සත්ව සහ ශාක විශේෂයන් අවම බලපෑමක් යටතේ බෝවීම මඟින් එම විශේෂිතයන් මිහිපිටින් වඳවී යාම තුරන් කිරීම සදහා ස්වභාවික පරිසරයක් සපයන විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ සදහා යෝග්‍ය පහසුකම් ඇති භූමි දැඩි ස්වභාවික රක්ෂිත ලෙස ප්‍රකාශිතය. දැඩි ස්වභාවික රක්ෂිත පූර්ණ ස්වභාවික පද්ධති ලෙස ආරක්ෂා කෙරේ. එබැවින් දැඩි ස්වභාවික රක්ෂිත තුළ මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් වලට අවසර ලබා නොදේ. එනමුත් වනජීවී සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පූර්ණ අධීක්ෂණය යටතේ පර්යේෂණ ක්‍රියාකාරකම් කිරීමට හැක. ශ්‍රී ලංකාවේ දැඩි රක්‍ෂිත ලෙස නම්කර ඇති ස්වාභාවික ප්‍රදේශ 3ක් ඇත.

හක්ගල ස්වාභාවික දැඩි රක්‍ෂිතය

තෙත් කලාපය තුල පිහිටන, දැඩි ස්වභාව රක්ෂිතයකි. ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් ආවේණික වූ සත්ව සහ ශාක විශේෂ ගණනාවක් මෙම මේඝ වනාන්තරයෙහි දැකගත හැකිය. 1938 වසරේ පෙබරවාරි 25 වන දින, දැඩි ස්වභාව රක්ෂිතයක් ලෙස නම් කල මෙම වටිනා උරුමය ආසන්නයෙන්ම 1860 දී හක්ගල උද්භිද උද්‍යානයද පිහිටුවා තිබෙයි.

භෞතික ලක්ෂණ
හක්ගල රක්ෂිතය වර්ග කිලෝ මීටර 11.42 ක පමණ භූමි ප්‍රමාණයක පැතිර පවතින අතර, උන්නතාංශය මීටර 1650 - 2178 ත් අතර විචලනය වෙයි. වාර්ෂිකව මිලි මීටර 2400 ක පමණ වර්ෂාපතනයක් මෙම රක්ෂිතයට පතිත වෙයි. දකුණු දිගින් සීතාඑලියට මායිම් වන මෙම රක්ෂිතයේ එකට බැඳුනු කඳු පන්ති රැසක් දැකගත හැකියි. මින් සමහර කඳු පන්තියක ස්වරූපය අලියෙකුගේ හක්කක් ලෙස දිස්වන නිසා මෙම ප්‍රදේශයට හක්ගල නම ලැබෙන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ

ජනප්‍රවාද
රාමායනය පුරාවෘත්තයට අනූව, ලංකා රාජ්‍යයෙහි රාවණා රජු ඉන්දියානු දේවියක වූ සීතාව පැහැරගෙන පැමිණ සැඟවූවා යැයි කියන්නේ මේ ප්‍රදේශයේම පවතින සීතාඑලිය තුලයි

ශාක ප්‍රජාව
කඳුකර වනාන්තර වල දැකගත හැකි සදාහරිත ශාක පවතී. ස්ථරීභවනයක් පැහැදිලිව දැකගත නොහැකි අතර බොහොමයක් ශාක එතරම් විශාල නොවේ.පර්ණාංග, අක්මා ශාක, පාසි සහ ලයිකන වැනි දර්ශක ජීව විශේෂද බහුලව දක්නට ඇත

සත්ව ප්‍රජාව
ප්‍රධාන වශයෙන් මෙම රක්ෂිතයෙහි ඒක දේශීය ජීව විශේෂ (ශ්‍රී ලංකා වළි කුකුලා), දේශීය ජීව විශේෂ, මූලස්ථාන විශේෂ(දිවියා) සහ ආවරණ ජීව විශේෂ(වලහා) දැකගත හැකියි.

Sri Lankan Long-tailed Shrew, Pearson's Long-clawed Shrew,ශ්‍රී ලංකා කොටියා, වල් ඌරා, Sri Lankan Sambar Deer, Red Giant Flying Squirrel, සහ Pungent Pipistrelle වැනි ක්ෂීරපායී ජීව විශේෂ මෙම රක්ෂිතයේ ස්වභාවිකව ජීවත් වෙයි.

හක්ගල රක්ෂිතයෙහි සිටින දේශීය හා ඒක දේශීය කුරුළු විශේෂ ලෙස මවුන්ටන් හොක්-ඊගල්, වළි කුකුළා, මයිල ගොයා, ඉන්දියන් ජංගල් නයිට්ජාර්, කැහිබෙල්ලා, කහ කන් කොණ්ඩයා, රතු දෙමලිච්චා, ඩල්-බ්ලූ පිළිහුඩුවා, ශ්‍රී ලංකා වනරැවියා, අරංගයා, Spot-winged Thrush, ගෝමර තිරසිකායා, කොමන් බ්ලැක් බර්ඩ්, ශ්‍රී ලංකා සිතැසියා, ස්කාර්ලට් මිනිවට්, ස්මෝල් මිනිවට්, බ්ලැක් බුල්බුල්, Sri Lanka Scimitar-babbler, Grey-headed කැනරි-පිළිහුඩුවා, ශ්‍රී ලංකා කායුරු තිරසිකායා, අවිච්චියා, ආසියානු දුඹුරු පිළිහුඩුවා, කාෂ්මීර රත් මැසිමාරා, ඉන්දියානු නිල් අවිච්චියා සහ Large-billed Leaf-warbler හඳුනාගත හැක.

ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික වන Adenomus kelaartii, Polypedates cruciger, Philautus microtympanum, Philautus schmarda, Ramanella palmata, Microhyla zeylanica, Fejervarya limnocharis සහ Bronzed Frog වැනි උභය ජීවීන්ද මෙහි දැකගත හැකි වෙයි.[1] මීට අමතරව මේ රක්ෂිතයේ ජීවත් වන වැදගත් උරග විශේෂ ලෙස Uropeltis melanogaster, Rhinophis blythii, Aspidura brachyorrhos, A. trachyprocta, Hypnale nepa, Calotes nigrilabris, Cophotis ceylanica, අං කටුස්සා සහ Sphenomorphus striatopunctatum හැඳින්විය හැකිය.

අවදානමට ලක්වීම
ප්‍රමාණයෙන් සාපේක්ෂව කුඩා වීම සහ වෙන්ව පිහිටීම නිසා හක්ගල රක්ෂිතය තරමක විනාශ වී යෑමේ තර්ජනයකට මුහුණ පා තිබෙයි. අනවසර ලෙස කැලෑ එලි කිරීම, අනවසර ලෙස භූමිය අත්පත් කර ගැනීම, ශාක හා සත්ව ප්‍රජාව අවලෙස භාවිත කිරීම සහ දඩයම් කිරීම වැනි මානව ක්‍රියාකාරකම් මීට ප්‍රබල ලෙස බල පා තිබේ. මෙම රක්ෂිත භූමිය තුල සමහරක් අධ්‍යයන සහ පර්යේෂණ කටයුතුද සිදු කර ඇති අතර, පසට වීශ ද්‍රව්‍ය එකතු වීම නිසා වනාන්තරයට හානි සිදුවිය හැකි බව, සිදු කල එක් පරික්ෂණයකදී හෙලි විය

යාල ස්වාභාවික දැඩි රක්‍ෂිතය

ශ්‍රී ලංකාවේ නිරිත දිගට වන්නට විශාල භූමි ප‍්‍රමාණයක පැතිර ඇති ප‍්‍රධානම රක්ෂිතයකි. ඌව හා දකුණු පළාත් දෙකටම අයත් වන මෙම රක්‍ෂිතය වර්ග ප‍්‍රමාණයෙන් වර්ග කිලෝමීටර 979 ක් වුවද මහජනයාට විවෘතව ඇත්තේ වර්ග කිලෝමීටර 141 ක භූමි භාගයකි. ජනතාවට විවෘත නොවන වර්ග කිලෝමීටර් 838ක විශාල ප්‍රදේශය යාල දැඩි ස්වභාවික රක්ෂිතය ලෙස පවත්වාගෙන යයි.

පිහිටිම
උද්‍යානයේ උතුරු, වයඹ, බටහිර සහ ඊසාන දිග ප්‍රදේශ ඌව පළාතේ මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයට අයත් වේ. දකුණු නිරිතදිග ගිනිකොණ දිග හා නැගෙනහිර කොටස් දකුණු පළාතේ හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයට අයත් වන අතර දකුණු දිග සිට නැගෙනහිර මායිමි දක්වා ප්‍රදේශ ඉන්දියානු සාගරයට මුහුණලා පැතිර පවති.

ඉතිහාසය
යාල වානෝද්යානය 1983 පෙබරවාරි මස 25 වැනි දින මෙය ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලැබිය. අප රටෙහි ප්‍රකටම වනෝද්‍යානය වන්නේ ද යාලයි. එසේම දේශ දේශාන්තරවල පවා ශ්‍රී ලංකාවෙ මෙම වනෝද්‍යානය ඉතා හොදින් ප්‍රකටව පවති. යාල වනාන්තරය 1900 පමණ සිට බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයන්ගේ දඩයමි බිමක් ලෙස භාවිතයට ගැණිනි.එය 1900 දි දඩයමි රක්ෂිතයක් ලෙස නමි කොට ඇත. 1908 දි මෙය අභයභූමියක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත්කරනු ලැබිය. පසුව යාල වානාන්තරය කලාප පහකට බෙදා එහි කලාප අංක එක කොටස 1938 පෙබරවාරි මස 25 වැනි දින මෙය ජාතික වනෝද්‍යානයක් බවට නීතියෙන් උසස් කරන ලදි. පසුව ඉතිරි කලාප හතර ද යාල වානෝද්‍යානයට අනුබද්ධව ප්‍රකාශයට පත්කරනු ලැබිය.

භූවිශමතා හා ශාඛ ව්‍යාප්තිය
රක්‍ෂිතයෙන් වැඩිප‍්‍රමාණයක් පතන් බිම් වශයෙන් පවතිනමුත් මෙය වනභූමි වෙරලාශ‍්‍රිත ප‍්‍රදේශ, දිය උල්පත්, ගංඟා සහ ලඳු බිම් වලින් ආදි විවිධ පරිසර තත්ත්වයන්ගෙන් ගහණ වූ වනෝද්‍යානයකි. මෙම ලඳු බිම් තැන තැන විසිර පවතින පාෂාණමය ශේෂ කඳු වලින් ගහණය. වනෝද්‍යානය විශාල සත්ව විශේෂ ප‍්‍රමාණයකට වාස භූමිය සපයයි.

උද්‍යානයේ වැව් හා දියවලවල්
කලාප අංක එක තුළ බුතව, හින්වැව, ගෝනගල, කොමාවැව, පටනංගල වැව, පළටුපාන, බන්දු වැව, දර්ශන වැව, වශයෙන් ප්‍රධාන වැව් රැසකි. තව ද විලපලා වැව හා මෙනටි වැව ලෙස කුඩා වැව් දෙකක් ද රුක්විල, පටිටියවිල, දෙබරගස්වල, ඛරවිගස්වල, රනිවල වශයෙන් දියවළවල් ද රැසකි. බුතවල, ගෝන ලැහැබ හා කුඩා සිලව ලෙස කලපු තුනක් ද මෙහි වේ. කලාප අංක දෙක තුළ අතුරු මිතුරු වැව හා මහවැව ප්‍රචලිත ය. වළස්කෙම ලෙස ප්‍රකට දිය වළකි. කලපු ලෙස පිළිනන්නාව, ඉහළ පොත්තන, පහළ පොත්තන, මහිරාව, ගජබාව ප්‍රකට ය. මැණික් ගඟ මෝය, කටුපිළ ආර, කඩොලාන පරිසර පද්ධති මෙහි වැදගත් ස්ථාන ය. මැණික් ගඟ හා කුඹුක්කන් ඔය උද්‍යානය තුළින් ගලා යන ප්‍රධාන ජලාධාර දෙකකි .කලාප අංක පහ තුළ හෙක්ටයාර් 1500 කින් සමන්විත වෙහෙරගල ජලාශය ඉදිවෙයි. සමස්තයක් ලෙස ගත් කල යාල යනු තැනිතලා වනබද උද්‍යානයකි.

ජෛව විවිධත්වය හා වන සතුන්
යාල රක්‍ෂිතය ලෝකයේ විශාලතම දිවි ගහණයෙන් සමන්විතය. එසේ වුවත් රාති‍්‍රයේ හැසිරෙන විශාල ප‍්‍රමාණයේ මාංශභක්ශක සතුන්ට තම ගොදුරු සොයා ගැනීමට දැඩි වෙහෙසක් දැරීමට සිදු වී ඇති අතර ගොදුරක් ලැබීම බොහෝ විට වාසනාව මත රඳා පවතී. මෙහි වෙසෙන විශාල ප‍්‍රමාණයේ සත්වයින් අතර ආසියානු අලි, කිඹුලන්, වල් ඌරන්, කුළු හරකුන් සහ අළු රිලවුන් සිටිති.තවද මල් කොහා, ලංකා වලි කුකුලා සහ ඉන්දියානු මොණරා මෙම වනෝද්‍යානයේ බහුලව ගැවසෙති.පතන් බිම් වලට ගිජු ලිහිණියන්, ගෙල සුදු මුහුදු ලිහිණියන් ආකර්ශනය වන අතර අලිමානාවන් සහ ලතුවැකියන් තෙත් බිම් කරා ඇදී එයි.

