedaillon aufgebaut. Auch Luna hält ein Tuch vor das Gesicht. Das Email ist insgesamt dunkler gehalten, die Stegführung ist etwas besser ausgeführt. Im Gegensatz zum Sol-Email sind Gewand und Haar durch Stege belebt. Bei der Gesichtsbildung benutzte der Emailleur einen Steg, der Nase und Mund verbindet.

Die Emails der Kantenrahmung
Die Emails der Kantenrahmung sind abwechselnd mit Edelsteinen angebracht. Insgesamt zeigen sie fünf verschiedene Motive in unterschiedlichen Farben. Elf Emails zeigen teppichartige Treppenmuster, sieben Emails sind in Felder unterteilt. Bei fünf Emails erscheinen Diagonalkreuze als Motiv, viermal kommen Kreismotive mit Vierpassblüten vor. Die übrigen Emails zeigen modifizierte Vierpassblüten. Diagonalkreuze, Treppenmotive und vierpassartige Blüten kommen als Motive auch beim Senkschmelzenkreuz vor, Die verwendeten Farben sind transluzides Flaschengrün und Dunkelblau sowie opakes Weiß, Rot, Jadegrün, Blautürkis, Blau sowie Gelb. Mehrere Emails haben ein spiegelsymmetrisches Gegenstück, teilweise sind diese gegenüberstehend angeordnet. Wahrscheinlich waren alle Emails der Kantenrahmung ursprünglich paarweise angebracht, so dass der Anblick des Kreuzes weniger ungeordnet war als der heutige.

Gemmen
Das Mathildenkreuz trägt drei geschnittene Steine, die sich an ikonographisch bedeutsamen Stellen befinden. Auf dem Längsbalken befindet sich ein bräunlicher Chalzedon mit einem Kameo eines liegenden oder schlafenden Löwen, auf dem linken Kreuzarm ein quer gestreifter Lagenonyx mit einem zum Kruzifix schauenden, im Profil stehenden Krieger mit Speer und Helm, ihm auf dem rechten Kreuzstamm gegenüber eine ovaler Kameo mit einer hell herausgearbeiteten weiblichen Halbfigur vor dunklem Hintergrund. Alle Gemmen sind antike Spolien.

Die ikonographische Deutung dieser Steinschnitte ist noch nicht vollständig geklärt. Der Löwe steht am Längsbalken an derselben Stelle, an der sich beim Otto-Mathilden-Kreuz die getriebene Schlange und am Senkschmelzenkreuz der Gorgonenkameo befindet, beides Symbole für das durch Christi Kreuztod überwundene Böse. In diese Symbolik kann auch der Löwenkameo eingeordnet werden. Bei dem friedlich liegenden Löwen erscheint jedoch auch eine andere Bedeutung möglich: Im Physiologus ist eine Eigenschaft des Löwen, dass er seine tot geborenen Jungen am dritten Tag durch einen Hauch zum Leben erwecke, dies mache den Löwen zu einem Sinnbild für die Auferstehung Christi. Der Löwenkameo könnte daher auch als Hinweis auf die Auferstehungshoffnung der darunter abgebildeten Stifterin interpretiert werden.

Bei den Steinschnitten am Querbalken ist die Deutung noch schwieriger. Der Einsatz dieser Spolien erscheint gezielt, eine ikonographische Interpretation des nackten Kriegers mit Speer und Helm und der noblen Dame ist bisher nicht gelungen. Aufgrund dessen, dass beide in dieselbe Richtung schauen wie Sol beziehungsweise Luna, erscheint möglich, dass sie als eine Art "Bildverstärker" gemeint waren.

Kunsthistorische Forschung
Das Mathildenkreuz ist stets im Zusammenhang mit den drei übrigen ottonischen Vortragekreuzen des Essener Domschatzes betrachtet worden. Bereits Humann fielen die deutlichen Parallelen zum Otto-Mathilden-Kreuz und dem Kreuz mit den großen Senkschmelzen auf, so dass er für den Goldschmied des Mathildenkreuzes die Kenntnis des von ihm als älteres Mathildenkreuz bezeichneten Otto-Mathilden-Kreuzes annahm. Vom Otto-Mathilden-Kreuz ist beim Mathildenkreuz die Form sowie die Grundidee übernommen: Stifterbild, Kreuztitulus und Kruzifixus auf einem goldenen Feld umgeben von einer kostbaren Rahmung. Die Übernahme wird beim Kreuztitulus besonders deutlich, bei dem das Mathildenkreuz direkt das ältere Vorbild kopiert. Die Rahmung selbst ist vom Senkschmelzenkreuz übernommen. Das Mathildenkreuz musste daher jünger sein als diese Vorbilder. Humann ging 1904 aufgrund der Abbildung Mathildes davon aus, dass das Mathildenkreuz vor 1011, ihrem belegten Todesjahr, geschaffen wurde. Da das Mathildenkreuz insgesamt weniger harmonisch, bunter und handwerklich weniger gelungen wirkt, wurde vermutet, dass Mathilde es kurz vor ihrem Lebensende stiftete, als ihr die herausragenden Handwerker des Otto-Mathilden-Kreuzes nicht mehr zur Verfügung standen. Da das Otto-Mathilden-Kreuz damals häufig als "Mathildenkreuz" bezeichnet wurde, erhielt das Kreuz die Bezeichnung als "jüngeres Mathildenkreuz" oder "zweites Mathildenkreuz".

Die Datierung des Mathildenkreuzes auf vor 1011 warf kunsthistorische Schwierigkeiten auf. Zum einen befinden sich an dem Kreuz mit den großen Senkschmelzen, das vorher entstanden sein sollte, einzelne Zierformen, die erst später gebräuchlich waren. Zum anderen weist der Kruzifixus des Mathildenkreuzes zahlreiche Parallelen zu einer Gruppe gegossener Bronzekruzifixe auf, deren prominentes Exemplar der Kruzifixus des Hermann-Ida-Kreuzes ist, das in jedem Fall mindestens dreißig Jahre nach dem Tod Äbtissin Mathildes entstand. Weitere Parallelen bestehen zu Kreuzdarstellungen auf Kölner Elfenbeinschnitzereien, etwas zum Elfenbein des Buchdeckels des Theophanu-Evangeliars. Da der aktuelle Kruzifixus nicht der Innenfläche angepasst ist, wurde daher vermutet, dass das Mathildenkreuz in der Mitte des 11. Jahrhunderts überarbeitet wurde, wobei ein ursprünglicher getriebener Kruzifixus durch den gegossenen ersetzt wurde. Aufgrund dessen, dass die Forschung annahm, Äbtissin Sophia habe diverse Projekte Mathildes, wie den Westbau des Essener Münsters oder den Marsus-Schrein nicht weiterbetrieben, wurde auch angenommen, das Mathildenkreuz sei erst unter Theophanu fertiggestellt worden, beziehungsweise diese habe eine Stiftung Mathildes erst ausgeführt. Ein Argument hierfür lieferte die Ähnlichkeit des Stifteremail des Mathildenkreuzes zur Stifterdarstellung Theophanus auf dem Buchdeckel des Theophanu-Evangeliars.
Eine neuere Interpretation des Mathildenkreuzes stellte Klaus Gereon Beuckers auf. Danach war Theophanu selbst Stifterin des Kreuzes, das Beuckers auf um 1050 datiert. Der Kruzifixus wäre danach original. Beuckers ordnet das Mathildenkreuz in die Bemühungen Theophanus ein, die Memoria Mathildes zu fördern. Theophanu hat Mathildes Grab im 1051 geweihten Neubau der heute als Altfrid-Krypta bezeichneten Theophanu-Krypta mit einem Memorialbau umgeben, um durch die liturgische Erhöhung der bedeutenden Vorgängerin zugleich die Bedeutung des Stifts zu unterstreichen. Theophanu ließ dabei für das Mathildenkreuz neue Emails fertigen, die unmittelbar bereits in Essen vorhandene ältere Emails rezipierten. Beuckers nimmt daher an, dass das Mathildenkreuz in Essen gefertigt worden ist. Da an den älteren Schatzstücken Theophanus, Kreuznagel-Reliquiar und Theophanu-Kreuz, Emails nur als Spolien verwendet wurden, nahm Theophanu für die Fertigung des Mathildenkreuzes vermutlich die Essener Emailwerkstatt, die unter Mathilde am Senkschmelzenkreuz und am Marsusschrein gearbeitet hatte, mit neuem Personal wieder in Betrieb.

