Manfred Starke (* 21. Februar 1991 in Windhoek) ist ein namibischer Fußballspieler. Der Linksfüßer wird meist im linken Mittelfeld oder in der Außenverteidigung, aber auch im zentralen Mittelfeld eingesetzt. Seine Laufbahn begann Starke, der von 2012 bis 2020 namibischer Nationalspieler war, bei Hansa Rostock in der 2. Bundesliga und der 3. Liga. Er war für die namibischen Jugendnationalmannschaften zeitweise auch im Faustball aktiv. Starke hat auch die deutsche Staatsangehörigkeit.

Karriere

Kindheit und Jugend in Namibia
Manfred Starke wurde 1991 als Sohn seines deutschnamibischen Vaters Richard, der aktiv Fußball gespielt hatte und später als Fußballtrainer des SK Windhoek arbeitete, und seiner aus den Niederlanden stammenden Mutter Carla in Windhoek geboren. Als Siebenjähriger begann er an der Deutschen Höheren Privatschule Windhoek mit dem Fußballspielen. Vier Jahre später begann er, zusätzlich auch Faustball zu spielen.

Als Starkes Vater bei einem Trainerlehrgang im Jahr 2003 Heinz Werner kennenlernte, wurde dieser auf Manfred aufmerksam und vermittelte ihn für ein dreiwöchiges Probetraining an den 1. FC Union Berlin. Da Union zu diesem Zeitpunkt über kein Internat verfügte, kam ein dauerhafter Wechsel in diesen Verein nicht in Frage, woraufhin Manfred Starke ein dreimonatiges Probetraining bei Hansa Rostock absolvierte. Im folgenden Jahr siedelte er als 13-Jähriger nach Rostock über, wo er im vereinseigenen Internat untergebracht wurde.

Jugendjahre in Deutschland
Von 2004 bis 2006 spielte Starke für Hansas C-Jugend. 2006 siedelte seine zwei Jahre jüngere Schwester Sandra nach Deutschland über und strebte beim 1. FFC Turbine Potsdam eine Karriere als Fußballspielerin an; sie wurde deutsche Jugendnationalspielerin. Manfred Starke musste im Sommer 2006 wegen mangelnder sportlicher Perspektive den Platz im Rostocker Internat räumen, worauf er bei einer Gastfamilie in Rostock wohnte und seine fußballerische Laufbahn beim Vorortverein FSV Bentwisch fortsetzte. Im Sommer 2007 kehrte er zum F.C. Hansa zurück, nachdem er durch gute Leistungen in der B-Jugend Bentwischs die Verantwortlichen des Vereins überzeugen konnte.

Mit der Rostocker B-Jugend spielte Starke ab 2007 in der U-17-Bundesliga und trug unter Trainer Roland Kroos mit zwei Toren in 25 Einsätzen zum fünften Platz der Abschlusstabelle 2007/08 bei. Im Sommer 2008 rückte Starke in die A-Jugend des Vereins auf und kam für diese in der Saison 2008/09 der A-Junioren-Bundesliga zu 25 Einsätzen. Dabei belegte die von Michael Hartmann trainierte Mannschaft mit einem Punkt Rückstand auf Werder Bremen den zweiten Rang ihrer Bundesligastaffel und verfehlte die Teilnahme an der Endrunde um die deutsche Fußballmeisterschaft der A-Junioren.

In der U-19-Bundesliga-Saison 2009/10 trug Starke, nachdem er sein Fachabitur in Metalltechnik an der "Beruflichen Schule der Hansestadt Rostock" abgelegt hatte, mit 23 Einsätzen zum ersten Platz der Staffel Nord/Nordost bei. In der Meisterschaftsendrunde kam er in den Halbfinalspielen gegen Mainz und im Finale gegen Leverkusen zum Einsatz. Durch einen 1:0-Sieg gewann Hansa den ersten nationalen Jugendtitel im gesamtdeutschen Fußball.

Obwohl Starke seit seinem Wechsel nach Deutschland kaum noch Faustball gespielt hatte, wurde er im Winter 2008/09 für die namibische U-18-Faustballnationalmannschaft nominiert und nahm im Januar 2009 an der U-18-Weltmeisterschaft in Swakopmund teil. Die namibische Mannschaft belegte den letzten Platz unter den sechs teilnehmenden Nationen. Im gleichen Jahr spielte Starke erstmals für die Jugendauswahlen des namibischen Fußballverbandes: Bei einem Ende August 2009 in Angola stattfindenden Vier-Nationen-Turnier belegte er mit der U-19-Auswahl den zweiten Rang. Vornehmlich nahm er an Spielen der Nationalmannschaft teil, wenn er im Urlaub in Namibia weilte, so auch im Dezember 2010 bei einem Spiel der U-23-Auswahl im Rahmen der Olympia-Qualifikation. Während der Urlaube spielte er auch für den SK Windhoek in Turnieren wie dem "Christmas Cup".

Anfänge bei Hansa Rostock
Obwohl Hansas Profimannschaft im Sommer 2010 in die 3. Liga abgestiegen war und mit der Integration von Tom Trybull, Kevin Müller und Lucas Albrecht verstärkt auf Spieler der A-Jugend-Meistermannschaft zurückgriff, konnte sich Starke nicht für eine Übernahme in Rostocks Profikader empfehlen. Er wurde der Reservemannschaft zugeteilt, die in der Saison 2010/11 unter Trainer Axel Rietentiet in der fünftklassigen Oberliga Nordost spielte, in die sie aus finanziellen Gründen zurückzog, obwohl sie den Klassenerhalt in der Regionalliga erreicht hatte. Starke etablierte sich als Stammspieler und trug in 27 Einsätzen dazu bei, dass die Mannschaft punktgleich mit dem Erstplatzierten Torgelow den zweiten Platz der Abschlusstabelle belegte. Auf den durch Torgelows Verzicht möglichen Aufstieg verzichtete Hansas Reservemannschaft und spielte auch in der Saison 2011/12 in der Oberliga.

Rostocks Profimannschaft stieg im Sommer 2011 in die 2. Bundesliga auf und Starkes Einsatzchancen verringerten sich. Bis zum Herbst spielte er in 12 Spielen in der Reservemannschaft und empfahl sich dort mit guten Leistungen für die Profimannschaft unter Peter Vollmann. Im November 2011 berief Vollmann Starke in den Profikader, wo er am 25. November gegen Union Berlin erstmals auf der Auswechselbank Platz nahm. Um Spielpraxis zu bekommen, gehörte Starke in der Folgezeit zur Stammformation der Reserve in der Oberliga. Nachdem Trainer Vollmann im Dezember 2011 durch Wolfgang Wolf ersetzt wurde, änderte sich die Situation zunächst nicht. Am 10. April 2012 debütierte Starke in der 2. Bundesliga durch Einwechslung im Auswärtsspiel gegen Energie Cottbus ein. Er kam an den nachfolgenden vier Spieltagen zum Einsatz, zweimal in der Startaufstellung. Mit der Mannschaft holte er in diesen letzten vier Saisonspielen einen Punkt, was den erneuten Abstieg des Vereins in die 3. Spielklasse besiegelte. Seinen auslaufenden Vertrag mit Hansa verlängerte er um ein Jahr bis 2013.

Im Oktober 2012 wurde Starke durch Nationaltrainer Bernhard Kaanjuka erstmals in die Namibische Fußballnationalmannschaft berufen, die in Vorbereitung auf die Qualifikationsspiele zur Weltmeisterschaft 2014 ein zehntägiges Trainingslager in der Sportschule Kaiserau in Deutschland abhielt. Verletzungsbedingt musste er seine Teilnahme absagen, kam am 13. Oktober 2012 beim 0:0-Remis Namibias im Testspiel gegen Ruanda zu seinem ersten Länderspieleinsatz.

Zu Beginn der Drittliga-Spielzeit 2012/13 hatte Starke eine Reservistenrolle inne und kam bis Frühjahr 2013 trotz Trainerwechsels von Wolf zu Marc Fascher nur zu fünf Kurzeinsätzen. Hansa geriet erneut in Abstiegsgefahr. Ab April 2013 stand Starke in den letzten sieben Saisonspielen in der Startaufstellung und erzielte drei Tore, wodurch er Anteil am Klassenerhalt hatte. Seinen Vertrag verlängerte er um zwei Jahre bis 2015. Zum Ende der Saison 2014/15 wurde der Vertrag nicht verlängert. Damit endete seine 9-jährige Laufbahn im Verein.

Stationen seit 2015
Im Sommer 2015 wechselte Starke zum Regionalligisten FC Carl Zeiss Jena. Er folgte damit seinem Rostocker Teamkollegen Robin Krauße. In der Saison 2016/17 qualifizierte sich Starke mit der Mannschaft für die Aufstiegsrelegation zur 3. Liga, in der sie sich gegen den FC Viktoria Köln durchsetzten. Bis 2019 absolvierte er für Carl Zeiss Jena in der 3. Liga 64 Spiele, in denen er 11 Tore erzielte und 15 vorbereitete.

Im Sommer 2019 unterschrieb Starke einen Zweijahresvertrag beim Drittligisten 1. FC Kaiserslautern. In der Saison 2019/20 erzielte er in elf Pflichtspielen zwei Tore. Nach einer Spielzeit wechselte er zur Saison 2020/21 zum Ligakonkurrenten FSV Zwickau, bei dem er einen Zweijahresvertrag unterschrieb.

Zur Saison 2022/23 wechselte er zum Drittligaaufsteiger VfB Oldenburg. Bei den Niedersachsen entwickelte sich Starke zu einem Führungsspieler und lief in der ersten Saison 36 Mal für Oldenburg auf und erzielte dabei sechs Tore. Mit seinem Treffer gegen den TSV 1860 München wurde er für das Tor des Monats im Februar 2023 nominiert und erhielt 22 Prozent der Stimmen, womit er Rang 2 hinter Marius Bülter von Schalke 04 erreichte.

Starke wechselte zur Saison 2023/24 zum Ligakonkurrenten TSV 1860 München.

Erfolge
 Hansa Rostock
 Deutscher Meister der A-Junioren: 2009/10
 Mecklenburg-Vorpommern-Pokalsieger: 2010/11, 2014/15
 FC Carl Zeiss Jena
 Thüringen-Pokalsieger: 2015/16, 2017/18
 1. FC Kaiserslautern
 Südwestpokalsieger: 2019/20

Weblinks

 Ein Profi aus Namibia in der deutschen Liga. Deutschlandfunk Kultur, 16. Juni 2020

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Namibia)
Fußballspieler (Hansa Rostock)
Fußballspieler (FC Carl Zeiss Jena)
Fußballspieler (1. FC Kaiserslautern)
Fußballspieler (FSV Zwickau)
Fußballspieler (VfB Oldenburg)
Fußballspieler (TSV 1860 München)
Faustballspieler (Namibia)
Sportler (Windhoek)
Namibier
Deutscher
Geboren 1991
Mann

Manfred Starke


Panserværnsrifler er en type af geværer som kom frem under Første Verdenskrig til at nedkæmpe de første kampvogne. Den første panserværnsriffel var en forstørret udgave af Tysklands standardgevær, Mausergeværet, dog i kaliber 13 mm. I mellemkrigstiden udviklede de fleste stormagter deres egne panserværnsrifler som var tilstrækkelige mod de lette kampvogne (tanketter) i begyndelsen af Anden Verdenskrig. Panserværnsriflerne blev snart forældede i takt med at panseret på kampvognene blev tykkere. Panserværnsriflerne forsvandt mere eller mindre for at give plads til raketstyr som Bazooka, geværgranater, PIAT mm.

En undersøgelse af effektiviteten af briternes Boys panserværnsriffel i Nordafrika kunne ikke dokumentere et eneste tilfælde, hvor våbnet havde nedkæmpet en kampvogn. På grund af mangel på andre panserværnsvåben, anvendtes de sovjetiske panserværnsrifler PTRD og PTRS-41 i længere tid end tilsvarende våben i andre lande. De kunne ikke gennemtrænge panseret på kampvognene, men kunne ødelægge deres bælter, periskoper, maskingeværer, antenner og andet eksternt udstyr, samt bekæmpe let pansrede køretøjer. Uden kikkertsigte, var effekten begrænset.

I dag er panserværnsriflen smeltet sammen med finskytteriflen, da den store kaliber med tilhørende drivladning giver en lang rækkevidde. Den moderne betegnelse er "antimaterielriffel".

Referencer

Rifler
Panserværnsvåben

Panserværnsriffel


Heinrich-Dietrich Dieckmann (* 1935) ist ein ehemaliger deutscher Diplomat, der zuletzt Botschafter in Neu-Delhi und Tokio war.

Leben
Nach dem Abitur absolvierte Dieckmann ein Studium der Rechtswissenschaften an der Ludwig-Maximilians-Universität München. Dort wurde er aktives Mitglied der katholischen Studentenverbindung K.St.V. Rheno-Bavaria im KV. Am  21. Juni 1963 promovierte er zum Dr. jur. mit einer Dissertation zum Thema Die Haftung des Besitzers eines Privatgrundstückes dessen Benutzern gegenüber nach dem nordamerikanischen Deliktsrecht an der Westfälischen Wilhelms-Universität zu Münster.

Danach trat Dieckmann 1965 in den  Auswärtigen Dienst ein und fand zunächst Verwendung an der Botschaft in Indien. Nach Anfangsjahren an der Vertretung der Bundesrepublik bei den Europäischen Gemeinschaften in Brüssel und in der Europa-Abteilung des Auswärtigen Amtes leitete er von 1973 bis 1977 die Wirtschaftsabteilung der Botschaft in Brasilien und war danach bis 1982 der erste Leiter des Referats des Auswärtigen Amtes für Internationale Energiepolitik. Im Anschluss war er zwischen 1982 und 1988 Leiter der Wirtschaftsabteilung der Vertretung bei den Vereinten Nationen in New York.

Nach einer darauf folgenden Tätigkeit als Beauftragter für Nord-Süd-Verhandlungen, dann für Ost-West-Wirtschaftsbeziehungen des Auswärtigen Amtes war er zwischen 1992 und 1994 Leiter der Wirtschaftsabteilung und der Abteilung für Europäische Integration im Auswärtigen Amt. Als Leiter der Wirtschaftsabteilung des Auswärtigen Amtes gehörte er zum deutschen "Sherpa-Team", dem die Vorbereitung der G7 (heute G8)-Gipfel obliegt und das auch die wirtschaftsrelevanten Verhandlungen mit der Sowjetunion im Rahmen der deutschen Wiedervereinigung führte.

1994 erhielt er als Nachfolger von Wilhelm Haas seine Akkreditierung als Botschafter in Japan. Dort wirkte er bis zu seiner Ablösung durch Frank Elbe im Jahr 1997 und übernahm im Wechsel von Elbe das Amt des Botschafters in Indien. Nach seinem altersbedingten Eintritt in den Ruhestand im Jahre 2000 wurde Heimo Richter sein Nachfolger als Botschafter in Indien.

Danach übernahm Dr. Dieckmann beratende Aufgaben, unternahm Vortragsreisen im In- und Ausland. Bis 2012 war Dieckmann Mitglied des Vorstandes der Stiftung Bundeskanzler-Adenauer-Haus in Rhöndorf. Seit 2007 ist er Mitglied des Beirates der Andheri-Hilfe. Daneben hielt er Vorträge, wie zum Beispiel zum Thema Gewichte verschieben sich-wie mag es in 30 Jahren auf der Weltbühne aussehen? im Colloquium Humanum in Bonn.

