Grenada, Karayip Denizi'nde, doğusunda Atlas Okyanusu yer alan ada ülkelerinden biridir. Grenada adası ile Grenadinler ada grubundan oluşur. Trinidad ve Tobago'nun kuzeyindedir. Grenada adasının uzunluğu 20 km'den biraz fazladır.
Ülke, İngiliz Milletler Topluluğu üyesidir. Grenada Kralı III. Charles'tır

Tropikal iklim hakim olup, Atlas Okyanusu'nun bu bölgesinde yaşanan tayfunlardan çokça etkilenmektedir. Baharatlar yönünden zengin bir adadır. Bu yüzden de Baharat Adası olarak da bilinir (Island of Spice). Nüfusun büyük bölümü, Afrika kökenlilerden oluşur. Geri kalanı ise, Kızılderili karışımı ve Avrupalıdır.

Tarih

Adanın bilinen en eski yerlileri Aravaklardır. Daha sonra, Güney Amerika'dan gelen savaşçı Karipler adada egemenlik kurdular. Adayı gören ilk Avrupalı ise 1498'de bölgeye gelen Kristof Kolomb oldu. Kolomb, buraya Concepcion adını vermiştir.

1609'da İngilizlerce bir yerleşim kurulmaya çalışıldıysa da yerli halkın direnişi yüzünden başarılı olamadılar. 1650'de Fransızlar St. George kentini kurdular. Grenada 1763'teki Paris Antlaşması'yla resmen İngiltere'ye bırakıldı.
18. yy'ın sonlarında İngilizler adaya şeker plantasyonlarında çalıştırmak üzere Afrika'dan çok sayıda köle getirdiler. Fransızların da desteklediği köle ayaklanmaları sonucunda 1833'te kölelik kaldırıldı. 1885'te İngiliz Rüzgarüstü Adaları'nın yönetim merkezi olan Grenada, 1958'de, aynı yıl kurulan Batı Hint Adaları Federasyonu'na katıldı. Ama 1967'de federasyon dağılınca Birleşik Krallık'a bağlı özerk bir devlet oldu.

Şubat 1974'te bağımsızlığını ilân etti. 1979'da başbakan Eric M. Gairy yurt dışındayken koalisyon ortaği NJM'nin düzenlediği kansız bir hükûmet darbesiyle devrildi. Maurice Bishop, yeni kurulan Devrimci Halk Hükûmeti'nin (PRG) başına geçti. Sosyalist eğilimli olduğu için Batılı devletlerin karşı çıktığı yeni hükûmet, Gairy'nin ardından ekonomiyi büyük ölçüde düzeltti. Ama Bishop Ekim 1983'te marksist askerlerce devrildi ve öldürüldü. Darbeden hemen sonra ABD birliklerinin ülkeyi işgal etmesiyle darbe liderleri iktidardan uzaklaştırıldı. 1985 ortalarına kadar ABD birlikleri adada kaldı.

Ekonomi
Grenada, turizimin başlıca döviz kazancı olduğu küçük bir ekonomiye sahiptir. Grenada, ortak bir merkez bankasını ve Doğu Karayip Devletleri Örgütü'nün (OECS) diğer yedi üyesi ile ortak bir para birimini (Doğu karayip doları)  paylaşmaktadır.

Grenada ağır bir dış borç sorunuyla karşı karşıya kaldı ve devlet borç servisi ödemeleri 2017'de toplam gelirlerin yaklaşık % 25'ini oluşturdu; 126 gelişmekte olan ülkede yapılan bir çalışmada Grenada en altta dokuzuncu olarak sıralanmıştır.

2013 yılında Grenada'nın Yatırımla Vatandaşlık Programı başlatılmış ve Ulusal Dönüşüm Fonu kurulmuştur. Fon, Grenada'nın ekonomisini desteklemeyi ve dayanıklılığını artırmayı hedeflemektedir.

Tarım ve İhracat
Grenada, en çok hindistan cevizi, en çok ihracatı yapılan ve ulusal bayrağa ve topuzlara gösterilen çeşitli baharatların ihracatçısıdır. Diğer önemli ihracatlar arasında muz, kakao, meyve ve sebze, giyim, çikolata ve balık bulunmaktadır.

Turizm
Turizm, Grenada ekonomisinin temel dayanağıdır. Geleneksel plaj ve su sporları turizmi büyük ölçüde St George, havaalanı ve sahil şeridi çevresindeki güneybatı bölgesinde yoğunlaşmaktadır. Ekoturizm önem kazanıyor. Çoğu küçük çevre dostu konukevi, Saint David ve Saint John bölgelerinde yer almaktadır. Turizm endüstrisi, büyük bir yolcu gemisi iskelesi ve meydanı inşaatı ile önemli ölçüde artmaktadır.

Turizm adanın güneybatısında, St. George's, Grand Anse, Lance Aux Epines ve Point Salines civarında yoğunlaşmıştır. Grenada'nın sahil şeridinde, St George'daki 3 km uzunluğundaki Grand Anse Plajı da dahil olmak üzere, çoğu zaman dünyanın en iyi plajlarından biri olarak görülen birçok plajı vardır.

Festivaller
Nisan ayında yapılan Carriacou Maroon ve String Band Müzik Festivali, Yıllık Bütçe Marine Spice Island Bill Balık Turnuvası ve Island Water World Yelken Haftası gibi çeşitli festivaller turist çekiyor.

Eğitim
Grenada'da eğitim anaokulu, okul öncesi eğitim, ilköğretim ve yükseköğretimden oluşmaktadır. Hükûmet, dünyanın en yüksek üçüncü oranı olan 2016 yılında bütçesinin % 10,3'ünü sektöre harcayarak eğitime öncelik vermiştir. Okuryazarlık oranları çok yüksektir, nüfusun % 98,6'sı okuma yazma yeteneğine sahiptir.

Yükseköğretim Kurumları:

   St. George Üniversitesi, Amerikan Devletleri Örgütü (OAS)

   T.A. Marryshow Community College

   Grenada'da UWI Açık Kampüsü

   Yeni Yaşam Organizasyonu (NEWLO)

Ulaşım
Maurice Bishop Uluslararası Havalimanı, Grenada'nın ana havalimanıdır ve ülkeyi diğer Karayip adaları, ABD, Kanada ve Avrupa'ya bağlar. Ayrıca Carriacou'da bir havaalanı var. George's ve Hillsborough arasında günlük hızlı feribot seferleri vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Grenada Hükûmeti websitesi

Parlamenter monarşiler
Eski Britanya kolonileri
Eski Fransız koloniler
Küçük Antiller
Liberal demokrasiler
1974'te kurulan bölgeler ve ülkeler

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
1649'da Kuzey Amerika'da kurulan oluşumlar

Grenada


Hildegard Jadamowitz, née le  à Berlin et morte exécutée le  à la Prison de Plötzensee, est une militante communiste allemande et résistante au nazisme.

Biographie
Hildegard Jadamowitz est née le 12 février 1916 à Berlin. Ses parents se sont séparés après sa naissance et sa mère est décédée peu après. Elle et sa sœur aînée Beatrice sont élevées par leur grand-mère juive. Elle fréquente l'l'école laïque Rütli, où elle obtient d'excellents résultats. Elle adhère dès ses 15 ans à la Ligue des jeunes communistes d'Allemagne.

Après la mort de sa grand-mère, elle travaille à partir de 1933 comme ouvrière d'usine et vendeuse et suit des cours du soir pour se former comme réceptionniste.

À partir de 1935, elle est impliquée dans le Secours ouvrier international à Berlin. Elle y rencontre  qui deviendra plus tard son fiancé. Avec sa sœur Beatrice, elle participe aux campagnes de tracts du groupe de résistance dirigé par .

Elle est arrêtée en 1936 pour "soupçon de préparation de haute trahison" et relâchée après neuf mois, faute de preuves.

Après sa libération, elle travaille comme assistante médicale et se forme, en partie en autodidacte pour être assistante de radiologie.

Elle profite de son travail pour aider les personnes persécutées, leur fournir des médicaments, de la nourriture et de l'argent. Elle participe également à des actes de sabotage. Elle rédige, entre autres un tract destiné aux médecins, An die deutsche Ärzteschaft.

Par l'intermédiaire de Werner Steinbrinck, elle est en contact avec d'autres groupes de résistance, notamment celui de  Herbert Baum, et le .

Le , Hildegard Jadamowitz participe à la tentative d'incendier l'exposition nazie Das Sowjetparadies, une exposition géante organisée au Lustgarten par la direction de la propagande du NSDAP. L'attentat n'entraîne que des dégâts mineurs, mais provoque une vague d'arrestations. Hildegard est arrêtée le 22 mai 1942 avec plus de 20 jeunes hommes et femmes et condamnée à mort le  par le Volksgerichtshof. Elle est exécutée à la prison de Plötzensee par décapitation le  1942, à cinq heures quinze du matin, douze minutes après son fiancé.

Les derniers mots de la condamnation à mort sont :  .

La rue Hildegard-Jadamowitz-Straße à Berlin-Friedrichshain est nommée en sa mémoire.

Son nom est inscrit sur la grande plaque de porphyre du Mémorial socialiste.

Bibliographie
  Hanna Elling, Frauen im Deutschen Widerstand 1933–1945. Röderberg Verlag Frankfurt am Main 1981 , .
  Regina Scheer, Im Schatten der Sterne. Eine jüdische Widerstandsgruppe. Aufbau Verlag, Berlin 2004 .
  Horst-Peter Wolff: Jadamowitz, Hilde. In: Horst-Peter Wolff (Hrsg.): Lexikon zur Pflegegeschichte. "Who was who in nursing history." Urban&Fischer, 2001 , .

Notes et références

Communiste allemand
Résistante allemande
Résistance allemande au nazisme
Personnalité exécutée par le Troisième Reich
Condamné à mort exécuté en Allemagne au XXe siècle
Naissance à Berlin
Naissance en février 1916
Décès en août 1942
Décès à Berlin-Plötzensee
Décès à 26 ans

Hildegard Jadamowitz


Dola bezeichnet:

 Dola (Bileća), Ort in Bosnien-Herzegowina
 Dola (Burkina Faso), Ort in Burkina Faso
 Dola (Departement), Verwaltungseinheit in Gabun
 Dola (Indien), Ort in Indien
 Dola (Ohio), Ort in den USA
 Dola (Lhari) (多拉乡), eine Gemeinde im Kreis Lhari des Regierungsbezirks Nagqu im Autonomen Gebiet Tibet der VR China
 Dola (Vulkan), Vulkan in Eritrea

Siehe auch:
 Dolla

Dola


Toxic Holocaust es una banda estadounidense de thrash metal, con claras influencias de black metal originaria de Portland, Oregón, fundada en 1999 por Joel Grind que firmó con el sello discográfico Relapse Records. Influenciados por las bandas de thrash y heavy metal de la década de los 80's como Slayer, Megadeth, Exodus, Black Flag, Discharge, Motörhead, Kreator, Celtic Frost, Venom, Possessed, Rigor Mortis Bathory y Death.

Historia
Toxic Holocaust ha sido primordialmente una banda de un solo hombre, con Joel Grind tocando él mismo todos los instrumentos y rotando instrumentos con miembros de diferentes bandas, en cada gira en vivo él se encargaba de cantar como de tocar la guitarra. Para la sesión de su primera grabación con el sello Relapse Records se utilizó un baterista. Después de la grabación Phil Zeller y Al Chambers de la banda canadiense Rammer se unieron como miembros permanentes. Chambers había tocado antes con Toxic Holocaust en una gira por Canadá en 2006.

Antes de convertirse en una banda de un solo hombre, hubo otros dos miembros previamente desconocidos que habían aparecido en la cinta demo y CD Radiation Sickness. Los dos miembros fueron expulsados de la banda poco después el proyecto quedó en receso. Joel en 2001 resucitó a la banda y comenzó a grabar un montón de material nuevo el solo en su propio dormitorio, método que utilizó en la grabación de cada uno de sus posteriores trabajos antes de su álbum de estudio An Overdose of Death...

Antes del nacimiento de Toxic Holocaust, Joel Grind ha participado en dos bandas de tiempo completo. Una de ellas fue Grave Mistake, una banda de punk y Horrorcore de Maryland, y la otra fue The Rapists, una banda de hardcore punk fuertemente influenciada por Discharge y Charged GBH.

Miembros
 Joel Grind - Bajo, Baterista (1999-2008), Vocalista, Guitarra (1999-presente)
 Philthy Gnaast  - Bajo (2008-presente)
 Nikki Rage - baterista (2009-presente)

Discografía

Álbumes de estudio
 Evil Never Dies (2003)
 Hell on Earth (2005)
 An Overdose of Death... (2008)
 Conjure and Command (2011)
 Chemistry of Consciouness (2013)
 Primal Future: 2019 (2019)

Álbumes En Vivo
 Live - Only Deaf is Real (2007)
 Brazilian Slaughter 2006 (2008)

Demos
 Radiation Sickness (1999, Demo)
 Critical Mass (2002, Demo)
 Promo 2004 (2004, Demo)
 Demo 2007 (2008, Demo)

Recopilaciones
 Toxic Thrash Metal (2004)
 Critical Mass (2006)
 From the Ashes of Nuclear Destruction (2013)

Splits
 Toxic Holocaust / Oprichniki (2001, Split CD)
 Implements of Mass Destruction / Nuclear Apocalypse:666 (2002, Split CD)
 Outbreak of Evil (2004, Split CD)
 Thrashbeast From Hell (2004, Split Tape)
 Blasphemy, Mayhem, War (2005, Split CD)
 Don't Burn the Witch... (2006, Split 10")
 HRPS Vol.1 (2008, Split 7")
 Speed n' Spikes Volume 1 (2008, Split 7")
 Toxic Holocaust / Inepsy (2010, Split 12")
 Toxic Holocaust / Midnight (2011 Split 7" to benefit the Japanese Tsunami victims)
 Toxic Waste - Toxic Holocaust / Municipal Waste (2012)

 EP
 Death Master (2003, EP Gloom Records)
 Power From Hell (2004, EP)
 Reaper's Grave (2006, EP Gloom Records)
 Gravelord'' (2009, EP)

Referencias

Artistas de Relapse Records
Grupos de música de Oregón
Grupos de rock de Oregón
Grupos de heavy metal de Oregón
Grupos de thrash metal de Estados Unidos
Grupos de música formados en 1999

Toxic Holocaust


Gubernia Smolensk (în ) a fost o diviziune administrativă (gubernie) a Țaratului Rusiei, Imperiului Rus și RSFS Ruse, care a existat, cu întreruperi, între anii 1708 și 1929.

