මෙම ලිපිය හෝර්ටන් තැන්න හෙවත් මහ එලිය (ගෝණ තැන්න) ඉතිහාසය ගැන ලියවී ඇති අතර ඔබට හෝර්ටන් තැන්න ජාතික උද්‍යානය ගැන දැනගැනීමට, එම විකිපීඩියා ලිපිය වෙත මෙතනින් පිවිසෙන්න.

පිහිටීම
මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර් 2000කට ඉහලින් පිහිටි මහ එළිය හෙක්ටාර 3169ක වපරිසයෙන් යුතුයි. මහ එළිය යටත් විජිත සමයේ "එල්ක් ප්ලේන්ස් - Elk Plains" හෙවත් ගෝනුන් බහුල තැන්න ලෙසද හැඳුන්වුනේ මෙහි දකින්නට ලැබෙන සැම්බර් නැමති ගෝනුන් විශේෂය (Sri Lankan sambar deer - Rusa unicolor unicolor) නිසයි.

පැරණි ලාංකිකයින්ට මහ එළියත්, යටත් විජිත සමයේ බ්‍රිතාන්‍ය දඩයක්කරුවන්ට ගෝන තැන්නත් වූ මේ අපූර්ව භූමිය හෝර්ටන් තැන්න වූයේ, 1831 සිට 1837 දක්වා ආණ්ඩුකාරයා වූ විල්මොට් හෝර්ටන්ට ගෞරවයක් ලෙස බව ප්‍රසිද්ධයි. බොහෝදෙනා නොදන්නා කාරණයක් වන්නේ, ආණ්ඩුකාරයා ලෙස රාජකාරිකල සමයේ විල්මොට් හෝර්ටන් සබරගමුවේ රටේ මහත්තයා හමුවෙන්නට 1836දී මහ එළිතැන්නට පැමිණි බවයි. ඊට පස්සේ කිහිප වතාවක්ම මහ එළියේ සංචාරය කොට,එහි සුන්දරත්වය හා ජලපෝෂක ප්‍රදේශයක් ලෙස ඇති වැදගතකම නිසායෙන් එය ආරක්ශාකිරීමට විවිධ පියවරයන් ගත්බව ඉතිහාස මූලාශ්‍රවල සඳහන් වනවා.

1969 දෙසැම්බර් 5 වැනිදා රක්ශිත ප්‍රදේශයක් ලෙස ප්‍රකාශ කෙරුනු ගෝන තැන්න හෙවත් මහඑළිය හෙවත් හෝර්ටන්තැන්න 1988 මාර්තු ජාතික වනෝද්‍යානයක් ලෙස නම් කෙරුනා.

ගෝන හා ඇත් දඩබිම
මහ එලිය හෙවත් ගෝන තැන්න බ්‍රිතාන්‍ය වැවිලි කරුවන් අතර ජනප්‍රිය දඩබිමක් වූවා. විශාල ගෝනුන් මෙන්ම දැන් වඳවී ඇති අලිඇතුන් රංචුපිටින් මෙහි දකින්නට ලැබුණු අතර උඩරට ධනවත් වතුහිමියන් මෙහි දඩයම් ආවා. එලෙස පැමිණි දඩයම් කණ්ඩායම්වලට පහසුකම් සැපයීම සඳහා දඩයම් නිවහන් (hunting lodge) දෙකක් මෙහි තිබුණා. ඒ තෝමස් ෆා පිහිටවූ "ෆා ඉන්" නම් දඩයම් නිවහනත් ඇන්ඩර්සන් වතුපාලකයා ඉදිකල "ඇන්ඩර්සන් දඩයම් නිවහනත්ය"

තෝමස් ෆා ඉදිකල "ෆා ඉන්" නිවහන අද හෝර්ටන් තැන්නේ ලෝකාන්ත මංපෙත ආරම්භයේ ඇති සංචාරක තොරතුරු මධ්‍යස්ථානය බවට පත්වී තිබෙනවා. ඇන්ඩර්සන්ගේ දඩයම් නිවහන අද වනජීවී දෙපාර්තමේන්තුව මගින් පාලනය වන "ගිණිහිරිය සංචාරක නිවහන" බවට පත්වී තිබෙනවා.

බේකර් ඇල්ලෙන් සිහිකරන සැමුවෙල් බේකර්
1846 සැමුවෙල් බේකර් නම් බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයෙක් නුවර එලියේ මහගස්තොට විශාල ගොවිපොලක් ආරම්භකලා. දක්ෂ දඩයක්කරුවෙකු වූ බේකර් ඔහු ලියූ "The Rifle and the Hound in Ceylon (1853)" හා "Eight years wanderings in Ceylon (1855)" නම් පොත්වල මහ එලියේ ගෝනුන් දඩයම්කල හැටි විස්තර කර තිබෙනවා. මහ එලියේ ඇති බේකර් ඇල්ල, සැමුවෙල් බේකර් සිහිවීමට නම්කර තිබෙනවා.

ලංකාවෙන් පිටව ගිය සැමුවෙල් බේකර් අප්‍රිකාවේ ගවේෂණ චාරිකාවල යෙදෙමින් එකල අභිරහසක්ව පැවති නයිල් ගඟ ආරම්භවන ජල මූලාශ්‍රය සොයා ගත්තා. ඒ 1862දී. අප්‍රිකාවේ සිදුකල අති දුශ්කර දේශාටන චාරිකාව හා එහිදී සිදුකල වැදගත් සොයාගැනීම් නිසා 1866දී සැමුවෙල් බේකර්ට නයිට් පදවිය හිමිවූ අතර ඉන්පසු සර් සැමුවෙල් බේකර් ලෙස හැඳින්වෙන්නට වුනා. අප්‍රිකාවේ සිදුකල ගවේෂණයන් සිහිවීමට උගන්ඩාවේ කඳුවැටියක් "මවුන්ට් බේකර්" ලෙස නම්කොට තිබෙනවා.

හෝර්ටන් තැන්නේ ජෛව විවිධත්වය

දෙසැබර් අගසිට අප්‍රේල් මුල් කාළය වනතෙක් වියළි කාළගුණයක් පවතින මහ එළියට නිරිතදිග හා ඊසානදිග මෝසම් වර්ෂා දෙකෙන්ම වැසි ලැබෙන අතර මිලිමීටර් 5000ක පමණ වාර්ශික වර්ෂාපතනයක් ලැබෙන අතර ලංකාවේ බොහෝ ප්‍රධාන ගංගාවල ජලපෝෂක ප්‍රදේශයක් ලෙසින් ඉතා වැදගත් වනවා. සෙන්ටිග්‍රේඩ් 15ක සාමාන්‍ය උශ්ණත්වයක් පවතින මහ එළියේ උශ්ණත්වය දෙසැම්බර් හා ජනවාරියේ සෙන්ටිග්‍රේඩ් 2-3 දක්වා පහත බසින අතර හිම තුහිණ (frost) දකින්නට හැකිවනවා. පතන ලෙසින් හැඳින්වන තෘණ භූමිය වටකොට කඳුකර වළාකුළු වනාන්තර (montane cloud forests) ලෙස හැඳින්වෙන මිටි ගස්වලින් යුතු වනාන්තර වලින් මහ එළිය සමන්විත වනවා.

මහවැලි, කැළණි හා වළවේ ගංගාවල ආරම්භක ජල පහරවල් හෝර්ටන් තැන්නෙන් ආරම්භවන නිසා ජලපෝෂක ප්‍රදේශයෙක් ලෙස මෙහි වැදගත්කම හිතා ගන්න පුලුවන්.

මහඑළිය ජාතික වනෝද්‍යාන භූමිය වනජීවී දෙපාර්තමේන්තුව මගින් පාළණය වන අතර, එයවටා ඇති හෙක්ටාර 18,000කින් පමණ වන රක්ශිත වනාන්තර භූමිය වන සංරක්ශණ දෙපාර්තමේන්තුව මගින් පාළණය වනවා. මහ එළියේ ජෛව පද්ධති 4ක් දකින්නට ලැබෙන අතර ඒවා

 කඳුකර වළාකුළු වනාන්තර,
 පතන් හෙවත් තෘණභූමි,
 වගුරු
 විල්ලු හෙවත් නොගැඹුරු ජලාශ

යන ජෛව පද්ධතියි. මහ එළියෙන් පෝෂණය වන ජළධාරා අතර මහවැලියේ ප්‍රධාන අතු-ගංගාව වන ආගාර ඔය, කැළණි ගඟේ ආරම්භය වන බගවන්තලා ඔය හා වළවේ ගඟේ ප්‍රධාන අතු-ගංගාව වන බෙළිහුල් ඔය වනවා. ලංකාවේ දෙවැනියට හා තුන්වැනියට උසම කඳු වන කිරිගල්පොත්ත හා තොටුපොල කන්ද මහ එළිය පෙනෙන මානයේ පිහිටා තිබෙනවා.

මහ එළියේ ඇවිදින ඔබට තද දම් පැහැති බිනර මල් දකින්නට පුළුවන්. ඒවගේම රතුපාට මහ රත්මල්ද දකින්නට පුලුවන් වෙනවා. ඒවගේම වසර 12-14 වරක් පමණක් මල් පිපෙන නෙල්ලු පැලෑටියද මහ එළියට ආවේණිකයි. නෙල්ලු පිපෙන කාළය වසර 12කට වරක් බව මුලින්ම අනාවරණය කරගත්තේ මහ එලියේ "ෆා-ඉන්"  ගිමන් හල පවත්වාගෙන ගිය තෝමස් ෆා විසිනුයි. 1881, 1893, 1905 කාලාන්තරවල නෙල්ලු මල් පිපීම නිරීක්ශණය කල තෝමස් ෆා, 1912දී ලංකාවෙන් පිටත්ව යනවිට නෙල්ලු මල් 1917 යලිත් පිපෙන බවට අනාවැකියක් පලකොට පිටත්වූ අතර එය සැබෑ කරමින් 1917දී මහ එළිය නෙල්ලු මලින් වැසී ගියා. අවසාන වරට නෙල්ලු මල් පිපුනේ 2013 වසරේදී. යලිත් ඒ මල් දකින්නට ලෙබෙන්නේ 2024 හෝ 2025 සැප්තැම්බර්-දෙසැම්බර් කාළයේදී.

කීන (calophyllum walkeri) වල්කුරුඳු (wild cinnamon - cinnamomum ovalifolium) හා පොල්කටු ගහ (elephant ear tree - actinodaphne speciosa) ලෙස හැඳින්වෙන ගස්වර්ග මහ එළියේ වලාකුළු වනාන්තරවල බහුලව දකින්නට ලැබෙනවා. ලංකාවේ කුඩාම උණ ශාඛය වන කුරු උණ (dwarf bamboo - sinarundinaria densifolia) මහ එළියට ආවේණික තවත් ශාකයක්. මීට අමතරව බ්‍රිතාන්‍යයන් හඳුන්වාදුන්, දැන් ආක්‍රමණික ශාක බවට පත්වතිබෙන යුරෝපියන් ගෝස් (european gorse - ulex europaeus) නම් කුඩා කහමල් පිපෙන කටුපඳුරු, වැරැල්ල නම් ජලජ ශාකය හා කිකුරිය (pennisetum clandestinum) නම් අප්‍රිකානු තෘණ වර්ගයද බහුලව දැකිය හැකියි. ජනප්‍රවාදයේ විධියට යූලෙක්ස් ලංකාවට ගේන්නේ තෝමස් ෆා . අද හෝර්ටන් තැන්නේ සංචාරක තොරතුරු මධ්‍යස්ථානය බවට පත්වෙලා තියෙන ඔහුගේ "Thomas Farr Inn " බංගලාවේ මල් වැටට හිටවන්න ගෙනාපු යූලෙක්ස්දැන් තැන්න පුරාම පැතිරිලා.

ගෝනුන්ට අමතරව රතු උණහපුළුවා, ලංකා දිවියා, දිය බල්ලා හා දඬුලේනා දැකගන්නට පුළුවන්. ඊට අමතරව කළු වඳුරා, රිලවා හා වළසුන්ද ඉඳහිට දකින්නට පුලුවන්. අතීතයේදී මහ එළියේ අතිවිශාල අලි ඇතුන් ගහණයක්ද වාසය කොට ඇතත් මීට වසර 70කට පමණ පෙර සිට මහ එළිය ප්‍රදේශයේ ඇතුන් දකින්නට ලැබී නෑ.

බටහිර හා දකුණු යුරෝපය නිජබිම කරගත් යූලෙක්ස් - Common Gorse (Ulex europaeus)  යුරෝපීයයන් පදිංචියට ගිය ලංකාව, ඔස්ට්‍රේලියාව, නවසීලන්තය, දකුණු අප්‍රිකාව වගේ රටවල පැතිරුනා. යූලෙක්ස් වැඩිවශයෙන්ම දකුණු යුරෝපීය කාළගුණයට සමාන කාළගුණයක් තියෙන නුවර එලිය දිස්ත්‍රික්කයේ හෝර්ටන් තැන්න ප්‍රදේශයේ වැවෙන අතර දැන් ආක්‍රමණික ශාකයක් ලෙස හඳුනාගෙන තියෙනවා. කහ පාට මලක් පිපෙන මේ ආක්‍රමණිකයා ශීඝ්‍රයෙන් පැතිරෙමින් ආවේණික ශාකවලට ඇති ඉඩකඩ අහුරනවා.

හෝර්ටන් තැන්නේ විසූ බලංගොඩ මානවයා
බලංගොඩ මානවයා හෝර්ටන් තැන්නේ දඩයමේ යෙදුනු බවටද පුරාවිද්‍යාඥයින් සාක්ශි සොයාගෙන තිබෙනවා. හෝර්ටන් තැන්න ජාතික වනෝද්‍යානයෙන් බලංගොඩ මිනිසා භාවිතා කලා යයි සැක කෙරෙන කුඩා ගල් ආයුධ (microlith stone tools) හමුවී තිබෙනවා. මේ පිලිබඳව හෝර්ටන් තැන්න ජාතික වනෝද්‍යානයේ ලෝකාන්ත මංපෙතෙහි (worlds end trail) පිවිසුමේ පිහිටා ඇති සංචාරක තොරතුරු මධ්‍යස්ථානය හෝර්ටන් තැන්නේ බලංගොඩ මානවයාගේ ක්‍රියාකාරකම් පිලිබඳව මූලික තොරතුරු සපනයවා.

කැළණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ පුරාවිද්‍යා පස්චාත් උපාධි ආයතනයේ විද්‍යාඥයෙකු වන ආචාර්ය රත්නසිරි ප්‍රේමතිලක මහතා 2006 වසරේදී ඉන්දියාවේ ලක්නව් නුවර පැවැත්වුනු ඉපැරණි කෘෂිකර්මාණ්තය පිලිබඳව ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණයක් වූ "First Farmers in Global Perspective" සම්මන්ත්‍රණයට ඉදිරිපත් කල "The emergence of early agriculture in the Horton Plains, central Sri Lanka" පර්යේෂණ නිබන්ධනය හෝර්ටන් තැන්නේ දඩයම් කරමින් සිටි බලංගොඩ මානවයා දඩයමට අමතරව ගොවිතැන් කිරීමද අරඹමින්  පලමු ගොවීන් බවට පරිවර්තනය වෙමින් සිටි බව විද්‍යාත්මක සාක්ශි ඉදිරිපත් කරයි. පර්යේෂණ නිබන්ධනයේ අරමුණ පැහැදිලි කිරීම සඳහා ආචාර්ය ප්‍රේමතිලක මෙලෙස පවසයි "The attempt of this paper is to give an account on the early evidence of agriculture in the form of palaeo-ecological findings in the Horton Plains, central Sri Lanka, and its links to climate change and archaeology..."

බලංගොඩ මානවයා වසර 31,000කට පෙර සිටම ශිලා ආයුධ නිර්මාණයක කරගැනීමේ තාක්ශණය බිහිකොට ගෙන තිබූ බව ආචාර්ය ප්‍රේමතිලක තවත් පර්යේෂකයින් ගණනාවකගේ පර්යේෂණ නිබන්ධන උපුටා දක්වමින් පෙන්වා දෙයි. බලංගොඩ මානවයාගේ ගල් ආයුධ හෝර්ටන් තැන්නෙන් හමුවී අතර බලංගොඩ මානවයා ගල් ආයුධ නිර්මාණය කරගත්තේ යුරෝපයේ ගල් යුගයේ මිනිසා ආයුධ නිර්මාණය කරගැනීමට සෑහෙන කාලයකට පෙර බවද එහි සඳහන් වේ.

එමෙන්ම ආචාර්ය ශීරාන් දැරණියගල මහතාගේ පර්යේෂණයක් උපුටාදක්වන ප්‍රේමතිලක, ඒ කාලය වනවිට බලංගොඩ මානවයා බල්ලන් හීලෑ කරගෙන සිටි බවට සාක්ශද ලැබී ඇතැයි සඳහන් කරයි.  හෝර්ටන් තැන්නේ තමන් සිදුකල පර්යේෂණයේ ප්‍රථිපල සාරාංශගත කරන ආචාර්ය ප්‍රේමතිලක, හෝර්ටන් තැන්නේ පස් සාම්පල වලින් ලැබුණු පාෂාණිභූත පරාග (මල් රේණු ) රේඩියෝ-කාබන් ක්‍රමයට කාළනිර්ණය කිරීමෙන්  එම පරාග ක්‍රි.පූ 5000 (මීට වසර 7000කට පෙර) කාළයට අයත් බව සනාතවී ඇති අතර ඒ අනුව හෝර්ටන් තැන්නේ බලංගොඩ මානවයා ගිණිතබා පස සකස්කොට සිදුකරන හේන් ගොවිතැන් ක්‍රමයට (slash & burn cultivation) බෝග වගාකොට ඇති බවත් මෙම බෝගවල පරාග අතර පැරණි කැලෑ සහල්වලට (wild rice) අයත් පරාගද විශාල ලෙස හමුවූ බැවින් බලංගොඩ මානවයා මීට වසර 7000කට පෙර හෝර්ටන් තැන්නේ හේන් ගොවිතැන් ක්‍රමයට වීවගාවේ යෙදෙන්නටද ඇතැයි අනුමාන කලහැකි බව පවසයි. මීට පෙර වී වගාව, යකඩ නිශ්පාදනය හා අශ්වයින් හා වෙනත් ගෘහාශ්‍රිත සතුන් ඇතිකිරීම පිලිබඳව සාක්ශි හමුවී ඇත්තේ ක්‍රි.පූ 900 නම් මීට වසර 2900කට පමණ පෙර අනුරාධපුරයෙනි.

ආචාර්ය ආර්. ප්‍රේමතිළක හෝර්ටන් තැන්නේ සිදුකල පර්යේෂණයේ විස්තර
සාම්පල ලබාගත් ස්ථානය: ඉතා සැලකිල්ලෙන් තොරාගත් මඩ ගොහොරුවකිනි (mire).

සාම්පල ප්‍රමාණය හා යොදාගත් උපක්‍රමය: සාම්පල 36ක් ලබාගත් අතර මේවා සෙන්ටිමීටර් 5ක විශ්කම්භයකින් යුතු රුසියාවේ නිශ්පාදිත පස් සාම්පල ලබාගැනීමේ උපකරණයක් භාවිතා කරණ ලදී (Russian peat corer).

සාම්පල විශ්ලේෂණය : ලබාගත් සාම්පල; පරාග, බීජාණු, ඓන්ද්‍රිය කාබන් (organic carbon), ස්ථාවර කාබන් (ඓන්ද්‍රීය නොවන කාබන්) හා ඛණිජමය ගුණයන් සොයා බැලීමේ විශ්ලේෂ්ණයන් හට බඳුන්කොට ඇත. එමෙන්ම ඒවායින් ලැබුණු කාබණික ද්‍රව්‍ය රේඩියෝ-කාබන් කාළ නිර්ණයන්ට භාජනය කරන ලදී.

රේඩියෝ කාබන් කාළ නිර්ණය: ලබාගත් පස් සාම්පල වලින් කොටස් 14ක් කාබන් කාළ නිර්ණය සඳහා ස්වීඩනයේ උප්සලා විශ්වවිද්‍යාලයේ ඇන්ග්ස්ට්‍රෝම් පර්යේෂණාගාරයට (Ångström Laboratory, Uppsala University, Sweden) යවන ලදී.

පර්යේෂණ ප්‍රථිපල වලින් එළඹිය හැකි නිගමන:

[1] ලැබී ඇති පාශාණිභූත පරාග හා වෙනත් ඓන්ද්‍රීය ශාක කොටස් වලින් ලැබෙන සාක්ශි අනුව ක්‍රි.පූ 15,000-14,000 (අදින් වසර 16,000-17,000ට පෙර කාළයේ) හෝර්ටන් තැන්නේ බලංගොඩ මානවයින් බාර්ලි හා ඕට්ස් යන ධානය වගාකිරීම ආරම්භ කල බවට සාක්ශි තිබේ.

[2] එම කාළයේදී හෝ ඊට පසු කාළවකවානු වලදී සතුන් ගාල්කොට තබාගෙන ඇති කොට ඇති බවට සාක්ශි හමුවී ඇත.

[3] ධාන්‍ය වගා සඳහා කැළෑව ගිණිතබා හෙළිපෙහෙලි කල බවට කාබනික සාක්ශි සටහන්වී ඇත.

[4] ක්‍රි.පූ. 11,000 වනවිට හෝර්ටන් තැන්නේ ආදි මානවයින් වඩාත් විස්තීරණ ලෙස ගොවිතැන් කිරීමට පටන්ගත් බව ලැබී ඇති කාබණික, පරාග හා නයිට්‍රජන් සංයුතිය අනුව නිගමනය කරගෙන ඇත.

[5] ක්‍රි.පූ.8000-7000 කාළය වන විට බාර්ලි හා ඕට්ස් වගාව අදාල පරාග ගහණය අඩුවෙමින් ඇති අතර වී වගාවේදී දැකිය හැකි පරාග ගහණය මේ කාලයේදී වේගයෙන් ඉහල යන්නට පටන් ගෙන ඇත. ඒ අනුව කාළගුණික වෙනස් වීම අනුව හෝර්ටන් තැන්නේ බළංගොඩ මී මුත්තා බාර්ලි හා ඕට්ස් වෙනුවට කැළෑ වී වර්ග වගා කරන්නට පටන්ගෙන ඇති බව නිගමනය කල හැකිය. Oryza eichingeri, Oryza nivara, Oryza rhizomatis යන කැලෑ වී වර්ගවල පරාග හමුවී ඇත.

මූලාශ්‍ර

හෝර්ටන් තැන්න (මහ එලිය)


Lusapho April (* 24. Mai 1982 in Uitenhage) ist ein südafrikanischer Marathonläufer.

Bei den Straßenlauf-Weltmeisterschaften kam er 2006 in Debrecen auf Rang 18 und 2007 in Udine auf Rang 34. Bei den Crosslauf-Weltmeisterschaften 2007 in Mombasa belegte er den 42. Platz.

2009 wurde er bei seinem Debüt über die 42,195-km-Distanz Achter beim Hannover-Marathon und Siebter bei der Südafrikameisterschaft im Halbmarathon. 2010 gewann er den Halbmarathonbewerb des Two Oceans Marathons. Eine Woche, nachdem er sich als Fünfter in Hannover gut dreieinhalb Minuten unter seiner Bestzeit geblieben war, stellte er als Zehnter bei den 25 km von Berlin einen nationalen Rekord über diese Distanz auf. Bei der nationalen Halbmarathonmeisterschaft wurde er Dritter.

2011 wurde er südafrikanischer Marathonmeister, verteidigte seinen Titel beim Two Oceans Marathon und siegte bei seinem dritten Start in Hannover. Beim Frankfurt-Marathon 2011 und beim Vienna City Marathon 2012 kam er über den 20. Platz nicht hinaus.

Am 12. August 2012 nahm er am Marathon der Olympischen Sommerspiele 2012 in London teil. Er benötigte für die Strecke 2:19.00 h, was Platz 43 bedeutete.

2013 gewann er den Hannover-Marathon mit neuer Streckenbestzeit von 2:08:32 h.

2016 holte er seinen dritten Sieg beim Hannover-Marathon. Bei den Olympischen Spielen in Rio de Janeiro belegte er im Marathon den 24. Platz.

Persönliche Bestzeiten

 10.000 m: 29:13,85 min, 25. April 2003, Port Elizabeth
 Halbmarathon: 1:01:16 h, 29. März 2014, Kopenhagen
 25-km-Straßenlauf: 1:15:02 h, 9. Mai 2010, Berlin (südafrikanischer Rekord)
 Marathon: 2:08:32 h, 5. Mai 2013, Hannover

Weblinks

Marathonläufer (Südafrika)
Crossläufer (Südafrika)
Olympiateilnehmer (Südafrika)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Südafrikaner
Geboren 1982
Mann

Lusapho April


Karate under sommer-OL 2020 blev afviklet i Nippon Budokan, der ligger centralt i Heritage zonen. Der bliver kvalificeret 80 karatekæmpere til de i alt 8 individuelle discipliner for både herrer og damer.

Format

Der deltager 10 karatekæmpere, af hvert køn, i kata konkurrencerne mens der ligeledes deltager 10 karatekæmpere, af hvert køn, i de 6 vægtklasser for kumite. I kata vil der være et dommerpanel, der bedømmer de forskellige positioner mens der i kumite dystes en mod en i reelle kampe.

Program

Medaljefordeling

Medaljetabel

Medaljetagere

Referencer

Eksterne henvisninger
 https://tokyo2020.org/en/games/sport/olympic/karate/
 https://www.wkf.net/

Karate under sommer-OL 2020


Arthur Kaufmann (né le  à Mülheim et mort le  à Nova Friburgo, Brésil) est un peintre expressionniste allemand.

Biographie
Après avoir fréquenté l'école de Mülheim, Arthur Kaufmann étudie à l'Académie des beaux-arts de Düsseldorf de 1904 à 1906 et étudie la peinture avec Peter Janssen. Au cours des années suivantes, il séjourne à l'étranger pour poursuivre ses études, notamment en France, en Angleterre et en Italie. À partir de 1913, il étudie à l'Académie Julian à Paris en tant qu'élève du Fauconnier.

Après la Première Guerre mondiale, Kaufmann retourne à Düsseldorf en 1919. Avec Herbert Eulenberg et Adolf Uzarski, il fonde l'association d'artistes La Jeune Rhénanie. Avec la première exposition internationale d'art en 1922, ils attirent l'attention et font sensation. Le centre du groupe d'artistes La Jeune Rhénanie est la galerie de la vieille ville « Junge Kunst - Frau Ey ». En 1925, Kaufmann peint ses contemporains regroupés autour de la marchande d'art Johanna Ey : Le portrait de gauche à droite, devant : Gert Heinrich Wollheim, Johanna Ey, ,  ; au dos : le poète Herbert Eulenberg, , Jankel Adler, l'actrice Hilde Schewior (1896-1955), au chevalet Ernst te Peerdt, à côté de lui l'homme d'affaires lui-même, Walter Ophey, Otto Dix, sa femme Elisabeth (1887-1968) et le pédagogue Hans Heinrich Nicolini (1883-1961).

En 1929, Kaufmann fonde l'école municipale des arts décoratifs à Düsseldorf et en prend la direction.

Après la prise du pouvoir par les nationaux-socialistes, Kaufmann est limogé pour des raisons raciales. Il s'exile ensuite à La Haye en 1933 et émigre de là aux États-Unis en 1936. Comme Kaufmann n'a initialement pas la possibilité de gagner sa vie en vendant des images après avoir émigré, sa femme Elisabeth, une psychologue de formation, peut subvenir à ses besoins pour lui et les deux enfants grâce à son travail. Il gagne sa vie comme portraitiste. À New York en 1938, il commence à travailler sur le triptyque Die Geistige Emigration (achevé en 1964), qui le rendre célèbre. Parmi les 38 dépeints se trouvent des exilés bien connus tels que Ernst Bloch, Albert Einstein, Fritz Lang, Max Reinhardt, Thomas Mann, ses enfants Klaus et Erika Mann, Martin Buber, Friedrich Wilhelm Foerster, Max Wertheimer, George Grosz et Jankel Adler.

Après la Seconde Guerre mondiale - pour la première fois en 1953 - il revient régulièrement en Allemagne pour accompagner des expositions de ses œuvres (principalement sur ses anciens lieux de travail à Düsseldorf et Mülheim). Après la mort de sa femme en 1968, Kaufmann déménage pour vivre avec sa fille Miriam à Friburgo, au Brésil. Il y meurt immédiatement après avoir visité l'Allemagne en 1971.

