Knute Kenneth Rockne - (født Knut Larsen Rokne den 4. marts 1888 i Voss, Hordaland i Norge, død 31. marts 1931 i Bazaar, Kansas) - var en norsk-amerikansk udøver af og træner inden for amerikansk fodbold.

Knute Rockne var søn af smed og vognmager Lars Knutson Rokne (1858–1912) og Martha Pedersdatter Gjermo (1859–1944), og allerede som 5-årig emigrerede han sammen med sin familie til Chicago i Illinois, USA.

Efter afslutningen af high-school og et speciale som farmaceut fra University of Notre Dame arbejdede han gennem en periode som laboratorieassistent hos Julius Arthur Nieuwland ved universitetets kemiinstitut, hvor han ændrede sin oprindelige beslutning om at gennemføre en underviser- og professoruddannelse inden for kemi og i stedet tog imod et tilbud om at blive assistenttræner for Universitets lokale amerikanske fodboldhold (Notre Dame Fighting Irish football team), hvor han selv var en succesrig spiller.

Rockne var ansvarlig cheftræner for universitetsmandskabet The Fighting Irish fra University of Notre Dame i South Bend, Indiana fra 1918 til 1930, og i denne periode vandt holdet i alt 88,1% af sine kampe, en sejrsprocent som aldrig er overgået. Gennem de 13 år med Rockne som cheftræner vandt holdet 105 kampe, mens de tabte 12 og spillede 5 kampe uafgjort. Gennem denne periode vandt holdet seks nationale mesterskaber og var ubesejret gennem fem sæsoner.

Knute Rockne samarbejdede i en periode fra 1928 med bilfabrikanten Studebaker, hovedsaglig indenfor salg og markedsføring, og i begyndelsen af 1931 markedsførte Studebaker en bil med navnet Rockne.

Rockne omkom i en flyulykke nær Bazaar i Kansas undervejs til indspilning af filmen The Spirit of Notre Dame. Han ligger begravet på Highland Cemetery i South Bend, Indiana

Eksterne henvisninger
 www.knuterockne.net - uofficiel website om Knute Rockne

Amerikansk fodbold-spillere fra Norge
Amerikansk fodbold-spillere fra USA
Amerikansk fodbold-spillere fra Notre Dame Fighting Irish

Knute Rockne


An Dichaea ecuadorensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dichaea ecuadorensis in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea ecuadorensis


Articles with hCards
ජිෂ්ණු රාඝවන් ඇලින්කිල් (23 අප්‍රේල් 1979 - 25 මාර්තු 2016),  ජිෂ්නු ලෙස ඒකමතිකව හැඳින්වෙන , ප්‍රධාන වශයෙන් මලයාලම් චිත්‍රපටවල පෙනී සිටි ඉන්දියානු නළුවෙකි . ඔහු නළු රාඝවන්ගේ පුත්‍රයා විය . ඔහු වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වන්නේ ඔහුගේ පළමු චිත්‍රපටය වන නාමල් (2002),  ඒ සඳහා ඔහු හොඳම නළුවා සඳහා වන කේරළ චිත්‍රපට විචාරක සංගමයේ සම්මානය සහ හොඳම පිරිමි මංගල සඳහා මාතෘභූමි චිත්‍රපට සම්මානය ලබා ගත්හ. ඔහුගේ අවසන් චිත්‍රපටය රථවාහන (2016) චිත්‍රපටයයි.

මුල් ජීවිතය සහ අධ්‍යාපනය
ජිෂ්ණු යනු චිත්‍රපට නළුවා සහ අධ්‍යක්ෂ රාඝවන්  සහ ශෝභාගේ පුත්‍රයාය . ඔහු චෙන්නායිහි සිය පාසල් අධ්‍යාපනය හැදෑරූ අතර පසුව තිරුවානන්තපුරම්හි භාරතීය විද්‍යා භවන් හි අධ්‍යාපනය ලැබීය . ඔහු කැලිකට් ජාතික තාක්ෂණ ආයතනයේ යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු විද්‍යාව පිළිබඳ B.Tech උපාධියකට සහභාගි විය .

රංගන වෘත්තිය

1987; 2002-2006: ආරම්භය සහ ඉදිරි ගමන
ජිෂ්නු මුලින්ම ළමා කලාකරුවෙකු ලෙස පෙනී සිටියේ 1987 දී ඔහුගේ පියා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද කිලිපත්තු චිත්‍රපටයේ වන අතර එය ඉන්දියානු පැනොරාමා සඳහා තෝරා ගන්නා ලදී. ඔහු මලයාලම් සිනමාවේ සිය මංගල රංගනය ආරම්භ කළේ 2002 දී නාමල් චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිතයක් ලෙසින් නවකයෙකු වන සිද්ධාර්ත් භාරතන් සමඟින් කමල් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද අතර එය ඔහුට පිළිගැනීමක් ලබා දෙමින් වාණිජමය වශයෙන් සාර්ථක විය. චිත්‍රපටයේ ඔහුගේ රංගනය ඔහුට කේරළ චිත්‍රපට විචාරක සම්මානය සහ හොඳම නවක නළුවා සඳහා වන මාතෘභූමි චිත්‍රපට සම්මානය දිනා ගත්තේය. වලතොට්ටු තිරිංජල් නලමතේ වීඩු , චූණ්ඩා , නිදහස , පරායම් , ටූ වීලර් සහ ඤාන් යන චිත්‍රපටවල ප්‍රධාන චරිත සමඟින් ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතය ඉදිරියට ගියේය . ඉන්පසු ඔහු නෙරාරියන් CBI , පෞරන් , යුගපුරුෂන් හි සහායක කොටස් සහ දිලීප් සමඟ චක්කර මුතු හි ඍණාත්මක චරිතයක් රඟපෑවේය .

2012-2014: විරාමය සහ නැවත පැමිණීම
පිළිගැනීමට ලක් නොවූ චිත්‍රපට කිහිපයක් සමඟින් ඔහු ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල තොරතුරු තාක්ෂණය දියුණු කිරීම සඳහා චිත්‍රපට කර්මාන්තයෙන් විවේකයක් ගත්තේය . පසුව ඔහු නැවතත් චිත්‍රපට කර්මාන්තයට පැමිණ නිද්‍රා , සාමාන්‍ය , බැංකු පැය 10 සිට 4 දක්වා සහ උස්තාද් හෝටලයේ ආරාධිත භූමිකාවන්හි සහාය චරිත කළේය . ඔහුට ප්‍රභුවින්තේ මක්කල් හි රඟපෑමට ඉදිරිපත් විය . 2013 දී, ඔහු Annum Innum Ennum සහ Rebecca Uthup Kizhakkemala චිත්‍රපටවල ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළේය . ඔහු මුම්බායි හි බැරී ජෝන් තියටර් ස්ටූඩියෝ හි රංගනය පිළිබඳ අත්හදා බැලීම් කළේය . එම වසරේම, ඔහු ඔහුගේ පියා වන රාඝවන් සහ විනීත් සමඟ සිද්ධාර්ථ ශිවා , ඉන්දියන් කෝපි හවුස් සහ අයිෆෝන් සමඟින් ඔහුගේ ඉදිරි චිත්‍රපට නොගැලපෙන සමඟ අත්සන් කළ නමුත්, එම චිත්‍රපට සිනමාහල්වල නිකුත් නොවූයේ ඔහුට පිළිකාවක් වැළඳී ඇති බව හඳුනා ගන්නා ලදී. 2014.

2014-2016: සෞඛ්‍ය රෝග සහ අවසාන චිත්‍රපටය
ඔහු පිළිකාව සමඟ කළ පළමු සටනේදී ඔහුගේ මිතුරන් කතා නොකරන කෙටි චිත්‍රපටයක් නිර්මාණය කළේය. එය පිළිකාවකින් ජීවිතය විශාල ලෙස වෙනස් කළ විද්‍යාල කථිකාචාර්යවරයකු ගැන ය. කෙටි චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිතයට පණ පොවන්නේ ජිෂ්ණුගේ මිතුරෙකු වන චිත්‍රපට නිෂ්පාදක ෂෆීර් සයිත් ය. ඔහුගේ ප්‍රතිකාර දිගටම කරගෙන යාමට පෙර, ඔහු ලක්ෂ්මි ප්‍රියා චන්ද්‍රමෞලි සමඟින් 2015 කල්ලප්පඩම් චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන නළුවා ලෙස ඔහුගේ දෙමළ මංගල දර්ශනය සම්පූර්ණ කළ අතර එය ධනාත්මක සමාලෝචන ලබා ගත්තේය. ඔහු බොලිවුඩයට පිවිසියේ ට්‍රැෆික් චිත්‍රපටයේ ඍණාත්මක චරිතයක් සමඟින් 2016 දී නිකුත් වූ අතර ඔහුගේ අවසන් චිත්‍රපටය විය. ඔහු 2013 දී රූගත කර 2017 දී නිකුත් කරන ලද ආදර්ශ් බාලක්‍රිෂ්ණ සමඟ කර්ම ක්‍රීඩා කෙටි චිත්‍රපටයේ ද රඟපා ඇත. මෙය ඔහුගේ පළමු අධ්‍යක්ෂණය විය. මෙම කෙටි චිත්‍රපටය නිකුත් කරමින් ආදර්ශ් බාලක්‍රිෂ්ණ ජිෂ්ණුට උපහාර දැක්වීය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ඔහු 2007 දී විවාහ වූයේ ඔහුගේ දිගුකාලීන පෙම්වතිය වූ ධන්‍යා රාජන් සමඟයි.

මරණය
ජිෂ්නුට උගුරේ පිළිකාවක් ඇති බව 2014 දී හඳුනා ගන්නා ලදී.  පිළිකාව සමනය වී, පසුව 2015  නැවත ඇති වූ අතර ඔහු ඒ සඳහා ප්‍රතිකාර ලබා ගත්තේය. පෙනහළු පිළිකාවක් හේතුවෙන් ඔහු වයස අවුරුදු 36 දී 2016 මාර්තු 25 වන දින කොචි හි අම්රිතා රෝහලේදී මිය ගියේය .

චිත්‍රපටකරණය

චිත්‍රපට

කෙටි චිත්‍රපට

ප්‍රශංසා

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

2016 මරණ
1979 උපත්

ජිෂ්ණු රාඝවන්


Kriyobiyoloji, düşük sıcaklığın canlıları nasıl etkilediği ile ilgilenen biyoloji dalı. "Canlı dondurma" ya da "canlı şoklama" bilimi olarak da bilinir.

Kriyobiyoloji, yani canlıları bir müddet dondurduktan sonra hayata döndürme bilimi, genetik bilimdeki gelişmeler ışığında yaşlanmayı geciktirip ölüme geçici de olsa bir çare bulmak için de uğraşmaktadır.

Kriyobiyoloji


Joc în doi este un film românesc din 1997 regizat de Mihai Bădică.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1997 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1997
Filme de acțiune

Joc în doi


La  est une gare ferroviaire située à Takanezawa, dans la préfecture de Tochigi au Japon. Elle est exploitée par la compagnie JR East.
La gare est également un terminal de fret pour la JR Freight.

Situation ferroviaire
La gare de Hōshakuji est située au point kilométrique (PK) 121,2 de la ligne principale Tōhoku (appelée sur ce tronçon ligne Utsunomiya). Elle marque le début de la ligne Karasuyama.

Histoire
La gare a été inaugurée le .

Service des voyageurs

Accueil
La gare dispose d'un bâtiment voyageurs, avec guichets, ouvert tous les jours.

Desserte
 Ligne Utsunomiya :
 voie 1 : direction Nasushiobara et Kuroiso
 voie 2 : direction Utsunomiya, Ōmiya et Tokyo
 Ligne Karasuyama :
 voie 3 : direction Karasuyama ou Utsunomiya

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne Utsunomiya
 Ligne Karasuyama

Lien externe
  La gare de Hōshakuji sur le site de la JR East

Gare dans la préfecture de Tochigi
Gare JR East
Gare mise en service en 1899

Gare de Hōshakuji


"Delete Forever" é um single da musicista canadense Grimes. Foi lançado em 12 de fevereiro de 2020, sob a gravadora 4AD como o quinto e último single do quinto álbum de estúdio da cantora, Miss Anthropocene. A música é uma composição folk, britpop e dance.

Antecedentes
Em entrevista a Zane Lowe para o Beats 1 da Apple Music, Grimes revelou que "Delete Forever" foi escrita na noite da morte do rapper americano Lil Peep, enquanto sua letra foi inspirada na morte de amigos da cantora devido ao vício em opióides.

Composição
"Delete Forever" é uma balada acústica "severa e comovente" e "melódicamente folk", que emprega um banjo, cordas, violão "incrivelmente limpo", bateria eletrônica e baixo. Em uma entrevista com Zane Lowe para o Beats 1 da Apple Music, Grimes descreveu "Delete Forever" como uma "canção bem chata [...] sobre a epidemia de opióides". Sonoramente, a gravação "incorpora folk, britpop e dance".

Vídeo musical
Em 12 de fevereiro de 2020, o videoclipe da música estreou no YouTube. Ele retrata a cantora em "tranças de cores vivas e maquiagem ethereal" interpretando "uma rainha olhando para seu império em ruínas". Grimes revelou que o vídeo foi baseado no quarto volume do mangá cyberpunk japonês Akira, enquanto seu cenário foi criado em um programa de modelagem 3D.

Faixas e formatos
Download digital e streaming
"Delete Forever" – 3:57

Desempenho nas paradas musicais

Singles de 2020
Canções de 2020
Canções sobre drogas
Canções em inglês

Delete Forever


Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı (Özgün adı: مسقوف هيكلنك تخريبى; Moskof Heykelinin Tahribi), Fuat Bey tarafından 14 Kasım 1914'te çekilen ve Türk sinema tarihinin başlangıcı kabul edilen Osmanlı kısa belgesel filmi. Ayastefanos (günümüzde Yeşilköy) yakınlarındaki Kalitarya'da (günümüzde Şenlikköy) 93 Harbi'nin anısına Ruslar tarafından inşa edilen Ayastefanos Rus Abidesi'nin yıkılışının konu edildiği film Avusturya-Macaristan şirketi Sascha-Meßter-Film'in teknik desteğiyle Osmanlı ordusu adına 150 metrelik filme siyah-beyaz olarak çekilmiştir.

Öte yandan bazı kaynaklarda filmin gerçekten çekilip çekilmediği tartışma konusu olmuştur. 1953 yılında Nurullah Tilgen tarafından ilk Türk filmi olduğu ortaya atılmış, filmin hiçbir kopyasının bulunamaması ve varlığına dair somut bir delilin olmaması nedenleriyle bu iddiaya karşılık ilk şüphe de 1970 yılında Nijat Özön tarafından dile getirilmiştir. Filmi izlediğini iddia eden tanıkların ortaya çıkmasına rağmen sinema tarihçileri halen filmin gerçekten çekilip çekilmediği konusunda hemfikir değillerdir. Ayrıca, belgesel filmin "ilk Türk filmi" olma iddiası da tartışmalı olup farklı kesimlerce çekilen ilk Türk filminin İp Eğiren Kadınlar ya da Büyükanne Despina olduğu ileri sürülmektedir.