Geschichte
Das Kreuz befindet sich seit seiner Entstehung in Essen, wenn man kriegs- und krisenbedingte Evakuierungen außer Betracht lässt. Aufgrund der Darstellung Mathildes und der Gemeinsamkeiten mit zwei anderen Kreuzen des Domschatzes, die eine Stiftung nach Essen belegen, wird davon ausgegangen, dass das Kreuz von seiner Stiftung bis zur Säkularisation des Essener Damenstiftes 1802 ununterbrochen diesem gehörte. Die Quellen zum Essener Domschatz nennen das Kreuz jedoch nicht ausdrücklich. Das Inventarium reliquiarum Essendiensium vom 12. Juli 1627, die früheste erhaltene Liste des Stiftsschatzes, erlaubt keine einwandfreie Identifizierung, da es lediglich Zwei crucifixer fornhero mit vielen gesteinen und gold uberzogen, hinten aber kupfer uberguldet verzeichnet. Diese Beschreibung trifft auf alle vier im Essener Domschatz vorhandenen Vortragekreuze zu. Auch der Liber ordinarius, der die liturgische Verwendung des Stiftschatzes regelte, erwähnt nur allgemein Vortragekreuze. Während des Dreißigjährigen Kriegs flüchtete die Äbtissin des Stiftes mit den Schätzen nach Köln, während anderer Krisen wurde das Kreuz vermutlich im Stiftsgebiet versteckt. Belegt ist dies für 1794, als die Franzosen auf Essen vorrückten und der Stiftsschatz nach Steele (heute Essen-Steele) in das von der Äbtissin Franziska Christine von Pfalz-Sulzbach gestiftete Waisenhaus verbracht wurde.

Bei der Säkularisation übernahm die katholische St.-Johannes-Gemeinde die Stiftskirche mitsamt deren Inventar als Pfarrkirche. Sie machte das Kreuz mit dem übrigen Domschatz erstmals der Öffentlichkeit zugänglich. Während des Ruhraufstandes 1920 wurde der gesamte Stiftsschatz in größter Heimlichkeit nach Hildesheim verbracht, von wo er unter gleich konspirativen Umständen 1925 zurückgebracht wurde.

Im Zweiten Weltkrieg wurde der Domschatz zunächst nach Warstein, dann auf die Albrechtsburg in Meißen und von dort in einen Bunker nach Siegen gebracht. Nach Kriegsende dort von amerikanischen Truppen gefunden, gelangte das Kreuz mit dem Schatz in das Landesmuseum nach Marburg und später in eine Sammelstelle für ausgelagerte Kunstwerke nach Schloss Dyck bei Rheydt. Von April bis Oktober 1949 wurde der Essener Domschatz in Brüssel und Amsterdam ausgestellt, um im Anschluss nach Essen zurückgebracht zu werden.

Mit der Errichtung des Ruhrbistums 1958 und der Erhebung des Essener Münsters zur Kathedrale gelangte das Kreuz an das Bistum Essen.

Liturgische Verwendung
Einzelheiten zur liturgischen Verwendung des Kreuzes im Stift Essen sind nicht bekannt. Soweit die Quellen, vor allem der um 1400 entstandene Essener Liber Ordinarius, für Prozessionen die Verwendung von Vortragekreuzen vorschrieben, geschah dieses allgemein und ohne einzelne Kreuze zu erwähnen. Das Mathildenkreuz ist, auch wenn das Ruhrbistum es aus konservatorischen Gründen nicht mehr als Vortragekreuz einsetzt, kein musealer Gegenstand, sondern ein sakrales Objekt, das im Gottesdienst benutzt werden kann. So diente es am 5. November 2011 in einem Memorialgottesdienst anlässlich des 1000. Todestags Mathildes, zu deren Memoria es gestiftet wurde, als Altarkreuz.

Literatur
 Georg Humann: Die Kunstwerke der Münsterkirche zu Essen. Schwann, Düsseldorf 1904, S. 115–160.
 Alfred Pothmann: Der Essener Kirchenschatz aus der Frühzeit der Stiftsgeschichte. In: Günter Berghaus, Thomas Schilp, Michael Schlagheck (Hrsg.): Herrschaft, Bildung und Gebet – Gründung und Anfänge des Frauenstifts Essen. Klartext Verlag, Essen 2000, ISBN 3-88474-907-2, S. 135–153.
 Thorsten Fremer: Äbtissin Theophanu und das Stift Essen. Gedächtnis und Individualität in ottonisch-salischer Zeit. Verlag Peter Pomp, Bottrop/Essen 2002, ISBN 3-89355-233-2.
 Sybille Eckenfels-Kunst: Goldemails. Untersuchungen zu ottonischen und frühsalischen Goldzellenschmelzen. Pro Business Verlag, Berlin 2008 (zugleich Diss. Stuttgart 2004), ISBN 978-3-86805-061-5.
 Klaus Gereon Beuckers: Der Essener Marsusschrein. Untersuchungen zu einem verlorenen Hauptwerk der ottonischen Goldschmiedekunst. Aschendorffsche Verlagsbuchhandlung, Münster 2006, ISBN 3-402-06251-8.
 Klaus Gereon Beuckers, Ulrich Knapp: Farbiges Gold – Die ottonischen Kreuze in der Domschatzkammer Essen und ihre Emails. Domschatzkammer Essen 2006, ISBN 3-00-020039-8.
 Klaus Gereon Beuckers: Mathildenkreuz. In: Birgitta Falk (Hrsg.): Gold vor Schwarz – Der Essener Domschatz auf Zollverein. Klartext-Verlag, Essen 2008, ISBN 978-3-8375-0050-9, S. 86.
 Sonja Hermann: Die Essener Inschriften (= Die Deutschen Inschriften Bd. 81). Wiesbaden 2011, ISBN 978-3-89500-823-8, S. 17–19 Nr. 8.
 Anna Pawlik: Heilige, Reliquien und Reliquiare im Essener Stift – ein Inventar. In: Thomas Schilp (Hrsg.): Frauen bauen Europa. Essener Forschungen zum Frauenstift, Bd. 9. Klartext Verlag, Essen 2011, ISBN 978-3-8375-0672-3, S. 261–317.
 Hiltrud Westermann-Angerhausen: Das Gedächtnis der Gegenstände. Spolien im Essener Schatz als Zeichen von Rang und Herkunft. In: Thomas Schilp (Hrsg.): Frauen bauen Europa. Essener Forschungen zum Frauenstift, Bd. 9. Klartext Verlag, Essen 2011, ISBN 978-3-8375-0672-3, S. 203–226.

Anmerkungen

Essener Domschatz
Gemmenkreuz
Ottonische Kunst
Goldschmiedearbeit
Stift Essen
Werk (11. Jahrhundert)

Mathildenkreuz


آرون تشارلز كارتر (7 ديسمبر 1987 - 5 نوفمبر 2022)، هو مُغني راب أمريكي وكاتب أغاني وممثل وراقص ومنتج تسجيلات. اشتهر لأول مرة كمغني موسيقى البوب والهيب هوب في أواخر التسعينيات، إذ أسس نفسه كنجم بين جمهور ما قبل المراهقة والمراهقة خلال السنوات الأولى من القرن الحادي والعشرين بألبوماته الأربعة في الاستوديو.

بدأ كارتر مسيرته الفنية في سن السابعة وأصدر أول ألبوم له في عام 1997 في سن التاسعة، وبيع من الألبوم مليون نسخة في جميع أنحاء العالم. حقق ألبومه الثاني Aaron's Party (Come Get It) الذي صدر عام 2000 مبيعات قاربت ثلاثة ملايين نسخة في الولايات المتحدة، وبدأ بالظهور كضيف في برنامج نيكلوديون ورافق فرقة باكستريت بويز في جولاتهم الغنائية بعد وقت قصير من تحقيق الألبوم لرقم قياسي في المبيعات. كان الألبوم التالي لكارتر بعنوان (Oh Aaron) الذي حقق نجاحًا باهرًا، ثم أصدر ألبوم أخر بعنوان (Another Earthquake) في عام 2002، تلاه ألبوم أخر في عام 2003 أحتوى على أكثر أغانيه شهرة.

