Antimadde, karşı madde veya karşıt madde, maddenin ters ikizi. Paul Dirac denklemiyle ortaya çıkarılmış ve daha sonraki gözlemlerle de varlığı doğrulanmıştır. Antimadde en basit hâliyle normal maddenin zıddıdır. Antimaddenin atomaltı parçacıkları, normal maddeye göre zıt özellikler taşımaktadır. Bu atomaltı parçacıkların elektrik yükleri, normal maddenin atomaltı parçacıklarının tam tersidir. Antimadde, Büyük Patlama'dan sonra normal maddeyle birlikte oluşmuştur; fakat sebebinin ne olduğunu bilim insanları tam anlamıyla bilemeseler de, evrende oldukça nadir bulunmaktadır.

Tarihçe

1928: Başlangıç
Karşıt madde tarihi Paul Dirac adlı genç bir fizikçinin matematiksel denkleminin garip çıkarımıyla başlar.

20. yüzyılın başlarında iki önemli teori olan kuantum mekaniği ve görelilik kuramı fiziği temellerinden sarsıyordu. 1905 yılında Albert Einstein'ın meydana çıkardığı özel görelilik kuramı uzay-zaman ve kütle-enerji arasındaki ilişkiyi açıklıyordu. Bu sırada yapılan deneyler ışığın bazen dalga, bazen de küçük parçacık akımları hâlinde davrandığını gösteriyordu. Max Planck'ın önerdiği teoriye göre ışık dalgaları "kuanta" adı verilen küçük paketçikler hâlinde yayılıyordu, bu ışığın hem dalga hem parçacık hâlinde yayılması anlamına geliyordu.

1920'lerde fizikçiler atom ve bileşenlerine aynı kavramı uygulamaya çalışıyorlardı. 1920'lerin sonunda Erwin Schrödinger ve Werner Heisenberg yeni kuantum teorisini keşfettiler. Bundaki tek sorun teorinin görecelik teorisine uygulanabilir olmayışı yani sadece yavaş hızlardaki parçacıklar için geçerli olup ışık hızına yakın hareket edenler için sonuç vermemesiydi.

1928'de Paul Dirac problemi çözdü. Elektron davranışını tanımlamak için özel göreliliği ve kuantum teorisini bir araya getiren bir denklem yazdı. Dirac'ın denklemi, ona 1933 Nobel Fizik Ödülü'nü getirdi, aynı zamanda başka bir problem yarattı: x2=4 denkleminin iki çözümü olduğu gibi (x= -2, x=2), Dirac denkleminin de biri pozitif enerjili diğeri negatif enerjili elektronlar için olmak üzere iki çözümü vardı. Fakat klasik fiziğe göre bir parçacığın enerjisi daima pozitif bir sayı olmalıydı.

Dirac bunun, her parçacığın kendisiyle tıpatıp aynı ama yükü zıt olan bir karşıt parçacığı olacağı anlamına geleceğini açıkladı. Örneğin elektron için her yönüyle aynı ama pozitif yük içeren bir karşıt elektron olmalıydı. Nobel konferansında karşıt maddeden oluşan tamamen yeni bir evrenin varlığını kurgulamıştı.

1930: Doğanın yardım eli
1930'da gizemli karşıt parçacık avı başladı. O yüzyılın daha öncesinde, 1936 Nobel Fizik Ödülü sahibi Victor Hess yüksek enerjili parçacıkların bir kaynağını keşfetmişti: kozmik ışınlar. Kozmik ışınlar, dış uzaydan gelen çok yüksek enerjili parçacıklardır. Dünya atmosferine çarptıklarında muazzam bir düşük enerjili parçacık sağanağı yaratırlar ki bunun fizikçiler için çok kullanışlı olduğu ispatlanmıştır.

1932'de Carl Anderson ve CalTech'ten genç bir profesör, kozmik parçacık sağanağı hakkında çalışırken, pozitif yüklü ve elektronla aynı kütleli bir parçacığın bıraktığı izi gördü. Bir yıllık çalışma ve gözlemler sonucu, izlerin gerçekten karşıt elektron olduğuna ve her birinin kozmik ışınların etkisiyle kendi yanına bir elektron ürettiklerine karar verdi. Karşıt elektronlara pozitif yüklerinden dolayı "pozitron" adını verdi. Doğrulama kısa bir süre içinde Occhialini ve Blackett'ten geldi, böylece bu çalışma Anderson'a 1936 Nobel Fizik Ödülü'nü getirdi ve Dirac'ın öngörüsü doğrulanmış oldu.

Uzun yıllar kozmik ışınlar, yüksek enerjili parçacıkların tek kaynağı olarak kaldılar. Keşiflerin akışı durmadı ama beklenen karşıt parçacığın, karşıt protonun keşfi için fizikçiler 22 yıl beklemek zorunda kaldılar.

1954: Güç araçları
Karşıt proton araştırmaları 1940'larda ve 1950'lerde laboratuvar deneylerinin o zamana kadarki en yüksek enerjili seviyelere çıkmasıyla kızıştı.

1930'da, 1939 Nobel Fizik Ödülü sahibi Ernest Orlando Lawrence "siklotron" denen proton gibi bir parçacığı onlarca MeV enerjiye çıkartan parçacık hızlandırıcıyı icat etti. Hemen ardından, karşıt protonun bulunması için harcanan efordan dolayı hızlandırıcılar çağı başlamış oldu. Ve yeni bir bilim dalı olarak parçacık fiziği doğdu.

Berkeley'deki Betatron'u 1954 yılında inşa eden yine Lawrence idi (o zamanlar BeV idi, şimdi GeV denilmekte.). Betatron, 2 elektronu karşıt proton üretmek için en uygun yüzey olarak öngörülen 6,2 GeV'luk enerjide çarpıştırabiliyordu. Aynı zamanda başlarında Emilio Segre olan diğer bir fizikçi grubu, karşıt protonları saptamak için yeni bir makine tasarladı ve yaptı.

Ekim 1955'te büyük haber New York Times'ın ön sayfasından duyuruluyordu: "Yeni Atom Parçacığı Bulundu, Negatif Proton!" Karşıt protonun keşfiyle Segre ve takımı (O. Chamberlain, C. Wiengand ve T. Ypsilantis) doğanın temel simetrilerinden birinin kanıtında başarılı olmuş oldular: madde ve karşıt madde.

Segre ve Chamberlain 1959 Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldüler. Sadece bir yıl sonra, Betatron'da çalışan ikinci takım (B. Cork, O. Piccione, W. Wenzel ve G. Lambertson) karşıt nötronu bulduklarını duyurdular.

1965: Karşıt çekirdek
O zamana kadar atomu oluşturan 3 parçacığın da birer karşıt parçacığı olduğu biliniyordu. Yani, eğer parçacıklar atomda birbirlerine bağlanıp maddenin en küçük yapı birimini 1965'te karşıt döteryumun (ağır hidrojen), bir karşıt madde çekirdeğinin bir karşıt proton ve bir karşıt nötrondan oluşmuş hâli (tıpkı döteryumun bir proton ve bir nötrondan oluşması gibi), bulunmasıyla geldi. Hedef, eş zamanlı olarak iki takım tarafından bulunmuştu: biri Antonino Zichichi önderliğinde CERN'deki Proton Synchrotron'u kullanmıştı, diğerleri ise Leon Max Lederman başkanlığında New York'taki Brookhaven Ulusal Laboratuvarı'nın Alternating Gradient Synchrotron (AGS) hızlandırıcısını kullanarak başarmışlardı.

1995: Karşıt parçacıktan karşıt maddeye
Karşıt çekirdek yaptıktan sonraki soru, "Karşıt elektronlar karşıt çekirdekle karşıt maddeyi oluşturacak bağları yapabilir mi?" idi.

Cevap oldukça sonra çok özel bir makine, CERN'ün eşsiz Düşük Enerji Karşıt Proton Çemberi (LEAR) sayesinde geldi. Hızlandırıcıların aksine LEAR aslında karşıt protonları yavaşlatıyordu. Fizikçiler bundan sonra bir pozitronu yani karşıt elektronu karşıt protonla bağ kurup gerçek bir karşıt hidrojen, gerçek bir karşıt madde atomu oluşturması için denemelere başladılar.

1995'in sonlarına doğru bu şekildeki ilk karşıt atomlar Alman ve İtalyan fizikçilerden oluşan bir takım tarafından CERN'de elde edildi. Sadece 9 karşıt atom üretilmesine karşın, haber tüm dünya gazetelerinin ön sayfasına çıkacak kadar heyecan uyandırıcıydı.

Başarı, karşıt hidrojen atomlarının karşıt dünya üzerindeki çalışmalarda, hidrojenin bilim tarihinde son asırda oynadığı role benzer bir rol oynayabileceğini söylüyordu. Hidrojen evrenimizin üç çeyreğini oluşturuyor ve kâinat hakkında bildiklerimizin çoğu sıradan hidrojen hakkındaki araştırmalardan elde edilmişti.

Fakat akıllarda bir soru kalmıştı: karşıt hidrojen tamamen sıradan hidrojen gibi mi davranıyor? Bu soruyu cevaplamak için CERN yeni bir deney tesisi yapmaya karar verdi: Karşıt Proton Yavaşlatıcısı.