Gubernia Smolensk, împreună cu alte șapte gubernii, a fost înființată în 18/29 decembrie 1708 prin ukazul țarului Petru cel Mare. La fel ca și în cazul celorlalte gubernii, nu au fost stabilite granițe și nici subdiviziuni interne ale guberniei Smolensk; în schimb, teritoriul său a fost definit ca fiind format dintr-o serie de orașe și din terenurile adiacente acelor orașe.

Istoric
Gubernia Smolensk a fost desființată pe 17/28 iulie 1713, iar teritoriul său a fost împărțit între guberniile Moscova și Riga. Ea a fost reînființată în anul 1726, apoi inclusă în 1775, împreună cu părți ale guberniilor Moscova și Belgorod, în Viceregatul Smolensk. Gubernia Smolensk a fost din nou restaurată în 1796.

După Revoluția din Octombrie 1917, Gubernia Smolensk a format baza Regiunii Vest/Comunei Vest, Republicii Socialiste Sovietice Belarus, Republicii Sovietice Socialiste Lituaniano-Bieloruse (Litbel) și a fost încorporată în cele din urmă în RSFS Rusă.

În cele din urmă, pe 14 ianuarie 1929, Gubernia Smolensk a fost desființată, iar teritoriul său a fost inclus în Regiunea Vest.

Subdiviziuni

Demografie

Limbă
 Populația după limba maternă conform recensământului imperial din 1897.

Religie
 Conform recensământului Imperial de la 1897.

Referințe

Lectură suplimentară
 Голубовский П. В. (1895) История Смоленской земли до начала XV столетия (History of the Smolensk land prior to the beginning of the 15th century)

Smolensk
Regiunea Smolensk

Gubernia Smolensk


Gregory County may refer to:
 Gregory County, South Dakota, United States
 Gregory County, New South Wales, Australia

Gregory County


An Scleria neocaledonica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Scleria neocaledonica in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha New Caledonia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria neocaledonica


Q052 est un rappeur, auteur-compositeur-interprète Micmac.

Biographie
Q052 est le nom de scène de Quentin Condo. Son nom de scène représente le numéro de la réserve autochtone dont il est originaire. Née d'un père Micmac et d'une mère irlandaise-américaine dans la communauté de Gesgapegiag, Q052 est un rappeur engagé. Dès l'âge de 5 ans, son père l'initie à la guitare. Dans ses chansons, il aborde des sujets comme les Meurtres et disparitions de femmes autochtones, la Loi sur les Indiens ou encore l'environnement. Il désire décrire le quotidien et les injustices vécues par les peuples autochtones à l'intérieur des communautés. Son premier album Rez Life est paru en 2018.

Quentin Condo a également été membre du conseil de bande de Gesgapegiag pendant plusieurs années.

Récompenses

 En 2021, Q052 est nominé dans la catégorie Artiste autochtone de l'année dans le cadre des Galas de l'ADISQ (Association québécoise de l'industrie du disque, du spectacle et de la vidéo).
 En 2020, il est nominé au Indigenous Music Awards dans la catégorie Best New Artist.

Discographie

Album:
 2018 : Rez Life
 2019 : Qama'si
 2022 : The Storm
 2022 : ImagiNation
 2022 : The Calm

Singles:
 2021 : Hello Rain (Kwe Kikpesaq)

Notes et références

Articles connexes

 Musique nomade
 Indigenous Music Awards
 Association québécoise de l'industrie du disque, du spectacle et de la vidéo

Liens externes

Musicien des Premières nations
Rappeur québécois
Culture micmaque
Personnalité micmaque
Naissance en Gaspésie–Îles-de-la-Madeleine
Auteur-compositeur-interprète québécois

Q052


Marcus Gilbert (* 29. Juli 1958) ist ein britischer Schauspieler.

Leben
Nach seinem Abschluss 1981 an der Mountview Academy of Theatre Arts wurde Marcus Gilbert Mitglied bei der Odyssey Theatre Company, die durch Londoner Schulen tourte, um Stücke aufzuführen. Anschließend spielte er am Dundee Repertory Theatre und am Manchester Library Theater. Parallel dazu arbeitete er als Schauspieler für Werbespots und begann ab 1983 mit dem Fernsehfilm So spielt das Leben auch in kleineren Rollen vor der Kamera mitzuspielen. Seine beiden bekanntesten Rollen sind die des Tomask in Rambo III und des Lord Arthur in Armee der Finsternis.

Filmografie (Auswahl)
 1983: So spielt das Leben (The Weather in the Streets)
 1986: Der Biggels-Effekt (Biggles: Adventures in Time)
 1987: Wagnis der Liebe (A Hazard of Hearts)
 1988: Rambo III
 1989: Verschwörung in L.A. (Chameleons)
 1990: Ein Phantom in Monte Carlo (A Ghost in Monte Carlo)
 1992: Armee der Finsternis (Army of Darkness)
 1993: Vom Haß getrieben (Riders)
 2008: Freebird – Was für ein Trip! (Freebird)

Weblinks

 Offizielle Internetpräsenz

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Brite
Geboren 1958
Mann

Marcus Gilbert


Erodium moschatum, le Bec-de-grue musqué ou Érodium musqué, est une espèce de plantes à fleurs de la famille des Geraniaceae. Elle est naturellement présente en Macaronésie, en Europe de l'Ouest, dans le bassin méditerranéen et jusqu'en Iran et en Éthiopie. C'est une plante médicinale traditionnellement utilisée comme fébrifuge et en teinture contre la dysenterie.

Systématique
Le nom scientifique complet (avec auteur) de ce taxon est Erodium moschatum (L.) L'Hér..

Le basionyme de ce taxon est : Geranium cicutarium moschatum L.

Ce taxon porte en français les noms vernaculaires ou normalisés suivants : érodium musqué, bec-de-cigogne musqué, bec-de-grue fausse-mauve, bec-de-grue musqué, cicutaire musquée, Érodium musqué.

Erodium moschatum a pour synonymes :

Voir aussi

Références biologiques

Notes et références

Espèce de Geraniaceae (nom scientifique)
Plante médicinale

Erodium moschatum


It don't mean a thing er en dansk animationsfilm fra 1967, der er instrueret af Flemming Quist Møller efter eget manuskript.

Handling
Et eventyr om hvordan prinsessen, der ikke ville røre på sig, til sidst bringes til at danse, fortalt i en kombination af tegne- og realfilm.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1967

Animationsfilm fra Danmark

It don't mean a thing


Giuseppe Mingione (né le ) est un mathématicien italien actif dans les domaines des équations aux dérivées partielles et du calcul des variations.

Activité scientifique
Mingione a obtenu son doctorat en mathématiques de l'Université de Naples - Frédéric-II en 1999 avec Nicola Fusco comme directeur de thèse; il est professeur de mathématiques à l'université de Parme. Il a principalement travaillé sur les aspects de régularité du calcul des variations, résolvant des questions de longue date sur la dimension de Hausdorff des ensembles singuliers de minimiseurs de fonctionnelles intégrales vectorielles et sur les singularités aux frontières des solutions de systèmes elliptiques non linéaires. Ses travaux rejoigneux ceux d'auteurs comme Almgren, De Giorgi, , Giusti, qui ont prouvé des théorèmes affirmant la régularité des solutions en dehors d'un ensemble singulier (c'est-à-dire un sous-ensemble fermé de mesure nulle) à la fois dans la théorie géométrique de la mesure et pour les systèmes variationnels d'équations aux dérivées partielles. Ceux-ci sont en effet appelés résultats de régularité partielle et l'un des principaux enjeux est d'établir si la dimension de l'ensemble singulier est strictement inférieure à la dimension ambiante. Cette question a trouvé une réponse positive pour les fonctionnelles intégrales générales, grâce aux travaux de Kristensen et Mingione, qui ont également donné des estimations explicites pour la dimension des ensembles singuliers de minimiseurs. Par la suite, Mingione a travaillé sur la théorie du potentiel non linéaire en obtenant des estimations de potentiel pour les solutions d'équations elliptiques et paraboliques non linéaires. De telles estimations permettent de donner une approche unifiée de la théorie de la régularité des équations quasi-linéaires dégénérées et concernent et mettent à jour les travaux antérieurs de Kilpeläinen, Malý, Trudinger, .

Prix et distinctions
Mingione a reçu le prix Bartolozzi en 2005, la médaille Stampacchia en 2006, le prix Caccioppoli en 2010 et le prix Amerio en 2016. En 2007, il a obtenu une bourse ERC. Mingione est répertorié comme un chercheur ISI hautement cité et a été invité à donner les conférences Nachdiplom en 2015 à l'École polytechnique fédérale de Zurich. Il a été conférencier invité au Congrès européen de mathématiques 2016 à Berlin. En 2017, il a été nommé Commandeur de l'Ordre du Mérite de la République italienne par le Président de la République italienne.

Publications
« The singular set of solutions to non-differentiable elliptic systems », Archive for Rational Mechanics & Analysis, vol 166, 2003, p. 287–301.
« Bounds for the singular sets of solutions of non linear elliptic systems », Calculus of Variations and Partial Differential Equations, vol 18, 2003, p. 373–400
avec Jan Kristensen: « The singular set of minima of integral functionals », Archive for Rational Mechanics & Analysis, vol 180, 2006, p. 331–398
avec Frank Duzaar, Jan Kristensen: « The existence of regular boundary points for non-linear elliptic systems », Journal für die reine und angewandte Mathematik (Crelles Journal), vol 602, 2007, p. 17–58
avec Jan Kristensen: « Boundary regularity in variational problems », Archive for Rational Mechanics & Analysis, vol 198, 2010, p. 369–455
avec Jan Kristensen: « The singular set of lipschitzian minima of multiple integrals », Archive for Rational Mechanics & Analysis, vol 184, 2007, p. 341–369
avec E. Acerbi: « Gradient estimates for a class of parabolic systems », Duke Mathematical Journal, vol 136, 2007, p. 285–320
« The Calderón-Zygmund theory for elliptic problems with measure data », Annali della Scuola Normale Superiore di Pisa, Classe di Scienze (Ser. V), vol 6, 2007, p. 195–261
« Regularity of minima, an invitation on the dark side of the calculus of variations », Applications of Mathematics, vol 51, 2006, p. 355–426
« Nonlinear Aspects of Calderon-Zygmund Theory », Jahresbericht der Deutschen Mathematiker-Vereinigung, vol 112, 2010, p. 159–191
« Gradient potential estimates », Journal of the European Mathematical Society, vol 13, 2011, p. 459–486
 avec Frank Duzaar, : « Parabolic systems with polynomial growth and regularity », Memoirs of the American Mathematical Society, vol 214, no. 1005, 2011.
 avec T. Kuusi: « Linear potentials in nonlinear potential theory », Archive for Rational Mechanics and Analysis, vol 207, 2013, p. 215–246.

Références

Liens externes

 Site personnel
 Site du prix Caccioppoli
 Site du Conseil européen de la recherche

Étudiant de l'université de Naples
Naissance à Caserte
Personnalité liée à Caserte
Professeur à l'université de Parme
Mathématicien italien du XXIe siècle
Lauréat de la médaille Stampacchia
Lauréat du prix Amerio
Lauréat du prix Caccioppoli
Naissance en août 1972

Giuseppe Mingione


Uradi sam (eng. DIY: Do It Yourself) jest samostalna izrada, modifikacija ili popravak predmeta bez pomoći profesionalaca ili stručnjaka. Akademska istraživanja opisuju uradi sam kao ono u čemu pojedinci rabe sirove i polusirove materijale i dijelove kako bi proizveli, transformirali ili rekonstruirali materijalna dobra, uključujući materijale iz prirodnog okruženja (za, primjerice, uređenje okoliša). Uradi sam može biti tržišno motivirano (ekonomska korist, nedostupnost proizvoda, nedovoljna kvaliteta proizvoda, potreba za modifikacijom) ili motivirano izmjenom identiteta (umjetnička izrada, osnaživanje, traženje pripadajuće zajednice, jedinstvenost).

Izraz uradi sam povezuje se s potrošačkim društvom barem od 1912. godine, prvenstveno u domeni uređenja i održavanja doma. Izraz uradi sam ušao je u uobičajenu upotrebu u engleskome jeziku do 1950-ih godina, referirajući se na pojavu trenda ljudi koji se bave uređenjem doma i drugim manjim obrtničkim i građevinskim projektima kao kreativno-rekreacijskim aktivnostima kojima se često štedi novac.

Nakon toga izrazu uradi sam prošireno je značenje, koje danas pokriva širok raspon vještina. Uradi sam opisuje se kao kultura vlastite izrade za koju su karakteristične aktivnosti dizajn, izrada, preinaka i popravak predmeta ili stvari koje se provode bez posebnog obrazovanja. Uradi sam prerastao je u društveni koncept unutar kojeg ljudi jedni s drugima dijele ideje, dizajne, tehnike, metode i gotove projekte.

Može se promatrati kao kulturna reakcija na sve veću akademsku i ekonomsku specijalizaciju u modernom tehnološkom društvu koja ljude dovodi u kontakt samo s uskim područjem unutar šireg konteksta pozicionirajući Uradi sam kao prostor za cjelovitiji angažman.