Expositions
 1937-1952 : diverses expositions à New York
 1946 : Expositions collectives à Rio de Janeiro et Sao Paulo
 1953 : Exposition collective à la Kunsthalle de Düsseldorf : portraits, natures mortes et paysages
 1954 : Exposition au Musée municipal de Mülheim
 1958 : Exposition collective à l'occasion de ses 70 ans au Jewish Museum, New York
 2008 : Städtisches Museum Mülheim : L'émigration intellectuelle, Arthur Kaufmann,  et leurs réseaux d'artistes (catalogue)

Bibliographie
 Kaufmann, Arthur. In: Hans Vollmer (Hrsg.): Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart. Begründet von Ulrich Thieme und Felix Becker. Band 20: Kaufmann–Knilling. E. A. Seemann, Leipzig 1927, S. 5.
 Herbert Eulenberg: Der Maler Arthur Kaufmann. In: Deutsche Kunst und Dekoration, 1931.
 Am Anfang. Das Junge Rheinland, Ausst.-Kat. Städtische Kunsthalle Düsseldorf 1985, S. 329ff.
 Mülheimer Stadtspiegel 1991, Heft 9, S. 13–16.
 Verfemt – Vergessen – Wiederentdeckt. Kunst expressiver Gegenständlichkeit aus der Sammlung Gerhard Schneider, Museum Baden, Solingen-Gräfrath; hrsg. Von Rolf Jessewitsch und Gerhard Schneider. Köln: Wienand 1999 .
 Annette Baumeister: Der Maler Arthur Kaufmann (1888–1971). In: ; ;  (Hrsg.): Juden im Ruhrgebiet. Vom Zeitalter der Aufklärung bis in die Gegenwart. Essen : Klartext, 1999 , S. 155–166
 Barbara Kaufhold: Jüdisches Leben in Mülheim an der Ruhr, Klartext Verlag, Essen 2004 , S. 175–181.
 Andrea Grochut: Arthur Kaufmann besucht Düsseldorf in: Beate Ermacora und Anja Bauer (Hrsg.): Die geistige Emigration: Arthur Kaufmann, Otto Pankok und ihre Künstlernetzwerke. Kerber Verlag, Bielefeld 2008 , S. 92–96.
 Gerhard Ribbrock: Diskriminiert und Verfolgt. Der Mülheimer Maler Arthur Kaufmann (1888-1971), in: Mülheimer Jahrbuch 2022, S. 40–50.

Liens externes

 Courte biographie et quelques ouvrages
 Portraits de Max Liebermann et Otto Pankok, réalisés par Arthur Kaufmann ; Musée municipal de Mülheim an der Ruhr
 Exposition sur le thème de l'émigration intellectuelle
 Portrait de Hedda et Herbert Eulenberg, aujourd'hui au musée de la ville de Düsseldorf

Références

Peintre allemand du XXe siècle
Naissance en juillet 1888
Naissance à Mülheim
Naissance dans la province de Rhénanie
Décès en septembre 1971
Décès à 83 ans

Arthur Kaufmann (peintre)


Voldemārs Valdis Plade (* 24. Dezember 1900 in Riga; † 27. Januar 1961 in Deutschland) war ein lettischer Fußballnationalspieler.

Plade begann mit Fußballspielen in der Jugend des Verein Unions Riga. Von dort wechselte er 1921 zum SV Kaiserwald Riga, ein von Deutsch-Balten gegründeter Verein, wo er bis 1925 spielte. Danach ging er für zwei Saisons zum Riga FK. Von 1928 bis 1935 spielte er bei den Rigas Vanderer. In der Nationalmannschaft wurde er 1923 das erste Mal eingesetzt. Bis 1929 bestritt er 16 Länderspiele, wobei ihm 9 Länderspieltore gelangen. Nach Ende seiner Karriere trainierte er mehrere Vereine in Lettland.

Weblinks
 Bericht + Foto über die lettische Auswahl Olympia 1924

 Biografie auf kazhe.lv (lettisch)

Olympiateilnehmer (Lettland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1924
Fußballnationalspieler (Lettland)
Fußballspieler (RFK Riga)
Lette
Sportler (Riga)
Geboren 1900
Gestorben 1961
Mann

Voldemārs Plade


Chen Deming , idioma chino: 陈德铭, Pinyin:Chén Démíng, (* Shanghái, marzo de 1949 - ) es un político  chino,  desde 2007 es Ministro de Comercio de la República Popular China.

Biografía
Chen Deming  nació en Shanghái, en marzo de 1949. En septiembre de 1974, Chen se unió al  Partido Comunista de China. Obtuvo el grado de Bachiller en Economía y luego el Doctorado en Administración por la Escuela de Negocios de la Universidad de Nankín.

Chen fue alcalde y posteriormentte Secretario del Comité del PCCh en Suzhou. Luego fue Gobernador de Shaanxi del 2004 al 2006. Luego fue propuesto como miembro de la Comisión Nacional de Desarrollo y Reforma, donde desarrolló un gran trabajo en temas relacionados con la política energética en China. El 29 de diciembre de 2007 es nombrado miembro del Comité permanente de la Asamblea Popular Nacional de China

Referencias

Enlaces externos

Políticos de China del siglo XX
Alcaldes de Suzhou
Gobernadores de Shaanxi
Ministros de Comercio de la República Popular China
Políticos de China del siglo XXI
Nacidos en Shanghái

Chen Deming


Der Rhododendronpark Kleine Bastei ist eine Parkanlage in Rathen im Landkreis Sächsische Schweiz-Osterzgebirge. In dem während der 1920er Jahre gestalteten Park stehen rund 30 verschiedene Arten bzw. Sorten von Rhododendren sowie teils exotische Baumarten.

Lage
Der Rhododendronpark liegt im Kurort Rathen in der Sächsischen Schweiz, dem deutschen Teil des Elbsandsteingebirges. Er befindet sich in Niederrathen, dem rechtselbischen Teil des Kurorts, in Hanglage an der Kleinen Bastei. Die Kleine Bastei ist eine Anhöhe mit Aussichtspunkt südöstlich des Amselgrunds, im Gegensatz zur nordwestlich davon gelegenen eigentlichen Bastei. Ausläufer des Parks erstrecken sich im Südwesten bis an den Steilabfall ins Elbtal und im Nordosten bis an die Hänge des Blümelgrundes.

Erreichbar ist der von kleinen Treppen und Pfaden durchzogene, rund zwei Hektar große Park für Wanderer aus Richtung Waltersdorf bzw. vom Gamrig aus sowie aus dem Amselgrund. Vom Park auf dem Hochplateau aus hat man eine gute Sicht auf die Felsen der Umgebung, darunter Bastei und Mönch mit der Felsenburg Neurathen, Große und Kleine Gans sowie die Lokomotive. Vom Aussichtspunkt Kleine Bastei im Süden bietet sich ein Blick über das tiefe Tal der Elbe hinüber zum Lilienstein.

Geschichte
Etwa 1870 begann Graf Karl von der Recke, um ein etwa 50 Jahre zuvor gebautes und wohl landwirtschaftlichen Zwecken dienendes Fachwerkhaus erste ausländische Gehölze anzupflanzen. Ein Zweig des westfälischen Adelsgeschlechts von der Recke besaß im 19. Jahrhundert Ländereien in dem Gebiet. Im Jahr 1894 ließ der Graf das Haus umbauen und direkt daneben anstelle einer Scheune ein Wirtschaftsgebäude errichten.

Im Jahr 1911 erwarb der Dresdner Urologe Karl Friedrich Keydel (* 30. Juni 1865 in Hartenstein; † 12. September 1937 in Rathen) das Anwesen und erweiterte das Gelände 1918 durch den Zukauf weiterer Grundstücke, um einen Park anlegen zu können. Keydel, der im nahen Hohnstein aufgewachsen und später ein Kruzianer war, interessierte sich sehr für Botanik. Er trug auf mehreren Reisen insbesondere in den Alpenraum seltene Pflanzen zusammen, darunter viele Steinbrech-Arten, die er in seinem Park anpflanzte. Seit 1918 ordentliches Mitglied der Naturwissenschaftlichen Gesellschaft ISIS in Dresden, hielt Keydel auch Vorträge über seinen Rathener Alpengarten, über den bereits 1922 in der Dresdner Presse berichtet wurde. In den Jahren 1926 bis 1929 baute die Gartenbauarchitektin Baila Helmenreich (* 4. März 1902 in Krukienice; ⚭ ca. 1930 mit Martin Gerson; † 1944 im KZ Auschwitz) dieses Alpinum in Keydels Auftrag zu einem weitläufigen Park aus und legte Pfade und Treppen an, die heute nur noch zum Teil begehbar sind.

Nach Keydels Tod erwarb gegen Ende der 1930er Jahre die Gemeinde Kurort Rathen das Anwesen, die 1945 Kriegsflüchtlinge aus Schlesien darin unterbrachte. In der Zeit der DDR dienten die Gebäude mitsamt dem umliegenden Park dem Freien Deutschen Gewerkschaftsbund (FDGB) als Ferienheim. Nach der Wende begann der Park aufgrund mangelnder Pflege zu verwildern. Die Gemeinde setzte in den Jahren nach 2000 die alten Treppen instand und befestigte einige Wege. Außerdem ließ sie abgestorbenes Pflanzenmaterial entfernen und durch das Institut für Landschaftsarchitektur der TU Dresden ein Parkpflegekonzept erarbeiten. In den Jahren 2008 und 2009 wurden der zuvor verschüttete Parkteich und die Wege in dessen Umgebung neu angelegt. Außerdem entstanden ein Naturtummelplatz und eine überdachte Sitzgruppe.

Auch Keydels vormaliges Landhaus samt seinen Nebenbauten befand sich seit 1990 wieder in Gemeindebesitz und steht unter Denkmalschutz. Nach dem Jahr 2000 gefasste Pläne, den Komplex durch Erbbaurecht dem Sächsischen Bergsteigerbund zu überlassen und ein Vereinshaus sowie einen Kinder- und Jugendklettertreff darin einzurichten, kamen nicht zur Ausführung. Im Jahr 2007 ging das Haus wieder in Privatbesitz über und ist nach einigen Jahren Leerstand seit 2009 wieder bewohnt. Nach einer Grundrestaurierung enthält es seit 2012 auch mehrere Ferienwohnungen.

Besondere Pflanzen
Der Rhododendronpark Kleine Bastei ist eine botanische Sehenswürdigkeit, die unter Schutz steht. Eine Bestandsaufnahme im Rahmen einer Semesterarbeit zweier Dresdner Landschaftsarchitektur-Studentinnen im Jahr 2003 ergab, dass im Park rund 30 verschiedene Arten bzw. Sorten von Rhododendren bzw. Azaleen stehen. Sie können von Mai bis Juli blühen. Daneben gibt es weitere Blühsträucher wie Lorbeerrosen sowie außergewöhnliche Bäume, unter ihnen die Hinoki-Scheinzypresse, der Sadebaum und eine alte Kobushi-Magnolie. Zum Bestand zählen neben heimischen Gehölzen auch Douglasie, Kanadische Hemlocktanne und Fächer-Ahorn. Eine Tafel neben Keydels früherem Landhaus informiert über botanische und triviale Namen von mehr als 100 registrierten Pflanzen und deren Standorte.

Weblinks

 Der Rhododendrenpark auf der offiziellen Gemeindewebsite kurort-rathen.de
 Rhododendronpark und Kleine Bastei Rathen. Wandertipps im Sächsische-Schweiz-Magazin

Einzelnachweise

Rathen
Rathen
Bauwerk in Rathen
Bauwerk des Adelsgeschlechts Recke
Botanischer Garten in Europa
Parkanlage in Europa

Rhododendronpark Kleine Bastei


الشلالات النيلية أو الشلالات الستة هي الشلالات التي كونها النيل ويوجد منها خمسة في السودان وواحد في مصر وهي :

الشلال الأول

أو الجندل الأول شلال أسوان وسد أسوان والسد العالي.

الشلال الثاني

أو الجندل الثاني شلال وادي حلفا.

الشلال الثالث

أو الجندل الثالث كانت تسمى قديما "Tombos" يوجد على نهر النيل بالولاية الشمالية بالسودان منطقة ثرث ـ قرب مدينة دلفو (دلقو) ويتفرع من أمامه فرع من نهر النيل ـ عند الشلال الثالث ويتفرع من أمامه فرع محمل بخيرات النهر.

الشلال الرابع

أو الجندل الرابع شلال خزان مروي بين مروي وصحراء المناصير.

الشلال الخامس

أو الجندل الخامس شلال شمال مرواه «بجراوية» في امتداد نهر عطبرة.

الشلال السادس

أو الجندل السادس شلال السبلوقة ويعد من أبرز المناطق السياحية في السودان وهو أول شلال بعد اقتران النيل الأزرق بالنيل الابيض

مراجع

أنهار السودان
أنهار مصر
النيل
تيارات نهرية سريعة
جزر منطقة السكوت
شلالات إفريقيا
مدن منطقة السكوت
النوبة

شلالات النيل


Chissioua Mtsamboro, ranije poznat kao otočić M'Tsamboro, francuski je otok smješten u oto;ju Mayotte, u Indijskom oceanu. Nalazi se sjeverno od otočja Choazil, odmah uz obalu kod grada Mtsamboroa. Ovaj dio vode poznat je kao Prolaz Zamburu, dio Mozambičkog kanala. Chissiou Mtsamboro je planinski otok koji se prostire na 2,6 km². Na jugozapadu otoka se nalazi pla\a, glavno naselje i brojne kolibe razasute duž plaže. Njegova najviša točka doseže nadmorsku visinu od 273 metra.

Izvori

Otoci Mayottea

Chissioua Mtsamboro


Die N170 war eine französische Nationalstraße, die 1824 zwischen Quimper und Brignogan-Plage festgelegt wurde. Sie geht auf die Route impériale 190 zurück. Ihre Länge betrug 98,5 Kilometer. 1973 wurde der Abschnitt zwischen Daoulas und Brignogan-Plage abgestuft und die Départementstraßen 33 und 233 zur N170 aufgestuft, sodass die N170 ab da nach Brest verlief. 1978 erfolgte die Übernahme der N170 in die N165. Die Trasse ist heute durchgängig als Schnellstraße ausgebaut und soll künftig Teil der A82 werden. Der Abschnitt zwischen Le Relecq-Kerkuon und Brest, der von der D233 stammt, ist heute zur D165 abgestuft. Im gleichen Jahr wurde die Nummer N170 für ein Seitenast der neuen N70 verwendet, der von dieser nach Montceau-les-Mines verlief. Dieser wurde nach einigen Jahren zu Kommunalstraße abgestuft. 1999 kam die N170 erneut zu Verwendung für eine neu gebaute Schnellstraße zwischen Argenteuil und Soisy-sur-Montmorency. Diese ist seit 2006 die D170.