Ehrungen
 1997: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland

Veröffentlichungen
 Die Haftung des Besitzers eines Privatgrundstückes dessen Benutzern gegenüber nach dem nordamerikanischen Deliktsrecht, Dissertation, Universität Münster 1963
 Was ist und wem nützt auswärtige Kulturpolitik : Text der Rede vor der OAG Tōkyō am 10. Mai 1995, 1995

Weblinks
 Lebenslauf auf der Homepage des Colloquium Humanum (Seitenaufruf am 2. Mai 2012)

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in Japan
Deutscher Botschafter in Indien
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Korporierter im KV
Deutscher
Geboren 1935
Mann

Heinrich-Dietrich Dieckmann


Mehmet Emin Onat, (d. 1908 - ö. 17 Temmuz 1961) Türk mimar, eski İTÜ rektörü, Mimarlar Odası 1 numaralı üyesi ve DP eski İstanbul Milletvekili (1954-1957). Türkiye'de mimarlık alanında özel bir yeri olan Emin Onat sürekli aşama göstermiş, İTÜ Mimarlık Fakültesi'nin örgütlenmesinde çalışmış, ulusal ve uluslararası boyutta ün yapmıştır.

Yaşamı
İstanbul'da 1910 yılında doğdu. Orta öğreniminin Beyazıd Nümune Mektebi ve Vefa Sultanisi'nde tamamladı. 1926'da Yüksek Mühendis Mektebi'ne girdi. 1930'da gösterdiği üstün başarıları nedeniyle üçüncü sınıfta iken, dönüşünde okuluna öğretim üyesi olmak üzere seçilerek Zürih Teknik Üniversitesi'ne gönderildi. Orada Otto Rudolf Salvisberg'in öğrencisi oldu.

1934 yılında Mimarlık bölümünden birincilikle mezun olarak yurduna döndü. 1935 yılında Yüksek Mühendis Okulu Mimarlık Şubesi'ne Doçent unvanını aldı ve Prof. Debbe'nin yanında çalışmaya başladı.1937 de ilk resmi misyonu ve eseri olarak, 1936 da eğitimci olarak katıldığı Yıldız Teknik Üniversitesi için Yıldız sarayı içinde yerleşke ve Şehzadeler dairesinin okul olarak dönüşüm projelerini çizdi ve kontrolluğunu yürüttü. 1938'de Profesör unvanını alarak Yüksek Mühendislik Mektebinin bir opsiyonu olan Mimarlık Şubesi Şefliği'ne getirildi. 1942 - 43 yılında ise Yıldız'da Güzel Sanatlardan sonra ilk bağımsız Mimarlık bölümünü kurdu ve 1944 e kadar yönetti.

1 Mart 1941'de Anıtkabir için açılan uluslararası yarışmaya Mimar Ahmet Orhan Arda ile birlikte katıldı. Hazırladıkları proje 49 proje arasından birinci olarak seçildi. 1944-1953 yılları arasında uygulanan projelerin düzenlenmesini ve inşaatın kontrolünü Orhan Arda ile birlikte yürüttü.

1943'te Ordinaryüs Profesör oldu. 1944 yılında Yüksek Mühendis Mektebi, İstanbul Teknik Üniversitesi'ne dönüştürülünce yeni oluşturulan Mimarlık Fakültesi'ne ilk dekanlığına seçildi. 1946'da İngiliz Mimarları Kraliyet Enstitüsü (RIBA) onursal üyesi seçildi. 1950-1953 yılları arasında İTÜ'nün rektörlüğünü yaptı. 1956 yılında Hanover Teknik Üniversitesi 125 inci yıldönümü nedeni ile seçtiği 6 yabancı ilim ve sanat adamı ile birlikte Emin Onat'a onursal doktorluk unvanı verdi. Emin Onat, Türk Mimarisi'ni ve Türk Mimarlarını uluslararası alanda temsil etti. 1953 yılında Uluslararası Mimarlar Birliği, Türkiye bölümünü oluşturdu.

Emin Onat, akademik kariyeri dışında başta Anıtkabir olmak üzere çalışmaları şöyle özetlenebilir:
Yıldız Teknik Okulu Binası(1937) Hamidiye ve Mahmudiye, Kepirtepe Köy Enstitüleri (1941-1942, Leman Tomsu ile), İstanbul Göztepe Villa Meral (1941), Ankara Atatürk Anıt-Kabir (1942-1953, Orhan Arda ile), İstanbul Moda Emin Onat Evi(1944), İstanbul Üniversitesi Fen ve Edebiyat Fakülteleri (1944, Sedat Hakkı Eldem ile), Bursa Vali Konağı (1945-1946), Bursa Uludağ Sanatoryumu (1946, Leman Tomsu ile), Bursa Yapı ve Kredi Bankası (1948), İTÜ Taşkışla Binası değişim ve onarımı (1950, Paul Bonatz ile), İstanbul Emin Onat'ın Annesinin Evi (1951), Ankara Kavaklıdere Cenap And Evi (1952), Ankara Zafer Meydanında Gazino (1952), Ankara Çankaya Cumhurbaşkanlığı Sekreterlik Binası (1953), İstanbul Taksim Mete Caddesinde apartman (1955), İstanbul Sanayi Kalkınma Bankası (1955), İstanbul Nişantaşı Yüksel Apartmanı (1955), Ankara Hayat Apartmanı (1956), Ankara Emniyet Sarayı (1956), İstanbul Moda Sporel Apartmanı (1956-1957), İstanbul Moda Marmara Apartmanı (1956-1957), İstanbul Moda Deniz Kulübü (1956-1957), İstanbul Gümüşsuyu Büro Binası (Devres Han) (1961)

Demokrat Partiden TBMM X. Dönem İstanbul Milletvekilliği yapmıştır.

Mimarlar Odası 1 (bir) numaralı üyesi Ordinaryüs Profesör Halid Emin Onat 17 Temmuz 1961'de geçirdiği kalp krizi sonunda ölmüştür.

Eserleri

 Yıldız Teknik Okulu Binası dönüşüm projeleri (1937)
 Köy Enstitüleri Hamidiye ve Mahmudiye, Kepirtepe (1941-1942, Leman Tomsu ile)
 Villa Maral, Göztepe, İstanbul (1941)
 Orhan Arda'yla birlikte tasarlayıp uyguladığı Anıtkabir (1942-1953)
 Emin Onat Evi, Moda, İstanbul (1944)
 Sedad Hakkı Eldem ile birlikte tasarladığı İstanbul Üniversitesi Fen ve Edebiyat Fakültesi (1944), Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi (1947), ve İstanbul Adalet Sarayı (1949)
 Vali Konağı,Bursa (1945-1946)
 Uludağ Sanatoryumu,Bursa (1946, Leman Tomsu ile)
 Yapı ve Kredi Bankası, Bursa (1948)
 İTÜ Taşkışla Binası değişim ve onarımı (1950, Paul Bonatz ile)
 Emin Onat'ın Annesinin Evi,İstanbul (1951)
 Cenap And Evi,Kavaklıdere, Ankara (1952)
 Gazino,Ankara Zafer Meydanında (1952)
 Cumhurbaşkanlığı Sekreterlik Binası,Çankaya, Ankara (1953)
 Apartman,Taksim Mete Caddesi, İstanbul (1955)
 Sanayi Kalkınma Bankası, İstanbul (1955)
 Yüksel Apartmanı,Nişantaşı, İstanbul (1955)
 Hayat Apartmanı,Ankara (1956)
 Emniyet Sarayı,Ankara (1956)
 Sporel Apartmanı,Moda, İstanbul (1956-1957)
 Marmara Apartmanı,Moda, İstanbul (1956-1957)
 Moda Deniz Kulübü, İstanbul (1956-1957)
 Devres İş Hanı, Gümüşsuyu, İstanbul, (1961)

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar
 ARKİV'de Emin Onat
 Mimarlık Müzesi
 Emin Onat'ı anma

1910 doğumlular
1961 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk mimarları
İstanbul Teknik Üniversitesi rektörleri
Türk ordinaryüs profesörler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul Teknik Üniversitesinde öğrenim görenler
147'ler
İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi dekanları
TBMM 10. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM Bayındırlık, İmar, Ulaştırma ve Turizm Komisyonu
Demokrat Parti (1946) mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Vefa Lisesinde öğrenim görenler

Emin Onat


جهاز الإنذار هو جهاز إلكتروني يساعد على حماية السيارات، والمكاتب، والمنازل، وغير ذلك من المباني الأخرى ضد السرقة، تتعدد استخدامات جهاز الأنذار، حيث يمكن استخدام إجهزة الإذار للتنبيه من الحرائق، والكوارث وغيرها، ويستخدم هذا الجهاز أيضاً لتنبيه الشخص وبالتالي استدعاء الشرطة، يتم هذا التنبيه باستخدام جرس أو صفارة أو أضواء أو أصوات مسجلة على شريط. وتتكون معظم هذه الأجهزة من ثلاثة أجزاء هي جهاز إحساس، ووحدة تحكم، ووسيلة إنذار، ويقوم جهاز الإحساس بكشف اللص أو الحركة عامة، فيرسل إشارة إلى وحدة التحكم التي تقوم تشغيل وحدة الإنذار.

أنواع أجهزه الإنذار
تتنوع أجهزة الإنذار ضد السرقة إلى نوعين:
 النوع الأول: أجهزة إنذار ضد السرقة سلكية، يتم توصيلها بأسلاك إلى الجهاز الرئيسى الذي يقوم بتغذية هذه الأجهزة بالكهرباء اللازمة لها والفولت التي تعمل من خلاله، وغالب استخدامات هذه الأجهزة في الشركات الكبرى أو المصانع أو الهيئات والمؤسسات.
 النوع الثانى: أجهزة إنذار ضد السرقة لاسلكية، نوع يستخدم في المطاعم لحماية الناس من الحريق، وتعمل هذه الأجهزة على إرسال إشارات إلى الجهاز الذي يقوم بتنبيه صاحب السيارة أوصاحب المنشأة التي يوضع عليها هذا الجهاز وذلك كلى يقوم بأخذ استعداداته للحفاظ على ممتلكاته.

مكونات جهاز الإنذار اللاسلكي
 مزود بلوحة مفاتيح وشاشة LCD.
 2 أجهزة تحكم ويمكن زيادتهم حتى 8.
 حساس كسر باب ونوافذ.
 كاشف حركة.
 سرينة.
 لوحة تحكم.
 يعمل جهاز الإنذار بدون أسلاك.
 يعمل في عدم وجود الكهرباء لأنه مزود بمدخرة كهربائية داخلية تعمل عند انقطاع التيار الكهربائي.
 جهاز الإنذار مزود بكاشف حركة يعمل على مسافة 10 متر بزاوية مقدارها 180 درجة وتزداد هذه المسافة في الظلام وفق نظرية عمل الأشعة تحت الحمراء.
 يستخدم جهاز الإنذار اللاسلكي لحماية المنزل من السرقة وانبعاث الغاز والحريق.
 لوحة التحكم:
سهلة التركيب ومن خلالها يتم برمجة جهاز الإنذار ومزودة بلوحة مفاتيح وشاشة LCD.

 حساس حركة:
عند وجود أي حركة في المكان يقوم باكتشافها وعندها تصدر السرينة صوت قوى لتنبيه الجميع بحدوث شئ مريب في المكان.

 حساس فتح باب أو شباك:
يعمل عند محاولة اللص فتح الباب أو النافذة وبالتالى فان جهاز الإنذار يصدر منه صوت قوى. 2 أجهزة تحكم قابلين للزيادة إلى 8 ومن خلال جهاز تحكم تستطيع التحكم في فتح وإغلاق جهاز الإنذار.

 السرينة:
يجب توصيلها بلوحة التحكم فعند حدوث حركة أو فتح الباب أو النافذة تصدر صوت قوى لإرهاب السارق ولتنبيه الجميع بوجود شئ مريب في المكان.

وتستخدم كاميرات مراقبة كعامل مساعد مع أجهزه الإنذار ضد السرقة حيث هناك كاميرات مراقبهة مزودة بحساسات حركة تقوم بإعطاء تنبيه لجهاز الإنذار ليقوم بعمله في حالة حدوث حركة داخل المكان.

المراجع

أمن
إنذارات
تكنولوجيا الأمن

جهاز الإنذار


An Telipogon pamplonensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Telipogon pamplonensis in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon pamplonensis


Zubr may refer to:
Żubr or Zubr, the name in several Slavic languages for the wisent or European bison (Bison bonasus)
Zubr (political organization), a civic youth organization in Belarus
Zubr, a novel by Daniil Granin
TOZ-55 "Zubr", a Soviet hunting rifle
Zubr-class LCAC, a Russian hovercraft
Żubr (beer), a Polish brand of beer
Zubr, a Czech brewery and brand of beer
HC Zubr Přerov, an ice hockey club sponsored by the brewery
Zubr, a village near Daugavpils in modern Latvia
LWS-6 Żubr, a Polish aircraft
AMZ Żubr, a Polish armored car
Zubr (special police force), the riot police of Moscow

Zubr


Atalaya hemiglauca una especie de árbol perteneciente a la familia de las sapindáceas. Es nativa de Australia .

Descripción
Es un pequeño árbol con los nuevos brotes finamente pubescentes. Las hojas paripinnadas o simples en algunos ejemplares jóvenes, de 8-20 cm de largo; el pecíolo (8-35 mm de largo) y el raquis, en ocasiones, con un ala estrecha; 2-6 folíolos, estrecho-elípticos a obovados  a lineales, por lo general falcadas, de 5-15 cm de largo, 3-15 mm de ancho, ápice obtuso en su mayoría; peciólulos 1-5 mm de largo. Las inflorescencia en panículas de 5-20 mm de largo. Cáliz 3-4 mm de largo. Pétalos 5, de 6-8 mm de largo. El fruto es una sámara larga y peluda; con alas erectas. Un árbol tolerante a la sequía, valioso por su sombra y forraje.

Distribución y hábitat
Es una especie generalizada en el bosque abierto mixto, a veces, es la especie dominante, en el norte de Nueva Gales del Sur.. Un mapa que muestra dónde ha sido recolectado está dado por el herbario virtual australiano.

Taxonomía
Atalaya hemiglauca fue descrita por (F.Muell.) F.Muell. ex Benth. y publicado en Flora Australiensis: a description...  1: 463, en el año 1863.
Sinonimia
 Thouinia hemiglauca F.Muell.

Referencias

Enlaces externos

hemiglauca

Atalaya hemiglauca


A Marinha dos Estados Unidos teve dois navios chamados USS Oklahoma:

 : um couraçado da Classe Nevada que serviu de 1916 a 1941.
 : um submarino de ataque da Classe Virginia a ser construído.

USS Oklahoma


يقع شارع الملك فيصل في قلب العاصمة عمّان.

كان يمتد على طول شارع الملك فيصل قديماً: العديد من المباني والمنازل القديمة، والتي بنيت باستخدام الطوب والحجارة، وسقّفت بجسور خشبية؛ كما كانت هذه المباني لا تزيد على طابق واحد. كان يقطن هذه المنازل المهاجرون الشراكسة وذلك في نهاية القرن التاسع عشر وبداية القرن العشرين.

كان يعتبر هذا الشارع من أشهر وأوسع شوارع عمان قديماً، وكان الشارع في بداية الأربعينات من القرن العشرين يغص بالاحتفالات الوطنية والشعبية المقامة على أرصفة وشرفات وسطوح المنازل المطلة على الشارع.