Etika uradi sam jest etika samodostatnosti koja se provodi izvršavanjem zadataka bez pomoći plaćenih stručnjaka . Ta etika promiče ideju da je svatko sposoban obavljati različite zadatke umjesto oslanjanja na plaćene profesionalce i majstore.

Povijest

Talijanski arheolozi su u južnoj Italiji iskopali ruševine grčke građevine iz 6. stoljeća prije Krista koje su sadržavale detaljne upute za sastavljanje i kolokvijalno su nazvane drevnom IKEA-inom zgradom. Ova je građevina nalik hramu otkrivena u Torre Satriano, u blizini grada Potenza, u Basilicati. Ta je regija bila  mjesto gdje se lokalno stanovništvo miješalo s Grcima naseljenim duž južne obale poznate kao Magna Graecia od 8. stoljeća prije Krista nadalje. Profesor Christopher Smith, direktor Britanske škole u Rimu, rekao je da je ovo otkriće najjasniji dosad pronađeni primjer masonskih obilježja tog vremena. Čini se kao da je netko davao upute drugima kako da masovno proizvode komponente i naknadno ih sastave. Slično suvremenim uputama za uporabu, različiti dijelovi luksuzne zgrade ispisani su kodiranim simbolima koji pokazuju kako su dijelovi međusobno spojeni. Karakteristike ovih natpisa ukazuju da potječu iz otprilike 6. stoljeća prije Krista, što se poklapa s arhitektonskim dokazima koje motivi sugeriraju. Zgradu su izgradili grčki zanatlije iz spartanske kolonije Taranto u Apuliji.

U Sjevernoj Americi je u prvoj polovici dvadesetog stoljeća izdavanje uradi sam časopisa postalo popularnim. Časopisi poput Popular Mechanics (osnovan 1902.) i Mechanix Illustrated (osnovan 1928.) ponudili su čitateljima mogućnost da ostanu u toku s korisnim praktičnim vještinama, tehnikama, alatima i materijalima. Kako su mnogi čitatelji živjeli u ruralnim ili polu-ruralnim krajevima, u početku se velik dio materijala odnosio na njihove potrebe na farmama ili u malim mjestima.

Do 1950-ih godina, uradi sam postao je uobičajenom praksom porastom ljudi koji su se bavili projektima uređenja doma, građevinskim projektima i manjim obrtničkim projektima. Uradi sam prakse također su porasle kao odgovor na geopolitičke napetosti poput hladnoratovskih nuklearnih skloništa kućne izrade, mračne estetike i nihilističkog diskursa punk fanzina 1970-ih godina u sjeni rastućih nezaposlenosti i društvenih napetosti. U 1960-im i 1970-ima počele su se pojavljivati knjige i TV emisije o uradi sam pokretu i tehnikama gradnje i uređenja doma. 1990-ih godina, s usponom interneta, na uradi sam pokret proširio se utjecaj digitalnog doba. Obzirom da su računala i internet postali mainstream, povećana dostupnost interneta dovela je do porasta kućanstava koja koriste uradi sam metode. Platforme poput YouTubea ili Instagrama pružaju ljudima priliku da podijele svoje kreacije i upute druge kako replicirati uradi sam tehnike u vlastitim domovima.

Uradi sam pokret za stanovnike gradova i predgrađa često predstavlja ponovno uvođenje starih praksi osobnog angažmana i korištenja vještina za održavanje kuće ili stana, izradu odjeće; održavanje automobila, računala, web stranica; ili bilo koji materijalni aspekt življenja. Filozof Alan Watts (iz panel diskusije Housboat Summit u izdanju San Francisco Oraclea iz 1967.) opisuje:

U 1970-ima, uradi sam se proširio na sjevernoameričku studentsku populaciju. Pokret je uključivao obnovu jeftinijih, dotrajalih starijih kuća, a odnosio se i na razne projekte koji su izražavali društvenu i ekološku viziju 1960-ih i ranih 1970-ih. Mladi vizionar Stewart Brand, u suradnji s prijateljima i obitelji, koristeći najosnovnije alate za slaganje i raspored stranica, objavio je prvo izdanje The Whole Earth Catalog (s podnaslovom Pristup alatima) krajem 1968. godine.

Prvi Katalog i njegovi nasljedna izdanja koristili su široku definiciju pojma alati. Postojali su informativni alati poput knjiga (često tehničke prirode), stručnih časopisa, tečajeva i predavanja. Postojali su specijalizirani, dizajnirani predmeti, kao što su stolarski i zidarski alati, vrtni alati, oprema za zavarivanje, motorne pile, materijali od stakloplastike itd. – čak i rana osobna računala. Dizajner J. Baldwin bio je urednik časopisa i napisao mnoge kritike. Objavljivanje Kataloga proizašlo je iz te je doprinijelo velikom valu eksperimentalizma, kršenja konvencija i uradi sam stava kasnih 1960-ih. Često kopiran, Katalog se svidio širokom krugu ljudi u Sjevernoj Americi i imao je širok utjecaj.

Sredinom 1990-ih, uradi sam sadržaj za uređenje doma proširio se na World Wide Webu.

Moda

Uradi sam tehnike često se upotrebljavaju unutar modnoj zajednici, a ideje i tehnike vezane uz odjeću, nakit, šminku i frizure dijele se na društvenim mrežama poput YouTube-a. Tehnike uključuju izradu poderanih traperica, izbjeljivanje traperica, redizajn starih majica i dodavanje zakovica na odjeću.

Koncept uradi sam uvriježio se i unutar umjetničke i dizajnerske zajednice. Izrazi poput Hacktivist, Craftivist ili maker koriste se za kreativce koji djeluju unutar uradi sam okvira (Busch).. Otto von Busch sugerira kako se, s obzirom na to da modni haktivizam omogućuje potrošačima da igraju aktivniju ulogu u interakciji s odjećom koju nose, uključivanjem u participativne oblike mode potrošači mogu odmaknuti od ideje masovno homogenizirane 'Mc-Mode.

Supkultura

Uradi sam kao supkulturu proširio je punk pokret 1970-ih. Umjesto tradicionalnih načina dopiranja bendova do publike putem velikih izdavačkih kuća, bendovi su počeli sami snimati i izrađivati albume i službene majice, organizirati vlastite turneje i stvarati prilike za manje bendove da zadobiju širu podršku i steknu kultni status kroz jeftine uradi sam turneje. Rastući fanzin pokret pokrivao je i promovirao underground punk scenu i značajno promijenio način na koji su obožavatelji komunicirali s glazbenicima. Fanzini su brzo prerasli iz ručno rađenih glazbenih časopisa u osobnije oblike te postali mjestom ulaska mladih u kulturu uradi sam. To je dovelo do fanzina s tutorijalima koji poučavaju kako izraditi vlastite majice, plakate, fanzine, knjige, hranu, itd.
Izrazi uradi sam i DIY također se rabe za:
 samoizdane knjige, fanzine i alternativne stripove
 bendove ili solo izvođače koji objavljuju svoju glazbu na samofinanciranim glazbenim etiketama
 trgovinu mixtape kompilacijama kao dio kulture kazeta
 predmete iz kućne radinosti temeljene na principima Recikliraj, ponovno iskoristi i reduciraj (Recycle, Reuse & Reduce),,uobičajenim za mnoge ekološke pokrete koji potiču ljude da ponovno koriste stare, rabljene predmete i recikliraju jednostavne materijale poput papira.
 zanate poput pletenja, heklanja, šivanja, ručne izrade nakita, keramike
 dizajniranje posjetnica, pozivnica, i sl.
 stvaranje punk ili indie odjeće korištenjem recikliranih ili odbačenih materijala, obično dekoriranih sitotiskom
 neovisni razvoj i modifikaciju igara
 suvremeni roller derbi
 parkove za skateboarding koje su izgradili skateboarderi bez plaćene stručne pomoći
 izgradnju glazbenih elektroničkih sklopova kao što je Atari Punk konzola i circuit bending starih dječjih igračaka
 modificiranje uobičajenih proizvoda kako bi se omogućila proširena ili neočekivana upotreba
 elektroniku kao hobi ili proizvodnju radioamaterske opreme
 znanost uradi sam: upotreba hardvera otvorenog koda za izradu znanstvene opreme za provođenje građanske znanosti ili jeftine tradicionalne znanosti
 korištenje jeftinih jednopločnih računala kao što su Arduino i Raspberry Pi.

Glazba
Većina suvremene uradi sam glazbe potječe iz punk rock supkulture kasnih 1970-ih i razvila se kao način da se zaobiđe korporativna glazbena industrija. Kontrolirajući cijeli proizvodni i distribucijski lanac, uradi sam bendovi pokušavaju približiti odnos između umjetnika i obožavatelja. Uradi sam etika daje potpunu kontrolu nad konačnim proizvodom bez potrebe za kompromisom s velikim izdavačkim kućama.

Prema punk estetici svatko se može izraziti i proizvesti dirljiva i ozbiljna djela uz pomoć ograničenih sredstava. Najraniji primjer ovakvog stava bila je punk glazbena scena 1970-ih.

Riot grrrl pokret, povezan s feminizmom trećeg vala, također je usvojio temeljne vrijednosti uradi sam punk etike upotrebljavajući kreativne načine komunikacije fanzinima i drugim projektima.

Pristaše DIY punk etike također djeluju kolektivno. Primjerice, CD Presents punk organizatora Davida Fergusona bio je ujedno uradi sam koncertna produkcija, studio za snimanje i mreža izdavačkih kuća.

Film
Oblik neovisnoga filmskog stvaralaštva koji karakteriziraju niski budžeti, minimalne ekipe i jednostavni rekviziti – korištenje svega što je dostupno.

Povezani članci

 Hacklab

Izvori

Vještine
Punk

Uradi sam


Franjo Josip Volarić (1851. – 1908.), dr Fran Volarić
Fran Volarić (1865. – 1949.)

Fran Volarić


Tergu (sardisk: Zèlgu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 284 meters højde og har 595 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 36,88 km² og grænser til kommunerne Castelsardo, Nulvi, Osilo, Sedini, Sennori og Sorso.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Tergu


فيركنيي تاتيشلي  هي مدينة في جمهورية باشكورتوستان في روسيا. ويبلغ عدد سكانها حوالي 6248 نسمة.

مراجع

مدن باشكورتوستان

فيرخنيي تاتيشلي


Jhegson Sebastián Méndez Carabalí (Mira, 26 de abril de 1997) é um futebolista equatoriano que atua como volante. Atualmente joga pelo São Paulo e pela Seleção Equatoriana.

Carreira

DV Independente
Ingressou na base do Independiente del Valle em 2011. Em 2014 foi promovido à equipa B do clube e estreou-se na equipa principal a 7 de março de 2015 com uma vitória sobre a LDU Loja na Série A Primera Etapa. Depois de duas partidas como reserva, foi emprestado ao Cultural Leonesa da Espanha, fazendo uma partida como reserva pelo clube em 29 de novembro de 2015. Após seu retorno ao clube, teve que esperar até a 15ª rodada da temporada de 2016 para jogar sua próxima partida, aparecendo como reserva na derrota para o Fuerza Amarilla em 13 de maio de 2016. Ele seguiu jogando os 90 minutos completos em seis dos dez jogos finais da Serie A Primera Etapa e mais 12 partidas na Segunda Etapa, consolidando-se como titular regular.

Assinou contrato com o time Orlando City da Major League Soccer. Ele fez sua estreia na abertura da temporada em casa contra o New York City FC em 2 de março de 2019. Em julho de 2019, fez parte da equipe do Orlando City ao lado de Nani e Chris Mueller que venceram o MLS All-Star Skills Challenge 2019, vencendo times do MLS All-Stars e do Atlético Madrid para ganhar o prêmio de 25 mil para caridade, marcou seu primeiro gol pelo clube em sua 65ª partida. O gol, um golpe espetacular de 20 jardas com os nós dos dedos, abriu o placar em uma vitória por 2 a 0 sobre o CF Montreal. Foi a última partida da temporada regular em que o Orlando entrou sabendo que um empate garantiria a classificação para os Playoffs da Copa MLS de 2021.

Los Angeles FC
Em 19 de julho de 2022, foi negociado pelo Los Angeles FC por meio de troca por 300 mil dólares de General Allocation Money (GAM). O Orlando poderia receber 450 mil dólares adicionais em GAM se certas condições do contrato fossem atendidas e também retivesse uma porcentagem não revelada de qualquer taxa de transferência futura.

São Paulo
Em janeiro de 2023, o São Paulo acertou um pré-contrato com Méndez, de graça após seu fim de contrato com o LAFC, por três anos. O clube pagou 1 milhão de reais em luvas apenas para ter o volante, já que a transferência foi gratuita.

Realizou sua estreia pelo Tricolor no dia 19 de janeiro, na virada por 2 a 1 sobre a Ferroviária, em jogo válido pelo Campeonato Paulista. Na partida, Méndez foi muito bem, participando do primeiro gol, e ao fim do duelo foi eleito pela FPF (Federação Paulista de Futebol) o Craque do Jogo.

Levantou seu primeiro título pelo clube em setembro, sendo reserva na conquista da Copa do Brasil.

Seleção Nacional
Em outubro de 2018, foi convocado pela primeira vez para a Seleção principal do Equador pelo técnico Hernán Darío Gómez. Ele fez sua estreia em 11 de setembro de 2018, jogando 73 minutos em uma vitória amistosa por 2 a 0 sobre a Guatemala em Toyota Park, Bridgeview, Illinois. Em maio de 2019, foi convocado para a Seleção para a Copa América 2019, seu primeiro torneio internacional sênior. Depois de ficar de fora do primeiro jogo do grupo, começou contra o Chile e sofreu uma falta do goleiro Gabriel Arias para ganhar um pênalti, o único gol do Equador na derrota por 2 a 1. Ele começou o jogo seguinte, um empate em 1 a 1 com o Japão. O Equador foi eliminado depois de terminar em último lugar no Grupo C com um ponto.

