Angel, başarılı bir ABD yapımı olan Buffy the Vampire Slayer televizyon dizisinin bir yan ürünü olan dizi. Angel'ın Buffy'den daha karanlık bir yanı vardır. Yayınlandığı dönemde Amerika'da benzer dizilere göre daha iyi reyting (Nielsen Ratings) almıştır. Dizi, Buffynin yaratıcısı olan Joss Whedon ile David Greenwalt ortak yapımıdır ve ilk kez 1999 Ekim'inde yayınlanmıştır. Bu dizi de Buffy gibi Whedon'ın yapım şirketi olan Mutant Enemy tarafından yapılmıştır.

Dizi, bir yüzyıldan fazla bir süre boyunca cinayetler işleyen ve masumlara işkence yapan, sonrasında ise ruhunun geri verilmesiyle vicdan azabı ve suçluluk çeken vampir Angel'ın süregelen deneyimleri üzerinedir. Dizinin ilk dört sezonu boyunca, kurgusal bir Los Angeles Kaliforniya'da bir özel dedektif olarak çalıştı. O ve yardımcıları "yardıma muhtaç olanlara yardım etti", yolunu kaybedenlerin "ruhlarını kurtardı" ve inanma gücünü geri getirdi. Tipik bir şekilde, bu karmaşık savaş, şeytani iblislerle (ki Angelda iyi niyetlilikleriyle tanınmış, tarafsız ve masum iblisler vardır) olduğu kadar kötülük müttefiki insanlar ve kendi vahşi doğası arasında sürüyordu. "İblis" terimi, Angel evrenine uyarlandığında genelde kötülere ifade ettiğinin aksine ahlaki açıdan kuvvetli olarak bilinirdi.

Dizi toplamda 4 tane Saturn Ödülü ve 1 tane de International Horror Guild Ödülü kazanmıştır, ama bunların yanında birçok Emmy, Hugo, Saturn ve Satellite ödüllerine de aday gösterilmiştir.

Öncül

Karakterler

Dizide olaylar 200 yaşından büyük olan İrlandalı vampir Angel'ın (David Boreanaz) etrafında gelişmektedir. Angel, Avrupa'da yaşadığı zamanlarda Angelus olarak tanınırdı, ama daha sonra Çingeneler tarafından lanetlenerek ruhunu geri almıştır, ki bu nedenle yüzyıllar boyu işlediği cinayetler ve yaptığı işkencelerin suçluluğuna katlanmak zorunda kalmıştır. Buffy the Vampire Slayer dizisinden Sezon 3'ün sonunda ayrılmış, kefaret arayışı ile Los Angeles'a gelmiştir ve bu dizinin baş karakteri olmuştur.

Çok geçmeden kendisine yardımcı olan Allen Francis Doyle (Glenn Quinn) ile karşılaşır, ki bu karakter de yarı-insan yarı-iblis bir İrlandalıdır, ama yine de bir kahraman olarak nitelendirilmiştir. Doyle, Yüce Güçler'in kendisine yolladığı şifreli imgelemleri Angel'a iletmektedir. Kısa bir süre sonra da ikilinin yanına Buffynin ekibinden olan Cordelia Chase (Charisma Carpenter) katılır. Eskiden okulun popüler ponpon kızı olan Cordelia, dizideki gelişimine sıkıcı ve sığ bir karakter olarak başlar, ama TV dizisinin ilerleyen bölümlerinde bir kahramana dönüşür. Cordelia ile Doyle'un öpüşmesi, Doyle'un ölümünden sonra imgelem gücünün Cordelia'a geçmesine sebep olmuştur. İlk sezonun henüz erken bölümlerinde gerçekleşen Doyle'un ölümüyle birlikte Buffy oyuncu kadrosundan birisi daha bu yan ürüne gelmiştir: Wesley Wyndam-Pryce (Alexis Denisof) ekibe "serseri iblis avcısı" görünümünde katılır, ekibe kabul edilmemiş gibi davranmaktadır. Zamanla Wesley, cesur ve güçlü hareketler sergilemiş, ayrıca meslektaşı Rupert Giles gibi soğuk kanlı bir şekilde birisini öldürme acımasızlığını da göstermiş ve en nihayetinde bir lider olmuştur. Cordelia, bu üçlünün oluşturduğu ofiste kendilerine Angel Araştırmacılık (Angel Investigations) ismini vermiş ve kart bastırmıştır.

Dizinin ikinci sezonunda üçlünün yanına genç bir iblis avcısı olan Charles Gunn (J. August Richards) katılır ve Gunn, bir vampir için ve birlikte çalışmaya alışmak zorunda kalır. Sezon 2'nin sonunda hep birlikte iblis dünyası Pylea'a yolculuk ederler ve orada sosyalleşme yetenekleri beş yıllık esaretten sonra körelmiş olan genç Teksaslı bir fizikçi olan Winifred "Fred" Burkle'ı (Amy Acker) kurtarırlar. Daha sonra ise açık sözlü bir insan haline gelir. Sezon 3'te ise iki vampir Angel ve Darla'nın "mucizevi" insan çocuğu olan Connor'ın (Vincent Kartheiser) ilk ortaya çıkışı anlatılır. Bebekken bir cehennem boyutuna kaçırılan bu çocuk, Angel'ın düşmanı Daniel Holtz tarafından büyütülmüştür. Yalnızca birkaç hafta sonra ise cehennem boyutundan bir genç çocuk olarak geri döner ve isteksizce soyunu kabul eder. Lorne (Andy Hallett) ilk defa Sezon 2'de tanıtılmıştır, ama ekibe Sezon 4'te katılır. Sürekli eğlence arayan, sosyal ve pasifist olan Lorne'un rolü çoğu zaman ekibi desteklemektir.

Dizinin final sezonu olan Sezon 5'te birkaç yeni karakter tanıtılır. Bunların en başlıcası Angel'ın müttefiği/düşmanı ve ayrıca Buffyde oynamış olan yaşlı vampir Spike'tır (James Marsters). Bu dizide Spike, Angel'ın tarafında savaşmaktadır ama bir yandan da ikilinin birbiri ile olan rekabeti devam etmektedir – artık Spike'ın da ruhu olan bir vampir olması ve ikisinin de Buffy'e karşı olan romantik hisleri dolayısıyla bu rekabet renklenmiştir. Efsanevi Eski Olan'lardan birisi olan Illyria (Amy Acker) ilk ortaya çıktığında Fred'in bedenini ele geçirdiği için ekibin düşmanı olur, ama daha sonra değişen dünyaya ayak uydurmak zorunda kalması ve bir insanın bedenini ele geçirmesi dolayısıyla hissettiği insansı hislerle başa çıkması gerektiğinden dolayı ekibin arasına katılır. Son olarak da yine bir Buffy oyuncusu olan Cordelia'nın eski arkadaşı Harmony Kendall (Mercedes McNab) vardır, ama bu defa vampire dönüşmüştür. Cordelia'nın eski kişiliğini sergileyen Harmony, Angel'ın Wolfram & Hart şirketini ele geçirmesiyle onun yanında sekreteri olarak kabul edilmiştir.

Ana karakterlerin dışında ise Angelda birçok yinelenen karakter belirmiştir. Dizide en fazla bölümde oynayan yinelenen iki karakteri Lilah Morgan (Sezon 1–4) ve Lindsey McDonald'dır (Sezon 1, 2 ve 5) ki toplam 36 ve 21 bölümde oynamışlardır. Ayrıca, Angel dışında dizinin hem ilk hem de son bölümünde beliren tek karakter Lindsey'dir. İlk defa Buffyde beliren Angel'ın atası Darla (Julie Benz), Angel dizisinde daha önemli bir rol olarak toplamda 20 bölümde belirmiştir. Elisabeth Röhm ise 15 bölümde (Sezon 1–2) LAPD (LA Polis Departmanı) Dedektifi Kate Lockley rolünde oynamıştır. Kate, Angel ile sık sık gergin bir ilişkisi olan bir kadındır.

Dizi boyunca, ayrıca Buffy karakterlerinden bazıları da Angel dizisinde konuk olarak yer almışlardır, buna dizinin ana karakterleri Buffy Summers, Willow Rosenberg ve Daniel "Oz" Osbourne de dahildir. Serseri avcı Faith dizinin Sezon 1, 2 ve 4 bölümlerinde önemli kısımlarda oynamıştır; ayrıca Buffy dizisinde oluşturulmuş Anne Steele ve Andrew Wells karakterleri de iki veya daha fazla Angel bölümünde yer almışlardır. Whedon ayrıca kendisinin iptal edilmiş Firefly isimli dizisinden, Gina Torres ve Adam Baldwin oyuncuları da ayrıca Jasmine ve Marcus Hamilton karakterlerini canlandırmışlardır.

Çekim yerleri

Birçok Angel sahnesi Los Angeles, Kaliforniya'da çekilmiştir. Dizinin konusu Los Angeles'ta geçmektedir. Joss Whedon demiştir ki, "Dizi Los Angeles'ta geçiyor, çünkü L.A.'de birçok iblis ve anlatılacak hikâye bulunuyor."
Yapımcı Marti Noxon şöyle bir açıklamada bulunmuştur: "Joss Whedon, Los Angeles'ı çok özel birkaç nedenden dolayı seçti. Mekan hakkında birçok önyargı bulunmakta, ama birçok da gerçek bulunmakta. Burası birçok yalnız, izole edilmiş ve çaresiz insanın düştüğü oldukça rekabetçi ve yoğun bir şehir. Yaratıklar için güzel bir mekan."

"Los Angeles: The City of Angel" başlıklı yazısında (yazı koleksiyonunun bulunduğu, Reading Angel: The TV Spin-off With a Soul isimli eserden) Benjamin Jacob, Los Angeles'ın neden dizi için özellikle önemli olabileceğine değinmiştir. Jacob birkaç açıklamada bulunmuştur: birincisi isim bağlantısı ('City of Angels'); ikincisi iki taraflı doğa, "Beach Boys ve Walt Disney ile kalıplaşmış olarak bilinen güneşli şehrin diğer yanı [...], acı, bilinmezlik, yabancılaşma ve yıkılmış hayallerin yeri"; üçüncü olarak ise Amerikan kara filmi aslen "Los Angelian tarzıdır." Angel aslında doğaüstü kara film olarak tasarlanmıştır. Bu kara film, "karanlık şehrin, şehrin ilerleme ve medeniyet sözüne olan bir kontrpuan olması gibi gerileme ve karanlığın yeri" araştırması ile devam etmiştir.

İlk sezon boyunca Angel Araştırmacılık, Angel'ın dairesinde yer almaktadır. Ama ilk sezonun ilerleyen bölümlerinde burası havaya uçmuştur ve Angel ekibi, "Are You Now or Have You Ever Been" bölümünde kendilerine yeni bir yer bulmuştur. Buldukları yer ise Los Angeles'ta bulunan kurgusal Hyperion Hotel'dir. Bu otelde uzun bir süre kaldıktan sonra son sezonda ekip şeytani hukuk firması Wolfram & Hart'a yerleşmiştir.

Biçim
Angel da aynı Buffy gibi seriler halinde yayınlanmıştır, her bölümde farklı bir olay olmuş ve olaylar toplandıkça asıl hikâye örgüsü ortaya çıkmıştır. Ama Buffyden farklı olarak bu dizide, sezonlardaki hikâye örgüleri "Büyük Kötü" diye bilinen güçlü düşmanın yenilmesiyle bitmemiştir. Bunun yerine, bütün beş sezonun genel olarak birleştiğinde oluşturduğu konu Angel'ın, "iyi" olan Yüce Güçler ve "kötü" olan Wolfram & Hart'ın birbirleri olan savaşındaki merkezi oyuncu olarak yer alması ve muhtemel olan kıyametin kehanetlerindeki rolüdür. Karmaşık, birbirini tamamlayan küçük hikâyelerden oluşan hikâye örgüsü, her bölümde başka bir düşmanın ortaya çıkmasıyla da genişlemektedir. Dizi; korku, fantezi, doğaüstü ve komedi ile drama'nın karışımı da dahil olmak üzere birçok tür içermektedir.

İlk sezondaki bölümlerde genel olarak, her bölümde ayrı bir düşman olmuş ve ana karakterler bu düşmanla yüzleşmişlerdir, bunun yanında da ana karakter olan Angel'ın etrafında bir hikâye örgüsü oluşmuştur. Diğer sezonlarda ise sürekli birbirlerini tamamlayıp daha büyük bir hikâye örgüsünü oluşturan bölümler yayınlanmıştır. Birbirinin devamı olarak yayınlanan bölümlerin en çoğu sezon dörtte yayınlanmıştır, neredeyse bütün bölümlerde olan olaylar birleşerek daha geniş bir hikâye örgüsünü meydana getirmiş ve çoğunlukla bölümler bir önceki bölümün bittiği yerden devam etmiştir.

Dizinin genel olarak devamlılığı Angel ve ekibi etrafında oluşmaktadır, hepsi birlikte (kötü) doğaüstü yaratıklara karşı savaşan ve "yardıma muhtaçlara yardım eden" Angel Araştırmacılık isimli dedektiflik kurumunu yönetmektedirler. Ortalama bir bölümde bir veya birden fazla düşman ya da doğaüstü kötü bulunur ki bunlar genelde bölüm sonunda yenilir ya da öldürülürler, ayrıca bir ya da birden fazla yardıma muhtaç kişi bulunur. Unsurlar ve ilişkiler, dizinin ilerleyen bölümlerinde genişlemesine rağmen, aslında dizi Angel ve onun kefaret yolunda gitmesine odaklanır.

Angel dizisindeki en belirgin yaratıklar efsaneler, halk arasında yayılan bilgiler ve edebi söyleşilerden yola çıkarak oluşturulmuş vampirlerdir. Angel ve yoldaşları, iblislerin yanında hayaletler, kurt adamlar, zombiler ve etik olarak insan görünmeyenler ile savaşmışlardır.

Hikâye
Dizinin en başında, Angel henüz Los Angeles'a taşınmıştır. Çok geçmeden ise Yüce Güçler adına kendisine yönlendirilen Doyle ile karşılaşır. Doyle'un imgelemleri, Angel'ın insan ırkının bir şampiyonu olması yolunda ilerlemesine yardımcı olmaktadır. Angel ayrıca oyunculuk kariyerine başlamaya çalışan Cordelia Chase ile de karşılaşır. Üçlü bir araya gelerek Angel Araştırmacılık'ı "yardıma muhtaç olanlara yardım etme" ümidiyle kurarlar. Doyle'un "Hero" bölümünde ölmesiyle 'imgelem' yeteneğini bir öpücük yoluyla Cordelia'a geçirir. Çok geçmeden de eski gözetmen Wesley Wyndam-Pryce ekibe katılır. Bu arada da şeytani hukuk firması Wolfram & Hart, Angel'a dikkat kesilmeye başlar. Onu karanlık tarafa çekmek amacıyla Angel'ın eski aşığı ve atası olan aynı zamanda Buffy dizisinin ilk sezonunun "Angel" bölümünde Angel tarafından öldürülen Darla'yı tekrar diriltirler.