Abidenin inşası ve mahiyeti

Ayastefanos Rus Abidesi, 1877 ve 1878 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu ile Rus İmparatorluğu arasında yaşanan 93 Harbi'nin kazanan tarafı olan Rusya tarafından savaş sırasında ölen askerlerinin anısına ve zaferlerinin hatırasına dikilmiştir. İlk olarak 1883 yılında 93 Harbi'ni sonlandıran antlaşmanın imzalandığı yer olan Neriman Şah Köşkü'nün yerinde dikilmesi planlanan ve yapımı için 1890 yılında Osmanlı tarafına başvurulan abidenin inşası Osmanlı halkı üzerinde kötü bir etki bırakacağının öngörülmesi nedeniyle uzun süre engellenmiştir. Tarafların uzun süren anlaşmazlıkları sonucunda II. Abdülhamid'in girişimi ve Rus tarafının kendi askerlerinin defnedildiği mevcut mezarlıkların metruk halde olması nedenleriyle salt bir abide değil mezar, din ve hayır kurumu olarak inşa edilmesi konusunda anlaşılmıştır. Ayrıca inşa yeri de Rusların ilk planladığı şekilde 93 Harbi sırasında ulaştıkları en uç nokta olan Ayastefanos (günümüzde Yeşilköy) değil Kalitarya (günümüzde Şenlikköy) olarak belirlenmiştir.

24 Nisan 1892 tarihinde Meclis-i Vükelâ tarafından onaylanan yapı inşasının ne zaman başladığı tam olarak bilinmemekle birlikte 20 Ocak 1893 ile 25 Haziran 1893 tarihleri arasında
başlamış olduğu düşünülmektedir. Kasım 1898'de tamamlanarak 18 Aralık 1898 tarihinde resmî açılış töreni yapılan yapı anıtsal bir üslupla inşa edilmekle birlikte Rus askerlerin kemiklerinin muhafaza edildiği bir mezar-kilise olarak hizmet vermekteydi. Osmanlı belgelerinde Rus mezarlığı ve teferruatı, Rus kilisesi, Rus manastırı gibi adlarla anılan yapıdan özellikle yıkılışının ardından "abide" olarak bahsedilmiştir.

Abidenin yıkılışı ve filme çekilmesi
93 Harbi'nin sonlanmasından I. Dünya Savaşı'nın başlamasına kadar geçen süre içerisinde 19. yüzyıl başlarına görece durgun geçen Osmanlı-Rus ilişkileri bu süreç sonunda tekrar gerginleşmeye başlamıştır. Boğazları olası Rus tehdidine karşı güvenceye almak isteyen Osmanlı tarafının Dahiliye Nazırı Talat Paşa kanalıyla Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Sazonov'a ittifak teklif etmelerine karşın olumlu cevap alamamaları, Britanya İmparatorluğu'nun Osmanlı donanmasına teslim etmesi gereken Reşadiye ve Sultan Osman zırhlılarına el koyması gibi etmenler Osmanlı'yı Alman İmparatorluğu ile ittifak yapmaya itmiştir. Avrupa'daki kutuplaşmalar sonunda İttifak Devletleri içerisinde yer alan Osmanlı İmparatorluğu ile İtilaf Devletleri içerisinde yer alan Rusya I. Dünya Savaşı'nın farklı taraflarında bulunmuş ve ilişkiler tamamen kopmuştur.

I. Dünya Savaşı'na giden süreçte iki ülke ilişkilerinin bozulmasıyla birlikte basında Rus zafer anıtı niteliği taşıyan bu yapının yıkılmasının gerekliliğine dair yazılar yer almaya başlamıştır. İstanbul Ansiklopedisinde, bu konudaki ilk yazının Aka Gündüz tarafından yazıldığı aktarılmaktadır. Ayrıca Tanin, Turan gibi yüksek tirajlı yayınlarda da abidenin yıkılması yönünde yazılar kaleme alınmıştır. 11 Kasım 1914 tarihinde Osmanlı'nın Rusya ve müttefiklerine savaş ilan etmesini takiben iktidardaki İttihat ve Terakki Dahiliye Nazırı Talat Paşa'nın deyimiyle "harbi popüler hale getirmek" amacıyla propagandaya girişilmiştir. Basındaki propagandanın yanı sıra bunun bir parçası olarak 14 Kasım 1914'te Britanya, Fransa ve Rusya'ya cihat ilan edilmiş; cihat hutbesinin Fatih Camii'nde okunmasını takiben galeyena gelen halk tarafından İstanbul sokaklarında Fransız, İngiliz ve Ruslara ait yerler yağmalanarak harap edilmiş, Rusların 93 Harbi'ndeki üstünlüğünün simgesi olan ve dönem Osmanlı gazeteleri tarafından utanç kaynağı olarak gösterilen Ayastefanos Rus Abidesi de tahrip edilen yapılardan olmuştur. Gazeteler, yıkımı izleyenlerin hatıratları ve resmî kaynaklar arasında abidenin yıkım aşamasına dair farklı anlatımlar olmakla beraber yıkımın nihai olarak 27. Süvari Alayı tarafından çan kulesinin dinamitlenerek gerçekleştirildiği konusunda kaynaklar hemfikirdir. Abidenin kaidesi dahil tüm kompleksin yıkılması ise üç ay kadar sürmüştür.

Abidenin yıkılması konusu aylar öncesinden konuşulmaya başlanmış, yıkımın devlet adına propaganda aracı olarak kullanılmak niyetiyle fotoğraflanması ve filme alınması planlanmıştır. Ordu adına Sadi Bey, Tanin gazetesi adına Ali Enis Bey, Photographie Resna adına Rahmizâde Bâhâeddin ve Tasvîr-i Efkâr gazetesi adına ismi bilinmeyen bir fotoğrafçı abidenin yıkımını fotoğraflarla belgelemişlerdir. Ayrıca yıkılışın filme alınması için müttefik Avusturya-Macaristan menşeili Sascha-Meßter-Film ile anlaşılmış ancak savaş ilanı sonrası halk arasında yükselen ulusal duygular dikkate alınarak son anda filmi çekecek kişinin Müslüman Türk olması şartı getirilmiştir. Orduya katılmadan önce film göstericisi olarak çalışan, 11 Ağustos 1914'te askere alınan ve yedek subay olarak görev yapan Fuat Bey filmi çekmeye en uygun kişi olarak görülmüştür. Göstericiyi kullanmayı bilmesine karşın daha önce hiç alıcı kullanmamış olan Fuat Bey'e şirketin itiraz etmesine karşın birkaç saat boyunca makineyi nasıl kullanacağı öğretilmiş, gerçekleştirilen kısa bir deneme çekiminde başarılı olunca şirketin de onay vermesiyle abidenin yıkılışı Fuat Bey tarafından 14 Kasım 1914 Cumartesi günü saat 8.30'da 150 metrelik filme siyah-beyaz olarak çekilmiştir.

Budapeşte'de banyo edilen film kamuoyuna ilk kez Sinema Haberleri gazetesinin 30 Kasım 1914 tarihli sayısında "Tezâhürât-ı Milliye – Moskof Âbidesinin Tahribi Ali Efendi Sinemasında" başlığı ile duyurulmuştur. Aynı ilan peş peşe beş sayı boyunca yayınlanmış ve film ilk kez 25 veya 26 Aralık tarihinde Sirkeci'deki Ali Efendi Sinemasında Moskof Heykelinin Tahribi adıyla gösterilmiştir. Bu tarihler 25 Aralık tarihli İkdam ve 26 Aralık tarihli Tasfîr-i Efkâr gazetelerinde film hakkında "bugünden itibaren gösterilecektir" şeklinde bilgi verilmesinden yola çıkarak ortaya çıkarılmış, film en fazla dört gün gösterimde kalmıştır. Günümüzde Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı olarak bilinen bu belgesel film Türk sinemasının başlangıç noktası olarak kabul edilse de gösterime girdiği günlerde kamuoyunda heyecan oluşturmamış ve kayda değer bir gişe yapmamıştır. Sinema Haberlerindeki metne dayanarak filmin yapımcısı konusunda da çıkarımlar yapan İ. Arda Odabaşı; Ali Efendi Sinemasının yayın organı durumundaki gazetenin filmi duyururken kullandığı "...şerit sinemamıza aittir." ifadesinden yola çıkmış, sinemanın diğer filmlerde bu ibareyi kullanmamasına ve Fuat Bey'in sinemanın ortaklarından olmasına dikkat çekmiş, filmin yapımcısının geleneksel kabul olan Osmanlı ordusu değil Ali Efendi Sineması olduğunu savunmuştur.

Filmin varlığına ilişkin kuşkular
Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı, halen ortaya çıkmamış olması ve varlığına dair somut verilerin olmaması nedenleriyle günümüzde Türk sinemasının ilk filmi olarak kabul edilmesine karşın gerçekten çekilip çekilmediği sinema tarihçilerince tartışma konusu olmaktadır. Abidenin yıkımını gerçekleştiren Bahri Doğanay'ın da 30 Haziran 1950 tarihli Tarih Dünyası dergisinde yayınlanan yazısında yıkımın fotoğraflandığını belirtmesine rağmen film çekiminden söz etmemesi de kuşkuları derinleştirmekle birlikte Doğanay'ın yazısının gerçeklerle ne kadar uyuştuğu da tartışmalıdır.

Filmin Türk sinema tarihindeki önemi Nurullah Tilgen'in 18 Temmuz 1953 tarihli Yıldız dergisinde yayınlanan "Türk Filmciliği: Dünden Bugüne 1914-1953" başlıklı çalışmasıyla ilk kez gündeme gelmiştir. Tilgen filmin ne zaman, kim tarafından, nerede çekildiğine dair bilgilere yer verdiği makalesinin ardından 10 Haziran 1954 tarihli Yirminci Asır dergisinde Fuat Bey ile röportaj gerçekleştirerek filmin nasıl çekildiğine dair detayları yayınlamıştır. Tilgen'in bu çalışmaları daha sonra Nijat Özön tarafından 1962'de yayınlanan Türk Sineması Tarihi ve 1970'te yayınlanan Fuat Uzkınay kitaplarının temel kaynağını teşkil etmiştir. Günümüzde de filme dair bilgilerin ve varsayımların çoğu Tilgen ve Özön'ün çalışmalarına dayanmaktadır.

Film üzerine araştırmalar yapan Özön, Fuat Uzkınay adlı kitabında Tilgen'i kaynak alarak aktardığı bilgilerin ardından verdiği dipnot ile filmin henüz bulunamadığını ve Fuat Bey'in bu konu hakkında hiç konuşmadığını aktararak filmin henüz Fuat Bey hayattayken kaybolmuş olabileceği çıkarımını yapmıştır.

Sinema yazarı Burçak Evren de Kasım 1984 tarihli Gelişim Sinema dergisindeki "İlk Türk Filmi Üstündeki Kuşkular" başlıklı yazısında Tilgen'in 1951'de Film ve Öğretim dergisinde yazdığı "Türk Filmciliğinin Tarihi" başlıklı yazısında Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışından bahsetmemesini ve o tarihte hayatta olan Fuat Bey'in de kendisinden bahsedilmeyen bu çalışmayı tenkit etmemesini kuşku uyandırıcı bulduğunu yazmıştır. Ayrıca yine Tilgen'in "Türk Filmciliği: Dünden Bugüne 1914-1953" adlı makalesinde alıcının abidenin birkaç metre yakınına yerleştirildiği bilgisinin yer almasına karşın daha uzak mesafelerden çekilen fotoğraflarda alıcının görünmemesi ile iki farklı makalesinde filmin uzunluğu hakkında 150 metre ile 300 metre olarak iki farklı bilginin yer almasını eleştirerek yazının ne ölçüde gerçeklere dayandığını sorgulamıştır.

Filmin varlığına dair olasılıkları dört başlıkta toplayan Evren ilk olasılığı daha önce Burhan Arpad'ın Cumhuriyet gazetesinde yazdığı bir yazıya dayandırmaktadır. Buna göre Fuat Bey kendisine verilen kısa süre içerisinde film çekmeyi öğrenememiş, oldukça verimsiz geçen çekim sonrası film yanmış, gösterilecek tepkilerden çekinmesi nedeniyle de bu başarısız denemeden hiç bahsetmemiştir. İkinci olasılık abidenin yıkılışının gazetelere birçok kez haber olmasına karşın böyle bir filmden hiç bahsedilmemesinden ve hiçbir kayıtta yer almadığından dolayı filmin hiç çekilmemiş olabileceğidir. Üçüncü olasılık aslen böyle bir film çekme planının hiçbir zaman olmamış olması ve bunu Nurullah Tilgen'in ortaya attığıdır. Evren, bu noktada Tilgen'in 1951'deki makalesinde filmden hiç bahsetmemesine karşın 1953'teki makalesinde geniş yer vermesini şüphe uyandırıcı bulmaktadır. Son iddia da filmin çekilmiş ancak zaman içerisinde kaybolmuş, başka kayıtlar ile karışmış ya da başka bir yere gönderilerek unutulmuş olabileceğidir. Ayrıca Fuat Bey'in kızları Mualla Uzkınay ve Mutena Uzkınay ile de röportaj yapan Burçak Evren filme dair hiçbir belgenin olmadığı ve filmi kendilerinin de izlemedikleri cevabını almıştır.

Evren, olumsuz görüşlere karşın dürüst bir kişi olarak tanımladığı Fuat Bey'in filmi nasıl çektiğine dair verdiği röportajı ve cumhuriyet döneminde Türk Silahlı Kuvvetleri Foto Film Merkezi Komutanlığı adını alacak olan Merkez Ordu Sinema Dairesinde her ne kadar içi boş olsa da üzerinde filmin adı ile kayıt kodunun bulunduğu bir kutunun bulunmasını göz önüne alarak filmin çekildiği ancak çeşitli nedenlerle günümüze kadar ulaşamadığı değerlendirmesinde bulunmaktadır.

Filmin varlığına kuşkuyla yaklaşanların yanı sıra filmin kesin olarak çekildiğini savunan görüşler de mevcuttur. Sinema tarihçisi Rekin Teksoy, Sinema Tarihi adlı yapıtında filmin muhafaza edildiği Merkez Ordu Sinema Dairesinde bulunduğu sırada birkaç kez komutanlara gösteriminin yapıldığını ancak dairenin ve arşivinin 1941 yılında İstanbul'dan Ankara'ya taşınması sırasında diğer filmler arasında karıştığını savunmaktadır. Merkez Ordu Sinema Dairesinde yirmi yıl müdürlük yapmış olan Nusret Eraslan da filmin varlığından emin olduklarını, taşınma sırasında diğer filmler ile karışma ihtimali nedeniyle filmi arşivde defalarca aradıklarını ancak bulamadıklarını ve filmin arşivde olmadığından emin olduğunu açıklamıştır. Ayrıca filmlerin fazla ısındığı takdirde alev alabilen bir malzemeden üretildiğini ekleyerek arşivin Yıldız Sarayı'nda bulunduğu dönemde sarayı yangın tehdidinden korumak adına diğer birçok filmle birlikte denize atılmış olabileceğini ya da yurt dışına kaçırılmış olabileceğini belirtmiştir. Bunlara ek olarak Fuat Bey ile Merkez Ordu Sinema Dairesinde çalışan Gafuri Akçakın 1930 yılında 150 metre uzunluğundaki filmi izlediğini ve komutanlarına izlettiğini iddia ederek Nijat Özön'ün Fuat Uzkınay kitabında editörlük yaptığını açıklamıştır. Kunt Tulgar da 20 Temmuz 1959 tarihinde İstanbul Belediyesi Film Deposu'nda çıkan yangın sonrası sağlam kalan filmleri ayırdıkları sırada bu filmin bir kopyasının da karşılarına çıktığını ancak hasarlı olması ve tarihî önemini bilmemeleri nedeniyle çöpe attıklarını iddia etmiştir.