كما كانت استعراضات الجيش العربي تقام في شارع الملك فيصل، وذلك في الثلاثينات من القرن العشرين. كان يصطف في مقدمة الإستعراض ضباط وأفراد لشرطة بلباسهم الرسمي، وفي المؤخرة القوة السيّارة، ثم قوة سيّارة من البادية الأردنية وإلى اليسار مجموعة من فرسان الجيش العربي الأردني. كما كان الملك عبد الله الأول بن الحسين يقلّد الأوسمة لضباط وأفراد الجيش العربي في ساحة هذا الشارع.

كما كان من أهم الأحداث الذي عاصرها شارع الملك فيصل في الثلاثينات من القرن العشرين، الجنازة الرسمية التي أقيمت للشريف حسين بن علي، وهو في طريقه إلى القدس ليوارى جثمانه الثرى في حرم المسجد الأقصى بناءً على وصيته ورغبة أهل فلسطين.

وكان يتواجد في هذا الشارع قديماً: مبنى البلدية القديم، ومقهى حمدان ومقهى الشالاتي في نفس موقع سوق منكو الحالي.

كان مقهى حمدان أهم وأكبر المقاهي في قلب مدينة عمّان، وكان يرتاده الموظفين والمثقفين والرياضيين. فيما هدم هذا المبنى، وأقيم فوقه سوق الصاغة.

بينما مقهى الشالاتي فقد اشتهر آنذاك بظهور أول جهاز راديو داخل المقهى سنة 1935م، وكان يعمل بالبطارية السائلة. وكان الراديو يسمع رواد المقهى القرآن لكبار مقرئي العصر في مصر؛ مثل: محمد رفعت، وعبد الفتاح الشعشاعي. كما كان الراديو يبث الأخبار، وينقل أغاني المطربين والمطربات؛ مثل: أم كلثوم، وصالح عبد الحي.

وفي أوائل الخمسينات من القرن العشرين، أصبح شارع الملك فيصل من الأسواق التجارية الهامة، حيث انتشر فيه: المباني ذات الطوابق المتعددة، والفنادق، والبنوك، وأسواق الذهب، وسوق منكو الشهير، ومكاتب سيارات الأجرة وسيارات نقل الناس إلى القدس ودمشق وبيروت، دار للسينما ومحلات تجارية راقية وكبيرة، والعديد العديد من المحال الأخرى: كوكالات المنتجات العالمية من الساعات، والأحذية، والدراجات.

المراجع
 عمان: تاريخ وصور؛ للمؤلف أرسلان رمضان بكج. رقم الإيداع لدى المكتبة الوطنية ( 1029/ 4/ 2002).
 عمّان، بين الأمس واليوم. للمؤلف أرسلان رمضان بكج. تصميم هلينا هنلي وطباعة دبليو إس كويل، لندن وإبسويتش.

شوارع في مدينة عمان
مبان ومنشآت في مدينة عمان

شارع الملك فيصل (عمان)


M60 Patton
 M60 makinalı tüfeği, ABD yapımı
 M60 saldırı tüfeği, AK-47'nin Yugoslav kopyası
 Eliptik Galaksi M60, bir astronomi cismi
 M60 otobanı, Manchester, İngiltere

M60


إن ثورة 1871 م في منطقة جيجل والشمال القسنطيني هي امتداد لثورتي المقراني والشيخ الحداد، قادها كل من الثائرين محمد بن فيالة والحسين بن احمد الملقب بـمولاي الشقفة، قام فيها الثوار بإلحاق ضرر كبير بالجيش الاستعماري والمعمرين، لكن المستعمر قضى عليها في وقت قصير وألقى القبض على قائديها.

التحضير للثورة

بعد الانتصارات التي حققها عزيز بن الشيخ الحداد في مناطق الجنوب الجيجلي، خاصة المعركة التي قادها ضد شيوخ قبيلة بني فوغال من عائلة بن حبيلس، فر الكثير من الشيوخ والقياد الموالين للمستعمر ولجؤوا إلى مدينة جيجل للاحتماء بالقوات العسكرية الاستعمارية المتواجدة هناك، وبدأت القبائل تتمرد، منبهرة بقوة عزيز العسكرية، ومعلنة الولاء له.

أدرك عزيز بن الحداد أهمية هذه المناطق وضرورة نشر ثقافة المقاومة بها، وبدأ بالكتابة ومراسلة القبائل في كل مكان وحثهم على الجهاد. إلى الميلية، إلى القل وفرجيوة وغيرهم، كانت رسائله نابعة من روح عقائدية، محدثا فيها عن انتصاراته وضعف الفرنسيين وعدم مقدرتهم على مواجهته وحماية من يواليهم، وكان في نفس الوقت يغازل القياد والشيوخ ممن لهم النفوذ والسلطة طالبا منهم المبايعة فيضمنوا مناصبهم وممتلكاتهم.

في أواخر شهر ماي سنة 1871 م، كان عزيز بن الحداد معسكرا بجيشه في منطقة بن ياجيس جنوب جيجل، حيث كان ينتظر ردودا على رسائله التي بعث بها إلى شيوخ القبائل، لكن وبسبب عدم تلق إجابات على بعض رسائله قرر البدء في مهاجمة حصون المتعاوننين مع الفرنسيين من شيوخ القبائل، وتوجه يوم الخميس 1 جوان بجيشه إلى برج القايد بن منية في تاكسنة وأحرقه وصادر بعض ممتلكاته.

في اليوم الموالي أي الجمعة 2 جوان وبسبب رسالة مفاجئة غادر عزيز منطقة جيجل متوجها جنوبا نحو عموشة، تاركا قيادة العمليات العسكرية لثلاثة من مساعديه هم المقدم القريشي بن سيدي سعدون، عمر بن عرعور والطيب بن مبارك بوالديس. في هذا الوقت كان جميع القياد النظاميين متواجدين في مدينة جيجل باستثناء ثلاثة منهم، محمد بوعرعور وقايدا اولاد عسكر وبني يدر.

حصار مدينة جيجل

في يوم الأربعاء 7 جوان 1871 م، التحق القريشي وثلة من مرافقيه أمثال الهاشمي بن سي العربي بن امقران من سلمى، محمد بن سريج وولديه مختار ومدني، براهم بن بوصوفة من العوانة، أحمد بن علي بن شكيرو وغيرهم بالمقدم عمر بن أمقران من بني سغوال في بجاية ونزلوا نحو شاطئ البحر وأضرموا النار في برج القايد صالح بن بوسديرة وطاحونة المعمر موريل الواقعة على بعد حوالى ستة كيلومترات من مدينة جيجل، هذه الأخيرة التي كانت وجهتهم التالية. من جهة أخرى بقيت فرقة منهم عند واد جن جن لتحمي ظهورهم وعلى خوف من قبيلتي بني يدر وبني حبيبي اللتين لا تزالان متحفظتان من الثورة.

لما كان القريشي ومن معه في طريقه إلى مدينة جيجل، وعلى بعد حوالى كيلومترين منها وجدوا أن الطريق قد قطع عليهم من طرف فرقة من الجيش الاستعماري، حيث دار بينهما تبادل لإطلاق النار مدة أربع ساعات متواصلة، هذا وقد حالت ضربات المدفعية الاستعمارية دون تقدم القريشي نحو المدينة، وتقول التقارير أنه قد تكبد بعض الخسائر في هذه المعركة.

يوم الجمعة 9 جوان 1871 م، عاود القريشي محاولته الهجوم على مدينة جيجل انطلاقا من المرتفعات الغربية، لكن فشلت هذه المحاولة كذلك بسبب كثافة ضربات المدفعية الفرنسية التي لم تتوقف من السابعة صباحا وحتى الواحدة ظهرا، وقتل نحو أربعين فردا من المجاهدين، وأصيب العديد منهم بجروح، وكان من بينهم القريشي نفسه الذي أصيب في كتفه إصابة خفيفة. بعد يومين أي في يوم 11 جوان أعاد المجاهدون الكرة مرة ثالثة، لكن من نقاط عديدة وفي نفس الوقت حتى يتمكنوا من تشتيت وإرباك الجيش الفرنسي المرابط داخل أسوار المدينة، وكان هدفهم الأساسي تخريب خزان الماء الواقع على بعد 400 متر جنوبا وقناته الرئيسية الممولة للمدينة، وككل مرة تصدى الجيش الفرنسي لهذه المحاولة بقيادة العقيد بيهيك وفرقتين من الزواويين حيث استشهد 56 مجاهدا وأصيب العشرات.

بعد هذه المحاولات الفاشلة للهجوم على مدينة جيجل قرر القريشي وعمر بن أمقران تدعيم جيشهما بزيادة عدد أفراده وتحسين عتاده، فقاما ببعض الغزوات على بعض القبائل المجاورة التي لم تعلن ولاءها للثورة. في حين بقي عمر بوعرعور على رأس حوالى خمس مائة مقاتل محاصرين مدينة جيجل، حيث كانت تنشأ بينهم وبين الجنود الفرنسيين مناوشات وتبادل لإطلاق النار من حين لآخر.

1871
ثورات
تاريخ الجزائر

ثورة 1871 في جيجل والشمال القسنطيني


is a town located in Yamagata Prefecture, Japan. ,  the town had an estimated population and a population density of 36 persons per km2. The total area of the town is .

Geography
Asahi is located in mountainous central Yamagata, and contains Mount Asahi within its borders. The Mogami River forms the western border of the town.

Neighboring municipalities
Yamagata Prefecture
Nagai
Ōe
Nishikawa
Oguni
Yamanobe
Shirataka

Climate
Asahi has a Humid continental climate (Köppen climate classification Dfa) with large seasonal temperature differences, with warm to hot (and often humid) summers and cold (sometimes severely cold) winters. Precipitation is significant throughout the year, but is heaviest from August to October. The average annual temperature in Asahi is 8.9 °C. The average annual rainfall is 1715 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 22.7 °C, and lowest in January, at around -3.7 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Asahi has declined over the past 60 years.

History
The area of present-day Asahi was part of ancient Dewa Province. After the start of the Meiji period, the area became part of Nishimurayama District, Yamagata Prefecture. The town of Asahi was established on November 1, 1954, by the merger of the town of Miyajuku with the villages of Oya, and Nishiimogawa.

Economy
The economy of Asahi is based on agriculture.

Education
Asahi has three public elementary schools and one public middle school operated by the town government. The town does not have a high school.

Transportation

Railway
Asahi does not have any passenger railway service. The nearest station is Aterazawa Station in the neighboring town of Ōe.

Highway

Local attractions
Mount Asahi

References

External links

Official Website

Towns in Yamagata Prefecture

Asahi, Yamagata (Nishimurayama)


The Lemon Party of Canada () was a frivolous Canadian political party which has operated on a federal level, and provincially in Quebec.  The party was registered on January 8, 1987 by then-leader Denis R. Patenaude, and deregistered on November 14, 1998 for failing to have at least ten candidates stand for election.  The party was headed by "Pope Terence the First", whose existence is unconfirmed. According to Jean-Simon Poirier, Terence is "sort of a mystical, mythical person" who doesn't spend much time in Canada. "The interesting thing about him is he's never in the country. He's always touring around other countries," he said, adding that at present Terence was visiting southwestern Siberia. Their official agent is Mary-Gabrielle Blay II.

Its 2004 national convention produced a platform of policies which were "Placed in small green plastic boxes and sold to industrial pig farms in Mexico", according to a large party spokeswoman. The subsequent electoral campaign, under the slogan "For a bitter Canada", received minor, but sympathetic, media coverage. Its last press release was published online five days prior to the 2006 Canadian elections, ridiculing both Liberal Paul Martin and Conservative Stephen Harper. The Lemon Party prided itself on its record on fiscal discipline and in pushing for economic growth. Its economic plan was allegedly authored by Montreal economist Ianik Marcil. Members of the Lemon Party refer to themselves as "lemonistas" and "lemons".

The Lemon Party has not been registered as a political party since the early 1990s, when it was registered only in Quebec. They were going to be re-registered in 2004 although they did not fill out the requisite paperwork in time. They thought the deadline for registering candidates was June 9, when in reality it was two days prior to that. A member of the party (Jean-Simon Poirier) admitted that the party had only itself to blame for the predicament. "We're not very organized. We're like Liberals," he said.

Policies and platforms
The Lemon Party pledged to:

 Restructure Canada's economy to be centred on lemon production
 Support global warming (so lemons can be grown in Canada)
 Abolish Toronto (to "capitalize on the prejudices of voters outside the city")
 Repeal the law of gravity (to avoid lemons being bruised when falling from trees)
 Merge the Great Lakes (so that water is provided to more land, some of which could potentially be lemon farms)

Slogans and quotes from party members

 "For a bitter Canada"
 "We think there should be more zest in Canadian politics"
 "The growth of lemon consumption and lemon importation over the last 40 years is absolutely staggering"
 "Climate change is an important part of the Lemon Party platform...We think Canada ought to be warm enough to grow lemon trees."
 "I don't believe that the federal government has any business interfering in the laws of physics or thermodynamics. It's not a federal jurisdiction"
 "A lot of silly people vote for the Conservatives and a lot of silly people vote for us. And if we just joined together, we could keep the silly vote together and win"

Election results

See also
 List of frivolous parties
 Politics of Quebec
 Political parties in Quebec
 List of political parties in Canada

References

Federal political parties in Canada
Joke political parties in Canada
Political parties established in 1987
Defunct provincial political parties in Quebec
Defunct political parties in Canada
Political parties disestablished in 1998
1987 establishments in Quebec
1998 disestablishments in Canada

Lemon Party


Gideon Moshe Sa'ar (; born 9 December 1966) is an Israeli politician who served as Minister of Justice between 2021 and 2022. Sa'ar was previously a member of the Knesset for the Likud between 2003 and 2014, Deputy Prime Minister for a brief spell in 2021, as well as holding the posts of Education Minister (2009–2013) and Minister of the Interior (2013–2014). In 2019 Sa'ar returned to the Knesset and unsuccessfully ran against longtime leader Benjamin Netanyahu for the leadership of the Likud; he left the Knesset the following year after establishing a new party called New Hope.

Biography
Gideon Moshe Serchensky (later Sa'ar) was born in Tel Aviv. His mother Bruriah is a Mizrahi-Bukharan Jew who is the 7th generation of her family in Israel. His father Shmuel is an Ashkenazi Jew who was born in Ukraine and moved to Argentina as a child before immigrating to Israel. He has two siblings, a brother and a sister. His father was a doctor. Sa'ar grew up primarily in Tel Aviv, but as a child, he lived for a number of years in Mitzpe Ramon, where his father worked as a pediatrician, and in kibbutz Sde Boker, where he was the kibbutz doctor. At the time, Sde Boker was the residence of Israel's founding Prime Minister, David Ben-Gurion. His father was frequently in contact with Ben-Gurion as the kibbutz doctor, and the young Gideon Sa'ar met Ben-Gurion numerous times when accompanying his father on visits to his home, during which Ben-Gurion gave him geography quizzes. After serving in the Israel Defense Forces as an intelligence NCO in the Golani Brigade, Sa'ar studied political science at Tel Aviv University and then went on to study law at the same institution.

In May 2013, Sa'ar married Israeli news anchor Geula Even, with whom he has two children, David and Shira. Geula was born to Lithuanian-Jewish immigrants from the Soviet Union. Sa'ar has another two children, Alona and Daniela, from his first wife Shelly, as well as one grandchild.

Political career
Sa'ar worked as an aide to the Attorney General between 1995 and 1997, and then as an aide to the State Attorney until 1998.
Sa'ar was appointed cabinet Secretary in 1999 and again from 2001–2 after Likud's Ariel Sharon won a special election for Prime Minister. In the 2003 elections he won a seat in the Knesset on Likud's list, and was appointed Likud Parliamentary Group Chairman as well as Chairman of the Coalition. He was opposed to Israel's unilateral disengagement plan, and attempted to pass a bill demanding a referendum on the subject.