Vampir avcılarından oluşan bir sokak çetesinin lideri olan Charles Gunn, ilk sezonun son bölümlerinde tanıtılır. Başlarda Angel'ı öldürmek ister, ama zamanla onun iyi tarafta olduğunu kabul eder ve ikinci sezonda onun yanına katılır. Wolfram & Hart'ın yıldız avukatı Lindsey McDonald, Darla'yı Angel'ı alaşağı etmek için bir silah olarak görmektedir. Ama yine de Darla, bir vampir olarak değil de bir insan olarak geri dönmüştür — vampire dönüşmeden önceki yaşamında frengi hastalığından dolayı ölüm döşeğinde bulunduğundan insan olarak geri döndüğünde hastalığı da geri döner. Lindsey, Angelus tarafından dönüştürülmüş vampir olan Drusilla'yı, Darla'yı tekrar vampire dönüştürmesi için getirtir. Bu olayla öfkelenen Angel, karanlık tarafa yönelmeye başlar. Ekibinin geri kalanıyla olan bağlantısını keser (kendi iyilikleri için gizlice bu karanlık bölgeden onları uzak tutmaya çalışarak) ve ikilinin peşine tek başına düşer. Umutsuzluk içerisinde olan Angel, Darla ile birlikte olur ama ertesi sabah, bir epifani yaşar; yaptığı hatanın farkına varır ve grubuyla tekrar bir araya gelir. Cordelia ortadan kaybolunca, Caritas'ın göz alıcı sahibi Lorne, Angel ve ekibini onu kurtarmalarına yardım etmek için kendi evinin bulunduğu boyut olan Pylea'a götürür. Oradan, beş yıldır bu boyutta hapis kalmış eski bir fizik öğrencisi Winifred "Fred" Burkle ile birlikte dönerler.

Eski kız arkadaşı Buffy'nin ölümünün haberini atlatmaya çalışmak için Angel, üç ayını bir manastırda geçirir ve orada bazı iblis keşişlerle karşılaşınca eve hayal kırıklığına uğramış bir şekilde geri döner. Üçüncü sezonun başında Los Angeles'a geri döner, aynı şekilde Darla da onun bebeğini taşır halde geri döner. Angel ve Darla'nın ikisinin de eski düşmanı olan Daniel Holtz, bir iblis tarafından ailesini öldüren vampirlerden intikam alması için tekrar uyandırılmıştır. Grup, ilk vampir bebeğin nasıl bir tür olacağı konusunda şaşkına uğramıştır. Darla ise bebeği Connor'ın hayatını kurtarmak için kendisininkini feda eder. Ekip, bebeğe bakma konusunda oldukça heveslidir, ama çok geçmeden Wesley, Angel'ın kendi çocuğunu öldüreceğini söyleyen (yanlış) bir kehanet bulur. Ekip ile bağını koparan Wesley, kimseyle bu bilgiyi paylaşmadan Connor'ı kaçırır. Ama çocuğu kaçırdığı esnada Wesley saldırıya uğrar ve bebek Holtz ile yandaşı Justine tarafından ele geçirilir. Kendisinin tattığı gibi Angel'ın da çocuk acısını tadmasını isteyen Holtz, bir iblis tarafından açılan geçitten geçerek Quor'Toth isimli bir cehennem boyutuna gider ve orada bu bebeği kendi çocuğu gibi yetiştirir. Angel, çocuğunu sonsuza kadar kaybettiğini hisseder ve Wesley'i öldürmeye çalışır. Hayatta kalmayı başaran Wesley, gruptan dışlanır. Birkaç hafta sonra Connor Quor'Toth'tan geri döner. Ama orada zaman farklı işlediğinden Holtz tarafından büyütülmüş bir genç çocuk olarak geri dönmüştür. Angel'a, Connor'ı yanına alıp sahip çıkması gerektiği kişi olduğunu söyleyip kandıran Holtz, ona bir mektup verir ve mektupta gideceğini Connor'a da Angel'a güvenmesi gerektiğini yazmıştır. Holtz, Justine'i kendisini öldürmesi için ikna eder ama bunu bir vampir saldırısı gibi gösterince Connor en kötüsünü düşünür. Connor, biyolojik babası Angel'ı çelik bir tabuta kilitleyerek okyanusun dibine gönderir. Cordelia'nın imgelemleri insan vücuduna zarar vermeye başlar, acısını hafifletmek için de yarı iblise dönüşür. Eski aşığı the Groosalugg, Pylea'dan geri döner ama Cordelia, ona değil de Angel'a âşık olduğunu fark eder.

Dördüncü sezonun ilk bölümünde, eski dostlarının kendisine sırt çevirmesine rağmen Wesley, Angel'ı bulur ve serbest bırakır. Cehennemsi bir Canavar, L.A.'a gelir ve günışığını yok ederek gökyüzünü karanlıkla kaplar. Daha sonra da Wolfram & Hart'ın binasına girerek içerisindeki herkesi öldürür. Şehrin hayatta kalmasına rağmen, günışığı kalıcı olarak ortadan kaybolmuştur. Ekip, Angel'ın ruhunu bir süreliğine serbest bırakırlar, çünkü Angelus'ın Canavar hakkında yararlı bilgilere sahip olduğunu düşünürler. Ekibin güvenlik önlemleri almasına rağmen Angelus, yakında doğacak olan Jasmine'in etkisi altında olan Cordelia tarafından hücresinden serbest bırakılmıştır. Neyse ki, Faith ve Willow'un yardımları sayesinde Angel'ın ruhunu geri getirmeyi başarırlar. Çabalamalarına rağmen, Jasmine'in gelişini durduramamışlardır, ama Jasmine'in dolaylı olarak Canavar'ı yöneten kişi olduğunu öğrenmişlerdir. Jasmine'in aslında eskiden Yüce Güçler'den birisi olduğu ortaya çıkar ve dünyanın bütün sorunlarını çözmeyi hedefleyerek, bütün insanları kendisine ruhsal olarak köle yapıp onlara mutlak mutluluk verir. Jasmine, bu dünyaya Cordelia ve Connor'ı bir kanal olarak kullanarak gelir, gelişi ise Cordelia'nın komaya girmesine sebep olur. Jasmine, bütün insanları kendi köleleri haline getirirken Fred, yanlışlıkla onun kanıyla temas edince etkisinden kurtulur ve Jasmine'in gerçek yüzünü görür. Ekibin geri kalanı ve binlerce diğer insan hala Jasmine'in köleleri olarak kalırken Fred kaçmayı başarır. Fred, daha sonra ekibin tamamını kurtarmayı başarır ve Angel da bir geçit yoluyla daha önce Jasmine'in ziyaret ettiği başka bir boyuta gider, onun etkisini L.A.'den tamamen kaldırmanın bir yolunu arar. Sonunda öğrenir ki onun gerçek ismini ortaya çıkartarak, insanların üzerindeki etkisini yok ederler. Jasmine, Angel ile yüzleşir ama daha sonra Connor tarafından öldürülür. Connor'ın aslında en başından beri hiç Jasmine'in etkisi altında olmadığı ama onda aile ve mutluluğun bir şeklini gördüğü için onun yanında olduğu ortaya çıkar. Sezon finalinde, ekip daha önceden ölmüş Wolfram & Hart çalışanı Lilah Morgan tarafından ziyarete uğrarlar. Lilah onlara "dünya barışını" önledikleri için teşekkür eder ve Wolfram & Hart'ın L.A. şubesini onlara vermeyi teklif eder. Cordelia ile Connor'a yardım etmeyi amaçlayan Angel, bu teklifi kabul etmek zorunda kalır ve Connor'a hak ettiği hayatı verir.

Son sezonda çete, Wolfram & Hart şubesine yerleşmişlerdir. Gunn ise kendisini çok zeki bir avukata dönüştürmek için bir anlaşma yapmıştır. Gruba bir gün bir madalyon gönderilir ve madalyonu açtıklarında birden karşılarında Angelus'ın eski yoldaşı, artık ruhunu kazanmış vampir Spike'ı bulurlar. İlk başta hayalet formunda beliren Spike daha sonra, Lindsey McDonald'ın gönderdiği bir hediye ile fiziksel bedenine dönmeyi başarır. Hala komada olan Cordelia, Yüce Güçler'in son bir isteği üzerine uyanır ve Angel'ı "yoluna" geri "soktuktan" sonra ölür. Angel, artık oğlu Connor ile yeni bir kimlik sayesinde bir araya gelmiştir, bu da dördüncü sezonun sonunda Angel'ın Wolfram & Hart ile yaptığı anlaşma sayesindedir. Connor, daha sonra eski kimliğinin anılarını geri kazanır, ama yeni ebeveynlerini korumak için tekrar o yola girmez (Connor, Angel'a eski hayatını tamamıyla hatırladığını söyler). Fred sonunda Wesley'e karşı olan hislerini açıklar ama çok geçmeden bedeni, güçlü ve antik iblis Illyria tarafından ele geçirilir. Wesley, Fred'in kaybıyla yıkılır ama Illyria'nın bulunduğu yeni dünyaya ayak uydurmasına yardım etmeyi kabul eder. Cordelia'nın ölmesinden hemen önce son bir imgelem alan Angel, kıyameti yükseltmeye çalışan gizli bir birlik olan Kara Taht Çemberi'nin bütün üyelerini indirmeyi planlamaktadır. Bunun bir intihar görevi olabileceğinden bütün ekibine günü sanki son günleriymiş gibi geçirmelerini söyler. O gece, bütün ekip ayrılarak Çember'in farklı üyelerini hedef alırlar. Wesley, ölümcül bir şekilde bıçaklanır. Illyra, kendi hedeflerini öldürdükten sonra Wesley'nin yanına gelir ama ona yetişemez ve Wesley ölür. Lorne, bunun yaptığı son görev olduğunu söyleyerek Lindsey'i öldürür ve ortadan kaybolur. Angel ise Büyük Ortaklar'ın yeni elçisi Marcus Hamilton ile yüzleşir ve Connor'ın yardımıyla onu yener. Final bölümünün son sahnesinde ise Angel, Illyra, Spike ve Gunn bir ara sokakta bir aray gelirler. Büyük Ortaklar, L.A. şehrine cehennemi getirirler ve Angel karşılarındaki büyük orduyu görünce "Haydi işe koyulalım" der ve dizi biter.

Yapım

Gelişimi
Seri proje tasarımcılarından birisi David Greenwalt "Angel karakterinin Buffy'de büyüdüğünü kimse inkar edemez" noktasına değinmiştir. Angel dizisi yayınlanmaya başlamadan birkaç yıl önce Joss Whedon, Buffy the Vampire Slayer dizisinin arkasında yatan konsepti "Her korku filminde olan, karanlık bir ara sokağa girip öldürülen sarışın kızın" Hollywood versiyonu olarak geliştirmiştir. Angel karakteri Buffy'nin ilk bölümünde ortaya çıkmış ve daha sonra sezon iki ile üç boyunca ise ana kadro arasına girmiştir. Ruhsuz ve ölümsüz bir vampire dönüştürüldükten sonra yaptığı katliamlar ve diğer kötülüklerle dünyaya ün salmıştır; ta ki bir grup Çingene onu cezalandırmak için ruhunu geri koyana kadar, böylelikle yaptığı şeylerden dolayı suçluluk hissedecek ve kendisini yitirecektir. Angel nihayetinde geçmişte yaptığı kötülüklerin kefaretini ödeyebileceği bir yola girer. Buffy'nin sezon finalinde, Angel Sunnydale'i terk ederek L.A.'e kafaretini Buffy olmadan ödemeye devam etmek için gider. Whedon "Angel'ın, aynı Buffy gibi dizideki tek süper kahraman olabilecek karakter olduğuna" inanmaktadır. Aynı zamanda Whedon bu yan diziyi Buffy ile karşılaştırmıştır ve "Bu dizinin daha çok aksiyonlu ve erkekleri baz alan bir dizi" olduğunu söylemiştir.

Buffy'deki ana konsept Amerika'nın küçük bir kasabasında "korku filmi gibi lise" iken, proje tasarımcıları David Greenwalt ve Whedon, Angel'ı "cesur bir şehir dizisi" konseptine uyarlamışlardır. Whedon "daha karanlık tonda karanlık bir dizi istedik" açıklamasını yapmıştır. Hikâye Los Angeles'ta geçiyor çünkü orada bir sürü iblis ve anlatılacak çok garip hikâye var. Ayrıca dizinin yaş seviyesinin biraz daha yukarıda olmasını ve karakterlerin iblislerle baş etme yollarının da farklı olmasını istedik. Buffy daima kötüleri yenip dünyayı kurtarma çabasında, ama Angel her zaman affedilme arayışındadır. Bunlar aslında iki diziyi birbirinden farklı kılan yaratıcı şeyler.

Whedon ve Greenwalt, The WB'a göstermek için 6 dakikalık bir tanıtım videosu hazırlamışlardır ki bu bölüm "Yayınlanmayan Angel pilotu" olarak adlandırılmıştır. Bu videodan bazı kesitler daha sonra dizinin jeneriğinde kullanılmıştır.

Dizinin yapım aşamasında senaryoyu biraz daha yumuşatmak için çaba sarf edilmiştir. Mesela, sezonun ilk bölümü "City of"dan Angel'ın cinayet kurbanının kanını içtiği sahne silinmiştir. Asıl ikinci bölüm olarak yazılmış "Corrupt" bölümü tamamen silinmiştir. David Fury bu durumu "Kanal şok olmuştu. Dediler ki 'bunu çekemeyiz, gerçekten çok karanlık bir yol.' Ama neyse ki aklımıza yeni bir fikir geldi ve bölümü üç günde tekrar yazdık" diye açıklamıştır. Giriş bölümleri biraz daha yumuşatılmış ve Angel Investigations yetersiz bir operasyon olarak gösterilmiştir.

Bir senaryo taslağına göre Angel dizisine aslında Buffy'nin ikinci sezonunun iki parçalı final bölümlerinde de yer almış Whistler karakterini oynayan Max Perlich de katılması istenmiştir. Bir mülakatta Perlich "Tekrar hiç çağırılmadım. Eğer çağırsalardı, muhtemelen kabul ederdim; çünkü harika bir tecrübe olurdu ve Joss gerçekten orijinal ve yetenekli biri" demiştir. Bunun yerine yapımcılar Whistler'a benzeyen bir karakter olan Doyle'u oluşturmuşlardır. Ayrıca asıl Sunnydale ekibinden olan Cordelia Chase de Angel ve Doyle'a katılmıştır.