Sinema tarihçisi İ. Arda Odabaşı; Sinema Haberleri, İkdam ile Tasfîr-i Efkâr gazetelerinde yer alan ve yeni keşfedilen haber metinlerine dayandırdığı 2018 yılına ait makalesinde filmin çekildiğini ve 1,5 ay sonrasında da gösterime girdiğini yazmış, bu metinleri konu hakkındaki en önemli kaynaklar olarak nitelendirmiştir.

İlk Türk filmi tartışmaları

Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı, ilk Türk filmi olarak kabul edilip çekildiği yıl Türk sinemasının doğum yılı, 1996'dan beri çekildiği gün de Türk Sineması Günü olarak kutlansa da bu konu son yıllarda tartışılmaktadır. Burçak Evren, Hayal Perdesi dergisinin Kasım-Aralık 2013 tarihli sayısında Türklük anlayışını etnik köken değil vatandaşlık tabanlı olarak ele alarak Osmanlı tebaası olan Manaki Kardeşleri ilk Türk sinemacılar, 1905'te çektikleri filmleri İp Eğiren Kadınları da ilk Türk filmi olarak değerlendirmenin doğru olduğunu savunmaktadır. Manaki Kardeşler üzerine çalışmalar yürüten Makedonya Sinematek Kurumu Film Arşivi Direktörü İgor Stardelov da aynı yaklaşımı sürdürmekle birlikte İp Eğiren Kadınlardan önce çekildiğini belirttiği Büyükanne Despinanın ilk Türk filmi olarak kabul edilmesi gerektiğini öne sürmektedir.

Dilek Kaya Mutlu ise Donanma Cemiyetinin 1910'ların başında çektiği filmlerin Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışından daha önce çekilmiş olabileceği üzerinde durmaktadır.

Ayrıca bakınız

 1930 öncesi Türk filmleri

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar

1914 çıkışlı filmler
Fuat Uzkınay'ın yönettiği filmler
Sessiz kısa filmler
Türk siyah-beyaz filmleri
Konusu Osmanlı İmparatorluğu'nda geçen filmler
Türk belgesel filmleri
Türk kısa filmleri
Türk kayıp filmleri
1910'larda belgesel filmler
Siyah-beyaz belgesel filmler
Propaganda filmleri
93 Harbi


Le président de la Diète est le titre donné au président de la Diète de Pologne depuis le . Il est le président du Présidium de la Diète (Prezydium Sejmu) et de la Convention des anciens (Konwent Seniorów). Le maréchal supervise les travaux de la Diète, est présent à ses réunions et préside les réunions de la Convention des anciens et du Présidium de la Diète. Il nomme le chef des chambres (de la Diète et du Sénat) et remplace depuis 1989 le président de la Pologne en cas de vacance.

Présidents de la Diète de la couronne du royaume de Pologne

Présidents de la Diète de la république des Deux Nations

Présidents de la Diète du grand-duché de Varsovie

Présidents de la Diète du royaume de Pologne

Présidents de la Diète de la Seconde République polonaise (1918-1945)

Présidents de la Diète populaire polonaise (1947-1989)

Présidents de la Diète de la Troisième République polonaise (depuis le 31 décembre 1989)

Anciens présidents de la Diète vivants
 Józef Zych (né en 1938), président d'honneur du Parti populaire polonais
 Marek Borowski (né en 1946), sénateur du dixième mandat au nom du KO (PO)
 Włodzimierz Cimoszewicz (né en 1950), député européen de la Gauche pour l'Europe
 Bronisław Komorowski (né en 1952)
 Marek Kuchciński (né en 1955), membre de la Diète du neuvième mandat au nom du parti Droit et Justice
 Ewa Kopacz (née en 1956), vice-présidente du Parlement européen pour la neuvième législature au nom de la Plateforme civique
 Małgorzata Kidawa-Błońska (née en 1957), vice-présidente de la Diète au nom du Comité central (PO)
 Marek Jurek (né en 1960)
 Grzegorz Schetyna (né en 1963), membre de la Diète du neuvième mandat au nom du KO (PO)
 Radosław Sikorski (né en 1963), membre du Parlement européen pour la neuvième législature au nom de la Plateforme civique

Notes
 Le 27 avril 2007, à la suite de la démission de la charge de maréchal, les fonctions spécifiées dans le règlement de la Diète ont été exercées par le maréchal adjoint Genowefa Wiśniowska.
 8 juillet 2010, dans le cadre de la démission du poste de maréchal, les fonctions spécifiées dans le règlement de la Diète ont été exercées par le maréchal adjoint Stefan Niesiołowski.
 À partir du 22 septembre 2014, dans le cadre de la démission de la fonction de maréchal, les fonctions du maréchal spécifiées dans le règlement de la Diète ont été exercées par le maréchal adjoint Jerzy Wenderlich.
 À partir du 23 juin 2015, dans le cadre de la démission de la fonction de maréchal, les fonctions du maréchal spécifiées dans le règlement intérieur de la Diète ont été exercées par le maréchal adjoint Jerzy Wenderlich.
 9 août 2019, dans le cadre de la démission de la fonction de maréchal, les fonctions de maréchal spécifiées dans le règlement de la Diète ont été exercées par le maréchal adjoint Ryszard Terlecki.

Bibliographie

Notes et références

Histoire de la Pologne

Liste des présidents de la Diète de Pologne


Ella Zeller (n. 26 noiembrie 1933, Moldova Nouă) este o fostă jucătoare și antrenoare română de tenis de masă.  Între 1952 și 1964 a câștigat mai multe medalii la simplu, dublu și cu echipa la Campionatul European și Campionatul Mondial de Tenis de Masă. A avut succes mai ales în echipă, la dublu femei și în echipa României câștigând medalii mondiale și internaționale mai ales  împreună cu Angelica Adelstein-Rozeanu. În 1995 a fost adăugată în ITTF Hall of Fame.

Zeller a început să se antreneze în Timișoara și apoi s-a mutat la București. A absolvit un institut de educație fizică și după ce s-a retras din competiții a lucrat ca antrenor de tenis de masă cu echipa națională (1967–1989). A avut de asemenea poziții de conducere în federația națională și europeană de tenis de masă și a fost președinte al comisiei naționale pentru sportul feminin. În 1989 s-a mutat în Germania, unde în perioada 1990-1994 a lucrat pentru Federația Germană de tenis de masă.

În anul 2000 i s-a conferit Crucea Națională "Serviciul Credincios", clasa a III-a.

Note

Legături externe

Nașteri în 1933
Oameni în viață
Jucători de tenis de masă români
Campioni europeni la tenis de masă
Decorați cu Crucea Națională "Serviciul Credincios"

Ella Zeller


Aceasta este o listă a episoadelor produse de Warner Bros. ale desenelor Looney Tunes și Merrie Melodies.

Anii 1920–1930
Filmografia Looney Tunes și Merrie Melodies (1929–1939)

Anii 1940
Filmografia Looney Tunes și Merrie Melodies (1940–1949)

Anii 1950
Filmografia Looney Tunes și Merrie Melodies (1950–1959)

Anii 1960
Filmografia Looney Tunes și Merrie Melodies  (1960–1969)

Ani 1970–prezent
Filmografia Looney Tunes și Merrie Melodies (1970–prezent și altele)

Looney Tunes
Merrie Melodies


CHAIN may refer to:
 CHAIN (industry standard), an acronym for Ceced Home Appliances Interoperating Network, a standard for a multi-brands home network of interactive household appliances.
 Controlled and Harmonised Aeronautical Information Network, a concept of EUROCONTROL to improve the quality of aeronautical data.
 Canadian High Arctic Ionospheric Network, an array of ground-based radio instruments

See also
 Chain (disambiguation)

CHAIN


Akseki, şu anlamlara gelebilir:

Yerleşim yeri
 Akseki, Antalya ili ilçesi
 Akseki, Bozdoğan, Aydın ili Bozdoğan ilçesine bağlı mahalle
 Akseki, Bayramören, Çankırı ili Bayramören ilçesine bağlı köy
 Akseki, Bayat, Çorum ili Bayat ilçesine bağlı köy
 Akseki, Sivrice, Elâzığ ili Sivrice ilçesine bağlı köy
 Akseki, İspir, Erzurum ili İspir ilçesine bağlı mahalle
 Akseki, Taşköprü, Kastamonu ili Taşköprü ilçesine bağlı köy
 Akseki, Tosya, Kastamonu ili Tosya ilçesine bağlı köy
 Akseki, Koyulhisar, Sivas ili Koyulhisar ilçesine bağlı köy

Akseki (anlam ayrımı)


Aspidorhynchiformes (que significa "forma de focinho de escudo") é uma ordem extinta de peixes com nadadeiras raiadas. Ele contém apenas uma única família, a Aspidorhynchidae. Os membros do grupo são conhecidos por seus rostros alongados e cônicos, de comprimento variável, formados a partir de pré-maxilas fundidas. Eles são geralmente interpretados como teleósteos de grupo-tronco. O alcance do grupo se estende desde o Jurássico Médio até o final do Paleoceno.

Anatomia
A característica mais distintiva dos Aspidorhynchiformes são os rostros alongados em forma de tubo, que são formados a partir de ossos pré-maxilares fundidos. As escamas são lepidosteóides, semelhantes às dos gars.

Peixes pré-históricos
Ordens de animais

Aspidorhynchiformes


12680 Bogdanovich este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12680 Bogdanovich este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Carolyn S. Shoemaker. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,19 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 3,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1981
Centura de asteroizi

12680 Bogdanovich


الزانيّات أو البلوطيات  هي  من النباتات تتبع ال الورداوايات من  ثنائيات الفلقة. تضمّ ثماني فصائل أهمها الزانية والقضبانية والكازارينية.

التصنيف
 الجوزية
 الجوزية
 الجوزية
 الجوزاوات
 الزانية أو البلوطية
 الجوزية
 الشمعائية
 القضبانية
 الكازارينية
 النوتوفاغوسية

مراجع

زانيات (نبات)
زانيات (نبات)
زانيات (نبات)
زانيات (نبات)

زانيات (نبات)


El Jardín Botánico de la Perrine (en francés: Jardin botanique de la Perrine), es un jardín botánico, de administración municipal, que se encuentra en Laval, Francia.

Localización
Se ubica en la parte alta de la ciudad, por encima del río Mayenne.

Jardin botanique de la Perrine Allée Adrien-Bruneau, Laval, Mayenne, Pays de la Loire, France-Francia.

Planos y vistas satelitales,

Está abierto al público todo el año.

Historia
El jardín botánico fue creado en 1920 por Jules Denier en unos terrenos adquiridos por la ciudad en 1885 de su anterior propietario quién los perdió por unas deudas de juego.

Colecciones
El jardín botánico alberga:
 Jardín a la francesa
 Jardín a la inglesa con una rosaleda que tiene cientos de variedades de rosas. Fue creada en 1920 por M. Jules Denier, y es el símbolo de "l'héritage du jardin à la française" (la herencia del jardín a la francesa).
 El "Musée-Ecole" de la Perrine, el jardín de la Perrine alberga el "Musée-Ecole de la Perrine". Se compone de 6 salas de exposiciones para arte contemporáneo, colecciones de dibujos sobre la historia del traje y el arte de la vidriera. Cerca de aquí, encontramos el espacio "Alain Gerbault".
 El espacio "Alain Gerbault", Alain Gerbault nació el 17 de noviembre de 1893 en Laval, navegante francés famoso, porqué con "el Firescret", realizó la primera travesía en solitario del Atlántico; este barco está expuesto en el jardín, en un lugar que ofrece una vista magnífica sobre el viejo castillo.
 El aduanero Rousseau, en otra zona, también existe un memorial a otro de los hijos ilustres de la ciudad, el " Douanier Henri Rousseau" (1844-1910), el monumento tiene una placa con el poema autógrafo escrito por Guillaume Apollinaire en tiza en su piedra.
 Charca con patos.
 Aviario con pájaros exóticos y otros con palomas.
 Orangerie actualmente readaptada como sala de exposiciones.
 Juegos para los niños, hay un espacio para los niños, llamado el archipiélago de los niños contiene muchos juegos, columpios, tobogánes y un carrusel (llamado « Le p'tit cheval de bois») se puede comer y beber, así pues El jardín, es el paraíso de los pequeños.
  Los animales, siguiendo con las zonas creadas para niños, hay una especial con animales domésticos, las llamadas "biquettes", cabritas, a las cuales los niños les dan a comer pan. También existe una pajarera para aves exóticas y otra para palomos, una charca con patos y un pequeño estanque con peces rojos.

Entre las plantas de interés incluye 20 tipos de camelias, Cedrus atlantica y Cedrus libani, Ginkgo biloba, Quercus ilex, Sequoiadendron, y una alameda de Tilia platyphyllos con ejemplares de 120 a 130 años de edad.

En el jardín nos encontramos con un "Monumento Histórico de Francia" « Fontaine des Trois Croix» ó « du Puits-Rocher à Laval». En otro tiempo situada en el ángulo de confluencia de la "rue de Paradis" y de la "rue du Hameau", fue trasladada al interior del jardín de la Perrine en 1936.

Los jardines de "La Perrine".

El nuevo festival del jardín
El 29 y el 30 de agosto de 2009, el jardín de la Perrine acogió un pequeño festival que sustituye la manifestación de las "Uburlesques" (Uburlescas en homenaje al rey Ubù, por Alfred Jarry) en Laval.

Este pequeño festival se llama la "face des étoiles". Durante esta manifestación, diferentes grupos de música juegan y divierten la gente. Al mismo tiempo, tiene lugar un maratón de baile.
Para acompañar a los festivaleros, están instaladas por todo el jardín formas inflables, gigantes y luminosas.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de Jardin botanique de la Perrine
 Entrada en la página de Jardinez (Francés)
 Entrada en la página de Petit Futé (Francés)
 Entrada en la página de Gralon (Francés)
 jedecouvrelafrance.com
 pagesperso-orange.fr

Perrine
Perrine
Monumentos históricos de Francia
Perrine
Arquitectura de Francia de los años 1920
Francia en 1920

Jardín botánico de la Perrine


La crise constitutionnelle tuvaluane de 2013 est un différend politique ayant eu lieu aux Tuvalu, entre le gouvernement, dirigé par le Premier ministre Willy Telavi, et l'opposition, dirigée par Enele Sopoaga. La cause immédiate de cette crise est le décès du ministre des Finances, le député Lotoala Metia, le , qui prive le gouvernement de la majorité absolue au Parlement. Le conflit est finalement résolu en  par une motion de censure à l'encontre de Willy Telavi, à la suite de laquelle Enele Sopoaga est élu Premier ministre.

Contexte
L'État des Tuvalu est une démocratie parlementaire et un royaume du Commonwealth. La reine  est le chef de l'État en tant que reine des Tuvalu. Elle est représentée dans le pays par un gouverneur général nommé par elle sur avis du Premier ministre. Le Premier ministre est élu par les membres du Parlement, mais le gouverneur général a le pouvoir de le révoquer unilatéralement.

Le différend commence à la mort de Lotoala Metia, député de Nukufetau et ministre des Finances dans le gouvernement de Willy Telavi, le . Le gouvernement et l'opposition se retrouvent tous deux avec sept députés au Parlement. Malgré les protestations de l'opposition, le gouvernement retarde de plus de six mois la tenue d'une élection partielle à Nukufetau, jusqu'en , date à laquelle la Haute Cour des Tuvalu décide que l'élection partielle doit être organisée dans un délai de .

Cette décision est rendue à la suite de deux recours juridiques distincts, l'un intenté par le gouvernement et l'autre par l'opposition, visant à déterminer le ministre chargé de la tenue des élections. Elle donne à l'opposition les avis nécessaires pour entamer le processus d'élection partielle dans la circonscription, ce qui lui permettrait d'obtenir une majorité au Parlement et, théoriquement, de faire adopter une motion de censure contre le gouvernement.