Weblinks
 Route nationale française 170 auf WikiSara (französisch)

170
Straße in der Bretagne

Route nationale 170


The  (from Spanish: "scientists" or "those scientifically oriented") were a circle of technocratic advisors to President of Mexico Porfirio Díaz.
Steeped in the positivist "scientific politics", they functioned as part of his program of modernization at the start of the 20th century.

Leading  included:
 Gabino Barreda (1820–1881), a precursor of the group. A physician and professor of medicine, Barreda studied in Paris under Auguste Comte between 1847 and 1851 and is widely credited with introducing positivism in Mexico. Put in charge of fulfilling the 1857 Constitution's promise of secular public education by the early Juárez government, Barreda organized the National Preparatory School, the first secular school of higher learning in Mexico, which opened in 1868 and became the training ground for many of the younger .
 Manuel Romero Rubio (1828–1895), Secretary of the Interior from 1884 to 1895 was founding member of the group, and its original leader and protector. With his death, Limantour –his political protégé– commenced to direct the . He also was the father in law of Porfirio Díaz.
 José Yves Limantour (1854–1935),  (Secretary of the Treasury) from 1893 until the fall of the Díaz regime in 1911; considered the political leader of the faction.
 Justo Sierra, the leading intellectual and spokesman of the circle.
 The writers and journalists Francisco Bulnes (1847–1924) and Emilio Rabasa (1856–1930), co-founders of the newspaper  (in 1888), both considered spokesmen for the Científicos.
 Enrique Creel (1854–1931), a wealthy businessman and landowner, an influential member of the powerful Creel-Terrazas Family that dominated the northern state of Chihuahua, of which he was governor from 1904 until the fall of the Díaz regime in 1911.
Luis Terrazas (1829–1923), Founder of the Creel-Terrazas Family, father-in-law of Enrique Creel, and one of the richest landowners in the Republic of Mexico; he helped to bankroll the faction.
 The lawyers Pablo Macedo and Joaquín Casasús.
Antonio V. Hernández Benavides, co-founder of the Banco Central Mexicano, senator and interim governor of Coahuila, uncle to president Francisco I. Madero.
 Nemesio García Naranjo (1883–1963), who later became Secretary of Education under Victoriano Huerta in 1913.
 Emilio Pimentel, lawyer, governor of Oaxaca from 1902 to 1911.
 Rosendo Pineda, lawyer, influential backer of Porfirio Díaz in the state of Oaxaca.
 Rafael Reyes Spíndola (1860–1922), founder (in 1896) and publisher of the Mexico City newspaper , considered the "semi-official newspaper of the Porfiriato."

There were other factions within the Díaz government that were opposed to the , most notably that led by former general Bernardo Reyes.

See also

Liberalism in Mexico
Porfiriato
Porfirio Díaz

References

Sources
 Hernández Chávez, Alicia. Mexico: A Brief History. (Berkeley: University of California Press, 2006), p. 194.
 Ruiz, Ramón Eduardo. Triumphs and Tragedy: A History of the Mexican People (New York: Norton, 1992), p. 274
 Martínez Vázquez, Víctor Raúl, editor. La revolución en Oaxaca, 1900-1930, p. 38.

Further reading

De María y Campos, Alfonso. "Porfirianos prominentes: origenes y años de juventud de ocho integrantes del group de los Científicos 1846-1876", Historia Mexicana 30 (1985), pp. 610–81.
González Navarro, Moisés. "Las ideas raciales de los Científicos". Historia Mexicana 37 (1988) pp. 575–83.
Hale, Charles A. Justo Sierra. Un liberal del Porfiriato. Mexico: Fondo de Cultura Económica 1997.
Hale, Charles A. The Transformation of Liberalism in Late Nineteenth-Century Mexico. Princeton: Princeton University Press 1989.
Priego, Natalia. Positivism, Science, and 'The Scientists' in Porfirian Mexico. Liverpool: Liverpool University Press 2016.
Raat, William. "The Antiposivitist Movement in Pre-Revolutionary Mexico, 1892-1911", Journal of Inter-American Studies and World Affairs, 19 (1977) pp. 83–98.
Raat, William. "Los intelectuales, el Positivismo y la cuestión indígena". Historia Mexicana 20 (1971), pp. 412–27.
Villegas, Abelardo. Positivismo y Porfirismo. Mexico: Secreatria de Educación Pública, Col Sepsetentas 1972.
Zea, Leopoldo, El Positivismo en México. Nacimiento apogeo y decadenica. Mexico: Fondo de Cultura Económica 1968.

Porfiriato
Government of Mexico
Liberalism in Mexico

Científico


Püsküllü geyik (Elaphodus cephalophus) geyikgiller (Cervidae) familyasından, munçak geyiğinin yakın akrabası olan bir geyik türüdür.

Orta Çin, kuzeydoğu Hindistan ve Myanmar'da yaşar. Yaşama alanı 4.500 metre yükseklikteki ormanlık dağlar olduğu için incelenmesi zordur. Elli ile yetmiş cm.'lik boyu bir geyik için küçük olsa da dev munçak dışında diğer munçak türlerinden daha büyüktür. Boynuzları küçüktür ve erkek bireylerin köpekdişleri fildişi gibi uzamıştır. Çok iyi gizlenecek şekilde evrimleşmiştir ve en dikkat çekici özelliği alnındaki bir tutam kara kıldan oluşan püsküldür. Ak kuyruklu geyik gibi beyaz bir kuyruğu vardır ve benzer şekilde bu kuyruğu işaretleşmek için kullanır.

Kaynakça

Geyikgiller

Püsküllü geyik


Articulația sternoclaviculară (Articulatio sternoclavicularis) este o articulație în șa a centurii pectorale, care unește extremitatea sternală (medială) a claviculei cu sternul și primul cartilaj costal. Fețele articulare sunt reprezentate din partea toracelui de incizura claviculară, situată în parte superolaterală a manubriului sternal, și de o fețișoară articulară plană aflată pe marginea superioară a cartilajului primei coaste. De partea claviculei fețele articulare sunt reprezentate de fața articulară sternală, formată din două fețișoare articulare, una verticală pentru manubriu sternal și alta orizontală pentru fețișoara articulară a cartilajului primei coaste. Între fețele articulare este interpus discul articular sternoclavicular fibrocartilaginos, care împarte cavitatea articulară în două compartimente: meniscosternal și meniscoclavicular; cele două compartimente comunică între ele când discul este perforat. Capsula articulară care unește suprafețele articulare este căptușită la interior de sinovială și este întărită de 4 ligamente: ligamentul sternoclavicular anterior, ligamentul sternoclavicular posterior, ligamentul costoclavicular și ligamentul interclavicular.

Referințe

Legături externe

 Articulation sterno-claviculaire. Dictionnaire médical de l'Académie de Médecine

Articulații
Anatomia membrelor superioare

Articulația sternoclaviculară


Hongkong-dollar (; symbol HK$; code: HKD) er den officielle valuta i Hongkong. Den inddeles i 100 cent.

Udstedelsen reguleres af Hong Kong Monetary Authority, der således de facto fungerer som centralbank for Hongkong-dollaren.

Tre banker har licens af Hong Kong Monetary Authority til at udstede egne pengesedler til cirkulation i Hongkong. De tre banker, HSBC, Bank of China og Standard Chartered udsteder hver deres egne pengesedler i enheder af HK$20, HK$50, HK$100, HK$500 and HK$1000. 10 dollar-sedlen og mønter udstedes af Hongkongs regering.

Per april 2016 er Hongkong-dollar den nr. 13 på listen over de mest handlede valutaer i verden. Udover brugen i Hongkong benyttes valutaen også i Macao, hvor HKD cirkulerer side om side med Macaos pataca.

Noter

Dollar
Møntenheder fra Asien

Hongkong-dollar


Monsenhor José Mario Bacci Trespalacios CJM (Magangué, ) é prelado católico colombiano professo da Congregação de Jesus e Maria. Vinha exercendo o cargo de superior provincial da dita congregação em seu país desde 2016. Em 2021, foi nomeado bispo da Diocese de Santa Marta.

Biografia
José Mario nasceu em Magangué, Bolívar, Colômbia, em 19 de março de 1971, o terceiro dos quatro filhos de Inés Isabel Trespalacios Posada e Eddie Ernesto Bacci. Sãos irmãos Paulo Ernesto, Rodolfo e Mónica Inés Bacci Trespalacios.

Iniciou sua formação para a vida presbiteral no seminário São Carlos Borromeu de Cartagena das Índias, pela Diocese de Magangué. Ali cursou o ano propedêutico (1988) e a etapa filosófica (1989-1990). Ao iniciar a etapa teológica, decidiu ingressar na Congregação de Jesus e Maria e realizou os estudos de Teologia na Pontifícia Universidade Javeriana.

Professou na Congregação de Jesus e Maria em 19 de agosto de 1995 e foi ordenado presbítero em 17 de dezembro do mesmo ano.

Foi o responsável pelo ano preparatório do Seminário Maior Cristo Sacerdote em Ambato, Equador (1994-2000), e diretor do pré-filosofado e vigário paroquial em Yamasá, República Dominicana (1999-2001); reitor do Seminário Maior de Filosofia São José da Arquidiocese de Fortaleza (2000-2003), e Seminário São José de Santos, Brasil (2003-2007); e do Seminário Maior Nossa Senhora de Suyapa de Tegucigalpa, Honduras (2012-2016).

Realizou estudos de licenciatura em Escritura Sagrada no Pontifício Instituto Bíblico de Roma (2007-2011). Cursou um semestre de estudos na Escola Bíblica de Jerusalém (2011).

Em setembro de 2016, foi nomeado pelo então superior geral da congregação, Pe. Camilo Bernal Hadad, CJM, superior da Província Eudista da Colômbia, para um primeiro mandato de três anos. Desde 2019, exerce o segundo período neste serviço dentro de sua congregação.

Em 19 de novembro de 2021, o Papa Francisco nomeou-o bispo da Diocese de Santa Marta, no departamento de Madalena, ao norte da Colômbia. Bacci irá suceder ao Monsenhor Luis Adriano Piedrahíta Sandoval, morto em janeiro, vítima de covid-19. Sua ordenação episcopal e posse canônica ocorreu em  25 de janeiro de 2022, na Catedral-Basílica de Santa Marta, presidida pelo arcebispo de Bogotá e presidente da Conferência Episcopal da Colômbia, Monsenhor Luis José Rueda Aparicio, assistido pelo também eudista e arcebispo emérito de Cartagena, Monsenhor Jorge Enrique Jiménez Carvajal, CJM, e por Monsenhor Pablo Emiro Salas Anteliz, arcebispo de Barranquilla.

Em 17 de janeiro de 2017, foi nomeado administrador apostólico da Diocese de El Banco, vacante com a transferência do bispo Dom Luis Gabriel Ramírez Díaz para Ocaña.

Naturais de Bolívar (departamento)
Eudistas
Bispos católicos da Colômbia
Religiosos da Colômbia
Alunos da Pontifícia Universidade Javeriana
Alunos do Pontifício Instituto Bíblico

José Mario Bacci Trespalacios


«Student Demonstration Time» (en español: "tiempos de manifestación estudiantil") es una canción escrita por Mike Love y grabada por The Beach Boys basándose en "Riot In Cell Block Nine" de Jerry Leiber y Mike Stoller. La canción habla de episodios de disturbios contra grupos de paz y activistas de los derechos civiles de los Estados Unidos a finales de la década de 1960. Fue incluida en Surf's Up de 1971.

Composición
"Student Demonstration Time" se basa en "Riot En Cell Block Nine", escrita originalmente por Jerry Leiber y Mike Stoller, la canción original se había pensado incluir en Beach Boys' Party! en 1965, pero no fue incluida. La canción fue posteriormente interpretada en directo por The Beach Boys en 1969. A mediados de 1970, Mike Love reescribió la letra después de enterarse del tiroteo en la Universidad de Kent, cuando estudiantes universitarios que protestaban desarmados en contra de la invasión de Camboya, fueron asesinados por la guardia de Ohio National el lunes 4 de mayo de 1970. Stephen Desper, ingeniero de sonido de The Beach Boys en este período, explicó la génesis y el contexto de la canción:

Brian Wilson ha declarado: "no me gustó 'Student Demonstration Time', no me gustó el contenido lírico. Yo pensaba que no era lo suficientemente 'Beach Boys'".

Los evento que se citan en la canción son:
 Otoño de 1964 - Movimiento Libertad de Expresión, Berkeley
 Mayo de 1969 - People's Park, Berkeley
 Junio de 1970 - disturbios en Isla Vista, California
 14 a 15 de mayo de 1970 - Asesinatos en Jackson State
 4 de mayo de 1970 - Masacre de la Universidad Estatal de Kent

Fue grabada en abril de 1971, en el estudio casero de Brian Wilson, en Bel Air, California.

Publicaciones
"Student Demonstration Time" fue puesta como la quinta canción de Surf's Up de 1971 y en el álbum triple Platinum Collection: Sounds of Summer Edition de 2005.

"Student Demonstration Time" fue editada como sencillo únicamente en Australia en 1972, alcanzando el puesto n.º 62.

Véase también
 Anexo:Canciones de The Beach Boys

Referencias

Canciones de 1971
Canciones de The Beach Boys
Canciones en inglés
Canciones de blues
Canciones de hard rock

Student Demonstration Time


FK Njegoš Lovćenac (Njegoš Lovćenac, Njegoš; srpski Његош Ловћенац) je nogometni klub iz Lovćenca, općina Mali Iđoš, Sjevernobački okrug, Vojvodina, Republika Srbija.
U sezoni 2017./18. klub se natječe u PFL Subotica, ligi petog ranga nogometnog prvenstva Srbije.

O klubu
Klub je osnovan 1946. godine pod naziv Lovćen, po kolonizaciji Crnogoraca u tadašnji Sekić, da bi nekoliko godina kasnije osnivanjem poljoprivednog kombinata "Njegoš" dobio sadašnji naziv. Najveći uspjeh kluba je ulazak u Vojvođansku ligu 1975. godine, tada treći stupanj prvenstva SFRJ.

Uspjesi
 PFL Subotica
 prvak: 2005./06.

Pregled po sezonama

Poveznice
 Crnogorci u Vojvodini
 fknjegos.wix.com
 facebook stranica kluba
 srbijasport.net,FK Njegoš Lovćenac, profil kluba
 srbijasport.net,FK Njegoš Lovćenac, rezultati po sezonama
 transfermarket.com,FK Njegoš Lovćenac, profil kluba
 fsgzrenjanin.com, Stare lige

Izvori
 fknjegos.wix.com, O klubu, pristupljeno 24. travnja 2018.