Yönetici yapımcılar
Joss Whedon, bütün dizi boyunca jeneriklerde yönetici yapımcı olarak geçmiştir. Ama Angel dizisinin yanında aynı zamanda başka projelerde de çalışmıştır; Buffy, Fray, Astonishing X-Men ve Firefly ve bu dizinin devamı olarak da Serenity.

İlk üç sezon boyunca, dizinin proje tasarımcılığını Whedon ile paylaşan David Greenwalt da yönetici yapımcı olarak geçmiştir; bu sırada aynı zamanda kadroda dizi sorumluluğu da yapmıştır. Daha sonra ise Miracles isimli TV dizisinde yönetici yapımcılık yapmak için diziden ayrılmıştır, ama son iki sezonda yapımcı danışmanı olarak kalmıştır. Ayrıca ikinci sezonda Tim Minear da yönetici yapımcı olarak görev almış, sezonun hikâye örgüsüne büyük katkı sağlamıştır. Dördüncü sezonun başında David Simkins, hem dizi sorumlusu hem de yönetici yapımcı yerine geçmiştir, ama üç ay sonra "yaratıcı farklılıklar" nedeniyle stüdyoyu terk etmiş ve sonraki hiçbir bölümde ismi geçmemiştir. Zaten bölüm yazmakta olan Angel senaristi  Jeffrey Bell, dördüncü sezonun dengesini sağlamak için başa geçmiş ve son sezonun da yönetici yapımcılığını yapmıştır. Buffy sona erdikten sonra ise David Fury de dizinin son sezonunda yönetici yapımcı olarak kadroya dahil olmuştur.

Fran Rubel Kuzui ve kocası Kaz Kuzui de ayrıca Angel dizisinin bütün bölümlerinde yönetici yapımcı olarak geçmişler, ama hiçbir senaryo yazımı ya da yapım kısmına dahil olmamışlardır. Jeffrey Bell, dizinin finali olan "Not Fade Away" bölümünün DVD yorum parçasında Angel setinde iki kişinin stüdyoya ayak basmaya bile zahmet etmeden isimlerinin geçtiğini ve ödeme aldıklarını belirtmiştir. Angel yapım ekibi üyesi Dan Kerns ayrıca bir yazısında iki yönetici yapımcının "Buffy ve Angel dizileri süresince kesinlikle hiçbir şey yapmayarak isimlerinin ön planda çıktığını" yazmıştır. Bu iki kişinin isminin bulunması ve bütün yapımlardan (yan ürün Angel da dahil olmak üzere) kar sağlamalarının tek sebebi de asıl Buffy the Vampire Slayer filminin kadrosunda bulunmaları olduğunu da yazısının devamında açıklamıştır.

Senaryo
Dizinin senaryo yazarlığını, Joss Whedon tarafından 1997 yılında kurulmuş Mutant Enemy isimli bir yapım şirketi yapmıştır. Dizide en çok bölüm yazmış yazarlar arasında Joss Whedon, David Greenwalt, Tim Minear, Jeffrey Bell, David Fury, Steven S. DeKnight, Mere Smith ve Elizabeth Craft ile Sarah Fain bulunmaktadır. Genel olarak bölümlerde senaristlik yapmış diğer kişiler arasında Shawn Ryan, Ben Edlund, Drew Goddard, Jeannine Renshaw, Howard Gordon, Jim Kouf, Jane Espenson, Doug Petrie, Tracey Stern, David H. Goodman, Scott Murphy, Marti Noxon ve Brent Fletcher bulunmaktadır.

Jane Espenson senaryoların oluşum sürecini açıklamıştır. İlk başta, yazarlar Buffy Summers'ın yüzleşmekte olduğu duygusal sorunlar ve karanlık doğaüstü güçlerle savaşırken bu sorunlar ile nasıl yüzleştiği hakkında konuşurlardı. Daha sonra bölümün hikâyesi örgülere ve sahnelere "ayrılırdı". Reklam aralarından önce verilen örgü sahneleri anahtar anlar olarak değerlendirildi ki seyirciler şaşırıp reklam arasından sonra da bölüme takılı kalabilsinler. Senaristler daha sonra bu örgüleri sahneler ile tamamlayarak ortaya olmuş bir bölüm çıkarttılar. Ayrıca senaryonun oluşumu sürecinde her sahnenin ayrıca açıklandığı bir beyaz tahta da kullandılar. Bu "ayırma" işlemi bittikten sonra bölümde ismi geçen yazar bölüm için bir özet yazar ve Whedon ya da Noxon'a kontrol ettirirdi. Ardından senarist bölümü tam bir senaryoya döker ki bu süreçte senaryo birçok taslaktan oluşur, son olarak da dizi sorumlusu hızlı bir göz gezdirir. En son elde edilen taslak ise çekim senaryosu olarak kullanılırdı.

Yayın geçmişi ve sendikasyonAngel, yayın hayatına 15 Ekim 1999 tarihinde The WB'de yayınlanan ilk bölümü "City of" ile başlamıştır. Toplam 5 sezon sürdükten sonra, 19 Mayıs 2004 tarihinde ise sona ermiştir. Dizi, kanal yönetimi tarafından sona erdirilmiştir, ama yapımcı ve senarist David Fury dizinin normalde bir sezonunun daha devam etmesi gerektiğini açıklamıştır. Dizi daha sonra ise Birleşik Krallık'ta Sky1 kanalında yayınlanmaya başlamıştır. 2002 yılında, dizi Türkiye'de CNBC-e kanalında yayınlanmaya başlamıştır.

MüzikAngelda genelde orijinal indie, rock ve pop müzikleri belirmiştir.

Açılış teması ise Holly Knight ile Buffy the Vampire Slayer dizisinin üçüncü sezonu boyunca iki şarkı çalmış alternatif rock grubu olan Darling Violetta tarafından bestelenmiştir. Holly Knight ise parçanın müzik yapımcısıdır. Ertesi sene, Angel dizinin tema parçasının demoları için grupları davet etmiştir. Ayrıca gruplardan "karanlık süper kahraman fikileri" ve "çello rock" kullanmalarını istemişlerdir. Darling Violetta grubu ilham almak için, daha önceden yayınlanmış Angel-ilgili Buffy bölümlerini izlemişlerdir: "Passion", "Becoming, Kısım Bir ve İki". Nihayetinde Whedon, Darling Violetta'nın Angel teması yorumlamasının diziye en uygunu olduğunu söylemiştir. Bu temanın Buffy temasından daha yavaş bir temposu olmakla birlikte, çello gibi daha akustik enstrumantlar kullanılmıştır. 2005 yılında, grup bu Angel temasının genişletilmiş bir versiyonunu yayınlamışlar ve ismine de "The Sanctuary Extended Remix" demişlerdir. Bu parça ise daha sonra yayınlanan Angel: Live Fast, Die Never isimli soundtrack albümünde çıkmıştır.

Bu soundtrack albümünde genellikle Robert J. Kral tarafından bestelenmiş enstrumental müzikler yayınlanmıştır, ama ayrıca bir remix tema ve dizide çıkan iki ayrı şarkı da yayınlanmıştır. İblis karaoke barda, Caritas genelde pop hit şarkılara yer vermiştir. Douglas Romayne, dizinin baş bestecisi Rob Kral ile birlikte sezon 4 ve 5 boyunca dizi için beste yapmıştır.

Bölüm listesi

Dizinin iptal edilişi
2004 yılı Sevgililer Günü'nde The WB resmi bir açıklama yaparak Angelın 6. sezonda devam etmeyeceğini duyurdu. Televizyon kanalı resmi açıklamayı yapmadan bir gün önce bir internet sitesi sızan haberi vermişti bile. Joss Whedon popüler bir hayran sitesine; keder ve şaşkınlığını ifade eden "kalbim kırıldı" mesajını gönderdi. Angel hayranları mektup kampanyaları düzenledi, internet üzerinden talepte bulundu ve başta UPN (WB, Buffy'yi 5. sezondan sonra bitirmek istediğinde devam ettirmek üzere diziyi alan UPN idi) olmak üzere diğer kanallara diziyi almaları için lobi yapmaya başladı. Son açıklamalarında dizinin 6. sezonda tekrar çekileceğini söyleyen WB'un eğlence kısmının başkanı Jordan Levin dizinin bitmesinin sorumlusu olarak görüldü.

Yapımcı ve senarist David Fury, eğer Joss Whedon erken bir yeni sezon isteğinde bulunmasaydı Angel'ın altıncı bir sezonu daha olacağını "garanti etmiştir":

Angel'ın yeni bir sezon daha oynamamasının tek sebebi... oldukça basit bir şey. Reytinglerin yükselmesi, dizinin büyük bir ilgi alması dolayısıyla; Joss, The WB başı olan Jordan Levin'e yeni sezon için erken bir onay verip vermeyeceğini sordu; çünkü her yıl Angel'a yeni sezon onayı geç verilmişti ve dizi çalışanları Angel'ın devam edeceğini umarak her seferinde diğer işlerini iptal etmişlerdi; Whedon bu defa bunun olmasını istememişti. Kendine güvenerek, Joss direkt Jordan'a "bizim ekip olarak yeni bir sezon daha devam edip etmeyeceğimiz senin ellerinde" dedi. Jordan ise ellerini birleştirmiş, sırtını duvara yaslamış bir şekilde ertesi gün Whedon'u arayarak ona "Pekala, devam edemiyorsunuz" demiş. Bu olayı duyan The WB, Jordan koltuğundan düşürdü. İnanıyorum ki The WB'dan Garth Ancier, Angel'ı iptal etmenin büyük bir hata olduğunu söylemiştir. Ortada bir güç oyunu vardı. Erken bir sezon onayı almak istedik ama olmadı. Aslında bir nevi onları bir karar vermeye zorladık ki onlar da bizi iptal etme kararını verdiler.

Eğer normalde beklediğimiz gibi yine bekleseydik, şunu garanti ederim ki Mayıs ayı civarlarına geldiğimizde Angel yeni bir sezon onayı alırdı. Bunu gerçekten garanti ederim.

19 Mayıs 2004'te WB Angelın son bölümü "Not Fade Away"i yayınladı. Muallakta kalan son dakikalar bazı hayranların Angel'in ileride devam edebileceğini ümit etmelerine sebep oldu. Fakat çoğu eleştirmen; Angel'ın en son "Haydi işe gidelim" (İng:Let's go to work) demesini dizinin sonu olarak yorumladı. -- Hayattaki zorluklar ve dertler hiçbir zaman bitmez ama her zaman önünüze yeni bir mücadele getirir. Bir kahramanı tanımlayan, her meydan okumaya karşılık vermesi ve gerekeni yapmasıdır. Joss Whedon hikâyenin sonlanması ile ilgili olarak, "son bölüm bazı insanların söylediği gibi ucu açık bırakılmadı" şeklindeki düşüncesini belirtti. Ama daha sonra dizinin devam serisi olarak Kasım 2007'de After the Fall isimli bir çizgi roman serisi başlamıştır.

Yan ürünlerAngelın kendisinin bir Buffy yan ürünü olmasına rağmen, bu dizinin de kendisine ait birtakım yan ürünleri bulunmaktadır. Bunlar arasında romanlar, çizgi romanlar ve diğer ürünler bulunmaktadır.

Dizinin devam serisiAfter the Fall adlı IDW Publishing tarafından yayınlanan çizgi roman serisidir. Televizyonda yayınlanan serinin devamı niteliğini taşır. Dizinin proje tasarımcılarından birisi olan Joss Whedon ve Brian Lynch tarafından üretilmiştir. İlk kez 21 Kasım 2007 tarihinde basılmıştır. İlk başta 17 sayıdan oluşan sınırlı seri, daha sonra 44 sayıya yükselmiştir. Bu ana 44 sayının dışında, After the Fall başlığı altında bazı mini seriler yayınlanmıştır. 16 Temmuz 2008 tarihinde başlayan Spike: After the Fall mini serisi Spike ile Illyria'nın bir ekip olmasını konu almaktadır. Angel: Only Human isimli mini seri ise Ağustos 2009'da başlamış ve Gunn ile Illyra'nın After the Fall sayı #23'teki olaylardan sonra yaşadıklarını anlatmaktadır. Başka bir Spike serisi ise Spike: The Devil You Know isimli 2010 yılında yayınlanan mini seridir. Son olarak da Illyra'yı konu edinen Angel: Illyria: Haunted mini seri yayınlanmıştır. Bu mini serilerin dışında ayrıca bazı tek bölümler de yayınlanmıştır.

IDW Publishing, bu seriyi yayınlarken aynı anda Dark Horse Comics tarafından yayınlanmakta olan Buffy the Vampire Slayer Sezon Sekiz isimli çizgi roman serisi ile After the Fall arasındaki ilişkiyi tamamlamak için her iki seriye de birer yan ürün olan Spike isimli seriyi yayınlamaya başlamıştır. Ve bu seri de aynı After the Fall gibi "Buffy evreni" kronolojisinde "evrene dahil" edilmiştir. Bu serinin devam eden bir seri olması planlanıyordu ama IDW'nin Angel'ı yayınlama hakkının Dark Horse'a geçmesi bu serinin de 8 bölümden sonra bitmesine sebep olmuştur.

Genişleyen evren

TV dizisinin dışında, "Buffy evreni genişleyen evren" diye bilinen terimin kapsadığı yazarlar ve sanatçılar tarafından başka Angel ürünleri de üretilmiştir. Bu yayınlanan eserlerin sahipleri evrenin devamlılığına yeri geldiğinde uymuş, bazen de uymamıştır. Benzer şekilde, TV dizisinin yazarları bu genişleyen evrende yayınlanmış diğer eserlerde geçen olaylarla ilgili hiçbir atıfta bulunma zorunluluğunda değillerdi, hatta bazen devamlılık ile çelişkili olaylar yazdıkları bile olmuştur.

Bu eserlerin çoğu ise Buffy evreni kronolojisinin bir yerinde yerleşmektedirler. Örnek olarak, Joss Whedon bir Angel mini çizgi roman serisi yazmıştır; Long Night's Journey isimli bu çizgi roman tam olarak dizinin ikinci sezonundan önce geçmektedir. Angel çizgi romanları orijinal olarak 2000 ve 2002 yılları arasında Dark Horse Comics tarafından yayınlanmıştır. 2005 yılında ise Dark Horse Comics, bu çizgi romanları yayınlama haklarını alarak birçok mini seri yayınlamaya başlamıştır. Angel çizgi romanlarının yanı sıra yan ürün olarak da Spike başlıklı çizgi romanları da yayınlamaya başlamışlardır, bunlara örnek olarak: Spike vs. Dracula, Spike: Asylum ve Spike: Shadow Puppets. IDW'nin yayınladığı en önemli serilerden birisi olan, Kasım 2007 ile Şubat 2009 tarihleri arasında yayınlanan After the Fall serisini Brian Lynch ve Joss Whedon, dizinin altıncı sezonu iptal edilince altıncı sezonda yayınlanması gereken konuyu çizgi roman serisine uyarlamışlar ve Lynch 17 sayılık bir sınırlı serinin yazarlığını yapmıştır. Bu seriden sonra Angel başlığı altında yayınlanan eserler artmaya başlamış ve bu sınırlı seri genişletilerek devamı getirilmiştir, hatta bu çizgi roman serisinin kendi yan ürünleri yayınlanmıştır. 2011 yılında Dark Horse, Angel çizgi romanlarını yayınlama haklarını tekrar kendi eline almış ve bu eserleri Angel & Faith başlığı altında devam ettirmiştir.