ලොකු කුඩා සෑම ක්ෂීරපායි විශේෂ 40 දිවි ගෙවයි. අලි-ඇතුන් සඳහා මෙන්ම කොටි වළසුන් සඳහා ද මෙතරම් ප්‍රචලිත වනෝද්‍යානයක් සිරිලක නැති තරම් ය. කලාප අංක එක තුළ පමණක් වාර්ෂිකව අලි-ඇතුන් 150 ක් පමණ ද කොටියන් 40 ක් පමණ ද දැකගත හැකිය. මූවා, ගෝනා, ඌරා, නරියා, වල්හාවා, හෝතඹුවා වැනි සතුන්ගෙන් යාලට අඩුවක් නැත. කුරුල්ලන් අතරින් නේවාසිකයන් 130 ක් පමණ ද සංක්‍රමණිකයන් 30 ක් පමණ ද දැකගත හැකිය. ජලාශ්‍රිත මෙන්ම වනබද කුරුල්ලන් රැසකට යාල හොඳ නවාතැනකි. ජලාශ්‍රිත කුරුල්ලන් පළටුපාන වැව, හීන් වැව ආශ්‍රිතව ප්‍රධාන ලෙසම කැදලි තනයි. ඇඔල කොකුන්, ලවිවරතුඩුවන්, ලහැදි ආලාවන්, සුදු කොකුන්, අඑ කොකුන්, පිදිලි මානාවන්, බහුරු මානාවන්, සිලිබිල්ල ඔලෙවියන් ජලාශ්‍රිත ප්‍රදේශවල බහුල ය. වළිකුකුළා, මොණරා බහුල වනබද බිමි සැරයෝ වෙති. කිඹුලන්, පිඹුරන්, නයින්, පොළඟුන් ඇතුඑ උරගුන් රැසකගේ වාසස්ථානයකි.

ඉබ්බන් විශේෂ පමණක් නොව කැස්බෑවන් ද, වැලි පොළඟා, වැලි පිඹුරාද යාලෙන් වාර්තා වී ඇත. කිඹුලන් 1000 ක් පමණ මෙහි වෙසෙති. මත්ස්‍යයන්, උභයජිවින්, කෘමීන්, මොලස්කාවුන් වැනි සංවේදී සතුන් අතින් ද යාල පොහොසත් ය. ගමේ හැරෙන්නට යාල ජාතික වනෝද්‍යානය මුහුදු රාජලියා, වැව් රාජලියා, සර්ප රාජාලියා, බමුණු පියා උකුස්සා, ලකලු උකුස්සා, කොණ්ඩ රාජලියා වැනි මාංශ භක්ෂකයන්ගේ ද නිවහනක් වෙයි.

ශාක විවිධත්වය
මෙහි ප්‍රධාන ලෙස පවතින්නේ වියළි මිශ්‍ර සදාහරිත වනාන්තරයකි . එමෙන්ම කටු පඳුරු ආශ්‍රිත ළඳු කැලෑ ද බහුල ය. මේවා බොහෝ විට හේන් ගොවිතැන් නිසා බිහි ව ඇත. දඹකොටේ ප්‍රදේශයේ වියළි මිශ්‍ර ගණ වනාන්තර පවති. තෘණ බිම් ද පිහිටයි. සමස්තයක් ලෙස මෙහි ද්විතීයික වානාන්තර ආකාර පිහිටයි. ඒවායේ බුරුත, වීර, පලු, මයිල, මලිත්තන්, කුඹුක්, හල්මිල්ල, තිඹිරි වැනි ශාක බහුල ය. පඳුරු අතර මයිල, කටුපිල බහුලව ඇත. වෙරළබඩ ශාක ප්‍රජා හා වැලි කඳු පරිසර පද්ධති පවතී.

වසර 5000ක් පමණ පැරණි සත්ව ෆොසිල
යාල ජාතික වනෝද්‍යානය තුල නියං කාළයට ඇතිවන  දැඩි ජල හිඟයට පිලියමක් වශයෙන්, එහි ඇති කුඩා පොකුණු ගැඹුරු කිරීමේ ව්‍යාපෘතියක් 2016 ඔක්තෝම්බරයේ නියං සමයක සිදුවූ අතර, යාල කළාප 1 (Yala Block 1) ප්‍රදේශයේ ඇති "වල්මල් කෙම" ලෙසින් හැඳින්වෙන ස්වභාවික ගල් පොකුණක් (natural rock pool) ගැඹුරු කිරීම අතරතුරේ දී වසර 5000ක් පමණ පැරණි සත්ව ෆොසිල විශාල ප්‍රමාණයක් හමුවුනා.

පුරා-ජීව විද්‍යාඥ කැළුම් මනමේන්ද්‍ර-ආරච්චි ගේ මග පෙන්වීම යටතේ කැළණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ පස්චාත්-පුරාවිද්‍යා අධ්‍යයන ආයතනයේ සිසුන් එම ස්ථානයේ පුරාවිද්‍යා ගවේෂණ කටයුතු සිදුකල අතර ඇතුන්, කුළුමීමන්, මුවන්, ඉදිබුවන් ආදී වනසතුන් විශාල ප්‍රමාණයක ඇටකටු හමුවී තිබෙනවා.

මීට වසර දහස්ගණනකට පෙර නියං සමයන්හිදී මෙහි දියබීමට පැමිණ මඩෙහි එරී මියගිය සතුන්ගේ ඇටකටු බව පර්යේෂකයින් පවසනවා.

මීට පෙරද තණමල්විල ප්‍රදේශයේ ගල් පොකුණකින් ට්‍රක් රථ 4ක් ඉන් ගෙනයා යුතු තරමේ සත්ව ඇටකටු හමුවූ බව පවසන කැලුම්-මනමේන්ද්‍ර මහතා, එහි තිබූ ඇටකටු අතර ඇතුන් 100කගේ, කුළුමීමුන් 150කගේ, මුවන් 200කගේ, වල්-ඌරන් 150කගේ හා ගෝනුන් 50දෙනෙකුගේ අස්ථි හමුවී තිබෙනවා.

රිටිගල ස්වාභාවික දැඩි රක්‍ෂිතය

උතුරු මැද පළෘතේ,අනුරධපුරයට නුදුරින් රිටිගල කන්ද පිහිටා ඇත. පලුගස් වැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයටත් කැකිරාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයටත් මායිම්ව රිටිගල පිහිටා ඇත. හබරණ අනුරාධපුර මාර්ගයේ ගලපිටිගල හා ගනේවල්පොල අතර දකුණු පසින් අක්කර 7200ක පමණ රමණීය භූමි භාගයක් මෙම වනපියසින් වැසී ඇත්තේය.

විදේශීකයන්ගේ පවා අවධානයට ලක්ව ඇත. රිටිගල කඳුකරය කඳු මුදුන් හතකින් සමන්විත වේ.ඒවා නම්, ආසියා කන්ද, බට කන්ද, කොඩිගල, උණ කන්ද, අඹරාපති කන්ද, පටලීය හින්න, කිරිවැල් හින්න ආදිය වේ. 600mක් (අඩි 2000ක්) පමණ උසින් යුත් රිටිගල වියළි කලාපයේ ඉහළම ස්ථානය ද වේ. කිරිය ගස් වැව, කළුඑබේ, මොරගොඩ, මූරියා, කඩවල, බමුණුගම, උල්පත, හීනුක්කිරියාව, ගලපිටිගල ආදි ගම්මාන 14කින් වටව මෙම වන පියස පිහිටා ඇත.

රිටිගල කන්දට පිවිසෙන්නට මුලින්ම ඇත්තේ කුඩා ගල් කුළු කිහිපයක් උඩිනි. ඒ සමඟම හමු වන්නේ තරමක දිග පළලකින් යුතු ගැඹුර අඩි 30ක් තරම් වූ ගරා වැටුණු "බන්දා පොකුණ" නම් වූ සුවිශාල පොකුණයි. ඉන් පසුව තැනින් තැන විසිරී පැතිරී ඇති ගල් පාලම්, පියගැට පේළි, කවාකාර වූ ශෛලමය වේදිකා, ඔපමට්ටම් කරන ලදවිශාල ගල් පුවරු, සෙල්මුවා පහන්, තටාක, බෙහෙත් ඔරු, සල පතල මළු, සක්මන් මළු, කටාරන් කෙටූ ගල් ලෙන්, පධානගර හා ගල් කුළුණුය.

වසර 1500ක පමණ කාලයක් අද්විතීය වටිනාකමකින් යුක්ත ආරාමික සංකීර්ණයක් වශයෙන් පැවති රිටිගල 11 සියවසේදීචෝළ ආක්‍රමණයත් සමඟ ක්‍රමයෙන් නටඹුන් වන්නට විය. වනගත වීම නිසා වන සතුන්ගේ වාසස්ථානයක් බවට පත් වූ රිටිගල කන්දවර්තමානයේදී වනාන්තරයෙන් වැසී පවතී. මහාවංශයේ "අරිට්ඨ පබ්බත" යනුවෙන් දැක්වෙන්නේ රිටිගල බව ඉතිහාසඥයන්ගේ මතයයි. භාවනානුයෝගි භික්ෂූන් වහන්සේලා සඳහා යෝග‍්‍ය වූ නිසසල වනගත පෙදෙසක් වශයෙන් රිටිගල වැදගත්කම එහි දක්නට ලැබෙන නටඹුන් වලින්ද හෙළි වේ.

රිටිගල ලෙස හැඳින්වීම
මෙය රිටිගල ලෙස හැඳින්වීමට හේතු ගණනාවක් බලපා ඇත.

 පාලි 'අරිට්ඨ පබ්බත' සංස්කෘත 'අරිෂ්ට පර්වත' යන්නෙන් සිංහලයට බිඳී එන්නට අතැයි සාමාන්‍ය‍යෙන් සැලකේ. 'රිටි' යනු පාලි 'අරිට්ඨ' යන්නෙන් බිදී ආ 'ආරක්ෂාව' යන අරුත් ඇති පදයකි. ඒ අනුව රිටිගල ආරක්ෂක පර්වතයකි. මහාවංශයේ 'අරිට්ඨ පබ්බත' ලෙස සඳහන් වන්නේ මෙම ස්ථානයයි.
 රිටිගල දක්නට ඇති 'රිටි' නැමති ගස් වර්ගය නිසා මෙම පර්වතය රිටිගල නමින් හඳුන්වන්නට ඇත යන්න තවත් මතයකි.
 රිටිගල අඩතැන්නේ පිහිටි රිටක් මෙන් ඉහළට එසවී ඇති පර්වතයක් නිසා මේ නම ලැබෙන්නට ඇතැයි ද විශ්වාස කෙරේ.
 රිටිගල යන නමේ 'රිටි' යන්නෙහි ගැබ්ව පවත්නා සැබෑ අරුත කුමක් වුව ද, එම වදන සිංහල භාෂාවේ පුරාතන වචනයක් බවවාග් විද්‍යාත්මක හා ඓතිහාසික සාධක ආශ්‍රයෙන් පැහැදිලි වේ.

ගවේෂණය කිරීම
ශ්‍රී ලංකාවේ පුරා විද්‍යාත්මක ගවේෂණ වල පුරෝගාමියෙක් වශයෙන් සැලකන එච්.සී.පී.බෙල් රිටිගල පිළිබඳ අවධානය යොමුකළ ප්‍රථම පුරා විද්‍යාඥයා වෙයි. රිටිගල කන්ද මුළුමනින්ම ගවේෂණය කොට එහි පැවති ලෙන් හා ශිලා ලිපි හඳුනා ගැනීමත්, නටඹුන් සොයා ගැනීමත් ඔහුගෙන් සිදු වුණු කාර්යන්ය. එම සියලු පුරා විද්‍යාත්මක තොරතුරු ඇතුලත් කොට සැලසුම් හා රූ සටහන් සහිතව බෙල්මහතා විසින් 1893 දී පළ කරන දී.

 "Ritigala kanda", sessional paper xxx viii Annual report -1893
 Archaeological survey of ceylon &plans and platesfor Annual Report-1893,
 Ancient Ruins of Ritigala

යන වාර්තා, රිටිගල පිළිබඳ අධ්‍යයනයකදී ඉතා ප්‍රයෝජනවත් වන මූලාශ්‍ර වේ. එච්.සී.පී.බෙල් මහතා සොයා ගත් සෙල් ලිපියකට අනුව ක්‍රි.පූ. 119-109 සද්ධාතිස්ස රජුගේ දෙටු පුත් ලජ්ජිතිස්ස රිටිගල විහාරයක් සාදා ඇති බව සඳහන්ව ඇති අතර තවත් සෙල් ලිපියක වළගම්බා රජු විසින් රිටිගල අසල කුඹුරු යායක් කරවා භික්ෂු ශාසනයට පූජා කළ බව සඳයක් වේ.

දැනට අවුරුදු 2434ක් පමණ (ක්‍රි.පූ.437) දක්වා පැහැදිලි අතීතයක් කරා දිවෙන රිටිගල මෙරට ඉතිහාසයේ මුල්ම රාජධානිය වන අනුරාධපුරයටත් පෙර පණ්ඩුකාභය කුමරුගේ සටන් මධ්‍යස්ථානයක්ව පැවතුණි. ඔහු සිය මාමාවරුන් සමඟ කළ සටනට මධ්‍යස්ථානය කර ගත්තේ මෙම කඳවුරයි. එමෙන්ම මීටත් පෙර විජය කුමරු තම්මැන්නාවේ සිට ආ ගමනේදී ඒ ගමන් මඟ රිටිගල අසලින් වැටී තිබුණුබව ද කියවේ.