Hızlandırıcılar çağı

Öncü makineler
Ernest Lawrance'ın siklotronu icadından sonra fizikçilerin maddenin yapısında derinlere inmeleri için hızlandırıcıların en iyi yol olduğu anlaşılmış oldu.

Hemen sonra ABD yolu gösterdi. Böylesi makineler herhangi bir Avrupa ülkesinin tek başına yapması için çok büyük ve pahalıydı. Fakat 1954'te Avrupalı fizikçiler Cenevre'de merkezî bir laboratuvar kurmaya karar verdiler ve böylece CERN kurulmuş oldu. Bu tarihten sonra CERN yüksek enerji fiziğindeki teknik ve bilimsel gelişmelerde başrolü oynamaya başladı.

Protonları ve elektronları onlarca MeV enerjilere hızlandıran ilk tek mıknatıslı siklotronlardan ve betatronlardan sonra, yeni simit şekilli ("doughnut-shaped") iki türlü parçacığı da GeV'luk enerjilere hızlandırabilen senkrotronlar geliştirildi. 1950'lerden itibaren yeni odaklama teknikleriyle makineler 30 GeV'luk hâle getirildi.

1970'lerin başlarına kadar maddenin yapısı hakkındaki araştırmalarda birkaç önemli adım daha atıldı. Bulunan yeni parçacıkların sayısı çığ gibi arttı, tabii bu CERN'deki 28 GeV Proton Synchrotron'un, Brookhaven'daki 33 GeV Alternating Gradient Synchrotron'un ve yeni ve etkili parçacık dedektörü "bubble chamber"ın (kabarcık odası) başarılı bütünleşmeleri sayesinde elde edildi.

Çarpıştırıcılar
Büyük hızlandırıcılar macerasının başlamasından hemen sonra fizikçiler fark ettiler ki hızlandırılmış bir parçacık demeti sabit bir hedefe çarptığında, enerjinin çoğu hedefin geri tepmesinde harcanıyor ki asıl amaç olan parçacık çalışmaları ve parçacıkların etkileşim araştırmaları için geriye sadece küçük bir yüzde kalıyor. Bunun yerine eğer iki parçacık demeti birbiriyle kafa kafaya çarpıştırılırsa geri tepme için hiç enerji harcanmayacak, tüm enerji deneye kalacaktı.

Diğer laboratuvarlar elektronları çarpıştırmaya yoğunlaşırlarken, CERN protonlar üstünde çalışıyordu. Fikre göre, protonlar PS'den alınıp yeni bir makinenin birbirine bağlı iki çemberinde hızlandırılıp çarpışmalarını sağlamaktı. Yeni makinenin adı The 31+31 GeV Intersecting Storage Rings idi ve birçok teknolojik zorluğun üstesinden geldikten sonra ilk proton-proton çarpışması 1971 yılında gerçekleşti.

Aynı zamanda parçacık detektörleri de yeni gelişmeler göstermekteydi ve eski "bubble-chamber" yerini daha çok sayıda ve büyüklükte etkileşimleri gösteren daha hızlı ve teknolojik aletlere bıraktı. Fakat ana gelişmelerden biri ancak 1980'lerde gerçekleşti: etkili soğutma teknikleriyle karşıt maddenin oyuna girmesi sağlandı ve hemen oyuna hâkim bir pozisyon kazandı.

İki paralel yol, hızlandırıcıların gelişmesinde etkili oldu. Biri fizikçilerin maddenin temel bileşenlerini öğrenme hakkındaki meraklarını gidermekte karşıt parçacıkları kullanmaya devam ederek bizi yüksek enerji bilgilerimizin sınırlarının ötesine taşımasıydı. Diğeri ise karşıt parçacıkların çalışmanın ana konusu hâline gelmesiyle düşük enerjilere yavaşlatılması ve karşıt maddenin özelliklerinin keşfi için izole edilmesiydi.

Yüksek enerji öncüleri
İlk önce, 1960'larda elektron-pozitron çarpışmasıyla gündeme geldiler. Anderson'ın pozitronu keşfinden sonra, fizikçiler nasıl yüksek sayıda pozitron elde edebileceklerini öğrenmiş oldular. ABD'de ve Avrupa'da birkaç çarpıştırıcı yapıldı ve bunlar sayesinde maddenin ve evrenin temel doğası hakkında birçok önemli keşfe imza atıldı.

İlk elektron-pozitron çarpıştırıcısı Bruno Touschek tarafından Frascati'de 1960 yılında tamamlanan "Anello d'Accumulazione" (AdA) idi. İçlerindeki en büyük makine olan CERN'ün Large Elektron Pozitron (LEP), 1989 yazında 91,2 GeV'luk çarpıştırma enerjisiyle çalışmaya başlamıştı. Emeklilik yılı 2000'de muazzam bir çarpıştırma enerjisi olan 204 GeV'a ulaşmıştı. LEP çemberinin etrafındaki dedektörler büyük kesinliklerdeki deneyler ve testler gerçekleştirip parçacıklar ve etkileşimleri hakkındaki bilgileri çok öteye taşıdılar.

Aslında LEP, yapılmış en büyük dairesel elektron-pozitron çarpıştırıcı olarak kalacaktır: elektronların bir özelliği olan "senkrotron radyasyonu", elektronları daha büyük dairesel çarpıştırıcılarda daha yüksek enerji seviyelerinde hızlandırılmasını imkânsız kılıyor. Fakat yeni nesil elektron-pozitron çarpıştırıcılarının planı hazır: elektronların ve pozitronları düzgün bir çizgisel yol üzerinden kilometrelerce hızlandıktan sonra kafa kafaya çarpışacağı doğrusal çarpıştırıcılar.

Proton-karşıt proton çarpıştırıcıları büyük zorluklar sunsa da elektron-pozitron çarpıştırıcılarının çalışmalarında ve keşiflerinde tamamlayıcı rol oynamışlardır. Bir karşıt proton bir karşıt elektrondan 2000 kat daha büyük kütleye sahip olduğu için yaratılmaları çok daha büyük enerji gerekiyor. Ayrıca karşıt protonları bir araya getirmek ve çarpıştırıcıda karşıt proton demetini dolaştıracak uzunlukta depolamak daha zordur.

Ancak, 1980'lerin başında Simon van der Meer CERN'de "stokastik soğutma" yönetimini geliştirmesiyle karşıt proton demetlerini biriktirmek, yoğunlaştırmak ve kontrol etmek olası hâle geldi. CERN'in Super Proton Synchrotron (SPS) makinesi 300 GeV proton-karşıt proton çarpıştırıcısı hâline geldi ve 1983'teki Carlo Rubbia başkanlığındaki UA1 deney takımı SPS'de W bozonu ve Z bozonu adı verilen iki yeni parçacık gördüler. Fizikçiler uzun yıllar boyunca bu iki parçacığın varlığından şüphe etmişlerdi ve bu büyük keşif Rubbia'ya ve van der Meer'e 1984 Nobel Fizik Ödülü'nü getirdi.

Bugün, en büyük proton-karşıt proton çarpıştırıcısı olan FermiLab, Chicago'da bulunmakta. 1,8 TeV çarpışma enerjisiyle Tevatron, 1995'te yukarı kuarkı bulmasıyla haber olmuştu. 1990'ların başından beri CERN, LEP ile yeraltı tünelinde yer değiştirecek ve iki protonu bir rekor olan 14 TeV enerjide çarpıştıracak Large Hadron Collider (LHC) için hazırlanıyor.

LHC şu anda CERN'de yapım aşamasında ve dört deney -ATLAS, CMS, LHCb ve ALICE - şimdiden planlanmış durumda.

Düşük enerji öncüleri
Soğutma tekniğinin bulunmasıyla, mevcut karşıt madde parçacık fiziğinde önemli bir araç hâline geldi. Karşıt madde üretilmesinin, biriktirilmesinin ve toplanmasının farklı basamaklarını kontrol etmek için makineler yapıldı. Gelişme aşamasının ilk zamanları olmasına rağmen birçok laboratuvarın hedefi yüksek enerji deneylerinin spesifik ihtiyacı olan artan enerji ışınlarını doldurmaktı.

Fakat düşük enerji karşıt protonları ile yapılabilecek birçok ilginç şey vardır ve düşük enerji madde ve karşıt madde arasındaki tahmin edilen simetriyi doğrudan test etmek için olan yollardan biridir. Yavaş karşıt protonlar gerçek tuzaklara yakalanabiliyorlardı ve böylece, özellikleri proton ile karşılaştırıldı. Ve karşıt maddenin tüm parçalarının yapılabileceği anlaşıldı, karşıt atom pozitrondan ve karşıt protondan oluşuyordu.

CERN bu araştırma dalına belirli biçimde para yatıran tek laboratuvardı. 1980'de karşıt proton üretimini ve depolamasını kendi çemberlerinde yavaşlatabilmek için yeni bir makine yapmaya karar verdiler. 1982'de Low Energy Antiproton Ring (LEAR) ortaya çıktı: PS'den gelen karşıt protonları farklı ara enerjilere, birkaç MeV'un altına yavaşlatabiliyordu.