Déroulement

Élection partielle
L'élection partielle a finalement lieu le . Le candidat de l'opposition, Elisala Pita, l'emporte face au candidat du gouvernement, Petely Niuatui, par  contre 264, donnant à l'opposition une majorité de huit sièges au Parlement.

La crise constitutionnelle se poursuit alors que le Premier ministre affirme qu'en vertu de la Constitution des Tuvalu, il n'est tenu de convoquer le Parlement qu'une fois par an et qu'il n'a donc aucune obligation de le convoquer avant . L'opposition demande alors au gouverneur général, Sir Iakoba Italeli, d'intervenir contre la décision du Premier ministre. Le , Sir Iakoba Italeli fait usage de ses prérogatives constitutionnelles en ordonnant au Parlement de se réunir, contre la volonté du Premier ministre, le . L'opposition annonce alors son intention de déposer une motion de censure à l'encontre du Premier ministre sortant.

Convocation du Parlement
Pour tenter d'éviter un vote de défiance, le Premier ministre Willy Telavi dépose une motion de dissolution du Parlement, mais celle-ci est rejetée par l'opposition par  contre 5. Quelques minutes plus tard, Taom Tanukale, ministre de la Santé, annonce qu'il démissionne de son poste, réduisant ainsi le nombre de députés du gouvernement de cinq à quatre, en l'absence du ministre de l'Éducation, Falesa Pitoi, pour cause de maladie. Le député de l'opposition Finikaso indique que cette démission a  le Parlement.

Ajournement
À la suite de la démission du ministre de la Santé, le président du Parlement des Tuvalu, Sir Kamuta Latasi, annonce le  qu'il ajourne le Parlement pour six semaines afin de permettre la tenue d'une élection partielle dans la circonscription de Nui. L'ajournement suscite une nouvelle hostilité de la part de l'opposition, qui espérait proposer un vote de défiance à l'égard de Willy Telavi, affirmant que le président n'a pas . En réponse, Sir Kamuta Latasi déclare que la Constitution ne permet pas de voter si une circonscription n'est pas représentée.

Or, selon le procureur général, le vote d'une motion de censure pourrait toujours avoir lieu malgré la démission du ministre de la Santé. L'opposition demande alors une deuxième fois l'aide du gouverneur général pour que le Parlement puisse être reconvoqué. De son côté, le Premier ministre n'annonce aucune élection partielle à Nui.

Destitution de Willy Telavi
Le , le Premier ministre Willy Telavi publie un communiqué informant qu'il a demandé à la reine des Tuvalu, , de démettre le gouverneur général de son poste. En réponse, Sir Iakoba Italeli, agissant au nom de la reine, envoie une proclamation démettant Willy Telavi de son poste de Premier ministre des Tuvalu. La reine choisit de retarder l'acceptation officielle de la demande du Premier ministre, bien qu'elle ne puisse la rejeter constitutionnellement. Dans le même temps, le gouverneur général, toujours en fonction, nomme le chef de l'opposition Enele Sopoaga en tant que Premier ministre par intérim.

En effet, si la reine ne peut refuser d'accéder à la demande du Premier ministre, celle-ci doit l'accepter ou la sanctionner officiellement pour qu'elle entre en vigueur. Aussi, le bureau du gouverneur général affirme qu' n'ayant pas encore accepté la révocation de Sir Iakoba Itelali, celui-ci était toujours le gouverneur général en exercice au moment de la révocation de Willy Telavi. L'ancien Premier ministre, pour sa part, défend sa décision de ne pas organiser d'élection partielle et de ne pas convoquer le Parlement, et attribue la responsabilité de la crise constitutionnelle à Sir Iakoba Italeli.

Nomination d'Enele Sopoaga
Le , Willy Telavi fait l'objet d'une motion de censure, laquelle est adoptée par  pour,  contre et une abstention (celle du président du Parlement). Le gouverneur général convoque à nouveau le Parlement la semaine suivante pour élire un nouveau Premier ministre. Le scrutin est remporté par le chef de l'opposition par  contre 5. Enele Sopoaga prête serment en tant que Premier ministre des Tuvalu le . Il nomme le nouveau Cabinet le même jour, et écrit au palais de Buckingham pour demander à la reine de ne tenir aucun compte de la demande de révocation du gouverneur général formulée par Willy Telavi. Une contestation de la destitution de Willy Telavi devant la Haute Cour a été envisagée, mais n'a jamais abouti.

Articles connexes
 Politique aux Tuvalu
 Élections aux Tuvalu
 Élections législatives tuvaluanes de 2010
 Gouverneur général des Tuvalu

Références

Tuvalu
Politique aux Tuvalu
Histoire des Tuvalu
2012 aux Tuvalu
2013 aux Tuvalu
2012 en droit
2013 en droit

Crise constitutionnelle tuvaluane de 2013


Alien Hand Syndrome ist eine Alternative-Rock-Band des österreichischen Künstlers und Multi-Instrumentalisten Clemens Engert, benannt nach der neurologischen Störung Alien-Hand-Syndrom (AHS).

Geschichte

Alien Hand Syndrome wurde im Herbst 2007 von Clemens Engert als Home-Studio-Solo-Projekt ins Leben gerufen – erste Songs aus dieser Phase finden sich auf der selbstproduzierten 6-Track-EP The Evil and the Lovelorn (2008). Im Jahre 2009 entstand eine weitere, diesmal auf 3 Tracks beschränkte EP unter dem Namen The Evil and the Lovelorn. Im Oktober 2011 veröffentlichte Engert schließlich seine erste LP unter dem Titel The Sincere and the Cryptic –  größtenteils positive Reaktionen in den Musikmedien waren die Folge. Im September 2013 folgte das zweite Alien Hand Syndrome-Album Slumber, welches vom überwiegenden Teil der Kritiker noch positiver bewertet wurde als sein Vorgänger. Im November 2018 erschien die EP Tales of Waking, für die Engert mit dem ehemaligen Muse-Produzenten Paul Reeve zusammenarbeitete. Im Februar 2021 folgte mit The Return of the Great Comfort eine weitere EP.

Stil und Konzept

Die Bandbreite der Musik reicht von Alternative Rock über Post-Punk und Post-Rock bis hin zu klassischen Klavier-/Cello-Arrangements. Eine dunkle, melancholische Grundstimmung durchzieht alle bisherigen Veröffentlichungen des Projektes.

Diskografie

Alben
 2011: The Sincere and the Cryptic
 2013: Slumber

EPs
 2008: The Evil and the Lovelorn (6-Tracks)
 2009: The Evil and the Lovelorn (3-Tracks)
 2016: At First We Thought It Was a Charming Idea
 2018: Tales of Waking
 2021: The Return of the Great Comfort

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Alternative-Rock-Band
Österreichische Band
Post-Rock-Band
Post-Punk-Band

Alien Hand Syndrome


Lazlar  ( Güney Kafkas dillerinden Lazca konuşan ve Türkiye ve Gürcistan'ın Karadeniz kıyısındaki bölgelerinde yaşayan bir etnik gruptur.

Günümüzde Lazların toplam nüfusunun tahminleri en düşük 150.000 ve en yüksek 1 milyon arasında değişmektedir. Lazlar en yoğun olarak Türkiye'nin kuzeydoğusunda yaşamaktadır. Lazların konuştuğu Lazca, Gürcüce, Svanca ve Megrelce ile Güney Kafkas dil ailesini oluşturur. 2001'de yaklaşık 130.000-150.000 konuşanı ile Lazca UNESCO tarafından yok olma tehlikesi altındaki dil olarak sınıflandırılmıştır.

Etimoloji

Etnik bir terim olarak Laz kelimesi, ilk kez Plinius'un "Naturalis Historia" adlı eserinde, Latince olarak Lazi biçiminde (Yunancası  Λαζοί (Lazi) ve Λαζαι (Laze))  olarak geçmektedir. "Lazlık", Prokopius'un da belirttiği gibi birden fazla Kolhis kabilesi tarafından zamanla benimsenmiş bir isim olmalıdır.

Evliya Çelebi 1640'ta, Lazları bir Doğu Kafkas kavmi olan Lezgilerle isim benzerliğinden dolayı karıştırmıştır. V. Minorsky, Çan kelimesinin Yunanca Sannoi/Tzannoi kelimeleriyle aynı şeyi ifade etiğini (ISLM Laz), Prokopius ise Tzani veya Kolhisli olarak bilinen halkın artık Lazi olarak adlandırıldığından bahsetmiştir.

W.E.D Allen ve N. Marr ise başka bir Kolhis kabilesi olan Svanların, Gürcüce Çaneti olan Laz Bölgesi'ne Lazan adını verdiklerini, bu adın La (bölgesel ön takı) + Zan (Lazların eski adı: Tzan, Tsan, Çan) etimolojisine sahip olduğunu belirtmektedir.

Strabon'un, Lazların ataları olan Kolhi (κολχοί) ve o halkın yaşadığı coğrafyanın adı olan Kolheti (κολχίς) kelimelerini eş anlamda kullanması tesadüf olmayabilir. MS 7. yüzyılın sonlarında, Kolhis'in Arap işgaline uğraması Lazlar için dönüm noktası olabilecek bir çağın başlangıcı olmuştur. Tzani/Çani (Τζάνοι) kelimeleri ise Lazilerin (Λαζούς), Yunan ve Gürcü kaynaklarında geçen diğer adı olup, Bizans Kültürüne adapte olmuş Lazları ifade etmek için de kullanılmıştır.

Bu da tarihte Trabzon'da yaşayan Tzani/Tzannoi ve Tsani/Tsannoi olarak adlandırılan halkın bir Kolhis kavmi olduğunu ve Kolhis'in 3. yüzyıldan sonraki mirasçısı olan Lazikalı Lazların bölgedeki versiyonu olduğu ispatlamaktadır. Nitekim bugün Gürcülerin Lazlara Çani, Ermenilerin de "Çen" demesi bunu ispatlamaktadır.

Günümüzde Rize'nin Çamlıhemşin ilçesinde yer alan ve Lazların bölgedeki en büyük köyü durumunda olan Topluca köyünün Lazca adı Tsano'dur. Bu köy isminin Lazların eski adıyla bir bağlantısı olduğu düşünülmektedir.

Tarih

Kökenleri
Modern teoriler Kolhis halklarının Laz ve Megrellerin atası olduğunu öne sürmektedir. Bu halklar antik dönemde Güneydoğu Karadeniz bölgesinin etnik ve kültürel yapısında önemli rol oynamıştır.

Antik Çağ
Lazların da dahil olduğu Zanların tarihte ilk defa görüldükleri devlet MÖ 1350 ile MÖ 164 yılları arasında varlığını sürdürmüş Kolhis Krallığıdır. Kolhis Krallığı, günümüzde Türkiye'nin Trabzon, Rize ve Artvin şehirlerini, Gürcistan'ın ise batısını kapsayan bir alanda yaşayan Kolhis halklarının güçlenmesiyle kurulmuştur. Kolhis'in Karadeniz bölgesindeki altın, balmumu, kenevir ve bal ticaretinde önemli bir yeri vardı.

MÖ 6. yüzyılda, Kolhis'in güneyinde yaşayan halklar (Makronlar, Mosinikler ve Marlar) Ahameniş İmparatorluğu'nun 19. Satraplığı'na bağlanmıştır. MÖ 330'da, İskender Ahameniş İmparatorluğu'na son vermiştir. İskender'in ölümüyle beraber bölgede Fars soylu I. Mithridatis tarafından Pontus Krallığı kurulmuştur. Kültürel olarak krallık Helenleşmişti ve Krallığın resmi dili Grekçe idi. VI. Mithridatis, Kolhis bölgesini işgal etmiş ve oğlu Mithridatis'i Kolhis kralı olarak atamıştır.

MÖ 83-62 yılları arasında Roma'nın bölgeyi işgal etmesiyle beraber Pontus ve Kolhis Krallıkları Roma İmparatorluğu'na bağlanmıştır. Kolhis'in güney bölümleri Roma'nın Pontus Polemoniacus eyaleti, Kolhis'in kuzey bölümleri ise Roma'nın Lazicum eyaleti olmuştur. Roma'nın Kolhis bölgesinde kontrolü sadece sembolik olarak kalmıştır.

Birinci yüzyıl tarihçilerinden Memnon ve Strabon, eskiden Makronlar olarak bilinen halkın Sanniler adını taşıdığını belirtmiştir. Bu iddia Stephanos Byzantinos tarafından desteklenmiştir. İkinci yüzyıl tarihçisi Arrianus, Kolhislilerle komşu olan Tzanların Sanniler ile aynı halk olduğunu not etmiştir.

Bizanslı tarihçi Agathias'ın 6. yüzyılda tuttuğu notlara göre, Yunan mitolojisinin en eski destanlarından Argonautika'da yazanlara göre Yasun ve adamları, Altın Post'u alıp Yunanistan'a getirmek için Kolhis'e gelmişlerdi. Yasun, Altın Post'un yanı sıra Kolhis prensesi Medea'yı da ülkesine kaçırmış ve onunla evlenmişti. "Lazlar büyük ve gururlu bir halktır ve onlar, oldukça önemli başka kavimlere hükmetmektedirler. Kolhidalıların antik isimlerine bağlı olmaları ile abartılı bir şekilde gurur duyuyorlar; muhtemelen kibirli tavırları da bu yüzdendir"

Orta Çağ
Lazlar, MS 2. yüzyılda Doğu Trabzon ile Abhazya arasında kalan sahil ve hinterland bölgesinde Lazika krallığını kurdular. Arrianus, Trabzon ile Dioskuria (Sebastopolis) arasında yaşayan halkları sayarken Lazları da saymıştır: Kolhisliler, Saniyalılar, Malahonlar, Heiohlar, Helonlar, Tsitreitler, Lazlar, Apsiller, Abazglar, Sanigler.

456 yılında Roma İmparatoru Marcianus bölgeyi ele geçirmiş ve Laz Kralı Gubaz'a boyun eğdirmeyi başarmıştır. Bölgeye bizzat giden Prokopius'un notları (MS 554) yazarın "Tzani (Çani)" olarak adlandırdığı Lazlar hakkında detaylı bilgi vermektedir:

"Tzaniler, kadim zamanlardan beri, herhangi bir hükümdara bağlı olmayan bağımsız bir halk olarak yaşamışlardır. Ömürlerinin tamamını gökyüzüne doğru uzanan ve ormanlarla kaplı olan bu dağlarda yaşayarak geçirirler. Zira, toprağı işleme konusunda usta değillerdir ve memleketleri, sarp dağların en az olduğu yerlerde bile oldukça engebelidir. Bu yaylalar, engebeli olmanın ötesinde, son derece taşlık, işlenmesi zor ve hiçbir mahsule uygun olmayan bir toprak yapısına sahiptir. Onlar tarım yapacak olsalar bile, ürün yetiştirmek için yeterli toprak bulamazlar. Burada, ne araziyi sulamak, ne de tahıl yetiştirmek mümkün değildir; çünkü bu bölgede düz bir arazi bulunmaz ve hatta buralarda ağaç da yetiştiği halde, bunlar meyve vermeyen ağaçlardır. Zira bu bölge bitmek bilmeyen kışın etkisiyle, uzun süre kar altında kaldığından, ilkbaharın başlangıç dönemi son derece belirsiz ve düzensizdir. Bu nedenlerden dolayı Tzaniler eski çağlarda bağımsız bir yaşam sürmüşler, ama şimdiki imparator I. Justinianus'un saltanatı sırasında, general Tzittas'ın komutasındaki bir Roma ordusu tarafından bozguna uğratıldılar ve hepsi kısa sürede mücadeleden vazgeçerek boyun eğdiler. Böylece, tehlikeli bir özgürlüğün yerine, sıkıntısı daha az olan esareti tercih etmiş oldular. Ve onlar hemen Tanrıya itaat ederek, Hristiyanlığı kabul ettiler. Böylece yaşam biçimlerini huzurlu bir yola sokmuş oldular ve daha sonra düşmana karşı sefere çıkıldığında, her zaman Romalıların yanında yer aldılar."