Em junho de 2021, foi convocado por Gustavo Alfaro para a Copa América de 2021.

Vida pessoal
Seu tio é ex-jogador de futebol profissional e também internacional equatoriano Édison Méndez.

Títulos
Orlando City
MLS Supporters' Shield: 2022
MLS Cup: 2022

São Paulo
Copa do Brasil: 2023

Ligações externas

Futebolistas do Equador
Futebolistas do Independiente del Valle
Futebolistas da Cultural y Deportiva Leonesa
Futebolistas do Orlando City Soccer Club
Futebolistas do Los Angeles Football Club
Futebolistas do São Paulo Futebol Clube
Equatorianos expatriados no Brasil
Jogadores da Seleção Equatoriana de Futebol
Jogadores da Copa América de 2019
Jogadores da Copa América de 2021
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Jhegson Méndez


عمران خان    (13 يناير 1983 -) هو أمريكي ونجم أفلام في بوليوود. وهو ابن شقيقة الفنان عامر خان والمنتج والمخرج منصور خان خان اكتسب شعبية أول مرة لدوره في جانيه تو يا جانييه نا.

السيرة الذاتية

خلفية عنه
خان هو ابن أنيل بال البنغالي الأمريكي ونزهة خان. أنيل الذي يعمل مدير العمليات الهندسية في نتفليإكس في وادي السيليكون، وكان زميلا للمخرج منصور خان شقيق نزهة في إييت بومباي. أنيل ونزهة تزوجا ولكن انفصلا عندما كان عمران عندة واحد ونصف سنة. نشأ وترعرع مع اللقب خان نسبة لوالدته التي أحضرته إلى الهند. ومع ذلك، انتقل للعيش مع والده في كاليفورنيا ليكمل دراسته الثانوية. ثم إنه تدرّب على صناعة الأفلام في لوس أنجلوس. وهو أيضا ابن شقيقة الفنان عامر خان والمخرج منصور خان وحفيد ناصر حسين الذي كان مخرج ومنتج. بينما كان يعيش في الهند درس في بومباي مدرسة اسكتلندية ماهيم في مومباي، ولفترة وجيزة في بنغالور.

حياته المهنية

طفل فنان
مثّل خان وهو طفل في أفلام عمه عامر قيامات سه قيامات تاك (1988)  جو جيتا اسكندر (1992). في كل مرة كان يلعب دور عامر خان الشاب كان يتطلع لأن يكون مخرج والتي كانت خطته الأصلية قبل دخوله بوليوود كممثل. خان انضم إلى وكالة معهد كيشور كابور في مومباي.

احترافه (2008)
خان لأول مرة لعب دور أساسي في عام 2008 في فيلم جانيه تو يا جانيه نا، الذي ينتجه عامر خان و منصور خان ويشارك في بطولته جينيليا ديسوزا. الفيلم تلقّى كثير من آراء النقاد و أثبت أنه واحد من أكبر الأفلام في السنة. ورشّح خان فيلم فير لأول مرة جائزة أفضل مالي لأفضل ممثل خلال حفل توزيع الجوائز 54th فيلمفير وفاز مع فرحان أختار. فيلمه المقبل هو  (2008 فيلم) |الاختطاف مع سانجاي دت ومينيسشا أمبا حيث تلعب دورا سلبيا. الفيلم أخفق في شباك التذاكر وقال النقاد السبب سوء الإخراج. ومع ذلك لبراعة خان في الأداء وحاز على جائزة IIFA في عام 2009. وأدلى خان مثوله المقبل في فيلم الحركة والاثارة (2009 فيلم) | لاك مع شروتي حسن وسانجاي دوت.  وفيلمه القادم دلهي البطن وهو باللغة الإنجليزية وكوميدي والذي سيتم إنتاجه من قبل عامر خان كذلك. خان مؤخرا شارك في استضافة جوائز فيلمفير 54 جنبا إلى جنب مع رانبير كابور.
مع عمه عامر خان ظهر على التلفزيون في برنامج يحظى بشعبية دو كا دوم استضافه سلمان خان. كما شارك في تيري ميري بيتش مع كارينا كابور.

الحياة الشخصية
كان يواعد أفانتيكا مالك . و أعلن خطوبته لها في سبتمبر 2009.
و في فبراير 2011 قام بالزواج منها في حفلة أُقيمت ببيت عمه أمير خان.

أفلامه

المراجع

وصلات خارجية

ممثلون ذكور من ماديسون (ويسكونسن)
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سانيفال (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل هندي
حائزون على جوائز فيلم فير
خريجو أكاديمية نيويورك السينمائية
مسلمون هنود
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أداء صوتي هنود
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلون أمريكيون أطفال
ممثلون أمريكيون من أصل هندي
ممثلون بوليوديون
ممثلون في السينما الهندية
ممثلون من ماديسون (مقاطعة دان)
ممثلون من ولاية ويسكونسن
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983
مواليد في ماديسون (مقاطعة دان)
ممثلون أمريكيون مغتربون في الهند

عمران خان (ممثل)


A Praia do Leblon é uma pequena praia localizada na cidade de Porto Alegre, capital do estado brasileiro do Rio Grande do Sul. Está situada na enseada sul do bairro Belém Novo, junto à avenida Beira Rio e próximo do morro da Cuíca.

Ao lado da praia do Veludo, a Leblon é uma das praias que costumam ser indicadas como balneáveis para veranistas pela DMAE (Departamento Municipal de Água e Esgoto), por conta do baixo nível de poluição em suas águas. No bairro Belém Novo, abriga os chamados postos 1 e 2.

Ao longo da praia, fica a Praça José Comunal, que se prolonga até a Praça Almerindo Lima, onde estão situadas as Ruínas do Poleto (originalmente restaurante Leblon). Esses espaços de áreas verdes da praia foram planejados dentro do projeto da "Vila Balneária Nova Belém" (1927).

Leblon
Praia do Leblon

Praia do Leblon (Porto Alegre)


Marele Premiu al Franței din 2018 (cunoscut oficial ca Formula 1 Pirelli Grand Prix de France 2018) a fost o cursă de Formula 1 care s-a desfășurat între 22 și 24 iunie 2018 pe Circuit Paul Ricard în Le Castellet, Franța. Cursa a fost cea de a opta etapă a Campionatului Mondial de Formula 1 din 2018 și a fost pentru prima oară când Marele Premiu al Franței a revenit din 2008.

Pilotul Ferrari Sebastian Vettel a pornit în cursă având avans de un punct în fața lui Lewis Hamilton, în timp ce în clasamentul constructorilor, Mercedes avea 17 de puncte în fața celor de la Ferrari.

Clasament

Calificări

Note
 – Brendon Hartley a primit o penalizare de 35 de locuri pe grila de start pentru că a depășit numărul maxim de componente la motor.

Cursa

Note
  – Lui Sergey Sirotkin i s-au adăugat 5 secunde la timpul din cursă pentru că a condus foarte încet în spatele Safety Car, deși nu era nevoie.
  – Piloții nu au terminat cursa, dar au fost incliși în clasament pentru că au parcurs mai mult de 90% din distanța cursei.

Clasament campionat după cursă

Clasament piloți

Clasament constructori

Referințe

Franța
Marele Premiu al Franței

Marele Premiu al Franței din 2018


İo veya Io (eski adıyla Jüpiter I), Jüpiter'in Galilei uydularından yörüngesi en içte bulunanı ve üçüncü en büyük olanıdır. Güneş Sisteminin en büyük dördüncü uydusudur. 1610 yılında Galileo Galilei tarafından keşfedilmiştir. Adını Yunan mitolojisinde Zeus'un sevgililerinden biri olan "Io" karakterinden alır. Güneş Sistemi'nde üzerinde sürekli olarak gazlar ve lav püskürten yanardağlar bulunan tek uydudur.

Io, 400 aktif yanardağı ve jeolojik yapısı ile Güneş Sistemi'ndeki en aktif gök cismi ve en yüksek yoğunluk ve yüzey yerçekimine sahip olan uydudur. Jüpiter'in çekim gücü ile kendi çekim gücü arasındaki iç sürtünmeden dolayı sürekli gelgitlere maruz kalmaktadır. Volkanları, yüzeyden 500 km yukarıya sülfür ve sülfür dioksit püskürtür.

Io, Europa ve Ganymede ile 1:2:4 oranında bir Laplace rezonansı içinde gezegeninin etrafında dönmektedir.

Io'nun keşfi ve yapılan gözlemler

Io'nun bildirilen ilk gözlemi, Galileo Galilei tarafından 7 Ocak 1610 tarihinde Padova Üniversitesi'nde 20x kırılmalı teleskop kullanılarak gerçekleşti. Ancak bu gözlemde Galileo, teleskopunun düşük gücü nedeniyle Io ve Europa'yı ayıramadı ve bu yüzden ikisini tek bir ışık noktası olarak kaydetti. Ertesi gün 8 Ocak 1610'da (IAU'nun Io için keşif tarihi olarak kullanılan) Galileo'nun Jüpiter sistemi gözlemleri sırasında Io ve Europa ilk kez ayrı cisimler olarak gözlemlendi. Io'nun ve Jüpiter'in diğer Galilei uydularının keşfi, Mart 1610'da Galileo'nun Sidereus Nuncius'unda yayınlandı. Simon Marius, 1614'te yayınladığı Mundus Jovialis''''inde Io ile birlikte Jüpiter'in diğer uydularını 1609'da Galileo'nun keşfinden bir hafta önce ilk olarak kendisinin gözlemlediğini iddia etti. Galileo bu iddiadan şüphe etmiş ve Marius'un çalışmasını "intihal" olarak nitelendirmiştir. Her halükarda Marius'un ilk gözlemi, Gregoryen takviminin 8 Ocak 1610'una eşdeğer olan Jülyen takviminin 29 Aralık 1609'unda gerçekleşti ve bu nedenle Galileo, kesin bir şekilde Jüpiter uydularını Marius'tan önce keşfetmişti. Galileo'nun çalışmasını Marius'tan önce yayınladığı göz önüne alındığından, Galileo'nun keşfi olarak kabul edilir.

Pioneer
Io'nun yanından geçen ilk uzay aracı, sırasıyla 3 Aralık 1973 ve 2 Aralık 1974'te Pioneer 10 ve 11 sondalarıydı. Radyo izleme, Io'nun kütlesi ve boyutu hakkında daha doğru bir tahmin sağladı, bu da dört Galilei uydusu arasında en yüksek yoğunluğa sahip olduğunu ve ağırlıklı olarak su buzundan değil silikat kayalardan oluştuğunu düşündürdü. İki Pioneer sondası ayrıca, Io'nun yörüngesi çevresinde ince bir atmosferin ve yoğun bir radyasyon kuşağının varlığını da ortaya çıkardı. Pioneer 11'deki kameralar da kuzey kutbu bölgesinin güzel bir fotoğrafını çekmeyi başardı. Pioneer 10'un üst geçişi sırasında yakın çekim fotoğraflar çekmesi planlanmıştı, fakat yoğun radyasyon alanı nedeniyle bu fotoğraflar kaybedildi.

VoyagerVoyager 1 ve Voyager 2 sondaları 1979 yılında Io'nun yanından geçtiğinde, daha gelişmiş görüntüleme sistemleri sayesinde çok daha ayrıntılı görüntüler elde edilebildi. Voyager 1, 5 Mart 1979'da 20.600 km mesafeden Io'nun yakınından geçti. Yaklaşım sırasında elde edilen görüntüler çarpma kraterlerinin olmadığı, garip ve çok renkli bir manzarayı ortaya çıkardı. Yüksek çözünürlüklü görüntüler, tuhaf şekilli çukurlarla kesintiye uğramış nispeten genç bir yüzeyi, Everest Dağı'ndan daha yüksek olan dağları ve volkanik lav akıntılarına benzeyen özellikleri gösterdi.

Yaklaşımdan kısa bir süre sonra Voyager seyrüsefer mühendisi Linda A. Morabito, görüntülerden birinde yüzeyden çıkan bir baca dumanını fark etti. Diğer Voyager 1 görüntülerinin analizi, yüzeye dağılmış buna benzer dokuz baca dumanını gösterdi ve böylece Io'nun volkanik olarak aktif olduğu kanıtlanmış oldu. Aslında bu sonuç, Voyager 1 yakınlaşmasından kısa bir süre önce Stanton J. Peale, Patrick Cassen ve R. T. Reynolds tarafından yayınlanan bir makalede tahmin edilmişti. Yazarlar, Io'nun iç kısmının Europa ve Ganymede ile yörüngesel rezonansının neden olduğu önemli bir gelgit ısınması yaşaması gerektiğini hesaplamışlardı. Bu uçuştan elde edilen veriler, Io yüzeyinde kükürt ve kükürt dioksit buzlarının hakim olduğunu gösterdi. Bu bileşikler aynı zamanda Io'nun ince atmosferine ve yörüngesinde merkezlenmiş plazma torusuna da hakimdir.Voyager 2, 9 Temmuz 1979'da 1.130.000 km mesafeden Io geçişini yaptı. Voyager 1 kadar yakına yaklaşamasa da, iki uzay aracı tarafından çekilen görüntülerin karşılaştırmaları, bu yakınlaşmalar arasındaki dört ayda meydana gelen birkaç yüzey değişikliğini gösterdi. Voyager 2 bütün bunlara ek olarak, Jüpiter (Jovian) sisteminden ayrılırken Io'nun hilal şeklindeki gözlemlerini, Mart'ta gözlemlenen dokuz baca dumanından yedisinin Temmuz 1979'da hala aktif olduğunu ve yakın geçişler arasında sadece Pele yanardağının kapandığını ortaya koydu.

Galileo
Galileo uzay aracı, 1995'te Jüpiter'e ulaştı ve 1999'un sonlarında Io'nun yanından geçti. Galileo, Io'ya diğer bütün sondalardan daha fazla yaklaştı, birçok fotoğraf çekti, püsküren volkanlar gözlemledi ve Io'nun Güneş Sistemi'ndeki kayaç iç gezegenler gibi büyük bir demir çekirdeği olduğunu keşfetti.