Buffy romanlarında yaptıkları başarıdan sonra Pocket Books, Angel için de roman yayınlama haklarını satın almıştır. Toplamda yirmi dört tane roman yayınlanmıştır. Jeff Mariotte en çok roman yayınlayan kişi olmuş, toplamda on bir tane Angel romanı yayınlamıştır. Pocket Books, ayrıca iki dizinin de karakterlerinin bulunduğu yedi tane Buffy/Angel eşzamanlı roman yayınlamışlardır.

Geliştirilmemiş yan ürünler

2004 yazı sıralarında, Angel dizisinin finalinden sonra, Spike hakkında bir film fikri ortaya atılmıştır. Filmin yönetmenliğini Tim Minear ve baş rollerini ise James Marsters ile Amy Acker üstlenecekti, yardımcı karakter olarak da Alyson Hannigan bulunacaktı. 2006 Saturn Ödülleri sonrasında, Whedon konsepti hazırladığını ama geri bildirim beklediğini açıklamıştır.

Kültürel tepki

Eleştirel tepkiAngel için yapılan eleştiriler genellikle hep yan ürünü olduğu dizi Buffy the Vampire Slayer ile olan ilişkisi üzerinden ve ondan ya "daha iyi" ya da "daha kötü" olması şeklindedir. Örnek olarak, The Independentda yayınlanan bir makalede, "Buffynin LA'de geçen yan ürünü başlarda orijinal dizinin yanında pek dikkat çekmemiştir ama zamanla kendi daha karanlık ve eğlenceli olan dünyasını oluşturdu" denmiştir.

A.B.D. televizyon reytingleri
İki dizi de aynı anda yayınlandığı dört sezondan iki tanesinde, Buffynin ortalama yıllık reytingleri Angelınkinden yüksektir.

Dizi bilgileri

Ödüller ve adaylıklar

Angel birçok ödüle aday gösterilmiş ve ödül kazanmıştır. 2001 yılında, En İyi TV Dizisi dalında International Horror Guild Ödülü kazanmıştır. Birkaç tane Saturn Ödülüne aday gösterilmiş ve kazanmıştır: 2004 yılında En İyi Televizyon TV dizisi ödülünü kazanmış ve David Boreanaz ise dizideki Angel karakteri ile 2000, 2003 ve 2004 yıllarında En İyi Televizyon Erkek Oyuncusu ödüllerini kazanmıştır. Dizinin, "Waiting in the Wings", "Smile Time" ve "Not Fade Away" isimli bölümleri ise 2003 ve 2005 yıllarında En İyi Dramatik Sunum, Kısa Biçim dalında Hugo Ödüllerine aday gösterilmişlerdir.

Temalar
Dizinin orijinal içeriği, Raymond Chandler'ın önemli çalışmaları sayesinde ün kazanmış klasik bir "karanlık film" olan bir dedektif hikâyesinden alınmadır. Buffy nasıl klasik bir korku filminin yeniden canlanmasını sağladıysa, Angel da bu kara filme benzer bir tedaviyi yapmıştır. Dizinin ana yapısı ve formatı itibarıyla dizi, klasik bir "karanlık" film yansımasıydı; hatta dizinin ilk bölümü Sam Spade-ses senkronizasyon sitilini içermekteydi. Angel karakteri, isteksiz, duygusunu belli etmeyen ve değişik yeraltı karakteriyle ilişkileri olan bir Los Angeles dedektifinin yeniden canlanmasıyla geliştirilmişti. Burada  "yeraltı" tam anlamıyla iblisler ve doğaüstü canlılardan oluşan bir yeraltıdır. Çoğu karanlık hikâye ve karakter önceki bölümlerde incelenmiştir, buna vampir fakat çekici sekreter, ağzı sıkı ama bilgili ortak, ayrı görüşte olan dalavereci avukatlar ve kendi iyilikleri için çok iyi olan işgüzar polisler dahildir. Bunlar genelde modern ve doğaüstü dönüşler şeklinde verilirdi.

Dizinin tarzı ve odaklandığı noktalar dizi sürdükçe epeyce değişti ve orijinal karanlık filme benzetme fikri neredeyse rafa kaldırılarak daha çok fantastik konulu çatışmalara yer verilmeye başlandı. Bu değişikliğinin nedeni olarak dizinin önemli birçok bölümünü yazmış olan Tim Minear görülmektedir. Daha sonraki sezonlarda, mitoloji ve hikâyeler  giderek karmaşık bir hal aldı; dördüncü sezonda karakterlerden biri şovu "doğaüstü cafcaflı bir pembe dizi" olarak tanımlamıştı.

Ayrıca dizi, yüksek gerilimli bir konuya ulaşarak Buffyyle de eşit düzeye çıkmıştır. Buffyde doğaüstü güçler, ergenlik döneminde kişisel sorunların giderilmesi için kullanıldığı dönemde, Angel''' da aynı tarzdaki güçler daha ruhani ve ahlakı konuların çözülmesinde kullanılmıştır. Dizinin ana konusu, kahramanın kefaretini ödeme isteğidir. Buffynin varoşlardaki baskı altında yaşayan birçok gencin ilgisini çekmeye çalışması gibi  Angel da Los Angeles'taki varoş bölgelerde bulunanların yalnızlık, tehlike ve vurdumduymazlık hislerini konu almıştır. Gündüzün düzenli dünyası ve gecenin karmakarışık dünyası arasındaki ayrım, birçok karanlık filmin ticari markası haline gelmiştir ve tam anlamıyla gündüz hayatı olmayan bir kahramanı anlatarak, bu dizi, aynı konuları daha dramatik bir şekilde inceleyebilmektedir.

Dizi geliştikçe, insancıl konulardan bazıları bir kenara itilerek daha entelektüel, soyut fikirler ele alınmaya başlanmıştır. Dizinin aslında temelde insanların insanlara karşı iyi olmasının zorluklarını ele alıyor olmasına rağmen, yakın geçmişte dizi, ahlaki belirsizlik ve özgür iradenin bedeli üzerine odaklanmıştır. Zaman geçtikçe izleyicinin bu konu değişikliklerine olan tepkisi dikkate alınmıştır.

DVD çıkış tarihleriAngel'' DVD'leri, 20th Century Fox tarafından 2001 ve 2005 yılları arasında yayınlanmıştır. 2009 yılında, DVD'ler normal koleksiyonlarda olduğundan daha ince kutularda toplanıp tekrar yayınlanmışlardır.

Ayrıca bakınız
 Angel bölümleri listesi
 Kurgusal vampirler listesi
 After the Fall

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

1999'da başlayan Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
Neo-noir
Vampir filmleri
Aksiyon televizyon dizileri
Televizyonda vampirler
Televizyonda büyü
Joss Whedon eserleri

Televizyon yan ürünleri
Televizyonda kurt adamlar

Angel (dizi)


Fritz Aigner, (Linz, 13 de julio de 1930 - ibídem, 9 de enero de 2005) fue un pintor austriaco.

Biografía
Fritz Aigner asistió desde 1935 hasta 1941 a la escuela primaria y secundaria en Linz. A la edad de 17 años fue admitido sin superar ningún examen por el profesor Sergio Pauser en la Academia de Bellas Artes de Viena.

Estudió allí hasta 1952. Por su tesis de Aigner logró el Premio Estatal de la Academia de Bellas Artes.
Desde entonces, vivió como artista independiente en España, Irlanda, Londres y Linz. La pintura de Aigner se ha influenciado por la obra de Rembrandt, de hecho es considerado como el "Rembrandt de Linz".

Como artista ilustrador y gráfico, ha representando algunas escenas muy oscuras y apocalípticas.
Las obras del artista se encuentran en numerosas colecciones públicas y privadas. A lo largo de su vida, muchos de sus trabajos fueron mostrados en exposiciones en el país y en el extranjero.

Enlaces externos

 https://web.archive.org/web/20151222213642/http://www.galerielehner.at/index.php?artist=1&lang=de

Pintores de Austria del siglo XX
Nacidos en Linz
Fallecidos en Linz
Alumnado de la Academia de Bellas Artes de Viena

Fritz Aigner


Terraria je 2D sandbox videoigra koju je stvorio Re-Logic.

Platforme
 Android (operacijski sustav)
 Osobno računalo
 Xbox
 PS4
 iOS
 Nitendo Switch

Statistike igrača

Verzije
2011: 1.0

2012: 1.1

2015: 1.2

2016: 1.3

2018: 1.3.5

2020: 1.4

Izvori

Terraria


La isla Hayes (también conocida como isla Hess () es una isla en el archipiélago de la Tierra de Francisco José, parte de Rusia. Se encuentra ubicada en la zona central del archipiélago, al norte de la isla Hall, entre la isla Champ y la tierra de Wilczek. Su superficie es de 132 km².

La isla de hayes se mantiene casi sin glaciares, ya que solo una pequeña capa de hielo fuera de su centro se encuentra por su orilla norte. El Punto más alto esta a 242 m.

Clima

Referencias

Véase también
 Geografía de Rusia
 Anexo:Islas de Rusia

Islas del archipiélago Tierra de Francisco José

Isla Hayes


GNz7q é um candidato a buraco negro proto-supermassivo no início do Universo, com um desvio para o vermelho de 7,1899 ± 0,0005, estimado em ter existido apenas 750 milhões de anos após o Big Bang. Foi descoberto no campo Great Observatories Origins Deep Survey do Norte (GOODS-Norte) obtido pelo Telescópio Espacial Hubble.

Constelação de Ursa Major
Buracos negros supermassivos
Quasares
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

GNz7q


عبد الله بن عمرو بن حرام (المتوفي سنة 3 هـ) صحابي من الأنصار من بني حرام بن كعب من بني سلمة من الخزرج، شهد بيعة العقبة  الثانية، وكان فيها أحد نُقباء الأنصار مع البراء بن معرور عن بني سلمة، ثم شهد مع النبي محمد غزوة بدر، وقُتل يوم أحد، وكان أول من قُتل يومها، قتله سفيان بن عبد شمس أبو أبي الأعور السُّلَمِي. وكُفّن هو وعمرو بن الجموح في كفن واحد، كان لعبد الله بن عمرو من الولد جابر أمه أنيسة بنت عنمة بن عدي الخزرجية، وكان عبد الله أحمر أصلع ليس بالطويل.

وقد روى ابنه جابر أن النبي محمد قال له: ، فنزلت آية: . كما مر النبي محمد بأخت عبد الله فاطمة بنت عمرو وهي تبكيه، فقال: .

المراجع

شهداء غزوة أحد
صحابة شهدوا بيعة العقبة
صحابة شهدوا غزوة بدر

عبد الله بن عمرو بن حرام


Jani Tewelde Weldegaber  (* 1. Oktober 1990) ist ein eritreischer Radrennfahrer.

2010 wurde Jani Tewelde Siebter in der Gesamtwertung der Tour of Eritrea, im Jahr darauf belegte er Platz 3. Zudem wurde er 2011 Afrikameister im Mannschaftszeitfahren, gemeinsam mit Ferekalsi Debessay, Natnael Berhane und Daniel Teklehaimanot und belegte jeweils den 3. Platz bei der eritreischen Meisterschaft im Einzelzeitfahren und der Eritrea-Rundfahrt. Anfang 2012 startete er bei der Tour de Langkawi und kam mehrfach bei Etappen unter den ersten Zehn ins Ziel; in der Gesamtwertung belegte er Rang 16.

Erfolge
2010
 zwei Etappen Tour Eritrea

2011
  Afrikameister – Mannschaftszeitfahren

2012
 zwei Etappen Tour of Eritrea
  Eritreischer Meister – Einzelzeitfahren (U23)
  Afrikameister – Mannschaftszeitfahren

Teams
 2012
 2013
 2014

Weblinks

Radsportler (Eritrea)
Afrikameister (Radsport)
Geboren 1990
Mann
Eritreer

Jani Tewelde


Berthe Morisot med en buket violer () er et maleri af maleren Édouard Manet fra 1872. Maleriet forestiller kunstnerens fremtidige svigerinde Berthe Morisot, som selv var maler, som giftede sig med hans bror Eugène Manet i 1874.

Den unge kvinde, der holder en buket violer, er malet i en særegen blanding af lys og skygge, der giver maleriet en særlig stemning.

Paul Valéry mente at det var Manets mest vellykkede maleri.

Malerier af Édouard Manet
Malerier fra 1872

Berthe Morisot med en buket violer


Celeus, ağaçkakangiller (Picidae) familyasında sınıflandırılan, Orta ve Güney Amerika'nın tropikal ve subtropikal ormanları ile ağaçlık alanlarında yaşayan bir kuş cinsidir. Cins içinde yaşayan 13 tür bulunur. Bu türlerden Celeus obrieni türünün 2006 yılında yakalanan bir örneğine kadar soyunun tükendiği düşünülmekteydi.

Cins içinde yer alan türler orta boydadır ve boyları19 ila 32 cm. arasında, ağırlıkları ise 63 ila 172 g. arasında değişir. Kafa ve tepe tüyleri daha açık renkli olmak üzere tüyleri sınırlı sayıda renge sahiptir. Bacakları, kuyrukları, dil ve gagaları hayatta kalması için gerek duyduğu kaynaklara göre özelleşmiştir. Göçmen değillerdir. Genel olarak böcekçil olsalar da tohum ve meyvelerle de beslenirler. Bazı türleri topluluk hâlinde yuvalanır. Çoğu insanlara yakın bölgelerde yaşar ve tarım alanları için zararlı olarak görülürler.

Taksonomi
Celeus cinsi Alman zoolog Friedrich Boie tarafından 1831'de tanımlandı. Cinsin tip türü İngiliz zoolog George Robert Gray tarafından 1840'ta Celeus flavescens olarak gösterildi. Cins adı Antik Yunanca "yeşil ağaçkakan" anlamına gelen keleos sözcüğünden türetilmiştir.