Prokopius, Lazların, Roma İmparatorluğu'nun doğu sınırını korumaları karşılığında yarı bağımsız krallıklarında özgür bir hayat sürdüğünü bildirmekteydi.

Latinlerin 1204'te Konstantinopolis'i işgal etmeleriyle, Bizans imparatorluğu yapmış Komnenoslar Trabzon'a kaçıp yeni bir devlet kurdular. Trabzon İmparatorluğu yönetiminde, Bizans yanlısı Yunanlar ile Kafkasyalıların konfederal yönetiminin desteklediği Lazlar arasında bir iktidar mücadelesi başladı. Bunun üzerine Gürcü kraliçesi Tamar'ın desteğiyle, 1204'te Rize ve çevresinde "Théma Grand de Lazia" (Büyük Laz Ülkesi Eyaleti) kuruldu.

1282'de, İmereti Krallığı Trabzon'u işgal etti. İşgal sonucunda Gürcüler Trabzon'u ele geçiremedi ama Trabzon İmparatorluğu'nun bazı bölgelerini işgal etti. Lazların yaşadığı bu bölgeler, İmereti Krallığı'na bağlandı.

Sonraki yıllar
Fatih Sultan Mehmed, 26 Ekim 1461 tarihinde Trabzon'u fethedip Osmanlı Devleti topraklarına katmıştır. Trabzon'un doğusunda 1204 yılında kurulan Büyük Lazia Theması'nın bir kısmı da Osmanlı Devleti'ne katılmıştır. Osmanlı Devletine bağlanan bölge, kimi kaynaklara göre Pazar'daki Melyat Deresi'ne kadar, kimi kaynaklara göreyse Fındıklı'ya kadardır. Osmanlı Devleti hakimiyeti dışında kalan Laz toprakları ise Gürcülerin yönetiminde kalmıştır. Lazların yaşadığı toprakların bir kısmı Guria, İmereti ve Samtshe'nin arasında idi. Büyük kısmı ise Samtshe'ye bağlıydı. 1535'teki Murcaheti Savaşı ile beraber Lazların yaşadığı bölge Guria Prensliği'ne bağlanmıştır. 1547'de Osmanlılar, günümüz Gürcistan'ın güneybatısındaki Gonio'yu ele geçirir. I. Selim'e karşı savaşan Laz halkına komutanlık eden Kahaber, birçok kez Osmanlı kuvvetlerini Lazların yaşadığı bölgede mağlup eder. Trabzon valisi I. Selim'in yeniçerilerinin savaşa dahil olmasıyla beraber savaşın gidişatı değişir ve Kahaber öldürülür. Osmanlılar Kahaber'in ölümüyle Lazların yaşadığı bölgeye girmeye muvaffak olurlar. Savaş aralıksız üç ay sürer ve Lazların erzakları tükenir. Laz askerlerin yaklaşık 3/4'ü Osmanlılarca öldürülür ve direniş kırılır. Nihayetinde Lazlar teslim olur ve Trabzon'un işgaliyle başlayan Trabzon İmparatorluğu'nun Osmanlılarca ilhakı tamamlanır. Gonio, 1878'te Rusya ile imzalanan Reasürans Tretesi ile Batum Rusya'ya bağlanana kadar Lazistan Sancağı'nın merkezi olur.

Lazların bazı kaynaklara göre kanlı olan asimilasyonu yaklaşık 300 yıl sürer. Bu süre zarfında Lazların Gürcü ve Hristiyanlıkla olan bağlantıları sona erer. Bölgede yaşayan ve Ortodoks kalmaya devam eden azınlık, İstanbul Rum Ortodoks Patrikhanesine inanmaya zorlanır. Bir zamanlar Gürcü Ortodoks Kilisesi'ne inanan Ortodoks Lazlar, Rum Ortodoks Patrikhanesine inanmalarını takriben Rumlaşırlar. İstanbul'daki Rum Kilisesi'ne inanan Lazlar zamanla Lazcayı unutur ve kimliklerini kaybederler. Helenleşen Lazlar Pontus Rumcası konuşmaya başlar. Bununla beraber Müslümanlığa geçen Lazlar Lazca konuşmaya devam ederler. 17 yüzyılın ortalarında Tunus'ta valilik yapan ve "Dayı" unvanını taşıyan birçok kişi Laz kökenlidir: Muhammed Laz (1647-1653), Mustafa Laz (1653-1665) ve Ali Laz (1673). Kahire'de heykeli bulunan ve 1808-1823 yılları arasında Mısır valiliği yapmış Lazoğlu Muhammed Bey de Laz kökenlidir.

Kırım yarımadasının güney kıyılarında Lazların göç ettiğine dair kanıtlar bulunmaktadır. Bu Lazlar daha sonra Türk ve Kırım Tatar toplulukları içinde asimile olmuştur. 17. yüzyıl Osmanlı gezgini Evliya Çelebi de Lazların Kırım'daki varlığından bahsetmiştir. Günümüzde birkaç Laz aile halen daha Kırım'da yaşamaktadır.

Trabzon bölgesini 19. yüzyıla kadar Paşalar yönetmiş olsa da, Trabzon'a bağlı çoğu sancağı görece bağımsız Laz derebeyler yönetmişti. Çoğunlukla kendi aralarında çatışmalar yaşayan Laz derebeyler, padişaha fiiliyatta bağlı değillerdi ve padişaha vergi ödemiyorlardı. Sultan II. Mahmud, 1828-1829 savaşını takip eden dönemde fiiliyatta bağımsız olan Lazistan derebeylerinin gücünü azaltmaya çalıştı. Bunun sonucunda 1832'de Tahir Ağa Tuzcuoğlu önderliğinde Tuzcuoğlu İsyanları patlak verdi. Lazların destek verdiği bu isyan başlangıçta başarılıydı, ama 1834'ün baharında isyan bastırıldı. İsyanın bastırılmasıyla beraber Laz derebeylerin gücü azaldı. Laz derebeylerin padişaha karşı çıktıkları bu süreç, 1850'lerde Osman Paşa'nın reformlarıyla bölgeye mutlak Osmanlı hakimiyeti gelene kadar devam etti.

Zakaria Çiçinadze'ye göre, Trabzon'da 1825'teki Lazların sayısı 4.000 haneydi. 900 kişi Katolik inancına mensuptu. 1820'lerde Roma'da eğitim görmüş iki Laz Katolik rahip Trabzon'daydı. Daha sonra Katolik Lazlar Konstantinopolis'e taşındı.

Lazistan Sancağı'ndan Canik Sancağı'nın Samsun, Bafra ve Çarşamba kazalarına göç eden ve tütün tarlalarında tarım işçisi olarak çalışan Lazlardan Lazbastı vergisi alınmaktaydı.

93 Harbi ile beraber Batum Ruslar tarafından ele geçirilir ve Lazistan Sancağı'nın merkezi Rize olur. 1882'de Batum Oblastı'nda yaşayan yaklaşık 40.000 Müslüman Laz, İzmit Sancağı'na bağlı Yalova, Karamürsel, İzmit, Adapazarı ve Sapanca gibi yerlere kitlesel olarak göç eder. Jön Türk hareketinin Lazistan Sancağı'nda yayılmasıyla beraber, Hopalı Faik Efendi önderliğinde kısa ömürlü bir özerklik hareketi başlar. Özerklik hareketi, Sultan II. Abdülhamid'in müdahalesiyle kısa sürede sona erer. 16 Mart 1921 tarihinde imzalanan Moskova Antlaşması ile beraber 93 Harbi sonrası Osmanlı'ya göç etmemiş Müslüman Lazlar da Osmanlı'ya göç eder.

1910'lu yıllarda birtakım Laz cemiyetleri kuruldu. Bu cemiyetlerden Laz Tekamül-i Milli Cemiyeti ve Laz Talebe Cemiyeti Lazların kültürel özgürlüklerine kavuşmasını amaçlayan ama ayrılıkçı olmayan cemiyetlerdi.

Lazların, küçük kayıklarıyla olan denizcilik faaliyetleri, Kurtuluş Savaşı sırasında oldukça önemli bir yere sahiptir. Büyük miktarda silah ve mühimmat Batum'dan Samsun'a Laz takalarıyla getirilmiştir.

1920'de, Zeynel Abidin Atak, Esat Özoğuz, İbrahim Şevki Bey, Mehmet Necati Memişoğlu, Osman Nuri Özgen ve Ziya Hurşit Bey, Lazistan milletvekili olarak Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne katıldılar.

Sovyetler Birliği
Sovyetler Birliği'nin kurulduğu dönemde yapılan nüfus sayımlarına göre Acara ve Abhazya bölgesinde kayda değer bir Laz nüfus yaşamaktaydı. 20. yüzyılın başında Abhazya'da 9 Laz köyü olduğu kaydedilmiştir. 1880'li yıllarda Türkiye'den Abhazya'ya göç eden Lazlar, beraberinde tütün kültürünü de getirmiştir. Verimli toprakların yakınlarına yerleşen Lazlar, Abhazya'da yarıcılık yapmıştır. Yarıcılar, Abhazya'daki Laz nüfusunun %75'ini oluşturuyordu. Abhazya'da pasta şefliği, ağaç işçiliği ve balıkçılık gibi baba mesleğini devam ettirmeye çalışan Lazlar ise zamanla işsiz kalmıştır. Azınlık bir grup ise Oçamçıra ve Gagra'da küçük gruplar halinde balıkçılığa devam ediyordu. Bolşevizmin Abhazya'daki Laz gençleri arasında popülerleşmesiyle beraber, Laz gençlerinden oluşan Abhaz Bolşevik lider Nestor Lakoba'ya bağlı bir gerilla timi kurulmuştur. Kiaraz adlı militarist yapının parçası olan Laz timinin temel görevi Kiaraz'a cephane sağlamaktı. 1917'den 1921'e kadar Doğu Karadeniz ve Abhazya'da aktif olan tim, Menşeviklere karşı pek çok silahlı eylem düzenlemiştir.

Lazların bölgede konuşulan Rusça, Abhazca ve Yunancayı bilmemesi ve işsizlik gibi sebeplerden dolayı 1921-1928 yılları arasındaki 4.500, 1928-1929 yıllarındaki ise 5.000 Laz Abhazya'dan Türkiye'ye dönmüştür. 1929 yılının yazında Gürcistan Komünist Partisi Vilayet Komitesinin milli azınlıklar sektörü İskender Chitaşi'yi, Türkiye'ye kitleler halinde göç eden Lazların göçünü durdurması için görevlendirmiştir. Çalışmalar kapsamında Abhazya'da 1 ve 2. sınıflara Lazca eğitim veren bir okul açılmıştır. 1938 yılı verilerine göre Abhazya'da 4000 Laz kalmıştır. Nestor Lakoba'ya suikast düzenlenmesi ve yönetime Lavrenti Beriya'nın geçmesinden sonra Lazca eğitim yapan okullar Gürcüleştirme politikası kapsamında kapatılmıştır. 1937 ve 1938'de İskender Chitaşi'nin de dahil olduğu 23 Laz Büyük Temizlik kapsamında Troyka'da yargılanmış ve idam edilmiştir.

Nüfus ve coğrafi dağılım
Lazca konuşan halk, Türkiye'nin kuzeydoğusunda, Karadeniz Bölgesinde, Artvin'in Hopa, Arhavi, Borçka ilçeleri ve Rize'nin Fındıklı, Ardeşen, Pazar, Çamlıhemşin ilçelerinde; göçmen olarak İkizdere'nin Merkeze yakın 6 köyü, Güneyce beldesi, Kalkandere'nin bazı köyleri ve 93 Harbi olarak bilinen 1877-1878 Osmanlı-Rus savaşından dolayı Batum, Hopa ve Arhavi'den göç ederek yerleştikleri İspir, Gölcük, Yalova, İzmit, Osmaneli, Karamürsel, Sapanca, Kocaali, Karasu, Düzce, Akyazı, Hendek, Akçakoca, Gölköy, Ayancık Ünye, Çanakçı, Bulancak, Baruthane , Çarşamba, Çaltı, Vezirköprü, Ladik , Yeralan, Kavak, Havza , Bafra, Dikmen  gibi yerlerde yaşamaktadırlar. Latince'de 'Lazika'; "Lazların ülkesi" anlamına gelmektedir. Gürcistan, Lazika adında yeni bir şehir kuracağını açıklamıştır. Proje günümüzde büyük ölçüde terk edilmiştir.

Kafkasya'da Gürcistan'ın Acara Özerk Cumhuriyeti'nin Batum kentinde ve kente bağlı Sarp, Gonio (Gönye), Kahaber, Thilnari gibi köylerde ve çok az da Ahıska, Ureki ve Abhazya'da olmak üzere 5.000 ila 32.000 arasında Laz'ın yaşadığı tahmin edilmektedir. 19. yüzyıla kadar Acara ve Batum'un çevresindeki nüfusun büyük çoğunluğunu Lazlar oluşturmaktaydı. Ancak Osmanlı-Rus Savaşları'nda gerek Lazların Osmanlı'ya yardım etmeleri, gerekse muhacirlikten dolayı bölgede Laz nüfusu iyice azalmıştı. Stalin'in 1949'da Lazları topluca Orta Asya ve Sibirya'ya sürmesi Batum'da Lazların sayısını azınlık derecesine düşürmüştür.. Çeşitli Avrupa ülkeleri ve eski Sovyetler Birliği ülkelerinde ise ne kadar Laz yaşadığına dair kesin bir veri bulunmamakla beraber 5.000 kadar Laz yaşadığı düşünülmektedir. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olanlar kayıtlara Türk olarak geçmekte, Gürcistanlı Lazlar ise Stalin döneminde zorunlu tehcir gereği sürüldükleri yerlerde kayıtlara Gürcü olarak geçirilmektedirler.

Lazlar, Osmanlılar Lazların yaşadığı bölgeye girdikten sonra süreç içinde İslam dinini benimsemişlerdir. Buna rağmen Ortodoks dininden dönmek istemeyen Lazlar, kilise ve ibadet dili de olan Yunancayı benimseyerek Osmanlı tahrir defterlerine ya "Rum" olarak geçirildiklerinden Rumlaştılar ya da Lazistan'dan göç edip İç Gürcistan'a sığındığından dolayı Gürcüleştiler.

1810 yılında tüm Lazistan Sancağı'nın nüfusu 600.000'den fazla iken bunun 400.000'i Osmanlı'nın iskan politikaları nedeniyle farklı yerlere sürüldüler. 1900'lere gelindiğinde ancak 200.000 kadar insan otokton yerinde kaldı.