After retaining his seat in the 2006 elections he was reappointed Group Chairman and also became a deputy Knesset speaker.

While in the Knesset, Sa'ar proposed bills to jail employers who fire pregnant women, (he chaired the Knesset Committee on the Status of Women) and to ban cosmetics testing on animals.

In December 2008 Sa'ar won the Likud primaries for its list going into the 2009 elections, giving him second place on the Likud list after leader Binyamin Netanyahu. He retained his seat, and was appointed Minister of Education on 31 March.

In 2012, he again gained the most votes in Likud primaries, and entered the 19th Knesset.

In September 2014, Sa'ar announced that he would be resigning his post before the next election; with rumors of an alleged sexual harassments background for his sudden quit. He said he would still remain a member of the Likud. On 17 September, he took a hiatus from politics. He left the Knesset on 5 November, and was replaced by Leon Litinetsky.

On 3 April 2017 Sa'ar announced his return to politics and intention to run in the next Likud primaries. He was seen as a potential candidate for party leadership and eventually prime minister.

In September 2017, The Jerusalem Post ranked him 5th on its "50 most influential Jews" list, calling him the "heir apparent to the Likud throne". In September 2018, he was ranked 25th along with fellow Likud members Yisrael Katz and Gilad Erdan.

In December 2020, Sa'ar announced that he would leave Likud and will form his own party, called New Hope. He submitted his Knesset resignation on 9 December, which went into effect on 11 December. The party contested the 2021 Israeli legislative election, with the intent of forming a governing coalition, and removing Netanyahu from office. He regained his seat in the Knesset, as New Hope gained six seats at the elections.

In June 2021, Sa'ar became Minister of Justice in the thirty-sixth government of Israel.

On 12 October 2023, Sa'ar was sworn in as a minister without portfolio in the Thirty-seventh government of Israel following the outbreak of the 2023 Israel–Hamas war.

Likud leadership run

In October 2019, amid coalition talks, Prime Minister Netanyahu indicated he was considering holding a snap election for party leadership. In a terse tweet, Sa'ar responded "I'm ready." After Netanyahu decided against holding a leadership election, Sa'ar confirmed he would run in the next election and would support Netanyahu until then.

On 24 November 2019, Sa'ar asked the Likud Central Committee to schedule a party leadership race within two weeks, allowing the winner to try to form a coalition government before the Knesset would be dissolved which would trigger new Knesset elections, the third in a year. After the Knesset was dissolved and elections set for 2 March 2020, leadership elections were set for 26 December 2019. Sa'ar received the endorsement of a few Likud Members of Knesset, including Haim Katz, the powerful head of the Likud central committee. Netanyahu was endorsed by Minister of Public Security Gilad Erdan while Knesset speaker Yuli Edelstein declined to endorse either candidate.

During the campaign, Netanyahu's campaign slammed Sa'ar on Twitter saying he "has aligned with the Left and the media in order to remove the prime minister from the leadership of the state". At a conference the week before, Sa'ar had spoken against the "two state illusion" and criticized Netanyahu for offering territorial concessions to the Palestinians despite them being uninterested in peace talks, saying, "Around the world, the words 'two-state solution' remain a kind of certificate of acceptance. I have to tell you this is not a helpful position."

As widely expected, Netanyahu won handily with 72.5% to Sa'ar's 27.5%.

Views and opinions
Sa'ar has stated that he is opposed to a two-state solution, arguing "There is no two-state solution; there is at most a two-state slogan", and that it would be "a mistake to return to the idea of establishing a Palestinian state in Judea and Samaria as a solution to the conflict." He has expressed support for a long-term solution involving Jordan. He supported annexation of the West Bank, and supported the idea of Palestinian autonomy in a federation with Jordan.

As a teenager, Saar joined the ultra-nationalist Tehiya movement protesting the 1982 evacuation of Israeli settlements in the Sinai Peninsula as per the Egypt–Israel peace treaty.

References

Further reading
 Goodbye, two-state solution, January 2017, The Jerusalem Post
 Oslo is obsolete: Time for a victory mindset, July 2018, The Jerusalem Post
 New Leadership for Israel? A Conversation with Gideon Saar, February 2021, The Washington Institute for Near East Policy

External links

Biography at New Hope website.

1966 births
Living people
20th-century Israeli lawyers
21st-century Israeli lawyers
Commanders of the Order of Merit of the Italian Republic
Deputy Speakers of the Knesset
Israeli Ashkenazi Jews
Israeli Mizrahi Jews
Israeli people of Argentine-Jewish descent
Israeli people of Mountain Jewish descent
Jewish Israeli politicians
Likud politicians
Members of the 16th Knesset (2003–2006)
Members of the 17th Knesset (2006–2009)
Members of the 18th Knesset (2009–2013)
Members of the 19th Knesset (2013–2015)
Members of the 21st Knesset (2019)
Members of the 22nd Knesset (2019–2020)
Members of the 23rd Knesset (2020–2021)
Members of the 24th Knesset (2021–2022)
Members of the 25th Knesset (2022–)
Ministers of Education of Israel
Ministers of Internal Affairs of Israel
Ministers of Justice of Israel
New Hope (Israel) politicians
Academic staff of Ono Academic College
Order of Civil Merit members
Politicians from Tel Aviv
Tel Aviv University alumni

Gideon Sa'ar


Cultura Golasecca (IX-IV-lea î. Hr.) se dezvoltă începând cu epoca finală a bronzului, în Câmpia Padului , și și-a luat numele de la satul Golasecca, în Ticino, unde la începutul secolului al XIX-lea, abatele Giovanni Battista Giani a efectuat în zona  Monsorino, primele constatări (vreo cincizeci de morminte cu ceramică și obiecte de metal).

În așezarea de la Golasecca, cultura a înflorit în special datorită circumstanțelor geografice favorabile. Aici, în fapt, Ticino iese din Lacul Maggiore, și această poziție a facilitat dezvoltarea comerțului cu sare, locuitorii din Golasecca intermediind legăturile între etrusci și Cultura Hallstatt (Austria).

Arheologie

Cultura Golasecca


Petru Rișcuța (n. 19 august 1876, Rișculița, comuna Baia de Criș, județul Hunedoara – d. 1963, Rișca, comuna Baia de Criș, județul Hunedoara) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A făcut școala primară, la Baia de Cris. A facut armata si scoala de sanitari la Viena. A fost fratele colonelui Moise Riscutia.  In timpul războiului activează în Garda Națională Română din sat A fost casatorit cu Victoria Riscuta, nascuta, Oncu, nepoata avocatului Dr. Nicolae Oncu din Arad,( fondatorul Bancii Victoria, prieten cu Eminescu ) si sora avocatului Dr. Nerva Oncu , din Baia de Cris, deputat in primul Parlament al Romaniei Mari.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Cercului electoral Baia de Criș.

Recunoașteri

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8 8141-90-7.
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu-Mureș, 1993.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://centenarulromaniei.ro/delegatii-alesi-ai-romanilor-din-transilvania-adunarea-nationala-1-decembrie-1918-alba-iulia

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1876
Decese în 1963
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Petru Rișcuția


Jürgen Lenssen (* 11. Mai 1947 in Mönchengladbach) ist ein deutscher katholischer Priester, ehemaliger Domkapitular des Bistums Würzburg, Autor von Schriften zur Kunstdeutung und Kunstschaffender.

Leben
Jürgen Lenssen studierte Theologie, Kunstgeschichte und Volkskunde in Würzburg, Münster und Osnabrück. Am 27. November 1971 wurde er in Osnabrück durch Bischof Helmut Hermann Wittler zum Priester geweiht. Als Kaplan kam er in das Bistum Würzburg, wo er ab 1975 Kuratus und Dekanatsjugendseelsorger in Dittelbrunn und ab 1981 Pfarrer in Glattbach war. 1988 wurde er zum Dr. theol. promoviert. 1989 folgte die Ernennung zum Ordinariatsrat in Würzburg, 1991 die Aufnahme ins Domkapitel. Seit 1992 ist er Direktor der damals neu errichteten Stiftung Kunstsammlung der Diözese Würzburg. Von 1999 bis 2003 war er Präsident der Deutschen Gesellschaft für christliche Kunst e.V.

2002 leitete Lenssen die Neugestaltung der Wallfahrtskirche Maria im Weingarten bei Volkach, für die er den Zelebrationsaltar, den Ambo, das Chorgestühl und ein Altarbild schuf. Von 2007 bis 2009 leitete er die groß angelegte Renovierung und Neugestaltung des Würzburger Neumünsters, an der er namhafte zeitgenössische Künstler beteiligte. Altar, Ambo und Taufstein, zwei Reliquienschreine, der Radleuchter in der Kiliansgruft und die Apostelstelen in der Johanneskrypta entstanden nach seinen Entwürfen. Ab dem 10. Mai 2017 ist er als Domkapitular im Ruhestand.

Ehrungen
2007 erhielt Jürgen Lenssen das Bundesverdienstkreuz am Bande, 2009 den Kulturpreis der Stadt Würzburg.

Er ist seit 1995 Ehrenmitglied der katholischen Studentenverbindung K.D.St.V. Franco-Raetia zu Würzburg im CV.

Fußnoten

Weblinks

 Lebensdaten (Bistum Würzburg)
 Jürgen Lenssen 40 Jahre Priester

Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (21. Jahrhundert)
Künstler (christliche Kunst der Moderne)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Person (Mönchengladbach)
Domherr (Würzburg)
Korporierter im CV
Geboren 1947
Mann

Jürgen Lenssen


Le massacre de la rivière Queiq (ou massacre de Qoweiq) est le nom donné à l'exécution sommaire d'au moins 147 personnes, principalement de jeunes hommes, dont les corps ont été retrouvés à la fin de  dans la rivière Qouweiq à Alep, durant la guerre civile syrienne. La plupart des corps ont les mains liées dans le dos, la bouche scellée avec du ruban adhésif et une blessure par balle à la tête, beaucoup présentent également des marques de torture. De nombreux corps ont été identifiés comme ceux d'habitants qui avaient été arrêtés par les services de sécurité du régime syrien ou avaient été victimes de disparition forcée.

Découverte des corps
Le , 87 corps sont trouvés au niveau du Pont du chêne. Entre février et mi-mars, entre 80 et 120 corps supplémentaires sont dragués hors du fleuve. Fin , ce sont les corps d'au moins 147 hommes et garçons qui ont été retrouvés sur les bords de la rivière Queiq à Boustane al-Kasr, quartier d'Alep contrôlé par les forces de l'opposition. Selon Ole Solvang, chercheur de la division urgences de Human Rights Watch, les habitants affirment avoir enterré presque 250 corps, dont 147 ont pu être documentés.

Les corps ne deviennent apparents que lorsque les hautes eaux hivernales se retirent, fin janvier. En février, une grille est abaissée d'un pont dans la rivière en territoire tenu par l'opposition pour aider à attraper d'autres corps flottant vers l'aval. Une moyenne de plusieurs corps chaque jour. L'apparition continue de ces corps conduit les habitants à surnommer la rivière Queiq « la rivière des martyrs ». En mars, une équipe de tournage de la chaîne britannique Channel 4 filme des habitants retirant quatre corps de la rivière en une matinée. Fin mars, les autorités d'opposition d'Alep baissent le niveau de l'eau du fleuve afin qu'il ne puisse plus transporter de corps vers l'aval, ce qui épargne aux habitants de devoir aller repêcher les corps.

Victimes
Très peu de victimes avaient plus de 30 ans, la plupart étaient de jeunes hommes, en tenue civile. Il y a également des enfants, à partir de 11 ans parmi les victimes, et des personnes âgées. De nombreuses victimes, vraisemblablement mortes lors d'exécutions extrajudiciaires d'une balle dans la tête, présentent des signes apparents de torture et sont menottées.

Human Rights Watch et les journalistes du Guardian rapportent que les familles de nombreuses victimes témoignent que ces dernières ont été vues pour la dernière fois dans la zone contrôlée par le gouvernement ou après avoir entrepris de traverser la zone située entre deux check-points (l'un tenu par les forces de l'opposition et l'autre par les forces gouvernementales) pour se rendre à Alep Ouest. La plupart des familles interrogées par Human Rights Watch insistent sur le fait que les victimes n'étaient pas impliquées dans l'opposition armée et n'avaient pas non plus participé à des manifestations. Ils affirment, dans de nombreux cas, que les victimes étaient des commerçants. Certains avaient des magasins dans la zone contrôlée par le gouvernement mais vivaient dans la zone contrôlée par l'opposition, et d'autres traversaient régulièrement la zone contrôlée par le gouvernement pour acheter des fournitures qu'ils vendaient sur les marchés de la zone contrôlée par l'opposition. Parmi les personnes qui avaient été arrêtées « figurent également des manifestants et militants pacifiques ayant participé aux mouvements de protestation, les ont filmés ou ont diffusé des informations à ce sujet », ainsi que des journalistes, travailleurs humanitaires, avocats, étudiants et médecins. Waad al-Kateab affirme que la majorité des victimes vivait en zone sous contrôle du régime et a été aperçue pour la dernière fois à un check-point. Dans son documentaire, Pour Sama, elle filme les corps d'un centaines de victimes et une opération de sortie de corps de la rivière.

Les victimes auraient été détenues, torturées, exécutées et jetées par les forces gouvernementales dans le fleuve durant plusieurs semaines. Début 2013, Alep est divisée en plusieurs zones, contrôlées par différents belligérants. Les corps ont été charriés depuis l'amont, d'une partie de la rivière traversant une zone aux mains du régime, vers l'aval, traversant une zone tenue par les rebelles, dans le quartier de Boustane al-Kasr.

Le régime nie toute responsabilité et accuse Al-Qaïda d'être responsable du massacre.

Conséquences
L'Institut syrien pour la justice a enquêté sur cette affaire et a tenu une conférence de presse pour révéler la vérité sur ce crime. Abdulkader Mandou, le directeur général de l'Institut syrien pour la justice, qui est un avocat des droits de l'homme, mène cette affaire. Il espère qu'ils pourront présenter ce dossier à un tribunal international dans le cadre de la justice transitionnelle en Syrie.

Articles connexes

 Bataille d'Alep
 Rivière Qouweiq
 Pour Sama

Références

Massacre de la guerre civile syrienne
2013 en Syrie
Alep
Crime de guerre en Syrie

Massacre de la rivière Queiq


MBB may refer to:

Television
 Men Behaving Badly, a British television sitcom
 Mrs. Brown's Boys, a television sitcom

Brands and enterprises
 Malayan Banking Berhad, a bank and financial group in Malaysia
 McKinsey, Boston Consulting Group, Bain, the world's three largest strategy consulting firms, see Big Three (management consultancies)
 Messerschmitt-Bölkow-Blohm, a former West German aircraft company, now part of Airbus
 MBB Architects, an American architecture firm

Other uses
 Magandang Balita Biblia, a Tagalog translation of the Holy Bible
 Maharaja Bir Bikram University, in Tripura, India
 Make-before-break, a type of contact arrangement of an electrical switch
 Marginal Budgeting for Bottlenecks, a planning and costing tool to "buy health results"
 Master Black Belt, a certification in the study of Six Sigma and Lean Six Sigma
 Medal for Bravery (Bronze), an honour in Hong Kong
 Men's Basketball, men's college basketball
 Millie Bobby Brown, an English actress
 Minimum bounding box, the box or hyperrectangle of minimal dimensions that contains the set of interest
 Mobile broadband, the name used to describe various types of wireless high-speed internet access through a portable modem, telephone, or other device
 Molecular Biology and Biochemistry, the name of departments in several universities
 Montgomery bus boycott

MBB


Kuopio je grad u istoimenoj općini na zapadnoj obali Finske od 121 572 stanovnika. Grad je od Švedske dobio gradsku povelju 1775. godine.