ظهر كارتر في برنامج (الرقص مع النجوم)، وفي عدد من المسرحيات الموسيقية وقدم عدة عروض. في عام 2014 أصدر أغنية فردية لمغني الراب (بات سولو) بعنوان "Ooh Wee". وأصدر أغنية منفردة بعنوان (Fool's Gold) في 1 أبريل 2016 وأسطوانة مطولة بعنوان (LøVë) في فبراير 2017. صدر ألبومه الخامس الذي يحمل نفس الاسم في 16 فبراير 2018. في 5 نوفمبر 2022، توفي كارتر عن عمر يناهز 34 عاماً في منزله في لانكستر، كاليفورنيا. ذكر موقع تي ام زي أن كارتر عُثر عليه غارقاً في حوض الاستحمام الخاص به. قال ممثل لفريق كارتر إن سبب الوفاة لا يزال قيد التحقيق.

المراجع

روابط إضافية

مغنون وكتاب أغاني أمريكيون في القرن 20
مغنون وكتاب أغاني أمريكيون في القرن 21
أعلام إل جي بي تي أمريكية في القرن 20
أعلام إل جي بي تي أمريكية في القرن 21
توائم أمريكيون
جمهوريون من ولاية فلوريدا
راقصون أمريكيون
رجال ثنائيو الميول الجنسية
شخصيات إل جي بي تي من فلوريدا
شخصيات مثلية القرن 20
شخصيات مثلية القرن 21
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
مصابون بالفصام
مغنو بوب أمريكيون
مغنو راب أمريكيون
مغنو راب أمريكيون في القرن 21
مغنو راب مثليون
مغنو راب من فلوريدا
مغنو هيب هوب أمريكيون
مغنو ومغنيات بوب أمريكيون
مغنون أطفال أمريكيون
مغنون أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 20
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 21
مغنون مثليون من الولايات المتحدة
مغنون من فلوريدا
مغنون وكتاب أغان أمريكيون
مغنون وكتاب أغان من فلوريدا
مغنون ومغنيات وكتاب أغان أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون أطفال
ممثلون أمريكيون بإعاقات
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من تامبا (فلوريدا)
ممثلون من ولاية فلوريدا
مواليد 1987
مواليد في تامبا (فلوريدا)
موسيقيو آر أند بي بديل
موسيقيو بوب أطفال
موسيقيو رقص البوب
موسيقيو رقص أمريكيون
موسيقيون أمريكيون بإعاقات
موسيقيون مثليون من الولايات المتحدة
موسيقيون مزدوجو الميول الجنسية
موسيقيون من تامبا (فلوريدا)
وفيات عرضية في كاليفورنيا
وفيات مرتبطة بالمخدرات في كاليفورنيا

آرون كارتر


ستانيسلاف سيمان ، من مواليد 6 أغسطس 1952 ، لاعب كرة قدم تشيكوسلوفاكي سابق.

لعب مع منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية سلوفاكيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قبرص
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 1980
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
رياضيون تشيكوسلوفاكيون مغتربون في قبرص
رياضيون من كوشيتسه
فائزون بميداليات ذهبية أولمبية من تشيكوسلوفاكيا
لاعبو الدوري القبرصي الدرجة الأولى
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو دوكلا بانسكا بيستريتسا
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم أولمبيون من تشيكوسلوفاكيا
لاعبو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون مغتربون
سيمان
سيمان
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1980
لاعبو كرة قدم مغتربون في قبرص
لاعبو لوكوموتيفا كوشيتسه
لاعبو منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم
لاعبو نيا سلاميس فاماغوستا
مدربو كرة قدم سلوفاكيون
مدربو نادي كوشيتسه
مواليد 1952
لاعبو كرة قدم من كوشيتسه

ستانيسلاف سيمان


John Elliot Cairnes (26. desember, 1823 - 8. júlí, 1875) var írskur hagfræðingur. Hann er iðulega talinn seinasti fulltrú klassíska skóla hagfræðinnar. Hann hélt uppi vörnum fyrir kenningar David Ricardo, og svaraði gagnrýni á grundvallarhugmyndir klassískrar hagfræði á borð við launasjóðinn (e. wages fund) og vinnugildiskenninguna.

Æviágrip
Cairnes fæddist í Castlebellingham, County Louth í Írlandi. Hann var sonur William Elliot Cairnes og Marianne Woolsey. Faðir hans var bruggari og eyddi Cairnes tíma sínum í brugghúsi föður síns á yngri árum. Faðir hans vildi að hann myndi taka við af sér sem bruggari. Eftir 6 ár í heimavistarskóla og einkakennslu frá presti í Chester fór John Cairnes gegn ráðum föður síns og hóf framhaldsnám.

Cairnes lærði list í Trinity Collage í Dublin, þar fékk hann BA gráðu árið 1848 og síðan MA gráðu árið 1854. Hann byrjaði í lögfræðinámi en missti fljótt áhugann. Hann fékk hins vegar mikinn áhuga á hagfræði sem hann kenndi sér sjálfur.

Þó hann væri að mestu sjálfmenntaður í hagfræði hóf hann árið 1856 störf sem prófessor í stjórnmálahagfræði við Trinity háskólann í Dublin. Hann starfaði þar að hluta til í 5 ár en árið 1959 var Cairnes ráðinn sem prófessor í lögfræði við Queen's College í Galway. Frá árinu 1866 til 1870 vann hann sem prófessor í stjórnmálahagfræði við University College í London. Cairnes lét af störfum árið 1872 eftir að hann lenti í slysi við útreiðar með þeim afleiðingum að hann gerðist óvinnufær. Hann lést síðan þremur árum seinna í Blackheath nálægt London en hann skyldi eftir sig eiginkonu og þrjú börn.

Framlög til hagfræði
John Elliot Cairnes skrifaði mikið af bókum og setti fram hinar ýmsu hagfræðikenningar. Cairnes var af "klassíska" skólanum og því skrif hans í takt við það. Þónokkuð af verkum Cairnes voru svör við gagngrýni annarra hagfræðinga á klassíska skólanum. Cairnes skrifaði um samtímann og heimalandið út frá hagfræðilegum sjónarmiðum. Cairnes skrifaðist einnig mikið á við hagfræðinginn John Stuart Mill þar sem þeir skiptust á skoðunum. Eitt af frægari verkum Cairnes er einmitt skrif hans um Launasjóðskenninguna sem kom fyrst fram hjá Mill.

Þrælahald
Eitt af frægari verkum Cairnes er bókin The Slave power (1862). Í bókinni greindi Cairnes afleiðingar þrælahalds á efnahagsþróun, þá sérstaklega hvernig það flýtti fyrir jarðvegseyðingu, dró úr tækninýjungum og kæfði almennt viðskipti og efnahagsþróun. Bókin var skrifuð á meðan borgarastríðið í Bandaríkjunum stóð. Í bókinni varaði Cairnes breska stjórnmálamenn við því að standa með Suðurríkjunum sem börðust fyrir viðhaldi þrælahalds. Talið er að bókin hafi átt þónokkurn þátt í því að snúa áliti almennings í Bretlandi gegn suðurríkjunum.

Írland
Cairnes skrifaði einnig mikið um Írland og írsk málefni. Árið 1864 var grein eftir Cairnes birt í tímaritinu Edinburgh Review. Þetta var fyrsta ritverk hans um Írland sem var birt opinberlega. Sama ár hafði Cairnes lagt á ráðin um að skrifa þó nokkuð magn ritgerða um írska hagkerfið og það sem viðkemur stjórnmálum í landinu.