Çeşitli önemli bilimsel başarılar LEAR'a teşekkür borçludur, bunlarda biri ilk karşıt madde parçaları derleyicisi olmasıdır.1995'te Alman ve İtalyan fizikçilerden oluşan bir takım (deney PS210) ilk kez karşıt hidrojenin dokuz atomunu oluşturmayı başardılar. Normal atomda bir protonun yörüngesinde elektron dönüyorken, böyle karşıt atomlarda karşıt elektron karşıt protonun yörüngesine yerleşmesi sağlanıyordu. Sonuç 1996'nın sonunda FermiLab'daki bir grup tarafından doğrulandı. Deney E862'de, Tevatron Antiproton Accumulator'dan direkt çıkartılan karşıt protonların kullanılmasıyla bazı karşıt hidrojenler saptandı.

Keşif heyecan vericiydi: hidrojen atomları olağan maddenin davranışlarıyla ilgili farklı ve temel ölçümlerde çok kritik bir fiziksel sistemdi. Karşıt hidrojen üretimi, karşıt maddenin sistematik araştırmasında ve temel fizik prensiplerini test etmede açılan bir kapıydı.

1996'ın sonunda LEAR resmen kapatıldı ama CERN bu araştırma konusu hakkında alternatif ve daha güçlü bir yolu önceden görmüştü: Antiproton Decelerator(AD).

Kozmolojide karşıt madde
Tabii ki, hızlandırma veya yavaşlatma karşıt madde üzerinde çalışmanın tek yolu değildir. Karşıt madde dış uzayda bir yerlerde bulunabilir. Dirac, kendisi ilk önce karşıt maddenin astronomik ölçekte bulunması hakkında kafa yormuştu. Fakat onun teoreminin doğrulanmasından hemen sonra pozitron, karşıt proton ve karşıt nötronun keşfiyle; karşıt gezegenlerin, karşıt yıldızların, karşıt galaksilerin ve hatta karşıt bir evrenin varlığı hakkında asıl spekülasyon başladı.

1950'lerin sonlarına doğru, galaksimizdeki karşıt maddenin miktarı yüz milyondan az bir hata payıyla hesaplandı. Eğer karşıt maddenin evrende izole bir sistemi olsaydı yani olağan madde ile etkileşimsiz bir sistemde olsaydı hiçbir dünyaya bağlı gözlem bunun doğruluğunu ayırt edemezdi.

Böylece, görünürde hiçbir şey olmasa bile galaksi dışında karşıt madde varlığı olasılığı tamamen açıktı. Takip eden yıllarda, evrende madde kadar karşıt madde olduğu görüşü basit simetri prensipleriyle harekete geçmiştir.

Fakat bugünlerdeki güçlü inanışa göre madde öncelikli tek bir evren vardır. Söylenebilir fakat eğer doğal bir karşıt madde mesela karşıt evrenden bir karşıt çekirdek bize ulaşmaya çalışırsa dünya atmosferindeki bir çekirdek ile birlikte imha olur ve biz asla onu gözlemleyemeyiz.

20 yılı aşkın süredir bilim adamları bu araştırma için yapılan araçları (önce balonlar şimdi uydular) imha olma probleminin üstesinden gelmek için atmosferden olabildiğinde yukarıda tutmaya çalışıyorlar fakat böyle bir çaba pahalı ve zor. Şimdi, deneylerin uydularda gerçekleştirilmesi planlanıyor. Mesela, 1998'de Alpha Magnetic Spectrometer(AMS), yüksek enerji parçacığı dedektörü, Discovery Uzay Mekiği'nde 10 günlük bir görev için uçtu ve şu anda önümüzdeki yıllarda Uluslararası Uzay İstasyonu'na kurulmak için tekrar dizayn edilip bir üst modele geçiliyor. Dünya atmosferinin üstünde yörüngede, hedeflerinden biri herhangi bir kozmik karşıt madde formu.

Doğal oluşum
Amerika Astronomi Cemiyeti'nin son araştırmalarına göre fırtınaların üzerinde karşıt madde oluşmakta. Şans eseri Fermi uzay teleskobuyla gözlemlenen bulgu karşıt maddenin ilk kez doğal yolla oluşabileceğini ortaya çıkarttı.

Ayrıca bakınız
 Antimadde roketi
 Antiparçacık

Kaynakça

Antimadde


Luíza Ribeiro de Fazio (Santos, 20 de Maio de 1994) é uma roteirista, escritora e tradutora brasileira. Seus principais trabalhos incluem séries como Sintonia, Sentença, e a segunda temporada de Cidade Invisível.

Em 2022, Luíza foi selecionada pela revista Forbes Brasil para a versão brasileira da lista anual 30 Under 30. Atualmente, é parte da equipe de roteiro da terceira temporada de De Volta aos 15.

Carreira
Luíza iniciou sua carreira na área do audiovisual trabalhando como assistente de produção na cidade de Los Angeles, Califórnia, nas séries documentais Chef's Table, da Netflix e Toxic Guanabara.

Retornando ao Brasil, Luiza continuou a carreira documental em veículos como o site Vice Brasil, antes de realizar uma transição para roteiro de ficção como assistente e coordenadora de roteiro em séries como Samantha! e a primeira temporada de Sintonia, ambas da Netflix, esta última sendo a terceira série mais vista no catálogo brasileiro da plataforma no ano de 2019.

Em 2019, ela fez parte da sala de roteiro da série Sentença, criada por Paula Knudsen e lançada em 2022 pela Amazon Prime Video. Em 2020, Luíza assina seus primeiros roteiros para a série Carenteners, produzida durante a pandemia do COVID-19. No mesmo ano, ela retornou ao formato de documentário como roteirista do documentário musical Lexa: Mostra esse Poder, da Globoplay.

Em 2021, Luíza retornou à equipe de Sintonia como roteirista da segunda temporada da série. Logo depois, escreveu episódios para a segunda temporada de Cidade Invisível, série original Netflix criada por Carlos Saldanha, diretor indicado ao Oscar.

Em 2022, foi escolhida para a edição brasileira da lista Forbes 30 Under 30, na categoria "Artes Plásticas e Literatura".

Em 2023, Luíza escreveu roteiros para a série O Amor da Minha Vida, série original Star+ com data de estreia prevista para 2024, estrelando Bruna Marquezine e Sérgio Malheiros.  Em 17 de julho de 2023, foi anunciado que Luíza seria parte da equipe  de roteiristas da terceira temporada da série De Volta aos 15, da Netflix, estrelando Maisa Silva. No mesmo mês, também lançou seu primeiro trabalho como diretora, com o videoclipe para a música "Mandraka Siliconada", da funkeira paulistana MC Lalão do TdS.

Formação acadêmica
Luiza se formou em Jornalismo em 2014, na Faculdade Cásper Líbero (São Paulo - SP).

Entre 2015 e 2016, ela se mudou para Los Angeles, Califórnia para realizar uma pós-graduação em roteiro audiovisual na Universidade da Califórnia em Los Angeles (UCLA).

Em 2022, Luíza foi convidada pela Embaixada dos Estados Unidos  a integrar uma residência internacional de escritores na Universidade do Iowa, novamente nos Estados Unidos, programa que já recebeu escritores brasileiros como Milton Hatoum e João Ubaldo Ribeiro.

Durante o programa, Luiza participou de um congresso internacional de autores organizado pela ONG estadunidense Pen America, que reuniu 80 escritores de todo o mundo em uma "reunião de emergência" na sede da ONU em Nova York.

Filmografia selecionada

† Data prevista de estreia

Ligações Externas

 Luíza Fazio no Instagram

Referências

Luíza Fazio


A Halbach array () is a special arrangement of permanent magnets that augments the magnetic field on one side of the array while cancelling the field to near zero on the other side. This is achieved by having a spatially rotating pattern of magnetisation.

The rotating pattern of permanent magnets (on the front face; on the left, up, right, down) can be continued indefinitely and have the same effect. The effect of this arrangement is roughly similar to many horseshoe magnets placed adjacent to each other, with similar poles touching.

The principle was first invented  by James (Jim) M. Winey of Magnepan in 1970, for the ideal case of continuously rotating magnetization, induced by a one-sided stripe-shaped coil.

The effect was also discovered by John C. Mallinson in 1973, and these "one-sided flux" structures were initially described by him as a "curiosity", although at the time he recognized from this discovery the potential for significant improvements in magnetic tape technology.

Physicist Klaus Halbach, while at the Lawrence Berkeley National Laboratory during the 1980s, independently invented the Halbach array to focus particle accelerator beams.

Linear arrays

Magnetization

Although this magnetic flux distribution seems somewhat counter-intuitive to those familiar with simple bar magnets or solenoids, the reason for this flux distribution can be intuitively visualised using Mallinson's original diagram (note that it uses the negative y component, unlike the diagram in Mallinson's article). The diagram shows the field from a strip of ferromagnetic material with alternating magnetization in the y direction (top left) and in the x direction (top right). Note that the field above the plane is in the same direction for both structures, but the field below the plane is in opposite directions. The effect of superimposing both of these structures is shown in the figure.