Izvori

Ostali projekti

Gradovi u Finskoj

Kuopio


Ludvig 2. (, , ) (1. juli 1506 – 29. august 1526) var konge af Ungarn, Kroatien og Bøhmen fra 1516 til 1526. Han blev dræbt tyve år gammel under Slaget ved Mohács i kamp mod Osmannerne.

Biografi
Ludvig var søn af den ungarsk-bøhmiske konge Vladislav 2. i hans tredje ægteskab med Anne af Foix-Candale. Han blev kronet til tronfølger i 1507 og efterfulgte sin far i 1516. Som konge formåede han ikke at få kontrol over opsplittelsen af landet, og han blev kontrolleret af rigernes ledende stormænd.

En arrogant afvisning af en ambassade fra den osmanniske sultan Süleyman 1. førte til krig med Det Osmanniske Rige. Ludvig førte de ungarske styrker i det tilintetgørende slag ved Mohács, hvor den ungarske hær blev besejret af osmannerne. Ludvig blev dræbt under tilbagetoget. Da han var barnløs, blev han den sidste konge over Bøhmen og Ungarn af den jagiellonske slægt. Kravet på tronen blev overtaget af habsburgerne i form af Ludvigs svoger, den senere tysk-romerske kejser Ferdinand 1.

Referencer

Eksterne henvisninger

Huset Jagiello
Konger af Ungarn
Konger af Bøhmen
Konger af Kroatien

Ludvig 2. af Ungarn


ŽNL Šibensko-kninska u sezoni 2021./22. predstavlja ligu četvrtog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
U ligi sudjeluje osam klubova, od koja dva van konkurencije.
Prvo mjesto je osvojio "Rudar" iz Siverića.

Sustav natjecanja
osam klubova igra trokružnu ligu (21 kolo, odnosno momčadi u konkurenciji po 15 utakmica međusobno).

Sudionici
 Dinara - Knin
 DOŠK -  Drniš
 Janjevo - Kistanje
 Mladost - Tribunj
 Rudar - Siverić, Drniš
 Šibenik II - Šibenik
 Vodice II - Vodice  (van konkurencije)
 Zagora II - Unešić   (van konkurencije)

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 ŽNL Šibensko-kninska
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2021./22.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2021./22.
 1. ŽNL Zadarska 2021./22.
 3. HNL – Jug 2021./22.

Vanjske poveznice
 1. ŽNL Šibensko-kninska, facebook stranica
 forum sportnet.hr, 1.ŽNL Šibensko-kninska
 sibenskiportal.rtl.hr, Sport
 sibenski.slobodnadalmacija.hr, Sport / Nogomet
 dalmatinskinogomet.hr

Izvori

 dalmatinskinogomet.hr, ŠIBENSKO-KNINSKA ŽNL
  rsssf.com, Fifth Level (1st County Leagues)
  sofascore.com, 1. ŽNL Šibensko-kninska - 21/22
  tipsscore.com, 1. ŽNL Šibensko-kninska - 2021-2022

2021-22
Šibensko-kninska

ŽNL Šibensko-kninska 2021./22.


Sihilda (franc. Sichilde) (oko 590. – 627.) bila je franačka kraljica supruga 618. – 627. Njezin je suprug bio Klotar II.

Bila je kći grofa Brunulphea II. od Ardena te sestra Gomatrude (598. – 630.), koja se udala za Dagoberta I.

Sihilda je navodno imala seksualnu vezu s Bosom, koji je bio sin Audolènea od Étampesa te je Bosa, po naredbi Sihildinog supruga, ubio vojvoda Arnebert.

Izvori i bilješke

Franačke kraljice

Sihilda


was a town located in Shisō District, Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 3,876 and a density of 37.07 persons per km². The total area was 104.57 km².

On April 1, 2005, Chikusa, along with the towns of Haga, Ichinomiya and Yamasaki (all from Shisō District), was merged to create the city of Shisō and no longer exists as an independent municipality.

The town offered a reward for any sightings of a legendary being called a Tsuchinoko (:ja:ツチノコ) and still has a mascot called Tsuchi-kun based on the legend.

External links
 Official website of Shisō in Japanese
 Article about various Tsuchinoko in the region.

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Shisō, Hyōgo
Populated places disestablished in 2005
2005 disestablishments in Japan

Chikusa, Hyōgo


Stipe Plazibat (født 31. august 1989) er en kroatisk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Kroatien

Stipe Plazibat


Os eventos da maratona aquática no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2019 ocorreram entre 26 a 30 de junho de 2022, em Budapeste, na Hungria.

Calendário

Eventos
Foram disputadas sete provas durante o evento.

Horário local (UTC+2).

Medalhistas

Masculino

Feminino

Equipe mista (Masculino e Feminino)

Quadro de medalhas

Ver também
Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022
Natação no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022
Natação artística no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022
Polo aquático no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022
Saltos ornamentais no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022

Ligações externas
 Site da FINA

!Maratona aquática

Maratona aquática no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022


Cevad Prekazi (Sırpça: Џевад Прекази) (d. 18 Ağustos 1957, Mitroviça) orta saha mevkiinde görev almış Arnavut asıllı Kosovalı eski futbolcudur. Hem Sırp hem de Türk vatandaşlığına sahiptir.

Prekazi Mitroviça'da doğdu ve 6 çocuklu bir ailenin çocuğu olarak büyüdü. Sırbistan'da Dzevad Prekazi olarak adlandırılır. Ağabeyi Luan Prekazi de Partizan'da oynadı.

Kulüp kariyeri

Yugoslavya
Cevat Prekazi, 1974 yılında, Partizan takımındaki kariyerine başlamadan önce Remont'nın genç takımında kısa bir zaman geçirdi ve büyük potansiyeli olan bir oyuncu olarak görüldü. Bu dönemde, 1977-1978 ve 1982-1983 yılında iki Yugoslav Şampiyonasını kazandı. Partizan ile Mitropa kupasını (1978) kazandı. Prekazi, Partizan takımında neredeyse on yıl geçirdi ve takımın yönetimi ile bir anlaşmazlık sonrasında Hajduk Split'e transfer oldu. Prekazi, UEFA Kupası'nda Tottenham Hotspur karşısında yarı finalinde oynayan Hajduk ekibinin bir parçası oldu.

Split'te bir yıl geçirdikten sonra, Prekazi ABD'ye taşındı. Baltimore Blast takımı ile Jeff Prekazi ismi altında altı ay boyunca Halı saha futbolu oynadı. Böylece, Srboljub Stamenković ve Reşad Kunovac gibi diğer Sırp oyuncularla birlikte oynadı.  O yıllarda, Amerika'da halı saha futbol (kapalı futbol) normal futboldan daha popülerdi.

Türkiye
Zoran Simoviç'in davetlisi olarak Amerika'dan döndükten sonra, 1985-1986 sezonundan itibaren Galatasaray'da forma giymeye başladı. Özellikle, serbest vuruşlardaki ustalığı, asistleri ve sol ayağıyla vurduğu sert şutlarıyla tanınmıştır.

1988-1989 sezonunda Şampiyon Kulüpler Kupası'nda yarı finale kadar çıkan Galatasaray'ın en önemli oyuncularındandı.

15 Mart 1989 tarihinde Köln'deki Monaco - Galatasaray maçının 61. dakikasında 37 metre mesafeden attığı inanılmaz serbest vuruş golü ile Galatasaray taraftarlarının hafızasına kazınmıştır. Tanju Çolak ve Mirsad Kovaceviç ikilisine yaptığı asistlerle sayısız golü hazırladı. 1987 ve 1988 yıllarında Galatasaray'da lig şampiyonlukları yaşadı. Galatasaray'ın 14 sene sonra gelen şampiyonluk maçında Eskişehirspor'a attığı frikik golü GS tarihinin unutulmayan golleri arasında yer almaktadır. Galatasaray'da 174 lig maçında 40 gol attı.

Cevad Prekazi, 1991 yılında Galatasaray'a veda etti. Kısa bir süre Altay'a transfer oldu.  Galatasaray ile Altay arasındaki maç sırasında, Galatasaray taraftarları "Seni unutamam" isimli şarkı söyleyerek ona olan sevgi ve bağlılığını gösterdi. Bu olaydan sonra Prekazi gözyaşlarını gizleyemedi ve ağlayarak sahayı terk etti. Bakırköyspor'da futbol oynadıktan sonra ülkesine geri döndü.

1993 Yaz'ında Prekazi Yugoslavya'ya döndü ve 1993-1994 sezonunda Sırbistan Kuzey Ligi'nde (üçüncü kademe) FK Trudbenik Belgrad takımında oynadı ve bu takımla kariyerine son verdi.

Futboldan sonraki yaşamı
Başarılı bir kariyerin ardından, Prekazi 2001/02 sezonunda Belgrad'ın FK Zeleznik takımını kısa süre çalıştırdı.

Prekazi Belgrad'da yaşıyor ve Temmuz 2017'den beri Partizan'ın altyapı takımının maç analistidir.

Özel hayatı
Kosovalı Arnavut ebeveynlerden dünyaya gelen Prekazi, kendisini Yugoslav olarak tanımlıyor. Abisi Ljuan da Partizan takımında oynamıştır.

Maç kariyeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Strukljeva.net profili
 TFF.org profili

1957 doğumlular
Mitroviça doğumlular
Arnavut futbolcular
Arnavut ateistler
Galatasaray SK yabancı futbolcuları
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Bakırköyspor yabancı futbolcuları
Çift pasaportlu futbolcular
Yaşayan insanlar
Türkiye vatandaşlığına kabul edilenler
Süper Lig futbolcuları
HNK Hajduk Split futbolcuları
Kosova asıllı Türkler
Altay SK yabancı futbolcuları
Kosova Arnavutları
Kosovalı futbolcular
Yugoslav gurbetçi futbolcular
Yugoslav futbolcular
Türkiye'deki Yugoslav gurbetçiler
Sırp futbolcular
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gurbetçi futbolcular
Orta saha futbolcuları
Sırp ateistler
Türk ateistler
Sırp teknik direktörler
Sırp komünistler
Ateist futbolcular

Cevad Prekazi


Three ships of the Royal Fleet Auxiliary have borne the name RFA Bayleaf:

 RFA Bayleaf was an oiler, previously the civilian vessel Cevic. She was bought in 1914 and used as a dummy vessel to imitate the battlecruiser . In 1915 she was converted to an oiler and renamed RFA Bayol, . She was renamed Bayleaf in 1917 and sold to Royal Dutch Shell in 1920.
  was an  tanker, built as the civilian London Integrity for London & Overseas Freighters in 1955. She was bareboat chartered in 1959 and returned to her owners in 1973.
  is a Leaf-class tanker chartered in 1982 and decommissioned in 2011.

Royal Fleet Auxiliary ship names

RFA Bayleaf


Un capitolium (en latín; plural: capitolia), también capitolio (en español), era un tipo de templo de la Antigua Roma que estaba dedicado a la tríada capitolina de los dioses Júpiter, Juno y Minerva, tomando el modelo del templo de Júpiter Óptimo Máximo, el primer capitolium, y donde se consideraba el centro de la ciudad, construido en la colina Capitolina (Campidoglio) de Roma, de cuyo nombre latino Mons Capitolinus deriva el término.

Su advocación a las tres divinidades implicaba a menudo la presencia de una cella tripartita, una para cada dios, como la del modelo, mientras que en otros casos las tres estatuas de las divinidades se alojaban juntas en una única cella. En algunos casos se construyeron tres templos separados.

En muchas ciudades de Italia y de las provincias romanas se construyó un capitolium en un lugar prominente, sobre todo durante los periodos augusteo y julio-claudio.

Capitolia

Su presencia en el exterior de Italia indicaba que la ciudad era una colonia romana.

Algunos ejemplos:

Capitolia en Italia
 Capitolium de Bergomum (Bérgamo)
 Capitolium de Brixia (Brescia)
 Capitolium de Cosa (Cosa)
 Capitolium de Cumae (Cuma)
 Capitolium de Emporion (Ampurias), el ejemplo más antiguo conocido fuera de Italia, en España. Con cella común
 Capitolium de Liternum (Giugliano)
 Capitolium de Mediolanum (Milán)
 Capitolium de Minturnae (Minturno)
 Capitolium de Ostia (Ostia)
 Capitolium de Pompeii (Pompeya), con cella común
 Capitolium de Potentia (Porto Recanati)
 Capitolium de Sarsina (Sarsina)
 Capitolium de Scolacium (Squillace)
 Capitolium de Terracina (Terracina)
 Capitolium de Verona (Verona)
 Capitolium Vetus o "Antiguo capitolio" (Roma)

Capitolia en Galia y Germania
 Capitolium de Glanum (Saint-Rémy-de-Provence)
 Capitolium de Colonia Ulpia Traiana (Xanten)

Capitolia en África septentrional
 Capitolium de Curculum (Cuicul, Djémila)
 Capitolium de Thugga (Dougga)
 Capitolium de Sufetula (Sbeitla), que consta de tres templos distintos.
 Capitolium de Thuburbo Maius
 Capitolium de Volubilis (Qsar Fir'awn)

Capitolia en las provincias orientales del Imperio romano
 Capitolium de Emesa (Homs)

Referencias

Bibliografía
 El templo del foro de Ampurias y la evolución de los foros republicanos. Joaquín Ruiz de Arbulo Bayona. Cuadernos de arquitectura romana (1991) vol. 1.

Templos romanos
Templos de Júpiter
Templos de Juno
Templos de Minerva
Tríada capitolina

Capitolium


Crystal Cave je špilja u britanskom prekomorskom teritoriju Bermudima. Nalazi se u župi Hamilton, u blizini Castle Harbora. Špilja je duga oko 500 m, a duboka 62 m. Donjih 19-20 m špilje je ispod razine vode. Špilja je nastala u vrijeme kada je razina mora bila niža; kako se razina mora podigla, mnoge špiljske formacije koje su nastale iznad vode su potopljene.

Špilja je turistička atrakcija od 1907., a otkrili su je 1905. Carl Gibbons i Edgar Hollis, dva 12-godišnja dječaka koji su tražili izgubljenu lopticu za kriket. Ubrzo nakon toga, obitelj Wilkinson (vlasnici posjeda od 1884.) saznala je za otkriće.  Percy Wilkinson spustio je u nju svog 14-godišnjeg sina Bernarda s biciklističkom lampom na 140 stopa jakog užeta privezanog za drvo kako bi istražio špilju.

Područje koje okružuje Harrington Sound (koji se nalazi južno od Crystal Cave) je od vapnenačke formacije i poznato je po svojim brojnim podzemnim vodenim putovima, kroz koje vode zaljeva izlaze u Atlantski ocean. Kristalna špilja jedna je od njih i, kao što joj ime kaže, poznata je po svojoj ljepoti, s mnogo stalaktita, stalagmita i dubokih, bistrih bazena. Međutim, neke kristalne formacije su oštećene potresima u dalekoj prošlosti.

Izlet u kristalnu špilju uključuje i susjednu Špilju Fantazija , s tim da je Fantasy dublja (88 stepenica dolje). Fantasy Cave ponovno je otvorena u ljeto 2001. sa svim stazama koje su obnovljene i ponovno osvijetljene umjetnom rasvjetom. Otkrivena je i otvorena otprilike u isto vrijeme kad i Kristalna špilja, ali su je vlasnici zatvorili 1940-ih.