මහා වංශයේ සඳහන් වන පරිදි ක්‍රි.පූ.833-835 පළමු වන සේන රජු පාංශුකූලික භික්ෂූන්ට මෙහි ආරමයක් කරවා දී ඇති බව දසඳහන් වේ.

ජනප්‍රවාද
රාම-රාවණ යුද්ධයේදී තුවාල ලත් රාමට ප්‍රතිකාර කිරීම සඳහා හනුමාන් විසින් භාරත දේශයේ සිට ඔසවාගෙන එන ලද බෙහෙත් පර්වතයෙන් කොටසක් රිටිගල මතට කඩා වැටී ඇතැයි යන්නද ජන ප්‍රවාදයේ එන්නකි. රිටිගල පුරා ඉරරාජ, සඳරාජ, බිං කොහොඹ, වැනි දුර්ලභ ගනයේ බෙහෙත් පැළෑටි අද මෙම වනයේ ඇති බව පැවසේ.

රක්ෂිත වනයක් වීම
1942 දී රිටිගල දැඩි රක්ෂිතයක් ලෙස නම් කෙරුණු අතර, එහි ශාක හා සත්ව විශේෂ රැක ගැනීම කෙ‍රෙහි විශේෂ අවධානයයොමු වන්නට විය. පුරා විද්‍යාත්මක කටයුතු සඳහා රිටිගල සංරක්ෂණය කිරීම නැවත වරක් ආරම්භ වූයේ 1960දී පමණ ආචාර්ය රාජා ද සිල්වා මහතාගේ මූලිකත්වය යටතේය.

වැදගත්කම
තෙත් කලාපීය දේශගුණ රටාවට සමීප දේශගුණික තත්වයක් ඇත. අවුරුද්ද පුරාම නොසිඳී ගලා එන සියුම් ජල උල්පත් ඇත.

 ඓතිහාසික නටඹුන් නගරයක් ලෙස වැදගත් වේ.
 උද්හිද විද්‍යාත්මකව වැදගත් වේ.

ශාක විශේෂ රාශියක් මෙම වනයේ ඇත. පළු, වීර, මොර, අන්නාසි, දෙහි, දොඩම් වැනි නොයෙකුත් පළතුරු හා ඉතාම දුර්ලභ වර්ගයේ අශෝක වැනි මල් වලින් සැදුම් ලත් මේ වන රොදෙහි තිත් කොහා, කහ කුරුල්ලා, වලි කුකුළා, ගිරවා, මයිනා, නීල බෙයියා, බට ගොයා, දෙමලිච්චා වැනි පක්ෂීහු ද විවිධ සමනල් වර්ග මෙන්ම අලි, කොටි, වලස්, මුව, ගෝන ආදි සිවුපාවෝ ද පිඹුරා, නයා, පොළඟා හා උරඟ සත්ව විශේෂයෝ ද එමට වෙති.

නූතන යුගයේ රිටිගල වැදගත්කම වඩාත් ඉස්මතු වූයේ එහි ඇති බ්‍රාහ්මි ශිලා ලිපි හේතු කොට ගෙනය. මිහින්තලේ, වෙස්සගිරිය, යන ස්ථාන වල දක්නට ලැබෙන ලෙන් ලිපි වලට නොදෙවෙනි වැදගත්කමක් රිටිගල සෙල්ලිපි වලටද හිමි වේ. මෙරට සෙල් ලිපි අධ්‍යයනයේ ප්‍රමුඛයකු වූ සෙනරත් පරණවිතාන වැනි විද්වතුන්ගේ අවධානය ද රිටිගල කෙරෙහි යොමු වීමත්සමඟ මෙම ස්ථානයේ වටිනාකම තවත් වැදගත් වන්නට විය. වර්ෂ 1980 සංස්කෘතික ත්‍රිකෝණයේ කටයුතු ආරම්භ වීමත් සමඟ,ඊට අයත් පෞරාණික ස්ථානයක් වශයෙන් රිටිගල වැදගත්කම යළිත් වරක් ඉස්මතු වූ අතර, පුරා විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව යටතේ කැණීම් හා සංරක්ෂණ කටයුතු දැනට සිදු කරගෙන යනු ලැබේ.

මූලාශ්‍ර ලිපි

ශ්‍රී ලංකා ස්වාභාවික දැඩි රක්‍ෂිත


The Australian este un ziar de format mare publicat în Australia de luni până sâmbătă, în fiecare săptămână, începând cu 14 iulie 1964. Redactor-șef este Paul Whittaker, iar redactori sunt John Lehmann și Paul Kelly.

Disponibil la nivel național (în fiecare stat și teritoriu), The Australian este cel mai vândut ziar național din țară, cu un tiraj de 116.655 de exemplare în timpul săptămânii și 254.891 de exemplare la sfârșit de săptămână, cifre substanțial sub cele ale celor mai bine vândute ziare locale din Sydney (The Daily Telegraph), Melbourne (The Herald Sun) și Brisbane (The Courier-Mail). Principalii săi rivali sunt ziarul de afaceri Australian Financial Review și la sfârșit de săptămână The Saturday Paper. În mai 2010, ziarul a lansat prima aplicație pentru iPad a unui ziar australian. The Australian este deținut de News Corp Australia.

Proprietar
The Australian este publicat de News Corp Australia, o companie deținută de News Corp, care deține, de asemenea, singurul cotidiene din Brisbane, Adelaide, Hobart și Darwin și cele mai populare cotidiene metropolitane din Sydney și Melbourne. Fondatorul și președintele News Corp este Rupert Murdoch.

The Australian integrează conținut din ziarele de peste ocean deținute de compania News Corp, inclusiv The Wall Street Journal și The Times din Londra.

Istoric
Prima ediție a ziarului The Australian a fost publicat de Rupert Murdoch pe 15 iulie 1964, devenind cel de-al treilea ziar național diîn Australia după Daily Commercial News (1891) și Australian Financial Review (1951). Spre deosebire de celelalte ziare ale lui Murdoch, el nu a devenit însă un tabloid. De la începuturile sale The Australian s-a luptat pentru viabilitatea financiară și a avut pierderi timp de mai multe decenii.

Primul editor al The Australian a fost Maxwell Newton, care a părăsit ziarul după un an și a fost succedat de Walter Kommer și apoi de Adrian Deamer. În alegerile federale din 1975, campanie dusă de proprietar împotriva guvernului Whitlam i-a determinat pe jurnaliștii publicației să intre în grevă.

Redactorul-șef Chris Mitchell a fost numit în 2002 și s-a retras pe 11 decembrie 2015; el a fost înlocuit de Paul Whittaker fostul redactor-șef al The Daily Telegraph.

Referințe

Legături externe

Ziare din Australia

The Australian


Franz Xaver Feuchtmayer el joven (, Augsburgo - , ibídem) fue un escultor alemán. Miembro de la familia Feuchtmayer  de artistas del Barroco, trabajaron como escayolistas en Munich relacionados con la escuela Wessobrunn del rococó. Último representante de la famosa familia de artistas Feuchtmayer , hijo de Franz Xaver Feuchtmayer el Viejo (1705 a 1764).

Datos biográficos
Era hijo de Franz Xaver Feuchtmayer el viejo (1705-1764), nieto de Michael Feuchtmayer (n. 1667), sobrino nieto de Johann Michael Feuchtmayer el viejo (1666-1713) y Franz Joseph Feuchtmayer (1660-1718), y primo de Joseph Anton Feuchtmayer (1696-1770) que trabajó cuando Franz Xaver Feuchtmayer el joven ya se había retirado .

Sus trabajos más famosos son el baldaquino sobre el altar mayor y algunos de los altares laterales de la iglesia del monasterio premonstratense de Santa María y San Verena en Rot an der Rot , construido en 1777.

Obras

Entre las obras de Franz Xaver Feuchtmayer el joven se incluyen las siguientes:
 Bad Wurzach, Parroquia de San Verena : grupo Cristo con  peregrino, en el altar mayor, Santo Cristo de la tumba
 Maria Steinbach, Santuario : estuco
 Munich, Castillo-Schloss Nymphenburg : estuco
  Loh (Stephansposching) , iglesia de peregrinación de la Santa Cruz
 Reicholzried , Iglesia de San Jorge y Florian: estuco
 Rot an der Rot, iglesia del monasterio premonstratense : cubierta sobre el altar mayor y algunos de los altares laterales (su obra más famosa)

Notas y referencias

Enlaces externos

Escultores de Alemania del siglo XVIII
Escultores del Barroco
Escultores de Baviera
Nacidos en Augsburgo
Fallecidos en Múnich

Franz Xaver Feuchtmayer el joven


Der Rächer von Kalifornien (Originaltitel: The Master Gunfighter) ist ein US-amerikanischer Western aus dem Jahr 1975. Es handelt sich um eine Neuverfilmung des japanischen Films Goyokin von 1969.

Handlung
Santa Barbara, Kalifornien, im Jahr 1836: Kalifornien steht kurz davor Mitglied der USA zu werden. Amerikanische Siedler und die Regierung diskriminieren die Mexikaner und nehmen ihnen das Land mit Waffengewalt und allen zur Verfügung stehenden juristischen Tricks. Daher fühlen sich die lateinamerikanischen Großgrundbesitzer und Viehzüchter bedroht. Sie planen eine große Schiffsladung Gold der US-Regierung zu stehlen. Um selbst nicht gefangen zu werden, wollen sie parallel dazu auch noch ein Massaker an der Chumash-Indianern anrichten. Finley McCloud, ein Meister des Samuraischwerts und exzellenter Revolverheld, versucht dies zu verhindern und seine Familie zu retten, um letztlich die Schuldigen zu töten.

Hintergrund
Die Weltpremiere des Films war am 3. Oktober 1975. In Deutschland kam der Film am 21. Oktober 1976 in die Kinos.

Kritiken
Das Lexikon des internationalen Films befand, der Film sei "eine ziemlich befremdliche Mischung aus Klischees des Italowestern, des Samurai- und Kung-Fu-Kinos, die zudem mit starken Stilisierungen arbeitet", und merkte an: "Zumindest in der (gekürzten) deutschen Fassung wirkt das Ganze über weite Strecken eher lächerlich." Variety kam zu einem ähnlichen Schluss: "Eine seltsame Mischung aus amateurhafter Geschichte und gekonnten Produktionswerten."

Auszeichnungen
Bei den Golden Globe Awards 1976 war Barbara Carrera als Beste Nachwuchsdarstellerin nominiert.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1975
US-amerikanischer Film
Western

Der Rächer von Kalifornien


Sinkrotron (V. Veksler i, neovisno, E. M. McMillan, 1945.) ubrzava elektrone i protone. U njemu se magnetsko polje povećava tijekom ubrzanja jedne skupine čestica, tako da je polumjer zakrivljenosti njihovih staza stalan, pa se one gibaju po istoj kružnoj putanji unutar torusne komore. Prvi veliki sinkrotroni bili su Cosmotron u Brookhaven National Laboratory (BNL), Upton, New York, SAD (1952., energija protona 3 GeV); Bevatron u Lawrence Berkeley National Laboratory, Berkeley, Kalifornija, SAD (1954., 6 GeV) i sinkrotron (Synchrophasotron) u Dubni, bivši Sovjetski savez (1957., 10 GeV). Premda su magneti bili torusni, promjeri staza i torusa od stotinjak i više metara zahtijevali su vrlo velike magnete, pa je to ograničavalo dosezanje bitno viših energija. Početkom 1950-tih rješenje je nađeno u načelu jakog fokusiranja snopa nabijenih čestica, što se postiže zamjenom masivnoga magnetskih torusa nizom magneta u kojima se jakost magnetskoga polja naizmjence poprečno (radijalno) povećava ili smanjuje. To je načelo omogućilo mnogo preciznije vođenje snopa ubrzanih čestica i time smanjenje presjeka i ukupne mase magneta i tako otvorilo mogućnost prema višim energijama ubrzivača čestica (akcelerator čestica).

Najveći sinkrotron s jakim fokusiranjem jest LEP (engl. Large Electron–Positron Collider), sagrađen 1989. u istraživačkom centru CERN. Smješten je u kružnom tunelu opsega 27 kilometara, ubrzavao je elektrone i pozitrone velikih energija. Veliki protonski sinkrotroni s jakim fokusiranjem snopa pomaknuli su energetske granice, osobito nakon povećanja magnetske indukcije supravodičkim magnetima. Tako je u Fermilabu u Bataviji, SAD, u tunelu sinkrotrona promjera 2 kilometra izgrađen dodatni prsten sa supravodičkim magnetima. U tom prstenu, koji čini ubrzivač Tevatron, protoni se ubrzavaju do energije od 1 TeV (1 012 eV), odnosno do milijun puta veće energije od prvih ubrzivača s početkom 1930-ih. Veliko povećanje energije raspoložive za proučavanje međudjelovanja čestica postignuto je razvojem i izgradnjom spremnika čestica, odnosno spremničkih prstenova. <

Ubrzivač čestica

Akcelerator čestica, ubrzivač čestica ili sudarivač je uređaj u kojem se električki nabijene čestice (elektroni, protoni, ioni i druge) stalnim ili izmjeničnim električnim poljima ubrzavaju do visokih kinetičkih energija. Konačna energija čestica ovisi o vrsti akceleratora. Akcelerator čestica upotrebljava se u fizici elementarnih čestica za istraživanje strukture tvari (stvaranje novih elementarnih čestica i istraživanje nepoznatih svojstava osnovnih međudjelovanja), u nuklearnoj medicini za liječenje zračenjem, u industriji za neke tehnološke procese (sterilizacija, polimerizacija), ispitivanje materijala, proizvodnju radionuklida i drugo.

