في الرياضيات، جذر الدالة  أو صفر الدالة  ، هو العنصر x من المجال الذي يحقق المعادلة التي تنعدم فيها الدالة f كما يلي:

 حيث

مثلاً التابع المعطى بالصيغة التالية:

له جذر يساوي 3 لأن .

إذا كان التابع ممثلا بمجموعة الأعداد الحقيقية، فإن جذوره هي نقاط تقاطع مخطط التابع مع محور السينات x، وهو ما يطلق عليه نقطة قطع محور السينات.

تبين المبرهنة الأساسية في الجبر أن كل متعددة حدود غير منعدمة لها عدد من الجذور يساوي على الأكثر درجتها وأن عدد الجذور يساوي درجة متعددة الحدود إذا ما نُظر إلى الجذور المركبة.

جذور متعددة للحدود

المبرهنة الأساسية في الجبر

تنص المبرهنة الأساسية في الجبر أن لكل متعددة حدود من الدرجة n عدد من الجذور المركبة مساويا ل n. الجذور غير الحقيقية (أي المركبة) تأتي هي ومرافقاتها جذورا لمتعددة الحدود.

انظر إلى صيغ فييتة.

حساب جذور دالة

انظر أيضاً

 نقطة قطع محور العينات
 قطب دالة
 مبرهنة ماردن

مراجع

دوال
رياضيات ابتدائية
صفر (عدد)

جذر دالة


කොලෙස්ටරෝල්(Cholesterol) යනු ලිපිඩමය ඇලෙනසුලු ඇල්කොහොල් විශේෂයකි.මෙය සතුන් ගේ පටකය හා රුධිර ප්ලාස්මාවේ අඩංගුය.එය ක්ෂීරපායින්ගේ සෛල තුල අඩංගු වැදගත් අංගයකි සෛල ප්ලාස්මයේ පාරගම්‍යතාවය හා තරලතාවය පවත්වාගැනිමට උපකාරවෙයි.සත්ව දේහයේ ඇති ප්‍රධාන ස්ටෙරෝල් සංයෝගය මෙයයි,එහෙත් වෙනත් සෛලමය දේහයන් තුලද කුඩා ප්‍රමාණයක් කොලෙස්ටරෝල් අංගුය, උදාහරණ ලෙස ශාක හා දිලීර වැනි රාජධානීන්ට අයත් ජීවීන් ගේ සෛල දැක්විය හැක.මෙය බැක්ටීරියා තුල කොලෙස්ටරෝල් අඩංගු නැත. කොලෙස්ටරෝල් ස්ටෙරොයිඩ් කාණ්ඩයට අයත් රසායනික සංයෝගයකි.

කොලෙස්ටරෝල් ශරීරයට අත්‍යවශ්‍ය වුවද අධික කොලෙස්ටරෝල් මට්ටම ශරීරයට අහිතකරය.ශරීරයට අවශ්‍ය කොළෙස්ටරෝල් ප්‍රමාණය ආහාර මගින් ශරීරයට අවශෝෂණය කරගනී.

කොළෙස්ටරෝල් යන වචනය ග්‍රීක භාෂාවේ chole හා stereos යන වචන ඇසුරින් සෑදුන වචනයකි,1815 දී රසායන විද්‍යඥයෙකු වූ ඉයුජන් චෙවෙයුල් විසින් මෙය කොළෙස්ටරෝලි ලෙස නම්කළේය.

කායික විද්‍යාව

කෘත්‍ය

සංයෝගය හා අවශෝෂණය

ප්ලාස්මා ප්‍රවාහය

සමස්ථිතිය

පරිවෘතිය හා බහිස්ස්‍රාවය

ආහාර ප්‍රභවය

සායනික වැදගත්කම

අමතර රූප

සටහන්

බාහිර යොමු
 Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Cholesterol in Adults US National Institutes of Health Adult Treatment Panel III
 Aspects of fat digestion and metabolism – UN/WHO Report 1994
 American Heart Association – "About Cholesterol"

Steroids
Sterols
Lipid disorders
Nutrition

කොලෙස්ටරෝල්


City of Gods (Part II) é uma canção recordada pela cantora, compositora e produtora americana Alicia Keys. A canção é uma versão solo de "City of Gods" onde Keys participa ao lado dos rappers americanos, Fivio Foreign e Kanye West.

Composição
A versão de Keys, assim como "City of Gods", interpola o refrão de "New York City" do The Chainsmokers e combina as progressões de piano tingidas de jazz da cantora com a batida de fundo inspirada no trap.

"Cidade dos deuses, cidade dos sonhos, cidade onde nada nunca é o que parece, eles nunca vão tirar você de mim, porque eu não vejo nada além do infinito", canta Keys.

Recepção da Crítica
Jude Zhu da Billboard chamou de "hino de coração partido".

Videoclipe
O videoclipe simplificado que acompanha o lançamento da faixa apresenta Keys enfeitada com todo o glamour enquanto posa ao lado do carro-conceito, Vision EQ Silver Arrow da Mercedes-Benz da qual Keys é embaixadora. O rapper Slick Rick também faz uma participação especial no clipe, colocando vários artigos impressionantes em volta do pescoço de Keys. Foi dirigido por Sylvia Zachary e Sing Lee e teve seu lançamento em 7 de Abril de 2022 em seu canal oficial do Youtube.

Performances ao Vivo
City of Gods (Part II) foi performada pela primeira vez no talk show, The Ellen DeGeneres Show em 7 de Abril de 2022.

Faixas e formatos

Histórico de lançamento

Singles de 2022
Canções gravadas por Alicia Keys
Canções compostas por Alicia Keys

City of Gods (Part II)


{{Ficha de taxón
| name = Golondrina patiblanca
| image = Neochelidon tibialis 1894.jpg
| status = LC
| status_system = IUCN3.1
| status_ref =
| regnum = Animalia
| phylum = Chordata
| classis = Aves
| ordo = Passeriformes
| familia = Hirundinidae
| genus = Neochelidon
| genus_authority = P.L. Sclater, 1862
| species = N. tibialis
| binomial = Neochelidon tibialis
| binomial_authority = (Cassin, 1853)<ref name=JC>Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia 6: 370.</ref>
| synonyms = Petrochelidon tibialisAtticora tibialis| range_map = Atticora tibialis map.svg
}}

La golondrina patiblanca (Neochelidon tibialis) es una especie de ave paseriforme de la familia Hirundinidae propia de América del Sur y el sur de América Central. Es la única especie del género Neochelidon.

 Distribución y hábitat
Se encuentra en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana francesa, Panamá, Perú, Surinam y Venezuela.

Vive en el borde del bosque húmedo y en orillas rocosas o barrancos, en tierras bajas, por debajo de los 1.200 m de altitud.

 Descripción
Mide 12 cm de longitud y pesa entre 9,1 y 10,5 g. Su plumaje es gris opaco, gris parduzco a negro parduzco, con el pecho y el vientre más claros, grisáceos a blacuzcos y penachos blancos en los muslos . El oído, los lados del cuello, el iris, el pico y las patas son de color castaño oscuro.

 Alimentación
Se alimenta de insectos, que atrapa en vuelos rasantes.

 Reproducción
Nidifica en agujeros de las paredes rocosas o barrancos donde habitualmente duerme o en troncos secos.

 Subespecies Neochelidon tibialis tibialis, Mata Atlántica, del sudeste de Brasil.Neochelidon tibialis minima, selvas del Pacífico y otros bosques de Panamá y el occidente de Colombia y Ecuador.Neochelidon tibialis griseiventris'', Amazonia.

Referencias

Enlaces externos

Hirundinidae
Aves del Amazonas
Aves de América del Sur
Géneros monotípicos de aves
Animales descritos en 1853
Taxones descritos por John Cassin

Neochelidon tibialis


Sosyalist Demokrasi Partisi (kısaca SDP) 2002 yılında çoğunluğunu ÖDP'den ayrılanların kurduğu bir partidir.

Parti, ilk kurulduğu dönemde Kurtuluşçular, Odakçılar, Hareketçiler ve Troçkistler'den ve diğer bağımsızlardan oluşmuştur. Daha sonra Odakçılar ve Hareketçilerin büyük çoğunluğu partiden ayrılmıştır. İşçi sınıfının ortak ve kitlesel  mücadelesini savunur. Parti, Türkiye'nin ve bölgenin en önemli sorununun Kürt meselesi olduğunu ifade etmektedir.
Sosyalist Demokrasi Partisi'nin amacı, insanın insan tarafından sömürülmesine ve ezilmesine, cinsler ve uluslararasındaki eşitsizliğe, doğal çevrenin yağmalanmasına son verecek, insanın ve insanlığın ortak kültürünün gelişiminin önündeki tüm engelleri ortadan kaldıracak olan, bayrağında "herkesten yeteneğine göre, herkese ihtiyacı kadar" şiarlarının dalgalandığı sosyalizmdir.
Sosyalizme bir dizi mücadele evresinden geçilerek, bütünsel ve kesintisiz bir devrimci süreç sonucunda; kapitalist toplumun devrimci tarzda aşılmasıyla, işçi sınıfının ve emekçilerin kendi iktidarı olarak sosyalist demokrasinin ilan edilmesiyle ve son çözümlemede bölgesel ve enternasyonal çapta ulaşabilir. Sosyalist Demokrasi Partisi, tarihsel referansını Marksizm'den alan, örgütsel işleyiş ilkeleri sosyalist demokrasi-çoğulculuk olan, devrimci, enternasyonalist bir kitle partisidir. Parti ayrıca ezilen tüm kesimlerin partide yerinin olduğunu söyler ve bu kesimlere ayrı örgütlenme alanları açar.

Partinin ilk başkanı Akın Birdal'dır. Akın Birdal'dan sonra başkanlığa Filiz Koçali seçilmiştir. Partinin üçüncü başkanı Rıdvan Turan olmuştur fakat Turan 2015 genel seçimlerinde Halkların Demokratik Partisi'nden Adana milletvekili adayı olmasını nedeniyle partiden istifa etmiştir. 11 Mayıs 2015 tarihinde yapılan 1.Olağanüstü Kongre'de genel başkan yardımcılığı görevinde bulunan Ufuk Göllü yeni genel başkan seçilmiştir.

Partinin yayın organı Sosyalist Demokrasi gazetesidir. İkinci Kongre'sinden sonrası partide yer alan gruplar, Kurtuluş Hareketi, Bedreddini Hareket ve bağımsızlardır. Ayrıca ÖDP'nin kuruluşunda ve gelişiminde aktif olan birçok isim çeşitli dönemlerde öz eleştirilerini yaparak SDP'ye geçmişlerdir.

SDP'li gençler üniversiter alanda Kurtuluş Yolunda Dev-Genç ve lise alanında Dev-Lis ismi ile örgütlenmektedirler.

Haftada bir Gelecek gazetelerini yayımlamaktadır.

Liseli Arkadaş ve Dev-Lis'in Devrimci Liseliler çatısı altında, Kurtuluş Yolunda Dev-Genç ile Söz Dergisi'nin Gençliğin Devrimci Güçleri çatısı altında birleşmesinden sonra SDP ve Türkiye Gerçeği de 2015 Ağustos ayında birleşerek Birleşik Devrimci Parti'yi kurmuşlardır. Kısaltması Devrimci Parti'dir.

Tarihçe

ÖDP'den ayrılış ve Partinin Kurulması
28 Ağustos 2002 tarihinde bir süredir Sosyalist Demokrasi Partisi için Girişim adıyla çalışmalarını sürdüren Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nde ayrılan grup, partileşme çalışmalarını tamamladığını açıklamış ve SDP'nin kuruluşunu ilan etmişlerdir. Eski İnsan Hakları Derneği (İHD) başkanı olan Akın Birdal'ın sözcülüğünü yaptığı grup içinde 1996'da kurulduğundan o güne kadar ÖDP'de siyaset yapmış Mihri Belli, Sevim Belli, Ragıp Zarakolu, Veysi Sarısözen, Filiz Koçali, Filiz Karakuş ve Mustafa Kahya gibi isimler yer almıştır.

SDP'nin kuruluşunda yer alan isimler ÖDP'den ayrılış nedenlerini ve eleştirelerini birkaç başlık altında açıklamışlardır. Öncelikle, ayrılıkta en temel mesele olarak ÖDP'nin Kürt sorununa olan yaklaşımı öne sürülmüştür. Kürt sorununda ezilenlerin yanında olmak yerine bir üçüncü yolun ÖDP'de tercih edilmesine karşı çıkılmıştır. Diğer bir yandan, ikinci olarak, ÖDP'nin post-Marksizm'in ve Avrupa komünizminin Türkiye'deki siyasal temsilcisi haline geldiği, sosyalizmi hedefleyen bir parti olarak kendini tanımlamasına rağmen ÖDP'nin işçi sınıfının egemen sınıf olarak örgütlenmesi için mücadele etmek yerine, onun toplumsal muhalefet güçlerinden biri olarak değerlendirdiği söylenmiştir. Bundan kaynaklı olarak da, partinin militan mücadeleye uzak kentli orta sınıfların partisi haline geldiği ve giderek özgürlükçü sosyalistlerin oluşturduğu monolitik bir yapıya büründüğü iddia edilmiştir.

Bu eleştiriler doğrultusunda, yeni kurulan ve içerisinde Kurtuluşçular, Odakçılar, Hareketçiler, Dönüşümcüler, Troçkistler ve diğer bağımsızların yer aldığı SDP, ÖDP'nin iddia ettikleri gibi reformizmine ve bürokratizmine karşı, Kürt hareketi ile stratejik ittifak, sosyalistlerin birliği ve yeniden yapılanması, sosyalist demokrasi gibi politikalar ve tezler ortaya koymuş ve bunların uygulayıcısı olacağını belirtmiştir. SDP, 2001'de Kürt hareketinin öncülüğünde kurulan Emek, Barış ve Demokrasi Bloku'nun içinde birleşik bir mücadele için yer alacağını açıklamış, ÖDP'nin kuruluş rasyonelitesinde yer alan solun birliği düşüncesinin aşılarak yeni bir anlam içerisinde yeniden kurulacağını ve sol içerisinde yer aldıklarını öne sürdükleri üç eğilim içerisinden (sol liberalizm, ulusal solculuk ve devrimci sosyalizm) devrimci sosyalistlerin birliğini hedeflediğini belirtmiş ve bu birliğinde ilk başta belirtilen Kürt hareketi ile ittifak içerisinde oluşturulan blok zemininde gerçekleşebileceğini belirtmiştir.