Njegoš

FK Njegoš Lovćenac


Coal Valley may refer to:
Coal Valley, Illinois
Coal Valley, Iowa
Coal Valley (Nevada), a valley in Nevada
Coal Valley, West Virginia
Coal Valley Township, Rock Island County, Illinois

Coal Valley


علم وصف طبقات الأرض ويعرف أيضًا باسم علم دراسة طبقات الأرض أو السِّدَاكة  هو علم يهتم بدراسة القوانين والظروف المختلفة التي تتحكم في تكوين طبقات الصخور في السلم الجيولوجي، وأماكن ترسيبها في مختلف مناطق العالم، ويحدد أنواعها وخصائصها الصخرية وأعمارها، ويوجه عناية خاصة للصخور الرسوبية. ومن ذلك نشأ حديثاً فرع مستقل بذاته، ويختص بكل ما يتعلق بالترسيب، ويسمى علم الرواسب. ولما كانت المحيطات والبحار تغطي أكثر من ثلاثة أخماس سطح الأرض، كانت الترسيبات البحرية هي الغالبة، وقد تراكمت أساسا تحت سطح الماء في طبقات متباعدة وسميت أحياناً بالصخور الطباقية أو الطبقات الشريحية.

وتوجد الطبقات الأقدم تاريخياً في القاع وهي تتكون من صخور نارية، تعد الطبقة السفلى هي المكونة لأساسات القارات وتعلوها الطبقات الأحدث زمنياً، ما لم تكن الصخور قد تعرضت لحركات القشرة الأرضية.

وعلم دراسة طبقات الأرض هو أحد فروع علم الجيولوجيا، وهو يمثل أهم طريقة لمعرفة تاريخ أو عمر طبقات أرضية تحمل في بطنها أحفورات، وعلاقة الطبقات ببعضها البعض وعلاقة ما كان يعيش فيها من مباتات وحيوانات. كذلك يقوم هذا العلم بدراسة طبقات لا تحوي أحفرورات، حيث يكون اصلها بركاني (مثل مجاري اللابة وغبار البراكين. فليس من الغريب أن ينقسم علم وصف طبقات الأرض إلى فروع مختلفة، ويعتمد عليها جميعا في التأريخ الجيولوجي، وتعيين العمر الدقيق للصخور، وبذلك تمكننا من وصف تتابع العصور التي مرّت على الأرض، وما تخللها من تطور للنبات والحيوانات.

العصور الجيولوجية قبل 4750 - 252 مليون سنة:

عندما تموت الحيوانات والنباتات تطمرها الترسيبات من رمال وطمي، وتتحجر مع مرور الزمن وتصبح أحافير. ومن تلك الحيوانات البسيطة ما دفن - مثل الرخويات البحرية - حيث عاشت قرب قاع البحر. ومنها ما تحرك مع المواد المترسبة، قبل أن يدفن في مكان آخر؛ حركة شبيهة بطوفان النهر الذي يجرف الأشجار وفروعها في مجراه.

وتحوي الصخور الرسوبية أحفورات شديدة التنوع والاختلاف، بحسب العصر الجيولوجي الذي تكونت فيه. لذلك فهي تستخدم مباشرة لدراسات التطور التدريجي للحيوانات والنباتات عبر العصور. وهنا نشير إلى أهمية علم الحفريات  وعلم الحفريات الدقيقة  ، وفي مجال جيولوجيا البترول بصفة عامة، وجيولوجيا التنقيب عن النفط بصفة خاصة. فإن الحفريات، وهي بقايا الكائنات الحية من حيوانات ونباتات، عادة ما تكون مميزة للبيئة التي عاشت فيها.

أهميته

علم وصف طبقات الأرض هو فرع من الجيولوجيا التاريخية، ويعتمد عليه في إعادة تأريخ عمر الأرض وتاريخ الحياة عليها. بالإضافة إلى ذلك فيستعان بهذا العلم في إيجاد تفسيرات وحلول لمسائل عامة في مجال علم الجيولوجيا.

خلال القرن التاسع عشر تبينت إمكانية استخدام طرق دراسة طبقات الأرض في تطبيقات أخرى، ومن ضمنها دراسة العناصر الموجودة فيها على اختلاف أنواعها. ومن هنا نشأ أيضا علم البحث عن الآثار.

مبدأ تكون الطبقات

مبدأ تكون الطبقات (أو أيضا «قانون تكون الطبقات» أو الترسيبات) هو أساس علم وصف طبقات الأرض: الطبقات الأرضية السفلى تكون أقدم من الطبقات التي تعلوها. هذا المبدأ أو القانون توصل إلى معرفته نيكولاوس ستينو في عام 1669 . ومن الممكن أن تتسبب بعض التصدعات أو التعرجات الأرضية بسبب تحركات تكتونية في ثنايات تأتي بطبقات سفلى إلى أعلى، ولكن يمكن في جميع الأحوال تتبع الطبقات سواء القديمة أم الحديثة.

طرق دراسة طبقات الأرض

الفروع
  علم تأريخ طبقات الأرض  Chronostratigraphy : يهتم بتعيين العمر النسبي للطبقات الأرضية بالاعتماد على مؤشرات أحفورية في الصخور. وقد تكون تلك المؤشرات الاحفورية بدء ظهور أو اختفاء نوع معين من الأحفورات، أو زمن أحداث، أو مؤشرات كيميائية جيولوجية أو انقلاب في قطبية المجال المغناطيسي للأرض. وتصب جميع الفروع الأخرى لعلم وصف طبقات الأرض في تأريخ الطبقات الأرضية:
 دراسة أحياء طبقات الأرض  Biostratigraphy : تهتم بتعيين التأريخ النسبي لأحفورات. وفيها تؤخذ في الحسبان: طول العمر وبدء ظهور احفورة حيوان أو انقراضه، واحيانا تؤخذ أيضا في الحسبان احفورات نباتات. ونفرق بين:
 دراسة طبقات الأرض رئيسية: Orthostratigraphy وهي تعتمد على تصنيف يتبع المؤشرات الأحفورية أساسية.
 دراسة طبقات الأرض ثانوية : Parastratigraphy ويتم تصنيفها على أساس مؤشرات احفورات أخرى.
 دراسة تتابع طبقات الأرض : Pedostratigraphy وهي تعتمد على تصنيف احفورات أرضية
 دراسة الصخور ومعادن طبقات الأرض : Lithostratigraphy تهتم بتصنيف وحدات من الصخور. وهي تستخدم بصفة أساسية في رسم التوزيع الجغرافي للصخور.
 دراسة تسلسل طبقات الأرض : Sequenzstratigraphy تصنيف يتتبع تسلسل طبقات الأرض التي تتاثر بارتفاع لمستوى البحر أو انخفاضه.
 دراسة أحداث لطبقات الأرض : Eventstratigraphy وهي تصنيف يعتمد على أحداث وقعت على الأرض. مثل أعاصير، تسونامي، والنشاط البركاني أو أيضا أحداث تخص الاحياء على الأرض مثل أنقراض نوع من الحيوانات.
 دراسة مغناطيسية طبقات الأرض: Magnetostratigraphy تصنيف تتابع أنقلابات حديثة وقعت للمجال المغناطيسي للأرض.
 دراسة النظائر المشعة لطبقات الأرض: Isotopenstratigraphy تصنيف عمر الصخور على أساس نسب نظائر مشعة معينة، مثل النظائر المشعة للأكسجين والنظائر المشعة للكربون، والنظائر المشعة للنتروجين.
 دراسة صخور الطبقات الأرضية : Allostratigraphie وهي تصنيف على اساس احداث وقعت تقريبا في نفس الوقت، وتأخذ في الحسبان مؤشرات صخور، وتسلسل صخور طبقات الأرض.

تقسيم زمني جيولوجي

توصلت دراسة طبقات الأرض إلى وصف دقيق للتتابع النسبي للأحقاب التي مرت على الأرض حتى الآن. ومن أجل التوصل إلى معرفة الأزمنة المطلقة لتلك الأزمنة النسبية فلا تكفي طرق دراسة الطبقات الأرضية وحدها. وقد توصل علماء القرن 18 والقرن 19 إلى تصور أن الأرض لم تنشأ خلال عدة آلاف سنة فقط. ولكنهم استطاعوا تقدير عمر تقريبي لتتابع العصور على الأرض ونشأة الحياة فيها.

وخلال القرن العشرين اكتشف الفيزيائي الفرنسي هنري بيكريل ظاهرة الشاط الإشعاعي وما ينتج عنها من طريقة لتعيين العمر بواسطة النشاط الإشعاعي للعناصر، وهي طريقة تعين عمر الصخور بدقة. ومنذ ذلك الحين فقد ابتكرت حتى الآن طرق مختلفة لتعيين عمر الصخور بواسطة النشاط الإشعاعي للعناصر واستطاع العلماء باستخدامها تعيين عمر الاحداث التي وقعت على الأرض تعيينا دقيقا. إلا أن هذا التعيين تقل دقته كلما كان عمر «الصخرة» قديما.
ومع ذلك تحتفظ طريق استخدام طرق وصف طبقات الأرض التي تقوم بتعيين الاعمار النسبية للطبقات بصحتها حيث أن تلك الطرق تسمح بتصنيف دقيق لتسلسل تاريخ الأرض.

وكما رأينا أعلاه في قسم فروع علم وصف طبقات الأرض، فإن طريقة تعيين العمر المطلق لطبقة معينة يمكن ان يتم باستخدام طريقة التحلل الإشعاعي لعناصر مناسبة (دراسة النظائر المشعة لطبقات الأرض).

انظر أيضًا
 مبدأ الأفقية الأصلية
 مبدأ الاستمرارية الجانبية
 قانون التراكب

مراجع

علم طبقات الأرض
علم الصخور
علم الطبقات
مناهج علم الآثار

علم وصف طبقات الأرض


Balansiranje je uravnoteženje sila što se javljaju u mirovanju (statičko balansiranje) i u vrtnji (dinamičko balansiranje) na okretnim (rotirajućim) strojnim dijelovima (na primjer na turbinskim rotorima ili na automobilskim kotačima) kao posljedica neuravnoteženih masa zbog netočne izrade ili nehomogena materijala. Balansiranje se provodi uz dodavanje ili oduzimanje mase sve dok se ne postigne ravnotežno stanje. Osim statičkoga, potrebno je i dinamičko balansiranje, jer na rotoru mogu postojati mase koje tvore statički uravnotežene parove, ali u vrtnji uzrokuju vibracije.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Klasična mehanika
Dijelovi vozila

Balansiranje


Queimada Grande (în ) este o insulă în oceanul Atlantic, situată la 35 de km de țărmurile statului brazilian São Paulo.

Geografie
Insula are o suprafață de doar aproximativ 0,43 km² și o înălțime de 200 m, dar este cunoscută ca locul de habitat a unei dintre cele mai periculoase specii de șerpi din lume — Bothrops insularis, a cărei mușcătură provoacă necroza imediată a țesuturilor. Din acest motiv, și, de asemenea, pentru a salva flora și fauna locală, autoritățile braziliene interzic vizitarea insulei, care este inclusă în lista celor mai periculoase locuri ale Pământului.

Economie
Pe insulă este instalat un far care funcționează în modul automat.

În apele din jurul insulei sunt răspândite unele genuri de sport, cum ar fi pescuitul și scufundările (diving).

Note

Insule din Oceanul Atlantic
Insulele Braziliei

Queimada Grande


මුල් කාලීනව සිංහ මිනිසා යන නමින්ද, පසුව සිංහ ගැහැනිය යන නමින්ද හඳුන්වනු ලැබු මේ සිංහ සිරසකින් යුතු මේ ප්‍රතිමාව ඇත් දළින් නිමවූවක් වන අතර ලොව පැරණිතම මුර්තියන්ගෙන් එකක් ලෙසද විශේෂයෙන් සත්ව රූපිත පැරණිතම මුර්තියක් ලෙසද සැලකේ. මෙය සත්ව රූපයකට මානුෂීය ලක්ෂණ කැටි කර විදහා දක්වන ප්‍රතිමාවක් මෙන්ම යම්දේවතා ආත්මයක් නිරුපනය කරන්නාක් ලෙසද අර්ථ දක්විය හැකිය.ප්‍රතිමාව සොයා ගනු ලැබු ස්ථරයේම තැන්පත්ව තිබු කාබන් අඩංගු ලෝහ අංග මත පදනම්ව සිදුකරනු ලැබු C-14 පරීක්ෂණ මගින් අනාවරණය වූ පරිදි මුර්තිය වසර 32000 ට පමණ පෙර නිමවන ලද්දක් වේ

මෙම ප්‍රතිමාවේ කොටස් කිහිපයක් 1939දී  ජර්මනියේ 'ස්වාබියන් ඇල්බ්' යන ප්‍රදේශය වන ලොන්ටෙල්හි(දිගු නිම්නය ) වන ස්ටැඩල්- ඉම්-හොලස්ටීන් නම් ගුහාව තුළ තීබි සොයා ගැනුණි. දෙවන ලොක යුද්ධයේ ඇරඹුමත් සමග මේ පිළිබදව අවධානය ගිලිහි ගිය අතර නැවත අවධානය යොමු වුයේ වසර තිහකට පසුවය. ප්‍රතිමාව නැවත ස්ථාපනයෙදි හිසක් රහිත ප්‍රතිමාවක් නිමකරනු ලැබු අතර 1997 හා 1998 කාල වලදි සොයාගනු ලැබු කොටස් මගින් ප්‍රතිමාව සම්පුර්ණයෙන්ම ස්ථාපනය කරන ලදී.

ප්‍රතිමාව සෙ.මි. 29.6 (අඟල් 11.7)ක උසකින්ද, සෙ.මි.5.6ක පළලකින්ද, සෙ.මි.5-9 අතර ඝනකමකින්ද යුක්තවේ. එය ආදි කාලීන මැමත් කෙනෙකුගෙ දළ ඇසුරින් තද ගලකින් නිමවුනු පිහියක ආධාරයෙන් නෙලනු ලැබ ඇත. ප්‍රතිමාවේ වම් හස්තය තිරස් අතට සමාන්තරව විහිදුණු ඉලිප්පීම් 7 ක් දැක්වේ.