 Yörünge ve dönüş

Io, Jüpiter'in etrafında gezegenin merkezinden 421.700 km ve bulut tepelerinden 350.000 km uzaklıktaki yörüngesinde dönmektedir. Jüpiter'in Galilei uydularından en içte olanıdır ve yörüngesi Thebe ve Europa'nın arasında yer alır. Jüpiter'in iç uyduları da dahil olmak üzere beşinci sıradaki uydudur. Yörüngesini tamamlaması 42,456 saat sürer, bu da tek bir gece gözleminde hareketinin büyük bir kısmının tespit edilebileceği anlamına gelir. Europa ile 2:1, Ganymede ile 4:1 yörüngesel rezonanstadır. Bu rezonans, jeolojik aktivitesi için ana ısı kaynağını oluşturan 0,0041'lik yörünge dış merkezliğinin korunmasına yardımcı olur. Bu zoraki dış merkezlik olmasa,  gelgit zayıflamasından dolayı yörüngesi dairesel hale gelecek ve jeolojik olarak daha az aktif bir uydu olmasına yol açacaktı.

Diğer Galilei uyduları ve Ay gibi, Io da yörünge periyodu ile senkronize bir şekilde döner ve bir yüzü neredeyse Jüpiter'e dönük olur. Bu senkronizasyon, uydunun boylam sisteminin tanımında da kullanılmaktadır. Io'nun başlangıç meridyeni, kuzey ve güney kutbu ile ekvatoru alt-Jovian noktasında keser. Bununla birlikte, bu meridyen için benzersiz bir referans olarak atanacak hiçbir yüzey özelliği henüz tanımlanmamıştır. Io'nun her zaman Jüpiter'e bakan tarafı alt-jovian yarımküre olarak bilinirken, her zaman uzağa bakan tarafı anti-jovian yarımküre olarak bilinir. Ayrıca, hareket yönüne bakan taraf ön yarımküre, ters yöne bakan taraf ise arka yarımküre olarak tanımlanır.

 Volkanizma
Io'nun zoraki yörünge eksantrikliği tarafından üretilen gelgit ısınması, onu yüzlerce volkanik baca ve muazzam lav akıntılarıyla güneş sisteminin volkanik olarak en aktif dünyalarından biri haline getirmiştir. Büyük bir patlama sırasında, çoğunlukla magnezyum açısından zengin mafik veya ultramafik tipte bazaltik lavlardan oluşan onlarca hatta yüzlerce kilometrelik lav akıntıları üretilebilir. Bu aktivitenin yan ürünleri; kükürt, kükürt dioksit ve piroklastik silikatlardır (kül benzeri). Bunlar 200 km yüksekliğe kadar püskürtülür, büyük şemsiye şeklinde duman üretir ve çevresindeki toprağı kırmızı, siyah ve beyaz renklere bezeyerek Io'nun alacalı atmosferini oluşturur. Io'nun volkanik bulutlarından bazılarının geri düşmeden önce yüzeyden 500 km'den fazla uzaklaştığı, püskürtülen malzemenin yaklaşık 1 km/s hıza ulaştığı ve çapı 1000 km'nin üzerinde kırmızı halkalar oluşturduğu görülmüştür.

Io'nun yüzeyi, genellikle düz ve dik duvarlarla çevrelenmiş patera'' olarak bilinen volkanik çöküntülerle bezelidir. Bu nitelikleri onları karasal kalderalara benzetir, fakat aynı şekilde boş lav odasının çökmesi nedeniyle mi oluştukları bilinmemektedir. Dünya ve Mars'taki benzerlerinden farklı olarak bu çöküntüler genellikle kalkan volkanlarının zirvelerinde bulunmaz ve ortalama 41 km çaplarıyla daha büyüktür (en büyüğü Loki Patera 202 km çapındadır). Oluşum mekanizması ne olursa olsun, birçok pateranın morfolojisi ve dağılımı bu oluşumların yapısal olarak kontrol edildiğini ve çoğunlukla faylar veya dağlarla sınırlandırıldığını göstermektedir. Pateralar genellikle kendilerini hem lav gölleri, hem de 2001 yılında Gish Bar Patera'daki bir patlamada olduğu gibi patera ovalarına yayılan lav akışları olarak gösteren volkanik patlamaların sahnelendiği yerdir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Genel bilgiler
 Io Profili NASA'nın Güneş Sistemi Keşfi
 Bill Arnett's Io webpage from The Nine8 Gezegenler website
 Io overview from the University of Michigan's Windows to the Universe
 Calvin Hamilton's Io page from the Views of the Solar System website

Filmler
 Movie of Io's rotation from the National Oceanic and Atmospheric Administration
 Paul Schenk's 3D images and flyover videos of Io and other outer solar system satellites

Resimler
 Catalog of NASA images of Io
 Galileo Image Releases
 New Horizons LORRI Raw Images, includes numerous Io images
 New Horizons Image Releases
 Io through Different New Horizons Imagers

Haritalar
 Io global basemaps from the USGS's planetary geology website based on Galileo and Voyager images
Io nomenclature and Io map with feature names from the USGS planetary nomenclature page

Ek başvurular
 The Calendars of Jupiter
 Io dynamo from educational website The Exploration of the Earth's Magnetosphere
 The Conundrum Posed by Io's Minimum Surface Temperatures
 Io Mountain Database
 Paul Geissler's research on Cassini observations of Io's visible aurorae
 The Gish Bar Times, Jason Perry's Io-related blog

Galilei uyduları
Jüpiter'in doğal uyduları
Güneş Sistemi
1610'larda keşfedilen astronomik cisimler

İo (uydu)


Les élections sénatoriales françaises de 1920 se déroulent le  et ont pour but de renouveler la série B et C du Sénat, vingt-quatre sièges vacants et les trois départements recouvrées.

Contexte
Les élections se basent sur les élections municipales de 1919. En raison de la Première Guerre mondiale les séries B et C sont entièrement renouvelée. Les trois départements recouvrées, la Moselle, le Bas-Rhin et le Haut-Rhin élisent leurs sénateurs.

Résultats

Notes et références

1920
France
Janvier 1920

Élections sénatoriales françaises de 1920


Long County may refer to:

Long County, Shaanxi (陇县), China
Long County, Georgia, United States

Long County


Rafferty et les Auto-stoppeuses () est une comédie américaine réalisée par Dick Richards et sorti en 1975.

Synopsis
Rafferty est un moniteur d'auto-école et ancien sergent des Marines idiot et alcoolique. Il vit dans la misère près de Hollywood, en Californie. Il se laisse enlever par deux jeunes femmes auto-stoppeuses prénomées Mac et Frisbee, qui cherchent à rejoindre La Nouvelle-Orléans. Il finit par apprécier leur compagnie, et tous trois tracent la route jusqu'à Las Vegas pour finir à Tucson, en Arizona, en vivant de menus larçins et autres escroqueries, ce qui leur vaut parfois de sérieuses mésaventures.

Fiche technique
 Titre original :  ou
 Titre français : Rafferty et les Auto-stoppeuses
 Réalisation : Dick Richards
 Scénario : John Kaye
 Décors : Donfeld
 Costumes : Donfeld
 Maquillage : Leo Lotito
 Photographie : Ralph Woolsey
 Montage : Walter Thompson
 Effets spéciaux : Paul Pollard
 Musique : Artie Butler
 Production : Art Linson, Michael Gruskoff
 Sociétés de production : Gruskoff-Venture-Linson
 Pays de production :
 Langue originale : anglais américain
 Format : Couleur par Technicolor - 2,35:1 - Son mono - 35 mm
 Genre : Comédie d'aventure, road movie
 Durée : 91 minutes ()
 Dates de sortie :
États-Unis :  (New York)
France :

Distribution
Alan Arkin : Rafferty
Sally Kellerman : Mac
Mackenzie Phillips : Frisbee
Alex Rocco : Vinnie
Charles Martin Smith : Alan Boone
Harry Dean Stanton : Billy Winston
John McLiam : John Beachwood
Richard Hale : Le membre du Jesus Movement
Louis Prima
Sam Butera
Arch Johnson : Smitty

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1975
Comédie américaine
Road movie
Film sur l'enlèvement
Film d'aventure américain
Film en anglais américain
Film tourné en Arizona
Film se déroulant en Arizona
Film tourné en Californie
Film se déroulant en Californie
Film tourné au Nevada
Film se déroulant au Nevada

Rafferty et les Auto-stoppeuses


NY1, New York One, es un canal de televisión por cable de 24 horas de noticias enfocado en los cinco boroughs de Nueva York. Además de noticias y pronósticos del tiempo, el canal también presenta segmentos de historias humanas tales como "New Yorker of the Week" ("El neoyorquino de la semana") y "Scholar Athlete of the Week" ("Atleta escolar de la semana"), programas especializados como Inside City Hall ("Dentro del Ayuntamiento"), el cual es renombrado como Road to City Hall ("Camino al Ayuntamiento") durante las elecciones municipales locales.

NY1 es operado por su propietario, Time Warner Cable (TWC).

En el servicio de TWC para Nueva York, NY1 aparece en el canal 1, antiguamente en definición estándar (con una relación de aspecto de 4:3), y es mostrado tanto en el canal 1 como en el 701 en alta definición (con relación de aspecto 16:9). El canal aparece en el canal 8 en el servicio de Cablevision para Nueva York. Está también disponible a más de dos millones de clientes de televisión por cable dentro de los cinco boroughs de Nueva York; cerca del condado de Bergen, Nueva Jersey; Mount Vernon en el condado de Westchester, Nueva York; así como también en los sistemas de Time Warner Cable en el Estado de Nueva York y los sistemas de Bright House Networks en Orlando y Tampa, Florida desde el 9 de septiembre de 2011. Verizon FiOS no posee el canal en su oferta programática.

Historia
NY1 fue concebido en 1991 por Richard Aurelio, el presidente del grupo de cable de Time Warner Cable en Nueva York. La estación inició sus transmisiones el 8 de septiembre de 1992 desde su sala de noticias en el National Video Center (460 West 42nd Street) de Manhattan bajo la dirección de Paul Sagan, vicepresidente de noticias de NY1, y Steve Paulus, director de prensa de NY1. La construcción de las dependencias en la Calle 42 fue finalizada el 15 de julio, pero los reporteros que había contratado el canal en realidad iniciaron su trabajo un mes antes asistiendo a cursos de entrenamiento en videoperiodismo. Mientras algunos de los reporteros habían usado sus propias cámaras en otros lugares, la mayoría no había tenido exposición al lado técnico del periodismo. Después de su entrenamiento, los reporteros y el resto del equipo formó parte de un periodo de entrenamiento adicional de dos meses que incluyó cuatro semanas de ensayos en tiempo real. En las últimas semanas de entrenamiento, un antiguo edificio de correos colapsó en el West Side de Manhattan. Aunque el canal aún no estaba en el aire, los reporteros de NY1 cubrieron la historia como si el canal estuviera funcionando, entrevistando a sobrevivientes y testigos.

Después de los ataques del 11 de septiembre de 2001 en el World Trade Center de Nueva York, la señal de NY1 fue temporalmente transmitida internacionalmente a todos los suscriptores del canal de televisión por cable Oxygen después de que dicha estación no pudiera transmitir desde sus estudios en Battery Park City en Manhattan, cerca del World Trade Center.

En enero de 2002 la estación se trasladó a unas nuevas dependencias, completamente digitalizadas, en el sexto piso de Chelsea Market en Manhattan.

El 30 de junio de 2003, NY1 Noticias, una versión en español del canal, inició sus operaciones para los suscriptores de cable digital.

A finales de 2005, NY1 lanzó un servicio de video bajo demanda para sus clientes de TWC. NY1 on Demand está en el canal 1110 del sistema de TWC para Nueva York.

En 2008, NY1 lanzó un canal en alta definición en el canal 701, aunque inicialmente solo transmitía en formato 4:3, pasando al formato 16:9 en octubre de 2009.

El 18 de agosto de 2010 comenzaron las transmisiones de NY1 Rail and Road, un canal de información sobre el estado del tránsito vehicular y del transporte público dentro de la Ciudad de Nueva York.

Prototipo para otros mercados de TWC
NY1 fue el primer canal de noticias locales de TWC, y desde ese entonces TWC ha añadido canales locales en varias otras ciudades, incluyendo:

 R News, Rochester, Nueva York (1990)
 Bay News 9, Tampa, Florida (1997)
 Central Florida News 13, Orlando, Florida (1997)
 News 8 Austin, Austin, Texas (1999)
 Capital News 9, Albany, Nueva York (2002)
 News 10 Now, Siracusa, Nueva York (2003)
 News 14 Carolina, Carolina del Norte (2006)
 YNN Buffalo, Búfalo, Nueva York (2009)

Dos otros canales, News 24 Houston y News 9 San Antonio, cerraron dentro de sus 2 primeros años de operación.

Formato

El programa más común en NY1 es un bloque de media hora que se inicia a la hora en punto y a los 30 minutos. El primer minuto contiene los titulares seguidos de "Weather On The 1s", un breve resumen meteorológico de un minuto. El resto de la media hora es llenado con segmentos informativos pregrabados, enfocados principalmente en noticias del área metropolitana de Nueva York. Casi todas las historias son pregrabadas, incluso los segmentos hechos para parecer que están ocurriendo en vivo, en donde el canal en vez de colocar un indicador que dice "en vivo" señala que el reportero está (o estaba) "en el lugar". Esto es porque el informe puede ser emitido varias veces en el día.

Los informes deportivos son presentados a lo largo del día, y un programa de una hora, Sports on 1: The Last Word, es emitido cada noche a las 11:35 p.m.