Akın Birdal Dönemi
Partinin 2002 yılında kurulmasının ardından 9 Kasım 2003 tarihinde SDP 1.Olağan Kongresi, Şato Yazar Düğün Salonu'nda gerçekleşti. Yunanistan, Kıbrıs ve İran gibi çeşitli ülkelerden gelen sosyalist parti temsilcilerinin de katıldığı kongre'de 207 oyun tamamını alan Akın Birdal SDP'nin genel başkanı seçildi. Fakat daha kongre gerçekleşmeden parti içinde özellikle çatı partisi olarak DEHAP'a katılma konusunda tartışması ortaya çıkmış, Kurtuluş grubunun içinde de görüş ayrılıklarına yol açan bu tartışma hakim görüşün bu yönde olmamasından dolayı bu katılma gerçekleşmemiştir. Fakat Kürt hareketine yakın isimlerin oluşturduğu Dönüşüm grubunun partiye katılması ve parti içinde tutundakları pozisyon, parti içinde yeniden çeşitli tartışmalara yol açmış, Nisan ayında daha sonra Emekçi Hareket Partisi'ni kuracak olan Hareket grubu SDP'den ayrılmıştır. Kongrenin hemen ardından ise Odak grubu parti yönetime birçok eleştiri yöneltmiş, ilk olarak 2004 Haziran ayında partinin yönetim organlarından çekilmiş, ardından 2005 Mart ayında ise partiden tamamen ayrıldığını açıklamıştır.

Gençlik örgütü

2009 yılında Sosyalist Demokrasi Partisi'nin gençlik örgütü olarak Kurtuluş Yolunda Devrimci Genç veya kısaca Dev-Genç kuruldu. 2015 yılı Nisan ayında Kurtuluş Yolunda Dev-Genç ile "Söz Dergisi" birleşerek "Gençliğin Devrimci Güçleri" adlı oluşumu kurduklarını açıklamışlardır.

Ayrıca bakınız
 Devrimci Marksist Kolektif

Dış bağlantılar
 Gelecek Gazetesi
 Sosyalist Demokrasi Gazetesi
 SDP Resmi Internet Sitesi

Kaynakça

2002'de kurulan siyasi partiler

Türkiye'deki sosyalist partiler
Halkların Demokratik Kongresi

Sosyalist Demokrasi Partisi


Türkiye'nin köyleri, Türkiye'de kırsal nüfusun yaşadığı ve köy kanununun uygulandığı yerleşme birimleri. 2010 verilerine göre 34.247 olan köy sayısı 2014 Türkiye yerel seçimleri ile yürürlüğe giren yeni büyükşehir yasası ile birlikte 18.335'e düşmüştür. Geriye kalanı 26,000 yerleşim birimi ise idari yönden köylere bağlı çiftlik, mahalle, oba, mezra, iskele ve istasyon gibi çok az haneli yerleşim yerleridir.

Tüzel kişilik
Köy, Türkiye mahalli idare teşkilatının en küçük yerleşim yeridir ve muhtar ile tüzel kişiliğe sahiptir. 5442 sayılı İl İdare Kanunu'na göre yapılan idari teşkilatta köyler, bucak ve kasabalara bağlıdır. Köy kanunu ile merkezi idareyle olan münasebetleri düzenlenmiştir. Bu kanuna göre nüfusu 2000'den aşağı olan yerler köydür. Köyü, muhtar ve köy ihtiyar heyeti (azalar) idare eder. Bunlar, seçmenler tarafından beş senede bir seçilir. Köyün öğretmeni ile imamı köy ihtiyar heyetinin tabii üyesidir.

Köy kanununa göre, yabancı uyruklu olanlar köyde mülk edinemezler ve İçişleri Bakanının izni olmadan orada yerleşip oturamazlar.

Köy tüzel kişiliği dayanağını anayasanın 127. maddesinden alır.

Bununla birlikte 06/12/12 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanan 6360 sayılı On üç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile,  İstanbul ve Kocaeli il mülki sınırları içerisinde bulunan köylerin tüzel kişiliği kaldırılarak bağlı bulundukları ilçe belediyesine mahalle olarak katılmıştır. Bu kanun hükümleri uyarınca Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür. Ayrıca, Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırları olarak belirlenmiştir. Bu illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır. Böylece 30 ile bağlı köyün köy tüzel kişiliği 6360 sayılı kanun ile kaldırılmıştır.

Köyler ve Mahalleler
Büyükşehir olan illerdeki köyler, mahalleye dönüştürülmüştür.

Adana
Adıyaman
 Afyonkarahisar
 Ağrı
 Amasya
 Ankara
 Antalya
 Artvin
 Aydın
 Balıkesir
 Batman
 Bilecik
 Bingöl
 Bitlis
 Bolu
 Burdur
 Bursa
 Çanakkale
 Çankırı
 Çorum
 Denizli
 Diyarbakır
 Edirne
 Elâzığ

 Erzincan
 Erzurum
 Eskişehir
 Gaziantep
 Giresun
 Gümüşhane
 Hakkâri
 Hatay
 Isparta
 Mersin
 İstanbul
 İzmir
 Kars
 Kastamonu
 Kayseri
 Kırklareli
 Kırşehir
 Kocaeli
 Konya
 Kütahya
 Malatya

 Manisa
 Kahramanmaraş
 Mardin
 Muğla
 Muş
 Nevşehir
 Niğde
 Ordu
 Rize
 Sakarya
 Samsun
 Siirt
 Sinop
 Sivas
 Tekirdağ
 Tokat
 Trabzon
 Tunceli
 Şanlıurfa
 Uşak
 Van

 Yozgat
 Zonguldak
 Aksaray
 Bayburt
 Karaman
 Kırıkkale
 Batman
 Şırnak
 Bartın
 Ardahan
 Iğdır
 Yalova
 Karabük
 Kilis
 Osmaniye
 Düzce

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Köy
 Muhtar
 Köy ihtiyar heyeti
 Türkiye'nin idari bölümleri

Köy

Türkiye'nin köyleri


Onthophagus peninsularis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Boucomont em 1914.

Referências

Ligações externas

peninsularis
Coleópteros descritos em 1914

Onthophagus peninsularis


El huracán Irene fue un huracán categoría 2 del tipo Cabo Verde que azotó la costa este de los Estados Unidos en agosto de 2005. Irene fue la novena tormenta tropical a la que se le puso nombre en la temporada 2005 y el cuarto huracán de la misma. Se formó cerca de Cabo Verde el 4 de agosto, atravesó el Atlántico y se movió hacia el norte hasta llegar a las cercanías de las Islas Bermudas antes de convertirse en un ciclón extratropical cuando estaba cerca de la isla de Terranova. Irene persistió durante 14 días como sistema tropical y fue la tormenta de mayor duración de la temporada.

Irene resultó ser una tormenta difícil de predecir debido a sus constantes debilitamientos. Después de casi disiparse el 10 de agosto, alcanzó su punto máximo como un huracán de categoría 2 el 16 de ese mes, antes de ser absorbido por un sistema extratropical el 18. Existía el temor inicial de que entrara en tierra en los Estados Unidos debido a la incertidumbre en las predicciones del rumbo que podía tomar la tormenta, pero finalmente el huracán nunca se acercó a la costa y no se registraron daños. Sin embargo, ocasionó un mar de fondo de 2,4 metros y fuertes corrientes de resaca que ocasionaron una muerte en Long Beach, Nueva York.

Historia Meteorológica

Una vigorosa onda tropical se alejó de la costa occidental de África el 1 de agosto, en un principio débil debido a las frías temperaturas de la superficie del mar. Se movía hacia el oeste y pasó cerca de Cabo Verde, donde la convección comenzó a aumentar. El sistema se volvió más organizado y se convirtió en una depresión tropical en la tarde del 4 de agosto, a 1 100 km al suroeste de las islas de Cabo Verde. En la madrugada del 5 de agosto, la depresión se volvió bruscamente hacia el noroeste a una zona de mayor cizalladura, haciendo que algunos modelos computarizados de predicción marcaran que la depresión se había disipado, mientras que otros predijeron un fortalecimiento constante. La repentina amenaza de la tormenta ocasionó que el Centro Nacional de Huracanes (NHC) consultara al meteorólogo Lixion Avila ante lo que este comentó: «Qué poco sabemos acerca de la génesis de los ciclones tropicales». A pesar de las desfavorables condiciones de su entorno y su desorganización, la depresión tropical se continuó fortaleciendo y se convirtió en la tormenta tropical Irene el 7 de agosto, encontrándose a 1 865 km al este de las Antillas Menores.

Debido a que Irene estaba en un ambiente cargado de aire seco y de alta cizalladura, el 8 de agosto se debilitó tanto que pasó a ser una depresión tropical. En la mañana del 10 de agosto, cuando pasaba al norte de las Antillas Menores, Irene casi se disipa en una baja remanente, pero los meteorólogos predijeron que la tormenta iba a sobrevivir, sin muchas esperanzas de que ello sucediera. Sin embargo, las aguas más cálidas y la menor cizalladura del viento permitieron a Irene volverse gradualmente más organizado, mientras pasaba al sur de las Bermudas, y se convirtió una vez más en una tormenta tropical, en la madrugada del 11 de agosto.

Debido a las incertidumbres acerca de cómo la región dorsal subtropical podría interactuar con Irene, los modelos continuaron dando señales poco claras sobre el futuro de la tormenta. Algunos de los modelos anticiparon que Irene entraría en tierra en Carolina del Norte, mientras que otros sostenían que Irene se disiparía. La incertidumbre terminó cuando una debilidad en la dorsal subtropical permitió a Irene moverse fuertemente hacia el norte, lo que provocó que la tormenta pasara en medio del Outer Banks de Carolina del Norte y las Bermudas el 15 de agosto. Poco después, el alto nivel de una débil cizalladura, permitió que Irene se intensificase rápidamente, transformándose primero en un huracán, y luego en un huracán de categoría 2 con su fuerza máxima de 170 km/h en la tarde del 16 de agosto, mientras viajaba a 560 km al noreste de las Bermudas, también alcanzó una presión mínima de 970 hPa. Aunque los meteorólogos del CNH pensaron que era probable que Irene se convirtiera en un huracán, no esperaban una intensificación de tal magnitud.

Irene entró en una región donde la cizalladura aumentó y se vio debilitado, como resultado de esto se convirtió en una tormenta tropical el 18 de agosto, cuando continuaba su recorrido a 830 km al sur de Cape Race, Terranova. Una vez que se movió sobre aguas mucho más frías, la tormenta tropical Irene se convirtió en extratropical y finalmente fue absorbido por un sistema extratropical más tarde ese mismo día. Irene se prolongó durante 14 días como un sistema tropical convirtiéndose en la tormenta de mayor duración de la temporada.

Impacto, récord y nombramiento

A pesar de la larga vida de Irene, no hubo reportes de que los vientos de la tormenta tropical afectaran a los barcos. No hubo daños ni víctimas como consecuencia de Irene. Sin embargo, el huracán generó fuertes olas y aumentó el riesgo de corrientes de resaca a lo largo de la costa este de los Estados Unidos. En muchas playas de Nueva Jersey, las actividades de natación estuvieron restringidas, y los salvavidas de las playas llevaron a cabo más de un centenar de rescates en un período de tres días. Las olas en la costa de Nueva York alcanzaron entre 1,2 y 2,4 m. El 14 de agosto, un joven de 16 años murió ahogado luego de ser atrapado por una corriente de resaca cerca de Long Beach. Su cuerpo fue recuperado el 16 de agosto, después de un lavado en tierra.

Cuando la tormenta tropical Irene se formó el 7 de agosto, fue la fecha más temprana para la formación de la novena tormenta tropical de una temporada de huracanes en el Atlántico, batiendo por 13 días el récord anterior en poder de una tormenta en la temporada de 1936. Esta tormenta también marcó la quinta vez que se utilizó el nombre «Irene» para un ciclón tropical en el Atlántico. Debido a la falta de efectos en la tierra del huracán Irene, el nombre no fue retirado por la Organización Meteorológica Mundial y se volvió a utilizar en la temporada 2011.

Véase también
 Ciclón tropical
 Ciclón extratropical
 Anexo:Nombres de los ciclones tropicales
 Centro Nacional de Huracanes
 Organización Meteorológica Mundial
 Escala de huracanes de Saffir-Simpson

Referencias

Enlaces externos

 Archivos del Centro Nacional de Huracanes sobre el huracán Irene(en inglés)
 Informe del Centro Nacional de Huracanes sobre el huracán Irene(en inglés)
 Artículo de la NASA sobre las lluvias de Irene(en inglés)
 FAQ: Huracanes, Tifones y Ciclones Tropicales(en inglés)
 Ciclones subtropicales(en inglés)
 Nombre de los huracanes

Irene 2005
Irene (2005)
Irene (2005)
Irene (2005)
Irene

Huracán Irene (2005)


An intelligence officer is a person employed by an organization to collect, compile or analyze information (known as intelligence) which is of use to that organization. The word of officer is a working title, not a rank, used in the same way a "police officer" can also be a sergeant, or in the military, in which non-commissioned personnel may serve as intelligence officers.

Organizations which employ intelligence officers include armed forces, police, and customs agencies.

Sources of intelligence
Intelligence officers make use of a variety of sources of information, including

 Communications intelligence (COMINT) Eavesdropping and interception of communications (e.g., by wiretapping) including signals intelligence (SIGINT) and electronic intelligence (ELINT).
 Financial intelligence (FININT) The gathering of information about the financial affairs of entities of interest.
 Human intelligence (HUMINT) Derived from covert human intelligence sources (Covert Human Intelligence Source or CHIS, agents or moles) from a variety of agencies and activities.
 Imagery intelligence (IMINT) Derived from numerous collection assets, such as reconnaissance satellites or aircraft.
 Measurement and signature intelligence (MASINT) Derived from collection assets that collect and evaluate technical profiles and specific characteristics of certain targeted entities.
 Open-source intelligence (OSINT) Derived from publicly available sources such as the Internet, library materials, newspapers, etc.
 Technical intelligence (TECHINT) Based on scientific and technical characteristics of weapons systems, technological devices and other entities.

Role and responsibilities
The actual role carried out by an intelligence officer varies depending on the remit of their parent organization. Officers of foreign intelligence agencies (e.g. the United States' Central Intelligence Agency, the United Kingdom's Secret Intelligence Service (MI6) and the Australian Secret Intelligence Service (ASIS) may spend much of their careers abroad. Officers of domestic intelligence agencies (such as the United States' Federal Bureau of Investigation, the Canadian Security Intelligence Service, the UK's Security Service (MI5) and the Australian Security Intelligence Organisation (ASIO) are responsible for counter-terrorism, counter-espionage, counter-proliferation and the detection and prevention of serious organized crime within their own countries (although, in Britain, the National Crime Agency is responsible for dealing with serious organized crime).

Titles and responsibilities common among intelligence officers include:

 Field officer An officer who manages the intelligence collection plan for specific missions in foreign countries.
 Case officer An officer who runs intelligence agents in order to collect raw intelligence information.  Case officers spend their time recruiting and exploiting source agents in order to collect HUMINT.
 Collections officer (collector) An officer who collects information, not necessarily from human sources but from technical sources such as wiretaps, bugs, cyber-collection, MASINT devices, SIGINT devices and other means.
 Operations officer An officer who plans or enacts the necessary steps to disrupt or prevent activities of hostile individuals or groups.
 Analyst An officer who analyzes collected information and results of operations to determine the identities, intentions, capabilities and activities of hostile individuals or groups and to determine requirements for future operations.  After analysis, analysts are also responsible for the production and dissemination of their final product.
 Counterintelligence officerAn officer that works to prevent detection, penetration, manipulation and compromise of the intelligence agency, its operations and overall national security by foreign, domestic, or hostile agents. Often counterintelligence officers are law enforcement officers, as is the case with the Special Agents of the Federal Bureau of Investigation's Counterintelligence Division and the Diplomatic Security Service's Counterintelligence Division. This is often done in order to arrest moles and foreign intelligence agents. However, counter-intelligence officers can and do actively handle sources and agents in order to collect raw intelligence information.