Akcelerator čestica sastoji se od triju glavnih dijelova:
 od izvora električki nabijenih čestica,
 od vakuumske komore u kojoj se čestice ubrzavaju i od
 uređaja koji stvaraju električna polja potrebna za ubrzavanje.

Prvi akceleratori bili su oni sa stalnim naponom između krajeva vakuumske komore. Oni su stoga linearni, a čestice se ubrzavaju jednim prolazom kroz električno polje. Prema načinu stvaranja visokog napona na elektrodama, akcelerator čestica tog tipa jest kaskadni, Cockcroft-Waltonov (John Cockcroft i Ernest Walton, 1932.), i elektrostatički, Van de Graaffov (Robert J. Van de Graaff, 1931). Cockcroft-Waltonov akcelerator čestica prikladan je i kao izvor neutrona putem nuklearnih reakcija deuterona s deuterijem ili tricijem. Takav je neutronski generator izgrađen 1956. u Institutu "Ruđer Bošković" u Zagrebu. Bio je to prvi hrvatski nuklearni akcelerator i jedan od rijetkih u svijetu u to doba, a izgradila ga je skupina fizičara i elektroničara pod vodstvom M. Paića, i to vlastitim snagama, u skladu s tadašnjim tehnološkim mogućnostima, a u suradnji s tvornicama "Rade Končar" i "Radio industrijom Zagreb" (RIZ). Iz njegovih se tehničkih podataka vidi da je energija deuterona bila 200 keV, struja deuterona do 20mA, intenzitet neutrona 108/s za 2,5 MeV neutrone, a 1010/s za 14 MeV neutrone.

Tehničke granice u dosezanju visokih napona ograničuju i energije čestica ubrzanih u prvim akceleratorima. Rješenje je nađeno u višekratnom ubrzavanju kroz polje nižeg napona. To je 1932. prvi načinio Ernest Orlando Lawrence s ciklotronom, a zatim je to načelo primijenjeno u svim potonjim tipovima akceleratora. Oni se prema gibanju čestica dijele na linearne rezonantne i na kružne akceleratore. U kružne se ubrajaju ciklotron, sinkrociklotron, betatron i sinkrotron.

 Transmutacija

Kod transmutacije (pretvorbe) kemijskih elemenata mogu se zbiti različite promjene. Tako na primjer može iz atomske jezgre izletjeti jedan proton (redni broj elementa se snizuje za jedan) ili alfa-čestica (redni broj elementa se snizuje za dva), ili se neutron pretvori u proton, pa izleti elektron (redni broj elementa se povisuje za jedan). U nekim slučajevima pogođena jezgra izbaci pozitron, pa se redni broj snizuje za jedan. Proučavanje promjena koje se zbivaju u atomskoj jezgri zadatak je nuklearne fizike ili fizike jezgre. Kao projektil za bombardiranje atomskih jezgara prilikom transmutacije elemenata služe alfa-čestice, neutroni, protoni i deuterij. Alfa-čestice dobivamo iz jednog radijeva preparata, protone dobivamo ionizacijom vodika, a deuterije ionizacijom teškog vodika. Neutroni nastaju prilikom bombardiranja berilija alfa-česticama. Pri tom nastaje ugljik, a otkinuta čestica je neutron s vrlo velikom brzinom. Ta se transmutacija predočuje ovom nuklearnom jednadžbom:

Projektili kojima gađamo atomske jezgre moraju imati veliku kinetičku energiju, to jest veliku brzinu. Ako su projektili pozitivno električni, kao na primjer protoni, deuterij i alfa-čestice, odbijat će se pozitivno nabijene atomske jezgre. Oko jezgre postoji naime jako električno polje koje odbija i skreće u stranu sve pozitivno nabijene projektile koji joj se približe. Zbog toga proton, deuterij i alfa-čestica neće prodrijeti u atomsku jezgru ako nemaju dovoljno veliku brzinu, već će skrenuti na stranu i opisati hiperbolu. Kod toga neće ni sama jezgra ostati na miru jer je odbijanje uzajamno. Dogodit će se neka vrsta elastičnog sraza, pa će projektil odletjeti na jednu, a jezgra na drugu stranu. Zato čestice kojima želimo prodrijeti u atomsku jezgru moraju imati vrlo veliku energiju koju dobivamo pomoću visokog električnog napona. Za dobivanje tako velikih energija koje služe kod transmutacije elemenata, odnosno istraživanja atomskih jezgara, upotrebljavaju se posebni uređaji za ubrzavanje čestica koji se zovu akceleratori čestica. Među te akceleratore spada i ciklotron.

 Sinkrotronsko zračenje Sinkrotronsko zračenje' su polarizirani elektromagnetski valovi cijeloga kontinuiranog spektra valnih duljina koje emitiraju električki nabijene čestice kada se brzinom bliskom brzini svjetlosti gibaju okomito na smjer magnetskoga polja. Može nastati u ubrzivačima čestica (sinkrotron) i u prirodi kada se elektroni gibaju kroz magnetska polja (na primjer zračenje radiogalaktika i ostataka supernovih djelomično je sinkrotronsko).

Izvori

Vanjske poveznice

Fizika elementarnih čestica

Sinkrotron


Silverlock is a novel by John Myers Myers published in 1949. The novel's settings and characters, aside from the protagonist, are all drawn from history, mythology, and other works of literature.

In 1981, The Moon's Fire-Eating Daughter was published. Thematically related to Silverlock, it was billed as a "sequel to Silverlock" on the cover.

Plot summary
While on a sea voyage, a ship named Naglfar founders. One anhedonic passenger, A. Clarence Shandon (M.B.A., Wisconsin), is washed ashore in a fictional land known as "The Commonwealth of Letters". He is befriended by Golias, who nicknames him "Silverlock" and who becomes his guide. Silverlock and Golias encounter figures from history, literature and mythology.

Characters
This is a partial listing of the characters, settings, and events that are drawn from history, and from works of literature and mythology. Some of the characters go by names other than those given below, thus the reader is expected to identify them from their contexts.
Golias. His name is that of a mythical patron saint of wandering bards. He is also identified as Orpheus, Taliesin, Amergin, Virgil, and other wandering poets.
Lucius Gil Jones, a composite of Lucius in The Golden Ass by Apuleius, Gil Blas in Gil Blas by Alain-René Lesage, and Tom Jones in The History of Tom Jones, a Foundling by Henry Fielding
Robin Hood, legendary figure
Job, character from the Bible
Faust, from Goethe's play
Pathfinder from James Fenimore Cooper's 1826 novel The Last of the Mohicans
Don Quixote and his squire, Sancho Panza
Daniel Boone, American explorer
Puck, character from Shakespeare's A Midsummer Night's Dream
Beowulf, mythical hero
Manon Lescaut, from the novel L'Histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut and the opera Manon Lescaut.
Becky Sharp (Becky Crawley) from Thackeray's Vanity Fair
Emma Watson, from the novel fragment The Watsons, by Jane Austen
Izaak Walton, English novelist, as "Piscator"
The Mad Hatter, The March Hare, and The Dormouse from Lewis Carroll's 1865 novel Alice in Wonderland
The Green Knight from Sir Gawain and the Green Knight
Ship of fools, a medieval European cultural phenomenon
Hamlet, from Shakespeare's play of the same name
Oedipus, the mythological Greek hero
Brian Boru, High King of Ireland
Aeacus, Minos, and Radamanthus were the judges of the dead in Hades in Greek mythology.

Literary significance and criticism

John Myers Myers is remembered [largely] for SILVERLOCK, a recursive fantasy that centres on a picaresque voyage by a shipwrecked protagonist through the 'Commonwealth' (of literature), where he encounters numerous characters and situations from world literature and mythology – the Ass of Apuleius, Beowulf, the Green Knight, Robin Hood, Dante's Hell, Friar John from RABELAIS, and many more. The novel is light and pleasant, rather in the manner of Christopher Morley...
— Grant

Gulliverian fantasy in which a castaway is washed up on the shore of the Commonwealth, where all the great characters of literature are to be found; the hapless hero wanders around, repeatedly getting himself into difficulties and finding famous rescuers, eventually cultivating a kind of heroism. An amusing exercise in literary game playing...
— Barron

Journeys of self-discovery appear in every genre, teaching us about the main character as well as ourselves. The journey takes many forms: Gilgamesh searching for immortality; Dante's trips to Heaven, Hell, and Purgatory; and Wyatt and Billy's road trip in Easy Rider, among many others. These voyages speak to human beings' desire to answer fundamental questions about their place in the world. John Myers Myers takes a novel approach to this genre in Silverlock. His main character learns about himself by participating in the lives of other literary figures.
— Eller

Release details

1949, US, E. P. Dutton, 1949, hardback (first edition)
1966, US, Ace Books, mass market paperback
1979, US, Ace Books, , second printing
1982, US, Ace Books, ,
1992, US, Buccaneer Books, , hardback
1996, US, Ace Books, , paperback
2004, US, NESFA Press,  hardback, with "Silverlock Companion"
2005, US, Ace Books, , trade paperback

A Silverlock Companion: the life and works of John Myers Myers, edited by Fred Lerner, is a 52-page pamphlet published 1988  and reprinted as a book 1989 .

References

External links
 Visit the Commonwealth of Letters
 Lee's Silverlock Reading Journal (Dead link as of 9/30/12)

 Silverlock, including The Silverlock Companion : NESFA Press edition with annotations and further information

1949 American novels
1949 fantasy novels
Novels based on Beowulf
Novels based on Don Quixote
Metafictional novels
Books based on Alice in Wonderland
Novels based on Hamlet
Works based on literary characters
Adaptations of works by Jane Austen
Works based on Goethe's Faust
Robin Hood books
Novels based on A Midsummer Night's Dream
Novels based on the Bible
Job (biblical figure)
Classical mythology in popular culture
E. P. Dutton books

Silverlock


Planosol (PL) (von lat.: planus, eben) ist ein Begriff der Bodenkunde und benennt eine der 32 Referenzbodengruppen der World Reference Base for Soil Resources (WRB). Die Gruppe umfasst jahreszeitlich stauwasserbeeinflusste Böden mit abrupter Zunahme des Tongehalts irgendwo innerhalb von 100 cm. Stauwasserböden ohne abrupte Tongehaltszunahme gehören in der WRB zu den Stagnosolen.

Beschreibung

Planosole weisen innerhalb von 75 cm unterhalb der Geländeoberfläche einen abrupten Bodenartenunterschied (abrupt textural difference) von einem Bodenhorizont mit gröberer Bodenart zu einem darunterliegenden, dichteren Horizont mit feinerer Bodenart auf, das heißt, dass sich innerhalb von 7,5 cm der Tongehalt im Boden mindestens verdoppelt oder dass er um absolut 20 % ansteigt. Des Weiteren sind stagnic Eigenschaften (von lat.: stagnare, überschwemmen) diagnostisch. Diese entstehen durch zeitweilige Wassersättigung des Bodens, wodurch sich reduzierende Verhältnisse ausbilden. Der tonärmere Horizont erfüllt oft die Kriterien des albic Material, weil das Eisen in geneigten Böden in reduzierter Form lateral ausgewaschen wurde. Im tonreicheren Horizont entsteht meist eine Marmorierung.

Horizonte
Typischerweise liegt ein gebleichter, tonarmer E-Horizont über einem tonreichen, wasserstauenden B-Horizont. Der Tongehaltsunterschied beruht meist auf geologischer Schichtung, seltener auf Lessivierung.

Verbreitung
Die  Planosole nehmen weltweit etwa 130 Millionen Hektar ein und entwickeln sich bevorzugt auf flachen Hängen oder in Plateaulagen oberhalb des Grundwasserspiegels. Die größten Flächen liegen dabei in den Subtropen und in den gemäßigten Klimaten mit regelmäßigen Regen- und Trockenzeiten.

Eigenschaften und Nutzung
Planosole weisen nur geringe Nährstoffvorräte (häufig Mangel an N, P, S, K, Mg) auf und können zur Aluminium-Toxizität neigen. Durch den stauenden Horizont sind Planosole nur schlecht durchwurzelbar und neigen wechselweise zu Wasserstau (Luftmangel) und Wasserstress. Dadurch sind sie kaum ackerbaulich nutzbar und werden hauptsächlich für extensive Beweidung, Grünland oder, wenn die Temperaturen es zulassen, für Nassreisanbau genutzt. Letzteres erfordert Eindeichung und Düngung.

Verwandte Bodentypen
Stauwasserböden ohne abrupten Bodenartenunterschied gehören in der WRB zu den Stagnosolen. In der Deutschen Bodensystematik gehören die Planosole je nach Intensität der Oberbodenbleichung zu den Pseudogleyen oder Stagnogleyen. Beginnt der Stauwassereinfluss erst  in größerer Tiefe, so handelt es sich um Übergangssubtypen, etwa Braunerde-Pseudogley, Parabraunerde-Pseudogley, Pseudogley-Braunerde oder Pseudogley-Parabraunerde.

Weblinks
 Profilfotos (mit Klassifikation) WRB homepage
 Profilfotos (mit Klassifikation) IUSS World of Soils

Literatur
 IUSS Working Group WRB: World Reference Base for Soil Resources, fourth edition. International Union of Soil Sciences, Vienna 2022, ISBN 979-8-9862451-1-9. ().
 W. Zech, P. Schad, G. Hintermaier-Erhard: Böden der Welt. 2. Auflage. Springer-Spektrum, Heidelberg 2014. ISBN 978-3-642-36574-4.
 W. Amelung, H.-P. Blume, H. Fleige, R. Horn, E. Kandeler, I. Kögel-Knabner, R. Kretschmar, K. Stahr, B.-M. Wilke: Scheffer/Schachtschabel Lehrbuch der Bodenkunde. 17. Auflage. Heidelberg 2018. ISBN 978-3-662-55870-6.