Dvije špilje smještene na 8 Crystal Caves Rd. na Wilkinson Ave. dostupni su autobusom koji vozi između župa Hamilton i St. George's, taksijem i drugim privatnim oblicima prijevoza (uključujući motocikl i bicikl). Izvan dviju špilja nalazi se suptropski vrt s palmama u kojem se nalaze mnoge vrste drveća i cvijeća.

Špilje su u vlasništvu lokalnog Wilkinson Trusta i otvorene su za javnost.

Galerija

Crystal Cave

Fantasy Cave

Izvori

Vanjske poveznice

Špilje u Sjevernoj Americi
Reljefni oblici na Bermudima

Kristalna špilja (Bermudi)


Guillermo Rothe (Villa del Totoral, 10 de diciembre de 1879 - Buenos Aires, 22 de enero de 1959) fue un político conservador, docente universitario y abogado argentino, perteneciente al Partido Demócrata Nacional, que fuera socio fundador y presidente del Jockey Club Córdoba, concejal de la ciudad de Córdoba, Juez en lo Civil, Fiscal de Estado de la Provincia de Córdoba, Diputado de la Nación Argentina durante dos períodos, Vicerrector de la Universidad Nacional de Córdoba, vocal y presidente del Tribunal Superior de Justicia de Córdoba, Interventor Federal en Santa Fe, dos veces Ministro de Justicia e Instrucción Pública de la Nación Argentina, Senador de la Nación Argentina por Córdoba y Ministro de Relaciones Exteriores y Culto de la Nación Argentina.

Inicios

Hijo de Enrique Rothe y de Lisaura Armesto, transitó en su carrera política por distintos partidos políticos de tendencia conservadora, aunque siguiendo una filosofía liberal. Así, integró el Partido Autonomista Nacional, el Partido Constitucional en 1912, el Partido Demócrata Progresista en 1917 y finalmente, el Partido Demócrata Nacional.

Cursó la carrera de Abogacía en la Universidad Nacional de Córdoba. Egresó el 8 de julio de 1901 con un Doctorado en Derecho, siendo su tesis la "Inamovilidad de los jueces". Ejerció como abogado entre 1901 y 1907, alternando con la actividad política y académica, y desde 1916 hasta 1922.

Desde 1903 ejerce una suplencia como Profesor de Derecho Constitucional de la Facultad de Derecho y Ciencias Sociales de la Universidad Nacional de Córdoba; adquiriendo, por concurso, la titularidad en 1905 y hasta 1943. Miembro del Consejo Académico de dicha Facultad 1910-18 y del Consejo Directivo 1910-20 y 1924-25. Decano 1924-28. Vicerrector de la U.N.C. 1926-28. Candidato a Rector en 1928.

En agosto de 1905 contrajo matrimonio con Matilde Molina de la Quintana.

Primeros cargos públicos: El Rothismo

Guillermo Rothe gozó de una extensa trayectoria política en la Provincia de Córdoba que empieza en 1907 con su designación para el Concejo Deliberante de Córdoba por el Partido Autonomista Nacional.

Ese mismo año es designado por el Poder Ejecutivo provincial Fiscal de Gobierno, antecedente inmediato de la actual figura de Fiscal de Estado, con competencia para entender en las cuestiones relativas a la distribución y venta de tierras públicas.

En 1908 es designado Juez en lo Civil en el fuero provincial, cargo que ocupa hasta 1910 en que es designado Fiscal de Estado. En 1912 es elegido convencional para la reforma de la Constitución de la Provincia de Córdoba.

En la elección del 7 de abril de 1912 es elegido Diputado nacional por Córdoba, integrando la lista del oficialista Partido Constitucional. Desde esa posición participará de la coalición "Concentración Popular", cuya acta de constitución y compromiso de participación se firmara en su casa particular, que llevará al gobierno de Córdoba a Ramón J. Cárcano. Luego, liquidado el Partido Autonomista Nacional, tomará parte esencial en la creación del Partido Demócrata de Córdoba el 9 de diciembre de 1913.

Al concluir su período como diputado, compitió nuevamente por una banca en la elección complementaria del 17 de febrero de 1917, obteniendo el tercer puesto en la votación. En diciembre de 1919 sería proclamado tercer candidato en la lista de Diputados nacionales del Partido Demócrata Progresista, de cuya mesa nacional participaban los demócratas de Córdoba, resultado electo el 28 de marzo de 1920.

Paulatinamente, se transforma en el líder de la facción liberal (anticlerical) del Partido Demócrata de Córdoba que será conocida como "rothista". El 17 de mayo de 1922, al asumir Julio Argentino Roca (hijo) como gobernador de Córdoba, Rothe es designado Ministro de Gobierno, Justicia e Instrucción Pública.

Roca empieza una gestión sin legitimidad, ha sido elegido sin oposición por la abstención de la Unión Cívica Radical y con divisiones en el seno del propio Partido Demócrata de Córdoba entre "nuñistas", católicos, y "rothistas", liberales. Como resultado, el 15 de marzo de 1923 la Cámara de Diputados de la Nación Argentina aprueba un proyecto de intervención Federal a Córdoba, enviado por el Poder Ejecutivo, pero el trámite es demorado. Los antagonismos en el partido, motivaron la renuncia del gobernador Roca y de su gabinete el 20 de febrero de 1924, buscando el respaldo de la Asamblea Legislativa que rechaza la dimisión del mandatario. El 1 de julio de 1924, la Cámara de Senadores de la Nación Argentina, con mayoría conservadora, rechazará el proyecto de intervención federal de la provincia.

El 28 de mayo de 1924, Rothe renunció a su puesto para preparar su precandidatura a gobernador en la elección interna del Partido Demócrata de Córdoba. Sin embargo, el binomio Guillermo Rothe-Pedro Frías es superado por el de Ramón J. Cárcano-Manuel Paz. El intenta de separarse del partido es duramente cuestionado por la conducción nacional, y Rothe desiste de la iniciativa.

En 1925, la Cámara de Senadores de la Provincia de Córdoba votó su designación como Vocal del Tribunal Superior de Justicia (Córdoba), con la entrada en vigencia de la Constitución de 1923, cargo que ocupará hasta la caída del gobierno constitucional en septiembre de 1930. Durante el año judicial de 1929, se desempeñó como presidente del máximo órgano judicial cordobés.

En 1928, surgió un nuevo enfrentamiento político entre el gobernador Cárcano y Guillermo Rothe a la hora de designar al Senador de la Nación Argentina en representación del Partido Demócrata de Córdoba, dado que el último se enfrentaba al poderoso caudillo departamental Mariano P. Ceballos. Como Rothe se niega a bajar su nombre, la Junta Consultiva del partido designa candidato a Augusto M. Funes. El exministro, entonces, envía una carta al gobernador acusándolo de quebrar la imparcialidad y de vetar la única candidatura con mayoría averiguada.

Cargos públicos nacionales

El 22 de diciembre de 1930, Rothe fue designado por el presidente provisional José F. Uriburu interventor federal en la Provincia de Santa Fe, tras la renuncia del anterior comisionado federal Diego Saavedra, asumiendo en sus funciones el 3 de enero de 1931.

Las designaciones ministeriales, salvo Hacienda, recayeron en importantes dirigentes demócratas cordobeses: Carlos A. Astrada como Ministro de Gobierno, Justicia y Culto; a Sofanor Novillo Corvalán, Intsrucción Pública; y a Felipe A. Yofre, como secretario de la gobernación.

Tras la crisis ministerial de abril de 1931, como consecuencia de la victoria de la Unión Cívica Radical en la elección de gobernador de Buenos Aires, Rothe es designado titular del Ministerio de Justicia e Instrucción Pública. Renunciará el 30 de diciembre de 1931, al ser designado por la Asamblea Legislativa de Córdoba como Senador de la Nación Argentina por el período 1932/1941.

En 1937, fue designado presidente de la Comisión Técnica Especial para la Fijación de Límites Interprovinciales, creada por Ley Nacional 12.251.

Bajo los gobiernos de Roberto M. Ortiz y Ramón Castillo fue designado titular del Ministerio de Justicia e Instrucción Pública, desde el 2 de septiembre de 1940 hasta el 4 de junio de 1943, ocupando interinamente el Ministerio de Relaciones Exteriores y Culto, desde el 28 de enero hasta el 13 de junio de 1941.

Obras

 "La inamovilidad de los jueces" (1901)
 "Código de Procedimiento en lo Civil" (1925)

Referencias

Fuentes

Fallecidos en Buenos Aires
Gabinete de Roberto Marcelino Ortiz
Gabinete de Ramón S. Castillo
Gabinete de José Félix Uriburu
Gobernadores de la provincia de Santa Fe
Políticos del Partido Demócrata
Políticos de la provincia de Córdoba (Argentina)
Ministros de Relaciones Exteriores de Argentina
Ministros de Justicia e Instrucción Pública de Argentina

Guillermo Rothe


El chico es el tambor más pequeño y de registro más agudo entre los tamboriles o tambores de candombe. Es la base del candombe, el patrón que toca vendría a ser como el de una maraca o una cáscara pero en un tambor. Toca la segunda semicorchea de cada negra con la mano mientras que la tercera y la cuarta con el palo, dejando en silencio la primera semicorchea de cada negra. El chico repicado toca la segunda semicorchea con la mano mientras que la primera, tercera y cuarta con el palo.
El chico tiene un patrón fijo: cada negra del compás de cuatro cuartos, se divide en cuatro partes:
Chico de 2
 Un silencio de semicorchea.
 Un golpe acentuado, semiabierto (como un snap(conga) pero sin dejar la mano en el cuero), de mano izquierda,
 Dos golpes de palo, el cual se sostiene con la derecha.
Ejemplo:

Chico de 3 o 4
 Un golpe acentuado, semiabierto, de mano izquierda,
 Tres golpes de palo, el último golpe que algunos lo tocan acentuado(cae en la semicorchea número 1) el cual se sostiene con la derecha.
Ejemplo:

Referencias

Tambores de candombe
Musicales de Uruguay

Chico (tambor)


Edicija Lvxor Design, hrvatska neovisna diskografska kuća iz Splita. Vodio ju je Marinko Biškić. Djelovala je od 1988. do polovice 1990-ih. Bila je usmjerena na izdavanje nosača zvuka splitskih sastava koji su tada teško dolazili do izdavača i teže su mogli objaviti svoj album, EP ili singl nego sastavi iste ili lošije kakvoće u Zagrebu ili Sarajevu. Kod Lvxor Designa albume su u ograničenim izdanjima objavili Daleka obala, Evil Blood, Stigmata, Ra-ra, Zippo, Vatrene ulice, Otprilike ovako, Jugotonz, Touch Friction, No Comment, Why stakla, Šumski, Žoambo Žoet Workestrao. Često su objavljena izdanja bila izrađena načinom "uradi sam".

Izvori

Vanjske poveznice
BandCamp

Glazba u Splitu
Diskografske kuće u Hrvatskoj

Edicija Lvxor Design


Chaetoceras este un gen de insecte lepidoptere din familia Uraniidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Chaetoceras

Chaetoceras


Gokyo er en lille landsby i Nepal ved foden af Gokyo Ri. Landsbyen ligger på østsiden af den tredje Gokyo Sø, Dudh Pokhari. Gokyo ligger i en højde af 4750 meter, hvilket gør den til en af de højeste bosætninger i Nepal og i verden. Næsten alle bygningerne er gæstehuse til vandrere. De lokale, som bor i landsbyen, forlader byen vinteren over og flytter til lavere beliggende landsbyer som Namche Bazaar.

i 1995 dræbte en lavine 42 mennesker, heriblandt 17 udlændinge (13 japanere, to canadiere, en irsk kvinde og en tysker).

Referencer

Byer i Nepal
Himalaya

Gokyo


Subunit may refer to:
Subunit HIV vaccine, a class of HIV vaccine
Protein subunit, a protein molecule that assembles with other protein molecules
Monomer, a molecule that may bind chemically to other molecules to form a polymer
Sub-subunit, a military subunit is a component or subordinate element of a unit (military)
Subunit (format), test reporting and controlling protocol

See also
Unit (disambiguation)

Subunit


Ernst Leopold, al 4-lea Prinț de Leiningen () (9 noiembrie 1830 – 5 aprilie 1904) a fost nobil german.

Biografie
A fost fiul cel mare al lui Karl, Prinț de Leiningen și a contesei Maria Klebelsberg. Tatăl său era fratele vitreg al reginei Victoria a Regatului Unit.

Ernst Leopold a intart în Royal Navy în 1849. EL a accedat la titlul de Prinț de Leiningen după decesul tatălui său la 13 noiembrie 1856. Promovat la rang de căpitan în 1860, el a comandat HMS Magicienne, apoi HMY Victoria and Albert. A fost numit comandant șef în 1885, promovat la rang de amiral în 1887 și s-a retras din marină în 1895.

Căsătorie și copii
La 11 septembrie 1858, la Karlsruhe, Ernst Leopold s-a căsătorit cu Prințesa Maria de Baden (1834–1899), a treia fiică a lui Leopold, Mare Duce de Baden și a soției acestuia, Prințesa Sofia a Suediei. Ei au avut doi copii:

Prințesa Alberta de Leiningen (24 decembrie 1863 – 30 august 1901).
Prințul Emich de Leiningen (18 ianuarie 1866 – 18 iulie 1939); a devenit al 5-lea Prinț de Leiningen după decesul tatălui său în 1904; s-a căsătorit cu Prințesa Feodore de Hohenlohe-Langenburg (1866–1932).

Note

Nașteri în 1830
Nașteri pe 9 noiembrie
Decese în 1904
Decese pe 5 aprilie
Casa de Leiningen
Membri ai Bavaria Reichsrat
Nobili germani
Prinți de Leiningen
Prinți germani

Ernst Leopold, Prinț de Leiningen


දේශපාලනික ක්‍රම

පුරාණ ග්‍රීසියේ සිය ගණනකට ආසන්න නිදහස් නගර ආණ්ඩු පැවතුණි(පෝලිස්). මෙය ගෝත්‍රික හා විශාල ප්‍රාන්ත වශයෙන් පාලනය කළ රාජධානි යන සමකාලීන සමාජවලට වඩා වෙනස් ආරක් ගෙන තිබුණි.  මීට සම කල හැකි අවස්ථාවක් ෆිනීෂියා ජනපදයේ වෙරළාසන්න නගරවල දැකිය හැක. පුරාණ ග්‍රීසියේ කඩතොළු ස්වභාවයට හේතු වූ කඳුහෙල් හා ගංගා හේතුවෙන් ග්‍රීසියේ භූගෝලය ප්‍රධාන හා උප වශයෙන් බෙදී පැවතුන බව සැකයකින් තොරව කිව හැක. කෙසේ වෙතත් ග්‍රීකයන් සහජයෙන් ගෙන ආ දේවලින් යම් තත්වයක් ගොඩ නැගී තිබුණි. පුරාණ ග්‍රීකයන්ට ඔවුන් ඒකකයකට අයත්ව තිබූ බවට සැකයක් නොතිබුණි. ඔවුන්ට වූයේ එකම එකම ආගමකි.එකම මූලික සංස්කෘතියකි. එකම භාෂාවකි. එහෙත් පෝලිස් හි ස්වෛරීභාවය තදින්ම ආරක්ෂා කෙරිණි. එක්සත් කිරීම යනු ග්‍රීකයන් විසින් කලාතුරකින් සලකා බැලුණු දෙයක් විය. මේ නිසා පුරාතන ග්‍රීක දේශපාලනික පද්ධතියේ ප්‍රධාන විශේෂත්වයන් වන්නේ මූලික ලෙසම එහි කඩතොළු සහිත ස්වභාවයයි. මෙහි විශේෂයෙන් ගෝත්‍රික සම්භවය දක්නට නොලැබේ. දෙවනුව නාගරික ප්‍රදේශවල ඇති වූ විශේෂ කේන්ද්‍රගත  වීමයි. මෙම විශේෂත්වයන් තව දුරටත් සාක්ෂාත් වන්නේ මධ්‍යධරණිය අවට වාසය කළජනපද තුළිනි. ඔවුන් එක්තරා ග්‍රීක පෝලිසයක් තම මව ලෙස සලකා ඇත.