1935 nüfus sayımında "İslâm Azınlık Dilleri" altında 72.000 kişi Lazca konuştuğunu belirtmişti. Bu da o zamanki Türkiye'nin %0,53'ünü oluşturmaktaydı. 1975 Türkiye köy sayımında Doğu Karadeniz bölgesinde yaklaşık 90.000 kişi, Batı Karadeniz bölgesinde 25.000 kişi Milliyet gazetesinin KONDA'ya yaptırdığı ankete göre Türkiye halkının %0,28'i kendini Laz olarak tanımlamış ve 220 bin kişinin Laz olabileceği tahmin edilmiştir. Habertürk gazetesinin KONSENSUS araştırma şirketine Kasım 2009-Aralık 2011 tarihleri arasında yaptırdığı "Türkiye Gündemi, Aralık 2011-2012'ye Girerken Türkiye Görünümü" başlıklı araştırmanın sonuçlarına göre Türkiye'de Laz nüfusu 1.616.412 kişidir. Bu sonuç ile Türk, Kürt, Arap ve Çerkez nüfusundan sonra 5. sırada yer almaktadır.

Lazlar, Gürcistan'da herhangi bir zorunlu göç veya asimile politikasıyla karşı karşıya kalmamıştır. Megrellerde etnik köken olarak Lazlarla aynı halktır. Ülkede Megrel nüfusun yoğun yaşadığı idari bir bölge bulunmaktadır. Bu bölge Samegrelo-Zemo Svaneti veya Megrelya-Yukarı Svanetya olarak adlandırılır.

Dil

Lazlar, konuştukları dile "Lazuri" demektedirler. Lazca, dünya dil ailesinde Kafkas dillerinin içinde Gürcüce, Svanca ve Megrelce gibi Güney Kafkas Dil Grubu'nda yer alıp Zan dilleri bölümüne mensuptur ve Laz alfabesi ile yazılır. Bu diller arasında Lazcaya en yakın olanı Megrelcedir.

Lazcanın yakın bir zamana kadar yazı dili bulunmamaktaydı. Antik Kolhis ve Lazika krallıklarının hüküm sürdüğü dönemlerden günümüze değin zengin sözlü bir edebiyata sahiptiler; destanları, masalları ve şiirleri ancak 19. yüzyılda yazıya dökülebilmeye başlanmıştır. Lazcaya ilişkin en eski kayıtlar Evliya Çelebi'nin 'Seyahatnâmesi'nde geçen birtakım Megrelce cümleler ve sözcüklerdir.

Türkiye nüfus sayımı istatistiklerine göre, Lazca konuşan kişi sayısı 1945'te 46.987 iken, 1965'te 26.007 kişinin anadili Lazca olup 59.101 kişi de ikinci dili olarak Lazca konuşmaktaydı. Wolfgang Feurstein'e göre 1983'te 250.000, Macar etnolog Ildiko Beller Hann'a göre de 250.000 kişi Lazca konuşurdu.

Lazolog İsmail Avcı Bucaklişi ve Gürcistan Diaspora Bakanlığı ise bu sayıyı 500.000 olarak  vermiştir. Gürcistan'da 900 ila 32.000 kişi  Lazcayı anadilleri gibi/olarak konuşmaktadır.

2008 Şubatı'nda UNESCO "Tehlikedeki Diller Atlası"nın araştırmasına göre ise Türkiye'de 130.000 ila 150.000 kişi Lazca konuşmaktadır. Bazı araştırmacılara göre Türkiye'de 250.000 etnik Laz yaşamakta olup bunların 150.000'i Lazca konuşmaktadır. Almanya'da ise tahminî verilere göre 1.250 kişi civarında Lazca konuşan vardır.

Kültür
20. yüzyılda yaşamış Laz şair ve ressam Hasan Helimişi, Lazca şiirleri ve Laz motiflerini temel alan resimleriyle tanınmaktadır. Muhammed Vanilişi'nin yazdığı ve Hayri Hayrioğlu'nun 1992'de Türkçeye çevirdiği Lazların Tarihi isimli kitap Türkiye Lazları arasında Laz kültürüne olan ilgiyi arttırmıştır. 1990'lardan beri Laz kültürünü ve Lazcayı canlandırmayı amaçlayan kültürel faaliyetler artmaya devam etmektedir.

1993 yılında Ogni dergisi yayınlanmış, 2008 yılında Laz Kültür Derneği ve 2013 yılında Laz Enstitüsü kurulmuştur. Gemlik'in Şükriye mahallesinde kutlanan Laz kültür festivali, Gürcistan'ın Sarpi köyünde kutlanan Kolhoba ve el yapımı tahta arabaların yarıştırıldığı Formulaz, Lazların kutladığı festivallerden bazılarıdır. 2013 yılında Eğitim Bakanlığı ortaokul öğrencileri için seçmeli Lazca dersi başlatmıştır. Laz güneşi olarak da bilinen Barçhali sembolü Lazlar arasında kullanılmaktadır. Sırt sepeti, su değirmeni, klemuri, onçamure ve meyve toplamak için kullanılan mosakali, Laz coğrafyasında yaygın olarak kullanılan araç gereçlerdendir. Ayrıca yırtıcı hayvanları yerleşim yerlerinden uzak tutmak için su manganası kullanılmaktadır.

Mimari

Laz yapılarının ana malzemesi 19. yüzyıla kadar çoğunlukla yuvarlak ve yontulmamış keresteler olmuştur. Taş temelli olan yapılar, kereste duvarlarla kaplanırdı. Kerestelere de el oymacılığı motifleri işlenirdi. Lazlar binlerce yıldır hayvan ve bitki motifleri kerestelere işlemektedir. Üzüm çubuğu motifi de hayvan ve bitki motifleri gibi yaygındır. Duvarların üzerine ise boydan boya bir kalas uzatılır, çatı kalasın iki tarafında da inşa edilirdi. Ev inşa edildikten sonra yapılan ilk ateşli yemek önem arz etmekteydi. Ateşi yakacak kişinin baba ve annesi hayatta olan bir kız çocuğu olması uğurlu kabul edilirdi.

Osmanlı döneminde Lazistan sancağındaki insanlar inşaat ustalığıyla ünlü olup sanatlarını 1917 Ekim Devrimi'ne dek çalışmak amacıyla gittikleri Rusya ve Anadolu'da icra etmekteydiler. Kesme taş veya tamamen ahşap malzemeden yapılan  geleneksel Laz evleri, kışlık tahılı saklamak amacıyla kullanılan serenderler ve ahşap oyma sanatının icra edildiği yapıların ayakta kalabilmiş örneklerine bölgede hâlen rastlanmaktadır.

Acara beyi olan Aslan Beg Himsiaşvili tarafından 1886 yılında, 2 Laz kardeşe yaptırılan Batum'un günümüzdeki tek faal camisi olan Orta Cami de sıra dışı ve renkli süslemeleriyle Laz mimarisini yansıtmaktadır.

Yakın zamana değin gerçekleştirilen, şekil, büyüklük ve kullanım amacına göre hentskeli, kalati, gudeli olarak adlandırılan sepet örme sanatı da günümüzde terk edilmek üzeredir.

Geleneksel kıyafetler

Geleneksel Laz kıyafetlerinin 19. yüzyılın ikinci yarısında Bafra'dan Abhazya'ya kadar olan sahil şeridinde yaşayan tüm etnik gruplar tarafından giyildiği bilinmektedir. Bu kıyafetler kahverengi gevşek kollu kısa yün ceket, zıpka olarak bilinen darp paçalı ve ince koyu kahverengi pantolon, diz boyu deri çizme ve gözlerin üstünde başın tamamını kaplayan fulardan oluşuyordu. Zıpkaya Karadeniz'in sahil kesiminde Laz poturu ve kara don da denmekteydi. Kadın kıyafetleri ise Gürcistan'daki prenseslerin giydiği geniş etekli elbiseler benziyordu. Yöre kadınları prenses elbiselerinden farklı olarak erkeklerinkine benzer bir fular ve bel bölgesine bağlanmış bir eşarp giyiyorlardı. Tüfek yapmalarıyla bilinen asker Laz erkekleri, göğüslerine taktıkları kemerde tüfek, tabanca ve barutluk gibi silahlar taşıyordu. Ayrıca bellerindeki kemerde Laz bıçağı veya Sürmene bıçağının yanı sıra tutsakları bağlamak için kullandıkları bir ip bulunmaktaydı. Çok işlevsel olmayan Laz kıyafetleri genç ve orta yaşlı erkekler tarafından bayramlarda giyilirdi. I. Dünya Savaşı döneminde tabanca ve bıçaklarla kuşanmış Laz kıyafetleri, Topal Osman ve Türk ulusal kurtuluş hareketinin sembolü haline gelmiştir. İronik bir şekilde Hemşinli fedayilerde aynı kıyafetleri giyiyordu. Bu süreçte Pontus Rumları geleneksel Laz kıyafetlerini giymeyi bırakmış ve Avrupalılar gibi giyinmeye başlamıştır. Bununla beraber kripto Hristiyanlar geleneksel Laz kıyafetlerini giymeye devam ettiler.

Müzik ve halk dansları

Laz müziği, Kolhis'ten günümüze değin ulaşan süreç içinde birçok kültürden ve medeniyetten etkilenerek çeşitlilik kazanmıştır. Laz müziği, temelde insan sesine dayanır. Günümüz Laz müziğini coğrafî olarak Gürcistan (Kafkasya) ve Türkiye (Doğu Karadeniz) olarak iki kısımda incelemek mümkündür.

Lazlar, ezgi için aide kelimesini kullanmaktadırlar. Lazca yazı dili gelişmemiş olduğundan Laz halk edebiyatı ürünü olan türküler sözlü ifade edilip aktarılır. Geleneksel çalgılar olan kemençe ve tulum, Laz müziğinin icrasında -insan sesiyle beraber- temel rol oynarlar. Tulum Lazların ulusal sazıdır. Tuluma Lazcada guda; Hopa ve Batum yöresinde ise ç'ip'oni denilmektedir. Kemençe de Lazlarla özdeşleşmiş bir halk çalgısıdır. Kemençeye Lazcada çemane; Hopa ve Batum'da ise ç'ilili denilmektedir. Bir diğer önemli Laz halk çalgısı da kavaldır. Kavala Lazcada pilili denilmektedir.

Laz şarkıları çoğunlukla sevda konusunu işler. Bunda, Laz erkeklerinin eskiden beri ekonomik koşulların etkisi ile evlerini terk edip Sovyet ülkelerine iş aramaya ya da balıkçılık yapmaya gitmelerinin etkisi büyüktür.

Laz insanın horona olan tutkusu ve horonun arkaik biçimi en iyi şekilde bir Laz deyişi ile özetlenebilir: Tambis molimei ixoronams (çalıya tutunup horon oynuyor). Hopa ve Borçka yörelerinde Kafkasya etkisi gözlenir. Horondaki tüm hareketler yaşamın içerisinden alınır: deniz işçiliğinde yinelenen el-kol-ayak hareketleri Laz oyunlarının figürlerine yansımıştır.

Geleneksel Laz halk danslarının yegane adı horondur. Laz ve Hemşin horonlarının Trabzon horonlarından başlıca farkı horonlara sözlü iştirak edilmesi ve omuz silkme figürünün eksikliğidir. Batum'da ise kabarık Karadeniz figürleri ile "horumi" ve "gandagana" denilen danslar yapılır. Batum'da kemençe ve tulumun yanında, akordiyon ve doli de kullanılır.

Avcılık
Laz balıkçılar feluka adını verdikleri av kayıklarını kendileri inşa etmekte, ağlarını kendileri örmekteydi. Laz balıkçılar zargana, hamsinin yanı sıra çakmaklı tüfeklerle 1970'lere dek yağı için yunus avlamışlardı.

Lazlar aynı zamanda ağ kullanarak ya da atmaca evcilleştirerek kuş avlama sanatında da ustadırlar.
Nefer ya da neperi adı verilen ağlarla kuşların geçit bölgelerinde kurulan ağlarla kuş avı yapılır.

Mutfak
Laz mutfağı ağırlıklı olarak karalahana, hamsi ve süt ürünlerinden yapılan yemeklerden oluşmaktadır. Laz mutfağını oluşturan yemeklerden bazıları:
 Laz böreği
 Muhlama
 Minci
 Karalahana sarması
 Karalahana ezmesi
 Sebzeli hamsi
 Mısır ekmeği
 Termoni
 Hamsikoli
 Hamsili pilav
 Hamsili yumurta
 Kabak pilavı
 Mamalika
 Puçuko
 Sakızlı macun

Din
Roma İmparatorluğu döneminde, 6 yüzyıla kadar Paganist olan Lazlar, Lazika kralı I. Gubaz döneminde Hristiyanlığın devlet dini ilân edilmesiyle, süreç içinde Ortodokslaştılar. Bölgenin Osmanlı himayesine girdiği 15. yüzyılın son çeyreğinden 17. yüzyıla değin Hristiyanlıktan, İslam'a zamanla geçmişlerdir. Günümüzde Lazlar, Hanefi mezhebinden Sünni Müslümandır. Buna karşın türbe, tekke ve evliya gibi kişi ve yerlere Lazların yaşadığı yerlerde rastlanmaz. 1845 yılında Şeyhülislam'ın emriyle Laz hocaları, molla ve müftülerin Kuran'ı anlatmak için Lazca kullanmaları yasaklanmıştı. Gürcistan'ın Acara bölgesinde yaşayan ve Hristiyanlığa geri dönmüş bir Laz nüfus bulunmaktadır.

Laz mitolojisinde Didamangisa, Ona dida, Aneneri, Germakoçi ve Çinka gibi insan görünümlü mitolojik varlıklar vardı.

Bazı Hristiyanlık ritüelleri de Lazlar arasında yaşamaktadır. Söz gelimi Aralık ayına Lazcada "Xrist'ana" denilmektedir. Bu da Hristos'un yani İsa'nın ayı anlamına gelmektedir. Ayrıca Ramazan ve Kurban Bayramında yaşlı kadınlar evlerine gelen çocuklara yumurta dağıtmaktaydı. Pazar'da ölüyü tabutla gömmek de hâlâ yaşadığı iddia edilen başka bir gelenektir.

Grup kimliği

Etnik, tarihî, dilbilimsel ve antropolitik açıdan "Laz" kelimesiyle nitelendirilen halk günümüzde anadili Lazca olan ve batıda Rize ili Pazar ilçesinde Melyat Deresi'nden, doğuda Sarpi mahallesine kadar Pazar, Ardeşen, Çamlıhemşin, Fındıklı, Arhavi, Hopa ve Borçka ilçelerinde otoktan olarak, Sapanca, Giresun, Akçakoca, Düzce, Hendek, Yalova, Karamürsel, İzmit ve Gölcük kentlerinde 93 Harbi (1877 Osmanlı-Rus savaşı) muhacirleri ve Batum civarında olarak yaşayan bir halk topluluğudur.

Bunun yanı sıra kullandığı dil Karadeniz Türkçesi olan Doğu Trabzon ve Batı Rize'de yaşayan halk topluluğu da kendini "Laz" olarak addetmektedir. Ancak bunlar yöresel Türkçe üzerine yapılan araştırmalarda Laz dilinin dolayısıyla Kafkas gırtlağının Türkçe konuşulan Batı Rize ve Trabzon'u, hatta daha da batısını etkilediğini göstermiştir. 17. yüzyıldan sonra İslamla Türkleşen Lazlar da dillerini unutmalarına karşın "Laz" kimliğine sahip çıkmışlardı. Bu da Lazca bilen Lazlarla onların karıştırılmasına yol açmıştır.

Batı Rize ve Trabzon Lazlardan etkinlendiği gibi bölgedeki Müslüman Pontus Rumları da bu kimliği kullanarak Karadeniz'de varlıklarını sürdürmüşlerdir. Ayrıca Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi ile 1923 ve 1924 yılları arasında Yunanistan'a göç eden Pontus Rumlarına yerel halk giyiniş, kültür ve lehçe farkından dolayı Laz (Λαζοί) demiştir.