Bodentyp

Planosol


محسن منصور (1 مارس 1973 -)، ممثل مصري. تأتي ادواره دائما في دور الحرامي أو ادوار الشر وغالبا ما يلعب تلك الأدوار بشكل كوميدي. أهم ادواره كان في مسلسل الادهم مع أحمد عز من خلال تجسيده لدور «مرسي».

من أعماله

أفلام

مسلسلات

أخرى
 مسرحية: 3 أيام في الساحل: 2019
 مسرحية حكيم عيون
 رسوم متحركة: الأزهر (ج3): 2019
 مسرحية: الأميرة والصعلوك:2005
 مسرحية: المزاد:1989
 سهرة تليفزيونية: أبلة نظيمة 24 نظام

روابط خارجية

مصادر

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون مصريون
مواليد 1393 هـ
مواليد 1973

محسن منصور


Maria Josefine "JoJo" Madsen (født 23. september 1987 i Hillerød) er en dansk radiovært.

Karriere

GO'NOVA
Hun blev en del af morgenholdet på GO'NOVA i august 2013, hvor hun sidenhen vandt utallige priser med resten af programmet, heriblandt Ekstra Bladets radiopris, Den Gyldne Mikrofon.

Go' morgen P3
Maria Josefine Madsen blev i 2018 ansat på Danmarks Radio som vært på Go' morgen P3.

Referencer

Radioværter fra Danmark

Maria Josefine Madsen


The following is a list of people who have served as mayors of the city of El Paso in the U.S state of Texas.

List of Mayors of El Paso

References

El Paso, Texas

List of mayors of El Paso, Texas


Ryo Adachi (født 2. juli 1969) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama Flügels.

Han har tidligere trænet Vissel Kobe og Kataller Toyama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Ryo Adachi


Changchun (kínverska: 长春; rómönskun: Chángchūn) er höfuðborg Jilin héraðs í Alþýðulýðveldinu Kína. Borgin er staðsett á miðri Norðaustur Kína sléttunni (Mansjúríusléttunni). Changchun er miðstöð stjórnmála, mennta og menningar héraðsins. Borgin mikil iðnaðarborg og er hún leiðandi í bifreiðaframleiðslu Kína og rannsóknum þeim tengdum. Borgin er einnig þekkt í Kína fyrir kvikmyndagerð. Árið 2020 bjuggu á stórborgarsvæði Changchun um 9,1 milljónir manna.

Nafn borgarinnar, "hið langa vor" á kínversku, felur í sér merkingu blessunar og vegsemdar. En borgin hefur þó orðið vitni að erfiðri sögu Kína. Við hertöku Japana á Mansjúríu árið 1932 stofnuðu þeir leppríkið Mandsjúkó í Norðaustur Kína, og byggðu upp Changchun (endurskýrð Hsinking) sem höfuðborg. Hún var síðan stórskemmd og rænd af sovéskum herafla á síðustu dögum seinni heimstyrjaldar og síðan í átökum kínverskra kommúnista og þjóðernissinna. Eftir stofnun Alþýðulýðveldisins Kína árið 1949 var Changchun stofnað sem héraðshöfuðborg Jilin árið 1954.

Staðsetning

Borgin er staðsett í miðri Norðaustur Kína sléttunni (Mansjúríusléttunni). Borgin sem nær yfir 20.571 ferkílómetra, er í 250 til 350 metrum yfir sjávarmáli. Austurhluti hennar nær til lágs fjallasvæðis. Hún er staðsett nálægt Songyuan borg í norðvestri, Siping borg í suðvestri, Jilin borg í suðaustri og Harbin í Heilongjiang héraði í norðaustri.

Lýðfræði
Changchun er önnur stærsta borg í Norðaustur-Kína. Árið 2020 þegar síðasta manntal var gert í Kína, var íbúafjöldi borgarkjarna Changchun 4.714.996 en íbúafjöldi undir lögsögu borgarinnar var 9.066.906.

Saga

Borgarlandið var upphaflega beitarland mongólskrar herdeilda. Árið 1796 heimilaði Tjingveldið að opna fyrir landnámi smábænda frá héruðunum Shandong og Hebei. Árið 1800 var sveitarfélagið Changchun stofnað en var stjórnað frá Jilin borg. Nýtt vaxtarskeið hófst með því lagningu járnbrauta í Mansjúríu um 1901. Að loknu kínverska-japanska stríðinu 1894–95 var hluti járnbrautarinnar suður af Changchun borg færður undir stjórn Japana.

Við hertöku Japana á Mansjúríu árið 1932 stofnuðu þeir leppríkið Mandsjúkó og settu Puyi fyrrum keisara Tjingveldisins yfir. Japanir gáfu Changchun nýtt nafn, Hsinking ("ný höfuðborg"), og var hún höfuðborg Mandsjúkó.

Byggð var rúmgóð borg með breiðum götum og mörgum opnum rýmum og þjóðarháskóli var stofnaður árið 1938. Xinjing borg var hönnuð til að vera stjórnsýslulegur, menningarlegur og pólitískur höfuðborg en beina átti iðnaðarþróun til Harbin, Jilin, Mukden og Dandong. Borgin óx engu að síður á miklum hraða.

Changchun fór illa í lok síðari heimsstyrjaldar. Borgin var hernumin, stórskemmd og rænd af sovéskum herafla á síðustu dögum stríðsins. Eftir að hann yfirgaf borgina 1946 var hún í nokkrar vikur hernumin af her kínverskra kommúnista; sem voru síðan yfirbugaðir af her þjóðernissinna. Síðar 1946 voru japanskir íbúar borgarinnar fluttir heim. Þótt þjóðernissinnar stjórnuðu borginni réðu kommúnistar yfirráðum í dreifbýlinu í kring. Árið 1948 tóku kommúnistaflokkar aftur Changchun.
Borgin tók miklum breytingum undir stjórn kommúnista sem ákváðu að þar yrði ein helsta miðstöð iðnaðaruppbyggingar Norðaustur-Kína. Iðnaður hafði verið fremur takmarkaður en nú varð Changchun að stóriðjuborg tengd með járnbrautum við Shenyang, Qiqihar, Harbin og Jilin.

Eftir stofnun Alþýðulýðveldisins Kína árið 1949 var Changchun formlega héraðshöfuðborg Jilin árið 1954.

Efnahagur

Changchun er mikil iðnaðarborg. Hún er þekkt sem meginborg bifreiðaframleiðslu í Kína. Þar eru framleiddir auk fólksbifreiða, ýmiskonar vörubílar, rútur, dráttarvélar, dekk og íhlutir. Aðrar verksmiðjur framleiða járnbrautir.

Aðrar helstu atvinnugreinar borgarinnar eru ýmis konar vélaframleiðslu og tækjagerð. Þá er þar öflugur efnaiðnaður, lyfja- og líftækni, vinnsla landbúnaðarafurða, framleiðsla ljósmyndatækja, raftækja, og byggingarefna og orkuiðnaður.

Í Changchun er umfangsmikil kvikmyndaframleiðslufyrirtæki. Borgin var ein fyrsta kínverska borgin til að fá aðgang að, talsetja og framleiða kvikmyndir. Kvikmyndahátíð haldin annað hvert ár, er kennd við borgina. Hún er alþjóðleg en veitir að því er virðist, aðallega verðlaun til kínverskra kvikmynda og annarra frá Austur Asíu.

Menntir og vísindi

Changchun er helsta menningar- og fræðslumiðstöð Jilin héraðs. Í borginni eru nokkrir háskólar, einkum Jilin háskólinn (um 76.000 nemendur árið 2019) og Norðaustur kennaraháskólinn (um 22.000 nemendur), sem báðir njóta virðingar og teljast til lykilháskóla Kína.

Aðrar menntastofnanir eru iðnaðar- og landbúnaðarskólar svo og ýmsir tækniháskólar. Í borginni er Háskóli kínverska flughersins.

Changchun er borg rannsókna og vísinda. Kínverska vísindaakademían hefur útibú í borginni. Borgin er leiðandi í kínverskri bifreiðaframleiðslu og rannsóknum þeim tengdum. Í borginni eru meira en eitt hundrað einkareknar vísinda- og tæknirannsóknarstofnanir og um 100 vísindarannsóknarstofnanir í eigu ríkisins; og um 340 þúsund sérfræðingar á mismunandi sviðum.

Tenglar

 Ensk vefsíða borgarstjórnar Changchun. Gefur gott yfirlit yfir skipulag borgarinnar, sögu, fréttir og margt fleira.
 Ensk vefsíða Encyclopaedia Britannica um Changchun.
 Vefsíða Travel China Guide um Changchun borg.. Ferðahandbók fyrir borgina: Almennar upplýsingar, samgöngur, helstu ferðamannastaði, veður o.fl.
 Vefsíða alþjóðlegu Changchun kvikmyndahátíðarinnar  (CIFF) sem haldin annað hvert ár.

Heimildir

Tilvísanir

Borgir í Kína

Changchun


Gökdere, Hatay'ın Erzin ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Osmaniye'nin Toprakkale bucağına bağlıyken, 18 Mart 1946'da Hatay'ın Dörtyol ilçesi Erzin bucağına bağlandı. Erzin'in ilçe olmasının ardından ise buraya bağlandı.

Kaynakça

Erzin'in mahalleleri

Gökdere, Erzin


زيمتوف (بالروسية: Земство) هو شكل من أشكال الحكم المحلي وضع خلال الإصلاحات الليبرالية التي اضطلع بها ألكسندر الثاني في الإمبراطورية الروسية. فكرة زيمتوف وضعها نيكولاي ميليوتين، وقوانين زيمتوف الأولى صدرت في عام 1864. بعد ثورة أكتوبر 1917، أغلق نظام زيمتوف.

نظام الحكم الذاتي المحلي للامبراطورية الروسية عرض على أدنى مستوى له في المير والفولوت، كما أن الغوبرنيه ال34 في روسيا القديمة هي معنية أيضا،  في حي انتخابي ومجالس المحافظات (زيمتوفات).

هذه الهيئات، واحدة لكل منطقة وأخرى لكل مقاطعة أو حكومة، تم إنشاؤها بواسطة الكسندر الثاني عام 1864. كانت تتألف من مجلس نيابي (زيمسكوي سوبرانيا) ومجلس تنفيذي (زيمسكاياوبرافا). ويتكون المجلس من خمس فئات من الأعضاء:

 أصحاب الأراضي الكبيرة (النبلاء الذين يمتلكون 2.4 كلم مربع، وأكثر من ذلك)، الذين يجلسون بشخصهم؛
 مندوبين من ملاك الأراضي الصغيرة، بما في ذلك رجال الدين بصفتهم اصحاب اراضي؛
 مندوبين من سكان القرية الاثرياء؛
 مندوبين من الطبقات الأقل ثراء في المناطق الحضرية؛
 مندوبين من الفلاحين، وينتخبهم الفولوست.
أعطي النبلاء وزنا أكبر في التصويت لاختيار زيمتوف، كما يتضح من حقيقة أن 74 ٪ من أعضاء زيمتوف كانوا من النبلاء، على الرغم من أن النبلاء شكلوا 1.3 ٪ من السكان. وحتى مع ذلك، فإن زيمتوف لم يسمح للسكان زيادة أكبر في سبل أرادوا جزء صغير من حياتهم ليتم استغلالها.

القواعد التي تحكم الانتخابات في زيمتوف اتخذت نموذجا لقانون الانتخابات لعام 1906 بما فيه الكفاية، ويدل على ذلك في الاعتبار هذا الوارد أدناه. أعطي زيمتوف صلاحيات واسعة فيما يتعلق مدى التحصيل الضريبي ومسائل مثل التعليم والإغاثة الطبية والرعاية الاجتماعية العامة والإمدادات الغذائية وصيانة الطرق في مناطقهم ولكن كان في عداء مع الراديكالية مثل الحزب الاشتراكي الثوري والمثقفين والعدميين الذين يريدون المزيد من الإصلاح. هذه القوى مع ذلك، كانت مقيدة بشدة من قبل الإمبراطور ألكسندر الثالث (قانون 12/25 يونيو 1890)، حيث يخضع زيمتوف للحكام، الذين كان من الضروري الموافقة على صحة جميع القرارات التي يتخذونها، والذي حصل على صلاحيات جذرية للانضباط عبر أعضاء. وعلى الرغم من هذه القيود والنظام الانتخابي الذي يميل إلى جعل هذه المجالس على النحو الذي تغلب عليه اسهم المضيق والرجعية مثل أي مكتب الحكومة، قام زيمتوف بعمل جيد، وخصوصا في التعليم، في تلك المقاطعات حيث اصحابها كانوا مستوحين بروح أكثر تحررا. كما قدمت العديد من زيمتوف زراعة مكثفة وصناعة جيدة والرعاية الصحية وما شابه ذلك. في 1905 استعاد زيمتوف، على الأقل بحكم الواقع، بعض من المبادرة المستقلة.

العبارة طابع زيمتوف، كان يستخدم في حالة الطوابع البريدية الروسية من هذه الفترة.

الظهور في وسائل الإعلام
ليفين، وهو بطل رواية تولستوي أنا كارنينا، لديه ارتباط مع زيمتوف ويشار إليه مرات عديدة.