The crucial point is that the flux will cancel below the plane and reinforce itself above the plane. In fact, any magnetization pattern where the components of magnetization are  out of phase with each other will result in a one-sided flux. The mathematical transform that shifts the phase of all components of some function by  is called a Hilbert transform; the components of the magnetization vector can therefore be any Hilbert-transform pair (the simplest of which is simply , as shown in the diagram above).

The field on the non-cancelling side of the ideal, continuously varying, infinite array is of the form

where
  is the field in the form ,
  is the magnitude of the field at the surface of the array,
  is the wavenumber (i.e., the spatial frequency)

Applications
The advantages of one-sided flux distributions are twofold:
 The field is twice as large on the side on which the flux is confined (in the idealized case).
 There is no stray field produced (in the ideal case) on the opposite side. This helps with field confinement, usually a problem in the design of magnetic structures.

Although one-sided flux distributions may seem somewhat abstract, they have a surprising number of applications ranging from the refrigerator magnet through industrial applications such as the brushless DC motor, voice coils, magnetic drug targeting to high-tech applications such as wiggler magnets used in particle accelerators and free-electron lasers.

This device is also a key component of the Inductrack Maglev train and Inductrack rocket-launch system, wherein the Halbach array repels loops of wire that form the track after the train has been accelerated to a speed able to lift.

The simplest example of a one-sided flux magnet is a refrigerator magnet. These are usually composed of powdered ferrite in a binder such as plastic or rubber. The extruded magnet is exposed to a rotating field giving the ferrite particles in the magnetic compound a magnetization resulting in a one-sided flux distribution. This distribution increases the holding force of the magnet when placed on a permeable surface, compared to the holding force from, say, a uniform magnetization of the magnetic compound.

Scaling up this design and adding a top sheet gives a wiggler magnet, used in synchrotrons and free-electron lasers. Wiggler magnets wiggle, or oscillate, an electron beam perpendicular to the magnetic field. As the electrons are undergoing acceleration, they radiate electromagnetic energy in their flight direction, and as they interact with the light already emitted, photons along its line are emitted in phase, resulting in a "laser-like" monochromatic and coherent beam.

The design shown above is usually known as a Halbach wiggler. The magnetization vectors in the magnetized sheets rotate in the opposite senses to each other; above, the top sheet's magnetization vector rotates clockwise, and the bottom sheet's magnetization vector rotates counter-clockwise. This design is chosen so that the x components of the magnetic fields from the sheets cancel, and the y components reinforce, so that the field is given by

where k is the wavenumber of the magnetic sheet given by the spacing between magnetic blocks with the same magnetization vector.

Variable linear arrays

A series of magnetic rods, magnetized perpendicular to their axes, can be arranged into a Halbach array. If each rod is then rotated alternately through 90°, the resultant field moves from one side of plane of the rods to the other, as shown schematically in the figure.

This arrangement allows the field to effectively be turned on and off above or below the plane of the rods, depending on the rotation of the rods. Such a device makes an efficient mechanical magnetic latch requiring no power. A detailed study of this arrangement has shown that each rod is subject to a strong torque from its neighboring rods, and therefore requires mechanical stabilization. However, a simple and efficient solution, providing both stabilization and the ability to rotate each rod alternately, is simply to provide an equal-gearing arrangement on each rod, as shown in the figure.

Cylinder

A Halbach cylinder is a magnetized cylinder composed of ferromagnetic material producing (in the idealized case) an intense magnetic field confined entirely within the cylinder, with zero field outside. The cylinders can also be magnetized such that the magnetic field is entirely outside the cylinder, with zero field inside. Several magnetization distributions are shown in the figures.

The direction of magnetization within the ferromagnetic material, in plane perpendicular to the axis of the cylinder, is given by

where Mr is the ferromagnetic remanence (A/m). A positive value of k − 1 gives an internal magnetic field, and a negative one gives an external magnetic field.

Ideally, these structures would be created from an infinite-length cylinder of magnetic material with the direction of magnetization continuously varying. The magnetic flux produced by this ideal design would be perfectly uniform and be entirely confined to either the bore of the cylinder or the outside of the cylinder. Of course, the ideal case of infinite length is not realizable, and in practice the finite length of the cylinders produces end effects, which introduce non-uniformities in the field. The difficulty of manufacturing a cylinder with a continuously varying magnetization also usually leads to the design being broken into segments.

Applications
These cylindrical structures are used in devices such as brushless AC motors, magnetic couplings and high-field cylinders. Both brushless motors and coupling devices use multipole field arrangements:
 Brushless motors or alternators typically use cylindrical designs in which all the flux is confined to the centre of the bore (such as k = 4 above, a 6-pole rotor) with the AC coils also contained within the bore. Such self-shielding motor or alternator designs are more efficient and produce higher torque or output than conventional motor or alternator designs.
 Magnetic-coupling devices transmit torque through magnetically transparent barriers (that is, the barrier is non-magnetic or is magnetic but not affected by an applied magnetic field), for instance, between sealed containers or pressurised vessels. The optimal torque couplings consists of a pair of coaxially nested cylinders with opposite +k and −k flux magnetization patterns, as this configuration is the only system for infinitely long cylinders that produces a torque. In the lowest-energy state, the outer flux of the inner cylinder exactly matches the internal flux of the outer cylinder. Rotating one cylinder relative to the other from this state results in a restoring torque.

Uniform fields

For the special case of k = 2, the field inside the bore is uniform and is given by

where the inner and outer cylinder radii are Ri and Ro respectively. H is in the y direction. This is the simplest form of the Halbach cylinder, and it can be seen that if the ratio of outer to inner radii is greater than e, the flux inside the bore actually exceeds the remanence of the magnetic material used to create the cylinder. However, care has to be taken not to produce a field that exceeds the coercivity of the permanent magnets used, as this can result in demagnetization of the cylinder and the production of a much lower field than intended.

This cylindrical design is only one class of designs that produce a uniform field inside a cavity within an array of permanent magnets. Other classes of design include wedge designs, proposed by Abele and Jensen, in which wedges of magnetized material are arranged to provide uniform field within cavities inside the design as shown.

The direction of magnetization of the wedges in (A) can be calculated using a set of rules given by Abele and allows for great freedom in the shape of the cavity. Another class of design is the magnetic mangle (B), proposed by Coey and Cugat, in which uniformly magnetized rods are arranged such that their magnetization matches that of a Halbach cylinder, as shown for a 6-rod design. This design greatly increases access to the region of uniform field, at the expense of the volume of uniform field being smaller than in the cylindrical designs (although this area can be made larger by increasing the number of component rods). Rotating the rods relative to each other results in many possibilities, including a dynamically variable field and various dipolar configurations. It can be seen that the designs shown in (A) and (B) are closely related to the k = 2 Halbach cylinder. Other very simple designs for a uniform field include separated magnets with soft iron return paths, as shown in figure (C).

In recent years, these Halbach dipoles have been used to conduct low-field NMR experiments. Compared to commercially available (Bruker Minispec) standard plate geometries (C) of permanent magnets, they, as explained above, offer a huge bore diameter, while still having a reasonably homogeneous field.

Derivation in the ideal case
The method used to find the field created by the cylinder is mathematically very similar to that used to investigate a uniformly magnetised sphere.

Because of the symmetry of the arrangement along the cylinder's axis, the problem can be treated as two-dimensional. Work in plane-polar coordinates  with associated unit vectors  and , and let the cylinder have radial extent . Then the magnetisation in the cylinder walls, which has magnitude , rotates smoothly as

while the magnetisation vanishes outside the walls, that is for the bore  and surroundings .

By definition, the auxiliary magnetic field strength  is related to the magnetisation and magnetic flux density  by . Using Gauss' law , this is equivalently

Since the problem is static there are no free currents and all time derivatives vanish, so Ampère's law additionally requires , where  is the magnetic scalar potential (up to a sign under some definitions). Substituting this back into the previous Equation  governing  and , we find that we need to solve

which has the form of Poisson's equation.

Consider now the boundary conditions at the cylinder-air interfaces  and . Integrating  over a small loop straddling the boundary and applying Stokes' theorem requires that the parallel component of  is continuous. This in turn requires that  is continuous across the boundary. (More properly this implies that  must differ by a constant across the boundary, but since the physical quantities we are interested in depend on gradients of this potential, we can arbitrarily set the constant to zero for convenience.) To obtain a second set of conditions, integrate Equation  across a small volume straddling the boundary and apply the divergence theorem to find

where the notation  denotes a jump in the quantity  across the boundary, and in our case the sign is negative at  and positive at . The sign difference is due to the relative orientation of the magnetisation and the surface normal to the part of the integration volume inside the cylinder walls being opposite at the inner and outer boundaries.

In plane-polar coordinates, the divergence of a vector field  is given by

Similarly, the gradient of a scalar field  is given by

Combining these two relations, the Laplacian  becomes

Using Equation , the magnetisation divergence in the cylinder walls is

Hence Equation , which is that we want to solve, becomes by using Equation

Look for a particular solution of this equation in the cylinder walls. With the benefit of hindsight, consider , because then we have

and also

Hence , and comparison with Equation  shows that  is the appropriate particular solution.