ප්‍රථමයෙන් මෙම ප්‍රතිමාව පුරුෂයකුගේ එකක් බැව් මහාචාර්ය හෑන් විසින් ප්‍රකාශයක් කරන ලදී.නමුත් පසුව සොයා ගනු ලබු කොටස් නිරීක්ෂණයට ලක් කිරිමෙන් අනතුරුව මහචාර්ය ස්චිමිඩ් මෙය කාන්තාවකගේ ප්‍රතිමාවක් බැව් සනාථ කර එය සිංහ ගැහැනිය යන අරුත දෙන ලෝවන් ෆ් රෝ ලෙස නම් තබනු ලැබීය. ඉහත අර්ථ නිරුපන දෙක සඳහාම විද්‍යාත්මක සාක්ෂි අල්ප බව පෙනේ.තවද ප්‍රතිමාවේ සිංහයෙකුට අනන්‍ය කේෂරද දක්නට නොමැති වෙයි. මෙය මෑතක් වනතුරුම නිරවද්‍ය බවින් අඩු සිංහ මිනිසා යන නම වෙනුවට සිංහ සිරස් දරන ප්‍රතිමාව ලෙසින් හඳුන්වනු ලැබීය.
අවසාන වශයෙන් ජර්මානු මුර්ති කලාවන්ට වඩා වසර දහස් ගණනකින් ලාබාල වු ප්‍රංශයේ ලෙන් බිතු සිතුවම්වලට ලාක්ෂණික ලෙස සැලකෙන දෙමුහුන් සත්වයන්ගේ දේහ ලක්ෂණද විදහාපාන්නාවු මෙම ජර්මානු මුර්තිය අර්ථ නිරුපනය කිරීම බෙහෙවින් සංකීර්ණ කර්තව්‍යක් වනු ඇත.

සටහන්

| Lion man
|}
{|

ඉතිහාසය

සිංහ මිනිසා


In ancient Greek religion and mythology, the twelve Olympians are the major deities of the Greek pantheon, commonly considered to be Zeus, Poseidon, Hera, Demeter, Aphrodite, Athena, Artemis, Apollo, Ares, Hephaestus, Hermes, and either Hestia or Dionysus. They were called Olympians because, according to tradition, they resided on Mount Olympus.

Besides the twelve Olympians, there were many other cultic groupings of twelve gods.

Olympians
The Olympians were a race of deities, primarily consisting of a third and fourth generation of immortal beings, worshipped as the principal gods of the Greek pantheon and so named because of their residency atop Mount Olympus. They gained their supremacy in a ten-year-long war of gods, in which Zeus led his siblings to victory over the previous generation of ruling immortal beings, the Titans, children of the primordial deities Uranus and Gaia. They were a family of gods, the most important consisting of the first generation of Olympians, offspring of the Titans Cronus and Rhea: Zeus, Poseidon, Hera, Demeter and Hestia, along with the principal offspring of Zeus: Aphrodite, Athena, Artemis, Apollo, Ares, Hephaestus, Hermes and Dionysus. Although Hades was a major deity in the Greek pantheon and was the brother of Zeus and the other first generation of Olympians, his realm was far away from Olympus in the underworld, and thus he was not usually considered to be one of the Olympians. Olympic gods can be contrasted to chthonic gods including Hades and his wife Persephone, by mode of sacrifice, the latter receiving sacrifices in a bothros (, "pit") or megaron (, "sunken chamber") rather than at an altar.

The canonical number of Olympian gods was twelve, but besides the (thirteen) principal Olympians listed above, there were many other residents of Olympus, who thus might be considered to be Olympians. Heracles became a resident of Olympus after his apotheosis and married another Olympian resident Hebe. According to Diodorus Siculus, some said that Heracles was offered a place among the twelve, but refused as it would mean one of the original twelve being "cast out". In the Iliad, the goddess Themis, who is listed among the twelve Titans, dwells on Olympus alongside the other gods, making her a Titan and an Olympian at the same time. According to Hesiod, the children of Styx—Zelus (Envy), Nike (Victory), Kratos (Strength), and Bia (Force)—"have no house apart from Zeus, nor any dwelling nor path except that wherein God leads them, but they dwell always with Zeus". Some others who might be considered Olympians include the Horae, the Graces, the Muses, Eileithyia, Iris, Dione, and Ganymede.

Twelve gods
Besides the twelve Olympians, there were many other various cultic groupings of twelve gods throughout ancient Greece. The earliest evidence of Greek religious practice involving twelve gods (Greek: , , from  , "twelve", and  , "gods") comes no earlier than the late sixth century BC. According to Thucydides, an altar of the twelve gods was established in the agora of Athens by the archon Pisistratus (son of Hippias and the grandson of the tyrant Pisistratus), around 522 BC. The altar became the central point from which distances from Athens were measured and a place of supplication and refuge.

Olympia apparently also had an early tradition of twelve gods. The Homeric Hymn to Hermes (c. 500  BC) has the god Hermes divide a sacrifice of two cows he has stolen from Apollo, into twelve parts, on the banks of the river Alpheus (presumably at Olympia):

Pindar, in an ode written to be sung at Olympia c. 480 BC, has Heracles sacrificing, alongside the Alpheus, to the "twelve ruling gods":

Another of Pindar's Olympian odes mentions "six double altars". Herodorus of Heraclea (c. 400 BC) also has Heracles founding a shrine at Olympia, with six pairs of gods, each pair sharing a single altar.

Many other places had cults of the twelve gods, including Delos, Chalcedon, Magnesia on the Maeander, and Leontinoi in Sicily. As with the twelve Olympians, although the number of gods was fixed at twelve, the membership varied. While the majority of the gods included as members of these other cults of twelve gods were Olympians, non-Olympians were also sometimes included. For example, Herodorus of Heraclea identified the six pairs of gods at Olympia as: Zeus and Poseidon, Hera and Athena, Hermes and Apollo, the Graces and Dionysus, Artemis and Alpheus, and Cronus and Rhea. Thus, while this list includes the eight Olympians: Zeus, Poseidon, Hera, Athena, Hermes, Apollo, Artemis, and Dionysus, it also contains three clear non-Olympians: the Titan parents of the first generation of Olympians, Cronus and Rhea, and the river god Alpheus, with the status of the Graces (here apparently counted as one god) being unclear.

Plato connected "twelve gods" with the twelve months and implies that he considered Pluto one of the twelve in proposing that the final month be devoted to him and the spirits of the dead.

The Roman poet Ennius gives the Roman equivalents (the ) as six male-female complements, preserving the place of Vesta (Greek Hestia), who played a crucial role in Roman religion as a state goddess maintained by the Vestals.

List
There is no single canonical list of the twelve Olympian gods. The thirteen Greek gods and goddesses, along with their Roman counterparts, most commonly considered to be one of the twelve Olympians are listed below.

Genealogy

See also

 Dii Consentes, the Roman equivalent of the twelve Olympians
 Family tree of the Greek gods
 , including a table of mythological equivalents
 List of Greek mythological characters
 Supreme Council of Ethnikoi Hellenes
 Hellenismos
 Olympia
 Greek mythology in popular culture
 Olympian spirits
 Æsir
 Tuatha Dé Danann

Notes

References
 Burkert, Walter, Greek Religion, Harvard University Press, 1985. .
 Chadwick, John, The Mycenaean World, Cambridge University Press, 1976. .
 Dillon, Matthew, Girls and Women in Classical Greek Religion. London: Routledge. (2002). .
 Diodorus Siculus, Library of History, Volume III: Books 4.59-8, translated by C. H. Oldfather, Loeb Classical Library No. 340. Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, 1939. . Online version at Harvard University Press. Online version by Bill Thayer.
 Dowden, Ken, "Olympian Gods, Olympian Pantheon", in A Companion to Greek Religion, Daniel Ogden editor, John Wiley & Sons, 2010. .
 Gadbery, Laura M., "The Sanctuary of the Twelve Gods in the Athenian Agora: A Revised View", Hesperia 61 (1992), pp. 447–489.
 Gantz, Timothy, Early Greek Myth: A Guide to Literary and Artistic Sources, Johns Hopkins University Press, 1996, Two volumes:  (Vol. 1),  (Vol. 2).
Hansen, William, William F. Hansen, Classical Mythology: A Guide to the Mythical World of the Greeks and Romans, Oxford University Press, 2005. .
 Hard, Robin (2004), The Routledge Handbook of Greek Mythology: Based on H.J. Rose's "Handbook of Greek Mythology", Psychology Press, 2004, . Google Books.
 Herodotus; Histories, A. D. Godley (translator), Cambridge: Harvard University Press, 1920; . Online version at the Perseus Digital Library.
 Hesiod, Theogony, in The Homeric Hymns and Homerica with an English Translation by Hugh G. Evelyn-White, Cambridge, Massachusetts., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1914. Online version at the Perseus Digital Library.
 Homer, The Iliad with an English Translation by A. T. Murray, Ph.D., in two volumes. Cambridge, Massachusetts., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library.
 Homer; The Odyssey with an English Translation by A. T. Murray, Ph.D., in two volumes. Cambridge, Massachusetts., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1919. Online version at the Perseus Digital Library. , .
 Homeric Hymn to Hermes (4), in The Homeric Hymns and Homerica with an English Translation by Hugh G. Evelyn-White, Cambridge, Massachusetts., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1914. Online version at the Perseus Digital Library.
 Long, Charlotte R., The Twelve Gods of Greece and Rome, Brill Archive, Jan 1, 1987. Google Books.
 Morford, Mark P. O., Robert J. Lenardon, Classical Mythology, Eighth Edition, Oxford University Press, 2007. .
 Müller, Karl Otfried, Ancient Art and Its Remains: Or, A Manual of the Archaeology of Art, translated by John Leitch, B. Quaritch, 1852.
 Ogden, Daniel "Introduction" to A Companion to Greek Religion, Daniel Ogden editor, John Wiley & Sons, 2010. .
 Pache, Corinne Ondine, "Gods, Greek" in The Oxford Encyclopedia of Ancient Greece and Rome, Volume 3, Oxford University Press. 2010. .
 Pindar, Odes, Diane Arnson Svarlien. 1990.
 Plato, Laws in Plato in Twelve Volumes, Vols. 10 & 11 translated by R. G. Bury. Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1967 & 1968. Online version at the Perseus Digital Library.
 Rutherford, Ian, "Canonizing the Pantheon: the Dodekatheon in Greek Religion and its Origins" in The Gods of Ancient Greece: Identities and Transformations, editors Jan N. Bremmer, Andrew Erskine, Edinburgh University Press 2010. . Online version.
 Shapiro, H. A., "Chapter 20: Olympian Gods at Home and Abroad" in A Companion to Greek Art, editors Tyler Jo Smith, Dimitris Plantzos, John Wiley & Sons, 2012. .
 Thomas, Edmund, "From the pantheon of the gods to the Pantheon of Rome" in Pantheons: Transformations of a Monumental Idea, editors Richard Wrigley, Matthew Craske, Ashgate Publishing, Ltd., 2004. .
 Thucydides, Thucydides translated into English; with introduction, marginal analysis, notes, and indices. Volume 1., Benjamin Jowett. translator. Oxford. Clarendon Press. 1881. Online version at the Perseus Digital Library.

Twelve Olympians
12 (number)
Olympian deities
Mount Olympus

Twelve Olympians


Jane Eyre er en amerikansk dramafilm fra . Filmen er instrueret af Cary Fukunaga, og har Mia Wasikowska, Michael Fassbender, Jamie Bell og Judi Dench i hovedrollerne.

Medvirkende
 Mia Wasikowska som Jane Eyre
 Michael Fassbender som Edward Rochester
 Jamie Bell som St John Rivers
 Judi Dench som Fru Fairfax
 Sally Hawkins som Fru Reed
 Holliday Grainger som Diana Rivers
 Tamzin Merchant som Mary Rivers
 Amelia Clarkson som Unge Jane
 Imogen Poots som Blanche Ingram
 Romy Settbon Moore som Adéle Varens

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2011
Engelsksprogede film
Dramafilm fra USA
Film baseret på bøger

Jane Eyre (film fra 2011)


Der Kieler MTV (Kieler Männerturnverein oder KMTV) ist ein Sportverein in Kiel. Mit (Stand: 1. Januar 2019) 7.012 Mitgliedern ist er der zweitgrößte Sportverein Schleswig-Holsteins. Der Kieler MTV wurde 1844 von Peter Wilhelm Forchhammer gegründet und bietet heute zahlreiche Sportarten an. Insbesondere im Fitnesstraining und im Fußball gab es in den letzten Jahren bedeutende Mitgliederzuwächse. Von 2012 bis 2018 gab es unter dem Namen "KMTV Eagles" eine Volleyball-Männermannschaft in der Zweiten Bundesliga bzw. in der Dritten Liga.

Fußball

Die heutige Fußballabteilung des Kieler MTV wurde im Februar 2003 gegründet, nachdem in der Saison 1999/2000 die ersten Jugendmannschaften (E/F-Jugend) noch unter der Regie der allgemeinen Ballsportabteilung den Pflichtspielbetrieb aufgenommen hatten. Seit der Abteilungsgründung ist die Zahl der am aktiven Spielbetrieb teilnehmenden Mannschaften auf 23 Mannschaften (Saison 2016/17) gestiegen:

 13 Jugendmannschaften
 2 Mädchenmannschaften
 3 Männermannschaften
 3 Frauenmannschaften

Außerdem trainieren seit Gründung der Abteilung Kinder der G-Jugend und Minis im Kieler MTV, die nicht für den Pflichtspielbetrieb gemeldet sind. Die 1. Frauenmannschaft spielt nach drei Aufstiegen in Folge seit 2012/13 in der Schleswig-Holstein-Liga. In der Saison 2014/15 stieg die 2. Frauenmannschaft in die Verbandsliga, die 2. Männermannschaft als Vizemeister in die Kreisklasse B und die 1. Männermannschaft als Vizemeister in die Kreisliga Kiel auf.

Bereits in den 1920er Jahren unterhielt der Kieler MTV eine Fußballmannschaft, die am Spielbetrieb der Deutschen Turnerschaft teilnahm. Im Jahre 1925 qualifizierten sich die Kieler für die erstmals ausgespielte deutsche Fußballmeisterschaft und zogen mit einem 2:0-Sieg bei der Harburger TB 1865 in das Endspiel ein. Dort traf die Mannschaft auf den MTV Fürth und unterlag deutlich mit 0:5.

Handball
In der Handballsparte des KMTV gibt es zwei Männermannschaften und eine Frauenmannschaft. Die 1. Männer spielt in der Landesliga Nord und die 2. Männer in der Regionsklasse 1. Die Frauenmannschaft spielt in der Regionsklasse. Die Feldhandball-Abteilung spielte 1933/34 bis 1936/37 in der erstklassigen Handball-Gauliga Nordmark.

Turnen

Zu den Norddeutschen Turnmeisterschaften 1934 traten folgende Turner des Vereins an: Karl Streicher, Wiegand, Seibold, Lucas, Magnussen, Pechtl, Schulz.