Á þessum tíma var stór hluti vinnuaflsins á Írlandi landlausir landbúnaðarverkamenn og smábændur. Landeigendur leigðu þeim litla lóð þar sem þeir stunduðu búskap en í skiptum fyrir landið unnu þeir fyrir landeigandann. Vanaleg árleg vinnukvöð var um tvo hundruð dagar. Mikil fátækt einkenndi þennan hóp en rúmlega þrjár milljónir íbúa landsins bjuggu við þessar aðstæður. Cairnes trúði því að eina leiðin til þess að bæta lífskjör væri að afnema þetta kerfi. Lausnir sem hann sá fyrir sér voru meðal annars að úthluta smá landsvæði svo þessir bændur þyrftu ekki lengur að leigja, þróun atvinnustarfsemi utan landbúnaðar. Hann taldi einnig að áframhaldandi flutningur fólks úr landi væri nauðsynleg. Skömmu áður hafði ríkt mikil hungursneyð á Írlandi, Hallærið mikla, sem hafi leitt til þess að margir höfðu flutt frá Írlandi í leit að betri lífskjörum.

Launasjóðskenningin
John Stuart Mill gaf út bók árið 1848 sem hét Principles of Political Economy en í bókinni var launasjóðskenningin. Sú kenning varð mjög fræg og eitt af verkum Cairnes var að halda uppi vörnum á kenningunni. Launasjóðskenningin hélt því fram að laun væru háð hlutfallslegu magni fjármagns sem væri til ráðstöfunar fyrir greiðslur starfsmanna og stærð vinnuafls. Laun hækka aðeins með aukningu fjármagns eða fækkun launafólks. Seinna komust hagfræðingar að þeirri niðurstöðu að samband fjármagns og launa væri flóknara en upphaflega var talið. Þetta er vegna þess að fjármagn á tilteknu ári er ekki endilega föst upphæð. Cairnes tókst vissulega að fjarlægja úr kenningunni margt sem hafði tilhneigingu til að hylja raunverulega merkingu kenningarinnar. Í bókinni "Some Leading Principles of Political Economy Newly Expounded" sem Cairnes skrifaði er farið yfir launasjóðskenninguna og umfjöllun sem styðst við þá kenningu.

Samkvæmt kenningu John Stuart Mill um framleiðslukostnað í tengslum við verðmæti eru algildu þættir framleiðslukostnaðar laun vinnuafls og fjármagnstekjur. Þessari kenningu mótmælti Cairnes að laun geti talist sem framleiðslukostnaður. Í greiningu John Cairnes á framleiðslukostnaði í tengslum við verðmæti lítur hann á vinnu, áhættu og bindindi sem raunverulega framleiðslukostnaði og byggjast þeir á huglægum hugsunum. Cairnes taldi að laun hefði aðeins getað talist kostnaður vegna þess að allt vandamálið var meðhöndlað frá sjónarhorni kapítalisma. Nassau William Senior var með mjög líka greiningu og Cairnes en í þeirri greiningu taldi Senior framleiðsluþættina vera þá sömu eða vinnu, áhættu og bindindi. Greining John Cairnes er sögð vera betrumbætt greining á greiningu Nassau William Senior.

Stjórnmálahagfræði
Í bókinni "The Character and Logical Method of Political Economy" leitast Cairnes við að svara þeirri almennu spurningu varðandi hver tilgangur og eðli stjórnmálahagfræðinnar er. Það var skoðun Cairnes að stjórnmálahagfræðin hafði orðið fyrir miklum afskiptum utanaðkomandi þátta, meðal annars hvernig horft er á viðfangsefnið út frá sjónarmiðum hagkvæmni og sanngirnis. Hins vegar taldi hann að stjórnmálahagfræðin myndi aldrei flokkast sem vísindagrein svo lengi sem tilgangur hennar væri að útskýra hvernig megi ná ákveðnum hagnýtum markmiðum. Hagfræðin ætti að vera eingöngu vísindaleg að mati Cairnes og svo hún gæti uppfyllt þau skylirði, þyrfti hún að standa gjörsamlega hlutlaus frá öðrum kerfum samfélagsins, líkt og efnafræðin stendur hlutlaus milli ólíkra þróana í hreinlætisbótum. Það var afleitt að tala um hagfræðina sem vísindagrein að mati Cairnes. Hann taldi nauðsynlegt að notast við tilraunir svo hægt væri að innleiða ýmsu kenningar, hins vegar taldi hann þær vera útilokaðar úr vopnabúri hagfræðingsins. Cairnes laggði þess í stað mikla áherslu á hvernig líta ætti á stjórnmálahagfræði sem tilgátuvísindi. Kenningarnar voru einungis jafn góðar og forsendurnar sem settar voru fyrir þeim. Niðurstöðurnar voru sannar svo lengi sem engar truflanir höfðu áhrif, ástand sem Cairnes sagði að ætti sjaldnast við í raunveruleikanum.

Tilvísanir

Írskir hagfræðingar

John Elliot Cairnes


محمد حسن حلمي الشهير باسم حلمي زامورا، ولد في عام 13 فبراير 1912 بقرية ميت كنانة بمحافظة القليوبية، كان لاعباً بفريق الكرة بنادي الزمالك ومنتخب مصر لكرة القدم وحكماً دولياً وإدارياً ورئيساً لنادي الزمالك.
و يعد أفضل رئيس لنادي الزمالك على مدى تاريخه وأحد أهم الشخصيات المنتمية للنادي العريق منذ تأسيسه في 1911.

مسيرته كلاعب

بدأ ممارسة كرة القدم في المدرسة المحمدية الابتدائية، وفي عام 1929 لعب بالفريق الأول للمدرسة الخديوية الثانوية وانضم في نفس العام لنادي الزمالك وفي عام 1934 بدأ مشواره مع النجومية عندما أصيب جمال الزبير جناح أيسر الفريق الأول للفريق فلعب محمد حسن حلمي مكانه.

وبدأ مشواره الدولي عام 1936 عندما اختير ضمن المنتخب القومي المشارك في دورة برلين الأوليمبية في نفس العام وبعدها بعامين حصل على بكالوريوس الزراعة.

مسيرته كحكم
اتجه بعد اعتزاله إلى سلك التحكيم وتدرج به حتى نال الشارة الدولية عام 1957 وظل حكماً دولياً حتى بلوغه سن التقاعد الدولي عام 1962.

مسيرته كإداري
بدأ العمل الإداري كعضو للجنة الكرة في نادي الزمالك بعام 1948 وبعدها بأربع سنوات اختير سكرتيراً عاماً للنادي في أول جمعية عمومية بالزمالك. ثم عين مديراً متفرغاً للنادي عام 1966 في نفس العام الذي اختير فيه وكيلاً للنادي.

شغل عدة مناصب إدارية بالاتحاد المصري لكرة القدم منها رئاسته للجنة المسابقات واللجنة الفنية وفي مايو عام 1978 شغل منصب رئيس مجلس إدارة اتحاد الكرة المصري.

كان أول لاعب كرة قدم يرأس نادي الزمالك وذلك عام 1967، وظل رئيساً لنادي الزمالك حتى أغسطس 1984 باستثناء عام 1971 فقط والذي تولى فيه المستشار توفيق الخشن رئاسة النادي. وكان لحلمي زامورا الفضل الأول في إقامة معظم منشآت نادي الزمالك بميت عقبة.

اشتهر بالعمل التطوعي حيث لم يحصل على أي مقابل من نادي الزمالك طوال فترة عطائه للنادي مكتفيا براتبه كوكيل لوزارة الزراعة وكذلك بعدما أحيل إلى المعاش.

الوفاة
توفي في 5 نوفمبر 1986، وبعد وفاته 1986 بأسبوع قررت إدارة النادي إطلاق اسمه على الملعب الرئيسي لنادي الزمالك وتم تسميته لاحقا استاد أبو رجيلة في 2014

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص من طوخ
أشخاص من محافظة القليوبية
حكام كرة قدم مصريون
رؤساء نادي الزمالك
لاعبو كرة قدم أولمبيون مصريون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1936
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو منتخب مصر لكرة القدم
لاعبو نادي الزمالك
مواليد 1330 هـ
مواليد 1912
وفيات 1407 هـ
وفيات 1986

حلمي زامورا


Seña de identidad puede referirse a:

Rasgo que marca la identidad o identificación en un individuo o un grupo.
Señas de identidad, novela de Juan Goytisolo.