Now consider the homogeneous equation for Equation , namely . This has the form of Laplace's equation. Through the method of separation of variables, it can be shown that the general homogeneous solution whose gradient is periodic in  (such that all the physical quantities are single-valued) is given by

where the  are arbitrary constants. The desired solution will be the sum of the particular and homogeneous solutions that satisfies the boundary conditions. Again with the benefit of hindsight, let us set most of the constants to zero immediately and assert that the solution is

where now  are constants to be determined. If we can choose the constants such that the boundary conditions are satisfied, then by the uniqueness theorem for Poisson's equation, we must have found the solution.

The continuity conditions give

at the inner boundary and

at the outer boundary. The potential gradient has non-vanishing radial component  in the cylinder walls and  in the bore, and so the conditions on the potential derivative become

at the inner boundary and

at the outer boundary. Note that these are identical to Equations  and , so indeed the guess was consistent. Hence we have  and , giving the solution

Consequently, the magnetic field is given by

while the magnetic flux density can then be found everywhere using the previous definition . In the bore, where the magnetisation vanishes, this reduces to . Hence the magnitude of the flux density there is

which is independent of position. Similarly, outside the cylinder the magnetisation also vanishes, and since the magnetic field vanishes there, the flux density does too. So indeed the field is uniform inside and zero outside the ideal Halbach cylinder, with a magnitude depending on its physical dimensions.

Varying the field
Halbach cylinders give a static field. However, cylinders can be nested, and by rotating one cylinder relative to the other, cancellation of the field and adjustment of the direction can be achieved. As the outside field of a cylinder is quite low, the relative rotation does not require strong forces. In the ideal case of infinitely long cylinders, no force would be required to rotate a cylinder with respect to the other.

Sphere

If the two-dimensional magnetic distribution patterns of the Halbach cylinder are extended to three dimensions, the result is the Halbach sphere. These designs have an extremely uniform field within the interior of the design, as they are not affected by the "end effects" prevalent in the finite-length cylinder design. The magnitude of the uniform field for a sphere also increases to 4/3 the amount for the ideal cylindrical design with the same inner and outer radii. However, for a spherical struction, access to the region of uniform field is usually restricted to a narrow hole at the top and bottom of the design.

The equation for the field in a Halbach sphere is

Higher fields are possible by optimising the spherical design to take account of the fact that it is composed of point dipoles (and not line dipoles). This results in the stretching of the sphere to an elliptical shape and having a non-uniform distribution of magnetization over the component parts. Using this method, as well as soft pole pieces within the design, 4.5 T in a working volume of 20 mm3 was achieved by Bloch et al. in 1998, and this was increased further to 5 T in 2002, although over a smaller working volume of 0.05 mm3. As hard materials are temperature-dependent, refrigeration of the entire magnet array can increase the field within the working area further, as shown by Kumada et al. This group also reported development of a 5.16 T Halbach dipole cylinder in 2003.

See also
Supermagnet
Permanent magnet
Strong focusing
Inductrack uses Halbach arrays to generate strong fields for maglev
Helmholtz coil can give very even magnetic fields

References

External links

 Passive levitation of a shaft
 Electric model aircraft motor
 magnet levitated vehicle switching system

Magnetic levitation
Magnetic devices
Types of magnets

Halbach array


Grupa M de la Cupa Mondială de Baschet Masculin din 2019 a fost o grupă pentru stabilirea clasamentului din cadrul Cupei Mondiale de Baschet Masculin din 2019 care și-a desfășurat meciurile la Guangzhou Gymnasium, Guangzhou. Echipele din această grupă sunt cele care s-au clasat pe ultimele două locuri din grupele preliminare Grupa A și Grupa B. Echipele au jucat contra celorlalte două echipă din cealaltă grupă. După ce toate meciurile au fost jucate, echipa de primul loc a fost clasată în zona locurilor 17-20, echipa de pe locul al doilea a fost clasată în zona locurilor 21-24, echipa de pe locul al treilea a fost clasată în zona locurilor 25-28, iar echipa de pe locul al patrulea a fost clasată în zona locurilor 29-32.

Clasament

Meciuri

Nigeria vs. Coasta de Fildeș

China vs. Coreea de Sud

Coasta de Fildeș vs. Coreea de Sud

China vs. Nigeria

Referințe

Cupa Mondială de Baschet Masculin din 2019
Baschet în China
2019 în sport

Cupa Mondială de Baschet Masculin din 2019 - Grupa M


ජැක්පොට් (), හෙවත් ද රෝයල් ගැම්බ්ලර්, යනු දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික කතාමාලවක් වන අතර, මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය ජං ක්‍යුන්-සුක්, යෝ ජින්-ගූ, ජුන් ක්වං-ර්යුල්, චෝයි මින්-සූ, යූන් ජින්-සෝ සහ ලිම් ජි-යොන් විසින් සිදුකරයි. මෙය විකාශය වූයේ සික්ස් ෆ්ලයිං ඩ්‍රැගන්ස් කතාමාලාව ප්‍රතිස්ථාපනය කරමින් වූ අතර, එය SBS නාළිකාව ඔස්සේ සඳුදා සහ අඟහරුවාදා දිනවල 22:00ට (KST) විකාශය වූයේ 2015 මාර්තු 28 සිට ජූනි 14 දක්වා කථාංග 24කින් යුක්තව ය.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
 ජං ග්‍යුන්-සුක්, බෙක් දේ-ගිල් ලෙස
 යෝ ජින්-ගූ, යොන් යිං-ගුන් ලෙස (යොංජෝ රජු)
 ජුන් ක්වං-ර්යුල්, ලී ඉන්-ජ්වා ලෙස
 චෝයි මින්-සූ, සුක්ජොං රජු ලෙස
 යූන් ජින්-සෝ, සුක්-බින් චෝයි ලෙස
 ලිම් ජි-යොන්, දම්-සෝ ලෙස
 හ්යුන් වූ, යූන් ලෙස (ග්යොංජොං රජු)

සහාය රංගනය
 ඉම් හ්යුන්-සික්, නම් දොක්කෙබි ලෙස
 ආන් ගිල්-කං, කිම් චේ-ගුන් ලෙස
 සොං ජොං-හෝ, කිම් යි-සූ ලෙස
 ජි ඉල්-ජූ, මූ-ම්යුං ලෙස
 හන් ජුං-සූ, හ්වං ජින්-ගි ලෙස
 හන් කි-වූං, සා වූන් ලෙස
 හන් කි-වොන්, සා මෝ ලෙස
 ඕ යොන්-ආ, ජෑං ඔක්-ජොං ලෙස
 යූන් ජි-හ්යේ, හොං-මේ ලෙස
 ලී මූන්-සික්, බෙක් හන්-ගූම් ලෙස
 ජොන් සූ-ජින්, හ්වංගූ මොම් ලෙස
 කිම් යූ-චුල්, දේගරි ලෙස
 ජුන් ජේ-හ්යුං, ගමූල්චි ලෙස
 බෙක් ස්‍යුං-හ්යොන්, ජෑං හී-ජේ ලෙස (ජෑං ඔක්-ජොංගේ සොහොයුරා)
 හියෝ තේ-හී, සං-ගිල් ලෙස (යොංජෝගේ ආරක්ෂකයා)
 ලී ගා-හ්යුන්, හ්වා-ජින් ලෙස
 චා සූන්-බේ, ජෝ තේ-ගු ලෙස
 නා ජේ-වූං, චෝයි සොක්-හං ලෙස
 කිම් ගා-ඉයුන්, ග්යේ සුල්-ඉම් ලෙස
 කිම් සුං-ඕ, හ්වංහේ-දෝගේ ගෙජක්දූ ලෙස

ඇගයීම්
පහත දැක්වෙන වගුවෙහි, නිල් පැහැ අංක මගින් පහළම ඇගයුම් සහ රතු පැහැ අංක මගින් ඉහළම ඇගයුම් ද නිරූපණය වේ.

මුල් නාදපථය

OST කොටස 1

OST කොටස 2

OST කොටස 3

OST කොටස 4

අන්තර්ජාතික විකාශය
එක්සත් ජනපදය තුළ, මෙම නාට්‍යය ලොස් ඇන්ජලීස් DMA නිදහස් පෙදෙස තුළ, LA 18 KSCI-TV (නාළිකාව 18) නාළිකාව ඔස්සේ ඉංග්‍රීසි උපසිරුසි සහිතව සඳුදා සහ අඟහරුවාදා දිනවල ප.ව. 9:15ට විකාශය කෙරුණේ, 2016 අප්‍රේල් 25 සිට ජූලි 12 දක්වා විකාශය කරන ලදී.

සම්මාන සහ නිර්දේශ

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
නිල වෙබ්අඩවිය
ජැක්පොට් හට අදාළ හන්සිනෙමා ගිණුම

සෝල් විකාශන පද්ධතියේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
2010 දශකය තුළ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
2016 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2016 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්

ජැක්පොට් (2016 රූපවාහිනී කතාමාලාව)


Lardera (Lardèra în dialectul din Lodi) este un sat în comuna Cornovecchio din Provincia Lodi. Altitudinea medie este de 55 m. Are o populație de 14 locuitori.