Bu cins ağaçkakan familyası Picidae içinde Picinae alt familyasında Picini oymağında sınıflandırılır. İçinde yeralan 13 türün çoğu politipiktir ama C. castaneus, C. galeatus ve C. obrieni türleri monotipiktir. Son zamanlarda yapılan moleküler filogenetik araştırmalara kadar kafa işaretleri taksonomik sınıflandırma için kullanılan ana teşhis özellikleriydi. Benz ve Robbins (2011) bu cins içinde yaptıkları DNA analizlerinde C. loricatus - C. torquatus türlerinin bazal taksonlar olduğunu ortaya koydu.  Son zamanlarda yapılan DNA analizleri daha önceden Celeus brachyurus olarak sınıflandırılan ve Güney Asya'da bulunan türü Micropternus brachyurus olarak monotipik Micropternus cinsi içinde sınıflandırdı.  Önceleri soyunun tükendiği düşünülen C. spectabilis obrieni alt türüne ait bir örneğe 2006 yılında Brezilya'da rastlandıktan sonra Celeus obrieni olarak tür düzeyine yükseltildi.

Ağaçkakanlarda gövde ve uzuvlarda görülen türdeşlik fosillerde cins tanılamasını zorlaştırmaktadır ve Celeus cinsine ait fosil tanımlaması kaydedilmemiştir.  Bir ağaçkakan fosiline örnek olarak 1959 yılında Bahamalarda bulunan Pleyistosen'den kalma Bathoceleus hyphalus Kuzey Amerika Picidae üyelerinden en eski fosil olduğu düşünülmektedir ve 2,588 ila 0,012 milyon yıl öncesine ait olduğu düşünülmektedir. Celeus cinsinin kökeni belirli değildir ve Orta Amerika kökenli olduğu düşünülmemekte, soyun Avrasyadan geldiği düşünülmektedir.

C. loricatus ve  C. torquatus türlerinin Pliyosenin sonlarında yaşadıkları kıtasal yerdeğiştirmesi Büyük Amerikan Biyotik Değişiminin parçası olarak Panama Kıstağının açılmasıyla 3,1 ila 4,0 milyon yıl önce meydana geldive daha sonra kıstak boyunca bu kuşlar daha sonra da yayıldı. Kuvaternerin çevresel değişikliklerinin bu cinsin görece yakın gen akışının nedeni olarak gösterilir. Yine aynı çevresel değişikliklerin Celeus cinsinin kardeş taksonlarında bazı türlerin allopatrik ya da izole komüniteler oluşturmasına neden olmasının genetik yapılarda görülen darlığa da sebep olduğu düşünülür. Bu cinsin batıya doğru hareketine olanak sağlayan koridorların son buzul çağında yaklaşık 21 bin yıl önce oluşmuş olabileceği öne sürülür.

Cins içinde aşağıdaki 13 tür sınıflndırılmıştır:

Notlar

Dış bağlantılar

Ağaçkakangiller
Friedrich Boie tarafından adlandırılmış taksonlar

Celeus


Mathilde de Habsbourg-Toscane, née à Ischl, Autriche-Hongrie, le  et morte à Salzbourg, Autriche, le , est une archiduchesse d'Autriche et princesse de Toscane.

Biographie

Famille

Cinquième fille et neuvième des dix enfants de l'archiduc François-Salvator de Habsbourg-Toscane (1866-1939) et de sa première épouse l'archiduchesse Marie-Valérie d'Autriche (1868-1924), Mathilde de Habsbourg-Toscane naît à Ischl, le . Elle est la filleule de sa grand-tante maternelle la comtesse de Trani Mathilde en Bavière. Par sa mère, elle est la petite-fille de François-Joseph , empereur d'Autriche et roi de Hongrie et de son épouse, Élisabeth de Wittelsbach, connue sous le nom de « Sissi ».

Mariage
Mathilde épouse civilement à Hall en Tyrol le , et religieusement au même lieu, le lendemain, , né à Schruns, Vorarlberg, le  et mort à Salzbourg le , fils de Ferdinand Hefel, docteur en médecine et de Elisabeth Amann.

Le marié est veuf de Marthe Schnürer (1888-1945), dont il a une fille Annemarie Hefel (1916-1991), ethnologue. Ernest Hefel, docteur en droit et ès lettres, devient, en , sous-secrétaire d'État au ministère de l'éducation d'Autriche dans le cabinet Renner, premier gouvernement après la Seconde Guerre mondiale .

Le couple qui n'a pas d'enfants réside, de 1949 à 1954, à Rome où Ernest Hefel est nommé président de l'Institut culturel autrichien de Rome, puis Mathilde et lui s'installent à Salzbourg.

Mort
Veuve depuis 1974, Mathilde de Habsbourg-Toscane, dernière survivante de sa fratrie de dix enfants, meurt à Salzbourg, le , à l'âge de . Elle est inhumée auprès de son mari, au cloître de Nonnberg-Salzburg.

Honneur
Mathilde de Habsbourg-Toscane est :
  Dame noble de l'ordre de la Croix étoilée, Autriche-Hongrie.

Ascendance

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .

Liens externes

Mathilde
Récipiendaire de l'ordre de la Croix étoilée
Archiduchesse d'Autriche du XXe siècle
Naissance en août 1906
Naissance à Bad Ischl
Décès en octobre 1991
Décès à Salzbourg
Décès à 85 ans
Naissance dans l'archiduché de Haute-Autriche

Mathilde de Habsbourg-Toscane


L'île d'Auriroa est une île de la province de Milne Bay en Papouasie-Nouvelle-Guinée. Elle se trouve dans l'archipel du , qui fait partie de l'archipel de la Louisiade dans la mer des Salomon.

Géographie

Histoire

Politique

Économie

Référence

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes

Île en Papouasie-Nouvelle-Guinée

Auriora Island


Frera Corrado & Compagnia war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen wurde am 9. November 1905 in Tradate gegründet mit der Absicht, Fahrräder, Motorräder und Automobile zu produzieren. Tatsächlich wurden in diesem Unternehmen aber nur Automobile gefertigt. Motorräder entstanden zwischen 1906 und 1956 durch das Unternehmen Società Anonima Frera. 1913 endete die Automobilproduktion.

Fahrzeuge
Das einzige Modell Piccolo entstand in Lizenz von Zedel. Dies war ein Kleinwagen mit einem luftgekühlten Zweizylindermotor.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Weblinks
 GTÜ Gesellschaft für Technische Überwachung mbH (abgerufen am 12. Februar 2012)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Lombardei)
Tradate
Unternehmen (Provinz Varese)

Frera Corado & Compagnia


ඉස්ලාම් දෙවියන් හට සහකරුවන් හෝ මිත්‍රයන් නොසිටියේය. එමෙන්ම දෙවියන් සහ (Jinn) අතර ඥාතීත්වයක් නොතිබුණු බව ද පැවසේ. එය ඉස්ලාමයට පෙර අරාබි සංකල්පය හා ඉස්ලාම් ආගම අතර ඇති වෙනසකි. ඉස්ලාමයට පෙර අශිෂ්ට අරාබිවරුන් විශ්වාස කළේ අන්ධ, බලවත්, අනුකම්පා රහිත, සිහිසන් නැති මිනිසුන්ට පාලනයක් නොමැති බලවේගයක් පිළිබඳවය. මෙම සංකල්පය ඉස්ලාමිය මතය වු "බලවත් නමුදු දුරදර්ශි හා අනුකම්පා සහිත දෙවියකුගෙත් "ප්‍රතිස්ථාපනයට හේතු විය.

ඉස්ලාම් හි දෙවියන් සහ යුදෙව් ආගමේ දෙවියන්

මොහම්මද් (Mohammad) සහ ඔහුගේ පිරිවරද අදහන්නේ යුදෙව්වන් අදහන දෙවියන්ම බව මුස්ලිම්වරුන්ගේ විශ්වාසයයි. Fromis edoodo peters විසින් කුරානයේ දැක්වෙන බවට පෙන්වා දෙන්නේද, ඉතිහාසඥයන් ස්ථිර කරනුයේද ඉහත සඳහන් කාරණයමයි. (කුරානය 29:46). මොහු  කුරානයේ අල්ලා (Allan) මැවුම්කාර දෙවියන් වන  Abraham සමඟ සම්මුතියට එක් වු දෙවියන්ට සමානය.  Peters පවසන්නේ කුරානයේ  Allan නිරූපණය කෙරෙන්නේ  Jahweb ට වඩා බලවත් හා වෙනස් අයුරිනි. තවද Allan විශ්වයේ දෙවියන් බවට ද, Yahweh දෙවියන්ව ආදි හිබෲ ජාතිකයන් අදහන බව ද සැලකේ. Encyclopedia Britannica  අනුව, කුරානයේ දෙවියන් "Loves those who do good" සහ තවද කුරානයේ දෙවියා සහ මිනිසා අතර අනෝන්‍ය සෙනෙහසක් ඇති බව ද සැලකේ. නමුදු Judeo-Christia ශික්ෂාපදය වනුයේ "love god with all thy heart" ය. මෙය ඉස්ලාම් ආගමේ කිසිදු තැනකට අදාල නැත. ඉස්ලාම් ආගමේ අවධාරණය යොමු වි ඇත්තේ දෙවියන්ගේ අචින්ත්‍ය ශ්‍රේෂ්ඨත්වය පිළිබඳවය. ඉස්ලාම්හි සාරය වනුයේ "surrender to Allah"යන්නය. (අල්ලාට යටත්වනු)

ඉස්ලාම් හි දෙවියන් සහ ක්‍රිස්තියානි ආගමේ දෙවියන්

ඉස්ලාම් ආගමේ, ක්‍රිස්තියානු ආගමේ එන දෙවියන් යනු එක් සාරයක සිටින පුද්ගලයන් තිදෙනෙකුය යන මතය ප්‍රබල ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කෙරේ. ඉස්ලාම් ආගමේ දෙවියන් යන සංකල්පය තුළ දෙවියන් හා මැවීම් අතර අතරමැදියන් නැත. දෙවියන් සෑම තැනම සිටින බව ද නමුදු එක් ශරීරයකවත් ඔහු නොමැති බව ද පැවසේ.

ප්‍රථම හා දෙවන ධර්ම යුද්ධයේදි ඉස්ලාම් ආගම මිත්‍යාදෘෂ්ටික බවට බාහිර ක්‍රිස්තියානුවන් ප්‍රත්‍යක්ෂ කර ගත්හ. ඔවුන් මොහම්මද්(Mohammad) දුටුවේ අමනුෂ්‍යයෙක් හා ව්‍යාජ දෙවියකු වශයෙනි. ක්‍රිස්තියානි ආගමේ සම්ප්‍රදායික ඇදහිල්ල වුයේ මොහම්මද්(Mohammad) ගේ දෙවියන් සත්‍ය දෙවියන්ට සමාන වු බවයි.

Pope Innocent XI ගේ  Ludaica Marriacci පවසන්නේ, මොහම්මද්(Mohammad) සහ ඔහුගේ පිරිවර (සාධාර්මික) දෙවියන් හා ඔහුගේ උපලක්ෂණ පිළිබඳව සත්‍ය හා යෝග්‍ය මත දරා සිටි බවත්  දරමින් සිටින බවත්ය. තවද ඔහු පවසන්නේ  මොහම්මද්(Mohammad) දෙවියන් සත්‍ය දෙවියන්ට වඩා වෙනස් බව සිතනා පුද්ගලයන්ගේ වැරදි පෙන්වා දිමට ගතවන කාලය, නිකරුනේ කාලය නාස්ති කිරීමක් ලෙසය.

පැරණි තෙස්තමේන්තුවේ දෙවියන්ගේ සෙනෙහස පිළිබඳව ද සඳහන්ව ඇත. තම තෙස්තමේන්තුවේ ප්‍රධාන තේමාව වනුයේ දෙවියන්ගේ සෙනෙහස Jeasus තුළින් එවීමයි. ඉස්ලාම් ආගමේ දෙවියන්ගේ සෙනෙහස පිළිඹිඹු වන්නේ දෙවියන්ගේ සංඥා අනුව මිනිසුන්ට සැප පහසුව විසීමට පෘථිවිය නිර්මාණය කිරීමෙනි.  මුස්ලිම්වරුනගේ සම්මත යාතිකාව වනුයේ "දෙවියන් කරුණාවන්ත සහ දෙවියන් අනුකම්පාසහගත" බවය. දෙවියන් ආමන්ත්‍රණය කරනා අලංකාර නම් දෙකක් වනුයේ "බෝහෝ සෙනෙහවත්" සහ "සත්‍ය(constant) දෙන්නා" (wahhab) ය.William Montgomery Watts පවසන්නේ  ක්‍රිස්තියානු ආගම විසින් දෙවියන්ගේ සක්‍රීය භූමිකාවට වඩා වැඩි අවධාණයක් ලබා දෙන බවය. මෙහිදී දෙවියන් යනු නැතිවු බැටළුවන් පසුපස ගොස් ඔවුන් මුදවා ගන්නා එඩේරයෙකු ලෙස ද පෙන්වා දි තිබේ. ඉස්ලාම් ආගමේදි නොමඟ යන්නවුන්ට දි ඇති අපේක්ෂාවන් අවමවේ. වොට්ස්ට අනුව ඉස්ලාම් ආගමේදි දෙවියන් සෑම ජනයාටම අවස්ථාවක් ලබා දී ඇත්තේ උසස් සාර්ථකත්වයක් සඵල කරගැනීමටය. මෙම අවස්ථාව සලසා දී ඇත්තේ පණිවිඩකරුවන් හෝ ශාස්තෘවරුන් ජනයා වෙත එවීමෙනි. ඉස්ලාම් ආගමේ සඳහන් පරිදි  මොහම්මද්(Muhammad) ගේ මැදිහත්විමෙන් මරණ දවස මනාප ලෙස බාර ගැනීමට ජනයාට හැකි බවට මතයක් ඇත. කෙසේ වුවද පව්කරන්නා මෙම ජිවිතයේම තම පව් වලට දඬුවම් ලබන අතර එසේ නොවුවහොත් සිමිත කාලයක් නරකාදියේ දුක් විදිමට සිදුවේ.

ඉස්ලාම් හි දෙවියන් - ආගම් අතර සැසඳීමක්


Eijiro Takeda (født 11. juli 1988) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Yokohama FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Eijiro Takeda


Heinrich Bramesfeld ist der Name folgender Personen:

* Heinrich Bramesfeld (Architekt) (1830–1909), deutscher Architekt
 Heinrich Bramesfeld (Marineoffizier) (1899–1992), deutscher Marineoffizier

Heinrich Bramesfeld


Köppelsdorf ist ein Stadtteil von Sonneberg im Landkreis Sonneberg in Thüringen.

Lage
Köppelsdorf liegt am östlichen Stadtrand von Sonneberg an der Landesstraße 1150 in einem naturnahen ländlichen Raum. Die Bundesstraße 89 ist gut erreichbar. Der Stadtteil besitzt Vorstadtcharakter.