Genetik

Otozomal DNA
Günümüzde Kafkasya'da yaşayan halkların genetik yapılarının oluşumunu inceleyen 2021 tarihli bir araştırmada Arhavili Lazların genetik yapısı da incelendi. Arhavili 13, toplamda ise 77 Kafkasyalı örneğin incelendiği araştırmaya göre, Arhavili Lazlar %57.4 Kafkas yerlisi (MÖ 3700-1700), %41 Anadolu yerlisi (MÖ 2000-1500), %0.6 WSH (MÖ 3300-2600) ve %1.2 Zagroslu (MÖ 1200-830) olarak modellenebilmektedir. Bu araştırmaya göre Arhavili Lazlara genetik olarak en yakın halklar yakından uzağa doğru sırasıyla Gürcistan Lazları, Hemşinliler, Ahıska Türkleri, Kahetili Gürcüler, Acaralılar, Karadeniz Rumları, Kartlili Gürcüler, Trabzonlu Türkler, İmeretili Gürcüler, Megreller ve Udinlerdir.

Y-DNA
Bilkent Üniversitesi ve Koç Üniversitesi'nin ortaklaşa yürüttüğü ve Türkiye'nin genetik yapısını incelemeyi amaçlayan 2021 tarihli bir araştırmada etnik ayrım yapılmaksızın Türkiye'nin genetik yapısı incelendi. Otozomal DNA'larından Doğu Karadenizli (Çepni değil) olduğu anlaşılan 21 örneğin Y-DNA dağılımı şu şekildedir:

 %24 Haplogrup L
 %24 Haplogrup J2
 %19 Haplogrup G2
 %9 Haplogrup G1
 %9 Haplogrup E1b
 %5 Haplogrup T
 %5 Haplogrup R1a
 %5 Haplogrup R1b

Kaynakça

Adem Işık, Antik Kaynaklarda Karadeniz Bölgesi, Türk Tarih Kurumu, Ankara, 2001.

Dış bağlantılar
 Lazların yerleşim yerleri haritası
 Lazca.org'un Doğu Karadeniz'de yaşayan etnik Lazların sayısı ile ilgili tahminlerini açıkladıkları video

Türkiye'deki etnik gruplar

Lazlar


Makedonci ili makedonski Bugari (Bugarski: македонци or македонски българи), koji se ponekad nazivaju i makedonski Bugari ili makedonski Bugari, su regionalna, etnografska skupina etničkih Bugara, nastanjuju ili potječu iz regije Makedonije. Danas je veći dio ove populacije koncentriran u provinciji Blagoevgrad, ali je velik dio raširen u cijeloj Bugarskoj i dijaspori.

Povijest
Stanovništvo koje govori slavenski jezik u regiji Makedonije i sami su (i sami autsajderi) nazivani Bugarima, i tako su ih uglavnom viđali od 10., pa sve do početka 20. stoljeća.  Prema Encyclopædia Britannica, početkom 20. stoljeća makedonski Bugari činili su većinu stanovništva u cijeloj regiji Makedonije, tada dijelu Osmanskog carstva. Funkcioniranje Bugarskog egzarhata tada je imalo za cilj posebno razlikovanje bugarskog od grčkog i srpskog stanovništva na etničkoj i jezičnoj osnovi, pružajući otvorenu tvrdnju o bugarskom nacionalnom identitetu. Međutim, bila je jasna jedna osnovna razlika između političkih programa lokalnih inteligencija. Makedonski Grci i Srbi slijedili su, općenito, direktive koje su dolazile iz njihovih središta nacionalne agitacije, dok je kod Bugara pojam Makedonski poprimao značaj određene političke lojalnosti, koja je postupno izgrađivala određeni duh regionalnog identiteta. Balkanski ratovi (1912. – 1913.) i Prvi svjetski rat (1914. – 1918.) ostavili su Osmansku Makedoniju podijeljenu između Grčke, Srbije i Bugarske i rezultirali značajnim promjenama u njezinom etničkom sastavu. Trenutačni učinak podjele Otomanske Makedonije bile su nacionalističke kampanje u područjima pod grčkom i srpskom upravom, koje su protjerale bugarske crkvenjake i nastavnike i zatvorile bugarske škole i crkve. Kao posljedica toga, znatan dio slavenskog stanovništva grčkog i srpskog stanovništva (kasnije jugoslavenske Makedonije) pobjegao je u Bugarsku ili je tamo preseljen na temelju sporazuma o razmjeni stanovništva. ( Ugovor iz Neuilly-sur-Seine, Protokol Politis-Kalfov ). Unutar Grčke makedonski su Slaveni označeni kao "slavofonski Grci", dok su se u Srbiji (kasnije unutar Jugoslavije ) službeno tretirali kao "Južni Srbi". U obje su se zemlje i mediji koristili za širenje nacionalnih ideologija i identiteta, kao i jezika novih vladajućih nacija, Grka i Srba. Te su kulturne mjere pojačane koracima za promjenu sastava stanovništva: srpski kolonisti ugrađeni su u jugoslavensku Makedoniju, dok je u grčkoj Makedoniji masovno naseljavanje grčkih izbjeglica iz Anadolije definitivno smanjilo slavensko stanovništvo na manjinski status.

Unatoč nekim pokušajima razlikovanja slavenskog makedonskog identiteta od bugarskog od kraja 19. stoljeća, i unatoč maglovitoj nacionalnoj svijesti mase slavenskog stanovništva, većina istraživača slaže se da je većina slavenskog stanovništva u regiji imala Bugarski nacionalni identitet sve do ranih četrdesetih godina prošlog stoljeća, kada su bugarske trupe, okupirajući veći dio područja, bile dočekane kao osloboditeljice. Prevladali su probugarski osjećaji među lokalnim slavenskim stanovništvom, uključujući Grčku i Jugoslaviju. Nakon Drugog svjetskog rata i povlačenja Bugarske, na osnovi snažnog makedonskog regionalnog identiteta započeo je proces etnogeneze i formirao se zaseban nacionalni makedonski identitet. U cjelini značajna makedonska nacionalna svijest prije 1940-ih nije postojala. U to je vrijeme čak i politička organizacija slavenskih imigranata iz regije Makedonija, Makedonska domoljubna organizacija također promovirala ideju da makedonski Slaveni budu Bugari. Proces izgradnje nacije bio je politički motiviran, a kasnije pojačan snažnom bugarofobijom i jugoslavenstvom. Nove su vlasti započele politiku uklanjanja bilo kakvog bugarskog utjecaja i stvaranja posebne slavenske svijesti koja će potaknuti identifikaciju s Jugoslavijom.  Proglašenjem nove Socijalističke Republike Makedonije započete su mjere kojima će se nadvladati probugarski osjećaj među stanovništvom.  Tvrdi se da su od 1944. do kraja četrdesetih godina ljudi koji zagovaraju bugarski etnički identitet bili potlačeni.   Prema bugarskim izvorima više od 100.000 muškaraca je zatvoreno, a oko 1.200 istaknutih Bugara osuđeno je na smrt.   Uz to, nedosljedna politika prema makedonskim Bugarima koju je u to vrijeme slijedila komunistička Bugarska bacila je od tada većinu neovisnih promatrača u stanje zbunjenosti, što se tiče stvarne etničke pripadnosti stanovništva čak i u bugarskoj Makedoniji. Praktički kao posljedica toga ostatak ovog naroda, izuzev same Bugarske, na kraju je makedoniziran ili heleniziran.

Ipak, ljudi s bugarskom sviješću ili bugarofilskim osjećajima još uvijek žive u Sjevernoj Makedoniji i Grčkoj. Tijekom posljednjih godina članstvo u EU Bugarske više od 50 000 Makedonaca podnijelo je zahtjev za bugarsko državljanstvo. Da bi ga dobili, moraju potpisati izjavu u kojoj su izjavili da su Bugari podrijetlom. Više od 80.000 makedonskih državljana već je dobilo bugarsko državljanstvo. Međutim, ovaj fenomen ne može dati precizne podatke o tome koliko makedonskih državljana sebe smatra Bugarima u etničkom smislu, jer je opće uvjerenje da je taj fenomen uzrokovan prvenstveno iz ekonomskih razloga.

Značajni makedonski Bugari
Makedonski Bugari bili su utjecajni u svim područjima bugarskog društva, uključujući kulturu, znanost, književnost, arhitekturu, industriju, sport, zabavu, vladu i vojsku.

Mnogi makedonski Bugari igrali su istaknutu ulogu u borbi za neovisnost Bugarske, među takve borce za slobodu su Ilyo Voyvoda, Georgi Izmirliev, Dine Abduramanov, Kiryak Shkurtov, Todor Aleksandrov, Ivan Mihailov, Dimitar Gyuzelov, Mara Buneva itd.

Bugarski generali i vojni časnici Kliment Boyadzhiev, Konstantin Zhostov, Aleksandar Protogerov, Petar Darvingov i Kiril Yanchulev služili su u bugarskoj vojsci u srpsko-bugarskom ratu, Prvom balkanskom ratu, Drugom balkanskom ratu, Prvom i Svjetskom ratu Drugog rata.

Među političarima, vladinim ministrima i diplomatama su Andrey Lyapchev, Dimitar Rizov, Nikola Stoyanov, Simeon Radev, Nikola Milev, Georgi Traykov, Anton Yugov, Georgi Pirinski, Sergey Stanishev, Rosen Plevneliev itd.

Makedonski Bugari također su doprinijeli razvoju bugarske kulture, umjetnosti, književnosti i glazbe, kao što su Pajsije Hilendarski, Neofit Rilski, Hristo Silyanov, Dimitar Talev, Rayko Aleksiev, Katya Paskaleva itd.

Neki, poput arhitekta tržnice u središnjoj Sofiji Nauma Torbova, ostavili su iza sebe vidljive znamenitosti.

Drugi su, uključujući Mikhaela Aivanhova, postavili intelektualna obilježja.

Još neki, poput Dimitar Berbatov, Dimitar Yakimov, Aleksandar Tomov, Irina Nikulchina, Stoycho Mladenov, Georgi Slavkov, Ivan Lebanov, Vasil Metodiev, Nikola Kovachev, Boris Gaganelov, Spiro Debarski, Krasimir Bezinski, Petar Mihtarski, Ivaylo Andonov, Serafim Barzakov, Dimcho Belyakov, Stoycho Stoilov, Georgi Bachev, Kiril Georgiev i Nina Klenovska istaknuti su sportaši i sportski ljudi.

Vidi također

 Interna makedonska revolucionarna organizacija

Izvori

Južni Slaveni
Etničke grupe Grčke

Makedonski Bugari


Thanas Qeram () a fost un scriitor albanez, romancier și autor de povestiri science fiction. A fost editor al revistei Horizonti pe parcursul anilor 1979-1989, o revistă pentru adolescenți cu curiozități și povestiri naturaliste și istorice.

Biografie
A absolvit studiile de filologie la Universitatea din Tirana. După absolvire, a început să lucreze ca jurnalist-reporter al revistei Bashkimi. În 1977 a lucrat la Agenția Albaneză a Telegrafului.

Thanas Qerama este unul dintre pionierii literaturii albaneze științifico-fictive. A debutat la începutul anilor 1980. A scris povestiri și romane. În anii 1979-1989 a editat revista Horizonti, care a prezentat realizările științei moderne dar, de asemenea, a popularizat științele naturale și istoria.

Lucrări scrise
 1981: Për ditët e lirisë - Pentru Zilele Libertății
 1981: Roboti i pabindur - Robotul Rebel
 1982: Një javë në vitin 2044 - O săptămână în 2044
 1984: Fajtori i Padukshëm - Vinovat invizibil - roman
 1984: Dy rrugë drejt yllberit - Două căi spre stea
 1987: Misteri i tempullit të lashtë - Misterul vechiului templu
 1993: Njëzet vjet në Kozmos - Douăzeci de ani în Cosmos - Povestiri

Bibliografie
 Gazetarë dhe publiciste shqiptare. Fjalor enciklopedik, red. Sejdin Cekani, Tirana 2006,
 Hasan Hasani, Leksikoni i shkrimtareve shqiptare 1501-2001, Prisztina 2003,

Note

Vezi și
Listă de scriitori albanezi

Nașteri în 1945
Decese în 2004
Științifico-fantastic
Scriitori albanezi
Scriitori de literatură științifico-fantastică
Scriitori de popularizare a științei
Jurnaliști albanezi

Thanas Qerama


Thomas Holt may refer to:
Thomas Holt (architect) (1578?–1624), English architect
Thomas Holt (MP for Canterbury) , England, in 1386
Thomas Holt (Serjeant-at-Law) (1616–1686), English lawyer and politician; Member of Parliament for Abingdon
Thomas Holt (Australian politician) (1811–1888), wool merchant, financier and politician
Thomas Michael Holt (1831–1896), Governor of North Carolina, 1891–1893
Thomas Holt (American architect) (1835–1889)
Tom Holt (swimmer) (1923–2004), British swimmer
Thomas C. Holt (born 1942), American writer and historian
Tom Holt (born 1961), author of humorous fantasies and historical fiction

See also

Thomas Holte (1571–1654), English landowner
Thomas Holte (MP) (died 1546), Member of the Parliament of England for Warwick in 1529
Tom Holte, a fictional character from Sandino (film)
Holte (surname)
Holt (surname)
Holt (disambiguation)

Thomas Holt


Cette page présente les albums musicaux numéro 1 chaque semaine en 2015 au Billboard 200, le classement officiel des ventes d'albums aux États-Unis établi par le magazine Billboard. Les cinq meilleures ventes annuelles sont également listées.

Classement hebdomadaire

Classement annuel
Les 5 meilleures ventes d'albums de l'année aux États-Unis selon Billboard :

 Taylor Swift - 1989
 Ed Sheeran - x
 Sam Smith - In the Lonely Hour
 Drake - If You're Reading This It's Too Late
 Meghan Trainor - Title

Article connexe
 Liste des titres musicaux numéro un aux États-Unis en 2015

Notes et références

Lien externe
Classement des albums sur Billboard.com

États-Unis
2015 aux États-Unis

Liste des albums musicaux numéro un au Billboard 200 en 2015


«الحقيقة هي أن في النظام هناك إحباط وضجر من المفروض، بينما في الفوضى هناك الإبداع المثير في المشاركة»
(جيانكارلو دي كارلو ، عمارة المشاركة ، 1973)

جيانكارلو دي كارلو  (جنوا، 12 ديسمبر 1919 - ميلانو، 4 يونيو 2005، مهندس إيطالي كان من بين أول من جرب وطبق المشاركة في العمارة من قبل المستخدمين في مراحل التصميم. معروف دوليا لكونه واحدا من مؤسسي حركة فريق العشرة (Team X) الذي عمل أول انفصال حقيقي عن حركة الحداثة ونظرية الوظيفية ل ليكوربوزية.

صمم دي كارلو قاعات السكن الجامعي بجامعة أوربينو، التي تستوعب ألفًا وخمسمائة طالب.

روابط خارجية

مراجع

بنيوية
حائزون على جائزة وولف في الفنون
حاصلون على الميدالية الذهبية الملكية
ليبرتاريون إيطاليون
معماريون إيطاليون
معماريون إيطاليون في القرن 20
معماريون حداثيون
معماريون من جنوة
مواليد 1919
مواليد في جنوة
وفيات 2005
وفيات في أوربينو

جيانكارلو دي كارلو


Cette liste recense les personnalités ayant eu un lien à la ville de Lagny-sur-Marne, commune française du département des Hauts-de-Seine.

Liste de personnalités
→ Voir la catégorie :Catégorie:Naissance à Lagny-sur-Marne qui contient 33 noms (en septembre 2022).