Localitatea este în prezent o exploatare agricolă (în italiană ). Are o origine veche, până în secolul trecut fiind o municipalitate independentă. În timpul Unificării Italiei avea 264 de locuitori; din 1861 a fost integrată în Cornovecchio.

În prezent, Lardera se află pe teritoriul Parcului Adda Sud.

Note

Legături externe
 Lombardia Beni Culturali

Foste comune din Italia
Provincia Lodi

Lardera


Bojana er en 41 km lang flod der løber på grænsen mellem Montenegro og Albanien.

På sydøstsiden af Shkodërsøen løber vandet ud i denne korte flod via den albanske by Shkodër, drejer mod sydvest og skaber et artsrigt, bredt delta- og sumpområde (Ada Bojana) på grænsen mellem landene hvor floden løber ud  i Adriaterhavet.

Sammen med Morača udgør floderne via Shkodërsøen et flodsystem på 183 km  et afvandingsområde på 5.187 km²,  og i Montenegro et slettelandskab med  en stor del af  landets landbrugsproduktion. Vandføringen er på omkring 320 m³/s.

Eksterne kilder og henvisninger

 Buna Delta på  inyourpocket.com

Montenegros geografi
Albaniens geografi

Bojana


Miyuki Tanobe  (born 1937 in Morioka, Japan) is a Japanese-born Canadian painter, based in Montreal, Quebec. She is known for her paintings of the everyday life of Montreal residents. Her work is in the collections of the Montreal Museum of Fine Arts, the Musée du Québec, Lavalin, Pratt & Whitney, and Shell Canada, and Selection du Reader's Digest. She is a member of the Royal Canadian Academy of Arts.

Early life and education
Tanobe was born in 1937 in Morioka, Japan. Because there was a violent snowstorm raging on the day she was born, her parents named her Miyuki, which means "deep snow". Tanobe attended Japanese primary and secondary schools.

In 1963, possessing incipient artistic gifts, she painted at the studio of La Grande Chaumière in Paris before registering at the École nationale supérieure des Beaux-Arts, France's leading school of fine arts. Miyuki Tanobe's arrival in Canada in 1971 came as a result of a chance meeting in Paris with Maurice Savignac, her future husband, a French Canadian from Montreal.

Work

Miyuki Tanobe's work reflects a freedom of action. She paints principally on rigid supports such as wood or masonite sheets. Her panels are filled with scenes that she has observed like children playing ice hockey.

Her modern primitive works depict everyday life in the working-class neighborhoods of Montreal with humour and great sensitivity. She transforms "humble and unavoidable reality" by reformulating it, adding or deleting elements depending on her assessment of their contribution to the scene. A painting by Miyuki Tanobe goes to the heart of the matter: the artist is interested in opening the viewers' eyes so that they may better see the familiar and adjust their perceptions of what they think they know.

In 1980 Tanobe illustrates the song "Gens de mon pays" by Gilles Vigneault and in 1983 she creates pictures for The Tin Flute by Gabrielle Roy.
The colours in Miyuki's paintings are rich and full of contrast. Working with superimposed layers and applying pigments with her pliable, flexible Japanese brush, Miyuki Tanobe succeeds in revealing unexpected aspects of the objects and people she depicts without making them difficult to read. She paints in Nihonga.

She is a member of the Royal Canadian Academy of Arts.

In 2012 a mural was painted for Tanobe in Verdun.

Collections
Her work is found in the Montreal Museum of Fine Arts, Musée national des beaux-arts du Québec, Musée de Joliette, Musée Saidye Bronfman, Montréal.

Recognition
In 1979, she was the subject of a National Film Board of Canada documentary short My Floating World: Miyuki Tanobe, directed by Ian Rankin, Stephan Steinhouse and Marc F. Voizard.
2012 : Radio-Canada, Miyuki Tanobe and the mural of Verdun
1987 : Radio-Québec, Le Magazine
1985 : Radio-Québec, Arrimage
1982 : CBC, Seeing It Our Way

Published Work / Illustrations
 Roch Carrier, Miyuki Tanobe, Canada je t'aime = Canada I love you, Montréal: livres Toundra, 1991, 72 p
 Miyuki Tanobe, Québec je t'aime, Montréal: Éditions Toundra, 1976, 48 p
 Miyuki Tanobe, Gilles Vigneault, Les gens de mon pays, Montréal: Les éditions La courte échelle, 1980
 Yves Beauchemin, Cybèle, Coffret de luxe de sérigraphies, Montréal: Art global, 1982

Further reading
 Robert Bernier, Miyuki Tanobe, Montréal:Les Éditions de l'Homme, 2004, 157 p
 Léo Rosshandler, Miyuki Tanobe, Tanobe, LaPrairie, Quebec: Éditions M. Broquet, 1988, 108 p
 Gabrielle Roy, Miyuki Tanobe, Miyuki Tanobe retrouve Bonheur d'Occasion, un roman de Gabrielle Roy, Montréal: Éditions internationales A. Stanké, 1983
 Léo Rosshandler, Miyuki Tanobe, Tanobe, Ottawa : Éditions M. Broquet, 1980, 108 p

References

1937 births
Living people
20th-century Canadian painters
Japanese emigrants to Canada
Canadian people of Japanese descent
Canadian women painters
Artists from Montreal
People from Morioka, Iwate
Members of the Order of Canada
Officers of the National Order of Quebec
20th-century Canadian women artists
21st-century Canadian women artists
Members of the Royal Canadian Academy of Arts

Miyuki Tanobe


Les  sont un ordre éteint et fossile de chitinozoaires, un groupe aujourd'hui disparu de microfossiles marins à paroi organique (palynomorphes) d'affinité biologique incertaine.

Les espèces sont trouvées dans des terrains datant de l'Ordovicien au Dévonien.

Liste des familles
 †Conochitinidae Eisenack, 1931
 †Lagenochitindae Eisenack, 1931

Publication originale
  A. Eisenack, « Chitinozoen und andere Mikrofossilien aus des Bohrung Leba, Pommers », Palaeontographica A, 1972, , , .

Bibliographie

  Sreepat Jain, Fundamentals of Invertebrate Palaeontology: Microfossils, Springer Nature, 12 décembre 2019 - 323 pages, description à la page 19.
  Raymond Rauscher, « Recherches micropaléontologiques et stratigraphiques dans l'Ordovicien et le Silurien en France. Étude des Acritarches, des Chitinozoaires et des Spores », Sciences Géologiques, bulletins et mémoires, 1973,  (lire en ligne).

Liens externes

Notes et références

Chitinozoa
Ordre d'animaux préhistoriques (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 1972

Prosomatifera


Frank Latimore (eigentlich Frank Kline, * 28. September 1925 in Darien (Connecticut); † 29. November 1998 in London Borough of Hillingdon) war ein US-amerikanischer Schauspieler, überwiegend im europäischen Kino.

Leben
Nach kurzer Zeit als Bühnendarsteller bekam der sympathische, extrovertierte und gutaussehende Latimore einen Vertrag bei Twentieth Century Fox und spielte Nebenrollen in einigen Filmen. Ab 1947 nahm er seinen Wohnsitz in Italien, einige Jahre später in Spanien. In beiden Ländern gelang ihm eine produktive Karriere mit Erfolgen als Darsteller in Abenteuerfilmen, Western und Melodramen, auch in US-amerikanischen Produktionen, die in Europa gedreht wurden. Seine Karriere beendete Latimore mit einer kleinen Zahl von Filmen in den USA und einigen Gastrollen in Fernsehserien. Latimore starb in einem Altersheim für Schauspieler, der "Denville Hall".

Filmografie (Auswahl)
 1945: Dolly Sisters (The Dolly Sisters)
 1946: Auf Messers Schneide (The Razor's Edge)
 1946: Shock
 1949: Graf Cagliostro (Black Magic)
 1951: Undankbares Herz (Cuore ingrate)
 1952: Biancas Rache (Sul ponte del sospiri)
 1953: Auf des Degens Spitze (A fil di spada)
 1953: Der Korsar des Königs (Capitan fantasma)
 1953: Für dich hab' ich gesündigt (Per salvarti ho peccato)
 1954: Die Tochter der Mata Hari (La figlia di Mata Hari)
 1955: Robin Hood, der schwarze Kavalier (Il principe dalla maschera rossa)
 1956: Der geheimnisvolle Ritter von Montferrat (Lo spadaccino misterioso)
 1956: Der goldene Falke (Il falco d'oro)
 1959: Die Musketiere des Teufels (I cavalieri del diavolo)
 1959: Nur die Sonne war Zeuge (Au plein soleil)
 1960: Waffen für San Salvador (Gli avventurieri dei tropici)
 1962: Zorro – das Geheimnis von Alamos (La venganza del Zorro)
 1962: Das Schwert der Rache (La spada della vendetta)
 1962: Zorro, der schwarze Rächer (Cabalgando hacia la muerte)
 1963: Überfall auf Fort Yellowstone (El hombre de la diligencia)
 1963: Einer rechnet ab (Los cuatreros)
 1964: La carga de la policía montada
 1965: Die Eroberer des Pazifik (La conquista del Pacifico)
 1965: Hotel der toten Gäste
 1966: Venedig sehen - und erben... (The Honey Pot) (Rolle aus der Endfassung entfernt)
 1968: Der Sergeant (The Sergeant)
 1969: Patton – Rebell in Uniform (Patton)
 1969: Stoßtrupp Avola – Ja, wo sind denn die Kanonen (Rosolino paterno)
 1970: Das Gesetz des Schweigens (E venne il giorno dei limoni neri)
 1974: Das Haus der Angst (La casa della paura)
 1976: Die Unbestechlichen (All the President's Men)
 1978: Wie ein Blitz aus heiterem Himmel (Breaking Up)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1925
Gestorben 1998
Mann

Frank Latimore


Takumi Murakami (født 12. september 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Roasso Kumamoto.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takumi Murakami


Viliam Judák (Harvelka, 9 de novembro de 1957) é o Bispo diocesano de Nitra, Eslováquia. Ele era um padre em Nitra, onde ganhou um Th.D. em 1991, foi reitor do seminário de St. Gorazd em Nitra (1996-2001) e reitor da Universidade Comenius em Bratislava (2001-2004). Ele é um acadêmico com especialidades na antiguidade cristã e na história da igreja medieval eslovaca e é autor de várias monografias no campo da história da igreja e de muitos livros, artigos e publicações. Ele fala alemão e italiano.