En un intento por competir con los informativos nocturnos locales, el 22 de enero de 2007 NY1 introdujo su propio noticiero a las 11:00 p.m., News at 11. El informativo es presentado por Lewis Dodley y la ex corresponsal de CBS Elizabeth Kaledin, miembro original del equipo de NY1.

Programas

Inside City Hall; Road to City Hall
Inside City Hall ofrece una extensa cobertura política local. NY1 ha auspiciado una variedad de debates políticos a través de este programa.

El equipo de periodistas políticos de NY1 es liderado por Robert Hardt, editor político, e incluye a:

 Josh Robin, reportero
 Bobby Cuza, reportero
 Erin Billups, reportero
 Grace Rauh, reportera
 Errol Louis, presentador
 Michael Nitzky, productor

The Call
Lanzado en julio de 2005, The Call es un programa de noticias en vivo y de una hora de duración, presentado por John Schiumo. A lo largo del día, los espectadores son animados a votar sobre las principales noticias del día, y después de recibir una alerta por correo electrónico sobre la noticia destacada, se les pide que escriban o llamen para discutir el tema con Schiumo. El programa fue extendido a una hora en enero de 2012 en respuesta a las peticiones de los espectadores. Anteriormente, el programa era extendido solo en los días en que ocurrían eventos noticiosos importantes.

On Stage
On Stage es un programa de media hora que presenta noticias sobre el teatro. Se enfoca principalmente en la escena teatral de Nueva York pero también informa sobre presentaciones en las cercanías de la ciudad. Es presentado por Donna Karger, con Patrick Pacheco conduciendo las entrevistas. Roma Torre, presentadora de NY1, es la crítica del programa. Los críticos David Cote de Time Out New York y David Sheward de Back Stage también contribuyen con comentarios. Frank DiLella realiza los reportes en el lugar.

Gúia de TV (CET)

Referencias

Enlaces externos
ny1.com, sitio oficial de NY1
"Station History", en ny1.com.
newschannels.org, Sitio oficial de Association of Regional News Channels.

Medios de comunicación de la Ciudad de Nueva York
Canales de televisión de Estados Unidos
Empresas fundadas en 1992

NY1


نادي اتحاد رافينا  نادي كرة قدم إيطالي يلعب في دوري الدرجة الثالثة . تم تأسيس النادي في سنة 1913 .

مراجع

أندية الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
أندية كرة قدم أسست في 1913
أندية كرة قدم في إميليا-رومانيا
ر
تأسيسات سنة 1913 في إيطاليا
أندية الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة

نادي رافينا


Kenjiro Ezoe (født 25. august 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka og Kataller Toyama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kenjiro Ezoe


Mads Larsen kan henvise til flere personer:
 Mads Larsen (politiker) (1862-1938) – dansk gårdejer og politiker.
 Mads Larsen (1973-) – dansk tidligere bokser
 Mads Larsen (journalist) (1975-) – norsk journalist og forfatter
 Mads Larsen (håndboldspiller) (1991-) – dansk håndboldspiller
 Mads Larsen (fodboldspiller, født 1996) (1996-) – dansk fodboldspiller, spillet i Jammerbugt FC
 Mads Larsen (fodboldspiller) (2001-) – dansk fodboldspiller

Mads Larsen (flertydig)


O Campeonato de Fórmula Regional das Américas powered by Honda é uma categoria de corridas de Fórmula Regional certificada pela Federação Internacional de Automobilismo (FIA) que compete nos Estados Unidos, com planos no futuro de correr no Canadá e no México. O campeonato é sancionado pela SCCA Pro Racing, a divisão de corrida profissional de Sports Car Club of America, em conjunto com o Comitê de Competição Automobilística dos Estados Unidos, o representante dos Estados Unidos na FIA. A partir de 2020 o campeão passou a ganhar uma bolsa para competir na Indy NXT. A categoria era anteriormente conhecida como Campeonato de F3 das Américas powered by Honda até 2020, juntando-se a outras várias categorias Formula Regional em todo o mundo.

Ver também
 Campeonato de Fórmula Regional Europeia
 Campeonato de Fórmula Regional Asiática
 Campeonato de Fórmula Regional da Oceania
 Campeonato de Fórmula Regional do Oriente Médio
 Campeonato de Fórmula Regional Japonesa
 Campeonato de Fórmula Regional Indiana

Fórmula Regional


Sadecky oder Sádecký ist der Familienname folgender Personen:

 Alexander Sadecky (* 1987), Schweizer Tennisspieler
 Boris Sádecký (1997–2021), slowakischer Eishockeyspieler
 Thomas Sadecky, Schweizer Tischtennisspieler

Sadecky


Sin Cars este un producător bulgar de super-automobile sportive cu sediul în Bulgaria și Germania.

Istorie

Secolul al XXI-lea
SIN Cars a fost fondată ca SIN Cars Limited de către inginerul și pilotul de curse bulgar Rosen Daskalov în Marea Britanie în 2012. În 2015, compania a început producția de automobile de teren Sin R1. Versiunea legală care poate circula pe un drum public a Sin R1 dispune de un motor de 6,2 litri în V8, care produce 444 CP și poate ajunge la viteza de 100 km/h în 3,5 secunde. Compania și-a mutat sediul în München, Germania și în Ruse, Bulgaria.

În noiembrie 2018 au început planurile de publicare pentru a finanța expansiunea pe piața automobilelor. În acest sens Daskalov a afirmat  că: "Scopul nostru este să vindem o mașină multifuncțională proiectată pentru orașele mici care să poată fi folosită la livrările de curierat, taxi și transport. Orașele din Europa au nevoie de acest tip de transport. Centrele orașelor vor fi închise în curând pentru autovehiculele diesel. Iar China este departe și noi putem oferi o calitate mai bună."

Seria de curse
SIN Cars a participat în campionatul de lungă distanță GT4 European Series în sezonul 2015 cu modelul cu specificațiile Sin R1 GT4. Sofia Car Motorsport a terminat pe locul 8 în clasamentul final.

Pentru 2016, echipa Racers Edge Motorsports s-a alăturat echipei Pirelli World Challenge folosind modelul cu specificațiile SIN R1 GT4 pentru sezonul respectiv.

Modele

 SIN R1 (autoturism, versiunea rutieră)
 SIN R1 RS (mașină de curse)
 SIN S1 (autoturism modular)

Referințe

Legături externe
 SIN Cars - Website-ul oficial
  Christian Gebhardt - Exot mit V8 und 450 PS, Auto Motor und Sport.de

Automobile germane
Automobile bulgărești
Fondări în 2012

SIN Cars


මෝටාරයක් යනු   තුවක්කු කටෙන්-උණ්ඩ ඇතුළු කරන වක් අයුරින් එල්ලය ගන්නාවූ අවියක් වන අතර, එය  අඩු ප්‍රවේගයකින් ෂෙල් උණ්ඩ නිකුත් කරනුයේ කෙටි පරාසයකට, සහ දිගු-චාප හැඩැති ප්‍රක්ෂේප පථයකින් ගමන් කරන අයුරිනි. එය සාමාන්‍යයෙන් එහි තුවක්කු කටෙහි විෂ්කම්භය මෙන් 25 ගුණයකට වඩා අඩු දිගකින් යුතු තුවක්කු කාණුවක් සහිතයි.

ක්‍රියාකාරිත්වය

අනෙකුත් අවි වලට සාපේක්ෂව මෝටාර සරල හා ක්‍රියාකාරිත්වය පහසු අවියකි. සහායක කාලතුවක්කුකරුවන් විසින් අවශ්‍යතාවට-සැලසුම්කෙරුණු  බෝම්බයක් බහාලනු ලබන බටයකින්  නවීන මෝටාරයක් සමන්විත වෙයි.  මෙම බටය සාමාන්‍යයෙන් පොළොවට අංශක 45 ක් සහ 85 ක් අතර කෝණයකින් සකස් කොට තිබෙන අතර, ඉහළ ආනත කෝණයන් විසින් කෙටි වෙඩිමුර දිග ලබා දෙයි. බෝම්බය සතුව පතොරම් කසුවක් නොමැත; චලශක්තිකරය සම්බන්ධකරන්නේ බෝම්බයේ වල්පත වෙතය. එය බටයෙහි පාදම වෙත පැමිණෙත්ම  එය දල්වන ඇණයක් වෙත ගැටෙන අතර, එය විසින් චලශක්තිකරය  පිපීරවීම තුලින් ප්‍රක්ෂිප්තය නිකුත් කෙරේ. සමහරක් විශාල  පරිමාණ මෝටාර සතුව  දුන්නෙන්-ක්‍රියාත්මක වන දල්වන ඇණයක් ඇත.

මෙම ලක්ෂණ මෝටාරයේ විශාල සමාජිකයන් වන හොවිස්ටරය  (Howitzer) හා ක්ෂෙත්‍ර තුවක්කුව  (field guns) වලට වඩා වෙනස්ය.
මේවා ඉතා ඉහළ ප්‍රවේගයකින්, විශාල පරාසයක, Flatter arcs හා සමහර අවස්තාවල සෘජුව වෙඩි තැබීමට හැකියාව ඇත.
19වන හා 20වන සියවස් වලදී බර අධික, විශ්කම්භය 1m පමණ වන තෙක් විශ්කම්භය ඇති මෝටාර් භාවිතා කර ඇත.
මෝටාර්, ගිනිකෙළි, ආදිය රදවන්නක් ලෙසත් ෂෙල් හෝ..................................

සැහැල්ලු මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ මෝටාර් අතේ ගෙන යා හැකි අතර පාබල සේනාවන් වලදී බොහෝ විට යොදා ගනී. මෝටාර් අංශයක් සතුව කාලතුවක්කු බැටරි පැවතීමේ ප්‍රධාන වාසිය වන්නේ ඒවා ප්‍රමාණයෙන් එහා මෙහා ගෙන යා හැකි වීමත් හමුදාව, භට පිරිසක් හෝ ස්ථානයක් හදිසි ගින්නකින් රැක ගැනීමට හැකි වීමත් නිසාය. එමෙන්ම අගලකට මුවා වී හෝ කපොල්ලකට මුවා වී  සිට ප්‍රහාර එල්ල කළ හැකි වේ. මේ අනු ව බලන කළ මෝටාරය යනු පාබල හමුදාවකට ඉතා  උපකාරි වන ආයුධයක් වන්නේ එය ඔනෑම පොළොවක / බිමක ප්‍රවාහනය කළ හැකි වීමත් කාලතුවක්කු සදහා වන සවිස්තරාත්මක උපකාරය අවශ්‍ය නොවීමයි.
මීට අමතරව මි.මි 120 – 300 ත් අතර විශ්කම්භය ඇති බර අධික මෝටාර් ද පවති. මේවා බොහෝ විට ඇදගෙන යාම හෝ රථයක් මත සවිකර ඇති ඒවා වන අතර  සේනාංක මට්ටමෙන් පාබල හමුදාවේ භාවිතා කරයි. මේ මට්ටමේ  වුවද මෝටාර් Howitzer හෝ ක්ෂෙත්‍ර තුවක්කු වලට වඩා  සරල හා අඩු වියදම් වේ.

මෝටාරයත් පුද්ගලයන්  එක් කෙනෙකු හෝ කිහිප දෙනෙකුට ඔසවා ගෙන යාමට හැකිය. (විශාල මෝටාර්  කෑලි කිහිපයකට වෙන් කොට ගෙන යා යුතුය. පාබල මෝටාරයක් මෝටාර් රැගෙන යන වාහනයක එහා මෙහා ගෙන යා හැකි අතර එහි රදවා තබා වෙඩි තැබිමද සිදු කළ හැකිය.

බර මෝටාර් ඇද ගෙන යන වාහනයක තැබීම හෝ ස්වයංක්‍රියව ක්‍රියාත්මක වන මෝටාර් රදවා තබන ස්ථිර වාහනයක් අත රදවන ලද්දක් ලෙසත් මෙය භාවිතා කළ හැකිය.  උදා වශයෙන් යනු Patria Amos PTI මෙම බර මෝටාර් වල ඉතා මෑත කාලීන නිර්මාණයකි.

අවි ආයුධ

මෝටාර්


نادي سانت جونستون لكرة القدم  نادي كرة قدم اسكتلندي يلعب في دوري الدرجة الممتازة . تم تأسيس النادي في سنة 1884 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1884
أندية كرة قدم في إسكتلندا
أندية كرة قدم في بيرث وكينروس
الرياضة في بيرث (إسكتلندا)
تأسيسات سنة 1884 في إسكتلندا
فرق الدوري الإسكتلندي الممتاز
فرق الدوري الإسكتلندي لكرة القدم
فرق الدوري الإسكتلندي للمحترفين لكرة القدم
شركات مقرها في بيرث (إسكتلندا)

سانت جونستون


Trichogramma minutum er sníkjuvespa af ættinni Trichogrammatidae. Henni var lýst af Charles Valentine Riley 1871. Tegundin var upphaflega frá mið og austurhluta Bandaríkjanna (austan við Klettafjöllin). Vestan við Klettafjöll er eins útlítandi tegund; Trichogramma platneri, en þær eru nær ófrjóar saman.Hún sækir helst í hýsla á trjám og runnum.
Hún sníkir á mörgum fiðrildategundum (og öðrum hreisturvængjum) og er mikið notuð í lífrænum vörnum, þar á meðal gegn rifsþélu.

Tilvísanir

Lífrænar varnir
Sníkjuvespur

Trichogramma minutum


Bertol Arrieta Kortajarena (Zarauz, Guipúzcoa, 2 de junio de 1975) es un escritor, guionista y director de cine español.

Biografía

Comenzó en la literatura como escritor de cuentos, con los cuales ha ganado diferentes premios, así como el Premio Kutxa de Literatura de la Ciudad de Donostia en 2003 con el cuento What a wonderful world, o el X. Premio Berrigara en 2002 con el cuento Amodiozko gutunak (Cartas de amor).