Seña de identidad


اقتصاد الكفاف هو الاقتصاد الذي تحاول به مجموعة ما إنتاج منتجات في فترة معينة بحيث لا تزيد ما يجب أن يستهلكوه في تلك الفترة لكي يبقوا على قيد الحياة، ولا يحاولوا تجميع الثروات أو نقل الإنتاجية من فترة زمنية إلى فترة زمنية لاحقة. في مثل هذا النظام، فإن مفهوم الثروة لا يتواجد، وكما يوجد اعتماد على التجدد وإعادة الإنتاج في داخل البيئة الطبيعية.

قبل أن يتم اختراع العملة كان يعتبر اقتصاد الكفاف هو الاقتصاد المسيطر كنظام اقتصادي. كما لا زال هذا النظام يعتبر الأساس التقليدي في العديد من المجتمعات.

مراجع

أنظمة اقتصادية
اقتصادات
اقتصاد زراعي
نظريات اقتصادية

اقتصاد كفاف


සමහර ආගමවල යථාර්ථය සංවිධානය කිරීමේ මූලධර්මය වන නීතිය දෙවියන් විසින් මිනිස් වර්ගයා පාලනය කිරීම සඳහා ලබාදුන් දැනුමක් බව දක්වනු ලබයි. ආගමික අර්ථයෙන් නීතියට දෙවියන් විසින් නියමකර ඇති ආචාර ධර්ම මාලාවක් සහ සදාචාරය ඇතුලත් වේ. උදාහරණ ලෙස එක්තරා දුරකට හලාකා (යුදෙව් නීතිය), හින්දු නීතිය සහ ශාරියා නීතිය(ඉස්ලාමීය නීතිය) සහ කි‍්‍රස්තියානි නීතිය දැක්විය හැක.

ශාරියා සහ කි‍්‍රස්තියානි නීතීන් අනෙක් ආගමික නීතීන්ගෙන් වෙනස්වන අතර එයින් කි‍්‍රස්තියානි නීතියට කතෝලික, ඇංග්ලිකානු සහ සාධර්මික පල්ලිවල (සිවිල් නීති සම්ප‍්‍රදායේ මෙන්) නීති මාලාවන් ඇතුලත් වන අතර ශාරියා නීතිය සිය නීතීන් අධිකරණමය පූර්වාදර්ශයන් සහ ප‍්‍රතිසාම්‍යයෙන් උකහා ගනී (පොදු නීති සම්ප‍්‍රදායේ මෙන්).

 නීතිය

ආගමික නීතිය


එලනෝර් කුමරිය යනු බෙල්ජියමේ පිලිප් රජතුමාගේ සහ මැතිල්ඩා බිසවගේ සිව්වන සහ බාලම දරුවා වේ.

බෙල්ජියමේ එලනෝර් කුමරිය


Katsushika Hokusai (葛飾北斎) (d. 1760, Edo - ö. 10 Mayıs 1849), Japonya'da Edo döneminde yaşamış Japon sanatçı, ressam, oymabaskı ustası, tahta oymacısı ve ukiyo-e ressamıdır.

Edo (günümüzdeki adı Tokyo) doğumlu Hokusai'ın en bilinen eseri, 1820'li yıllarda ürettiği, uluslararası üne sahip Kanagawa'nın Büyük Dalgaları'nın da dahil olduğu 36 Fuji Dağı Manzarası adlı ahşap baskı serisidir. Bu seri hem yerel seyahat hareketi hem de kişisel Fuji Dağı takıntısı ile yaratılmıştır. Hokusai'a önce Japonya'da ve sonrasında dünyada üne kavuşturan işte bu seri ve özellikle serinin Kanagawa'nın Büyük Dalgaları ve Bulutsuz Havada Fuji Dağı (ya da Kızıl Fuji) eserleridir. Hokusai'nin bu diziden önceki çalışmaları kesinlikle önemli olsa da bu dizi kadar geniş bir kabul görmedi.

Çalışmaları ukiyo-e sanatformunu büyük ölçüde sosyete orospuları ve oyunculara odaklanan bir portre stilinden manzaralara, bitkilere ve hayvanlara odaklanan çok daha geniş bir sanat stiline dönüştürdü. Hokusai, tahta baskıların yanı sıra, on beş ciltten fazla ciltte akla gelebilecek her konunun binlerce görüntüsünden oluşan kendi eğitici "Hokusai Manga" da dahil olmak üzere kitap çizimleri için tasarımlar yapma ve boyama gibi çeşitli alanlarda çalıştı. Küçük bir çocuktan başlayarak 88 yaşında ölümüne kadar stilini geliştirmeye ve çalışmaya devam etti. Uzun ve başarılı bir kariyerde toplamda 30,000'den fazla resim, eskiz, tahta baskı ve resimli kitap için görseller üretti. Kompozisyonlarında yenilikçi ve çizim tekniğinde olağanüstü olan Hokusai sanat tarihinin en büyük ustalarından biri olarak kabul edilir.

Yaşamının ilk dönemi

Hokusai'nin doğum tarihi belirsizdir ancak genellikle Hōreki döneminin 10. yılının 9. ayının 23. günü olarak belirtilir (eski takvim 'de veya 31 Ekim 1760) Japonya'nın Edo Katsushika semtinde bir esnaf ailesinin çocuğu olarak doğdu. Çocukluk adı Tokitarō idi. Babasının shōgun için Nakajima Ise ayna üreticisi olduğuna inanılır. Babası hiçbir zaman Hokusai'yi varis yapmadı bu yüzden annesinin bir cariye olması mümkündür. Hokusai belki de babasından öğrenerek altı yaşında resim yapmaya başladı, çalışmaları arasında aynaların etrafındaki desenlerden oluşan bir resim de vardı.

Hokusai yaşamı boyunca en az otuz isimle biliniyordu. Birden fazla adın kullanılması o zamanki Japon sanatçıların ortak bir uygulaması olsa da takma adlarının sayısı diğer büyük Japon sanatçılarınkini geçer. İsim değişiklikleri o kadar sık olmuştur ki çoğu zaman sanatsal üretimindeki ve üslubundaki değişikliklerle ilgili hayatını dönemlere ayırmak için kullanılır.

12 yaşındayken babası onu bir kitapçıda çalışması için gönderdi ve Japon şehirlerindeki popüler bir kurum olan ödünç kitap orta ve üst sınıfların popüler eğlencesiydi. 14 yaşında Katsukawa Shunshō stüdyosuna girdiğinde 18 yaşına kadar bir ağaç oymacısının yanında çırak olarak çalıştı. Shunshō Hokusai'nin ustalaşacağı bir tahta baskı ve resim stili olan ukiyo-e 'nin bir sanatçısı ve Katsukawa okulunun başıydı. Shunshō gibi sanatçılar tarafından uygulanan Ukiyo-e o zamanlar Japonya'nın şehirlerinde popüler olan sosyete orospularının (bijin-ga) ve kabuki aktörlerinin (yakusha-e) resimlerine odaklandı.

Bir yıl sonra Hokusai'nin adı ilk kez efendisi tarafından Shunrō olarak adlandırıldığında değişti. Bu isim altında ilk baskılarını 1779'da yayınlanan bir dizi kabuki aktörünün resmini yayınladı. Shunshō'nun stüdyosunda çalıştığı on yıl boyunca Hokusai 1790'ların başında öldüğü dışında hakkında çok az şey bilinen ilk karısıyla evliydi. 1797'de tekrar evlendi ancak bu ikinci eşi de kısa bir süre sonra öldü. Bu iki eşinden olan iki oğluna ve üç kızına babalık yaptı ve sonunda Ōi adlı en küçük kızı Ei bir sanatçı ve asistanı oldu. "Edo'daki Ryogoku Köprüsünde Akşamın Serinliğinde Havai Fişekler" () Hokusai'nin hayatının bu döneminden kalmadır.