Anlässlich der 90-Jahrfeier 1934 turnte die Deutschlandriege in der Kieler Nordostseehalle. Die Riege turnte in der Aufstellung: Sandrock (Immigrath); Pechtl (Kiel); Wedekind (Forst); Huck (Hamburg); Rößler (Vogtland); Schäfer (Hamburg); Streicher (Kiel); Steffens (Bremen); Bockenauer (Berlin) und Pfeiffer (Hamburg).

Am Turnwettkampf Hamburger Turnerschaft von 1816, Turnklubb Hannover, Bremen und Kiel am 20. Januar 1935 in Bremen nahmen auch etliche Turner des Kieler MTV teil. Kiel turnte in der Aufstellung: Willi Pelzer, Friedrich Magnussen, Heinz Schultz, Richard Höper, Andreas Janssen, Kurt Pechtl und Karl Streicher.

Der Turner Daniel Weinert gewann bei der Junioren-Europameisterschaft 2012 in Frankreich die Silbermedaille am Barren und wurde 2014 in Stuttgart Deutscher Meister am Pauschenpferd.

Persönlichkeiten (Auswahl)
 Karl Streicher
 Richard Höper
 Daniel Weinert

Geschichte Volleyball
Die Männer von FT Adler Kiel / VT Kiel spielten bereits von 1995 bis 2000 fünf Jahre und von 2008 bis 2012 vier Jahre in der 2. Bundesliga, bevor sie sich 2012 als KMTV Eagles dem KMTV anschlossen. 2015 stiegen die Eagles in die Dritte Liga ab. Nach dem Wiederaufstieg 2018 schloss sich die gesamte Volleyballabteilung (bis auf die Hobby-Mixed-Mannschaften) dem Kieler TV an.

Weitere Sportarten
Darüber hinaus werden beim KMTV noch die Sportarten Aerobic, Basketball, Badminton, Budo, Fechten, Fitnesstraining, Gesundheitssport, Prellball, Seniorensport, Tanzen und Tischtennis ausgeübt.

Weblinks

 offizielle Homepage des Vereins
 Homepage Volleyball
 Homepage Fußball
 Aktuelle Ergebnisse Fußball auf fussball.de
 Homepage Frauen-Handball
 Aktuelle Ergebnisse Handballsparte

Einzelnachweise

Sportverein (Kiel)
Fußballverein aus Kiel
Verein im Schleswig-Holsteinischen Fußball-Verband
Handballverein aus Schleswig-Holstein
Volleyballverein aus Schleswig-Holstein
Turnverein aus Schleswig-Holstein
Gegründet 1844

Kieler MTV


Edu Dracena, (d. 18 Mayıs 1981, Brezilya) Brezilyalı eski futbolcudur.

Kariyeri

Brezilya
1999'da profesyonelliğe geçmiştir. İlk profesyonel maçını Guarani formasıyla Matonense'ye karşı 1999 yılında oynamıştır. 2005 yılında sakatlığından dolayı geçirdiği ameliyat nedeniyle yedi ay sahalardan uzak kaldı.

Fenerbahçe
2006-2007 sezonunda aynı zamanda kaptanı olduğu Cruzeiro Esporte Clube (Brezilya) takımından Fenerbahçe'ye, 29 Ağustos 2006 tarihinde dört yıllık sözleşme yapılarak transfer edildi. Bu transfer için bonservisin %50'sine sahip olan Cruzeiro Esporte Clube kulübüne 2.8 milyon €, bonservisin diğer yarısına sahip olan EMS menajerlik şirketi ve menajer Juan Figer'e de 2.8 milyon € olmak üzere toplam 5.7 milyon € ödenmiştir.

Defansta stoper mevkiinde oynamaktadır. Fenerbahçe'de 4 numaralı formasını giymiştir. 2008-2009 sezonunun 2. yarısında Eskişehirspor maçında aldığı darbe sonucu dizi dönmüştür ve sezonu kapatarak Brezilya'ya gitmiştir. Eylül 2009'da Brezilya'nın Santos kulübüyle anlaşmıştır.

Başarıları
Olimpiakos
 Yunanistan Süper Ligi: 2002-03

Cruzeiro
 Série A: 2003
 Copa do Brasil: 2003
 Campeonato Mineiro: 2003, 2004, 2006

Fenerbahçe
 Süper Lig : 2006-07
 Türkiye Süper Kupası : 2007
 UEFA Şampiyonlar Ligi Çeyrek final : 2007-08

Santos
 Campeonato Paulista: 2010, 2011, 2012
 Copa do Brasil: 2010
 CONMEBOL Libertadores: 2011

Corinthians
 Série A: 2015

Palmeiras
 Série A: 2015, 2018

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi
 Eski kulübü profil bilgileri
 Pele'den Edu'ya mesaj!

1981 doğumlular
Brezilyalı futbolcular
Fenerbahçe SK yabancı futbolcuları
Yaşayan insanlar
Süper Lig futbolcuları
Santos FC (Ouagadougou) futbolcuları
Cruzeiro EC futbolcuları
Olimpiakos SFP futbolcuları
Guarani FC futbolcuları
Brezilyalı gurbetçi futbolcular
Yunanistan'daki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Yunanistan'daki Brezilyalı gurbetçiler
Türkiye'deki Brezilyalı gurbetçiler
São Paulo doğumlu sporcular
Defans futbolcuları
Brezilya millî futbol takımı futbolcuları
Brezilya 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Série A (Brezilya) futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
İtalyan asıllı Brezilyalılar
Santos FC futbolcuları
SE Palmeiras futbolcuları
SC Corinthians Paulista futbolcuları
Super League (Yunanistan) futbolcuları

Edu Dracena


.cl Şili için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

cl
Şili'de iletişim
Şili medyası
cl

.cl


15077 Edyalge este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15077 Edyalge este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Gnosca de Stefano Sposetti. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,94 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 2,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

15077 Edyalge


Le chlorure de bis(cyclopentadiényl)titane(), ou réactif de Nugent-RajanBabu, est un composé organotitane de formule chimique . Il s'agit d'un solide vert qui se dégrade à l'air libre. Ce complexe est utilisé en synthèse organique pour les réductions à un électron. En présence d'un solvant convenable pouvant agir comme donneur à deux électrons, par exemple un éther comme le tétrahydrofurane (THF), le dimère établit un équilibre chimique avec les formes  et . Ce sont ces formes particulières qui sont responsables de l'essentiel des propriétés chimiques de ce réactif, raison pour laquelle ce dernier est parfois écrit simplement comme monomère .

Il a été publié pour la première fois en 1955 en 1955 par Geoffrey Wilkinson. On l'obtient couramment en réduisant du dichlorure de titanocène  par du zinc, du manganèse ou du magnésium. En chimie organique, il est généralement préparé in situ pour être utilisé directement.

Réactions

Le chlorure de bis(cyclopentadiényl)titane() réalise l'ouverture anti-Markovnikov des époxydes pour former un intermédiaire radicalaire en restant tolérant aux alcools et à certains groupes fonctionnels azotés basiques, mais il est sensible aux groupes fonctionnels oxydants tels que les groupes nitro. La suite de la réaction est déterminée par les réactifs ajoutés et les conditions opératoires :
En présence de donneurs d'atomes d'hydrogène, tels que ,  , eau, l'intermédiaire est protoné pour donner un alcool. Cette conversion conduit au régioisomère complémentaire de celui d'une ouverture époxyde utilisant un hydrure métallique ; on connaît en particulier l'utilisation d'aluminohydrure de lithium  pour former l'alcool de Markovnikov et en particulier des cyclohexanols axiaux à partir d'.
La réaction de l'intermédiaire avec un deuxième équivalent de  piège le radical sous la forme d'une espèce alkyl-titane() qui peut subir soit une élimination de β-hydrures, soit une déshydratation par élimination des β-alcoolates ; dans les deux cas, on obtient un alcène.
L'intermédiaire radicalaire peut également être piégé de manière intramoléculaire lorsqu'un fragment accepteur approprié, tel qu'un alcène, un alcyne, un carbonyle, est présent dans l'époxyde. La synthèse de produits naturels avec des systèmes polycycliques a tiré parti de cette approche. Le piégeage intermoléculaire des acrylates et des acrylonitriles avec des radicaux dérivés d'époxydes est possible, ainsi que des variantes à liaisons intra-intermoléculaires.
Une autre voie intercepte l'intermédiaire radicalaire avec une catalyse au nickel et facilite le couplage croisé énantiosélectif d'époxydes ouverts avec des électrophiles de type halogénure et pseudohalogénure.

Le monomère  est une espèce à  qui agit comme acide de Lewis et se lie par conséquent aux époxydes et aux composés carbonylés. Le complexe transfère un électron unique au substrat coordonné  en générant un radical alkyle avec un atome d'oxygène lié au . Cette réaction est favorisée par la force de la liaison  ainsi que par le relâchement de la contrainte du cycle dans le cas des époxydes.

Applications

Ce réactif a permis la synthèse de plus d'une vingtaine de produits naturels. Le cératopicanol est un sesquiterpène naturel dont le squelette carboné est incorporé à la structure de l'anislactone A et de la . Le noyau cératopicanol est obtenu par ouverture régiosélective de l'époxyde et cyclisation radicalaire 5-exo. L'ajout d'un sel de chlorhydrate à la réaction facilite la libération de l'intermédiaire de titane() lié à l'oxygène, ce qui permet de recycler le réactif.

La pervenche de Madagascar Catharanthus roseus L. est la source d'un certain nombre de produits naturels importants, dont la , la vindoline et les vinca-alcaloïdes produits à partir de celles-ci : la leurosine, ainsi que la vinblastine et la vincristine, utilisées en chimiothérapie, qui peuvent tous être obtenus à partir de la plante. La vinorelbine est ainsi obtenue par hémisynthèse pour traiter le cancer bronchique non à petites cellules et n'a pas été observée dans le milieu naturel. Il est cependant possible de la préparer soit à partir de vindoline et de catharanthine soit à partir de leurosine, en passant dans les deux cas par l'anhydrovinblastine. La méthode par la leurosine utilise le réactif de Nugent-RajanBabu pour réaliser une désoxygénation de la leurosine hautement chimiosélective. L'anhydrovinblastine est ensuite mise à réagir séquentiellement avec du  et de l'acide trifluoroacétique  suivi de tétrafluoroborate d'argent  pour donner la vinorelbine.

Par ailleurs, les cétones cycliques et benzyliques sont réduites en leur alcool respectif.

Le chlorure de bis(cyclopentadiényl)titane() agit également sur le couplage pinacolique et la réaction de McMurry des aldéhydes et des cétones. Une réaction de Barbier est observée entre les aldéhydes ou les cétones et les électrophiles allyliques dans des conditions catalytiques. Le mécanisme proposé implique la génération médiée par le titane() d'un radical allylique qui intercepte un carbonyle coordonné au titane(). Une autre application implique la réduction monoélectronique d'énones pour générer des radicaux allyliques qui peuvent subir un piégeage intermoléculaire avec des acrylonitriles pour donner des adduits de Michael. Les alcools benzyliques et allyliques peuvent être désoxygénés dans des conditions douces à l'aide de  en excès stœchiométrique, mais l'application de ces réactions pour les alcools aliphatiques reste limitée.

Notes et références

Réactif pour la chimie organique
Halogénure de métal
Chlorure
Métallocène
Chlorure
Dimère
Réducteur monoélectronique

Chlorure de bis(cyclopentadiényl)titane(III)


Zeta Tauri (ζ Tau / ζ Tauri) este o stea binară din constelația Taurul. Cunoscută de vechii babilonieni ca "Shurnarkabti-sha-shutu", care semnifică "steaua din cornul de sud al Taurului", Zeta Tauri figurează printre stelele cele mai importante din constelație și reprezintă unul din coarnele taurului ceresc. În astronomia chineză, steaua este denumită Tianguan, adică "poarta cerească", un nume care îi vine de la faptul că ea se situează pe planul eclipticii și se găsește chiar în punctul de trecere ale planetelor, Lunii  și Soarelui, în cursele lor.

În 2016, Uniunea Astronomică Internațională a organizat un Grup de lucru privind numele stelelor (WGSN)pentru a cataloga și a standardiza numele proprii ale stelelor. WGSN a aprobat numele Tianguan pentru componenta Zeta Tauri A la data de 30 iunie 2017 și este acum inclusă în lista de nume de stele aprobate de IAU.

Caracteristici
Cu magnitudinea de 3,00, Zeta Tauri este o gigantă alb-albastră luminoasă și caldă de tip spectral B, situată la circa 417 ani-lumină de Terra. Ea este clasată ca stea variabilă de tip Gamma Cassiopeiae. Luminozitatea sa variază între  magnitudinile +2,88 și +3,17 din cauza, pe de o parte, a variabilității sale intrinseci, și pe de altă parte, din cauză că este o binară cu eclipse. Cele două componente ale sistemului binar sunt distanțate la circa o unitate astronomică și-și parcurg orbita în 133 de zile. Companioana sa, de masă mult mai mică este o stea galbenă de tip spectral G și de magnitudine +5,2. Steaua, având 9 mase solare. În vârstă de circa 25 de milioane de ani, Zeta Tauri, în evoluția ei,  este pe punctul de a-și termina fuziunea hidrogenului din nucleul său, dacă nu a făcut-o deja!

Ea este de vreo  de ori mai luminoasă decât Soarele și are o temperatură de suprafață de K. Împreună, temperatura și luminozitatea dau o rază egală cu de 5,2 ori raza Soarelui. Totuși, ceea ce o face cu adevărat specială, nu sunt nici temperatura sa, nici luminozitatea sa ridicată, ci rotația sa rapidă și pierderea de masă. Viteza de rotație ecuatorială a fost măsurată la , adică de 115 de ori viteza de rotație a Soarelui, steaua efectuând o rotație în doar o zi (perioada de rotație a Soarelui este de 25 de zile). Viteza de rotație, care este departe de a fi egală cu viteza care ar fi necesară pentru spargerea stelei, este legată de un disc gros de materie care o înconjoară. Discul emite linii de emisie strălucitoare de hidrogen în domeniile roșu și albastru ale spectrului, făcând din Zeta Tauri una dintre stelele Be cele mai cunoscute. Steaua și discul sunt amândouă destul de mari pentru a permite măsurarea diametrelor lor unghiulare. Diametrul discului este egal cu 64 de diametre solare.