En 2007 ganó el Premio Caja Vital-Taller Apota de guiones, algo que le permitió rodar su primer cortometraje basado en ese guion, Itsaso urdin bertikala, producido por Pello Varela y el Taller de Imagen Apota de Araia.

Asimismo, es un amante de la fotografía, dedicándole bastante de su tiempo libre.

Actualmente es profesor de la Universidad del País Vasco (UPV-EHU) y miembro del grupo IXA.

Obras

Cuentos
 Txikira beti hordago! (2004, Erein)
 Alter Ero (2012, Susa)
 Burua galdu zuen jirafa (2015, Elkar)
 Elurraren formula (2017, Elkar)

Guiones
 Itsaso urdin bertikala (2007)
 Zorrak zor (2017)

Cine
 Itsaso urdin bertikala (2007)

Premios
 X. Premio Berrigara de Cartas de Amor (Amodiozko Gutunen X. Berrigara Lehiaketa) (2002).
 Premios Literarios Kutxa Ciudad de San Sebastián (2003).
 Premio Caja Vital-Taller Apota (2007).
 Premio al mejor guion profesional (2017, 40 edición del Festival de Cine Vasco de Lequeitio).
 Premio Literario Ignacio Aldecoa (2018).

Enlaces externos
 Página de Bertol Arrieta
 Narrativa de Bertol Arrieta

Escritores del País Vasco
Escritores en euskera
Directores de cine del País Vasco
Profesores de la Universidad del País Vasco
Nacidos en Zarauz

Bertol Arrieta


Lord of Abercrombie was a title in the Peerage of Scotland that was created on 12 December 1647. It became extinct on the death of the 2nd Lord in 1681.

Lords of Abercrombie (1647)
James Sandilands, 1st Lord Abercrombie (d. after 1658)
James Sandilands, 2nd Lord Abercrombie (d. 1681)

See also
Baron Abercromby

References

Extinct lordships of Parliament
1647 establishments in Scotland
1681 disestablishments in Scotland
Noble titles created in 1647

Lord Abercrombie


National Democracy (, also known from its abbreviation ND as Endecja; ) was a Polish political movement active from the second half of the 19th century under the foreign partitions of the country until the end of the Second Polish Republic. It ceased to exist after the German–Soviet invasion of Poland of 1939. In its long history, National Democracy went through several stages of development. Created with the intention of promoting the fight for Poland's sovereignty against the repressive imperial regimes, the movement acquired its right-wing nationalist character following the return to independence. A founder and principal ideologue was Roman Dmowski. Other ideological fathers of the movement included Zygmunt Balicki and Jan Ludwik Popławski.

The National Democracy's main stronghold was Greater Poland (western Poland), where much of the movement's early impetus derived from efforts to counter Imperial Germany's policy of Germanizing its Polish territorial holdings. Later, the ND's focus would shift to countering what it saw as Polish-Jewish economic competition with Catholic Poles. Party support was made up of the ethnically Polish intelligentsia, the urban lower-middle class, some elements of the greater middle class, and its extensive youth movement.

During the interbellum Second Republic, the ND was a strong proponent for the Polonization of the country's German minority and of other non-Polish (Belarusian, Lithuanian and Ukrainian) populations in Poland's eastern border regions (the Kresy). With the end of World War II and the occupation of the country by the Soviet Union and its communist puppet regime, the National Democracy movement effectively ceased to exist.

Origins
The origins of the ND can be traced to the 1864 failure of the January 1863 Uprising and to the era of Positivism in Poland. After that Uprising – the last in a series of 19th-century Polish uprisings – had been bloodily crushed by Poland's partitioners, a new generation of Polish patriots and politicians concluded that Poland's independence would not be won through force on the battlefield, but through education and culture.

In 1886 the secret Polish League (Liga Polska) was founded. In 1893 it was renamed National League (Liga Narodowa). From 1895 the League published a newspaper, Przegląd Wszechpolski (The All-Polish Review), and from 1897 it had an official political party, the National-Democratic Party (Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne). Unlike the Polish Socialist Party (PPS), the ND advocated peaceful negotiations, not armed resistance. Influenced by Roman Dmowski's radical nationalist and social-Darwinist ideas, National Democrats soon turned against other nationalities within the Polish lands, most notably the Jews; antisemitism became an element of ND ideology.

During World War I, while the PPS under Józef Piłsudski supported the Central Powers against Russia (through the Polish Legions), the ND first allied itself with the Russian Empire (supporting the creation of the Puławy Legion) and later with the Western Powers (supporting the Polish Blue Army in France). At war's end, many ND politicians enjoyed more influence abroad than in Poland. This allowed them to use their leverage to share power with Piłsudski, who had much more support in the military and in the country proper than they did. And because of their support abroad ND politicians such as Dmowski and Ignacy Paderewski were able to gain backing for their demands at the Paris Peace Conference of 1919 and in the Treaty of Versailles.

Second Republic
In the newly independent Second Polish Republic, the ND was represented first by the Popular National Union (Związek Ludowo-Narodowy), a conservative political party advocating their program through democratic and parliamentary political means. After Piłsudski's May 1926 Coup d'État, the ND found itself in constant opposition to his Sanacja government. The tightening of Sanacja's controls on opposition parties and its general authoritarian drift led to the gradual radicalization of the ND movement. In December 1926, the Camp of Great Poland (Obóz Wielkiej Polski) was created as an extra-parliamentary organization in opposition to the Sanacja government. The youth faction of the Camp of Great Poland gradually took control over the whole organization, and from 1931 the camp quickly radicalized and even adopted some militaristic elements.

In 1928 the National Party (Stronnictwo Narodowe) was founded, as a successor party to the Popular National Union. In the beginning, the new party adopted the same political line as its predecessor. After the official banning of the Camp of Great Poland, radicalized youth entered the National Party. The ideological clash between the old and new generation of National Democrats culminated at the party convention in 1935 where the younger activists were elected to lead the party. In 1936–1939 the personnel changes within the party continued, and the young generation totally began its complete domination. The older generation of National Democrats, disagreeing with the new course, left active politics or exited the party completely. A chief characteristic of ND policies at this time was their emphasis on Polonization of minorities:  ND politicians such as Dmowski and Stanisław Grabski contributed to the failure of Piłsudski's proposed Międzymorze federation and the alliance with the Ukrainian leader Symon Petlura, as well as to the alienation of Poland's ethnic minorities.

Simultaneously the ND emphasized its antisemitic stance, intending to exclude Jews from Polish social and economic life and ultimately to push them to emigration out of Poland. Antisemitic actions and incidents – boycotts, demonstrations, even attacks – organized or inspired by National Democrats occurred during the 1930s. The most notorious actions were taken by a splinter group of radical young former NDs who formed the fascist-inspired National Radical Camp (Obóz Narodowo-Radykalny).

World War II
During World War II, the ND became part of a coalition which formed the Polish Government in Exile. It was closely linked with the National Armed Forces (Narodowe Siły Zbrojne), an underground organization that became part of the Polish resistance movement. ND armed organizations fought not only against Nazi Germany but also against the Soviet Union. Both occupying forces regarded members of the movement as their mortal enemy, and its leaders were hunted down and killed in mass executions, in concentration camps, and in the Katyń massacre. Among those killed are:
 Leopold Bieńkowski (father of Zygmunt Witymir Bieńkowski), arrested by the NKVD in early 1940, died in a Soviet concentration camp near Arkhangelsk in 1941
 reverend Feliks Bolt, a senator of the Republic of Poland, died in Stutthof in 1940
 Tadeusz Fabiani, a lawyer, shot at Pawiak in 1940
 Stanisław Głąbiński, died in NKVD prison in Lubyanka in 1940
 doctor Wincenty Harembski, shot in NKVD prison in Kharkiv in 1940
 Tadeusz Zygmunt Hernes, journalist, killed in Katyń massacre
 Czesław Jóźwiak, murdered by the Gestapo in 1940 in Dresden prison
 Jan Mosdorf, Auschwitz
 reverend Marceli Nowakowski, shot in Warsaw in December 1939
 Stanisław Piasecki, writer, shot in Palmiry in June 1941
 reverend Józef Prądzyński, died in the Dachau concentration camp in 1942
 Jozefat Sikorski, murdered by the Gestapo in the Berlin-Plotzensee prison in 1942
 Michał Starczewski, murdered in the Katyn massacre
 Tadeusz Szefer, murdered in the Katyn massacre
 Jan Szturmowski, murdered by the Germans in September 1939
 Jan Waliński, murdered by the NKVD in Kharkiv in 1940
 Antoni Wolniewicz, murdered by the Gestapo in the Berlin-Plotzensee prison in 1942
 Jan Wujastyk, murdered in the Katyń massacre

Righteous among the Nations
 Edward Kemnitz
 Marceli Godlewski

After the war
After the war, when a communist, pro-Soviet government took power in Poland, most remaining NDs either emigrated to the West or continued to oppose the Communist regime. Others joined the new regime – most notably, the RNR-Falanga leader Bolesław Piasecki, who co-organized a Catholic movement.

Today's Poland
Since the fall of communism, with Poland once again a democratically governed country, several political parties have sought to re-establish some ND traditions; their adherents prefer to call themselves the "National Movement" (Ruch Narodowy). The only significant party that declared itself a successor to the ND was the League of Polish Families (Liga Polskich Rodzin), founded in 2001 by Roman Giertych, grandson of Jędrzej Giertych, a pre-war ND politician. It received 8% of the parliamentary vote in 2001 and 16% in 2004, but then fell below the 5% threshold in 2007 and lost all its parliamentary seats.

Another Polish national-democratic association with legal standing is the Camp of Great Poland. The association was established on March 28, 2003, as a response of the National Party (Stronnictwo Narodowe; SN) Youth Section to the deletion of the party from the national registry. On February 17, 2012, the OWP was registered in the National Registrar of Companies and Legal Entities (Krajowy Rejestr Sądowy; KRS), gaining legal personality.

Today the main party promoting National Democracy is the National Movement. The party was formed originally as a nationalist coalition by Robert Winnicki, Krzysztof Bosak, and other defectors from the LPR. As of 2019, it has 5 deputies in the Sejm.

Newspaper Nasz Dziennik often represents national democracy viewpoints.

Notables
 Zygmunt Balicki
 Ignacy Chrzanowski
 Roman Dmowski
 Adam Doboszyński
 Jędrzej Giertych
 Stanisław Grabski
 Władysław Grabski
 Józef Haller
 Feliks Koneczny
 Władysław Konopczyński
 Wojciech Korfanty
 Stanisław Kozicki
 Leon Mirecki
 Jan Mosdorf
 Jan Ludwik Popławski
 Roman Rybarski
 Marian Seyda
 Józef Świeżyński
 Zygmunt Wasilewski
 Maurycy Zamoyski

See also
 Camp of Great Poland
 Camp of Great Poland (association)
 National Radical Camp (1934)
 Conservative-Monarchist Club

Notes

References

External links
 Digital Library of National Thought (Polish)

Further reading

Wizerunek endeka ratującego Żydów był komunistom nie na rękę

Conservatism in Poland
Catholic political parties

National Democracy (Poland)


Die EBSA-Snookereuropameisterschaft ist ein Snookerturnier, das von der European Billiards and Snooker Association (EBSA) ausgetragen wird.

Geschichte

Herrenturnier
Erstmals ausgetragen wurde das Turnier 1988. Seit 1993 findet es jährlich statt.

Teilnahmeberechtigt sind nur Spieler, die nicht gleichzeitig auf der World Snooker Tour spielen. Bevor es eine Teilnehmerbegrenzung auf der Profitour gab, waren entsprechend nur Spieler unterhalb einer gewissen Platzierung in der Snookerweltrangliste teilnahmeberechtigt. Der Sieg bei der EM ist zugleich seit einiger Zeit eine von mehreren Möglichkeiten sich für die Main Tour zu qualifizieren.

Jüngster Sieger aller Zeiten ist der Belgier Luca Brecel, der 2010 im Alter von 15 Jahren gewann. Vier Spieler gewannen das Turnier zweimal (Björn Haneveer, David John, Alex Borg und Robin Hull).

Sieger

Damenturnier
Seit 1996 werden parallel zur Herreneuropameisterschaft am selben Veranstaltungsort auch die Europameisterschaften der Damen ausgespielt. Da es nur ganz wenige Spielerinnen bislang auf die Snooker Main Tour geschafft haben, gibt es keine Teilnahmebeschränkungen für Profispielerinnen.

Bis 2003 dominierte die Engländerin Kelly Fisher das Snooker der Frauen. Sie ist fünfmalige Weltmeisterin und gewann sieben der ersten acht Europameisterschaften. Abgelöst wurde sie 2004 von der Belgierin Wendy Jans, die bereits ab 1999 ihre ständige Finalgegnerin gewesen war. Wendy Jans ist Rekordeuropameisterin und gewann von 2004 bis 2022 vierzehn Titel.

Siegerinnen

Quellen

Weblinks

 European & World Snooker Championships (Ergebnisarchiv ab 2006)
 EBSA Snookereuropameisterschaft bei CueTracker

EBSA-Snookereuropameisterschaft


Robert McAfee Brown (1920-2001) est un ministre presbytérien américain, théologien et activiste .

Biographie
Né le 28 mai 1920 à Carthage, Illinois, Brown est le fils d'un pasteur presbytérien et le petit-fils du théologien et pasteur presbytérien Cleland Boyd McAfee. Il obtient un baccalauréat de l'Amherst College en 1943 et est ordonné ministre presbytérien en 1944. Brown obtient un baccalauréat en théologie de l'Union Theological Seminary en 1945 et est aumônier de la marine américaine de 1945 à 1946. Récipiendaire d'une bourse Fulbright, Brown étudie à l'Université d'Oxford avant de terminer un doctorat en philosophie de la religion à l'Université Columbia en 1951. Il épouse Sydney Thomson et a quatre enfants.