Intelligence agents
Intelligence agents are individuals that work for or have been recruited by an Intelligence Officer, but who are not employed by the intelligence agency of the intelligence officer.  Sometime around 2000, the United States Intelligence Community adopted a more "corporate" vocabulary and began referring to agents as assets.  Intelligence agents can be of several types:

 Source agent A primary source of intelligence information.  This is the classic HUMINT source.
 Access agent An agent who identifies and approaches potential sources (eventual source agents) for assessment or recruitment.  In counter-proliferation (CP) access agents are often scientists.  In counter-terrorism (CT) access agents are often religious or ideological leaders.
 Agent provocateur An agent who infiltrates hostile organizations with the intent of spreading disinformation from within or disrupting their operations through enticement and sabotage.
 Rogue agent A former intelligence officer, who may be subject to a burn notice, who is no longer accepting direction from their agency.
 Double agent An agent or intelligence officer who accepts direction from two or more intelligence agencies.

Contrary to popular belief or what is seen in Hollywood films, professionally trained intelligence officers are never referred to as agents, secret agents or special agents (except in the case of FBI Special Agents). They are most often referred to as case officers or operations officers. Agents are the foreigners who betray their own countries to pass information to the officer; agents are also known as confidential informants or assets.

See also
 Intelligence agency
 Espionage

References

Spies by role
 Intelligence officer
Government occupations

Intelligence officer


Gonzalo Dávila de Ágreda, IX Marqués de Mirabal fue un aristócrata español perteneciente al linaje de los Dávila de Jerez de la Frontera, una de las familias más relevantes de dicha ciudad desde que se establecieron con la repoblación de Alfonso X el Sabio.

Nacimiento y fallecimiento

Nace en la casa de sus padres de la calle Porvera de Jerez de la Frontera siendo bautizado el 18 de abril de 1866 en la Iglesia de Santiago de Jerez de la Frontera imponiéndosele los nombres de Gonzalo, León, José.

Fallece en 1935 en Sevilla a la edad de 69 años.

Política

Se traslada a Sevilla al igual que su hermano don Álvaro, marqués de Villamarta-Dávila, donde desempeña el cargo de diputado provincial de la provincia de Sevilla.

Continuando con la tradición familiar, ingresa como caballero en la Real Maestranza de Caballería de Ronda al igual que sus hermanos el marqués de Villamarta-Dávila y el conde de Villafuente Bermeja, y su cuñado el conde de Moral de Calatrava.

Matrimonio y descendencia

Casó el 8 de octubre de 1896 en Sevilla (Capilla del Palacio Arzobispal, ofició la ceremonia el cardenal Marcelo Espínola y Maestre) con María de las Mercedes de León y Manjón, hija de José de León y Contreras, Caballero de la Real Maestranza de Sevilla, y de Eduarda Manjón y Mergelina, V marquesa del Valle de la Reina. Su hermano Pedro de León y Manjón, VI marqués del Valle de la Reina, fue caballero secretario de la Real Maestranza de Sevilla y autor de un libro acerca de la Historia de dicha institución. Tuvieron por hijos a:

 José María Dávila de León
 María de las Mercedes Dávila de León, X marquesa de Mirabal
 María de Regla Dávila de León, XI marquesa de Mirabal
 Álvaro Dávila de León

Sucesión en el marquesado de Mirabal

Su padre, Álvaro Dávila y Pérez de Grandallana, VII marqués de Villamarta-Dávila, VIII marqués de Mirabal y conde de Villafuente Bermeja, dejó establecido el reparto de los tres Títulos del Reino que poseía entre sus tres hijos varones. De este modo en 1888 Álvaro sucedió en el marquesado de Villamarta-Dávila, don Gonzalo en el Marquesado de Mirabal y don Sancho en el condado de Villafuente Bermeja.

A la muerte de Gonzalo le sucedió su hija Mercedes, al haber fallecido solteros sus dos hijos varones.

</div></div>

Ancestros de Gonzalo Dávila de Ágreda, IX marqués de Mirabal

Fuentes

 Barón de Cobos de Belchite. Grandezas y Títulos del Reino concedidos o rehabilitados por S. M. El Rey D. Alfonso XIII. Revista Hidalguía. Número 52. Madrid, mayo-junio de 1962. Página 448. Depósito legal: M50-1958.

 Herrera y Hume, Fernando; Rivero y Camacho, Tomás. Estudio Genealógico de una Familia Andaluza: Los Dávila de Jerez de la Frontera.

 León y Manjón, Pedro. Historial de fiestas y donativos. Índice de caballeros y reglamento de uniformidad de la Real Maestranza de Caballería de Sevilla. Madrid, 1909.

Marquesado de Mirabal
Casa de Dávila
Solar de Tejada
Nobles de España del siglo XX
Caballeros de la Real Maestranza de Caballería de Ronda
Nacidos en Sevilla
Fallecidos en Sevilla

Gonzalo Dávila de Ágreda


Situl istoric "Movila lui Burcel" este un sit aflat pe teritoriul satului Miclești, comuna Miclești.

Situl Natura 2000 "Movila lui Burcel" cu suprafața de 13 ha nu este atribuit în custodie și nu are structura de administrare, deoarece nu necesită. Conform Formularului Standard Natura 2000 organismul responsabil pentru managementul sitului este Primăria comunei Miclești (jud. Vaslui).

Principalele specii de plante protejate sunt: Iris aphylla subsp. hungarica și Pontechium maculatum subsp. maculatum  iar ca mamifere Spermophilus citellus.

Istoric
Movila lui Burcel a fost atestată documentar la 1498, ca proprietate a postelnicului Purcel (Burcel) și a devenit cunoscută prin legenda despre un țăran înzestrat cu pământ de către domnitorul Ștefan cel Mare și Sfânt (1457-1504). Familia lui Purcel este atestată de documentele din timpul lui Ștefan cel Mare, la fel ca familia Movileștilor. Denumirea de Purcel a fost luată de la personajul legendar din povestirile lui Ion Neculce, iar poetul Vasile Alecsandri este cel care a schimbat numele în Burcel, toponim care se păstrează și astăzi.

Note

Galerie

Vezi și
Movila lui Burcel - poezie populară culeasă de Vasile Alecsandri

Monumente istorice din județul Vaslui

Situl istoric „Movila lui Burcel”


An Remirea maritima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Baptiste Christophe Fusée Aublet. An Remirea maritima in nahilalakip ha genus nga Remirea, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Remirea

Remirea maritima


The DFS 194 was a rocket-powered aircraft designed by Alexander Lippisch at the Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug (DFS - "German Institute for Sailplane Flight").

Design and development
The DFS 194 was based on the Alexander Lippisch Delta series of tailless designs. As originally conceived, it would have been a tailless aircraft similar to his DFS 40, powered by a conventional piston engine driving a pusher propeller. The airframe was completed in this configuration in March 1938.

Lippisch's designs had attracted the attention of the Reichsluftfahrtministerium (RLM - Reich Aviation Ministry) who believed that tailless aircraft were the best basis for a rocket-powered fighter. On January 2, 1939, Lippisch and his team were transferred to the Messerschmitt company to begin work on such an aircraft, under what was known as Project X. The DFS-194 was modified to accept a Walter R I-203 rocket engine designed by Hellmuth Walter, and by October, the aircraft was undergoing engine tests at Peenemünde.

These were followed by glide tests in early 1940 leading to the first powered flight in August with Heini Dittmar at the controls. The flight went well, the DFS 194 reaching , bettering the speed of the earlier (20 July 1939), Walter rocket powered Heinkel He 176.

The aircraft proved to have excellent flying characteristics and proved safe to fly at nearly twice the anticipated speed. These results paved the way for the next stage of the project, which now received priority status from the RLM. The Messerschmitt Me 163, a considerably refined design along the same basic lines, flew the following year.

Specifications

See also

1940s German experimental aircraft
World War II experimental aircraft of Germany
Rocket-powered aircraft
Tailless aircraft
DFS 194
Aircraft first flown in 1940

DFS 194


Elliott Abrams () este un diplomat și avocat american, de origine evreiască, care a ocupat funcții în administrațiile președinților Statelor Unite Ronald Reagan,George W. Bush și Donald Trump în domeniul politicii externe. Abrams s-a făcut cunoscut ca susținător al ideologiei numite neoconservatoare.
În prezent el este cercetător in domeniul Orientului Mijlociu la Consiliul pentru Relații Externe. La 25 ianuarie 2019 a fost numit de către secretarul de stat Mike Pompeo trimis special al Statelor Unite pentru Venezuela, fiind însărcinat cu eforturile diplomației americane de "restaurare a democrației" în aceasta țară.

În timpul administratiei Reagan, in 1991 Abrams a fost implicat în scandalul Iran - Contras, fiind acuzat de doua cazuri de eschivare ilegală de a informa Congresul S.U.A. Ulterior a fost grațiat de președintele George H.W. Bush
În timpul primei cadențe a președintelui George W.Bush Abrams a servit ca asistent special al președintelui și prim-director al Consiliului pentru Securitate Națională al S.U.A. pentru problemele Orientului Apropiat și Africii de Nord. La inceputul celei de-a doua cadențe a administrației Bush, el a fost promovat ca consilier adjunct de securitate națională pentru strategia democrației globale, fiind însărcinat cu aplicarea strategiei președintelui Bush de stimulare a proceselor democratice in lume. Este considerat drept unul din arhitecții intervenției S.U.A. în Irak - Războiul din Irak.

Biografie
Elliott Abrams s-a născut la New York în anul 1948 în familia avocatului evreu Joseph Abrams și a soției acestuia, Mildred. Părinții săi erau susținători ai Partidului Democrat. Abrams a urmat liceul privat Little Red School House din New York, care era frecventat, între altele, de copii ai elitei politice și artistice de stânga.
În 1969 a terminat apoi licența BA la Colegiul Harvard, iar în 1970 titlul de master în relații internaționale la Școala de Economie din Londra. În anul 1973 a terminat doctoratul în drept J.D. la Facultatea de drept a Universității Harvard. La început a practicat avocatura verile în biroul tatălui său, apoi, între 1973-1975 la biroul avocațial Breed, Abbott și Morgan, iar între 1979-1981 la biroul Verner, Liipfert, Bernhard, McPherson și Hand.

Viața personală
Elliott Abrams s-a căsătorit în anul 1980 cu Rachel Decter, fiica vitregă a ziaristului Norman Podhoretz, redactorul publicației "Commentary", pe care a cunoscut-o prin intermediul senatorului Daniel Moynihan, prieten al lui Podhoretz.
Ei au fost căsătoriți până la decesul ei în iunie 2013. Ei au avut doi fii, Jacob și Joseph și o fiică, Sarah.

Note

Nașteri în 1948
Diplomați americani
Evrei americani
Diplomați evrei
Avocați americani
Juriști evrei

Elliott Abrams


كيتاناغويا مدينة تقع ضمن محافظة آيتشي في اليابان، تأسست في 3/20/2006، بلغ عدد تعداد سكانها في 1 يناير – 2008 حوالي 80112 مساحتها الإجمالية حوالي 18.37 كم2 لتصبح كثافة سكانها 4361 نسمة لكل كيلو متر مربع.

أعلام
 تاكويا إيشيدا
 كيوشي هاتاناكا

مراجع

مدن محافظة آيتشي

كيتاناغويا (آيتشي)


Ralf Dusend (født 28. september 1959 i Neuss, Vesttyskland) er en tysk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Dusend spillede de første ti år af sin karriere hos Fortuna Düsseldorf. Her var han med til at vinde DFB-Pokalen to gange, i 1979 og 1980. Senere repræsenterede han også FC Nürnberg.

Dusend nåede aldrig at spille en kamp for det vesttyske A-landshold, men spillede i perioden 1979-80 seks kampe for landets U/21-hold.

Titler
DFB-Pokal
 1979 og 1980 med Fortuna Düsseldorf

Referencer

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Fortuna Düsseldorf
Fodboldspillere fra 1. FC Nürnberg
Personer fra Neuss

Ralf Dusend


Harald Oskar Sohlberg (n. 29 septembrie 1869, Kristiania - d. 19 iunie 1935, Oslo) a fost un pictor și artist grafic norvegian.

Biografie

Note

Bibliografie
 Bjerke, Øivind Storm (1991) Harald Sohlberg: Ensomhetens maler (Gyldendal norsk forlag)
 Bjerke, Øivind Storm (1996) Edvard Munch and Harald Sohlberg: Landscapes of the Mind (National Academy of Design)
 Lange, Marit Ingeborg, Peter Norgaard Larsen  (2003) Nordiske Stemninger: Harald Sohlberg. L.A. Ring (Stiftelsen)

Legături externe
 Imagini de Harald Sohlberg  la Muzeul de Sindicat
 Scurtă biografie a Harald Sohlberg (limba engleză)

Nașteri în 1869
Decese în 1935
Pictori norvegieni

Harald Sohlberg


Serginho Baiano (født 5. januar 1978) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Serginho Baiano


في الفلسفة الطمأنينة (بالإغريقية ἀταραξία، نقحرة: أتاراكسيا بمعنى «لا قلق») تعني التحرر من كل قلق وتكلف.

في علم النفس
رغم أنها لا تعتبر حالة طبية بالمعنى الكامل، لكن حالة الطمأنينة ترتبط بالصعوبة في ربط الأحاسيس المتعلقة بالقيام بشيء ما وعواقبه. مثلا، طفل سيقرر إن كان سيقوم بواجبه المدرسي أو لا، الطفل العادي سوف يلخص الوضعية هكذا 'إذا لم أقم بالواجب، سأقع في ورطة، وإذا وقعت في ورطة، سأكون حزينا.و لذلك فإهمال الواجب سيسبب لي الحزن'.بينما الطفل الأتاراكسي، رغم قدرته على استيعاب مفهوم هاته العبارة، يكون عاجزا عن إقامة رابطة إحساسية بين عدم القيام بواجباته والإحساس بالحزن.