Ele foi ordenado em 16 de junho de 1985 em Nitra, e feito bispo pelo Papa Bento XVI em 9 de junho de 2005. Desde 2006, ele é o vice-presidente da Conferência Episcopal Eslovaca. Dentro da KBS, ele também atua como presidente da Comissão para o Clero, Subcomissão para o diaconado permanente, Subcomissão de música, Comissão litúrgica e o conselho para a história.

Ver também

Bispos católicos da Eslováquia

Viliam Judák


Ada band es un grupo musical procedente de Yakarta, Indonesia, una de las más famosas del momento en su país de origen. El grupo fue fundado originalmente por Suriandika Suriandika Satjadibrata, Ibrahim Imran, Krishna Balagita, Iso Eddy H y Elif Ritonga. Pero en medio de la carrera este grupo experimentó otros cambios de integrantes, ya que fue una banda que se hizo conocer con temas musicales como "Masih", "Manusia Bodoh" y "Karena Wanita". Actualmente la banda está conformada por Suriandika Satjadibrata, Donnie Sibarani, Marshal Surya Rachman y Aditya Pratama.

Anggota:

Indra Perdana Sinaga

Marshal Surya Rachman

Dika Satjadibrata

Aditya Pratama

Mantan Anggota:

Eddy Himawarso

Eel Ritonga

Ibrahim Imran

Rama Yaya Moektio

Krishna Balagita

Donnie Sibarani

Discografía

Álbumes de estudio
 1997 - Seharusnya
 1999 - Peradaban 2000
 2001 - Tiara
 2002 - Metamorphosis
 2003 - Discography
 2004 - Heaven of Love
 2006 - Romantic Rhapsody
 2007 - Cinema Story
 2008 - Harmonious
 2009 - Mystery of Musical
 2011 - Empati

Álbum Lain
 2003 - The Best of Ada Band
 2005 - Original VCD Karaoke Yang Terbaik Bagimu Ada Band
 2011 - Original VCD Karaoke The Best Of Ada Band

Premios
 2003 -El collest canción para la canción "Still" versión clara de theTop 10 premios.
 2003 - PremioDoble Platino por el álbum "Metamorphosis".
 2003 - PremiosPlatino por el álbum "Discografía".
 2005 -premio Cuádruple disco de platino por "Cielo de Amor'''.
 2005 -Grupo / Duo Artista del Año de la versión MTV Ampuh.

 Sinetron
 1998 - Lagu "Seharusnya" digunakan pada sinetron "Cintailah Daku" (SCTV) produksi Prima Entertainment yang diperankan oleh Novia Ardhana dan Dewi Sandra.
 2005 - Sinetron "Manusia Bodoh" (RCTI) produksi SinemArt yang antara lain diperankan oleh Ririn Dwi Ariyanti dan Delon Thamrin.
 2006 - Sinetron "Haruskah Kumati" (Trans7) produksi Multivision Plus yang antara lain diperankan oleh Masayu Anastasia dan Evan Sanders.
 2009 - Lagu "Pemain Cinta" digunakan pada sinetron "Cinta Nia" produksi MD Entertainment yang diperankan oleh Nia Ramadhani .

 Lista de canciones originales
 2006 - Lagu "Karena Wanita (Ingin Di Mengerti)" di jadikan soundtrack pada film D'Girlz Begins
 2007 - Lagu "Nyawa Hidupku" dijadikan soundtrack pada film Selamanya.

Jingles
 Lagu "Masih" untuk jingle Ponds.
 Lagu "Kau Auraku" untuk jingle Suzuki Spin.
 Lagu "Karena Wanita" untuk jingle Softex (Versi Radio).

Enlaces externos
 Profil di KapanLagi.com
 Tulisan di djwirya.com www.djwirya.com
 Tulisan di indonesiantunes.com

Grupos de música de Indonesia

Ada Band


سير جون دوغلاس كوكروفت   هو عالم فيزياء بريطاني ، حاز جائزة نوبل للفيزياء عام 1951 عن اكتشافه الانشطار النووي ، وكان من دعامات توليد الطاقة النووية.

ولد جون كوكروفت في 27 مايو 1897، وتوفي في 18 سبتمبر 1967.

شارك كوكروفت في جائزة نوبل عام 1951 العالم الفيزيائي إيرنست والتون وكان تقدير لجنة جائزة نوبل لهما عن «أبحاثهما الرائدة في مجال تغيير النواة الذرية بواسطة تصويب جسيمات أولية معجّلة عليها».

روابط خارجية

مراجع

أساتذة كلية تشرشل (جامعة كامبريدج)
أشخاص مرتبطون بمشروع مانهاتن
أشخاص مرتبطون بسيرن
أعضاء نيشان الاستحقاق
أفراد الجيش البريطاني في الحرب العالمية الأولى
إنجليز حازوا على جائزة نوبل
حائزون على الوسام الملكي
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حائزون على ميدالية الحرية
حائزون على وسام الإمبراطورية البريطانية من رتبة قائد
خريجو جامعة فيكتوريا في مانشستر
خريجو كلية سانت جونز (كامبريدج)
خريجو معهد العلوم والتكنولوجيا بجامعة مانشستر
رؤساء الجمعية البريطانية لتقدم العلوم
رؤساء معهد الفيزياء (لندن)
زملاء الجمعية الملكية
زملاء كلية تشرشل (جامعة كامبريدج)
زملاء كلية سانت جونز (كامبريج)
علماء الفيزياء التجريبية
علماء ذرة إنجليز
فارس وسام جوقة الشرف
فرسان المملكة المتحدة
فيزيائيو القرن 20
فيزيائيون بريطانيون في القرن 20
مستشارو جامعة أستراليا الوطنية
مسيحيون حازوا جائزة نوبل
مواليد 1897
وفيات 1967

جون كوكروفت


Focul este un album realizat de solista de muzică pop rock Laura Stoica și lansat în anul 1994. Materialul include opt piese și a apărut la casa de discuri Edgar Surin Records, fiind editat sub formă de compact disc și casetă audio. Albumul a fost reeditat de Roton în anul 2008 sub formă de compact disc și cu grafica diferită față de ediția inițială.

Piese
 Focul (Răzvan Mirică, Laura Stoica / Laura Stoica)
 Când ești singur (Geff Harrison / Iulian Vrabete)
 Ea nu știe ce vrea (Iulian Vrabete / Iulian Vrabete)
 Cui îi pasă (Eugen Mihăescu / Eugen Mihăescu, Laura Stoica)
 Doar tu (Vlady Cnejevici / Nana Cnejevici, Laura Stoica)
 Un actor grăbit (Bogdan Cristinoiu / Andreea Andrei)
 Am nevoie de iubire (Florin Ionescu, Laura Stoica / Iulian Vrabete, Laura Stoica)
 Va fi o zi (Geff Harrison / Iulian Vrabete)

Personal
 Laura Stoica – vocal
 Eugen Mihăescu – chitară, voce de fundal (1, 2, 3, 4, 5, 7, 8)
 Vlady Cnejevici – claviaturi, voce de fundal (1, 2, 3, 4, 5, 7, 8)
 Iulian Vrabete – bas, voce de fundal (1, 2, 3, 4, 5, 7, 8)
 Florin Ionescu – tobe, voce de fundal (1, 2, 3, 4, 5, 7, 8)
 Cristian Soleanu – saxofon (3, 4, 5)
 Adrian Ordean – chitară (1)
 Alin Constanțiu – saxofon (6)
 Laurențiu Cazan – chitară acustică (6)
 Eugen Tegu – bas (6)
 Bogdan Cristinoiu – claviaturi, programări digitale (6)
 Cristina Andrei – voce de fundal (7)
 M. Vătămanu, T. Spineanu, G. Iorga, P. Manoliu – voce de fundal (8)

Materialul a fost înregistrat și mixat de Adrian Ordean la studioul Migas Real Compact din București, cu excepția piesei "Un actor grăbit", care a fost înregistrată și mixată de Bogdan Cristinoiu la studioul Accord. Fotografii realizate de George Ciocan, concepție grafică de Iulian Vrabete.