Zeta Tauri a jucat indirect un rol important în studiul supernovelor. În fapt, supernova istorică SN 1054 fusese descrisă (în epocă sub numele de "stea invitată") de către astronomii din Extremul Orient, care o localizaseră în raport cu o stea pe care o denumeau Tianguan și care a fost identificată (dacă nu fusese deja identificată) ca fiind Zeta Tauri. Având aceste informații, la începutul secolului al XX-lea (se pare că primul a fost Edwin Hubble), s-a putut stabili că resturile acestei explozii corespundeau de fapt cu nebuloasa Crabului, a cărei vârstă precisă a putut fi astfel măsurată.

Tot în vecinătatea lui ζ Tauri a fost descoperită planeta Uranus de către astronomul William Herschel, în martie 1781.

Ocultații
Prin poziția sa de pe planul eclipticii, Zeta Tauri este subiect al ocultațiilor din partea Lunii și, mai rar, din partea planetelor, în general ale celor din Sistemul Solar intern.

Ultima ocultație vizibilă s-a produs la 25 aprilie 2012.

Note

Legături externe

Constelația Taurul
Stele binare cu eclipse
Stele Be
Variabile de tip Gamma Cassiopeiae
Stele de tip spectral BIII
Stele de tip spectral GIII
Obiecte Bayer
Obiecte Flamsteed
Obiecte HR
Obiecte HIP
Obiecte HD și HDE
Binare spectroscopice

Zeta Tauri


Eiichiro Ozaki (født 7. december 1984) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Azul Claro Numazu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Eiichiro Ozaki


Corida - moartea taurului este o pictură în ulei pe pânză din 1865 realizată de pictorul francez Édouard Manet. Acum se află în Art Institute of Chicago.

Împreună cu Lupta cu taurul și Moartea picadorului (o acuarelă aflată în colecție privată), face parte dintr-o serie de lucrări pictate după întoarcerea din Spania. Începând cu 1862, Manet a realizat mai multe lucrări despre coridă - două picturi pe pânză produse ca parte din Episod la coridă (Omul mort și Corida), Domnișoara V îmbrăcată ca un toreador și Matador salutând.

Note

Picturi din 1865
Picturi realizate de Édouard Manet

Corida - moartea taurului


The Itchy & Scratchy Show (no Brasil, Comichão e Coçadinha) é uma série de animação fictícia apresentada na comédia de situação The Simpsons, criada por Matt Groening. O programa é transmitido no Krusty the Clown Show, assistido regularmente por Bart e Lisa Simpson, da qual retrata um rato da cor azul, Itchy, que repetidamente mutila ou dízima o gato preto Scratchy. A primeira aparição do seriado foi no curta-metragem "The Bart Simpson Show", exibido durante The Tracey Ullman Show em 20 de novembro de 1988. Enquanto em The Simpsons foi no episódio "There's No Disgrace Like Home", transmitido no mês de janeiro de 1990. Sua duração varia entre quinze e sessenta segundos ao mesmo tempo em que é repleta de violência gratuita, sendo também apresentado personagens relacionados à sua produção, como o diretor e produtor Roger Meyers, Jr.

Os personagens Itchy e Scratchy são referidos na mídia como "paródias grotescas" de Tom and Jerry e Herman and Katnip, e seus nomes são inspirados em Pixie e Dixie da série Pixie and Dixie and Mr. Jinks. A história em quadrinhos italiana Squeak the Mouse também foi apontada como uma clara inspiração para ambos os personagens. Como os curtas de Itchy & Scratchy tornaram-se populares entre os fãs da série, os roteiristas de The Simpsons decidiram criar episódios focados em torno da produção do seriado fictício. A exemplo, é o episódio "Itchy & Scratchy & Marge" que critica a censura, outros incluem; "Itchy & Scratchy: The Movie", "The Front", "Itchy & Scratchy Land", "The Day the Violence Died", "The Itchy & Scratchy & Poochie Show" e "Treehouse of Horror IX".

Em The Simpsons
The Itchy & Scratchy Show é uma série dentro de uma série que ocasionalmente aparece nos episódios de The Simpsons. Sendo apresentado como um desenho animado com duração de quinze a sessenta segundos, contendo bastante gestos de violência gratuita — quase sempre iniciados por Itchy. Itchy & Scratchy vai ao ar como um desenho fixo no programa The Krusty the Clown Show, e já chegou a ser exibido em Sideshow Bob's Cavalcade of Whimsy e Gabbo.

Itchy & Scratchy é referido como uma paródia de desenhos animados tradicionais ou imitações de filmes famosos, mas o enredo é sempre violento. O exemplo mais notável é Tom and Jerry, uma série animada que também gira em torno de uma briga constante entre um gato e um rato, com este último sempre sobressaindo-se. Em alguns curtas da série foram incluídas as paródias Scratchtasia e Pinitchio, dos filmes Fantasia e Pinocchio, respectivamente. Alusões ao universo da animação também são predominantes, como em Manhattan Madness durante o episódio "The Day the Violence Died", inspirado em Gertie the Dinosaur — uma das primeiras animações a serem realizadas. Por vezes, Itchy e Scratchy estão presentes para representar uma versão exagerada dos acontecimentos que ocorrem paralelamente, como em "Deep Space Homer", onde Homer Simpson é contratado pela NASA e enviado ao espaço da qual assiste a um episódio de The Itchy & Scratchy Show, onde satiriza diretamente os filmes 2001: A Space Odyssey e Alien.

Produção fictícia
Chester J. Lampwick criou o personagem Itchy para o filme mudo Manhattan Madness (1919), ano em que ocorreu a primeira aparição de Felix the Cat, onde o rato agride brutalmente o político Theodore Roosevelt e um cidadão irlandês. Posteriormente, o personagem é despojado por Roger Meyers. Enquanto, Scratchy foi introduzido em 1928 no desenho animado That Happy Cat. Seguidamente foi apresentado o primeiro episódio com Itchy e Scratchy, Steamboat Itchyn, uma paródia de Steamboat Willie. Além de curtas-metragens, ambos estrelaram os filmes Pinocchio e Scratchtasia, aparecendo ainda em comerciais televisivos de cigarros.

O Itchy & Scratchy Studios é administrado por Roger Meyers Jr., filho de Roger Meyers, o suposto criador do desenho animado. A companhia entra em falência após Lampwick exigir uma indenização de 800 milhões de dólares, mas é salva depois de uma grande quantia do governo dos Estados Unidos pelo plágio do personagem Mr. Zip. Após Marge Simpson liderar um protesto contra a violência no programa, o mesmo passa por uma breve reformulação, contudo volta ao seu formato anterior. O sucesso de Itchy & Scratchy gerou uma adaptação cinematográfica vencedora do Oscar, parques de diversões, um musical e uma versão jamaicana intitulada The Itchem and Scratchem Blow.

Produção

Antecedentes

A primeira aparição de The Itchy & Scratchy Show ocorreu no curta-metragem "The Bart Simpson Show", exibido durante o programa The Tracey Ullman Show em 20 de novembro de 1988. Com  exceção da família Simpson, foram os primeiros personagens recorrentes a aparecer na animação. Uma influência notável na produção fictícia é Tom and Jerry, assim como outros desenhos animados sobre gato e rato. Quando criança, Matt Groening e seus amigos idealizavam uma animação super violenta e como seria divertido trabalhar em tal. Os nomes "Itchy" e "Scratchy" são inspirados em Pixie e Dixie da série Pixie and Dixie and Mr. Jinks. A história em quadrinhos italiana Squeak the Mouse também foi apontada por críticos como uma clara inspiração para ambos os personagens. David Silverman afirmou que "a hilariante maldade" em Herman and Katnip é outra grande influência. Um dos motivos pelos quais Groening começou a trabalhar no mundo da animação foi o seu interesse pelo filme One Hundred and One Dalmatians (1961). No longa-metragem, os cachorrinhos assistem televisão e a ideia de ter um desenho animado dentro do mesmo interessou a Groening — que utilizou tal conceito para a concepção de The Itchy & Scratchy Show.

Ver também
 Conker's Bad Fur Day, jogo eletrônico de 2001
 Happy Tree Friends, série de animação adulta
 Krazy Kat, tira de quadrinhos
 Another, série de animação adulta
 Sausage Party, filme animado de 2016

Crueldade com animais na ficção
Introduções em 1988
Personagens de The Simpsons
Programas de televisão fictícios

The Itchy & Scratchy Show


ජෙනරාල් අකුරතිය විතානගේ ජගත් ක්‍රිෂාන්ත ද සිල්වා, RWP, USP යනු හිටපු ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදා නිලධාරියෙක් සහ හමුදා ඉංජිනේරුවෙකි . ඔහු 2015 පෙබරවාරි 22 සිට 2017 ජූලි 4 දක්වා ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාපතිවරයා ලෙසත්, 2017 ජුනි 29 සිට 2017 අගෝස්තු 21 දක්වා ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්‍රධානියා ලෙසත් සේවය කර ඇත. පසුව ඔහු බංගලාදේශයේ ශ්‍රී ලංකා මහ කොමසාරිස්වරයා ලෙස පත් කරන ලදී.

අධ්‍යාපනය
අධ්‍යාපනය ලැබුවේ කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙන් ; ද සිල්වා ඉන්දුනීසියාවේ ජාතික ඔරොත්තු දීමේ ආයතනයෙන් ආරක්ෂක අධ්‍යයනය පිළිබඳ ශාස්ත්‍රපති උපාධියක් ලබා ඇත.

හමුදා වෘත්තිය

ද සිල්වා 1980 පෙබරවාරි මාසයේදී කැඩෙට් නිලධාරියෙකු ලෙස ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවට බැඳුණු අතර ශ්‍රී ලංකා හමුදා විද්‍යාපීඨයේ මූලික පුහුණුව ලබා ඇත. ඔහු 1981 දී ශ්‍රී ලංකා ඉංජිනේරුවන්ගේ 1 වන ක්ෂේත්‍ර ඉංජිනේරු රෙජිමේන්තුවේ දෙවන ලුතිනන්වරයෙකු ලෙස පත් කරන ලදී. ඔහු 1985 දී කපිතාන්, මේජර් 1989, ලුතිනන් කර්නල් (1994), කර්නල් (1997), බ්‍රිගේඩියර් (2003) සහ 2009 නොවැම්බර් මාසයේදී මේජර් ජෙනරාල් නිලයට උසස්වීම් ලබා ගත්තේය.

ඔහු 6 වන ක්ෂේත්‍ර ඉංජිනේරු රෙජිමේන්තුවේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස කටයුතු කළ අතර ඉංජිනේරු බලකායේ, 51-2 පාබල බලසේනාවේ සහ 56-2 පාබල බලසේනාවේ බලසේනා අණදෙන නිලධාරියා ලෙස කටයුතු කර ඇත. ඔහු ශ්‍රී ලංකා හමුදා ඉංජිනේරු පාසලේ, ආරක්ෂක සේවා අණ හා මාණ්ඩලික විද්‍යාලයේ සහ ශ්‍රී ලංකා හමුදා ඇකඩමියේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස සේවය කර ඇත. ඔහුගේ විධානවලට වන්නි ඉදිරි නඩත්තු ප්‍රදේශයේ ආඥාපති; කිලිනොච්චි ආරක්‍ෂක සේනා මූලස්ථානය සහ ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදා ප්‍රධාන මාණ්ඩලිකයේ අතිරේක හමුදා ලේකම්, අධ්‍යක්ෂ සැලසුම්, හමුදා ලේකම් සහ මෙහෙයුම් අධ්‍යක්ෂ ලෙස කටයුතු කර ඇත. ඔහු ශ්‍රී ලංකා ඉංජිනේරු බලකායේ කර්නල් අණදෙන නිලධාරියා ලෙස සේවය කර ඇති අතර මැලේසියාවේ සහ චීනයේ හමුදා නියෝජිතයන් ද විය.  ඔහු 2013 වසරේ ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ මාණ්ඩලික ප්‍රධානියා ලෙස පත්වීම් ලබා ගැනීමට පෙර ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදා ස්වේච්ඡා බලසේනාවේ (SLAVF) අණදෙන නිලධාරියා ලෙස කටයුතු කළේය. 2014 දී ඔහු මොස්කව්හි ශ්‍රී ලංකා තානාපති කාර්යාලයේ නියෝජ්‍ය දූත ප්‍රධානියා ලෙස පත් කරන ලදී. 2015 පෙබරවාරි මාසයේදී ඔහු යුධ හමුදාපතිවරයා ලෙස පත් කරන ලද අතර ලුතිනන් ජෙනරාල් නිලයට උසස් කරන ලදී.  2017 ජුනි මාසයේදී ඔහු ජෙනරාල් නිලයට උසස් කර ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්‍රධානී ලෙස පත් කර 2017 අගෝස්තු දක්වා සේවය කළේය.

ඔහු කැම්බර්ලි හි මාණ්ඩලික විද්‍යාලයෙන් සහ නැන්ජිං පීඑල්ඒ යුධ හමුදා විධාන විද්‍යාලයේ උපාධිධාරියෙකි. ඔහු පූනේහි හමුදා ඉංජිනේරු විද්‍යාලයේ බෝම්බ නිෂ්ක්‍රීය කිරීමේ පාඨමාලාවට, පකිස්ථානයේ හමුදා ඉංජිනේරු විද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු සමාගම් කමාන්ඩර් පාඨමාලාවට , Mhow හි හමුදා යුද විද්‍යාලයේ උසස් අණදෙන පාඨමාලාවට සහ උසස් ආරක්ෂක සහයෝගීතා විධායක පාඨමාලාවට සහභාගි වී ඇත. ආරක්ෂක අධ්‍යයන සඳහා ආසියා-පැසිෆික් මධ්‍යස්ථානය .

පසුව වැඩ
විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු ඔහු බංග්ලාදේශයේ ශ්‍රී ලංකා මහ කොමසාරිස්වරයා ලෙස පත් කර 2019 දක්වා සේවය කළේය.

සම්මාන සහ සැරසිලි
ඔහු රණ වික්‍රම පදක්කම (RWP), උත්තම සේවා පදක්කම (USP), ශ්‍රී ලංකා සන්නද්ධ සේවා දිගු සේවා පදක්කම, පූර්ණ භූමි පදක්කම සහ උතුරු නැගෙනහිර මෙහෙයුම් පදක්කමෙන් පිදුම් ලබා ඇත.

ඔහුගේ ලාංඡනවලට ඇතුළත් වන්නේ: ශ්‍රී ලංකා ඉංජිනේරු ලාංඡනය, පුපුරණ ද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීමේ ලාංඡනය සහ බිම් බෝම්බ ඉවත් කිරීමේ ලාංඡනය . .

යොමු කිරීම්

|-

Year of birth missing (living people)
ජීවමාන ජනයා

ක්‍රිෂාන්ත ද සිල්වා