انظر أيضاً
 متلازمة أسبرجر
 ازدراء العالم

مراجع

اضطرابات عقلية وسلوكية
إبيقورية
بيرونية
رواقية
سعادة
مفاهيم فلسفية

طمأنينة (فلسفة)


Christopher Evans sau Chris Evans se poate referi la:

Entertainment
 Chris Evans (actor) (n. 1981), actor american
 Chris Evans (artist) (n. 1967),  artist britanic
 Chris Evans (prezentator) (n. 1966), prezentator britanic
 Chris Tally Evans, artist britanic, regizor și scenarist
 Christopher Evans (autor) (n. 1951), scriitor britanic de science fiction și literatură pentru copii
 Christopher Evans (muzician) (n. 1987), muzician din Uganda (vocalist)
 Christopher Leith Evans (n. 1954),  artist american

Politică
 Chris Evans (politician australian) (n. 1958), member of the Australian Senate
 Chris Evans (politician britanic) (n. 1976/77), British Labour Co-operative politician

Christopher Evans (dezambiguizare)


An Puccinellia micrandra in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Yi Li Keng, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Keng f. och Shou Liang Chen. An Puccinellia micrandra in nahilalakip ha genus nga Puccinellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puccinellia

Puccinellia micrandra


Ernst Richard Treitschke (* 10. Februar 1811 in Leipzig; † 11. Oktober 1883 in Dresden) war ein deutscher Schriftsteller und Privatgelehrter.

Richard Treitschke war der zweitälteste Sohn des Juristen Georg Carl Treitschke. Seine Vettern waren der Historiker Heinrich von Treitschke und Albert Christian Weinlig, Mediziner und Naturwissenschaftler. Nach dem Studium der Philologie und der Promotion wurde Treitschke Lehrer an der Öffentlichen Handelslehranstalt zu Leipzig (ÖHLA), einer in ihrem Konzept und Durchführung neuartigen und richtungsweisenden Bildungseinrichtung in Sachsen. Der These, dass die Handelsgeschichte nichts anderes sei als die Weltgeschichte selbst, gab Treitschke Impulse durch das Buch Grundriß der allgemeinen Geschichte des Handels in chronologischer Darstellung. Zum Gebrauch der Handelsschulen und zum Selbstunterricht (1852).

Richard Treitschke gab seine Lehrtätigkeit auf, um ganz als Schriftsteller und Journalist zu arbeiten. Zuerst in Leipzig und später in Dresden ließ er sich als Privatgelehrter nieder. Er beschäftigte sich mit den literaturhistorischen Werken von Geschichtswissenschaftlern, Sprachforschern der deutschen Sprache, Dichtern und Schriftstellern mit deren Wirken im In- wie auch im Ausland und machte deren Arbeiten einem breiten Publikum bekannt. Hinzu kamen eigene Werke über weltgeschichtliche und dramaturgische Themen, politische Gedichte und sogenannte Randglossen zu Streit- und Zeitfragen. Wegen seiner unabhängigen, streitbaren und vielseitigen Berichterstattung, u. a. in der Zeit der Deutschen Revolution 1848/49, nannte man ihn einen demokratischen Publizisten.

Werke
 Neues allgemeine Repertorium der neuesten in- und ausländischen Literatur. In: Aus der Universität. Nachrichten der Universität Leipzig. 1833 (von Richard Treitschke gehaltene Rede als Stipendiat).
 Zur Geschichte der Geschichtswissenschaft im Ausgang des 18. Jahrhunderts. Engelmann, Leipzig 1842.
 Den Fürsten. In: Hermann Marggraff (Hrsg.): Politische Gedichte aus Deutschlands Neuzeit. Von Klopstock bis auf die Gegenwart. Peter, Leipzig 1843, S. 391–393 (Digitalisat von Google Bücher).
 Über den Nationalcharakter der Sachsen. In: Minerva. Ein Journal historischen und politischen Inhalts (1846), S. [?]–414.
 Hubert Languet's Vindiciae contra tyrannos. Über die gesetzliche Macht des Fürsten über das Volk und des Volkes über die Fürsten. Nach der Ausgabe von 1580 mit einer geschichtlichen Einleitung über das Leben und die Zeit des Verfassers bearbeitet von Richard Treitschke. Barth, Leipzig 1846 (Digitalisat von Google Bücher).
 Drei Politiker des Siebzehnten Jahrhunderts. In: Neue Jahrbücher der Geschichte und Politik. Hinrichsche Buchhandlung, Leipzig 1846.
 Über Jakob Maskov und seine Zeit. In: Allgemeine Zeitschrift für Geschichte 8, 1847, S. 146–184 (Digitalisat von Google Bücher).
 Über Daniel Morhof und seine Unterricht von der deutschen Sprache und Poesie. In: Robert Eduard Prutz (Hrsg.): Literaturhistorisches Taschenbuch 6, 1848, S. 439–460 (Digitalisat von Google Bücher).
 Überblick der Weltgeschichte zur Anregung für das Volk geschrieben 1848. Allen Deutschen Handwerkervereinen gewidmet. Verlag August Reimann 1848.
 Adolph Schmidt's Geschichte der Denk- und Glaubensfreiheit im ersten Jahrhundert der Kaiserherrschaft und des Christentums. (Geschrieben kurz vor der deutschen Revolution.). In: Die Grenzboten. Zeitschrift für Politik, Literatur und Kunst 7 (1848), I. Semester, II. Band, S. 117–123, 157–163 (Rezension, Digitalisat der SUUB Bremen).
 Grundriß der allgemeinen Geschichte des Handels in chronologischer Darstellung. Zum Gebrauch für Handelsschulen und zum Selbstunterricht. Arnold'sche Buchhandlung, Dresden 1852 (Digitalisat von Google Bücher).
 Die Tanzlustige. Seelengemälde. In: Lesefrüchte vom Felde der neuesten Literatur des In- und Auslandes. Band 3, 1852, S. 310–317, 324–326 (Digitalisat von Google Bücher).
 Ambrosius Dalfinger. In: Deutsches Museum. Zeitschrift für Literatur, Kunst und öffentliches Leben 10 (1855), sowie in Deutsch-Amerikanische Zeitschrift 1856.
 Lucian und Voltaire. In: Karl Gutzkow (Hrsg.): Unterhaltungen am häuslichen Herd 2, 1864, S. 666–669, 691–693, 705–708 (Digitalisat von Google Bücher).
 Entstehung der Poesie, besonders der dramatischen. In: Deutsches Museum. Zeitschrift für Literatur, Kunst und öffentliches Leben. Band 15, 1865, S. 385–393 (Digitalisat von Google Bücher).
 Hans Sachs und altdeutsches Theater. In: Dramaturgische Wochenschrift. Reform-Organ und Archiv für das gesamte deutsche Bühnenwesen 2, 1870, S. 14–16, 28 f., 38–40, 63–66 (Digitalisat von Google Bücher).
 Literarische Stoßvögel. Neue Randglossen zu Streit- und Zeitfragen. Schloemp, Leipzig 1882.

Einzelnachweise

Autor
Schriftsteller (Leipzig)
Schriftsteller (Dresden)
Privatgelehrter
Literatur (Deutsch)
Literatur (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1811
Gestorben 1883
Mann

Richard Treitschke


Thomas Jefferson Page (4 de janeiro de 1808 - 23 de outubro de 1899, Roma) foi um oficial de carreira da Marinha dos Estados Unidos. Sob seu comando, o USS Water Witch fez os primeiros estudos hidrológicos detalhados da bacia do Rio da Prata. Quando a Virgínia se separou, ele renunciou para servir no Exército Confederado e depois na Marinha. No final da guerra, Page era o capitão do blindado CSS Stonewall.

Após a guerra, mudou-se para a Argentina, onde se desenvolveu uma comunidade americana de ex-confederados no exílio. Ele era politicamente ativo e estabeleceu uma fazenda de gado. Ele ajudou o governo com suas instalações defensivas e modernizando sua marinha. Depois de servir como secretário da missão diplomática argentina na Itália, Page mudou-se para Roma com sua família. Eles se tornaram parte de sua comunidade americana. Ele morreu lá em 1899 e foi sepultado no Cemitério Protestante, em Roma.

Início da vida
Page nasceu em 4 de janeiro de 1808 na plantação de Rosewell, na Virgínia, o décimo quarto filho de Mann Page. Sua mãe era Elizabeth Nelson, filha de Thomas Nelson Jr., um dos signatários da Declaração de Independência, e sua esposa.

Carreira da Marinha dos Estados Unidos
Em 1827, Page foi nomeado cadete da Academia Naval dos Estados Unidos pelo presidente John Quincy Adams, em reconhecimento aos serviços de seu avô. Ele se formou com honras em uma classe de quarenta e cinco membros.

Page serviu no Caribe, realizou um levantamento hidrográfico do litoral de Nova York e trabalhou com o tenente Matthew Fontaine Maury no Observatório Naval em Washington. Page comandou o USS Plymouth em 1849 no Mar da China Oriental e no Mar do Japão. Ele lutou contra piratas japoneses no brigue USS Dolphin na foz do rio Yangtze, a pedido do governo Qing. Devido a reservas pessoais sobre os interesses das potências ocidentais na China, Page não acompanhou a expedição do almirante Perry ao Extremo Oriente.

Depois disso, o tenente Page comandou o USS Water Witch, no qual durante 1853-1856 explorou a bacia sul-americana do Rio da Prata. Isso incluía navegar em seus afluentes, os rios Paraná, Paraguai (e seus afluentes os rios Bermejo e Apa); e o Uruguai. Ao todo, sua tripulação fez os primeiros estudos hidrológicos detalhados do Rio da Prata. Enquanto estava em águas paraguaias, seu navio foi alvejado pelo forte paraguaio de Itapirú, matando seu timoneiro.

Os EUA retaliaram com a expedição ao Paraguai. O governo dos Estados Unidos ordenou uma expedição de reparação contra o Paraguai; isso, no entanto, acabou por não dar em nada. Page escreveu um relato da expedição de La Plata, que foi publicado em 1859.

Guerra Civil Americana
Depois que a Virgínia se separou da União, o comandante Page renunciou à Marinha dos Estados Unidos para assumir a defesa da Virgínia. Durante a Guerra Civil que se seguiu, tornou-se coronel de artilharia e comandou baterias que defendiam a capital confederada, Richmond. Em maio de 1863, Page foi comissionado como capitão da Marinha Confederada e enviado à Europa para comprar navios. Nos últimos meses da Guerra Civil, ele comandou o aríete confederado CSS Stonewall. Mas quando conseguiu levar seu novo navio da Europa para as águas norte-americanas, a guerra acabou. O capitão Page navegou para Havana, onde entregou o navio às autoridades espanholas, que apoiaram alguns esforços confederados.

Mais tarde na vida
Após a guerra, Page mudou-se para a Argentina. Junto com outros exilados confederados, ele se envolveu na política e na pecuária. Ajudou no desenvolvimento das defesas costeiras argentinas e no aumento da capacidade e modernização da Marinha Argentina. Ele tentou, sem sucesso, interessar a Marinha Argentina em um navio torpedeiro desenvolvido pelo sueco-americano John Ericsson, o inventor do USS Monitor.

Page serviu como secretário da missão diplomática argentina na Itália. Page e sua família acabaram se mudando para Roma, na Itália, onde se tornaram os pilares da comunidade americana de expatriados. Page era carinhosamente chamado de "o Comodoro". Morreu em 23 de outubro de 1899. Está sepultado no Cemitério Protestante, em Roma. Seu túmulo foi gravado para ler: "Thomas Jefferson Page da Virgínia; Capitão, USN e CSN, Explorador, Cavalheiro Cristão". Foi restaurado no final do século XX pelos Filhos dos Veteranos Confederados.

Descendentes de sua família, juntamente com os de seus primos mais novos, estão distantes, residindo na Argentina, União Européia, Estados Unidos, Japão e China. Thomas Nelson Page e William Nelson Page eram seus primos mais novos. Thomas Nelson Page serviu como embaixador na Itália durante o governo do presidente Woodrow Wilson. Ele visitou o túmulo de seu primo.

Referências

Links externos

Rio da Prata

Thomas Jefferson Page


طه محي الدين معروف (حوالي 1929 - 7 أغسطس 2009) كان سياسي عراقي وعمل نائبا لرئيس العراق منذ عام 1975 حتى غزو العراق عام 2003.

النشأة
ولد في عائلة بارزة في شمال العراق التي يسيطر عليها الأكراد.

الحياة السياسية
انضم معروف إلى حزب البعث في عام 1968 وشغل عدة مناصب وزارية.

كان معروف من الأكراد الإثنيين في التسلسل الهرمي لحزب البعث في عهد صدام حسين لكن المجتمع الكردي رأى تعيينه مجرد بادرة معتقدا أن لديه قوة حقيقية قليلة. ومع ذلك عمل سفيرا للعراق في إيطاليا ومالطا وألبانيا.

أعلن أن معروف قد احتجز يوم الجمعة 2 مايو 2003. تم القبض عليه مع نائبين آخرين من صدام حسين هما عبد التواب الملا حويش مدير مكتب التصنيع العسكري ونائب رئيس الوزراء المكلف بشراء الأسلحة والقائد مزبان خضر الهادي أحد أربع مناطق عسكرية أقامها صدام عشية غزو العراق في عام 2003. كان معروف هو رقم 24 (في البداية رقم 42) في قائمة الولايات المتحدة من العراقيين المطلوبين. كان يمثله رقم تسعة الماس في مجموعة أوراق اللعب لأهم المطلوبين العراقيين.

توفي في 7 أغسطس 2009 في عمان عاصمة الأردن. دفن في أربيل شمال العراق في اليوم التالي.

مصادر

أشخاص من السليمانية
أعضاء حزب البعث العربي الاشتراكي (العراق)
أكراد العراق
رؤساء حكومات سجنوا لاحقا
سجناء ومعتقلون اعتقلتهم القوات المسلحة للولايات المتحدة
سجناء ومعتقلون عراقيون
سفراء العراق لدى إيطاليا
سياسيو كردستان العراق
مجموعة أوراق اللعب لأهم المطلوبين العراقيين
مواليد 1924
مواليد 1929
نواب رئيس جمهورية العراق
وزراء عراقيون
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009
وفيات في مدينة عمان
مسجونون عراقيون في الحرب

طه محيي الدين معروف


Marsanne is a  white wine grape, most commonly found in the Northern Rhône region. It is often blended with Roussanne. In Savoie the grape is known as grosse roussette. Outside France it is also grown in Switzerland (where it is known as ermitage blanc or just ermitage), Spain (where it is known as Marsana), Australia, New Zealand, Canada and the United States.

Wine regions

The grape most likely originated in the Northern Rhône region where it is widely planted today, more precisely in the village and abbey of Marsanne (Drôme). It is a principal component of the white wines from the Hermitage, Crozes-Hermitage and Saint-Joseph AOCs. It is the most widely planted white wine grape in the Hermitage AOC, where it is often blended with Roussanne. Along with Roussanne, up to 15% of Marsanne can be added to the red wine of Hermitage under Appellation d'origine contrôlée (AOC) regulations. In the Saint-Péray AOC, it is used for both still and sparkling wine production. In the Southern Rhône, Marsanne is not one of the white grapes permitted in the Châteauneuf-du-Pape AOC, although Roussanne is. (In Châteauneuf-du-Pape blends, Clairette blanc adds similar characteristics as Marsanne.) It can be found in some white wines from the Côtes du Rhône AOC. Although Marsanne is mostly made into a dry wine, it is commonly made into a sweet wine in Valais, Switzerland and some producers in the Rhône have also experimented with making a dessert-style straw wine with Marsanne.