ملاحظات ومراجع

وصلات خارجية
 زيمتوف

أشكال الحكومة المحلية
ألكسندر الثاني
الحكومة المحلية في الإمبراطورية الروسية
انحلالات سنة 1917 في روسيا
تأسيسات سنة 1864 في روسيا
دول وأقاليم انحلت في 1917
سياسة روسيا
كلمات وعبارات روسية

زيمتوف


Răzvan Andrei Cojanu () este un boxer profesionist român. În calitate de amator, a reprezentat România la Jeux de la Francophonie din 2009, câștigând o medalie de aur în divizia super-grea; el a reprezentat de asemenea România la Campionatele Europene, câștigând bronzul. Începând din aprilie 2017, Cojanu este clasat pe locul 78 ca fiind cel mai bun greu al lumii de către BoxRec și pe locul 14 de către WBO și are în prezent un raport de 50% knock-to-win.

Rezultate în boxul profesionist

Referințe

Nașteri în 1987
Boxeri români

Răzvan Cojanu


Kosmos 2303, ruski komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Strijela-3.
Lansiran je 26. prosinca 1994. godine u 05:11 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Ciklon-3 11K68. Orbita mu je 1414 km u perigeju i 1428 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 82,57°. Spacetrackov kataloški broj je 23445. COSPARova oznaka je 1994-086-E. Zemlju obilazi u 114,24 minute. Pri lansiranju bio je mase 220 kg.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2303


Charles Edward (Leopold Charles Edward George Albert, ; 19 July 1884 – 6 March 1954) was the last sovereign duke of Saxe-Coburg and Gotha, from 30 July 1900 until 1918. A male-line grandson of Queen Victoria and Prince Albert, he was also until 1919 a Prince of the United Kingdom and from birth held the British titles of Duke of Albany, Earl of Clarence and Baron Arklow.

Charles Edward spent his childhood years in the United Kingdom but was sent to Germany in his mid-teens, and received the final years of his education there, after in 1900 unexpectedly inheriting the throne of the Duchy of Saxe-Coburg and Gotha in the German Empire, due to the early deaths of his cousin Alfred, Hereditary Prince of Saxe-Coburg and Gotha, and his uncle Duke Alfred. He took full responsibility for the role in 1905. His style of governance was considered to be loyal to the emperor and somewhat autocratic. He also supported art, science and local industry.

During the First World War, Charles Edward's support for his adoptive country led to him being viewed with increased hostility in Britain and ultimately losing his British titles, while in Germany, the end of the Empire led to the loss of his constitutional position. After this, he drifted towards far-right politics, and later became involved in the Nazi regime. After the Second World War, he was fined by a Denazification court and lost ownership of land in the Soviet occupation zone of Germany (later East Germany). Charles Edward died in poverty in Coburg, which by then was part of Bavaria in West Germany, in 1954.

Early life in Britain
Prince Charles Edward was born at Claremont House near Esher, Surrey. His father was Prince Leopold, Duke of Albany, the eighth child of Queen Victoria and Prince Albert. His mother was Princess Helen of Waldeck and Pyrmont, the fourth daughter of George Victor of Waldeck and Pyrmont and of his first wife Princess Helena of Nassau. Prince Leopold had suffered from hemophilia but a boy cannot inherit the condition from his father so Charles Edward was healthy. As Leopold had died before Charles Edward's birth, Prince Charles Edward succeeded to his titles at birth and was styled His Royal Highness the Duke of Albany. After falling ill, the young royal duke was baptised privately at Claremont on 4 August 1884. He was publicly baptised in Esher Parish Church on 4 December 1884.

 Charles Edward was brought up as a Prince of the United Kingdom for his first 15 years. He was seen as a sickly, timid and spoilt child. Charles Edward had one sister, Alice, who had been born a year before him.  Being an intensely anxious child he would often look to Alice for support, a habit that would continue throughout his adulthood. Later on, Charles Edward's behaviour would often leave her conflicted between patriotism and loyalty to him.  Princess Helen and the children lived with members of the wider royal family in close proximity to Queen Victoria.  As a child, Charles Edward attended two prep schools. First Sandroyd School in Surrey and later Park Hill School in Lyndhurst. In 1898 he enrolled at Eton College and his mother hoped he would eventually go onto Oxford University. He was happy at Eton and looked back nostalgically at his time at that school throughout his life.

Duke of Saxe-Coburg and Gotha

Accession and education in Germany
In 1899, the House of Saxe-Coburg and Gotha, influenced by Emperor Wilhelm II of Germany, decided on how to deal with the succession of Duke Alfred, who was in ill health. His only son, Prince Alfred ("Young Affie"), had died in February 1899. Prince Arthur, Duke of Connaught and Strathearn, the Queen's third son, was serving in the British army, causing Wilhelm II to oppose him as a ruling prince of Germany. His son, Prince Arthur of Connaught, had been at Eton with Charles Edward. Wilhelm II demanded a German education for the boy, but this was unacceptable to the Duke of Connaught. Thus young Arthur also renounced his claims to the Duchy leaving Charles Edward  next in line. He was named heir under family pressure. There were reports in the American press that the younger Arthur had beaten Charles Edward up or threatened to do so if he did not accept the position.
With his mother and sister, Charles Edward moved to Germany when he was fifteen, although he spoke little German. Duke Alfred wanted to separate the boy from his mother so she took him to stay with her brother-in-law William II of Württemberg and found him a tutor. Later, Emperor Wilhelm organised an education plan for Charles Edward. Inviting the family to live in Potsdam, the government district of Berlin, while Charles Edward attended the  (Prussian Central Cadet Institute) at Lichterfelde and studied government management at Prussian government ministries. Charles Edward tried his best to assimilate while maintaining some links with Britain such as participating in Anglican religious services. However, various statements made by Charles Edward during this period suggest he was homesick and unhappy with his situation. He was made a lieutenant of cavalry on his 16th birthday in 1900 and joined the 1st  at Potsdam. He also attended Bonn University. He studied law but was not a particularly academic young man and mainly enjoyed participating in the Corps Borussia Bonn.

Charles Edward inherited the ducal throne of Saxe-Coburg and Gotha at the age of sixteen when his uncle Alfred died at the age of 55 in July 1900. Charles Edward cried at the funeral. A reaction which German historian Karena Urbach interpreted as an expression of fear about his future rather than grief for an uncle he had relatively little relationship with. His uncle, King Edward VII, made him a Knight of the Garter on 15 July 1902, just prior to his 18th birthday. His entry in the Oxford Dictionary of National Biography describes him as a "conscientious young man with a taste for the arts and music" who became popular in Coburg during this period. Urbach describes him as "immature". According to a contemporary news report he was fond of "sport and adventure". A 1905 article in the London and China Express, a British newspaper focused on foreign affairs, commented that:All the [German] newspapers sing the praises of the young Duke and describe his sympathetic character and bearing. Above all they are never tired of emphasising how German he has become, how he has completely forgotten the English training of his early youth, identifying himself in every way with the interests of Germany.

Wilhelm II, his older cousin, took a great deal of interest in Charles Edward assimilation into German society. To the extent that he was known as "the Emperor's seventh son" in the German Imperial Court. Charles Edward, his mother and sister spent a lot of their spare time in the German court in Berlin where they were treated as members of the emperor's family. The women got on well with the German Empress, while Wilhelm became something of a substitute father for Charles Edward. Wilhelm saw Charles Edward as impressionable  and introduced him to his own worldview including Anti-Semitism, German Nationalism and hostility to the Reichstag (parliament). During a political scandal in 1908 there were allegations of Charles Edward engaging in homosexual activity with Wilhelm.  Charles Edward often didn't enjoy his time in Berlin where the emperor seemed to become resentful of him and frequently bullied him. A 1905 report by the court chaplin commented that Wilhelm had given the young man a "proper beating up" one evening.

Reign

From 1900 to 1905, Charles Edward reigned through the regency of Ernst, Hereditary Prince of Hohenlohe-Langenburg, the husband of Duke Alfred's third daughter Alexandra. The regent acted under the strict guidance of Emperor Wilhelm II. Upon coming of age on 19 July 1905, Charles Edward assumed full constitutional powers. At his coronation he read a speech promising his allegiance to the German Empire and was cheered by onlookers after publicly sampling local food. Privately he thought Saxe-Coburg and Gotha were beautiful and looked forward to governing there. He joined various patriotic groups to emphasise his loyalties. However, according to German historian Karina Urbach, Charles Edward lacked popularity. This was especially true in Gotha, an impoverished town with left-wing sympathies, to them he seemed absolutist. In Coburg, a wealthy and conservative town known for its intense nationalism, people were generally more sympathetic to Charles Edward but disliked a sense of foreignness they detected about him. For instance, he continued to have an English accent, faced criticism for keeping Scottish Terrier dogs and for always appearing in public with a police guard.

Charles Edward proved loyal to the Emperor and was deemed a constitutionally-minded prince. However, he soon deviated from his early liberal views and gave in to autocratic impulses, also becoming dependent on advisers at his two courts at Gotha and Coburg, between which political differences and rivalries had developed. He liberally supported the court theatres in both towns. Taking an interest in Zeppelin and aeroplane technology, Charles Edward supported the newly created aircraft industry at Gotha (see Gothaer Waggonfabrik). Like all Dukes of Saxe-Coburg and Gotha, he divided his time between the two towns. Among his Schloss Friedenstein, Ehrenburg Palace, and Schloss Callenberg residences, he favoured the last. He also took great interest in the renovation of Veste Coburg, which had been abandoned as a ducal residence in the 17th century. This work, which strained the ducal finances, lasted from 1908 until 1924.

The Duke was not without sympathy for his native United Kingdom, visiting often and remaining on good terms with the British royal family. World War I caused a conflict of loyalties for Charles Edward, but he finally decided to support the German Empire. On holiday in England when the war started, he told his sister that he wanted to fight for Great Britain but felt obligated to return to his duchies where public opinion was turning against the Duke due to his English origins. At the start of the war, he publicly denounced Britain accusing it of attacking Germany and renounced his position as Colonel-in-chief of the Seaforth Highlanders.  He broke off relations with his family at the British and Belgian courts; this did not suffice to overcome doubts about his loyalties in Germany. Incapable of active combat due to a lame leg, Charles Edward served on the staff of an infantry division of the German army at the beginning of the war, fighting Russians in East Prussia. In 1915, he had to stop due to rheumatism. Although he never held a command, he visited both the western and eastern fronts numerous times. Soldiers from his duchies were awarded the Carl-Eduard-Kriegskreuz. He was supportive of soldiers from those territories and his attitudes would become in general more sincerely pro-German as the war years progressed. According to Urbach, Charles Edward "was more or a less a chocolate soldier, who spent most of his time dining at various casinos behind the front and visiting 'his' Coburg troops".

In 1917, a law change in Coburg effectively banned Charles Edward's British relatives from succeeding him and that same year the Gotha G.V bomber which had been built in Gotha was used to attack London. In Britain, he was denounced as a traitor. In 1915, King George V, his cousin, ordered his name removed from the register of the Most Noble Order of the Garter. The Titles Deprivation Act 1917 began the process of removing his British titles. Urbach observes that Charles Edward did not seem to care that his behaviour might have put his mother who was living in London under the protection of Queen Mary at risk of reprisals. He also joined the  an organisation of supporters of the German emperor though he preferred German general and de facto military dictator Paul von Hindenburg as a leader. German historian Hubertus Büschel argues that Charles Edward's World War I experiences were a "school for nationalism, violence, and antisemitism".

Weimar Republic
On the morning of 9 November 1918, during the German Revolution, the Workers' and Soldiers' Council of Gotha declared him deposed. On 11 November, his abdication was demanded in Coburg. Only on 14 November, later than most other ruling princes, did he formally announce that he had "ceased to rule" in both Gotha and Coburg. He did not explicitly renounce his throne. The following year, he also lost his British titles, though some personal sympathy remained for him among the political establishment in the United Kingdom due to the way German nationality had been forced on him as a teenager.

In 1919, his properties and collections in Coburg were transferred to the , a foundation that still exists today. A similar solution for Gotha took longer, and only after legal struggles with the Free State of Thuringia was it set up in 1928–34. The Gotha foundation was expropriated by the Soviet authorities after 1945. After 1919, the family retained Schloss Callenberg, some other properties (including those in Austria), and a right to live at Veste Coburg. It also received substantial financial compensation for lost possessions. Some additional real estate in Thuringia was restored to the ducal family in 1925.

Politically, in the post WW1 period, Charles Edward aimed for the restoration of the monarchy and supported the nationalistic-conservative, völkisch right. Now a private citizen, Charles Edward became associated with various right-wing paramilitary and political organisations. These organisations were associated with violent repression, anti-government activities and politically motivated murders. He supported Hermann Ehrhardt, both morally and financially, after the Freikorps' commander's participation in the failed Kapp Putsch. It was rumoured that Charles Edward wanted to return to political power as "King of Thuringia". Charles Edward met Adolf Hitler for the first time on 14 October 1922, at the Nazis' second  held at Coburg. In 1923, he joined the  as Oberbereichsleiter in Thuringia. When the Wiking joined Der Stahlhelm, Charles Edward became a member of the Stahlhelm's national board. From 1929, he provided financial support to the Nazi Party. He was attracted by the party's militarism and anti-communism.Charles Edward was a useful ally for the Nazis in the period before they gained power with extensive links in Franconia and across Germany. In 1932, Charles Edward took part in the creation of the Harzburg Front, through which the German National People's Party and other groups with similar views became associated with the Nazi Party. He also publicly called on voters to support Hitler in the presidential election of 1932. A few months later, Charles Edward's daughter Sibylla married Prince Gustaf Adolf, Duke of Västerbotten, the eldest son of the Crown Prince of Sweden and second-in-line to the Swedish throne. The marriage meant that Sibylla would, in the normal course, become Queen of Sweden. He used the event as a public display of his ideology and to improve the damaged prestige of the house of Saxe-Coburg-Gotha.