→ Voir la catégorie :Catégorie:Décès à Lagny-sur-Marne qui contient 36 noms (en septembre 2022)

→ Voir la catégorie :Catégorie:Personnalité inhumée à Lagny-sur-Marne qui contient 1 nom (en septembre 2022)

→ Voir la catégorie :Catégorie:Personnalité liée à Lagny-sur-Marne qui contient 11 noms (en septembre 2022), hors les personnalités nées, mortes, inhumées à Lagny-sur-Marne.

 Jehan Foucault de Saint-Germain -vers 1400- ), capitaine et défenseur de la ville durant la guerre de Cent Ans.
 Jean-Baptiste Le Prince (1734-1781), artiste peintre, graveur, mort en cette commune.
 Marie Auchard (1787-1846), nourrice du Roi de Rome, est inhumée au cimetière communal.
 Honoré de Balzac (1799-1850), venait régulièrement à Lagny-sur-Marne chez son imprimeur pour l'édition des Illusions perdues.
 Maxime Vernois (1809-1877), médecin, né dans la commune.
 Louise Michel (1830-1905), passe plusieurs mois à Lagny-sur-Marne en 1851 au pensionnat de  où elle se prépare au métier d'institutrice.
 Rodolphe Piguet (1840-1915), graveur et peintre suisse, y vécut.
 Léon Bloy (1846-1917), écrivain polémiste. Quatre Ans de Captivité à Cochons-sur-Marne est le résumé de son séjour à Lagny-sur-Marne et dans les environs entre 1900 et 1904.
 Léo Gausson (1860-1944), peintre du groupe de Lagny, est né dans une des maisons à pignons, le .
 William Saurin (1872-1937), fondateur de la marque est inhumé à Lagny.
 Edouard Cortès (1882-1969), né et mort à Lagny-sur-Marne, peintre post-impressionniste. Son père Antonio Cortés y Aguilar, est également mort dans cette commune.
 Maurice Faustino-Lafetat (1917-1998), artiste peintre, vécut à Lagny-sur-Marne.
 André Lauran (1922-2009), artiste peintre, mort à Lagny-sur-Marne.
 Pierre Hasquenoph (1922-1982), compositeur, vécut à Lagny-sur-Marne.
 Yaguel Didier (1942) native de Lagny-sur-Marne, voyante.
 Alain Demouzon (1945), auteur de romans policiers, est né dans la commune.
 Thierry Rey (1959), judoka. Un gymnase de Lagny-sur-Marne porte son nom.
 Laurent Fignon (1960-2010), cycliste, scolarisé à Lagny-sur-Marne.
 Corinne Hermès (1961), chanteuse , née à Lagny-sur-Marne.
 Paul Wehage (1963), compositeur de musique classique, vit à Lagny-sur-Marne.
 Xavier Blond (1967), natif de Lagny-sur-Marne, international de rugby à XV.
 Francis Llacer (1971), natif de Lagny-sur-Marne, joueur de football.
 Benjamin Boukpeti (1981), kayakiste, natif de Lagny-sur-Marne.
 Bruce Abdoulaye (1982), footballeur congolais, vit à Lagny-sur-Marne.
 William Annotel (1983), handballeur, né à Lagny-sur-Marne.
 Cyril Cinélu (1987), chanteur, né à Lagny-sur-Marne.
 David Tixier (1989), pianiste et compositeur de jazz, né dans la commune.
 Franck Laurent-Grandpré (1991), pianiste et compositeur, lauréat du concours international de Lagny-sur-Marne en 2015.
 Paul Pogba (1993), footballeur, natif de Lagny-sur Marne.
 Salomé Saqué (1995), journaliste, native de Lagny-sur-Marne.
 Christopher Nkunku (1997), footballeur, natif de Lagny-sur-Marne
 Maka (2002), rappeur, natif de Lagny-sur-Marne.

Notes et références

Personnalités
 00
 00

Liste de personnalités liées à Lagny-sur-Marne


Jonathan Zwikel (* 16. Juli 1975 in Brüssel) ist ein ehemaliger belgisch-französischer Eishockeyspieler.

Karriere
Jonathan Zwikel begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Nachwuchsabteilung der Dragons de Rouen, für dessen Profimannschaft er von 1993 bis 1995 in der höchsten französischen Spielklasse aktiv war. In beiden Jahren gewann er auf Anhieb mit seiner Mannschaften den französischen Meistertitel. Anschließend wechselte der Center innerhalb der Liga zum Hockey Club de Reims, mit dem er in den Jahren 2000 und 2002 ebenfalls Meister wurde. Als der Verein aufgrund hoher Schulden aufgelöst werden musste, schloss sich der gebürtige Belgier zur Saison 2002/03 dem IF Sundsvall aus der Allsvenskan, der zweiten schwedischen Spielklasse, an, beendete die Spielzeit jedoch beim EV Duisburg in der 2. Eishockey-Bundesliga. Von 2003 bis 2006 lief der zweifache Olympiateilnehmer für die Gothiques d'Amiens auf, mit denen er 2004 ebenfalls Meister wurde.

Zur Saison 2006/07 wechselte Zwikel zu den Pingouins de Morzine, bei denen er auf Anhieb einer der Führungsspieler war. In seinem ersten Jahr bei den Pingouins erhielt er die Trophée Albert Hassler als bester französischer Spieler der Ligue Magnus. Zuletzt spielte der Linksschütze von 2009 bis 2011 noch einmal für seinen Stammverein Dragons de Rouen und gewann mit dem Klub neben zwei Meistertiteln auch die drei nationalen Pokalwettbewerbe Trophée des Champions, Coupe de la Ligue und Coupe de France jeweils ein Mal. Anschließend beendete er im Alter von 35 Jahren seine Karriere.

International
Für Frankreich nahm Zwikel im Juniorenbereich an der U18-Junioren-B-Europameisterschaft 1993 sowie der U20-Junioren-B-Weltmeisterschaft 1995 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den B-Weltmeisterschaften 2002, 2003 und 2007 sowie bei den A-Weltmeisterschaften 1997, 1998, 2000, 2004, 2008 und 2009. Zudem trat er für Frankreich bei den Olympischen Winterspielen 1998 in Nagano und 2002 in Salt Lake City an.

Erfolge und Auszeichnungen

Mannschaftserfolge

International
 2003 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I
 2007 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I

Individuelle Auszeichnungen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Frankreich)
Eishockeyspieler (Rouen Hockey Élite 76)
Eishockeyspieler (Hockey Club de Reims)
Eishockeyspieler (IF Sundsvall Hockey)
Eishockeyspieler (Füchse Duisburg)
Eishockeyspieler (HC Amiens Somme)
Eishockeyspieler (HC Morzine-Avoriaz)
Olympiateilnehmer (Frankreich)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1998
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2002
Französischer Meister (Eishockey)
Belgier
Franzose
Geboren 1975
Mann

Jonathan Zwikel


الحصن هو بناء عسكري أو مبنى مصمم للدفاع عن الأراضي في الحرب، ويستخدم أيضًا لترسيخ الحكم في منطقة خلال وقت السلم.

منذ التاريخ المبكر جدًا حتى العصور الحديثة، كانت الجدران الدفاعية ضرورية في كثير من الأحيان للمدن من أجل النجاة في عالم متغير من الغزو والاحتلال. كانت بعض المستوطنات في حضارة وادي السند هي المدن الصغيرة الأولى التي حُصنت. في اليونان القديمة، تم بناء جدران حجرية كبيرة في يونان الموكيانية، مثل موقع موكناي القديم (المشهور بالكتل الحجرية الضخمة لجدرانه «السيكلوبية»). الفرفوريون اليوناني كان مجموعة محصنة من المباني المستخدمة كحامية عسكرية، ويعادل قلعة رومانية أو إنجليزية. خدمت هذه الإنشاءات بشكل أساسي غرض برج مراقبة، لحراسة بعض الطرق والممرات والحدود. على الرغم من أنها أصغر من القلعة الحقيقية، إلا أنها عملت كحرس حدود بدلاً من نقطة قوة فعلية لمشاهدة الحدود والحفاظ عليها.

كان فن إقامة معسكر عسكري أو بناء حصن يسمى تقليديًا «كاسترامتيشن» (بالإنجليزية:Castrametation ) منذ زمن الفيالق الرومانية. ينقسم الحصن عادة إلى فرعين: حصن دائم وحصن ميداني. هناك أيضًا فرع وسطي يعرف باسم الحصن شبه الدائم. القلاع هي حصون تعتبر منفصلة عن الحصن العام أو المعاقل إذ أنها مقر إقامة ملك أو نبيل وتتطلب منطقة دفاع محددة.

كانت الحصون الرومانية والجبلية سلفًا رئيسيًا للقلاع في أوروبا، وظهرت في القرن التاسع في الإمبراطورية الكارولنجية. شهدت العصور الوسطى المبكرة إنشاء بعض المدن التي بنيت حول قلاع.

عفا الزمن على الحصون من طراز العصور الوسطى إلى حد كبير عند وصول المدافع في القرن الرابع عشر. تطورت الحصون في عصر البارود الأسود إلى هياكل أخفض بكثير مع زيادة استخدام الخنادق والأسوار الأرضية التي تمتص وتشتت طاقة نيران المدافع. كانت الجدران المعرضة لنيران المدافع المباشرة ضعيفة للغاية، لذلك غرّقت الجدران في خنادق أمامها منحدرات أرضية لتحسين الحماية.

أدى وصول القذائف المتفجرة في القرن التاسع عشر إلى مرحلة أخرى في تطور الحصون. لم تنجح الحصون النجمية جيدًا في مواجهة آثار المواد شديدة الانفجار، إذ تتعطل الترتيبات المعقدة للحصون والبطاريات المرافقة وخطوط النار المنشأة بعناية للمدافع الحامية بسرعة بسبب القذائف المتفجرة. كانت التحصينات المصنوعة من الفولاذ والخرسانة شائعة خلال القرن التاسع عشر وأوائل القرن العشرين. إن التقدم في الحرب الحديثة منذ الحرب العالمية الأولى جعل الحصون واسعة المساحة بالية في معظم الحالات.

التسمية

تُعرف العديد من المنشآت العسكرية الأمريكية باسم الحصون (بالإنجليزية: forts)، على الرغم من أنها ليست دائمًا محصنة. في الواقع، خلال الحقبة الرائدة لأمريكا الشمالية، أشير إلى العديد من البؤر الاستيطانية على الحدود، حتى البؤر الاستيطانية غير العسكرية، باسم الحصون بشكل عام. قد تسمى المنشآت العسكرية الأكبر قلاعًا (بالإنجليزية: fortresses)؛ وعُرفت الأصغر حجماً ذات مرة باسم المداخن (بالإنجليزية: fortalices). يمكن أن تشير كلمة «حصن» (بالإنجليزية: fortification) أيضًا إلى ممارسة تحسين دفاع المنطقة عن طريق الأعمال الدفاعية. أسوار المدينة هي تحصينات ولكن لا تسمى بالضرورة بالحصون.

سُمي فن إقامة مخيم عسكري أو بناء حصن تقليديًا بكاسترامتيشن (بالإنجليزية: castrametation) منذ زمن الفيالق الرومانية. يُدعى فن/علم فرض الحصار على التحصين وتدميره عادة بحرفة الحصار (بالإنجليزية:siegecraft ) أو صراع الحصار (بالإنجليزية: siege warfare) ويُعرف رسميًا باسم بوليسيتس (بالإنجليزية: poliorcetics). في بعض النصوص، ينطبق المصطلح الأخير على فن بناء الحصن أيضًا.

تنقسم الحصون عادة إلى فرعين: حصون دائمة وحصون ميدانية. تنشأ الحصون الدائمة في أوقات الفراغ، مع جميع الموارد التي يمكن للدولة توفيرها من المهارات البناءة والميكانيكية، ويتم بناؤها من مواد دائمة. الحصون الميدانية -على سبيل المثال المتراس المرتجل- والتي تُعرف غالبًا بالأعمال الميدانية (بالإنجليزية:fieldworks ) أو أعمال الحفر الأرضية (بالإنجليزية: earthworks)، ترتجلها القوات في الميدان، ربما بمساعدة عمالة وأدوات محلية يمكن شراؤها، ومع مواد لا تتطلب كثيرًا من التجهيز، مثل الأرض، وخشب الفرشاة، والخشب الخفيف، أو أكياس الرمل (انظر سنجار). مثال على الحصون الميدانية كان بناء فورت ناسسيتي من قبل جورج واشنطن في 1754.

هناك أيضًا فرع وسطي يعرف باسم الحصون شبه الدائمة. يستخدم هذا النوع عندما يصبح من المرغوب أثناء حملة حماية منطقة محلية بأفضل محاكاة لدفاعات دائمة يمكن صنعها في فترة قصيرة، بالمتاح من الموارد الكافية والعمل المدني الماهر. مثال على ذلك هو بناء الحصون الرومانية في إنجلترا، والأقاليم الرومانية الأخرى حيث أنشئت المخيمات بقصد البقاء لمدة معينة، لكن ليس بشكل دائم.

القلاع هي الحصون التي تعتبر منفصلة عن الحصن العام أو القلعة إذ تصف إقامة ملك، أو نبيل، وتتطلب منطقة دفاع محددة. مثال على ذلك القلعة الضخمة من العصور الوسطى في كاركاسون.

القلاع

غالبًا ما تشير القلاع في الاستخدام الحديث إلى المساحة التي تخصصها الحكومات لمنشأة عسكرية دائمة؛ ولا يكون لها أي تحصينات فعلية في الغالب، ويمكن أن يكون لها تخصصات (ثكنات عسكرية، أو إدارية، أو مرافق طبية، أو استخبارات).

ومع ذلك، هناك بعض الحصون الحديثة يشار إليها باسم قلاع، وعادةً ما تكون حصون شبه دائمة صغيرة. في الصراع الحضري، تبنى عن طريق تحديث هياكل قائمة مثل المنازل أو المباني العامة. في الحرب الميدانية، غالبًا ما تكون من نوع بناء خشبي، أو رملي، أو ترابي.

عادةً ما تُستخدم هذه القلاع في القتال منخفض المستوى فقط، مثل نزاعات مكافحة التمرد أو الصراعات التقليدية منخفضة المستوى للغاية، كالمواجهة بين إندونيسيا وماليزيا، والتي شهدت استخدام الحصون الخشبية من قبل فصائل وسريات. السبب في ذلك هو أن الحصون الثابتة فوق الأرض لا يمكنها النجاة من أسلحة إطلاق النار الحديثة المباشرة أو غير المباشرة الأكبر من قذائف الهاون، وأر بي جي، والأسلحة الصغيرة.

السجون وغيرها
يمكن أيضًا العثور على حصون مصممة لإبقاء سكان المنشأة في داخل المكان بدلاً من خارجه، في السجون، ومعسكرات الاعتقال، وغيرها من المرافق، مع امتلاك السجون مشددة الحماية على أقواها. تُناول ذلك في مقالات أخرى، لأن معظم السجون ومعسكرات الاعتقال ليست في الأساس حصونًا عسكرية (على الرغم من أن الحصون والمعسكرات والمدن العسكرية الحامية قد استخدمت كسجون و/ أو معسكرات اعتقال؛ مثل تيريزينشتات غيتو ومعسكر الاعتقال في معتقل غوانتانامو وبرج لندن).

مقالات ذات صلة
 قلعة
 برج
 كوت
 قصبة
 قصر
 سور - قائمة الجدران
 كرملين (حصن)

مراجع

إستراتيجية عسكرية
تحصينات
حصون
قلاع
منشآت عسكرية

حصن