Outside the Northern Rhône region, Marsanne is also found in Savoie and in the Languedoc where it is often blended with Viognier. It is a permitted grape in the Provence wine of Cassis though it is not widely used.

Outside France

In Australia, the grape was first planted in Victoria in the 1860s. The Victorian vineyard of Tahbilk has Marsanne vines which date back to 1927 and are some of the oldest in the world. In Switzerland, Marsanne is grown in Valais where it is locally known as Ermitage and made into both sweet wines and dry steely white wines with high alcohol levels.

In British Columbia and Washington State, plantings of Marsanne continue to increase as producers blend it with Roussanne and Viognier. Varietal Marsanne from Washington has been shown to have notes of ripe white peach and spiced pear. In California, the Rhone Rangers movement introduced Marsanne to more consumers in wines that are often blended with Roussanne and Viognier. In Spain there are some plantings of Marsanne in the northeast. In New Jersey Unionville Vineyards grows Marsanne, Roussanne, and other Rhone varieties.  Sommeliers have found that the vintage in relation to the climate has exaggerated effects on Marsanne blends in the United States. In Michigan Domaine Berrien Cellars is the sole non-California member of the Rhone Rangers and pioneered the planting of Marsanne, Roussanne, Viognier, and Syrah in 1992. Domaine Berrien Cellars credits the success of their award-winning Marsanne and Oak Marsanne varietals to the unique microclimate of the Lake Michigan Shore AVA.

In New Zealand, Marsanne is grown in the East of the North Island. In Gisborne, Doug and Delwyn Bell grow Marsanne which is used to produce the "Allison" Gisborne Marsanne for Coopers Creek. In nearby Hastings Marsanne is blended with Viognier and fermented in aged French oak barrels which give a richness and complexity without introducing intrusive oak notes.

Viticulture

While not as temperamental as the Roussanne grape, Marsanne is prone to underperform in less than ideal sites. In climates that are too hot, the grape can overripen and produce wine that is very flabby. In places that are too cool, the grape cannot ripen fully and produces wine with a bland and neutral flavor. In order to maintain a high level of acidity, winemakers try to harvest Marsanne just before it hits full ripeness. Some Australian winemakers prefer to let the grape hang longer on the vine to increase the alcohol level of the wine and its aging potential.

Wines
Marsanne produces deeply colored wines that are rich and nutty, with hints of spice and pear. The wines can be high in alcohol and can be oak aged to develop more body. As Marsanne ages, the wine takes on an even darker color and the flavors can become more complex and concentrated with an oily, honeyed texture. Aromas of nuts and quince can also develop.

Synonyms
Marsanne is also known under the synonyms Avilleran, Avilleron, Champagne Piacentina, Ermitage, Ermitage Blanc, Ermitazh, Grosse Roussette, Hermitage, Johannisberg, Marsan Belyi, Marsanne Blanche, Marzanne, Metternich, Rousseau, Roussette de Saint Peray, Roussette Grosse, White Hermitage, and Zrmitazh.

References

White wine grape varieties

Marsanne


Rafael Antonio Cavada de Vasconcellos (Vallenar, 15 de diciembre de 1967) es un periodista, presentador de televisión y locutor de radio chileno.

Familia y estudios
Nació en Vallenar en 1967, hijo de padre chileno y madre uruguaya. En 1972 su familia se mudó a Uruguay, donde vivió en ciudades como Palmar, Mercedes, Pando, Atlántida y Salinas. Aunque estuvo constantemente visitando Chile, regresó definitivamente a Santiago en 1982, para continuar sus estudios secundarios en el Liceo Alexander Fleming de Las Condes. Tras un breve paso por la Fuerza Aérea, ingresó a estudiar periodismo en la Universidad de Chile.

En 2014 se casó con la uruguaya Fiorella Choca, con quien tuvo 2 hijos: Celeste (n. 2018) y Filippo (n. 2019).

Carrera
Ingresó a Televisión Nacional de Chile el 6 de junio de 1994, antes de titularse, donde integró el área internacional del departamento de prensa hasta diciembre de 2006, destacando su trabajo como corresponsal en la Guerra de Irak para el noticiario 24 horas. En 2006 grabó un capítulo de Historia secreta, programa de The History Channel.

En 2007 se sumó al programa La liga de Mega, y ese mismo año presentó la miniserie Epopeya en TVN. También ha conducido programas como Aquí en vivo (Mega, 2011-2013) y Vidas (UCV TV, 2015). En 2018 condujo Caiga quien caiga junto a Sebastián Eyzaguirre y Gonzalo Feito por las pantallas de Chilevisión, y en marzo de 2019 se integró como panelista de Contigo en la mañana, emitido por el mismo canal. Desde abril de 2021 conduce la edición matinal de Chilevisión noticias los fines de semana.

Ha sido locutor en las radios Concierto (2001-2009), Futuro (2010) y Sonar FM.

Controversias
El 10 de septiembre de 2007, la justicia chilena declaró a Rafael Cavada culpable de conducir ebrio y agresión. Los hechos se remontan al 21 de febrero de ese año, cuando Cavada conducía su vehículo en estado de ebriedad en la comuna de Providencia en Chile. Bajó de su automóvil y agredió a un taxista. En ese momento otro conductor, le solicita al reportero mover su auto para permitir el paso de otros vehículos. Fue ahí cuando Cavada reaccionó violentamente agrediendo al hombre produciéndole una fractura de tobillo y un traumatismo encéfalo craneano de carácter grave, luego de patearlo en el suelo. Posteriormente también agredió al hijo, quien padece de hemofilia, causándole policontusiones múltiples, un TEC, entre otras lesiones; pese a las advertencias sobre la enfermedad del joven, el cual había descendido de su vehículo para detener la golpiza en contra de su padre por parte del periodista. La alcoholemia arrojó 1,38 gramos de alcohol en la sangre, lo cual indica que conducía  "en manifiesto estado de ebriedad". Finalmente Rafael Cavada fue sentenciado a 724 días de prisión remitida.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Vallenar
Periodistas de Chile
Periodistas de televisión de Chile
Locutores de radio de Chile
Presentadores de televisión de Chile
Corresponsales de guerra
Alumnado de la Universidad de Chile
Corresponsales y enviados especiales de Chile
Cavada

Rafael Cavada


Rt-kula (lokalnog naziva Kulina na Krupi) je srednjovjekovna utvrda koja se nalazi pored mjesta Dračevo u Gradu Čapljina. Proglašena je nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine.

Ne postoje točni podatci o njenu nastanku, ali se na osnovu povijesnih podataka njen nastanak datira u 17. stoljeće. Prvi pisani spomen Rt kule nalazi se u putopisu Evlije Čelebija koji spominje Kor kulu koju je sagradio izvjesni Kodža Mustafa-paša, vezir Mehmeda II. U mletačkom planu Čitluka - Gabele iz 1678. kula se spominje pod imenom Tore Vechio (Stara kula), a na planu iz 1695. spominje se pod nazivom Tore di Kruppe (kula Krupa). Obzirom na mletačko ime Stara kula, pretpostavlja se da je Rt kula izgrađena kao dio obrambenog sustava Osmanskog Carstva na granici s Mletačkom Republikom, a najvjerojatnije u svrhu sprječavanja krijumčarenja, rasprostranjenog u dolini Neretve. Novi spomen Rt kule nalazi se početkom 18. stoljeća, u vrijeme Osmansko-mletačkog rata kada (prema Ivi Smoljanu) povlačeći se iz Gabele Mlečani sav Čifluk sa susjednim kulama digoše u lagum početkom 1716. Nakon povlačenja Mlečana, osmanska je vlast ponovno obnovila obrambenu liniju, pa tako i vjerojatno Rt kulu. Kula se još spominje i u vrijeme Hercegovačkog ustanka kada je pod vodstvom don Ivana Musića došlo i do sukoba u Dračevu, a metom ustanika bio je most uzvodno od kule i ova kula. Prigodom obilježavanja 120. obljetnice Hercegovačkog ustanka, Općina Čapljina je u neposrednoj blizini Rt kule 1995. podigla spomen obilježje.

Kula pripada manjim fortifikacijskim objektima kružnog oblika, unutarnjeg promjera 3,60 metara. Izgrađena je na lijevoj obali rijeke Krupe, i to na kamenoj litici, te je stoga njena visina s unutarnje strane 7-8 metara, a s vanjske doseže 10 metara. Građena je od kamenih blokova povezanih žbukom, zidova debljine oko 1,20 metara. Sačuvan je dio južnog zida, a na ističnom dijelu vidljiv je ulaz, lučni otvor dimenzija 1,20×2,60 metara. Na osnovu slika i crteža iz 1878. vidljivo je bilo da su ispred ulaza postojalo stepenište koje je spajalo ovu kulu s drugom, kvadratnog oblika, koja je bila izgrađena na platou ispod ove kule, uz samu rijeku. Oko Rt kule s jugoistočne, istočne i sjevernoistočne strane nalaze se ostatci zidova, debljine od 70 do 90 cm te visine od 30 cm do 5 metara, ukupne duljine od oko 24 metra.

Izvori

Vanjske poveznice

Turci su bili potučeni u Gabeli (autor don Ivica Puljić) Arhivirana stranica Slobodne Dalmacije (objavljeno 29. svibnja 2004., pristupljeno 17. travnja 2017.)

Građevine u Čapljini
Nacionalni spomenici Bosne i Hercegovine
Bosna i Hercegovina u Osmanskom Carstvu

Rt-kula


LEau de Bérard est un torrent de France, sous-affluent du Rhône par l'Eau Noire puis le Trient.

Géographie
L'Eau de Bérard est un cours d'eau qui naît aux pieds des aiguilles Rouges, sur la commune de Vallorcine, en Haute-Savoie, de la fonte du glacier de Bérard situé sur l'ubac de l'aiguille du Belvédère. Rejoint par de nombreux autres petits torrents qui convergent au fond d'un petit cirque non loin du refuge de la Pierre à Bérard sous le col de Salenton, le cours d'eau se dirige vers le nord-est en empruntant le vallon de Bérard, une petite vallée glaciaire suspendue qui débouche sur celle de l'Eau Noire en aval du col des Montets ; l'Eau de Bérard y forme une cascade au-dessus du hameau du Coutteray. La confluence entre les deux cours d'eau se fait un peu plus en aval, juste après le hameau des Montets.

La longueur de son cours est de , en totalité sur la commune de Vallorcine.

La réserve naturelle nationale du Vallon de Bérard couvre les sources du torrent, sur la moitié méridionale du cirque en amont du vallon, et celle des Aiguilles Rouges sa rive droite dans le vallon jusqu'à la cascade. Dans le vallon, le torrent est longé en rive gauche par le GRP Tour du Pays du Mont-Blanc.

Notes et références

Voir aussi

Cours d'eau en Haute-Savoie
Système hydrologique du Rhône
Aiguilles Rouges
Massif du Giffre

Eau de Bérard


نرمين ماهر (9 أكتوبر 1984 -)، هي ممثلة مصرية.

حياتها الفنية
بدأت حياتها المهنية كموديل في الأغنيات المصورة، والإعلانات التجارية. حتى شاركت في فيلم السفارة في العمارة مع الفنان عادل إمام عام 2005 كذلك شاركته بعروض مسرحية «بودي جارد» التي استمرت عروضها عشر سنوات بداية من 1999 وشاركت هي بعروض العام 2005.

أعمالها

أفلام

مسلسلات

مسرحيات
 ولكم شرم الشيخ:2017
 الباقية في حماتك:2015
 بودي جارد: عروض 2005

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من شبرا
ممثلات مصريات في القرن 21
مواليد 1404 هـ
مواليد 1405 هـ
مواليد 1410 هـ
ممثلات من القاهرة
مواليد في القاهرة
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات

نرمين ماهر


Pavlus (; , romanize: Paulos; ) veya Tarsuslu Saul (; , Saũlos Tarseús;  M.S. 5 - MS 64/67), İsa'nın vaazlarını ve öğretilerini pagan inanışındaki Roma dünyasına öğreten ilk Yahudi din adamı, ilk misyoner, elçi ve havariydi.

Pavlus, Hristiyanlığı Yahudi topraklarının dışına yaymaya çalışmış ve bu çabalarının sonucu olarak günümüz Avrupasının Hristiyanlaşmasını sağlamıştır. Bu yüzden tarihçiler arasında Havariler Çağı'nın en önemli figürlerinden biri olarak kabul edilir. MS 30 ile MS 50 yılları arasında Anadolu Yarımadası'nda ve Güney Avrupa'da birçok Hristiyan cemaatleri kurdu.

Hristiyanlıkta

Hristiyan olmadan önce
Yeni Ahit'te yer alan bilgilere göre Yahudi asıllı bir Roma vatandaşı olan Pavlus, Saul olarak da tanınıyordu. Kendisini Hristiyanları ve Hristiyanlığı yok etmeye adamıştı. Hristiyan olmadan önce Hristiyanlara şiddetli zulümler yaptığını Pavlus kendisi itiraf etmektedir. İstefanos'un infazını bizzat onaylamıştı.

Hristiyan oluşu
Pavlus, Hristiyanları tutuklamak amacıyla Şam'a yolculuk ederken İsa kendisine göründü ve Pavlus bu vakada görme kabiliyetini kaybetti. Üç gün sonra Şamlı Hananya, Pavlus'un gözlerinin tekrar şifa bulmasına vesile oldu. Pavlus, bu yolculukta Hristiyan oldu ve bunun sebebi olarak, Şam yolculuğunda, Meryem oğlu İsa'nın kendisine göründüğünü dile getirdi.

Tebliği
O günden itibaren Pavlus, Nasıralı İsa'nın İsrailoğullarının beklediği Mesih ve aynı zamanda da Tanrı'nın Oğlu olduğunu insanlara vaaz etmeye başladı. Elçilerin İşleri kitabının yaklaşık yarısı Pavlus'un hayatından bahseder. Pavlus Hristiyanlığın Yahudilikten ayrı müstakil bir din haline gelmesi konusunda en önemli rolü üstlenmiştir.

Hristiyanlığa etkileri
Pavlus'un Hristiyanlık üzerindeki etkisi diğer bütün Hristiyan önderlerinden daha fazla oldu. Pavlus, İsa'nın dinî hukukun sonu olduğunu ve Hristiyan Kilisesi'nin İsa'nın bedeni olduğunu öğretiledi, Kilise kurumu dışında kalan dünyayı yargılanacaklar olarak sınıflandırdı. Pavlus'un yazıları, Son Akşam Yemeği'nden bahsedilen eldeki en eski kaynaktır. Son Akşam Yemeği'nin, Rabbin Sofrası'nın kökenindeki vaka olduğu kabul edilir. Pavlus'un Romalılara mektubunun 9. babında bahsi geçen seçilmişlik unsurunu Doğu kiliseleri Tanrı'nın kader bilgisi olarak yorumlar. Bununla birlikte aynı babın Cebrilik akidesi şeklinde algılanışı Batı kiliselerinin ilahiyatında görülür. Augustinus'un Kitâb-ı Mukaddes'i Tanrı'nın lütfu (rahmeti); ahlâkı Ruh'un hayatı olarak görmesi; determinizm inancı ve aslî günah akîdesi tamâmen Pavlus'un mektuplarına, özellikle Romalılar mektubuna dayanarak inşa edilmiş öğretilerdir.