Shunshō'nun 1793'te ölümü üzerine Hokusai elde edebildiği Fransız ve Hollandalı bakır gravürlerle maruz kaldığı Avrupa stilleri de dahil olmak üzere diğer sanat stillerini keşfetmeye başladı. Kısa süre sonra muhtemelen rakibindeki Kanō okulu çalışmaları nedeniyle Shunshō'nun baş öğrencisi Shunkō tarafından Katsukawa okulundan atıldı. Bu olay, kendi sözleriyle ilham vericiydi: "Sanatsal tarzımın gelişimini asıl motive eden şey Shunkō'nun elinde yaşadığım utançtı."
Hokusai, ukiyo-e'nin geleneksel konuları olan sosyete orospuları ve aktörlerin imajlarından uzaklaşarak eserlerinin konusunu da değiştirdi. Bunun yerine çalışmaları çeşitli sosyal düzeylerden Japon halkının günlük yaşamının manzaralarına ve görüntülerine odaklandı. Bu konu değişikliği ukiyo-e ve Hokusai'nin kariyerinde bir dönüm noktasıydı.

Orta dönem

 'ndan.

Sonraki dönem Hokusai'nin Tawaraya Okulu ile ilişkisini ve "Tawaraya Sōri" isminin benimsenmesini gördü. Bu süre zarfında özel günler için özel olarak yaptırılan birçok baskı (surimono) ve mizahi şiir kitapları (kyōka ehon) için illüstrasyonlar yaptı. 1798'de Hokusai ismini bir öğrenciye aktardı ve ilk kez bir okula bağlı olmayan bağımsız bir sanatçı olarak Hokusai Tomisa adını benimseyerek yola çıktı.

1800 yılına gelindiğinde Hokusai ukiyo-e kullanımını portre dışındaki amaçlar için daha da geliştiriyordu. Ayrıca en yaygın bilinen adı Katsushika Hokusai tarafından da benimsendi, eski adı Edo'nun doğduğu kısmına atıfta bulundu ikincisi Nichiren Budizm dininde önemli bir tanrının sembolü Kuzey Yıldızı onuruna "kuzey stüdyosu" anlamına geliyordu.
O yıl Doğu Başkentinin Ünlü Manzaraları ve Edo'nun Sekiz Görünümü (modern Tokyo) olmak üzere iki manzara koleksiyonu yayınladı. Ayrıca kendi öğrencilerini de çekmeye başladı ve sonunda hayatı boyunca 50 öğrenciye ders verdi.

Önündeki on yılda hem sanat eseri hem de kendini tanıtma yeteneği sayesinde giderek daha fazla ün kazandı. 1804'te bir Edo festivali sırasında bir süpürge ve mürekkep dolu kovalar kullanarak 200 metrekare olduğu söylenen Budist piskopos Daruma 'nın devasa bir portresini yaptı. Başka bir hikaye onu shōgun Tokugawa Ienari mahkemesine yerleştirir ve oraya daha geleneksel fırça darbeli resim yapan başka bir sanatçıyla rekabet etmek için davet edilir. Hokusai kağıt üzerine mavi eğri çizdi ardından görüntü boyunca ayakları kırmızı boyaya batırılmış bir tavuğu izledi. Resmini shōgun'a Tatsuta Nehri'nde yüzen kırmızı akçaağaç yapraklarıyla gösteren manzara olarak anlattı ve yarışmayı kazandı.

1807 yılı Hokusai'nin popüler romancı Takizawa Bakin ile bir dizi resimli kitap üzerinde işbirliği yaptığını gördü. Özellikle popüler olan fantastik roman Chinsetu Yumiharizuki (Hilal Ayının Garip Hikayeleri) ana karakter olarak Minamoto no Tametomo idi ve Hokusai yaratıcı ve güçlü çizimleriyle ün kazandı ancak Bakin ile resimlerle ilgili fikir ayrılıkları nedeniyle yedi çalışmanın ardından işbirliği sona erdi. Hokusai veya Bakin'i projede tutmak arasında seçim yapan yayıncı, dönemin basılı eserlerinde illüstrasyonların önemini vurgulayarak Hokusai'yi korumayı tercih etti.
Hokusai ayrıca erotik sanat ('shunga) albümlerini de oluşturdu. Bu türdeki en ünlü imajı, "Kinoe no Komatsu" 1814'ten üç ciltlik shunga kitabından bir çift ahtapotla cinsel ilişkiye girmiş genç bir kadını gösteren "Balıkçının Karısının Rüyası" dır.
Hokusai, eserinin üretimine çok dikkat etti. Hokusai bir Çin şiir antolojisinin Japonca baskısı olan "Toshisen Ehon" ile ilişkisi sırasında mektuplarda yayıncıya, Hokusai'nin daha önce birlikte çalıştığı ve saygı duyduğu blok kesicinin Egawa Tomekichi bazı kafaları keserken Hokusai'nin tarzından saptığını yazdı. Ayrıca doğrudan projeye dahil olan başka bir blok kesiciye Sugita Kinsuke'ye yazdı ve Kinsuke'nin figürün gözlerini ve burunlarını kestiği Utagawa okulu tarzından hoşlanmadığını ve son baskıların gerçeğe uygun olması için değişikliklere ihtiyaç olduğunu belirtti. Hokusai mektubunda hem kendisinin gözleri ve burunları resimleme tarzından hem de Utagawa okul tarzından örnekler içeriyordu.

1811'de 51 yaşında Hokusai adını "Taito" olarak değiştirdi ve "Hokusai Manga" ve çeşitli "etehon" u veya sanat kılavuzlarını yarattığı döneme girdi. 1812'de Basitleştirilmiş Çizimde Hızlı Dersler ile başlayan bu kılavuzlar para kazanmak ve daha fazla öğrenciyi çekmek için uygun bir yol olarak tasarlandı. Manganın (rastgele çizimler anlamına gelen) ilk cildi 1814'te yayınlandı ve anında başarılı oldu. 1820'ye gelindiğinde, genellikle komik imalar içeren binlerce nesne, bitki, hayvan, dini figür ve sıradan insan çizimlerini içeren on iki cilt (ölümünden sonra üç tane daha yayınlandı) üretti.

5 Ekim 1817'de Nagoya'daki Hongan-ji Nagoya Betsuin dışında "Büyük Daruma resmini yaptı. Kağıt üzerine mürekkeple yazılmış bu portre 18×10,8 metre ölçülerinde ve olay büyük bir kalabalık çekti. Bu başarı popüler bir şarkıda anlatıldı ve "Darusen veya "Daruma Master" adını aldı. Orijinali 1945'te yok edilmiş olsa da Hokusai'nin o zamandan kalma promosyon el ilanlarından kurtuldu ve Nagoya Şehir Müzesi'nde muhafaza edildi.

1820'de Hokusai adını bir kez daha değiştirdi, bu sefer Japonya'da bir sanatçı olarak ün kazandığı bir dönemin başlangıcına işaret eden bir değişiklik olan "Iitsu" oldu. 1830'ların başında ünlü Kanagawa'dan Büyük Dalga ve Kırmızı Fuji dahil olmak üzere en ünlü eseri Fuji Dağı'nın Otuz Altı Görüşü yapıldı. Hokusai'nin "Manga" daki perspektif çalışmalarının sonuçları burada derinliği ve hacmi temsil etmek için batı perspektifi olarak görülen şeyi kullandığı "Büyük Dalga" da görülebilir. O kadar popüler oldu ki daha sonra seriye on baskı daha eklendi. Bu dönemde yaptığı diğer popüler baskı serileri arasında İllerin Şelaleler Turu, Bilgelik Okyanusları ve İllerdeki Ünlü Köprülerin Olağandışı Görünümleri. Ayrıca olağanüstü detaylara sahip Gelincikler ve Tavuk Sürüsü de dahil olmak üzere çiçek ve kuşların (kachō-e) bir dizi detaylı bireysel görüntüsünü üretmeye başladı.