Initialement, Brown enseigne à son alma mater, Union Theological Seminary, avant d'accepter un poste de professeur de religion à l'Université Stanford en 1962. Là, il devient un chef de file international dans les causes des droits civiques, de l'œcuménisme et de la justice sociale. Brown fait campagne contre l'implication des États-Unis dans la guerre du Vietnam et est cofondateur du groupe Clergy and Laity Concerned About Vietnam. Il est également observateur protestant au Concile Vatican II .

Brown quitte Stanford en 1975 pour retourner à Union en tant que professeur de christianisme mondial et d'œcuménisme, mais trouve rapidement son nouveau poste insatisfaisant. Il démissionne et est retourne dans la Bay Area, où il enseigne à la Pacific School of Religion à Berkeley, en Californie, jusqu'à sa retraite en 1984. Brown est l'auteur de 29 livres, et ses articles sont maintenant conservés à la Graduate Theological Union . Brown est décédé le 4 septembre 2001 à Greenfield, Massachusetts . Une série de conférences est nommée en son honneur .

Ouvrages publiés

 PT Forsyth : Prophète d'aujourd'hui (1952)
 La Bible vous parle (1955, nouvelle éd. 1985)
 L'esprit du protestantisme (1961)
 Observateur à Rome: Un rapport protestant sur le Concile Vatican (1964)
 Les écrits rassemblés de saint Héréticus (1964)
 La révolution œcuménique: une interprétation du dialogue catholique-protestant (1973)
 Religion et violence: une introduction pour les Américains blancs (1973)
 La foi est-elle obsolète ? (1974)
 Frontières pour l'Église aujourd'hui (1974)
 Théologie dans une nouvelle clé: répondre à la théologie de la libération (1978)
 The Hereticus Papers : (étant le volume II de "The Collect'd Writings of St. Hereticus") (1979)
 Gustavo Gutierrez: Une introduction à la théologie de la libération (1980)
 Faire la paix dans le village global (1981)
 Nouvelles inattendues: lire la Bible avec les yeux du tiers monde (1984)
 Dire oui et dire non: sur le rendu à Dieu et à César (1986)
 L'essentiel Reinhold Niebuhr: essais et adresses sélectionnés (1986)
 Spiritualité et libération: surmonter le grand sophisme (1988)
 Elie Wiesel : Messager à toute l'humanité (1989)
 Persuadez-nous de nous réjouir: Le pouvoir libérateur de la fiction (1992)
 Théologie de la libération: un guide d'introduction (1993)
 Sombre la nuit, sauvage la mer (1998)
 Réflexions sur le long terme: A Memoir (2005)

Références

Liens externes

Personnalité de l'œcuménisme
Décès en septembre 2001
Naissance en mai 1920
Étudiant du Amherst College
Militant américain contre la guerre du Viêt Nam
Théologien presbytérien américain
Décès à 81 ans

Robert McAfee Brown


"Mereu la mijloc" (titlu original: Stuck in the Middle) este un serial de televiziune american dezvoltat de Alison Brown și Linda Videtti Figueiredo, și creat de Alison Brown ce a avut premiera pe Disney Channel în data de 14 februarie 2016. Serialul îi are în rolurile principale pe Jenna Ortega, Ronni Hawk, Isaak Presley, Ariana Greenblatt, Kayla Maisonet, Nicolas Bechtel, Malachi Barton, Cerina Vincent și Joe Nieves.

Privire de ansamblu

Liste de episoade ale serialelor americane de televiziune
Liste de episoade ale serialelor de televiziune

Lista episoadelor din Mereu la mijloc


1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska u sezoni 2017./18. predstavlja ligu četvrtog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.   Sudionici ovog natjecanja su nogometni klubovi na području najjužnije hrvatske županije, Dubrovačko-neretvanske.

U ligi sudjeluje četrnaest klubova, a održava se u periodu jesenske i proljetne polusezone dvokružnim sistemom. Svi klubovi međusobno igraju jedni protiv drugih jednom kao gosti i jednom kao domaćini. Pobjednik ove lige kao i ostalih 4 dalmatinskih županijskih liga ide u doigravanje za viši rang natjecanja 3. HNL – Jug.

Borba za prvaka između Orebića i Neretve trajala je do posljednjeg kola. Prvak je postala Neretva iz Metkovića. Bivšem prvoligašu iz sezone 1994./95. ovo je bio prvi nastup u županijskoj ligi, u kojoj se nisu dugo zadržali. Neretva je u ovoj sezoni ujedno i prvi put službeno igrala ligaški gradski derbi protiv ONK Metković. Osvojili su titulu prvaka i promociju u viši rang natjecanja.

Sudionici
 Croatia, Gabrili, Konavle
 Grk, Potomje, Orebić
 Gusar, Komin, Ploče
 Hajduk 1932, Vela Luka
 Jadran 1929, Smokvica
 Konavljanin, Čilipi, Konavle
 Maestral, Krvavac, Kula Norinska
 Metković, Metković
Neretva, Metković (ispali iz 3.HNL – Jug 2016./2017.)
 Omladinac, Lastovo
 Orebić, Orebić
 Slaven, Gruda, Konavle
 Žrnovo, Žrnovo, Korčula
 Župa Dubrovačka, Čibača, Župa dubrovačka (prvak iz sezone 2016./2017.

Ljestvica

 "Maestral" isključen iz natjecanja

Pozicije prema kolima 2017./18.

Doigravanje za 3. HNL – Jug
U doigravanju sudjeluju četiri prvaka županijskih liga na prostoru Dalmacije. Igraju se dvije utakmice, a parovi se dobivaju izvlačenjem. Pobjednici doigravanje plasiraju se u viši rang natjecanja.

Prvaci županijskih liga u sezoni 2017./2018.:

 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska – Neretva Metković
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska -Uskok Klis
 1. ŽNL Šibensko-kninska – Vodice
 1. ŽNL Zadarska –  Hajduk Pridraga

Prve utakmice odigrane su 27. svibnja 2018., a uzvrati 30. svibnja 2018.

|}

Uskok i Neretva ostvarili plasman u 3. HNL – Jug za 2018./19.

Rezultati
Ažurirano 2. lipnja 2018.

Najbolji strijelci
Izvori:

Poveznice
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2017./18.
 Kup Županijskog nogometnog saveza Dubrovačko-neretvanske županije 2017./18.
 3. HNL – Jug 2017./18.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2017./18.
 ŽNL Šibensko-kninska 2017./18.
 1. ŽNL Zadarska 2017./18.

Izvori
zns-dn.com, 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2017./18. , pristupljeno 5. studenog 2017. (do 8. kola); 30. travnja/1. svibnja 2018. (do 23. kola); 2. lipnja 2018.
zns-dn.com, Bilteni, , pristupljeno 5. studenog 2017., 30. travnja 2018.; 2. lipnja 2018.
rsssf.com, Hrvatska 2017./18., 1. ŽNL

2017-18
dubrovačko-neretvanska-1

1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2017./18.


Fascite eosinofílica, também conhecida como síndrome de Shulman,  é uma doença inflamatória que afeta a fáscia, outros tecidos conjuntivos, músculos circundantes, vasos sanguíneos e nervos. Ao contrário de outras formas de fasceíte, a fasceíte eosinofílica é tipicamente autolimitada e confinada aos braços e pernas, embora possa exigir tratamento com corticosteroides , e alguns casos estão associados à anemia aplástica.

A condição foi caracterizada pela primeira vez em 1974,  mas ainda não se sabe se é realmente uma condição distinta ou apenas uma apresentação variante de outra síndrome. A apresentação é semelhante à da esclerodermia ou esclerose sistêmica. No entanto, ao contrário da esclerodermia, a fascite eosinofílica afeta as camadas fasciais mais profundas, em vez da derme; os efeitos característicos e graves da esclerodermia e da esclerose sistêmica, como a síndrome de Raynaud, envolvimento das extremidades, pequenos vasos sanguíneos proeminentes (telangiectasias) e alterações viscerais, como problemas de deglutição, estão ausentes. No entanto, o termo continua sendo usado para fins de diagnóstico.

Sinais e sintomas
Como a doença é rara e as apresentações clínicas variam, é difícil definir um conjunto claro de sintomas. Dor intensa e inchaço são frequentemente relatados, e a aparência da pele pode se assemelhar a casca de laranja.  Características menos comuns incluem dor nas articulações e síndrome do túnel do carpo.

Causa
A maioria dos casos é idiopática, mas exercício extenuante,  início de hemodiálise, infecção por Borrelia burgdorferi  e certos medicamentos, como estatinas, fenitoína, ramipril e heparina subcutânea,  podem desencadear a condição.

Diagnóstico
A chave para o diagnóstico é a observação de alterações cutâneas em combinação com eosinofilia , mas o teste mais preciso é uma biópsia de pele, fáscia e músculo.

Tratamento
Os tratamentos comuns incluem corticosteroides  como a prednisona, embora medicamentos como a hidroxicloroquina também tenham sido usados. O início precoce do tratamento geralmente indica um bom prognóstico se não houver envolvimento visceral.

Epidemiologia
A idade típica de início é de cerca de quarenta a cinquenta anos, embora tenham sido observados casos em crianças. Ainda não está claro se a condição é mais comum em mulheres ou homens; o número de pacientes é pequeno e os estudos conflitam em seus relatos de preponderância.

Veja também

 Eosinofilia
 Dermatotipia

Referências
Medicina
Doenças
Reumatologia

Fasciite eosinofílica


Erich Otto Friedrich Herker (* 25. September 1905 in Belleben; † 2. September 1990 in Berlin) war ein deutscher Eishockeyspieler.

Karriere
Erich Herker nahm mit Deutschland an den Olympischen Winterspielen 1932 in Lake Placid teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann. Er selbst kam im Turnierverlauf in zwei Spielen zum Einsatz, bei denen er ein Tor erzielte.
Bei der Weltmeisterschaft 1930 gewann er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille. Als bestes europäisches Team wurde Deutschland zudem Europameister.

Auf Vereinsebene spielte der Verteidiger für den Berliner Schlittschuhclub und den SC Brandenburg. Mit letzterem gewann er 1934 die deutsche Meisterschaft.

Erfolge und Auszeichnungen
 1930 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft
 1932 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1934 Deutscher Meister mit dem SC Brandenburg

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Deutschland)
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1932
Europameister (Eishockey)
Deutscher Meister (Eishockey)
Mitglied der Hockey Hall of Fame Deutschland
Deutscher
Geboren 1905
Gestorben 1990
Mann
Eishockeyspieler (Berliner Schlittschuhclub)

Erich Herker


كريستيان مولينارو  لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي شتوتغارت الألماني في دوري الألماني الدرجة الأولى منذ 2009/2010 علي سبيل الإعارة من نادي يوفنتوس الإيطالي ومركزه الظهير الأيسر. .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من محافظة ساليرنو
أظهرة كرة قدم
رياضيون إيطاليون مغتربون في ألمانيا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو بارما
لاعبو تورينو
لاعبو ساليرنيتانا
لاعبو سيينا
لاعبو شتوتغارت
لاعبو فروسينوني
لاعبو فينيزيا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم من كامبانيا
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو نادي شتوتغارت
لاعبو يوفنتوس
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1983
مواليد في فالو ديلا لوكانيا

كريستيان مولينارو


Shigehiko Hasumi (japanisch 蓮実 重彦, Hasumi Shigehiko; * 29. April 1936 in Tokio) ist ein japanischer Literaturwissenschaftler, Kultur- und Filmkritiker.

Leben
Shigehiko Hasumi schloss ein Studium an der Universität Tokio ab. Er studierte von 1962 bis 1965 in Frankreich und schloss den Aufenthalt mit einer Promotion an der Universität Paris an. 1966 wurde er Assistent an der Philosophischen Fakultät seiner Alma Mater. Sein Werk "Han Nihongo ron" (反=日本語論) – "Gegen eine Theorie der japanischen Sprache" gewann 1977 den Yomiuri-Literaturpreis. In seinem Buch "Natsume Sōseki ron" – "Über Natsume Sōseki" 1978 betonte er, dass der Leser die "Oberfläche" eines Buches lesen sollte, einfach den Text, anstatt nach "tieferen Bedeutungen" im gesamten Werk zu suchen, oder nach Psychologie, nach Lebensgeschichte. Diese Theorie, systematisiert, legte er in seinem Buch "Hyōsō hihyō sengen" (表層批評宣言) – "Manifest zur Oberflächenkritik" (1979) dar.

Mit der Übersetzung von Schriften Gilles Deleuzes, Jacques Derridas und Roland Barthes' trug Hasumi zur Verbreitung des französischen Poststrukturalismus in Japan bei und wurde als Vertreter der Postmoderne bekannt. Daneben trat der Präsident der Universität Tokio auch als einflussreicher Filmkritiker hervor.

Hasumi lud den schweizerischen Filmregisseur Daniel Schmid nach Japan ein, daraus entwickelte sich eine Freundschaft.

Schriften (Auswahl)
 Hihyō, arui wa kashi no shukasai, Tokio 1974
 Fūkō, Doruuzu, Derida, Tokio 1978
 Fūkō soshite / ariuwa Doruuzu, Tokio 1984
 Monogatari hihan josetsu
 Natsume Sōseki ron

Literatur
 Anne McKnight: Nakagami, Japan: Buraku and the Writing of Ethnicity. University of Minnesota Press, 2011, ISBN 978-0-8166-7285-1, S. 251.
 Michele Marra: Modern Japanese Aesthetics: A Reader. University of Hawaii Press, 2002, ISBN 978-0-8248-2077-0, S. 274.
 Lisette Gebhardt: Japans neue Spiritualität. Harrassowitz, 2001, ISBN 978-3-447-04398-4, S. 53.
 S. Noma (Hrsg.): Hasumi Shigehiko. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 508.

Einzelnachweise

Autor
Literaturwissenschaftler
Filmkritiker
Literatur (Japanisch)
Hochschullehrer (Universität Tokio)
Japaner
Geboren 1936
Mann

Shigehiko Hasumi