Bazı tanrıbilimciler, Pavlus'un öğretilerinin, İsa'nın kanonik incillerdeki öğretilerinden oldukça farklı olduğunu vurgulamaktadır. Bu tanrıbilimcilerden Barrie Wilson, Pavlus'un öğretilerinin İsa'nın öğretilerinden mesajının kökeni, öğretileri ve ameller açısından ayrılık gösterdiğini vurgular. Pavlus ve İsa'nın arasındaki bu köklü ayrılıktan dolayı, bazıları İsa'nın, Hristiyanlığın birinci kurucusu iken, Pavlus'un Hristiyanlığın ikinci kurucusu olduğunu dile getirirler.

Doğu kiliselerinde olduğu gibi, günümüzde Batılı hümanistler de Romalılar 9'daki seçilmişlik unsurunu, Batılı kiliselerin aksine belirlenimcilik olarak değil, tanrısal kader bilgisi olarak anlam verirler.

Hristiyanlık dışı görüşler

Yahudilikte
Pavlus, Yahudi dünyasında uzun zaman açıkça hiç dile getirilmeyen bir din adamıydı. Talmud'da ve diğer Yahudi sözel geleneğinde Pavlus'tan açıkça bahsedilmez. Ancak Orta Çağ Avrupasında ortaya çıkan İsa'nın yaşam öyküsü Toledot Yeşu'da Pavlus'tan bahsedilir. Toledot Yeşu'da Pavlus'un, Hristiyanlığı tahrif etmek için görevlendirilmiş bir Yahudi ajanı olduğu anlatılır. Günümüzde Yahudi otoriteleri Toledot Yeşu'yu bağlayıcı ve itibarlı bir bilgi kaynağı olarak kabul etmezler. Yahudi kökenli Pavlus'un Hristiyanlıktaki konumu ve Hristiyanlığa getirdiği yenilikler, Yahudilerin Hristiyanlarla dinlerarası ilişkilerinde Pavlus'a önemli bir yer vermelerine sebep olmaktadır. Yahudi-Hristiyan dinlerarası ilişkisinde Pavlus, iki din arasında bir sınır (mesela Heinrich Graetz ve Martin Buber tarafından) veya köprü (mesela Isaac Mayer Wise ve Claude G. Montefiore tarafından) olarak ya da  Yahudiler arası münazaralarda Yahudiliğin hakikiliğinin delillerinin ne olduğu ile ilgili bir kaynak olarak kullanılır (mesela Richard L. Rubenstein ve Daniel Boyarin tarafından). Yahudilerin Pavlus'a olan ilgileri günümüzde ilk zamanlardan daha fazladır. O, Yahudi yapımı -Felix Mendelssohn'un eseri- bir oratoryoda, -Ludwig Meidner'in eseri- bir tabloda ve -Franz Werfel'in eseri- bir tiyatro oyununda konu edildi. Onun hakkında Yahudilerin yazdığı romanlar da mevcuttur (örneğin Şalom Aş ve Samuel Sandmel'in eserleri). Batı düşünce sisteminde Pavlus'un büyük yeri olduğunu kabul eden -Baruch Spinoza, Leo Shestov ve Jacob Taubes gibi- Yahudi filozoflar ve -Sigmund Freud ve Hanns Sachs gibi- psikoanalistler vardır. Hagner'in (1980), Meissner'in (1996)  ve Langton'ın (2010, 2011), Yahudilerin Pavlus'a yaklaşımını ele alan akademik çalışmaları vardır.

İslamda

İslamın ana kaynağı Kur'an'da Pavlus'tan açıkça bahsedilmemekle birlikte, İbn Kesir, Yasin Suresi'nin 13 ilâ 21. ayetlerinde ad, zaman ve mekan belirtilmeden anlatılan öyküde bahsi geçen üç elçiden ilk ikisinin Şem'un-u Safa (Simun Petrus) ve Yuhanna, üçüncüsünün Bulus (Pavlus) ve mekanın ise Antakya olduğunu belirtir. Abdullah Yusuf Ali, suredeki öyküde anlatılanlarla Elçilerin İşleri'nde anlatılanlar arasında paralellik kurar ve üç elçinin Pavlus, Barnabas ve Yuhanna olduğunu belirtir. Kutsal Kitap'ın Elçilerin İşleri kitabının 13. ve 14. bölümlerinde anlatılan birkaç olay Kur'an'ın Yasin Suresi'nde tek bir olaymış gibi kısaltılarak ad, zaman ve mekan belirtilmeden ve değiştirilerek anlatılmıştır.

Pavlus'un savunduğu dinî akidelerin ve amellerin bir kısmı Kur'an'ın getirdiği akideler ve amellerle açıkça reddedilmektedir. Bunların başında, kefaret akidesi (İsa'nın kendisine tabi olan herkesin günahlarına kefaret olmak için çarmıhta öldürüldüğü) ve İsa'nın elçilerinin incil kayıtlarında yer alan, dolayısıyla Pavlus'un da savunduğu ve İslam'da biyolojik bir oğulluk olarak anlaşılan, İsa'nın "kutsallık ruhu açısından" Tanrı'nın Oğlu olduğu inancı gelmektedir. Ameller bakımından ise en belirgin zıtlık, Pavlus'un her türlü yiyeceğin insanlara helâl olduğunu savunmasına karşılık, Kur'an'da domuz eti ve içkinin açıkça haram olduğunun beyan edilmesi gösterilebilir. Muhammed'in hadislerinde Pavlus'un adı açıkça zikredilmemekle birlikte, İbrahim'in sünnet olma geleneğini (hitan) Pavlus'un ilga etmesine karşılık Muhammed'in bu ameli ihya etmesi ikisi arasındaki karşıtlıklara örnek gösterilebilir.

İbn-i Teymiyye, Pavlus'u, peygamberlerin getirmiş olduğu tevhit inancı ile putperestlerin inancını sentez yaparak bir din icat etmekle suçlamaktadır.

Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî'nin Mesnevi-yi Manevi'de dile getirdiği tarihsel hikâye Taassup Yüzünden Hristiyanları Öldüren Yahudi Padişahın Hikâyesi'nde bahsi geçen, Hristiyanların arasına bid'at ve tefrika aşılayan Yahudi vezirin Pavlus olup olmadığı Mesnevî şârihlerinin ihtilaf ettiği bir konu olmuştur. 20. asır Mesnevî şârihlerinden Şefik Can, bu hikâyenin kaynağının Kısas-ı Enbiyâ kültürü ve Eski Ahit olduğunu ve Mesnevî şârihlerinin çoğunluğunun görüşünün, anlatılan hilekâr vezirin Pavlus olduğu konusunda baskın olduğunu belirtmekle beraber, kendisi bu konudaki reyinde tarafsızdır.

Başka görüşler
Nietzsche, Deccal isimli eserinde, Pavlus'u -1. Korintliler mektubundan dolayı- korkunç dolandırıcı ve intikam havarilerinin en büyüğü olarak vasfetmektedir. Bunun dışında Nietzsche, Pavlus'un yaydığı Hristiyanlık inancını "yalan" ile ve öğrettiği Tanrı'yı da "Pavlus'un kendi arzusu" ile özdeşleştirmektedir.

Ölümü
Luka'nın anlattıkları Pavlus'un iki yıl boyunca Roma'da ev hapsinde olduğunun söylemesiyle bitiyor. Birçok kişiye göre Pavlus'un hayatı bu noktada biter, ancak iki gerçek Pavlus'un ölümünün aslında daha sonra gerçekleştiğine işaret eder. Güvenilir olan birtakım erken dönem kilise bilgilerine göre Pavlus'un ölümü Neron'un Hristiyanlara zulmettiği dönem ile bağdaştırılır. Ancak Pavlus'un Roma'da kaldığı iki yılın sonunda bu tarife ulaşılması pek olası değildir. İkinci olarak Önderlik Mektupları'nda, Elçilerin İşleri 28:30-31'de söz edilen Roma'daki tutuklanmasından sonraki bir dönemde Pavlus'un Doğu Akdeniz'de hizmet ettiği rivayet edilir. Dolayısıyla Pavlus'un Roma'daki hapsinden özgür kılındığı ve bir süreliğine hizmete devam ettiği olasıdır. Pavlus hedeflediği üzere İspanya'ya gidip gitmediği ise belirsizdir.

Pavlus Roma'ya yolculuğuna 59 yılının sonbaharında başladı. Roma'ya da 60 yılının baharında ulaştı. Luka'nın Elçilerin İşleri 28:30-31 ayetlerinde bahsettiği iki yıllık sürecin sonunda Pavlus'un serbest bırakıldığını varsayıldığında, doğudaki ve Girit'teki hizmetini 62-64 yılları arasında gerçekleştirmiştir. Pavlus Neron'un zulmü sırasında yeniden tutuklanmış ve bundan kısa bir süre sonra 64-65 yıllarında idam edilmiştir.

Galeri

Notlar

Kaynakça

Bibliyografya

5 doğumlular
Tarsus doğumlular

1. yüzyıl Romalıları
1. yüzyıl yazarları
1. yüzyılda Hristiyanlar
Hristiyan aziz ve azizeleri
Hristiyan yazarlar
Dinî liderler
Mektup yazarları
Yeni Ahit'te adı geçen kişiler
Anadolulu aziz ve azizeler

Pavlus


Rade bei Hohenwestedt er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Mittelholstein i den sydlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Rade ligger omkring 19 kilometer vest for Neumünster og 32 kilometer syd for Rendsborg i Naturpark Aukrug, mellem Nindorfer Höhenzug og Buckener Au. Udover sandede skov- og markområder består komunens område hovedsageligt af fugtige og moseagtige enge.

Et stykke mod vest løber Bundesstraße 77 fra Rendsborg mod Itzehoe og syd for kommunen løber Bundesstraße 430 fra Neumünster mod Schenefeld samt jernbanen Neumünster–Heide.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Rade b. Hohenwestedt


Olaylar
 Çin'de dünya'nın ilk nüfus sayımı gerçekleştirildi. Nüfusun yaklaşık 60 milyon olduğu saptandı.
 Roma İmparatoru Gaius Sezar, Fırat nehri kıyısında Pers Kralıyla buluştu.

Doğumlar

Ölümler
 Lucius Caesar, Marcus Vipsanius Agrippa ve Yaşlı Julia'nın ikinci oğlu (d. MÖ 17)

als:0er#Johr 2

2


Mehmet Hilmi Güler (15 Temmuz 1949, Ordu), Türk siyasetçi, akademisyen, metalurji ve malzeme mühendisi. Ordu Büyükşehir Belediye Başkanı.

Hayatı
58. Hükümet'te, 59. Hükümet'te ve 60. Hükümet'te Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı ve TBMM 22. ve 23. Dönem AK Parti Ordu milletvekillerindendir.

İlk, ortaokul ve lise öğrenimini Ordu'da yaptı. ODTÜ Metalurji Mühendisliği'nden mezun oldu ve aynı üniversitede yüksek lisans ve doktora yaptı. ODTÜ ve ADMMA Makina Mühendisliği Bölümlerinde asistanlık ve öğretim görevliliği yaptı. Türk Uçak Sanayii (TUSAŞ) Proje Mühendisi ve Grup Başkanı, TÜBİTAK Başkan Yardımcısı ve Yönetim Kurulu Üyesi, Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumu ve Etibank Genel Müdürü ve Yönetim Kurulu Başkanı, Erdemir ve İGDAŞ'ta Yönetim Kurulu Üyesi ve Murahhas Aza, Başbakanlık Başmüşaviri olarak çalıştı. AK Parti kurucu MKYK üyeliği ve AR-GE'den sorumlu Genel Başkan Yardımcılığı yaptı. Araştırma ve Geliştirme, Yatırım, Proje Yönetimi, Şirketlerin Yeniden Yapılanması ile Etkinlik ve Verimlilik konularında danışmanlık yapmaktadır. Ayrıca Turkcell yönetim kurulu üyeliği de yaptı. 2019 Türkiye yerel seçimlerinde Ordu Büyükşehir Belediye Başkanı seçildi.

Evli ve iki çocuk babası olup İngilizce bilmektedir.

Dış bağlantılar
Mehmet Hilmi Güler Resmi Web Sitesi
 Wikicommons'ta Mehmet Hilmi Güler

Kaynakça

1949 doğumlular
59. Hükûmet - Erdoğan Hükûmeti
TBMM 22. dönem Ordu milletvekilleri
TBMM 23. dönem Ordu milletvekilleri
Orta Doğu Teknik Üniversitesi Mühendislik Fakültesinde öğrenim görenler
Ordu doğumlu siyasetçiler
Yaşayan insanlar
Adalet ve Kalkınma Partisi MYK üyeleri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Türkiye başbakan başmüşavirleri
TÜBİTAK Yönetim Kurulu üyeleri
İstanbul Büyükşehir Belediyesi başkan danışmanları
İstanbul Büyükşehir Belediyesi şirketleri yöneticileri

Hilmi Güler


Ayn el Defla Vilayeti (), Cezayir'in kuzeyinde yer alan bir vilayet.

4.885 km² yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 771.890'dır.
Vilayetin merkezi Ayn el Defla şehridir.

İdari yapı
Vilayet 14 ilçe ve 36 belediyeden oluşmaktadır.

İlçeleri:

 Ayn Defla
 Ayn Lechiakh
 Bathia
 Bordj El Amir Khaled
 Boumedfaâ
 Djendel
 Djelida
 El Abadia
 El Amra
 El Attaf
 Hammam Righa
 Khemis
 Miliana
 Rouina

Belediyeleri:

 Aïn Bénian
 Aïn Bouyahia
 Aïn Defla
 Aïn Lechiakh
 Aïn Soltane
 Aïn Torki
 Arib
 Barbouche
 Bathia
 Bellas
 Ben Allal
 Bir Ould Khelifa
 Bordj Emir Khaled Chikh
 Bouchared
 Boumedfaa
 Djelida
 Djemaa Ouled
 Djendel
 El Abadia
 El Amra
 El Attaf
 El Hassania
 El Maine
 Hammam Righa
 Hoceinia
 Khemis Miliana
 Mekhatria
 Miliana
 Oued Chorfa
 Oued Djemaa
 Rouina
 Sidi Lakhdar
 Tacheta Zougagha
 Tarik Ibn Ziad
 Tiberkanine
 Zeddine

Kaynakça

Aynü'l-Defla (il)


Alfredo Damián Mendoza Sulewski (født 12. december 1963 i Encarnación, Paraguay) er en paraguayansk tidligere fodboldspiller (angriber).