Daha sonraki yaşamı
1834'te başlayan sonraki dönem, Hokusai'nin "Gakyō Rōjin" adı altında çalıştığını gördü (}; "Sanata Deli Yaşlı Adam"). Bu sırada genel olarak "manzara resim kitapları arasında şaheser" olarak kabul edilen bir diğer önemli seri olan  "Fuji Dağı'nın Yüz Görüşü" nü yaptı.

Hokusai bu eserin colophon 'da yazıyor:

1839'da bir yangın Hokusai'nin stüdyosunu ve çalışmalarının çoğunu yok etti. Bu zamana kadar And artists Hiroshige gibi genç sanatçılar giderek daha popüler hale geldikçe kariyeri solmaya başladı. 83 yaşındayken Hokusai zengin bir çiftçi olan Takai Kozan'ın daveti üzerine Shinano Eyaleti 'ndeki Obuse' ye (şimdiki adı Nagano Eyaleti) 'ne gitti ve burada birkaç yıl kaldı. Obuse'da geçirdiği süre boyunca Eril Dalga ve Kadınsı Dalga dahil olmak üzere birkaç şaheser yarattı.
1842 ile 1843 arasında "günlük şeytan çıkarma" ("nisshin joma") olarak tanımladığı şeyde Hokusai her sabah talihsizliğe karşı tılsım Çin aslanlarını ("shishi") kağıt üzerine mürekkeple  boyadı.

Hokusai, 1849'un başlarında Fuji Dağı'ndan Kaçan Duman Ejderhası  ve Karda Kaplan 'ı boyayarak neredeyse sonuna kadar çalışmaya devam etti.

Sürekli olarak daha iyi işler üretmeye çabalayarak görünüşe göre ölüm döşeğinde "Keşke gökyüzü bana bir on yıl ... daha verirse sadece bir beş yıl daha o zaman gerçek bir ressam olabilirim." 10 Mayıs 1849'da öldü ve Tokyo'daki (Taito Bölgesi) Seikyō-ji 'ye gömüldü. Ölümünden kısa bir süre önce bestelediği bir haiku okur: "Hayalet olsam da yaz tarlalarına hafifçe yürüyeceğim.""

Seçilmiş eserleri

Sanat ve kültür üzerindeki etkileri

Hokusai, bir sanatçı olarak çeşitli alanlarda başarılar elde etti. 70 yılı aşkın süredir kitap illüstrasyonları, tahta baskılar, eskizler ve resimler için tasarımlar yaptı. Hokusai, Japon sanatçılar arasında batı doğrusal perspektifine sahip ilk deneycilerden biriydi. Hokusai'nin kendisi Sesshū Tōyō ve Çin resminin diğer stillerinden etkilendi.
Etkileri, 19. yüzyıl Avrupa'sındaki batılı çağdaşlarına kadar Japon sanatını özellikle ukiyo-e'yi toplama çılgınlığıyla başlayan Japonizm ile dünyaya yayıldı; ilk örneklerinin bir kısmı yaklaşık 1856'da  Paris'te Fransız sanatçı Félix Bracquemond "Hokusai Manga" eskiz kitabının kopyasına ilk kez matbaasının atölyesinde rastladığında görüldü.

İzlenimcilik hareketini Claude Monet ve Pierre-Auguste Renoir ile Art Nouveau veya Almanya'da Jugendstil çalışmalarında yer alan çalışmalarını yineleyen temalarla etkiledi.Degas, Gauguin, Klimt, Franz Marc, August Macke, Manet ve van Gogh gibi pek çok Avrupalı sanatçı ahşap oymalarını topladı. Degas, onun hakkında, "Hokusai, Yüzen Dünya'daki diğerleri arasında sadece bir sanatçı değil. O bir ada, bir kıta, kendi içinde bütün bir dünya." dedi. Hermann Obrist'in kırbaç motifi veya yeni hareketi örneklemek için gelen ' 'Peitschenhieb' ' Hokusai'nin çalışmalarından gözle görülür şekilde etkilenmiştir.

Ölümünden sonra bile sanat eserlerinin sergileri büyümeye devam ediyor. 2005 yılında Tokyo Ulusal Müzesi o yıl oradaki herhangi bir sergiden en fazla ziyaretçiye sahip olan Hokusai sergisi düzenledi.
Tokyo sergisinden birkaç resim de Birleşik Krallık'ta sergilendi. British Museum 2017 yılında Hokusai'nin 'The Great Wave''' gibi sanat eserlerinin ilk sergisini düzenledi.

Hokusai, kahramanın Fuji Dağı'nı çevreleyen bölgeyi gezdiği, Hokusai tarafından boyanmış yerlerde durduğu Hugo Ödüllü- bilimkurgu yazarı Roger Zelazny tarafından kazanan kısa öykü "Fuji Dağı'nın 24 manzarası, Hokusai" için ilham verdi. Farkındalık üzerine 2011 tarihli bir kitap Roger Keyes'in "Hokusai söylüyor" şiiriyle sona erer ve öncesinde "bazen şiirinin bir fikrin ruhunu her şeyden daha iyi yakaladığı" açıklaması yer alır.

Richard Lane 1985 "Encyclopaedia Britannica" da Hokusai'yi "19. yüzyılın sonlarından bu yana Batılı sanatçıları, eleştirmenleri ve sanatseverleri benzer şekilde, muhtemelen diğer Asyalı sanatçılardan daha fazla etkilemiş" olarak tanımlar.'Resimli Kitap ve Ukiyo-e Satış Mağazası''' Hokusai tarafından yazılan ukiyo-e 'nin gerçekte nasıl satıldığını gösteriyor; bu baskıların yerel mağazalarda nasıl satıldığını ve sıradan insanların ukiyo-e satın alabildiğini gösteriyor. Bu görüntüde alışılmadık bir şekilde Hokusai birkaç ayrılmış tahta blok kullanmak yerine elle renklendirerek boyama yaptı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Baskılar

Boston Güzel Sanatlar Müzesi, Hokusai Baskıları
Tokyo Dijital Müze'de Hokusai İşleri

1760 doğumlular
1879 yılında ölenler

18. yüzyılda Japonlar
19. yüzyılda Japonlar
Japon ressamlar
Ukiyo-e sanatçıları

Hokusai


The Musée des Arts et Métiers () (French for Museum of Arts and Crafts) is an industrial design museum in Paris that houses the collection of the Conservatoire national des arts et métiers, which was founded in 1794 as a repository for the preservation of scientific instruments and inventions.

History
Since its foundation, the museum has been housed in the deserted priory of Saint-Martin-des-Champs, in the  in the 3rd arrondissement of Paris. Today the museum, which underwent major renovation in 1990, includes an additional building adjacent to the abbey, with larger objects remaining in the abbey itself.

Collection
The museum has over 80,000 objects and 15,000 drawings in its collection, of which about 2,500 are on display in Paris. The rest of the collection is preserved in a storehouse in Saint-Denis. Among its collection is an original version of the Foucault pendulum, the original model of Liberty Enlightening the World (commonly known as the Statue of Liberty) by Frédéric Auguste Bartholdi, some of the first planes (Clément Ader's Avion III, Louis Blériot's Blériot XI...), and Blaise Pascal's Pascaline (the first mechanical calculator).

The museum presents seven different collections : Scientific Instruments, Materials, Energy, Mechanics, Construction, Communication, Transportation. In the former church of St-Martin-des-Champs Priory are displayed cars, planes, the Foucault Pendulum and some other monumental objects.

Cultural references
The museum appears in literature as the scene of the climax of the 1988 novel Foucault's Pendulum by Umberto Eco, and is featured in the 2019 documentary film about the Statue of Liberty, Liberty: Mother of Exiles.

Transportation
The museum can be accessed by the Paris Métro station Arts et Métiers. (The museum's entrance is at the corner of Rue Réaumur and Rue Vaucanson.)