Geschichte
1317 wurde das Dorf erstmals urkundlich erwähnt.
Im Stadtteil befinden sich mehrere Schulen (staatliche Regelschule, Grundschule, das Elektronische Ausbildungszentrum, Weiterbildung und Umschulung). In der Folge des Baus der Bahnstrecke Sonneberg–Lauscha, in den Jahren 1885 und 1886, siedelten sich in dem Ort mehrere Porzellanfabriken an. Am 1. April 1923 entstand aus den Orten Köppelsdorf, Hüttensteinach und Steinbach die Großgemeinde Köppelsdorf, die am 1. Juli 1950 unter der postamtlichen Bezeichnung Sonneberg 3 nach Sonneberg eingemeindet wurde.
Die evangelisch-lutherische Kirchgemeinde Köppelsdorf sowie die Diakonie der Superintendentur haben ihren Sitz in Steinbach.

Persönlichkeiten
 Anna Müller (1875–1954), Politikerin (SPD)
 Fritz Richter-Elsner (1884–1970), bildender Künstler in Deutschland
 Gerhard Fickel (1920–1990), Arzt und Abgeordneter der Volkskammer (CDU)
 Reinhard Sommer (* 1921), Gewerkschaftsfunktionär in der DDR

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Sonneberg
Geographie (Sonneberg)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Sonneberg)
Ersterwähnung 1317
Gemeindeauflösung 1950

Köppelsdorf


Patrick Michael "Pat" Cummings (Johnstown, Pensilvania, - ) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó doce temporadas en la NBA, además de jugar en la  CBA, y brevemente en la ACB y la liga italiana. Con 2,05 metros de estatura, jugaba en la posición de ala-pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Bearcats de la Universidad de Cincinnati, en las que promedió 17,1 puntos y 8,3 rebotes por partido. Acabó su carrera con 1.762 puntos, la segunda mejor marca de la historia de la universidad, sólo superado por Oscar Robertson. En 1979 fue elegido Jugador del Año de la Metro Conference.

Profesional
Fue elegido en la qincuagésimo novena posición del Draft de la NBA de 1978 por Milwaukee Bucks, donde juega como suplente durante tres temporadas, hasta que en  es traspasado a Dallas Mavericks a cambio de una futura segunda ronda del draft. En los Mavs juega dos temporadas como titular, siendo la más destacada la segunda de ellas, en la cual promedia 13,1 puntos por partido, el tercer mejor anotador del equipo tras las estrellas Mark Aguirre y Rolando Blackman, y es el máximo reboteador con 8,2 por encuentro.

En  se convierte en agente libre, fichando por New York Knicks, mientras que los Mavs no ejercen su derecho a igualar la oferta. Allí jugó su primera temporada como titular a la sombra de la gran estrella Bernard King, realizando su mejor campaña como profesional al promediar 15,8 puntos y 8,2 rebotes por partido. Pero las lesiones hacen que se pierda más de 80 partidos en las dos siguientes temporadas, perdiendo además la titularidad.

En  ficha por Miami Heat como agente libre veterano, donde juega dos temporadas como suplente del novato Grant Long, hasta que mediada la temporada 1989-90 es despedido. ficha entonces por el CAI Zaragoza ya casi finalizando la liga ACB, donde disputa 11 partidos en los que promedia 14,2 puntos y 8,8 rebotes.

Al año siguiente comienza la temporada en el Pallacanestro Varese de la liga italiana, donde disputa 9 partidos, en los que promedia 12,7 puntos y 7,9 rebotes, hasta que es reclamado por Utah Jazz. Pero en su regreso a la NBA sólo disputa 4 partidos, en los que promedia 3,8 puntos y 1,3 rebotes, antes de ser despedido.

Con 34 años, acabaría jugando dos temporadas más en la CBA antes de retirarse definitivamente.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas en la NCAA
 Ficha en ACB.com

Baloncestistas de Pensilvania
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas de los Cincinnati Bearcats
Baloncestistas de los Milwaukee Bucks
Baloncestistas de los Dallas Mavericks
Baloncestistas de los New York Knicks
Baloncestistas de los Miami Heat
Baloncestistas de los Utah Jazz
Baloncestistas del Club Baloncesto Zaragoza
Baloncestistas del Pallacanestro Varese
Baloncestistas de los Rapid City Thrillers
Baloncestistas de los Fort Wayne Fury
Baloncestistas de los Wichita Falls Texans

Pat Cummings


Ion I. Lapedatu (n. 14 septembrie 1876, Cernatul Săcelelor, Austro-Ungaria – d. 24 martie 1951, București, România) a fost un economist și om politic român, ministru de finanțe al României (1926-1927) și guvernator al Băncii Naționale a României (1944-1945), membru de onoare al Academiei Române (din 1936).

Familia
Ion I. Lapedatu a fost fiul lui Ioan Alexandru Lapedatu, reputat profesor de limbi clasice la Gimnaziul Superior Greco-ortodox Român din Brașov (azi Colegiul Național "Andrei Șaguna"), poet, prozator și publicist român transilvănean. A avut un frate geamăn, pe Alexandru I. Lapedatu, istoric, politician și președinte al Academiei Române. Gemenii au rămas orfani de tată la vârsta de un an și jumătate.

În martie 1907 Ion I. Lapedatu s-a căsătorit cu Veturia Papp, fiica protopopului ortodox din Beiuș, cu care a avut doi copii, un băiat (Ion, zis Nelu) și o fată (Veturia, zisă Pica).

Studii

Ion I. Lapedatu urmează școala primară între 1883-1888, mai întâi în comuna natală, apoi la Brașov. Gimnaziul îl începe la Iași, unde mama lui se recăsătorise după moartea tatălui. După doi ani revine la Brașov și se înscrie la Gimnaziul Superior Greco-ortodox Român, apoi la Școala Reală, continuându-și studiile la Școala comercială superioară obținând bacalaureatul "cu distincție" în iunie 1898.

În același an i se acordă burse de către Fundația Gojdu și Societatea "Transilvania" care îi permit să se înscrie la Academia Orientală Comercială și la Facultatea de Drept și Științe Politice a Universității din Budapesta; în paralel urmează cursurile Seminarului pentru profesori la școlile comerciale superioare. În 1900 - 1901 își întrerupe studiile pentru a îndeplini serviciul militar, după care revine la Universitate, trece examenul fundamental în 1902 și obține în 1904 Diploma de profesor pentru școlile comerciale superioare.

Ocupații profesionale
După obținerea diplomei de la Universitatea din Budapesta, Ion I. Lapedatu refuză oferta unei catedre de profesor la Buda, preferând să revină în Ardeal, unde ocupă funcția de al doilea secretar la "Asociația Transilvană pentru Literatura Română și Cultura Poporului Român" (ASTRA) Sibiu (1904-1905).

În 1906 este angajat secretar la banca "Ardeleana" Orăștie, apoi după practici succesive la bănci din Sibiu, Cluj, Budapesta și Viena, este ales director al băncii.

În 1911 devine director al proaspăt înființatei "Bănci Generale de Asigurare", Sibiu.

În ianuarie 1922 a fost numit  profesor titular al Catedrei de finanțe publice și private la Academia de Înalte Studii Comerciale și Industrie din Cluj, funcție pe care a îndeplinit-o până în 1938.

Ion I. Lapedatu a făcut parte din numeroase consilii de administrație, între care la  banca "Albina" din Sibiu, la Fundația Gojdu și din 1925 la "SONAMETAN", societatea de importanță națională constituită pentru exploatarea gazului metan în Transilvania, la care a devenit mai târziu președinte al consiliului.

Din 1928 până în 1944 a fost director, apoi Vice-Guvernator și în final Guvernator al Băncii Naționale a României (BNR).

Activitatea politică
Ion I. Lapedatu a dovedit talent politic încă din anii studenției. În 1902, a fost ales Președinte al Societății Academice "Petru Maior", societatea studenților români de la Budapesta care afirma cultura și limba română prin conferințe, serbări, dezbateri, evocări de personalități, editarea de lucrări, publicarea revistei "Roza cu ghimpi" (1876 -1894) și a "Almanahului Societății" (1885, 1901), întreținând un cor, o orchestră și o bibliotecă.

Ion I. Lapedatu a participat ca delegat din circumscripția Nocrich la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia la 1 decembrie 1918, la care s-a hotărât integrarea Ardealului în România; cu această ocazie a fost ales în Marele Sfat Național Român în Transilvania și i s-a încredințat prima răspundere mai înaltă, cea de secretar general al resortului finanțelor în Consiliul Dirigent al Transilvaniei, Banatului și Ținuturilor Românești din Ungaria. Între contribuțiile sale se numără propunerea de a înființa o Bancă Agrară, adoptată prin Decretul-lege 4167 din 12 septembrie 1919.

Între 1909 și 1920 este ales în repetate rânduri deputat în sinodul arhidiocezan de la Sibiu (1909-1911; 1915-1917; 1918–1920) și în congresul național bisericesc (1917); el a funcționat ca asesor (consilier) in senatul epitropesc al consistoriului  arhidiocezan (1912-1921) și din 1921 ca consilier in consistoriul mitropolitan al Ardealului.

Între 1919 și 1931 este ales în circumscripțiile Nocrich și Crasna-Sălaj ca deputat in Parlamentul României unite, patru legislaturi ca membru al Camerei Deputaților și două legislaturi ca Senator.

Ion I. Lapedatu a făcut parte din Partidul Național Român din Ardeal, pe care l-a părăsit în 1926 împreună cu Vasile Goldiș și Ioan Lupaș înainte de fuziunea cu Partidul Țărănesc, când a devenit Ministru de finanțe în Guvernul Alexandru Averescu (3) (1926-1927).

"Gruparea Goldiș" - cum au fost numiți cei trei - a încercat să formeze Partidul Național Ardelenesc, care însă nu a supraviețuit. După 1927 el nu a mai făcut parte din nici un alt partid politic.

Contribuții la dezvoltarea instituțiilor de credit și asigurări
Ion I. Lapedatu a jucat un rol central în instituționalizarea "Conferinței directorilor institutelor românești de credit" inițiate de dr. Cornel Diaconoviciu în 1898, model urmat de instituțiile săsești și ungurești în 1903, și de cele austriece și cehe în 1905.

Ales secretar al "Delegațiunii băncilor române" care activa între Conferințe, Ion I. Lapedatu a fost factorul motor în instituționalizarea acestei ințiative pentru a trece de la un rol consultativ la unul executiv. El a elaborat, în coformitate cu legea financiară în vigoare în Ungaria în acea vreme, Statutele viitoarei asociații "Solidaritatea" și a obținut sprijinul necesar pentru înregistrarea și aprobarea ei în 1907, când i s-a încredințat funcția de secretar. În această calitate, Ion I. Lapedatu a asigurat funcționarea Solidarității ca un adevarat "consiliu economic" de facto al societății române din Transilvania, sprijinind financiar școala, biserica, cultura națională în general, Partidul Național Român, promovând strângerea legăturilor cu Regatul României.  Ea a introdus principii avansate de gestionare, impunând utilizarea controlul extern obligatoriu prin experți confirmați de asociație care a făcut  redundant controlul prin experți guvernamentali, evitându-se astfel potențiale tensiuni între politica de consolidare a Statului național centralizat și aspirațiile de autodeterminare ale minorităților.

Ion I. Lapedatu este creditat ca fondatorul sistemului de asigurări pentru românii din Transilvania. După publicarea în 1902 la Brașov a lucrării "Teoria asigurărilor asupra vieții", prima de acest gen din literatura ardeleană românească de specialitate, și în calitatea sa de secretar al Solidarității, el a preluat ideea lansată la Conferințele directorilor institutelor românești de credit și a lansat un apel la conferința din 27 septembrie 1909 pentru înființarea unei bănci românești de asigurări. El a elaborat studiul de viabilitate, a obținut suportul necesar atât din partea potențialilor participanți cât și din partea autorităților și a publicat în Revista Economică "lămuriri" motivând inițiativa prin aceea că populația românească nu era în măsură să îndeplinească cerințele impuse de instituțiile existente în Transilvania în general și la Sibiu în particular, fie ele înființate local de sași și de unguri, fie filialele instituțiilor austriece, germane, italiene sau franceze. Ion I. Lapedatu a pregătit prospectul de fondare, a executat campania de subscripție și a obținut toate aprobările necesare. "Bănca Generală de Asigurare" a fost înființată la 14 mai 1911 și el a fost numit director general, devenind mai târziu președinte al consiliului de administrație. Aceasta a devenit una dintre cele mai importante instituții de asigurări în Romania unită, schimbându-și numele mai întâi în "România", apoi în "Prima Ardeleană".

Misiuni internaționale
Ion I. Lapedatu a făcut parte din delegația României la Conferința Financiară Internațională de la Bruxelles din 1920. În martie 1920, Ion I. Lapedatu a fost numit președinte al Comisiunii de Lichidare la Budapesta, fiind autorizat să aleagă componența comisiei după necesități, cu scopul de a lichida chestiunile publice și private dintre România și Ungaria ivite în urma integrării Ardealului în România. În martie 1921, comisia a devenit Misiunea Financiară și Economică la Budapesta, încheindu-și lucrările în mai 1922. Problemele puse la Budapesta și-au găsit soluționarea la Conferința românoungară de la București din 1923 - 1924; Ion I. Lapedatu a participat în Comitetul Economic și Financiar al Conferinței.

Din însărcinarea Ministerului de Externe, în noiembrie 1921 și-a întrerupt pentru câteva săptămâni activitatea la Budapesta pentru a se alătura delgației române la Comisiunea de Reparațiuni de la Paris luând parte la discutarea repartizării datoriei publice austroungare.

În 1922, a fost membru al delegației române la Conferința Statelor Succesorale ale fostei monarhii habsburgice de la Roma, chemată pentru a rezolva împreună cu reprezentanții Austriei și Ungariei diferitele chestiuni decurgând din tratatele de pace. În 1925 a participat la o a doua Conferință a statelor succesorale la Praga.

În 1928 Ion I. Lapedatu a avut rolul principal în comisia plenipotențiară care a tratat la Berlin chestiunea stingerii litigiilor cu Germania. El a propus textul final, scoțând negocierile din impas, și a semnat "CONVENȚIA destinată să pună capăt diferendelor financiare existente între România și Germania" pe 10 noiembrie 1928. Parlamentul român a ratificat-o prin legea pe 28 decembrie 1928, fiind promulgată prin decret regal în Monitorul Oficial din 1 ianuarie 1929. Ea a fost ratificată de Reichstag la 8 februarie 1929. Această Convenție este primul acord economic între Germania și Romania din istorie, înlocuind Tratatul de la Versailles ca bază a relațiilor dintre cele două State. În același timp a permis României să obțină împrumuturile externe pentru stabilizarea monedei.