අනිවාර්ය‍ලෙසම කුඩා නගර ආණ්ඩුවලට වඩා විශාල ප්‍රාන්ත සැම විටම ඉහළින් සිටියා වුවත් වෙනත් නගර ආණ්ඩු මගින් පාලනය කිරීම ඉතා දුර්ලභ දෙයක් විය. නගර ආණ්ඩු එක්සත් මණ්ඩලවලට බෙදීම වෙනුවට සාමාජිකත්ව වෙනස් වීමක් පැවතිණි. පසුව සම්භාව්‍යය කාල පරිච්ඡේදයේදී එනම් එක්සත් මණ්ඩල ගණනින් කුඩා වුවත් බලවත් වූ කාලයේදී එක්පුරවරයක් පමණක් ඉහළින් බලපැවැත්වෙන ලදී. (විශේෂයෙන් ඇතන්ස්, ස්පාටා හා තීබ්ස්); එමෙන්ම නිතරම නගර ආණ්ඩු යුධ තර්ජනවලට යටත් විය. නැතහොත් සාම ගිවිසුම්වල පාර්ශවයක් ලෙස පෙනී සිටියේය. මැක්ඩෝන්හි II වන පිලිප් පුරාතන ග්‍රීසියේ අග්‍ර නගරයන් පරාද කළ පසු පවා ඔහු ප්‍රාන්ත යටත් කර ගැනීමට හෝ එය නව පළාතක් යටතේ එක්සත් කිරීමට පෙළඹුණේ නැත. ඔහු වගර ආණ්ඩු විශාල ගණනක් තමාගේම කොරින්තියානු එක්සත් මණ්ඩලය යටතට ගැනීමට පමණක් කටයුතු කළේය.

ආණ්ඩුව සහ නීතිය.

මූලික වශයෙන් ග්‍රීක නගර ආණ්ඩු කඩා රාජධානි ලෙස පෙනී යයි. තවද , නිතරම රජුගේ චාරිත්‍රානුකූල උත්සව සිදුකෙරෙන නිල නගරයක් තිබුණි. (බැසිලියස්) , උදා- ඇතන්ස්හි ආකොන් බැසිලියස්. කෙසේ වෙතත් පුරාතන යුගය සහ ප්‍රාග් ඓතිහාසික විඥානය වන විට බොහෝ දෙනෙක් වංශවත් රදලයන් බවට පත්ව සිටියහ. මේ වෙනස සිදු වූ අයුරු ඇත්තෙන්ම අපැහැදිලිය. උදාහරණයක් වශයෙන් ගත් කළ ක්‍රි.පූ : 1050 වන විට රාජ පදවිය ජීවිතාන්තය දක්වා උරුම ප්‍රධාන මහේස්ත්‍රාත් පදවිය දක්වා (ආකොන්) පහතට බැසිණි; ක්‍රි.පූ 753 වන විට ඉහත පදවිය සඳහා වසර 10 කට වරක් ද ක්‍රි.පූ 683 වන වි‍ට වර්ෂයක් පාසාද පුද්ගලයන් පත්කරන ලදී. සෑම පියවරක් පාසාම වැඩි ජවයකින් රදල පැලැන්තියට සංක්‍රමණය වීම සිදු විය.

දේශපාලනය සමගම කුඩා කණ්ඩායම් හා පවුල්වලින් එකතු වූ ධන සම්භාරය, බොහෝ නගර ආණ්ඩුවල නොසන්සුන් බවක් ඇති කරලීය. බොහෝ නගරවල කෲර පාලකයන් ස්ව කැමැත්තට අනුව ආණ්ඩු කළහ. නිතරම ඔවුන් බලයේ සිටීමට වැඩසටහනක් ක්‍රියාත්මක විය. පන්ති භේදයෙන් බැට කෑමට ලක් වූ මෙවන් යුගයක නිතරම හොඳම විසඳුම වූයේ ශක්තිවන්තයෙකුගේ පාලනයයි.

6වන ශතවර්ෂයේ දෙවන භාගයේදී ඇතන්ස් නගරය කෲර පාලනය යටතේ ඇද වැටිණි. රදළයන් නැවත බලය  අල්ලා ගැනීමට එරෙහිව දේශපාලනික විසඳුමක් වශයෙන් මෙම කෲර පාලනය අවසන් වූ විට ඇතන්ස් වැසියෝ ලොව මුල්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිහිටවූහ. ක්‍රි.පූ 621 දී ඩ්‍රැකෝගේ ප්‍රතිසංස්කරණවල සිටම නාගරික ප්‍රතිපත්ති සඳහා වූ පුරවැසියෙකුගේ රැස්වීම් පැවැත්විණි.(එකල්සියා) ; සොලොන් ප්‍රතිසංස්කරණවලට පසු (6 වන ශතවර්ෂය මුලදී ) සියළුම වැසියන්ට එයට සහභාගී වීමට අවස්ථාව ලැබුණු නමුත් දර්ද්‍රතාවයේ අන්තයේ සිටියවුන්ට රැස්වීම ඇමතීමට හෝ රජයේ රැකියා කිරීමට අවසර නොලැබුණි. ප්‍රජාතන්තුවාදය පිහිටුවීමත් සමගම මෙම රැස්වීම ආණ්ඩුවේ ඩී ජර් යාන්ත්‍රණය බවට පත් වූ අතර ඉන්පසු සියළුම පුරවැසියන්ට රැස්වීමේදී සම අයිතීන් ලැබුණි. කෙසේ නමුත් ඇතන්ස්හිදී සිටි පුරවැසියන් නොවන්නවුන්ටද (විදේශිකයන් වැනි) වහල්ලුන්ටද දේශපාලන අයිතීන් හිමිවුණේ නැත.

ඇතන්ස්හි ප්‍රජාතන්ත්‍ර වාදයේ නැගීමත් සමගම අනෙක් නගර ආණ්ඩුද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිහිටවූහ.කෙසේ වෙතත් බොහෝ නගර ආණ්ඩු පාරම්පරික ආණ්ඩු ක්‍රම පවත්වා ගැනීමට උත්සුක වූහ. නමුත් ස්පාටා නගරය ප්‍රවේණි අධිරාජ්‍යයවරු දෙදෙනෙක් යටතේ පාලනය විය. කෙසේ වෙතත් වැඩිහිටි අයවලුන්ගේ කවුන්සලයක් (ජෙරෝසියා) සහ රජවරුන්ට රැකවල් දා සිටි මහේස්ත්‍රාත්වරුන් නිසා මෙම රජවරුන්ගේ බලයට බාධා පැමිණුනි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Ancient_Greece#Politics_.26_Society

දේශපාලනය සහ සමාජය


Bryan Coquard (født 25. april 1992) er en fransk bane- og landevejscykelrytter, der er på kontrakt hos .

Han vandt en sølvmedalje ved sommer-OL 2012 i Omnium.

Resultater

Tidslinje over Grand Tour generel klassification

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Frankrig
Cykelryttere ved sommer-OL 2012
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2012
Medaljevindere ved sommer-OL 2012
Olympiske sølvmedaljevindere fra Frankrig

Bryan Coquard


Bahri Tanrıkulu (d. 16 Mart 1980, Ankara, Türkiye),  Dünya ve Avrupa şampiyonu Türk tekvandocudur. 2004 Yaz Olimpiyatları'nda gümüş madalya kazanmıştır.

Hayatı
Tanrıkulu, 16 Mart 1980 tarihinde Ankara'da dünyaya geldi. Aslen Diyarbakır'lıdır. Türk millî tekvandocu Azize Tanrıkulu'nun abisidir. Tunç ve Çağrı adında da Taekwondocu iki erkek kardeşi vardır. Babasının adı Abdülgaffar Tanrıkulu, annesinin adı Birgül'dür. İlkokul, ortaokul ve liseyi Ankara'da tamamladıktan sonra Antalya Akdeniz Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bölümünden mezun oldu. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü sporcusu olarak faaliyet gösterdi ve Kocaeli Büyükşehir Belediyesi bünyesinde spor hayatına devam etti. Eski tekvando dünya şampiyonu Tina Morgan ile evlidir. 2010 yılında Kaan adında bir oğlu olmuştur.

Kariyeri
Kariyerinde birçok başarı bulunan sporcu, 2004 Yaz Olimpiyatları'nda tekvando 80 kg'da finale kadar yükseldi. Ancak finaldeki ABD'ki rakibi Steven Lopez'e yenilip Olimpiyat ikincisi oldu. Ayrıca Bahri Tanrıkulu 1997 İtalya Turnuvası'nda Büyük Erkeklerde ikinci, 1998 yılında Hollanda'da düzenlenen Avrupa Şampiyonasında üçüncü, İspanya'da yapılan İspanya Turnuvasında ikinci (genç) büyüklerde üçüncü, 1999 Kanada'da yapılan Dünya Şampiyonası'nda 2. (büyükler) 2000 yılında Yunanistan'da yapılan Avrupa Şampiyonası'nda birinci, Kore'de yapılan Kore Turnuvası'nda birinci, 2001 Dünya Şampiyonu, 2002 Avrupa Şampiyonu ve Dünya Kupası ikincisi oldu. 2007'de Çin'in başkenti Pekin'de düzenlenen Dünya Tekvando Şampiyonası'nda erkekler 84 kiloda dünya şampiyonu oldu. Bahri Tanrıkulu ayrıca 2007'de Çin Pekin'de yapılan Dünya Şampiyonası'nda 84 kg'da dünya şampiyonluğunu elde etmiştir. 2008'de Konya'da yapılan Avrupa Kupası'nda şampiyonluk kazanmış; 2009 yılında Kopenhag'da düzenlenen Dünya Şampiyonasında 3. Dünya Şampiyonluğunu kazanmış yine aynı sene Dünya Kupası şampiyonluğunu kazanmıştır.

Spor Bakanlığında Müşavir, Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Fair Play Komisyonu üyesi, Dünya Olimpiyat Üyesi Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Sporcu Komisyonu Başkanlığında görevini sürdürüyor. Ankara'da kendisine ait spor salonun taekwondo eğitimi vermektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Bahri Tanrıkulunun Resmî Web Sitesi

1980 doğumlular
Türk erkek tekvandocular
Türk Olimpiyat tekvandocuları
2004 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Olimpiyat madalyalı tekvandocular
Gümüş Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
2004 Yaz Olimpiyatları tekvandocuları
2008 Yaz Olimpiyatları tekvandocuları
Yaşayan insanlar
2012 Yaz Olimpiyatları tekvandocuları
Resim aranan sporcular
Dünya Tekvando Şampiyonası madalyalı tekvandocular
Dünya Üniversite Oyunları madalyalı tekvandocular
Akdeniz Üniversitesinde öğrenim görenler
Ankara doğumlu sporcular
Altın Dünya Üniversite Oyunları madalyalı Türk sporcular
Avrupa Tekvando Şampiyonası madalyalı tekvandocular

Bahri Tanrıkulu


Coryn Rivera (født 26. august 1992) er en amerikansk cykelrytter, der kører for .

Pr. august 2015 havde Rivera vundet 70 nationale titler. Hun vandt sin første titel indenfor elitecykling i de nationale mesterskaber i 2014.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige cykelryttere fra USA

Coryn Rivera


අභයගිරි විහාරය යනු ලක්දිව (වත්මන් ශ්‍රී ලංකාවේ) අනුරාධපුරයේ පිහිටා තිබූ මහායාන, ථෙරවාද සහ වජ්‍රයාන බුදුදහමේ ප්‍රධාන ආරාම සහ අධ්‍යාපන භූමියකි. වර්ථමානයේ එය ලෝකයේ වඩාත්ම පුළුල් නටබුන් වලින් එකක් වන අතර ජාතියේ වඩාත්ම පූජනීය බෞද්ධ වන්දනා නගරවලින් එකකි. ඓතිහාසික වශයෙන්, එය විශිෂ්ට ආරාම මධ්‍යස්ථානයක් මෙන්ම, රන්වන් පැහැයෙන් යුත් ලෝකඩ හෝ පිළිස්සුණු මැටි උළු වලින් සෙවිලි කරන ලද විශිෂ්ට ආරාම සහිත රාජකීය අගනුවරකි. නගරයට උතුරින්, විශාල ප්‍රාකාරවලින් වට වූ සහ විස්තීර්ණ නාන පොකුණු, කැටයම් කළ බැලුම් සහ සඳකඩ පහණ් අඩංගු "අභයගිරි" පිහිටා ඇත. එය අනුරාධපුරයේ එවැනි ආගමික ඒකක දාහතකින් එකක් වන අතර එහි ප්‍රධාන විහාර පහෙන් විශාලතම වේ. සංකීර්ණයේ එක් කේන්ද්‍රස්ථානයක් වන්නේ පැරණි ස්තූපයක් වන අභයගිරි දාගැබයි. අභයගිරි විහාරය උතුරු ආරාමයේ හෝ උත්තර විහාරයේ ආසනයක් වූ අතර දිවයිනේ දළදා වහන්සේගේ මුල් භාරකරු විය.

"අභයගිරි විහාරය" යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ සංඝාවාස ගොඩනැගිලි සංකීර්ණය පමණක් නොව, තමන්ගේම ඓතිහාසික වාර්තා, සම්ප්‍රදායන් සහ ජීවන රටාව පවත්වාගෙන ගිය බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ (සංඝයක්) සහෝදරත්වයයි. එය ක්‍රි.පූ. 2 වැනි සියවසේදී පිහිටුවන ලදී. එය ක්‍රිස්තු වර්ෂ පළවන සියවස වන විට ජාත්‍යන්තර ආයතනයක් දක්වා වර්ධනය වී ඇති අතර, ලොව පුරා විද්වතුන් ආකර්ෂණය කර ගනිමින් මෙහි බෞද්ධ දර්ශනයේ සියලු සෙවනැලි ඇතුළත් විය. එහි බලපෑම ලෝකයේ වෙනත් ප්‍රදේශවල, වෙනත් තැන්වල පිහිටුවා ඇති ශාඛා හරහා සොයාගත හැකිය. මේ අනුව, අභයගිරි විහාරය පුරාණ ශ්‍රී ලංකාවේ අගනුවර වූ අනුරාධපුරයේ මහාවිහාරය සහ ජේතවන බෞද්ධ ආරාම නිකාය දෙස බලන විට විශිෂ්ට ආයතනයක් ලෙස වර්ධනය විය.