See also
 List of museums in Paris
 Nicolas-Joseph Cugnot's fardier (a pioneering steam-powered road vehicle) is an exhibit

References

External links

 Official site
 Official site

Arts et Metiers, Musee des
Buildings and structures in the 3rd arrondissement of Paris
Science museums in France
Technology museums in France
Museums established in 1794
1794 establishments in France
Statue of Liberty

Musée des Arts et Métiers


Osisko es una compañía minera que extrae metales preciosos, tiene oficinas centrales en Montreal, Quebec, Canadá.  Opera en Canadá enfocada en la minería de oro en el cinturón de oro de Abitibi en Quebec. La compañía también es conocida como Osisko Exploration LTD antes de cambiarse el nombre en mayo de 2008.
Se hizo acreedora de por lo menos 17,41 millones de onzas en reservas de oro (incluyendo 10,71 en Malartic, Quebec y 6.7 en el arrecife de Hammond en Canadá) y cerca de 230 km cuadrados de tierra en el área Malartic-Cadillac.
En base al mercado de capitalización es la 9.ª más grande compañía canadiense con un valor de 5,2 billones de dólares.

Proyecto Famatina en Argentina

A finales de agosto de 2011 en Argentina la empresa Osisko adquirió un contrato con la Energía y Minerales Sociedad Del Estado (Estado riojano) y La Rioja Corporación Minera del Estado, por la adquisición del desarrollo del Proyecto Famatina. Este proyecto cubre 40 km cuadrados de una zona rica en oro, con una reserva probada y probable de 8.97 millones de onzas de oro.

Actualidad  del proyecto
Existió una fuerte resistencia de la población de la Ciudad de Chilecito y Famatina (La Rioja, Argentina) con el objetivo de que Osisko Mining Corporation no explore ni explote el recurso.
La situación es tensa, hay cortes de las rutas de accesos no permitiendo el paso a camiones y personal de la empresa.
El proyecto minero fue rescindido por un decreto del Ejecutivo provincial, en cumplimiento con el compromiso asumido por el gobernador Luis Beder Herrera en 2013.

Véase también
 Famatina
 Minería a cielo abierto
 Cianuro

Referencias

Enlaces externos
 Osisko Mining Corporation Página oficial.
 Contrato de Osisko por el Proyecto Famatina en inglés.

Minería de Argentina
Empresas de minería de oro
Empresas de Canadá
Empresas fundadas en 1982
Canadá en 1982
Instituciones y organismos con sede en Montreal
Minería de Canadá

Osisko Mining Corporation


Charles Lasègue, cuyo nombre completo era Ernest-Charles Lasègue (París, 5 de septiembre de 1816 - París, 20 de marzo de 1883) fue un médico francés que realizó diversas investigaciones en varios ámbitos de la medicina, sus principales aportaciones tuvieron lugar en el campo de la siquiatría.

Biografía
Se licenció en letras en 1838 y trabajó como profesor de esta materia en el Liceo Louis-le-Grand. Posteriormente se interesó por la medicina al conocer los trabajos de Armand Trousseau (1801-1867). Estudió medicina y leyó su tesis doctoral en la Universidad de París en 1847. Tras realizar el doctorado fue destinado por el gobierno francés al sur de Rusia para investigar una epidemia de cólera. De regreso a París trabajó en los hospitales Salpêtrière, Pitié y Necker. En 1869 fue nombrado profesor de clínica médica en el Hospital Necker, permaneció en este puesto hasta su muerte en 1883.

Publicó más de cien trabajos, muchos de ellos en colaboración con su maestro Trousseau. Entre ellos varios dedicados al alcoholismo y fue uno de los primeros médicos en describir la anorexia nerviosa a la que llamó anorexia histérica. Se interesó por temas muy diversos, como el vértigo, la migraña, la epilepsia, la catalepsia y la medicina legal. Asimismo creó el concepto de personalidad anormal, para describir la situación de pacientes que presentaban diferentes síntomas psíquicos que no podían incluirse en otros trastornos psiquiátricos conocidos.

Dio su nombre a un signo clínico que se sigue utilizando para el diagnóstico de la ciática y hernia discal (signo de Lasègue) que consiste en flexionar la cadera con el paciente tendido en una camilla con la pierna extendida. El signo es positivo si la flexión provoca dolor.

Referencias

Médicos de Francia del siglo XIX
Caballeros de la Legión de Honor
Miembros de la Academia Nacional de Medicina de Francia
Nacidos en París
Fallecidos en París

Charles Lasègue


John Northrop may refer to:

 John Howard Northrop (1891–1987), biochemist
 John Isaiah Northrop (1861–1891), zoologist
 Jack Northrop (John Knudsen Northrop, 1895–1981), American aircraft industrialist and designer who founded the Northrop Corporation

John Northrop


Claus Kniphof (ca. 1500 – 30. oktober 1525) var en dansk kaper.

Claus Kniphofs far Walter døde, da sønnen var barn, hvorefter Claus opvoksede i Malmø som borgmester Jørgen Kocks stedsøn. Hans opvækst indtil han i 1523 gik i tjeneste hos den afsatte Christian II er i øvrigt svagt belyst. I 1525 angreb han på Christian II's vegne Bergen to gange. I april måned slap hans flåde afsted med en kapret last, som han førte til Skotland, hvor Christian II's kapere ofte afsatte deres bytte. Herfra forsøgte han at opnå støtte til at komme Søren Norby til hjælp i Skåne. Tyske kilder betegner ham som den afsatte konges øverstkommanderende. Hans sørøveri tilføjede hansestæderne stor skade, og i juni 1525 udstyrede Hamburg en flåde, der skulle opspore ham. Han søgte derfor beskyttelse i Edinburgh, hvorfra han dog måtte flygte for en ophidset folkemængde. Han søgte nu tilflugt i Nederlandene, men blev her erklæret som "sørøver". Den 7. oktober blev hans skibe angrebet af en flåde fra Hamburg og selv blev han taget til fange af Ditmar Koel sammen med ca. 160 af sit mandskab. Både hans stedfar og grev Edzard af Ostfriesland søgte forgæves at komme ham til hjælp, blandt andet med henvisning til, at han var i besiddelse af den afsatte konges fuldmagt og taget til fange i grevens farvand. Kock, som senere blev en central figur under Grevens Fejde tilbød endog en større sum løsepenge for at få stedsønnen frigivet. Retten i Hamburg lod ham imidlertid henrette som sørøver den 30. oktober 1525, hvorefter hans hoved blev anbragt på en stage til skræk og advarsel for ligesindede.

Noter

Eksterne links
 Kaperen Claus Kniphof.Dansk militærhistorie
 Claus Kniphoff. Deutsche Biographie

Danmarks historie
Tjek fødselsår
Personer fra Danmark
Danskere i 1500-tallet
Kapere fra Danmark

Claus Kniphof


Les Stylococcaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Chrysophyceae et de l'ordre des Chrysosaccales .

Les espèces du genre type Stylococcus sont des épiphytes vivant dans les eaux douces acides de Suisse et de France.

Étymologie
Le nom vient du genre type Stylococcus, dérivé du grec , colonne, et du latin -cocc, « en rapport avec une graine, une baie ou un fruit », littéralement « colonne de graines ».

Description
Stylococcus est un unicellulaire protégé dans une lorique hyaline avec une longue tige basale, par laquelle elle est fixée dans le mucilage de diverses macro-algues. Le protoplaste remplit la lorica et possède un ou deux chloroplastes et des vacuoles contractiles. Un rhizopode simple ou ramifié se projette à travers la bouche du lorica. Reproduction par division longitudinale ; cellules filles amiboïdes à long filopode terminal.

Liste des genres
Selon  :

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

  - synonyme

Chrysophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Stylococcaceae


Jørgen Bo (født 8. april 1919, død 9. juli 1999) var en dansk arkitekt, og professor ved Det Kongelige Danske Kunstakademis arkitektskole.

Fra 1957 delte han tegnestue med Vilhelm Wohlert under navnet Bo og Wohlert. De tegnede blandt andet bygningen til kunstmuseet Louisiana i Humlebæk.

Anerkendelse
 1959 – Eckersberg Medaillen
 1983 – C.F. Hansen Medaillen
 ?  – Ridder af 1. grad af Dannebrog

Eksterne henvisninger

 Jørgen Bo på Den Store Danske

Personer fra København
Arkitekter fra Danmark
Professorer fra Det Kongelige Danske Kunstakademi
Riddere af 1. grad af Dannebrog

Jørgen Bo