Nazi Germany

Charles Edward formally joined the Nazi Party in March 1933, he also became a Obergruppenführer in the SA. Charles Edward was made president of the National Socialist Automobile Association, an organisation which provided vehicles for the German state including those used to carry out the Holocaust. From 1936 to 1945, he served as a member of the Reichstag, representing the Nazi Party, and was president of the German Red Cross from December 1933 to 1945. By the time he took over the position, the German Red Cross had already been placed under the Nazis' control. Under Charles Edward's leadership, the German Red Cross reduced its interest in improving the welfare of the civilian population in order to focus on military matters and introduced various displays of allegiance towards the regime. His deputy Ernst-Robert Grawitz was involved in human experimentation in the concentration camps. American historian Jonathan Petropoulos wrote of the German Red Cross's role in the regime that:The German Red Cross, which Heinrich Himmler's SS infiltrated, helped conceal the true horrors of the concentration camps and psychiatric institutions, the latter serving as the sites for the murderous T-4 program that targeted the mentally and physically disabled. The duke [Charles Edward] used his venerable name and excellent manners to assist the Nazis in their propaganda campaign. He helped deceive the International Red Cross and its president, Carl Jacob Burckhardt, and this included orchestrating Burckhardt's 1935 inspection tour, during which he visited Dachau.German historian Karina Urbach also said she found evidence of Charles Edward donating generously to the Nazi party for years, financing political murders and being aware of the death camps in Buchenwald. According to a review of a documentary about his life in The Guardian, he was aware of the death camps' work, and the programme that killed more than 100,000 disabled people in Germany, Austria, and other German-occupied territories from 1940 onwards. The regime made significant use of Charles Edward as an informal diplomat. In 1934, Charles Edward visited Japan, where he attended a conference on the protection of civilians during war, and delivered Hitler's birthday greeting to Emperor Hirohito. In 1940, Charles Edward travelled via Moscow and Japan to the US, where he met President Roosevelt at the White House. In 1943, at Hitler's behest, Charles Edward asked the International Red Cross to investigate the Katyn massacre. He was particularly significant to their attempts to cultivate pro-German sentiments among the British aristocracy.  By 1936, he had agreed to be a spy for Hitler while attending the funeral of his first cousin George V at Sandringham, He attended George V's funeral as Hitler's representative, in an SA uniform, complete with a metal helmet. He was president of the Anglo-German fellowship and lobbied figures believed to be pro-German.

His Oxford Dictionary of National Biography entry argues that Charles Edward's advocacy had little success, and that he failed to understand the degree to which the people he had grown up around now saw him as a foreigner. In contrast, Urbach argued in her 2015 book that the strains British society experienced in the post World War 1 period had a radicalising effect on sections of the British elite and that there was significant sympathy for Fascism albeit discomfort with Nazism in particular among the aristocracy. She wrote that Charles Edward reintegrated himself into aristocratic social life in Britain with the help of his sister and influenced prominent figures such as the Prince of Wales.

Although Charles Edward was too old for active service during World War II, his three sons served in the Wehrmacht. His son and son-in-law were killed in action. His support for Nazism grew more intense during the war years and never relented. Charles Edward probably ceased to act as an informal diplomat after 1940. He continued to wear uniforms and travel abroad to countries that were occupied by Germany, members of the Axis powers or neutral. Travelling abroad was a privilege afforded to few German civilians during the war years. It is unclear what Charles Edward was doing politically during this period but he was being paid 4,000 Reichsmarks a month by the German government from a fund Hitler had organised for associates that were useful to him.  In 1945, Hitler ordered that Charles Edward not be allowed to be captured because of the great deal of inside information that he possessed. In April 1945, Charles Edward agreed the surrender of Veste Coburg to US forces and gained their assistance in putting out a fire in the castle museum which had been started by the bombardment. Charles Edward was on the US army's list of suspected war criminals and was put under house arrest until being moved to a prisoner of war camp in November.

Postwar period and death
After the end of World War II, Charles Edward was interned by the American military authorities from 1945 to 1946. His sister lobbied unsuccessfully for his release on health grounds. In 1950 (or August 1949, according to his Oxford Dictionary of National Biography entry) Charles Edward was found by a denazification court to be a Mitläufer and Minderbelasteter (roughly translated as: follower and follower of lesser guilt). Charles Edward also lost significant property as a result of his participation in World War II. Gotha was part of Thuringia, and therefore situated in the Soviet occupation zone. The Soviet Army confiscated much of the family's property in Gotha. However, Coburg had become part of Bavaria in 1920 and was occupied by American forces. As such the family was able to retain property in what would become West Germany.

In April 1946, his daughter Sibylla gave birth to a son, the future Carl XVI Gustaf of Sweden, who became, upon birth, third in the line of succession to the Swedish throne. In January 1947, Sybilla's husband died in a plane crash, and in October 1950, Gustaf V of Sweden died, at which point Charles Edward's grandson became the Crown Prince of Sweden, who later became King Carl Gustaf.

Charles Edward spent the last years of his life in seclusion, forced into poverty by the fines he had been required to pay by the denazification tribunal, and the seizure of much of his property by the Soviets. In 1953, he viewed the coronation of his cousin's granddaughter, Elizabeth II, in a local cinema. According to a column published that year in The Scotsman Charles Edward had reestablished links with the Seaforth Highlanders a British Army regiment which he had once been Colonel-in-chief of.

Charles Edward died of cancer in his flat in Elsässer Straße, Coburg, on 6 March 1954, at the age of 69, his obituary in The Times commented that "...he was Hitler's man... Whether, and to what extent, he was admitted to the inner council of the Nazi gang is as yet an open question." He was the penultimate ruling prince of the German Empire to die; only Ernst II of Saxe-Altenburg outlived him – see List of German monarchs in 1918. He is buried at the Waldfriedhof Cemetery (Waldfriedhof Beiersdorf) near Schloss Callenberg, in Beiersdorf near Coburg.

Marriage and family

Wilhelm II chose Princess Victoria Adelaide of Schleswig-Holstein, the niece of his wife, Empress Augusta Victoria, as the bride of Charles Edward. She was believed to be well adjusted and loyal to  his royal house. Charles Edward was told to propose to her and obliged.  They married on 11 October 1905, at Glücksburg Castle, Schleswig-Holstein, and had five children. Victoria Adelaide was described in her grandson's memoirs as the leading part in the marriage and Charles Edward would initially come to her for advice.

The family mainly spoke English at home, though the children learnt to speak German fluently. Hubertus, Charles Edward's second son, was the favourite child. A profile of the family published in a British newspaper The Sphere shortly before the outbreak of WWI described Charles Edward's sons and daughters as "bright, happy children who lead a natural life, spending a great deal of their time in the open air in the fine grounds of their castle" and mentioned they enjoyed various sports. Later, according to German historian Karina Urbach, the children lived in fear of their father, who ran his family "like a military unit". Charles Edward's younger daughter, Princess Caroline Mathilde, claimed that her father had sexually abused her. The allegation was backed by one of her brothers. When they grew up, Charles Edward's children were often a disappointment to him in their choice of romantic relationships at a time when he was trying to use strategic marriages to improve the diminished reputation of his royal house.

Issue

Orders and decorations

Legacy

In December 2007, Britain's Channel 4 aired an hour-length documentary about Charles Edward called Hitler's Favourite Royal. A review in The Guardian described the film as "A solid documentary on a feeble man and a wretched family." Another review in The Telegraph suggested the documentary had been overly sympathetic to Charles Edward stating that the "story emerged as a tale of pure tragedy. Which it undoubtedly was, in parts," but that he was depicted "As if the trauma of being elevated to a dukedom and losing it had somehow robbed him of his ability to tell right from wrong."

Karina Urbach's 2015 book Go Betweens for Hitler discusses how various aristocrats including Charles Edward acted as informal diplomats for Nazi Germany. A review in The Times commented on Charles Edward that "For many years thereafter [the German Revolution], Carl Eduard was regarded as a mere footnote in history; a harmless, potty old aristocrat, washed up by the seismic upheavals of the early 20th century. However, that benign interpretation has been recently revised. We now know that Carl Eduard was a member of the Nazi party, a sponsor of paramilitary terrorism and — as Karina Urbach's excellent book demonstrates — an important "go-between" for Hitler."

Ancestry

Notes and references

Notes

Further reading
 Büschel, Hubertus (2016). Hitlers adliger Diplomat. S. Fischer Verlag, Frankfurt. .
 Sandner, Harald (2010). Hitlers Herzog: Carl Eduard von Sachsen-Coburg und Gotha: die Biographie. Aachen.

External links

|-

|-

|-

1884 births
1954 deaths
20th-century Freikorps personnel
Annulled Honorary Knights Grand Cross of the Royal Victorian Order
Barons Arklow
Dethroned monarchs
602
Dukes of Saxe-Coburg and Gotha
Generals of Infantry (Prussia)
Anti-Masonry
Antisemitism in Germany
German anti-communists
German monarchists
German Red Cross personnel
Grand Crosses of the Order of Saint Stephen of Hungary
House of Saxe-Coburg and Gotha (United Kingdom)
Knights of the Garter
Members of the Reichstag of Nazi Germany
Monarchs who abdicated
National Socialist Motor Corps members
Nazi Party officials
Nazi Party politicians
People from Esher
People stripped of a British Commonwealth honour
British princes
Protestant monarchs
Recipients of the Grand Cross of the Iron Cross
Sturmabteilung officers
Recipients of the Pour le Mérite (military class)
Red Cross personnel
Royalty in the Nazi Party
English emigrants to Germany

Charles Edward, Duke of Saxe-Coburg and Gotha


Leandro Simioni (født 29. september 1974) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Leandro Simioni


Clethraceae nom. cons., biljna porodica u redu vrjesolike koja je dobila im po rodu kletra (Clethra). Rodu pripada preko 70 vrsta grmlja i drveća raširenog po Sjevernoj i Južnoj Americi i po jugoistočnoj Aziji, a drugom rodu Purdiaea, svega 17 vrsta na području Srednje i Južne Amerike

Opis
Clethraceae je porodica cvjetnica s dva roda u redu Ericales. Rod Clethra ima oko 65 vrsta koje se pojavljuju od istočne Azije do jugoistočnih Sjedinjenih Država i od Meksika prema jugu duž Anda. Jedna vrsta, drvo C. arborea, raste na atlantskom otoku Madeira i ponekad se uzgaja kao ukras. Sve su drvenaste listopadne do zimzelene biljke sa spiralnim, često nazubljenim listovima koji su skloni skupljanju na krajevima grana. Cvjetovi su mali, mirisni, često složeni u cvatove na krajevima grančica. Rod Purdiaea uključuje oko 12 vrsta porijeklom iz Kariba, Srednje Amerike i sjeverne Južne Amerike. Te vrste su malo drveće ili grmlje i imaju naizmjenično raspoređene listove. Cvjetovi Purdiaeje znatno su veći i upadljiviji od cvjetova Clethre.

Rodovi i broj vrsta
 Clethra L. • 77 živih spp; 1 †spp
 Purdiaea Planch. • 13 živih spp

Izvori

Vrjesolike
Biljne porodice

Clethraceae


ඉමයික්කා නොඩිගල් නමින් 2018 නිකුත් වූ දමිල චිත්‍රපටියේ අජේ ගුනනමුත්තුගේ පද බැඳුමට අනුකූලව මහිල් තිරමේනි ගායන කල ගීයකි.

සිංහයා සහ හයිනාවන්


Algoma est une ville américaine située dans le comté de Kewaunee, au Wisconsin. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Wisconsin
Comté de Kewaunee

Algoma (Wisconsin)


Alexis O'Hara est une artiste interdisciplinaire qui vit à Montréal. « Sa pratique exploite les allégories de la voix humaine via l'improvisation électronique, la performance et l'installation. »

Biographie
Étant une artiste interdisciplinaire, Alexis O'Hara mêle l'installation artistique, la performance, l'improvisation électronique, ainsi que la poésie. Son art se situe à la frontière de toutes ces disciplines. « Autodidacte et impertinente, elle s'intéresse à l'usage inapproprié et au réemploi inventif de matériaux désuets. »

Elle a notamment publié, en 2001, un recueil de poésie intitulé (More than) Filthy Lies aux éditions Spaghetti Dance Paperback. Elle a aussi fait paraître deux albums de musique In Abulia (2002) et Ellipsis (2010), en plus de ses quatre petits albums : Music for Breakups (2003), Suck Machine (2016), Trout vs. Eagle (2016) et LX6 et JROBOT play Le Suck Machine (2016).

« Subject to Change » et « L'éponge à soucis » sont deux de ses projets interactifs dans lesquels elle explore la performance interactive documentaire en intègrant l'électronique portative et des propos directs avec le public.

Elle a également fait une installation sonore nommée « Sqeeeque - L'igloo improbable », qui a accueilli des milliers de participants à travers l'Europe et le Canada. Cette installation est notamment la première acquisition à la collection d'art numérique du Haus der Elektronische Kunst à Bâle. En 2013, cette œuvre fait l'objet d'une tournée des Maisons de la culture à Montréal et fait même partie d'une exposition à la Gaité lyrique de Paris.