În 1930 sa încheiat între Ministerele de Externe ale României și Ungariei un acord prin care cele două state se îndatorau să rezolve chestiunea Fundațiunii Gojdu. Ion I. Lapedatu a fost numit președinte al delegației române, reușind să ajungă la o soluție amiabilă pe care a co-semnat-o în 1936, și care a fost ratificată și promulgată pe 5 mai 1938 de Regele Carol al II-lea al României și pe 20 iunie 1940 de Regentul Miklós Horthy al Ungariei; nu a putut fi pusă în aplicare din cauza Dictatului de la Viena, problema rămânând deschisă.

Ion I. Lapedatu a participat din partea Băncii Naționale a României la cele patru Conferințe ale Băncilor de Emisiune din Mica Înțelegere, reunind Cehoslovacia, Iugoslavia și România la București (1934), Belgrad (1936), Praga (1936) și din nou la București (1937). Mica Înțelegere (numită și Mica Antantă) și-a încetat activitățile în 1938 din cauza ocupării Cehoslovaciei de către Germania. În 1936 a făcut parte din delegația BNR la prima Conferință a Băncilor de Emisiune ale statelor din "Antanta Balcanică" la Atena care a reunit Yugoslavia, Grecia, Turcia și România iar în 1937 a participat la a doua conferință de la Ankara.

Activitatea publicistică, culturală și socială

Ion I. Lapedatu a debutat încă din anii liceului, publicând în Gazeta Transilvaniei din Brașov (1897) și în Telegraful Român din Sibiu (1898) .

Ca student, a participat la fondarea revistei "Luceafărul" la Budapesta în 1902 și a făcut parte din Comitetul de redacție alături de  Octavian Goga, Ioan Lupaș, Octavian C. Tăslăuanu etc., inclusiv în perioada 1906 – 1920 în care redactarea și publicarea au avut loc bilunar la Sibiu.

Ion I. Lapedatu a avut o intensă activitatea publicistică de specialitate. În 1904 a început o colaborare de lungă durată cu "Revista Economică" cu o serie de articole de contabilitate; el a asumat funcția de director al publicației în 1906.

Ion I. Lapedatu a publicat 18 carți de specialitate; 2 monografii; 298 studii, informații, analize economice generale și rapoarte; 20 articole și foiletoane; 13 intervenții pe probleme economice, sociale și politice.

Ion I. Lapedatu a fost ales membru de onoare al Academiei Române pe 25 mai 1936. Calitatea i-a fost retrasă în august 1948 ca urmare a epurării instituției de regimul comunist, fiind repus în drepturi în iulie 1990.

Pasionat turist, a fost peste 20 de ani membru la "Siebenbürgischer Karpathen Verein", asociația turistică a sașilor de la Brașov, la "Turing Clubul României", la "Admir", la "Societatea Turistică Brașoveană" a ungurilor și la Societatea "Enczian" a tinerilor meseriași unguri de la Brașov. Ion I. Lapedatu a prezidat timp îndelungat Societatea Culturală și Sportivă a Personalului de la Banca Națională, expunându-și ideile și experiența în discursul cu care a deschis în mai 1945 Casa de Adăpost a Băncii Naționale de la Diham.

Opere de binefacere
În toate funcțiilor sale, Ion I. Lapedatu a sprijinit cu însemnate mijloace materiale artiști plastici, instituții de învățământ și de cult, între care Eforia Școalelor Centrale Ortodoxe Române de la Brașov, Școala centrală comercială superioară din Brașov, catedrala ortodoxă din Orăștie, ridicarea monumentul soldatului necunoscut de la Săcele, ca și restaurarea patrimoniului istoric incluzând Mănăstirile de la Curtea de Argeș și Aninoasa sau ansamblul arhitectural de la Golești.

Ion I. Lapedatu a fost ales, alături de Valeriu Braniște, Ioan Lupaș, Octavian Goga și Ion Agârbiceanu, în epitropia "Fundațiunii pentru ajutorarea ziariștilor români" înființată în 1911 de dr. Ioan Mihu. El se angajează cu succes în colectarea de fonduri, câștigând donatori importanți, dar și consituind "fondul felicitărilor răscumpărate" în care oricine putea contribui sume oricât de modeste: Fundația făcea publicația necesară despre donator și lumea nu mai aștepta felicitări de la dânsul de sărbători, zile onomastice etc. În 1918, când Ion I. Lapedatu a trebuit să-și înceteze activitatea dedicându-se intrării în România întregită, Fundația și patrimoniul ei au fost cedate Sindicatului Ziariștilor Ardeleni.

Pe 14 septembrie 1939, Ion Al. Lapedatu înregistrează "Așezământul Veturia I. Lapedatu", instituție de binefacere pentru intelectuali la pensie cu mijloace finaciare reduse și pentru studenți merituoși; actul constitutiv l-a pus sub egida Arhiepiscopiei Ortodoxe Române de Alba-lulia și Sibiu. Ion I. Lapedatu a contribuit circa o treime din fondurile de început, care au inclus donații ale sponsorilor și contribuții ale foștilor beneficiari ai "Mesei Studenților" din Sibiu, instituție finanțată de banca Albina funcționând mulți ani sub direcția Veturiei I. Lapedatu. Până în 1948 patrimoniul imobiliar al Așezământului a fost naționalizat  iar mijloacele financiare și-au pierdut valoarea în urma stabilizării monetare.

Distincții

 Coroana României în grad de Comandor, 1921
Marea Cruce / Cordonul Coroanei României, 1927
Marea Cruce  a Ordinului Leului Alb acordată de Guvernul Cehoslovaciei, 1936

Sfârșitul vieții
În 1945, Ion I. Lapedatu fost scos din funcția de Guvernator al BNR la instaurarea Guvernului Dr. Petru Groza în martie 1945. Pensile de guvernator și de profesor au fost tăiate pe motiv că are venituri din proprietăți. Între 1945 și 1948, toate proprietățile au fost naționalizate. Rămas fără mijloace de existență, a trăit cu familia fiicei sale.

Fiind imobilizat în pat în urma unui accident de autobuz din 1947, Ion l. Lapedatu nu a fost încarcerat în noaptea de 5/6 mai 1950 în grupa "demnitarilor", așa cum a fost fratele său geamăn, deși era investigat în acest sens de Direcția Generală a Securității Statului.

A decedat la 24 martie 1951 în București, după o lungă suferință. Este înmormântat în cimitirul "Groaveri" din Brașov.

Recunoașterea
Numele lui Ion I. Lapedatu lui se află pe plăci puse la Academia Română, în holul Colegiului Național Andrei Șaguna și pe Banca Națională a Romăniei – Agenția Sibiu (Banca "Astra") și pe casa natală din Săcele.

Sala de conferințe a Băncii Naționale Romăne, Sucursala Regională Cluj, poartă numele lui Ion I. Lapedatu.

Portretul său este expus în Galeria Guvernatorilor Băncii Naționale a României, care a emis la 14 aprilie 2016 setul de monede "Guvernatori ai Băncii Naționale a României – Ion I. Câmpineanu, Mihail Manoilescu și Ion I. Lapedatu".

Universitatea Babeș-Bolyai, Cluj Napoca, organizează "Simpozionul de istorie și civilizație bancară transilvană "Ion I. Lapedatu"".

Monumentul dublu "Gemenii Lapedatu - personalități marcante în Generația Marii Uniri" (Ioan Opriș, istoric). Alexandru I. Lapedatu (1876-1950), Ion I. Lapedatu (1876-1951) a fost dezvelit la Brașov în 2019.

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară
 ***: "Comemorarea lui Ion Al. Lapedatu și sărbătorirea Dlor Alexandru și Ion I. Lapedatu", Revista Economică Vol. 38, No. 48, November 28, 1936, page 315-322, http://documente.bcucluj.ro/web/bibdigit/periodice/revistaeconomica/1936/BCUCLUJ_FP_279771_1936_038_048.pdf
 ***: Istoria Economiei Naționale, http://www.referat.ro/referate_despre/istoria_economiei_nationale.html
 Crăciun, I.: "Alex. I. Lapedatu. Note bio-bibliografice". In: "Fraților Alexandru și Ion I. Lapedatu la împlinirea vârstei de 60 de ani", XIV. IX. MCMXXXVI, Monitorul Oficial, Imprimeria Națională, Bucharest 1936, page XXVI – LVI.
 Dobrescu, Vasile: "Pregătirea intelectuală a funcționarilor instituțiilor de credit românești din Transilvania până la 1918". In: The Proceedings of the "European Integration - between Tradition and Modernity" Congress, "Petru Maior" University Printing, Volume Number 1, 2005, , page 626, http://www.upm.ro/facultati_departamente/stiinte_litere/conferinte/situl_integrare_europeana/engllist.html
 Dobrescu, Vasile: "Studenți la Budapesta – profesori și economiști la Academia de Înalte Studii Comerciale și Industriale din Cluj", Proceedings of the XXth Symposium of the Romanian Researchers in Hungary, Giula, November 27–28, 2010, Ed.: Institutul de Cercetări al Românilor din Ungaria, , page 71-90, http://mariaberenyi.hu/Simpozion2011.pdf
 Lapedatu, Alexandru, Opriș, Ioan (editor, preface and notes): "Amintiri", Editura Albastră, Cluj-Napoca, 1998. Internet version edited by the "Academia Civică" Foundation, www.memorialsighet.ro, 2016
 Lapedatu, Ioan I.: "În preajma noilor alcătuiri", Revista Economică, Vol. 12, No. 30, July 24, 1910, page 293-296, http://documente.bcucluj.ro/web/bibdigit/periodice/revistaeconomica/1910/BCUCLUJ_FP_279771_1910_012_030.pdf
 M.N.: " 'Teoria asigurărilor asupra vieții' de Ioan Lăpedatu", Revista Economică, Vol. 4, No. 41, October 11, 1902, page 353-354, http://documente.bcucluj.ro/web/bibdigit/periodice/revistaeconomica/1902/BCUCLUJ_FP_279771_1902_004_041.pdf
 Opriș, Ioan: "Alexandru Lapedatu și contemporanii săi", Editura Albastră, Cluj-Napoca 1997, . Internet version edited by the "Academia Civică" Foundation, http://www.memorialsighet.ro/carti/alexandru-lapedatu-si-contemporanii-sai/, 2016

Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – L

Nașteri în 1876
Decese în 1951
Economiști români
Politicieni români
Miniștri de finanțe ai României
Membri de onoare ai Academiei Române
Guvernatori BNR
Economiști din secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Oameni din Săcele

Ion I. Lapedatu


Charles Burguet est un architecte français né à Bordeaux le  et mort le . Son style architectural s'inscrit dans la fidélité à l'héritage classique du .

Biographie

Charles Burguet, issu d'une famille de médecins, est formé dans l'atelier de son oncle Jean Burguet (1788-1848), architecte à qui l'on doit notamment les plans de l'hôpital Saint-André. Il est alors influencé par néoclassicisme bordelais de la fin du XVIIIe et du début du XIXe siècle.

Charles intègre ensuite l'École des Beaux-Arts à Paris de 1842 à 1846. Il revient travailler à Bordeaux à partir de 1848, où il deviendra architecte de la ville.

En 1856, il transforme le château Palmer en un édifice de style néo-Renaissance s'inspirant du château Pichon-Longueville avec ses quatre tourelles d'angles rondes.

En 1874, il réalise la faculté de droit, place Pey-Berland, première des trois palais universitaires construits à Bordeaux à cette période, avec la faculté de médecine (actuel faculté de sociologie) et la faculté de lettres (actuel Musée d'Aquitaine).

Réalisations

 L'hôtel Calvet ou hôtel des Sociétés savantes, 1 place Bardineau (1851).
L'ancienne école de médecine et de chirurgie de Bordeaux (1852).
Dépositoire du cimetière de la Chartreuse (1852).
 Château Palmer (1856).
Presbytère de l'église Saint-Pierre, 31-35 rue Leupold (1857).
Ancienne serre du Jardin public de Bordeaux (1859).
 Musée de Beaux-Arts de Bordeaux (1858-1867).
Ancienne halle du marché des Grands-hommes (1864), détruite en 1961.
Remaniement de l'arrière du Palais de la Bourse, donnant sur les places Gabriel et Jean-Jaurès (1865).
Marché de Lerme (1867).
Ancienne fontaine de la place Mériadeck (1867), aujourd'hui située place du Colonel-Raynal.
 Halle du marché des Chartrons (1869).
École Nuyens, dans le quartier de la Bastide (1871).
 Faculté de droit de Bordeaux (1870).
 Ancien Grand Marché de Bordeaux (1875), détruit dans les années 1950 pour construire le Palais des sports.

Galerie

Hommage
Le comédien et réalisateur Charles Léon Levy a changé son patronyme à l'État civil pour prendre celui de "Charles Burguet".

Notes et références

Bibliographie

Voir aussi
 Liste des monuments historiques de Bordeaux
Liste de personnalités liées à Bordeaux

Liens externes

Architecte français du XIXe siècle
Élève de l'École nationale supérieure des beaux-arts au XIXe siècle
Naissance à Bordeaux
Naissance en décembre 1821
Décès en mars 1879
Décès à 57 ans
Décès à Bordeaux

Charles Burguet (architecte)


Kapela na Stogiću je mala grobljanska katolička kapela na vareškom groblju Stogiću.

Prema tvrdnji fra Vitomira Slugića, sama kapelica djelo je Ivana Meštrovića. Projekt tornjića na njoj je u 20. st. napravio Jože Plečnik, poznati slovenski arhitekt, čije je to jedino djelo u BiH. Argument je da bez ozbiljne reference prof. Plečnik ne bi radio tornjić.
Kapela je bila prvo na starom groblju na Rudi koje je zatvoreno 1954. zbog proširenja rudnika. Kapela je prenesena je s Rude na Stogić nakon što je Ruda prestala biti mjestom pokopa 1954. godine. Prenašanjem je kapela izgubila na izgledu, pa se to poslije popravilo novom kapelom. Kapela na Stogiću ima patrona Sve Svete. Kapela se već dugo vremena ne koristi kod ukopa nego samo kad su mise na svetkovinu Svih Svetih.

Izvori

Vareš
Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini

Kapela na Stogiću


Persçe Hindistan devletinde yaşamış Persler tarafından konuşulan bir dildir.

Hindistan'daki diller
İran'daki diller
Kuzeybatı İran dilleri

Persçe


Linline Matauatu (Porto Vila, 23 de março de 1991) é uma jogadora de vôlei de praia vanuatuense medalhista de prata no Campeonato Asiático de 2015 em Hong Kong, foi também medalhista de bronze nos Jogos da Commonwealth de 2018 na Austrália e medalhista de ouro nos Jogos do Pacífico Sul de 2011 na Nova Caledónia, além de medalha de ouro nos Mini Jogos do Pacífico Sul de 2017 em Vanuatu.

Carreira

Na temporada de 2009 estreou no circuito mundial ao lado de  Joyce Joshua nos Abertos de Sanya e Phuket, e a partir de 2011 passa a jogar com Miller Pata  e foram campeãs dos Jogos do Pacífico Sul sediados em Nouméa e na etapa Challenge de Seul terminaram na nona posição, mesmo posto obtido no Evento Teste Olimpíada de Londres.