Karriere
Mendoza spillede 43 kampe og scorede ni mål for Paraguays landshold. Han repræsenterede sit land ved VM 1986 i Mexico, og spillede alle paraguayanernes fire kampe i turneringen, hvor holdet blev slået ud i 1/8-finalen. Han var også i truppen til Copa América i 1989.

På klubplan spillede Mendoza blandt andet for Asunción-storklubberne Cerro Porteño og Olimpia, ligesom han havde udlandsophold hos Brest i Frankrig og hos Newell's Old Boys i Argentina.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Paraguay
Fodboldspillere fra Club Olimpia
Fodboldspillere fra Cerro Porteño
Fodboldspillere fra Stade Brest 29
Fodboldspillere fra Newell's Old Boys
Fodboldspillere fra Deportivo Cali
Fodboldspillere fra Independiente Medellín
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1986

Alfredo Mendoza


පටිච්ච සමුප්පාද ධර්මයේ තිපරිවට්ටය

 අවිද්‍යාමූල පටිච්චසමුප්පාද ධර්ම විග‍්‍රහය
 අවිද්‍යාමූල පටිච්චසමුප්පාද නිරෝධ කිරීමේ ධර්ම විග‍්‍රහය
 කුසලමූල පටිච්චසමුප්පාද ධර්ම විග‍්‍රහය

පටිච්චසමුප්පාද ධර්මයේම සඳහන් තිපරිවට්ටයම පිළිබඳව විභංගප්ප‍්‍රකරණය නැමැති ත‍්‍රිපිටක ග‍්‍රන්ථයේ දේශණා කර ඇත.

අද කුසලය හා පින පටලවා භාවිතා කරනු පෙනේ. අවිද්‍යාමූල පටිච්චසමුප්පාද දේශණාවෙන් බුදුපියාණන් දේශණා කර ලෝකයාට පැහැදිළි කර වදාළේ අවිද්‍යාවෙන් නොදන්නා කමෙන් ලෝකයා තණ්හාවෙන් තම කැමැත්තට බැදී පටි ඉච්ච වී තමන්ගේම හිතට වහල් වී සංසාරයට බැඳී දිගින් දිගටම අතරමං වී සංසාර ගමනක යෙදෙන ආකාරය පෙන්වා දීමයි. එසේ නැතිව අවිද්‍යාමූල පටිච්චසමුප්පාද ධර්ම විග‍්‍රහයේ නිවන් මඟක් පෙන්වා දී නැත. එහිදී පැහැදිළි කර ඇත්තේ නිවන වැසී ලෝකයා තමන්ගේ සංසාර ගමන නොනවත්වාම යමින් දුක් විදීමට මුල් වූ හේතු කාරණා සමූහයක් පෙන්වා දීම පමණි.

පටිච්ච සමුප්පාදය
පටිච්ච සමුප්පාදය යන්න බුදු දහමේ ගැඹුරු එමෙන්ම ප්‍රඥාවන්තයින්ට පමණක්  වැටහෙන ධර්මයකි. මේ ධර්මය අවබෝධ කරගත නුහුණු බැවින් සත්ත්වයෝ දුකින් දුකට පත්ව දුර්ගතිය ඉක්මවිය නොහැකිව සසර ඉක්මවිය නොහැකිව සිටිති. එය මනා සිහි නුවණින් විමසා දැනගත යුතුවේ.පටිච්ච සමුප්පාදය යනු අවිද්‍යා සහගත වීම නිසා, හේතු-ඵල පැවැත්මෙන් සත්වයන් නැවත නැවත උපදිමින් සංසාරයෙන් මිදීමට නොහැකිව අනවරත භවගමනට  පැමිණෙන ආකාරය යි.

අවිද්‍යාව
අවිද්‍යාව යනු චතුරාර්ය සත්‍යය පිළිබඳ අවබොධතා ඥානයක් නොමැති කමයි. අවිජ්ජාව නිසා පටිච්ව සමුප්පාදය තුළ සකස්වන හේතු ඵල සම්බන්දතාව  පටිච්ව සමුප්පන්න ධර්මයන් ය. ඒවා නම්,

 සංස්කාර - කාය සංස්කාර (කායසංඤ්චේතනා), වචී සංස්කාර (වචීසංඤ්චේතනා) සහ චිත්ත සංස්කාර (මනෝසඤ්චේතනා) යන ධර්මයන් ය  සංකාර - පුන්‍යාභිසංකාර අපුණ්‍යාභිසංකාර ආනෙංජාභිසංකාර ලෙසත් හැඳින්වෙනව.

"තත්‍ථ කතමෙ අවිජ‍්ජාපච‍්චයා සඞ‍්ඛාරා: පුඤ‍්ඤාභිසඞ‍්ඛාරො අපුඤ‍්ඤාභිසඞ‍්ඛාරො ආනෙඤ‍්ජාභිසඞ‍්ඛාරො කායසඞ‍්ඛාරො වචීසඞ‍්ඛාරො චිත‍්තසඞ‍්ඛාරො."
,
 විඤ්ඤාණ - ඇස, කණ, නාසය, දිව, කය, මනස යන අභ්‍යන්තර ආයතනයකට අරමුණක් පැමිණි විට එහි හටගන්නා සිතයි; විශේෂයෙන් දැන ගන්නේ යන අරුතින් විඤ්ඤාණය නම් වේ

 නාම රූප - නාම ධර්මයන් (වේදනා, සංඥා, චේතනා, ඵස්ස, මනසිකාර) සහ සතර මහා භූතයන්ගෙන් සකස් වූ(උපාදාය) රූපය; ආයතන සියල්ලෙහිම තැනුම් ඒකකය මෙය යි

 සළායතන - ඇස, කණ, නාසය, දිව, කය, මනස යන ඉන්ද්‍රියන් සය ම භව පැවැත්ම ඇති කරන ලෙස සැකසී ඇති බැවින් ආයතන නම් වේ; මෙම සය ආධ්‍යාත්මික (අභ්‍යන්තර) ආයතන යි; ඒවාට අරමුණු වන රූප, ශබ්ද, ගන්ධ, රස, පහස, අරමුණු (මනසට අරමුණු වන දේ; ධම්ම) බාහිර ආයතන  නම් වේ.

 ඵස්ස (ස්පර්ශය) - ආයතනයකට අරමුණක් ලැබුණ විට එහි හටගන්නා සිත ඒ සමඟ එක් වීම යි; එවිට අරමුණ නිසා ඇතිවන
 සැප, සොම්නස්, දුක්, දොම්නස් හෝ මැදහත් බවක් ඇත් ද ඒ පිළිබඳ දැනීමක් ඇතිවේ; එකල සැප, දුක සහ නොදුක් නොසැප (අදුක්ඛමසුඛ) යන විඳීම් ඇති වේ
 යම් විඳීමක් ඇත්ද, එයම හඳුනා ගනී; එනම් සංඥා උපදී
 යමක් හඳූනා ගනී ද ඒ ගැන චේතනා පහළ වේ; අවිද්‍යා සහගත පුද්ගලයා ගේ එම චේතනාවම විපාක දීමට සකස් වේ

 වේදනාව - ස්පර්ශය නිසා හට ගැනෙන සැප, දුක සහ නොදුක් නොසැප (අදුක්ඛමසුඛ) විඳීම යි

 තණ්හාව - සැප, දුක සහ නොදුක් නොසැප යන සියළු විඳීම් ගැන නොනුවණින්(අයෝනිසෝමනසිකාරයෙන් යුතුව) සිතීම නිසා රූප, ශබ්ද, ගන්ධ, රස, පහස සහ අරමුණු යන්නෙහි යම් ආස්වාදයක් ඇත් ද ඒ කෙරෙහි සිත ඇලී යයි (නන්දිරාග); මෙය ම තණ්හාව වේ. එනම් කාම තණ්හා, භව තණ්හා සහ විභව තණ්හා යනාදිය යි.

 උපාදාන - තණ්හාවෙන් යුතුව අරමුණු සොයන්නා එය ලැබුණු විට අගය කරන්නට ගනී (විනිච්ඡයෝ); එකල විඤ්ඤාණය එම අරමුණු ම ඇසුරු කරමින් ම පවතී; එනිසාම රූප, වේදනා, සංඥා, සංඛාර, විඤ්ඤාණ යන පංච උපාදානස්කන්ධයට ගැන කැමැත්තෙන් ම ඇලී යයි (ඡන්දරාග); මෙසේ කෙළෙසුන් ට බැඳී යාම උපාදානය යි.

 භවය - බැඳී ගිය සිතින් චේතනා පහළ කරන විට කර්ම සකස් වනුයේ යම් ධාතුවක (කාම, රූප, අරූප යන) විඳවීම (වේදනීයං) පිණිස විපාක දෙන ආකාරයෙනි. මෙය භවය යි.

 ජාති - සත්වයකු (එනම් තණ්හාව නොඇල්මෙන් ඉතිරි නැතිව නිරුද්‍ධ වී නොමැති අයෙක්) මරණයට පත් වන විට සකස් වී ඇති භවයට අනුකූලව ඉපදීම ජාතියයි. විපාක දුන් කර්මයට අනුකූලව පංච උපාදානස්කන්ධ පහළ වීමත් (ඛන්ධානං පාතුභූතෝ), ආයතන සයක් ලැබීමත් (ආයතනං පටිලාභෝ) සිදු වන්නේ ජාතිය සමඟ යි.

 ජරා-මරණ - උපත ලද සත්වයා ක්‍රමයෙන් දිරාපත් වෙමින් මරණයට පත්වීම යි; එනම් සියළු දුක් සමූහය යි.

දුක සකස් වීම

බුදු රජාණන් වහන්සේ නොයෙක් ආකාරයෙන් විස්තර කර වදාළේ පටිච්ච සමුප්පන්නව ම දුක සකස් වන බව යි. නැතහොත්  හේතු ඵල ධර්මතාවය මත මෙය සිදුවන බවයි. අපවිසින් කරනු ලබන කුසල කර්ම ,අකුසල කර්ම (පුන්ඤ්ඤාබි සංකාර, අපුන්ඤ්ඤාබි සංකාර ) වලට අනුරූපව ඊළඟ භවය සකස්වීම සිදුවේ.

පංචඋපාදානස්කන්ධය සැකසීම වශයෙන්

හේතු-ඵල වශයෙන් පටිච්ච සමුප්පාද පැවතීම මෙසේ වටහාගත හැක.
 අවිජ්ජා පච්චයා සංඛාරා - අවිද්‍යාව හේතු කොට ගෙන සංස්කාර හට ගනී
 සංඛාර පච්චයා විඤ්‍ඤාණා - සංස්කාර හේතු කොට ගෙන විඤ්ඤාණය හට ගනී
 විඤ්‍ඤාණ පච්චයා නාමරූපං - විඤ්ඤාණය හේතු කොට ගෙන නාම රූප හට ගනී
 නාමරූප පච්වචයා සලායතනං - නාම රූප හේතු කොට ගෙන ආයතන සය හට ගනී
 සලායතන පච්චයා ඵස්සෝ - ආයතන හේතු හොට ගෙන ස්පර්ශය හට ගනී
 ඵස්ස පච්චයා වේදනා - ස්පර්ශය හේතු කොට ගෙන දැනීම්  හට ගනී
 වේදනා පච්චයා තණ්හා - දැනීම් හේතු කොට ගෙන තණ්හාව හට ගනී
 තණ්හා පච්චයා උපාදානං - තණ්හාව හේතු කොට ගෙන බැඳීම්  හට ගනී
 උපාදාන පච්චයා භචෝ - බැඳීම්  හේතු කොට භව සකස් වේ
 භව පච්චයා ජාති - භව සකස් වීම හේතු කොට ඉපදෙයි
 ජාති පච්චයා ජරා මරණං - ඉපදීම හේතු කොට ජරාව, මරණය (ආදී සියලු දුක්) හට ගනී

අවිද්‍යාව
යනු චතුරාර්ය සත්‍ය පිලිබඳ නොදැනීමයි. සසර දුක බව තත්වාකාරයෙන් අවබෝධ කරගන්නතාක් කල් සත්වයා සැප විඳීම අපේක්ෂාවෙන් භවයට ඇලී ගැලී භවයම සකස්කර ගනී.නමුත් මේ සංසාරයේ කිසිම සත්වයෙක් ස්ථිරවූ හෝ සදාකාලික වූ සැප විඳීමක් ලබන්නේ නැත. සැප ලෙස පිළිගන්නා සියලු දේම මොහොත ඇවෑමෙන් නිසරු බවට පත්ව අවසන දුකම උරුම කරදෙන බව පිළිගන්නට හෙතම ප්‍රඥාව අවදිකරගත යුතු වන්නේය. එසේ යමෙක් මේ දුක තත්වාකාරයෙන් අවබෝදකරගත් කල්හි ඔහුගේ අවිද්‍යාව පහවී විදයාව   පහල වේ.

පටිච්ව සමුප්පාදය ආර්ය නියාය  සමඟ ගලපා අවබෝධ කර ගැනීම ම දුකින් නිදහස් වීමේ මඟයි. අන් අයුරකින් කිවහොත් ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය වැඩෙන්නේ පටිච්ච සමුප්පාදය නුවණින් විමසන විටයි.

 යො පටිච්‌චසමුප්‌පාදං පස්‌සති සො ධම්‌මං පස්‌සති - යො ධම්‌මං පස්‌සති සො මං පස්සති යැයි බුදුපියාණන් වහන්සේ දේශනා කලේ, යමෙක් පටිච්‌චසමුප්‌පාදය දකියිද හේ ධර්මය දකී. යමෙක් ධර්මය දකීද හේ මං (බුදුන්)දකී. යනුවෙන් දැක්වෙන්නේ යමෙක් පටිච්‌චසමුප්‌පාදය දැකීම තුලින් ධර්මය දැකීමට සමත්වේ නම් හෙතෙම බුදුන් දැක නිවන් දකිනු ඇත යන අදහසයි.

යොමුව

බුදු දහම

පටිච්චසමුප්පාදය


Peter Keleghan (born September 16, 1959) is a Canadian actor and writer, perhaps best known for portraying Ben Bellow in the comedy series 18 to Life, Clark Claxton Sr. in the comedy series Billable Hours and Ranger Gord in The Red Green Show.  Currently has a recurring role on Murdoch Mysteries as government agent/spy, Terrence Meyers.

Early life
Keleghan was born in Montreal, Quebec. He earned his BA in English Drama from York University in Toronto, Ontario.

Career
Keleghan has had a long career in film and television, mostly in comedic roles starting in the Smith & Smith spin off comedy sketch show, Comedy Mill. His best-known roles have been film industry CEO Alan Roy on Made in Canada, news anchor Jim Walcott on The Newsroom, Ranger Gord on The Red Green Show, Ben Bellow on 18 to Life and special agent Terrence Myers on Murdoch Mysteries. His other television performances include  Seinfeld, and Queer as Folk.