En automne 2014, elle a été sélectionnée par le Regroupement des centres d'artistes autogérés du Québec pour participer à un échange Montréal - La Havane dans lequel elle sera invitée à présenter des ateliers de création à des artistes cubains à la Fondation Ludwig. « Cette approche de formation tant pratique que théorique, a pour objectif de partager avec les créateurs cubains l'information de pointe concernant les nouveaux outils et dispositifs de création, de production et de diffusion de l'art actuel. »

Elle fait partie du duo artistique «Et tu, Machine» avec l'artiste et designer Atom Cianfarani. Leurs pratiques « comprennent des interventions urbaines, des installations, des performances sonores, des sculptures lumineuses et la conception d'infrastructures vertes. Ce duo est particulièrement dédié à la subversion spatiale, le sauvetage des déchets et la renaissance d'objets. Et tu, Machine s'engage à détourner les paysages urbains et les situations sociales pour créer des circonstances mettant en valeur l'esprit anarcho-écolo du Queer Imagineering (génie imaginaire queer). » Ensemble, ils ont monté plusieurs projets tels que la performance OUFF et CULTURE.

Ses performances et concerts ont été présentés dans différents contextes en Slovénie, Autriche, Mexique, Allemagne, Espagne, Grande-Bretagne, Irlande, France, Belgique, et à travers le Canada et les États-Unis. Elle a également partagé la scène avec de grands noms tels que Diamanda Galàs, Ursula Rucker, Henri Chopin ainsi que TV on the Radio.

Elle offre plusieurs ateliers de création « qui mélangent jeux surréalistes, improvisations vocales et manipulations électroniques de sons, parmi eux le populaire Noise School for Feminists.

Œuvre

Littérature
 (More than) Filthy Lies, Montréal, Spaghetti Dance Paperback, 2001, 99 p.

Musique

Album (LP)
 In Abulia, [enregistrement sonore], Montréal, Alexis O'Hara, 2002.
 Ellipsis, [enregistrement sonore], Montréal, Alexis O'Hara, 2010.

Petit album (EP)
 Music for Breakups, [enregistrement sonore], Montréal, Alexis O'Hara, 2003.
 Suck Machine, [enregistrement sonore], Montréal, Alexis O'Hara, 2016.
 Trout vs. Eagle, [enregistrement sonore], Montréal, Alexis O'Hara, 2016.
 LX6 et JROBOT play Le Suck Machine, [enregistrement sonore], Montréal, Alexis O'Hara, 2016.

Prix et honneurs

 2014 : Nominée par le Regroupement des centres d'artistes autogérés du Québec pour participer à un échange Montréal - La Havane.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Installation artistique
 Performance
 Musique électronique
 Diamanda Galàs
 Henri Chopin
 TV on the Radio
 Regroupement des centres d'artistes autogérés du Québec

Liens externes

 Site officiel
 / Bandcamp
 / Soundcloud
 /Vimeo

Artiste québécois
Poète québécois
Musicienne québécoise
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Alexis O'Hara


Ugo Gregoretti (* 28. September 1930 in Rom; † 5. Juli 2019) war ein italienischer Dokumentarfilmer, Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben
Gregoretti begann 1953 mit der Arbeit für die RAI, wobei er vor allem politische und soziale Themen aufbereitete und 1960 mit der Rubrik "Controfagotto" bekannt wurde, in der er Reportagen und Fiktion mischte. Im dokumentarischen Bereich betrat er auch 1968 mit dem unkonformistisch inszenierten Il circolo Pickwick Neuland, worauf bis Mitte der 1990er Jahre zahlreiche Werke mit politischen Themen wie dem Vietnamkrieg, dem römischen Faschismus oder dem Kommunismus, dem er auch privat nahestand, folgten, die auch im Kino zu sehen waren.

Von 1985 bis 1989 war Gregoretti Leiter des Theaters "Stabile di Torino", wo er vor allem lyrische Werke inszenierte. Gelegentlich unternahm er, vor allem in den 1960er Jahren, Ausflüge zum Spielfilm. Sein bekanntestes Werk dürfte dabei die Satire Herr Doktor, die Leiche lebt sein, zu dem er wie bei seinen anderen Filmen auch das Drehbuch beisteuerte. 1989 entstand nach langer Pause der in der Opernwelt spielende Maggio musicale.

In den 1980er Jahren nahm Gregoretti auch einige Angebote als Schauspieler wahr. 2010 wurde er mit dem Ehrenpreis der italienischen Filmjournalisten ausgezeichnet.

Filmografie (Auswahl)
 1963: Herr Doktor, die Leiche lebt (Omicron)
 1963: I nordici del golfo (Dokumentarfilm)
 1964: Die Frauen sind an allem schuld (Les plus belles escroqueries du monde) (eine Episode)
 1969: Apollon – Eine besetzte Fabrik (Apollon una fabbrica occupata) (Dokumentarfilm)
 1970: Der Vertrag (Contratto)
 1973: Die Eroberung des Imperiums (La conquistà dell'impero) (Dokumentarfilm)

Weblinks

 Gregoretti bei mymovies
 Werkübersicht

Einzelnachweise

Dokumentarfilmer
Filmregisseur
Drehbuchautor
Filmschauspieler
Träger des Verdienstordens der Italienischen Republik (Großkreuz)
Italiener
Geboren 1930
Gestorben 2019
Mann

Ugo Gregoretti


Streets: A Rock Opera (often simply shortened to Streets) is the sixth studio album by the American heavy metal band Savatage and is a rock opera dealing with the rise and fall of the fictional musician DT Jesus. It was originally released in October 1991 on Atlantic Records. The album took almost a year to record, with pre-production beginning in October 1990. It was also Jon Oliva's last album as lead vocalist until 1995's Dead Winter Dead and 1997's The Wake of Magellan, where he shared lead vocal duties with Zak Stevens (singing lead on two songs from each album). He resumed lead vocal duties exclusively on 2001's Poets and Madmen.

Story and concept
The story features a fallen rock star called DT Jesus (DT is short for either De-Tox or Down-Town), who has hit hard times. He is a drug dealer as the story begins and just another lowlife on the streets of New York City. Streets recounts the story behind DT Jesus and his rise to fame again and his second fall.

The concept of Streets is based on a book written by Paul O'Neill in 1979 as a Broadway play and stored in a drawer at O'Neill's home until guitarist Criss Oliva found it and suggested it be Savatage's next album. It was never meant to be an autobiography and it is considered coincidental that the life of lead vocalist Jon Oliva mirrored that of the main character DT Jesus at the time.

Production
Savatage had thought about writing a rock opera after their successful collaboration with O'Neill in recording Hall of the Mountain King. During the recording of its follow-up in 1989, Criss Oliva found a play and accompanying music written by O'Neill, which the band intended to use on their album. Soon after, however, the band felt they were not ready yet, and postponed the idea for their next record. The record they were working on still received the name of the play, Gutter Ballet, and the song from the play "When the Crowds Are Gone" was recorded for the album. The band then decided that their next album would be based on the play and started pre-production in October 1990, entering the studio to record what would become Streets at the beginning of 1991.

After the tour supporting Gutter Ballet however, rhythm guitarist Chris Caffery left Savatage on friendly terms to rejoin his brother's band, where he could play lead guitar instead of rhythm guitar. He would later rejoin Savatage in 1995 for the recording of Dead Winter Dead and has remained a member ever since.

Songs like "Jesus Saves" and "Ghost in the Ruins" were "rocked up", said O'Neill, while many others, including "Believe", "Heal My Soul" (which is based on a traditional Welsh lullaby, "Suo Gân"), and "A Little Too Far", all appear in the same version intended for their Broadway performances. Other tracks like "Streets" and "Strange Reality" were written expressly for the rock opera. Originally the album would contain more spoken tracks than the one used for the introduction for "Jesus Saves". This track was a reworking of the song "DT Jesus" after Atlantic Records executives did not like the original version, and was recorded along with "Can You Hear Me Now" with only Jon and Criss Oliva in the studio.

Outtakes
The album was originally due to be a double CD record, but late in the recording process Savatage decided to compress the story into one album. The band recorded close to 50 songs and then reduced them to 19. Jon Oliva and O'Neill have since stated that they would have liked to release it as a double album later on, but record label Atlantic Records lost reels of the sessions in their vaults. These "lost tracks" were re-written over the years and eventually formed parts of songs on Edge of Thorns and later works. The album as a double CD as originally intended will never see the light, partly because the only recordings that remain are on audio cassette of the master tapes, and partly because most of the original ideas for the songs were used in later works. Here is a list of discarded tracks from the Streets recording sessions:

"Larry Elbows"
"Beyond Broadway"
"Up to You"
"Life Goes On"
"Stay"
"Desirée"
"Tonight I Would be King"
"Island of the Kings"
"Sanctuary"

Among the songs that were dropped was also "DT Jesus", later reworked into "Jesus Saves", a song which was later released on the 2013 director's cut version of the album, and also available on the From the Gutter to the Stage compilation.

"Larry Elbows" (referred to by some as "the 17th track"), which was included in the 2013 reissue, is based on an old demo by the band, "Stranger in the Dark" (of which other parts would be used for "This Is Where You Should Be") from the Silver Edition of The Dungeons are Calling. The track was also used as basis for the Edge of Thorns song "Follow Me".

"Beyond Broadway", another track written for the album, was also reworked by Jon Oliva and parts of the song formed "Lies" on the Jon Oliva's Pain's album Festival.

"Stay" involves the character of Duke, who is also featured in the story of "When the Crowds Are Gone" off Gutter Ballet, and was supposed to follow on from "Ghost in the Ruins". It appears on the 1997 re-release of Hall of the Mountain King, also in an acoustic arrangement. The remake of the song appeared on the sixth studio album Letters from the Labyrinth by the Trans-Siberian Orchestra.

"Desirée" was later released on the 1997 Edel re-release of the album as an acoustic version sung by Zak Stevens.

A demo of "Island of the Kings" has surfaced on the internet and showcases how the band drew inspiration from The Beatles, as was often stated by Jon Oliva.

"Sanctuary" was a new version of the Gutter Ballet out-take "Target", the latter later being released on the 2002 Silver Anniversary edition of Sirens.

Release
Savatage would have liked to call the record Gutter Ballet as the original play written by O'Neill, but the inclusion of the song on their previous record made it impossible. In retrospect, the band wanted to have called the album Ghost in the Ruins. O'Neill said that "Streets was OK too", but Jon Oliva disliked the fact that A Rock Opera was tagged onto the title. Oliva has said he has only introduced any performance of the album simply as Streets. Eventually, an album entitled Ghost in the Ruins was released in 1995 as a tribute to Criss Oliva.

On September 27, 2013, EarMusic Records released a 31-track narrated version of the album, which also includes the previously unreleased song "Larry Elbows" and the original version of "Jesus Saves", making it the most complete version ever released.

The band recorded a music video for the song "Jesus Saves" which received some airplay on MTV, and featured long time Savatage cover artist Gary Smith playing the role of DT Jesus. A video was filmed for "New York City Don't Mean Nothing", but that video has been "lost" and as of 2015 has never been aired.

"Heal My Soul" was re-recorded by Savatage's offshoot musical project, the Trans-Siberian Orchestra, on a 2007 Wal-Mart CD sampler. "Believe" was re-recorded with Tim Hockenberry on vocals by the Trans-Siberian Orchestra on their 2009 album Night Castle.

During their 2007 tour, Jon Oliva's new project, Jon Oliva's Pain performed some of the album, in album running order, as a special surprise to audiences. Oliva himself noted on stage that some of the songs performed had never been performed live to an audience before.

Jon Oliva's Pain performed the album in its entirety at the 2014 edition of the ProgPower USA festival in Atlanta, GA.

Critical reception

In 2005, Streets: A Rock Opera was ranked number 310 in Rock Hard  magazine's book The 500 Greatest Rock & Metal Albums of All Time.

Track listings
All music composed by Paul O'Neill, Jon Oliva and Criss Oliva. All lyrics written by Paul O'Neill and Jon Oliva, based on a book written by Paul O'Neill.

Personnel
Savatage
Jon Oliva – vocals, piano, keyboard, drums on "Jesus Saves" and "Can You Hear me Now"
Criss Oliva – guitar, backing vocals, bass on "Jesus Saves" and "Can You Hear me Now"
Johnny Lee Middleton – bass, backing vocals
Steve "Doc" Wacholz – drums

Additional musicians
Robert Kinkel – keyboards, Children's Choir conductor
Children's Choir – intro (Mozart's Magic Flute) and background vocals on "Streets"
Elena Doria – Children's Choir director
Abi Reid – female background vocals
John Zahner – keyboards, rhythm guitar, backing vocals (touring member)

Production
Paul O'Neill – producer
John Kayne, James A. Ball –  engineers
Scott Burns, Judd Packer, Noah Baron, Tim Hatfield – additional engineering
Joe Daley, Scott Pizzo, J'Kael Trstram, Jay DeVito – assistant engineers
Greg Calbi – mastering at Sterling Sound, New York
Chris Fountain, Kurt Johnson – technical assistants
Bob Defrin - cover design
Tory Chartier – cover development
William Hames – photography
Gary Smith – back cover illustration

Charts

References

1991 albums
Savatage albums
Rock operas
Atlantic Records albums
Albums produced by Paul O'Neill (rock producer)

Streets: A Rock Opera


An Rossioglossum in uska genus han Liliopsida. An Rossioglossum in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rossioglossum

Rossioglossum


Vasile Măinescu () a fost un general român de cavalerie, participant la cel de-al Doilea Război Mondial.

A fost înaintat la gradul de general de brigadă la 20 martie 1943 și la gradul de general de divizie la 16 aprilie 1947, cu vechimea de la 23 august 1945.

Generalul de divizie Vasile Măinescu a fost trecut în cadrul disponibil la 9 august 1946, în baza legii nr. 433 din 1946, și apoi, din oficiu, în poziția de rezervă la 9 august 1947.

A fost fratele Elenei Eisenberg (născută Măinescu), una dintre cele trei prime femei alese primar în 1930 în România.

Note

Nașteri în 1891
Decese în 1953
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Militari români decedați în închisorile comuniste

Vasile Măinescu