Em 2012 volta atuar com Joyce Joshua finalizaram no quinto lugar da etapa Challenge de Seul e no Campeonato Asiático de Vôlei de Praia em Haikou.

Nas competições de 2014 inicia com Loti Joe  e finalizou em nono lugar no Campeonato Asiático de 2014 em Jinjiang e terminaram na quinta posição, ao final da temporada volta atuar com Miller Pata e conquistaram os títulos da etapa de Hong Kong do Circuito Asiático e a etapa de Challenger de Pattaya.

Em 2015 iniciou com  Miller Pata, foram campeãs na etapa Songkhla e Ha Long, além de serem vice-campeãs em Nakhonsi, estas pelo circuito asiático; já no circuito mundial ficaram na quinta colocação no Aberto de Fuzhou e no Grand Slam de Long Beach, terminando em décimo sétimo posto no Campeonato Mundial nos Países Baixos, foi premiada com a jogadora que mas evoluiu (Most Improved); conquistaram a medalha de prata na edição do Campeonato Asiático de Hong Kong.

Em 2016, atuou novamente com Miller Pata e conquistaram na quinta posição no Campeonato  Asiático de Sydney, terminaram na quarta posição no Aberto de Fortaleza e foram vice-campeãs ma AVC Continental Cup. No ano de 2017 retoma a dupla com Loti Joe, terminando em quinto lugar no duas estrelas de Nantong e nono no torneio duas estrelas de Sydney do circuito mundial, mesmo osto obtido no circuito  asiático em Satun, quarto lugar na etapa de Can Tho e medalhistas de ouro nos Mini Jogos do Pacífico Sul de 2017 em Porto Vila.

Em 2018 volta a competir com Miller Pata no torneio uma estrela de Shepparton e terminaram em quinto lugar e foram medalhistas de bronze na edição dos Jogos da Commonwealth de 2018 realizados em Sydney. Em 2020 ao lado de Loti Joe, foram campeãs da etapa da Nova Zelândia da AVC Continental Cup, e obtiveram o vice-campeonato no circuito neozelandes na etapa de Mount Maunganui.

Títulos e resultados

 Aberto de Fortaleza do Circuito Mundial de Vôlei de Praia:2016

Premiações individuais

Jogadora que Mais Evoluiu do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2015

Ligações externas

Jogadores de voleibol de praia de Vanuatu

Linline Matauatu


Victoria Eugenia Villarruel (Buenos Aires, 13 de abril de 1975) é uma advogada, escritora, activista e política argentina, atualmente deputada nacional. Foi descrita como uma política ultra-conservadora e é uma das signatárias da «Carta de Madrid», um documento liderado pelo partido político espanhol ultra-conservador e de extrema-direita Vox. É fundadora e presidente da associação civil «Centro de Estudios Legales sobre el Terrorismo y sus Víctimas» (CELTYV).

Em novembro de 2021, ela foi eleita deputada nacional nas eleições legislativas na coalizão La Libertad Avanza com 17% dos votos. Juntamente com Javier Milei, que encabeçava a lista. Eles entraram no Congresso como deputados da Cidade Autônoma de Buenos Aires.

Desde 8 de julho de 2022, ele atua como presidente1 do Partido Demócrata de la Provincia de Buenos Aires (Partido Democrático da Província de Buenos Aires).

Em 15 de maio de 2023, na rede de televisão La Nación+ oficializou a pré-candidatura de Villarruel à vice-presidência do país, juntamente com Javier Milei, pela frente La Libertad Avanza, nas eleições presidenciais de 2023.

Biografia
Victoria Villarruel nasceu na cidade de Buenos Aires em 13 de abril de 1975. Ela é neta do Contra-Almirante Laurio Hedelvio Destéfani, membro da Marinha Argentina e autor dos dez volumes da história marítima argentina. Ela é filha do tenente-coronel aposentado Eduardo Villarruel, membro do Exército Argentino, veterano da Guerra das Malvinas, que foi segundo comandante da 602ª Companhia de Comando, comandada por Aldo Rico e que participou da Operação Independência.

Ela se formou como advogada pela Faculdade de Direito da Universidade de Buenos Aires e como técnica em segurança urbana pela Universidade Tecnológica Nacional. Em 2008, concluiu um curso sobre coordenação entre agências e contraterrorismo no William J. Perry Center for Hemispheric Defense Studies, uma instituição da National Defense University em Washington D.C.

Victoria é uma católica tradicionalista que frequenta a Fraternidade Sacerdotal de São Pio X.

Carreira política
Como representante das vítimas de terrorismo na Argentina, ela foi entrevistada pelo Wall Street Journal, pelo jornal espanhol ABC, entre outros meios de comunicação impressos e televisivos.

Ele particiou no Fórum da Liberdade de Oslo em 2011. Lá, ela questionou o que, em sua opinião, é a «história oficial» da Argentina moderna. Para Villarruel, a história oficial omite o fato de que as ações dos grupos guerrilheiros faziam parte da Guerra Fria e as coloca exclusivamente durante o que ela chama de «guerra suja» nos anos 1976-1983, quando a Argentina era governada pela ditadura civil-militar que se autodenominava Processo de Reorganização Nacional. Villarruel indicou que, para ela, essa ação é terrorismo e deve ser considerada anterior a 1976, e que aumentou especialmente após o restabelecimento da democracia em 25 de maio de 1973, após o perdão de membros condenados de grupos guerrilheiros. De acordo com ela, os grupos Ejército Revolucionario del Pueblo e Montoneros tinham vínculos com o regime de Fidel Castro em Cuba e com a Organização para a Libertação da Palestina. De 1969 a 1980, de acordo com Villarruel, mais de 21.000 ataques foram cometidos na Argentina por esses grupos armados. Ele também destacou que, em sua opinião, essa história foi posteriormente encoberta pelos governos kirchneristas e que ex-membros de grupos guerrilheiros da década de 1970 receberam proteção e cargos no Estado.

Villarruel argumentou repetidamente que as vítimas das ações de organizações armadas como o Montoneros ou o ERP na Argentina passaram décadas esperando por justiça, reconhecimento e reparação. De acordo com ela, nenhum esforço para garantir os direitos dessas vítimas foi bem-sucedido nos tribunais argentinos; ela descreveu as ações dos juízes como tendo servido como «garantidores da impunidade dos terroristas». Como diretora do CELTYV, ela conseguiu elaborar uma lista de 17.380 vítimas das ações dos grupos guerrilheiros na Argentina, acrescentando que esse número é «preliminar». Em seu livro Hijos de los 70, ela compartilha uma lista de 1.010 vítimas civis da guerrilha entre 1969 e 1979, uma lista que inclui membros do exército argentino, da polícia e 84 pessoas não identificadas por nome e sobrenome.

Ela foi acusada de defender ou justificar a ditadura civil-militar que se autodenominava Processo de Reorganização Nacional. Segundo ela, uma parte da sociedade argentina supõe que alguém apóia a ditadura porque não concorda com o que foi feito pelas organizações guerrilheiras.

Em 2019, ele apoiou a iniciativa do então Secretário de Direitos Humanos Claudio Avruj, que declarou estar «trabalhando por uma lei de reparação» que permitiria a indenização das famílias dos soldados mortos em confrontos com guerrilheiros durante o governo de María Estela Martínez de Perón (1974-1976).

Em uma coluna de opinião para o site de notícias argentino Infobae em 2019, ele defendeu o partido de extrema direita espanhol Vox. Villarruel assinou a «Carta de Madrid», um documento redigido pelo partido Vox que descreve os grupos de esquerda na Ibero-América como «criminosos» e «parte de uma conspiração global influenciada por Cuba».

Em 2021, Villarruel concorreu como candidata a deputada nacional pela Cidade Autônoma de Buenos Aires na lista encabeçada por Javier Milei, conquistando a vaga de deputada e sua lista ficou em terceiro lugar, com 17,04% dos votos. Em 8 de julho de 2022, o Partido Democráta da Província de Buenos Aires anunciou em um comunicado a nomeação da nova liderança do partido, encabeçada por Victoria Villarruel como presidente. Em 8 de maio de 2023, foi confirmado que ela seria candidata a Vice-Presidente da Nação, acompanhando Milei nas eleições.

Controvérsias

Acusações de negacionismo
Ela foi acusada de negacionismo do terrorismo de Estado na Argentina por alguns meios de comunicação. Algumas organizações de direitos humanos do país repudiaram o CELTYV e Victoria Villarruel por terem "opiniões negacionistas" e "defenderem a teoria dos dois demônios" de acordo com seus critérios. Villarruel, por sua vez, nega essas acusações.

Bilhetes usados de forma discricionária
Pouco depois de assumir o cargo, ela foi acusada de usar passagens aéreas fornecidas pelo Estado e concedidas a deputados para promover o federalismo e a participação democrática. Conforme relatado no site do Congresso da Nação, as passagens são intransferíveis e expiram 30 dias após serem concedidas, razão pela qual Villarruel emitiu passagens futuras em fevereiro e março, informando em suas redes sociais sobre suas atividades legislativas.

Livros
Los llaman... jóvenes idealistas
Los otros muertos - Las víctimas civiles del terrorismo guerrillero de los 70

Políticos da Argentina
Mulheres da Argentina na política
Deputados da Argentina
Católicos da Argentina
Ativistas católicos
Antifeministas
Extrema-direita na Argentina
Anticomunistas da Argentina
Ativistas da Argentina
Naturais de Buenos Aires
Ativistas antiaborto

Victoria Villarruel


En el islam, el sawm (en árabe: صوم, "ayuno") es la práctica de abstenerse de comer, beber, fumar, tener relaciones sexuales, y cualquier cosa que sustituya la comida y la bebida. Durante el mes sagrado del Ramadán, el sawm se observa entre el amanecer y el anochecer, cuando se suena el adhan de la salat Magrib. El Ramadán es el noveno mes del calendario lunar musulmán y el ayuno es un requisito para los musulmanes ya que es el cuarto de los cinco pilares del Islam.

El sawm es principalmente un ejercicio de devoción para renunciar voluntariamente, por un período de tiempo definido, a todos los apetitos corporales para formar disciplina espiritual y autocontrol. A los musulmanes se les prohíbe comer o beber desde el amanecer (faŷr) hasta el anochecer (magrib) cuando suena el adhan. Se considera tiempo de comenzar el ayuno cuando una persona que está afuera puede distinguir un hilo blanco de un hilo negro, es decir, la luz del amanecer y la oscuridad de la noche.

En el Corán
En el Corán se menciona la práctica del ayuno. En el versículo 2:183, el Corán expresa situaciones en las que a un musulmán se le permite abstenerse de ayunar e introduce soluciones alternativas como alimentar a las personas necesitadas. Además, en el versículo 2:183–185 se enfatiza que no es necesario que las personas que están de viaje o enfermas ayunen, y se puede posponer hasta "otro número igual de días". Según el versículo 5:95, entre otras cosas, el ayuno puede utilizarse para compensar ciertos pecados, como sacrificar un animal durante un estado de ihram.

Condiciones

Intención (niyyah)
La intención (niyyah) significa decidir ayunar. Es esencial tener la intención la noche anterior, noche tras noche, en Ramadán. Para ayunar, es necesario tener la intención de ayunar.

Referencias

Pilares del islam

Sawm


Monogram Pictures Corporation (denumită anterior ca Allied Artists Pictures Corporation) este un studio de la Hollywood care a produs și a distribuit filme, cele mai multe cu bugete mici, între anii 1931 și 1953. Monogram Pictures este considerat un lider printre studiourile mici, uneori denumite colectiv ca Aleea Sărăciei. Ideea din spatele studioului era ca, atunci când logo-ul Monogram apare pe ecran, toată lumea să știe că urmează un film de acțiune și de aventură. În prezent Monogram Pictures este o divizie a Allied Artists International. Complexul original care a fost sediu atât pentru Monogram cât și pentru Allied Artists se află la adresa 4376 Sunset Drive, fiind utilizat ca parte a Centrului Media al Bisericii Scientologice (fosta televiziune KCET).

Note

Legături externe

Studiouri de film

Monogram Pictures


Nationalpark Timanfaya () er en spansk nationalpark på den sydvestlige del af den kanariske ø Lanzarote. Den omfatter dele af kommunerne Tinajo og Yaiza. Den har et areal på 51 kvadratkilometer. Parken ligger udelukkende på vulkansk jord. Statuen "El Diablo" af César Manrique er dens vartegn.

Vulkansk aktivitet
De største registrerede vulkanudbrud fandt sted mellem 1730 og 1736. Der er stadig vulkansk aktivitet og temperaturen ligger mellem 100 og 600 °C i en dybde af 13 meter, hvilket ses ved at når man hælder vand ned i jorden, resulterer det i en geyser af damp hvilket er en stor turistattaktion. Der er kun en aktiv vulkan, Timanfaya, som nationalparken er opkaldt efter.

Økologisk betydning

UNESCO udpegede i 1993 hele Lanzarote til biosfærereservat, og nationalparken er et af hovedområderne deri.

Den offentlige adgang til parken er reguleret for at beskytte den udsøgte flora og fauna. Der er nogle enkelte vandrestier, og en kort men populær tur med kamel. Fra den offentlige parkeringsplads kan man komme på en tur med bus i det vulkanske landskab, af veje der ellers er lukket for publikum.

Eksterne kilder og henvisninger

 Information om Timanfaya, Geologi, Flora, Fauna  (spansk)
 Lanzarote Sehenswürdigkeiten: Der Timanfaya Nationalpark  (tysk)
 Visit Mars Without Leaving Planet Earth turinformation

Nationalparker i Spanien
Lanzarote

Nationalpark Timanfaya


An Liparis cordifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Liparis cordifolia in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Liparis (Orchidaceae)

Liparis cordifolia


كان عقد الأربعينيات عقدا مضطربا واستمر من 1 يناير 1840 إلى 31 ديسمبر 1849. وعلى مدى العقد، شهدت عدة بلدان (وخاصة في أوروبا) العديد من الثورات والثورات، وأبرزها ثورات 1848. وبصرف النظر عن الانتفاضات، شهدت الولايات المتحدة تغير التمع السكاني بعد الهجرات إلى الساحل الغربي، حيث وصلت حمى الذهب في كاليفورنيا ذروتها في النصف الأخير من العقد.

مراجع

عقد 1840


M'Bock bzw. Mbock ist der Familienname folgender Personen:

 Griedge Mbock Bathy (* 1995), französische Fußballspielerin
 Hianga'a Mbock (* 1999), französisch-kamerunischer Fußballspieler
 Jason Mbock (* 1999), französisch-kamerunischer Fußballspieler
 Patrice M'Bock (* 1983), französischer Fußballspieler

M’Bock