Some of his film work includes Picture Perfect, Ginger Snaps, Eating Buccaneers and GravyTrain. Kelghan has also provided the voice of Scaredy Bat, a character in the animated series Ruby Gloom.

In 2009 Keleghan was awarded the ACTRA Award of Excellence in recognition of his body of work.

Personal life
Keleghan is married to actress Leah Pinsent. She appeared in an episode of season fifteen of Murdoch Mysteries, playing his TV wife.

Filmography

References

External links
Peter Keleghan on The Canadian Encyclopedia

Living people
Canadian male television actors
Canadian male voice actors
Canadian male film actors
Anglophone Quebec people
Best Actor in a Comedy Series Canadian Screen Award winners
Male actors from Montreal
York University alumni
1959 births
20th-century Canadian male actors
21st-century Canadian male actors

Peter Keleghan


සෞර්යම් 2008 වර්ෂයේදී තිරගත වූ ආනන්ද් ප්‍රසාද් විසින් නිෂ්පාදිත චිත්‍රපටයකි. ගෝපිචන්ද් මෙන්ම අනුෂ්කා ෂෙට්ටි මෙහි ප්‍රධාන චරිත හොබවයි.

සෞර්යම්


Južnoazijska asocijacija regionalne suradnje (eng. South Asian Association for Regional Cooperation - SAARC) regionalna je međuvladina organizacija i geopolitička unija država južne Azije. Zemlje članice su: Afganistan, Bangladeš, Butan, Indija, Maldivi, Nepal, Pakistan i Šri Lanka. SAARC čini 3% svjetske kopnene površine, 21% svjetske populacije i 3,8% (2,9 milijardi amerićkih dolara) globalnog gospodarstva po podacima 2015. godine

Južnoazijska asocijacija regionalne suradnje osnovana u Dhaki u Bangladešu 8. prosinca 1985. Njeno tajništvo nalazi se u Katmanduu u Nepalu. Organizacija promiče razvoj gospodarske i regionalne integracije, koje su pokrenute u južnoazijskom području slobodne trgovine 2006. godine. SAARC održava stalne diplomatske odnose u Ujedinjenim narodima kao promatrač i razvila je veze s multilateralnim subjektima, uključujući Europsku uniju.

Države članice SAARC-a utemeljile su specijalizirana tijela SAARC-a u državama članicama koja imaju posebne mandate i strukture različite od regionalnih centara. Ovim tijelima upravljaju njihovi upravni odbori sastavljeni od predstavnika svih država članica, predstavnika glavnog tajnika SAARC-a i Ministarstva vanjskih poslova vlade domaćina. Čelnici ovih tijela djeluju kao članovi tajnici Upravnog odbora koji izvještava Programski odbor SAARC-a.

Trajni mir i prosperitet u Južnoj Aziji nedostižni su zbog raznih sukoba koji su u tijeku u regiji. Politički dijalog često se vodi na marginama sastanaka SAARC-a koji se suzdržavao od miješanja u unutarnja pitanja svojih država članica. Tijekom 12. i 13. samita SAARC-a, veliki je naglasak stavljen na veću suradnju između članica SAARC-a u borbi protiv terorizma.

Izvori

Međunarodne organizacije u Aziji


Gültepe, Sarıçam - Adana ili Sarıçam ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Doğubayazıt - Ağrı ili Doğubayazıt ilçesine bağlı köy
 Gültepe, Hamur - Ağrı ili Hamur ilçesine bağlı köy
 Gültepe, Tutak - Ağrı ili Tutak ilçesine bağlı köy
 Gültepe, Manavgat - Antalya ili Manavgat ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Bismil - Diyarbakır ili Bismil ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Bulancak - Giresun ili Bulancak ilçesine bağlı köy
 Gültepe, Görele - Giresun ili Görele ilçesine bağlı köy
 Gültepe, Kelkit - Gümüşhane ili Kelkit ilçesine bağlı köy
 Gültepe, Kırıkhan - Hatay ili Kırıkhan ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Kağıthane - İstanbul ili Kâğıthane ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Bergama - İzmir ili Bergama ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Konak - İzmir ili Konak ilçesine bağlı semt
 Gültepe, Azdavay - Kastamonu ili Azdavay ilçesine bağlı köy
 Gültepe, Melikgazi - Kayseri ili Melikgazi ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Kaman - Kırşehir ili Kaman ilçesine bağlı köy
 Gültepe, Gürgentepe - Ordu ili Gürgentepe ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Ayvacık - Samsun ili Ayvacık ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Canik - Samsun ili Canik ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Sürmene - Trabzon ili Sürmene ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Erciş - Van ili Erciş ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, Özalp - Van ili Özalp ilçesine bağlı mahalle
 Gültepe, İran - İran'ın Hamedan Eyaleti'nde bir kent
 Gültepe, Odunpazarı - Eskişehir ili Odunpazarı ilçesine bağlı mahalle

Gültepe


Valerio Sebastiano Jalongo (* 11. Mai 1960 in Rom) ist ein italienischer Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben
Jalongo erlangte einen Abschluss in Philosophie und inszenierte seine ersten Kurzfilme als Student der Schule des "Cinema Gaumont", das von Renzo Rossellini gegründet worden war. 1983 feierte er sein Kinodebüt, als sein kurzer La ricerca Teil des Episodenfilmes Juke box wurde. Unter seinen dann folgenden Arbeiten ist der 1997 entstandene einzige Fernsehfilm Torniamo a casa der wohl bekannteste. In ihm adoptiert ein kinderloses Ehepaar ein rumänisches Kind. 2010 inszenierte er das Drama La scuola è finita mit Valeria Golino. Jalongos Stil wird als "unaufdringlich, aber strahlkräftig" bezeichnet. Besondere Beachtung fand auch sein Dokumentarfilm Di me cosa non sai, in dem er die italienische Filmlandschaft beleuchtet.

Filmografie (Auswahl)
 1983: Juke box (eine Episode)
 1997: Adoptiert (Torniamo a casa) (Fernsehfilm)
 2010: La scuola è finita

Weblinks

 Jalongo bei mymovies

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Italiener
Geboren 1960
Mann

Valerio Jalongo


An Arthrostylidium venezuelae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mcclure. An Arthrostylidium venezuelae in nahilalakip ha genus nga Arthrostylidium, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arthrostylidium

Arthrostylidium venezuelae


An Deuterocohnia seramisiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni R.Vásquez, Ibisch ngan Elvira Angela Gross. An Deuterocohnia seramisiana in nahilalakip ha genus nga Deuterocohnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Deuterocohnia

Deuterocohnia seramisiana


Pauline Horovitz, née en 1978, est une réalisatrice de documentaires et de courts-métrages française. Diplômée de l'École nationale des chartes, de l'École nationale supérieure des arts décoratifs de Paris, elle a réalisé plus de cinq films documentaires et une quinzaine de courts-métrages.

Son documentaire, Papa s'en va (2020), reçoit le prix Étoile de la scam, le prix Prospective Cinéma du festival Côté court, ainsi que le Prix du public et le grand prix du jury au VIFFF (Vevey International Funny Film Festival).

Études et Carrière
Pauline Horovitz commence des études en philologie romane à l'école nationale des chartes. S'apercevant qu'elle veut faire de la bande dessinée, elle entre à l'Ecole Nationale Supérieure des Arts Décoratifs où elle s'intéresse à la création de films.

Dès 2007, elle travaille en résidence en Espagne à la Casa de Velázquez de Madrid en tant que cinéaste. Au même moment, elle commence à travailler pour la revue documentaire Cut up, diffusée par Arte et produite par Quark Productions. Elle réalise Polanski et mon père en 2009.

Au début de sa carrière, elle filme essentiellement son entourage proche et plus particulièrement son père.

En 2011, elle réalise Pleure ma fille, tu pisseras moins pour la collection Les gars et les filles d'Arte. Ce documentaire est nommé Étoile de la Scam en 2013. Cette même année, Des Châteaux en Espagne (2012) est sélectionné au Festival International du film documentaire d'Amsterdam (IDFA).

Pauline Horovitz explore un nouveau sujet dans son moyen métrage Freaks, réalisé en 2015 et produit par l'Espace croisé, centre d'art contemporain à Roubaix. Elle y questionne la naissance des légendes sur les animaux sauvages dans les villes, et le rapport entre l'homme et l'animal. Pour la réalisation de ce projet, la réalisatrice compile des anecdotes sur les Nouveaux Animaux de Compagnie comme les reptiles, les fauves ou encore les mygales.

Avec Peur sur la ville (2017), une web série de dix épisodes, elle poursuit ses investigations sur les Nouveaux Animaux de Compagnie et se concentre sur la légende du crocodile des égouts. Avec cette web série, elle explore une nouvelle forme d'écriture en jouant avec les codes du feuilleton à partir de ses images documentaires. Une des particularités de la narration de Peur sur la ville, en plus de mêler documentaire et esthétique de la fiction, est la création d'un personnage principal qui existe uniquement en voix off et en hors champ. Cette série mêle prises de vues réelles, prises de vues depuis smartphone et des vidéos amateurs récupérées sur internet.

Dans Papa s'en va, qui a reçu de nombreux prix et distinctions, Pauline Horovitz filme le départ à la retraite de son père, gynécologue-obstétricien réputé du CHU de Bordeaux, qui a 70 ans et après avoir consacré toute sa vie à son travail, décide de devenir acteur.

Filmographie (sélection)
Courts métrages

 2006 : Tout a commencé par le sourire (3min)
 2007 : Les Appartements (7min)
 2008 : Tentative d'inventaire (3min)
 2009 : Polanski et mon père (8min)
 2010 : Barouh' Hachem (5min)

Films documentaires et moyens métrages

 2011 : Pleure ma fille, tu pisseras moins
 2013 : Des Châteaux en Espagne (26 min)
 2016 : Freaks, ou nouvelles histoires comme ça (21min)
 2016 : Peurs sur la ville
 2018 : Chauve-souris, mon amour
 2020 : Papa s'en va

Prix et distinctions
Pleure ma fille, tu pisseras moins

 2012 : CorsicaDoc - Festival international du film documentaire d'Ajaccio - Ajaccio (France) - Prix du Public
 2013 : Scam - Paris (France) - Étoile de la Scam
 2012 : Traces de Vies - Vic le Comte (France) - Sélection

Freaks

 2016 : Côté court - Festival du film court de Pantin - Pantin (France) - Section Art vidéo

Des Châteaux en Espagne

 2014 : Côté Cour - Festival du film court de Pantin - Pantin (France) - Compétition expérimental - essai - art vidéo
 2013 : IDFA - International Documentary Festival Amsterdam - Amsterdam (Pays-Bas) - Sélection Paradocs

Papa s'en va

 2021 : Scam - Paris (France) - Étoile de la Scam
 2021 : FIPADOC - Festival International Documentaire  - Biarritz (France) - Panorama de la création francophone
 2020 : Traces de Vies - Clermont-Ferrand (France) - Un monde sensible
 2020 : Festival International Jean Rouch - Voir autrement le monde - Paris (France) - Compétition internationale
 2020 : Visions du Réel - Nyon (Suisse) - Compétition Internationale Moyens et Courts Métrages
 2020 : Prix du public et Grand prix du jury du  Vevey International Funny Film Festival

Notes et références

Liens externes

 https://www.monomo-tapa.com/post/2018/05/14/pauline-horovitz-du-film-freaks-%C3%A0-la-web-s%C3%A9rie-peur-sur-la-ville-2
 https://jewpop.com/non-classe/mythologies-de-pauline-horowitz-et-pork-and-milk-de-valerie-mrejen/

Réalisatrice française
Naissance en janvier 1978
Documentariste français
Archiviste paléographe
Naissance à Libourne

Pauline Horovitz


Hugues Marmier, seigneur de Gastey, né vers 1475 à Gray et décédé en 1553 ou 1554, est un homme politique comtois connu pour avoir été président du parlement de Franche-Comté de 1517 à 1545.

Biographie
Hugues Marmier appartient à une famille de Langres, fixée à Gray depuis un siècle. Il est le fils de Jean de Marmier et Simone de Falletans. Il est diplômé en droit, probablement à l'université de Dole.

Carrière
En 1507, il est lieutenant général du bailliage d'Amont à Vesoul, puis en 1512 il devient maître des requêtes au Parlement de Dole. En 1517, il est nommé président du même parlement. En 1522 il devient chef du conseil de Marguerite d'Autriche à Malines. Il est aussi conseiller de l'empereur Charles Quint. En 1538, il est violemment attaqué devant les États de Franche-Comté, par la famille de Rye, puis dénoncé à l'Empereur par l'archevêque de Besançon l'abbé de Saint-Claude, l'évêque de Genève et Claude de là Baume. Les uns lui reprochent d'être un président intéressé et vénal, les autres de prêter main-forte à son beau-frère Simon Gauthiot d'Ancier, chef du parti des huguenots à Besançon. Il défi devant les Etats, ses accusateurs de prouver un seul de ces faits, et personne n'ose relever le défi. Mais en 1545, le 14 avril, ses ennemis le font suspendre de ses fonctions: Charles-Quint, en le suspendant, le condamnait,à diverses restitutions envers des familles dont il avait acheté des propriétés en litige. En effet durant son mandat de président, ce dernier s'était considérablement enrichit et avait acheté nombre de propriétés et de seigneuries. Mais il se défend devant l'empereur qui le réhabilite en 1546. En 1548, très riche, ce dernier avec d'autres aristocrates comtois consent un prêt conséquent à l'Empereur.

Il avait épousé, le 27 mai 1508, Louise Gauthiot, qui testa le 33 septembre 1535, et il se remaria à 70 ans avec Anne de Poligny dont il eut sept enfants. Il meurt en 1553 ou 1554 et est inhumé à la Basilique Notre-Dame de Gray.

Il aimait les arts et fit don aux églises de Dole et de Gray de deux tableaux d'autel peints par un élève de Raphaël.

Sa mort
Selon les ouvrages, le lieu et la mort d'Hugues Marmier sont très différents:

 L'historien comtois Paul Delsalle le fait mourir à Gray le 7 décembre 1553
 Louis Gollut, déclare qu'il est mort 15 janvier 1554 en Espagne alors qu'il essayait de voir l'empereur

Titres

 Chevalier
Baron de Longwy
Seigneur de Gastey, Tornay, Eschevannes, Moissey, Betoncourt, Pierrejux, Oigney, Peseux, Raucourt, Jousserot, Malans, Membrey, Autet, Chargey, Bellevesvre et Saint-Julien

Bibliographie

 Charles Quint et la Franche Comté: Portraits et lieux de mémoire, Paul Delsalle, Cêtre, 2012
 Description de la Franche-Comté, Gilbert Cousin, fiche biographique d'Hugues Marmier par Emile Monot, Lucien Declume, 1907

Notes et références

Personnalité franc-comtoise de l'époque moderne
Naissance dans le Saint-Empire romain germanique
Naissance en Haute-Saône
Décès à Dole
Décès dans le Saint-Empire romain germanique

Hugues Marmier