ඉතිහාසය
ද්‍රවිඩ ආක්‍රමණ නිසා වළගම්බා රජු පලා යන විට අභයගිරිය පිහිටි ස්ථානයේ සිටි ගිරි නම් නිගණ්ඨයා මහාකළු සිංහලයා පලා යයි යනුවෙන් අපහාස කළ බවත්, නැවත රාජ්‍ය ලබා ගත් විට රජතුමා නිගණ්ඨ දේවාලය කඩා දමා අභයගිරිය සාදා තමාට බැරි කාලයේදි  උපකාර වු කුපික්කල මහාතිස්ස හිමියන්ට පුජා කළබවත් තමාගේත් නිගණ්ඨයාගේත් නම් එක් කොට එය අභයගිරි විහාර‍ය යනුවෙන් නම් කළ බවත් මහා වංශයේ සඳහන් වේ. පුරාණයේ උස් බිම් හා පර්වත ආශ්‍රිතව ඉදි කළ විහාරගිරි යන්නෙන් අවසන් කර ඇත. මේඝගිරි, චේතියගිරි, මුහුන්දගිරි, වෙස්සගිරි ආදියේත් ගිරි නිගණ්ඨයන් නොසිටි හෙයින් අභයගිරි යනු අභය රජතුමා උස් බිමක සෑදු විහාරය නිසා නම් වු බව පෙනේ. පස්වැනි සියවස වන විට මෙහි භික්ෂුන් 5000 ක් වැඩසිටි බව අභයගිරි විහාරයේ වැඩසිටි චීන ජාතික පාහියන් හිමියන් සඳහන් කරයි. එසේම හතරවැනි සියවසේදි කිත්සිරිමෙවන් රජ දවස මෙරට ගෙන ආ දළදා වහන්සේගේ භාරකරත්වය හිමි වුයේද අභයගිරියේ පැරණිතම භික්ෂූ කණ්ඩායම වු උත්තර මුලය‍ටයි. අනුරාධපුර යුගයේදි දළදා පෙරහැර පැවතුනේද ඇතුළු නුවර සිට අභයගිරියටයි. ලංකා‍රාමය මෙහි භික්ෂුණි ආරාමයක් විය. වයඹදිග ප්‍රදේශයේ තපෝවනයක් ද විය. 1017 සොළි ආක්‍රමණ නිසා අඩපණ වු අභයගිරිය 1215 මාඝගේ ආක්‍රමණය නිසා වල්වැදි ගියේය.

අභයගිරි විහාරයේ අංග

වන්දනීය ස්ථාන

අභයගිරි දාගැබ

මෙය අභයගිරි උත්තර මහා චෛත්‍ය නමින්ද හඳුන්වනු ලබයි.වළගම්බා  රජතුමා විසින් මෙම ස්තූපය ඉදිකර ඇත.බුදුන් වහන්සේ සිරිලකට වැඩම කළ පසු සිරිපාදය තැබු ස්ථානයක ස්තූපය ඉදිකර ඇති බවට විශ්වාසයක් වු බව ක්‍රි.ව.411-113 පාහියන් හිමියෝ පවසති. පසු කාලීන ග්‍රන්ථයක් වන සද්ධර්මරත්නාකරයහි සඳහන් වන පරිදි මෙහි සර්වඥධාතු තැන්පත් කළ වෘෂභ‍යෙකුගේ හැඩයෙන් යුතු කරඬුවක් නිදන් කර ඇත.

අභයගිරියේ කුඩා දාගැබ්
අභයගිරි භූමියේ තවත් ස්තූප කීපයක් දක්නට ඇත. ජනවහරේ ඉඳිකටු සෑය නමින් හැඳින්වෙන ප්‍රාසාද ස්තූපය කුඩා ගල්පර්වතයක් මැදි කොට ඉදිකරන ලද්දකි. මෙය පොළොන්නරුවේ සත්මහල් ප්‍රාසාදය නම් සතූපය හා සමානය. ඇත් පොකුණට බටහිරින් වේදිකාවක් මත තවත් ස්තූපයක් හමු වී ඇත. ඒ හැර තවත් කුඩා ස්තූප දෙකක නටඹුන් හමු වී ති‍බේ.

බෝධි ඝරය සහ සමාධි බුදු පිළිමය

මෙය පිහිටා ඇත්තේද අභයගිරි විහාරයේ පැරණි බෝධිඝරයකයි. ගුප්ත ශෛලියට නිමවා ඇති මෙහි පාද වීරාසන ඉරියව්වෙන්ද දෑත් සමාධි මුද්‍රාවෙන්ද දක්නට ඇත. පිළිමයට පිටුපසින් බෝරුක පිහිටි ආවාටය දක්න‍ට ලැබේ. මෙය ක්‍රි.ව.3-4 කාලයට අයත් වේ. පුරාණයේ මෙය වර්ණ ගන්වා තිබු බවට සළකුණු තවමත් දක්නට ඇත. නේත්‍ර කුහර වල වටිනා ගල් අල්ලා තිබුණි.

භික්‍ෂුන් පරිහරනය කල ස්ථාන

රත්න ප්‍රසාදය
මෙය අභයගිරි විහාරයේ පොහොය ගෙයයි. මෙහි වීදුරු වර්ණ ආලේපිත උළු සෙවිලි කර ඇත.මෙය පස් මහල් ප්‍රාසාදයක් වේ. දැනට දක්නට ලැබෙන නටබුන් ක්‍රි.ව.7-8 සියවසට අයත් යැයි සැළකේ.  ලංකාවේ දක්න‍ට ලැබෙන කලාත්මක මුරගල රත්න ප්‍රාසාදය අසල දක්නට ලැබේ. මෙ‍ම මුරගල මුදුනේ මකර තොරණක් ද මකරාගේ මුවින් පිටවන ස්ත්‍රි පුරුෂ යුවලක් ද වේ. එ‍යින් ලෞකික සැපය විනාශයට හේතු වන බව එක් අදහසකි.

ඇත් පොකුණ
භික්ෂුන් වහන්සේලාගේ ජල අවශ්‍යතා සඳහා මෙම පොකුණ ඉදිකර ඇත. දිග පළල දළ වශයෙන් මීටර් 160*35 කි. ක්‍රි.ව.3-4 සියවස් වලට අයත් වේ. වර්තමානයේ ඇත්පොකුණ නමින් හැඳින් වුවත් බෝධිවංස ගැටපදය අනුව එය හැඳින් වු පැරණි නාමය මාස්පොත පොකුණ විය. ඉහළින් ඇති පෙරමියන් කුලම වැවෙන් හෝ බුන්කුලම වැවෙන් ජලය ගෙන ආ උමං ජලමාර්ග දෙකක් උතුරු පැත්තෙන් ඇත. දකුණු පැත්තෙන්ද මෙයට ජලය ගෙන ආ උමං මාර්ග දක්නට ඇත.

කුට්ටම් පොකුණ

යුගලයක් වශයෙන් පොකුණු දෙකක් ඇති හෙයින් කුට්ටම් පොකුණ නම් වේ. අභයගිරි විහාරයේ වු මුල හතරින් කපාරාමුලයේ භින්ෂුන්ගේ ජල පහසුව සඳහා කරවන ලද්දකි. පොකුණු දෙකෙහි දිග පළල දළ වශයෙන් මීටර් 40*16 සහ 28*17 වේ.පළමුවන අග්බෝ රජුගේ කළ නිර්මාණයක් ලෙස සැලකේ.පොකුණට එන ජලය කීපවරක් පෙරි එන සේ ගලින් නිම වු බිසෝ කොටුවක් දැකිය හැකිය.ජලය අපවිත්‍ර වු විට පිට කිරිමට කුහරයක් ද දැකිය හැකිය.

සුදස්සන පඨානඝරය
පාංශුකූලික භික්ෂුන් වැඩ හිඳි පඨානඝරය රත්නප්‍රාසාදය පසු කර යන විට වයඹ දෙසින් හමුවේ. මෙය වලගම්බා යුගයට පෙර සිට පැවති බවට සාක්‍ෂි හමු වි තිබේ.

සුවිශේෂී කලා නිරිමාණ

අභයගිරි සඳකඩපහණ

අනුරාධපුරයේ සුප්‍රසිද්ධ සඳකඩපහණ පිහිටා ඇත්තේ අභයගිරි විහාරයේය. මහාචාර්ය පරණවිතාන මහතා සඳකඩපහණේ කැටයම් විස්තර කිරිම සඳහා තෝරා ගත්තේ මේ සඳකඩපහණයි. මීට නුදුරින් රත්නප්‍රාසාදයට පිටු පසින් එවැනිම කලාත්මක සඳකඩපහණක් ඇත. පරණවිතාන මහතාගේ අදහසට අනුව සඳකඩපහණේ කැටයමෙන් දැක්වෙන්නේ සංසාර චක්‍රයයි.

පලාපෙති මොස්තරය-ලෝකය ගිනිගත් බව දැක්වෙන ගිනි දැල්ය.

සිව්පාවන්-ජාති,ජරා,ව්‍යාධි,මරණ

ලියවැල-තෘෂ්ණාව

හංසයින්-සංසාරයෙන් මිදිමට තැත් කරන ජනතාව

පද්මය-නුවණ

මේ පිළිවෙළට කැටයම් නොමැති සඳකඩපහණක්ද ඇත.

අභයගිරි අවලෝකිතේශ්වර බොධිසතත්‍ව පිළිමය

මුලාශ්‍ර
මහාචාර්ය කුලතුංග ටී.ජී. ,(2003), "අටමස්ථානය හා වෙනත් පැරණි ස්ථාන", තරංජි ප්‍රින්ට්ස්, මහරගම.

මේවාද බලන්න
සඳකඩපහණ
මහා විහාරය

බාහිර සබැඳි
 අභයගිරිය බෞද්ධ විශ්වවිද්‍යාලය
 අභයගිරි ආරාමය
 අභයගිරි මහා පොකුණ
 කුට්ටම් පොකුණ

අතීත සංඝ නිකායන් සහ පාර්ශව
අභයගිරි විහාරය
විහාර
අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

අභයගිරි විහාරය


Olaylar

Doğumlar
 İbrahim el-Mevsılî, şarkıcı, müzikolog ve Arap klasik musikisinin önemli bir temsilcisi (ö. 804)

Ölümler
 Artabasdos, Bizans imparatoru
 Hişâm bin Abdülmelik, onuncu Emevî halifesi (d. 691)

743


İnsanoğlu varoluşundan bu yana varlığının kaynağını bulmaya çalışmıştır ve bu başlangıcı bulma arayışı bir yaratıcıya inanma ve tapınma ihtiyacını da beraberinde getirmiştir. Yaratıcısına bağlılığını yerine göstermek için ibadet eden insan ibadetini yerine getirmek için ibadethaneler inşa etmeye başlamıştır. İnşa edilen bu ibadethaneler mimari yapıların da ilk örneklerinden olmuştur.

İnşa etme süreci içinde ister beşeri ister ilahi tüm dinlerin ibadethanelerinde gelenekselleşmiş bir takım yapı teknikleri ve elemanları ortaya çıkmıştır.

Tarihte

MÖ 3000'lerde Mezopotamya'da inşa edilen "Ziggurat"lar dini mimari eserlerinin bilinen ilk örneklerindendir. Tanrı'nın evini inşa edip Tanrı'yı hoşnut bırakmak ve böylelikle hayat kaynağı olan suya kavuşmak isteyen Sümerler, Babiller ve Asurlular tabandan başlayarak tepeye doğru kat kat yükselen, giderek küçülen teraslardan oluşmuş, zirvesinde bir tapınak bulunan ve yanlarında bir merdiven sistemi yer alan kademeli kuleler olarak üstü açık ve dört köşeli tapınaklar olan zigguratları kullanmışlardır.

Yine MÖ 3000'lerde Eski Mısır'da ölümden sonraki yaşama olan inanç sebebiyle inşa edilen ve Tanrı'yla eşdeğer tutulan kralların mezarları olarak kullanılan piramitler de günümüze kalan ve en çok bilinen ilk dini mimari örneklerindendir. Yapılan ilk piramitlerdeki basamaklar halindeki kenarlar ölü kralların ruhunun, babası Ra'ya (Güneş'e) kavuştuğu merdiveni belirtir. Başta sekiz basamaklı olarak yapılan mezarlar, daha sonraları basamakları doldurularak tabandan tepeye kesiksiz eğim halinde yükselen dümdüz dört kenar ile düşen güneş ışınları demetinin taşlaşmış bir görüntüsünü simgelemektedir.

Farklı zamanlarda farklı toplumlarda da olsa Tanrılar için yapılar yapma hep süregelmiştir. MÖ 8. yüzyılda tapınaklar yapmaya Hera ve Poseidon Tapınaklarıyla başlayan ve en bilindik Eski Yunan tapınağı olan Parthenon'u inşa eden Eski Yunan Uygarlığı sütunlu girişler ve çatılarda kereste kirişlerin üstünü kaplayan kızıl balçık ya da mermer kullanmıştır.

Parthenon'dan oldukça etkilenen Eski Roma Tapınakları dört taraftan basamaklarla ulaşılabilen tapınaklar olarak inşa edilmişlerdir. M.S. 128'de inşa edilen ve tüm Tanrılara ithaf edilen Pantheon en çok bilinen Eski Roma tapınağıdır.

Yeryüzüne inen 2. ilahi din olan Hristiyanlık'ın ibadethanelerinden olan Katedraller gösterişli, büyük ve tamamlanması uzun yıllar sürmüş yapılardır. Ana elementi psikoposun tahtı olan Katedrallerin ilahilerin hep beraber okunduğu bir bölümü de bulunmaktadır ve resimlenmiş camları sadece süsleme için değil, İncil'den parçaları anlatan resimleri içerir (Orta Çağ'da okuma yazma bilmeyen Hristiyanlar için yapılmaya başlanmıştır.)

Son ilahi din olan Müslümanlıkta ibadethaneler büyük kubbeleri, minareleri, geniş avluları, geometrik şekillerle ve tekrarlanan desenlerle çizilmiş parlak renkli işlemeleri ve hep Mekke'ye bakan mihraplarıyla camilerdir. Camilerde iç güzelliğe estetiğe dış görünümden daha fazla önem verilir. Ve tevhid (Allah'ın birliği) inancı nedeniyle iç mekanlardaki işlemelerde insan, hayvan, ateş, gibi Allah'a ortak koşulabilecek tüm objelerden kaçınılmıştır.

Diğer dinlerin aksine belirgin bir yapı tarzına sahip olmayan Musevilerin ibadet mekanları olan sinagogların mimarisi yapıldıkları yere ve döneme göre farklılık gösterir. Sinagogların genelde üç boyutlu süslemeler, heykeller ve resimler bulunmaz. İslamiyet'te camilerdeki Mekke'ye yönelimin bir benzeri de sinagoglarda bulunmaktadır. Tüm sinagoglar (kompleks bir yapının parçaları da olsalar) Kudüs'e değil doğu yönüne bakar buna İbranice'de mizrah adı verilir.

Galeri

Dış bağlantılar

 Osmanlı mimarisi
 Mimarlık dergisi
 Vikicommons'dan resim galerisi

Dinî mimari


متلازمة ركود الدم، أو ركود الدم (الصينية :Xue Yu شيويه يو) مصطلح أو سبب هام للعديد من الأمراض حسب الطب الصيني التقليدي.

ورد وصفها في نظرية الطب التقليدي الصيني كما تباطؤ أو تجميع الدم بسبب توقف القلب أو تباطوءه، غالبا ما يكون في مجال الطب الحيوي من حيث مفهوم الامراض الدموية مثل النزف ، والجلطة ، والإسكيميا المحلية وتغييرات الأنسجة.

المراجع

الروابط الخارجية

أمراض الدم
دم
طب صيني تقليدي

ركود الدم


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 7. September 2018 wieder und umfasst neun Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Neuschönau

|}

Grünbach

|}

Schönanger

|}

Waldhäuser

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Neuschönau

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Neuschonau
Baudenkmaler Neuschonau

Liste der Baudenkmäler in Neuschönau