Bibliografie
 Pagina albumului Focul pe site-ul oficial Laura Stoica
 Pagina albumului Focul pe site-ul Discogs.com
 Coperte și broșură album Focul (CD/MC, Edgar Surin Records, 1994 / CD, Roton, 2008)
 Caraman Fotea, Daniela și Nicolau, Cristian. Dicționar rock, pop, folk... remix (ediția a II-a), Editura Humanitas Educațional, București, 2003. ISBN 973-50-0355-4

Albume de Laura Stoica
Albume din 1994
Albume rock
Albume pop

Focul (album)


The Butterfly Effect četvrti je studijski album portugalskog gothic metal-sastava Moonspell. Album je 13. rujna 1999. godine objavila diskografska kuća Century Media Records.

O albumu
Naziv albuma inspiriran je konceptom leptirovog učinka iz teorije kaosa.

The Butterfly Effect karakterizira eksperimentalniji glazbeni stil od onog na prethodnim albumima grupe, uključujući mnogobrojne elemente elektroničke glazbe, industrial metala te veću upotrebu sintesajzerskih efekata. Mnogi su kritičari na ovom albumu primijetili velik utjecaj Tiamatovih albuma Wildhoney i A Deeper Kind of Slumber.

Skladba "Tired" koristi se glazbenim uzorkom Mozartovog "Rekvijema". Pjesma "K" zapravo traje 3 minute i 40 sekundi, ali ju slijedi skrivena devetominutna skladba "O Mal de Cristo", čiji je tekst izvorno napisao William Burroughs, a dekonstruirao ga je i preradio pjevač grupe Fernando Ribeiro.

Popis pjesama

Recenzije
Eduardo Rivadavia, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri od pet zvjezdica te je komentirao: "Portugalski je Moonspell brzo evoluirao u jednog od glavnih igrača europske goth-metal scene te na svojem četvrtom albumu, The Butterfly Effect, sastav gura granice metala u čudnim i zapanjujućim novim smjerovima. Vođenu zadihanim baritonom pjevača Fernanda Ribeira, grupu bi se moglo nazvati europskim Type O Negativeom, ali s većim talentom za eksperimentiranje i lomljenje žanrova. Slijedeći glavnu shemu koju je postavio vrlo uspješan Tiamatov album Wildhoney, The Butterfly Effect spaja divlje, duboko ugođene gitarske rifove, jezive sintesajzerske prijelaze i ezoterične tematike pjesama (djelomično znanstvena fantastika, djelomično antikršćanstvo). Iako njegova sama širina ne stvara toliko kohezivnu sliku kao prethodni uradci, album sadrži nekolicinu izvrsnih skladbi. Među njima najviše se ističu "Tired" sa svojim nevjerojatno nezaboravnim melodijama te enigmatički nazvana "Can't Bee", zbrka ekstrema koja bi se mogla kvalificirati za titulu prvog death metal valcera u povijesti. Među ostalim snažnim trenutcima nalaze se nepopustljiva snaga pjesme "Soulsick", gotovo tragovi pop glazbe u pjesmi "Disappear Here" te čistokrvno industrial batinanje skladbe "I Am the Eternal Spectator". Izazovno, ali uglavnom zadovoljavajuće glazbeno iskustvo".

Zasluge

Moonspell
Miguel Gaspar – bubnjevi
Pedro Paixão – klavijature, glazbeni uzorci
Fernando Ribeiro – klavir (na pjesmi 6), vokali
Ricardo Amorim – gitara
Sérgio Crestana – bas-gitara
Dodatni glazbenici
Oli Albergaria Savill – udaraljke (na pjesmama 7, 8 i 12), timpani i konga (na pjesmi 4)

Ostalo osoblje
Andy Reilly – produkcija, inženjer zvuka, mastering
Richard Hinton – pomoćni inženjer zvuka
Patrick Bird – mastering
Paulo Moreira – fotografija, omot albuma
Carsten Drescher – ilustracije, omot albuma

Izvori

Albumi iz 1999.
Albumi sastava Moonspell

The Butterfly Effect


O torque de transferência de spin (STT) é um efeito no qual a orientação de uma camada magnética em uma junção de túnel magnético ou válvula de spin pode ser modificada usando uma corrente spin-polarizada.

O(a)s transportadore(a)s de carga (como os elétrons) têm uma propriedade conhecida como spin, que é uma pequena quantidade de momento angular intrínseco ao transportador. Uma corrente elétrica é geralmente não polarizada (composta por 50% de elétrons de spin para cima e 50% de spin para baixo); uma corrente spin-polarizada é aquela com mais elétrons de qualquer spin. Ao passar uma corrente através de uma espessa camada magnética (geralmente chamada de "camada fixa"), é possível produzir uma corrente spin-polarizada. Se essa corrente spin-polarizada for direcionada para uma segunda camada magnética mais fina (a "camada livre"), o momento angular pode ser transferido para essa camada, alterando sua orientação. Isso pode ser usado para excitar oscilações ou até mesmo inverter a orientação do ímã. Os efeitos geralmente são vistos apenas em dispositivos de escala nanométrica.

Memória de torque de transferência de spin
O torque de transferência de spin pode ser usado para inverter os elementos ativos na memória magnética de acesso aleatório. A memória magnética de acesso aleatório de torque de transferência de spin (STT-RAM ou STT-MRAM) é uma memória não volátil com consumo de energia de vazamento próximo de zero, o que é uma grande vantagem sobre memórias baseadas em carga, como a memória estática de acesso aleatório e memória dinâmica de acesso aleatório (DRAM). A STT-RAM também tem as vantagens de menor consumo de energia e melhor escalabilidade do que a memória magnetoresistiva de acesso aleatório (MRAM) convencional, que usa campos magnéticos para inverter os elementos ativos. A tecnologia de torque de transferência de spin tem o potencial de possibilitar dispositivos de MRAM combinando requisitos de baixa corrente e custo reduzido; no entanto, a quantidade de corrente necessária para reorientar a magnetização é atualmente muito alta para a maioria das aplicações comerciais, e a redução dessa densidade de corrente sozinha é a base para a presente pesquisa acadêmica em eletrônica de spin.

Desenvolvimento industrial
A Semicondutores Hynix e a Grandis formaram uma parceria em abril de 2008 para explorar o desenvolvimento comercial da tecnologia de STT-RAM.

A Hitachi e a Universidade de Tohoku demonstraram uma STT-RAM de 32 Mbit em junho de 2009.

Em 1º de agosto de 2011, a Grandis anunciou que havia sido comprada pela Eletrônicos Samsung por uma quantia não revelada.

Em 2011, a Qualcomm apresentou uma STT-MRAM embutida de 1 Mbit, fabricada na tecnologia LP de 45 nm da TSMC no Simpósio em circuitos VLSI.

Em maio de 2011, a Corporação russa de nanotecnologia anunciou um investimento de US$ 300 milhões na Nano electrônicos Crocus (um joint venture com a Tecnologia Crocus) que construirá uma fábrica de MRAM em Moscou, Rússia.

Em 2012, a Tecnologias Everspin lançou o primeiro módulo duplo de memória em linha DDR3 disponível comercialmente, ST-MRAM, com capacidade de 64 Mb.

Em junho de 2019, a Tecnologias Everspin iniciou a produção piloto de chips STT-MRAM de 1 Gb de 28 nm.

Em dezembro de 2019, a Intel demonstrou a STT-MRAM para cache L4.

Outras empresas que trabalham na STT-RAM incluem a Tecnologia Avalanche, a Tecnologia Crocus e a Tecnologias de transferência de spin.

Ver também
Memória magnetoresistiva de acesso aleatório
Resistor de memória (memristor)
Spin (física)
Spintrônica

Referências

Ligações externas
 Miniaplicativo de torque de spin (em inglês)
 J.C. Slonczewski: "Excitação acionada por corrente de multicamadas magnéticas (1996)", Jornal de magnetismo e materiais magnéticos volume 159, edições 1-2, junho de 1996, páginas L1-L7  (em inglês)
Armazenamento de estado sólido
Eletrônica
Física da matéria condensada

Torque de transferência de spin


පොත්ත ඉවත්කොට පියලි කල ඇට පරිප්පු (කොළඹ ඉංග්‍රීසි:dal, Devanagari दाल, Banglaদ্দাল, ඇමරිකාව lentils) යනුවෙන් හැඳින්වේ.

ලංකාෙව්, ඉන්දියාෙව්, බංගලිදේශයේ, පාකිස්ථානයේ පරිප්පු පිස ආහාරයට ගනු ලැබේ.
the thick, spicy stew prepared therefrom,
In South India dal is used to make the dish called sambar. The word Dal derives from the සංස්කෘත term to split.

පරිප්පු වර්ග
 තෝරපරිප්පු (toor dal (Marathi),tuvar dal (Gujarati), arhar dal (in Uttar Pradesh, Orissa & Bengal) or togari bele (Kannada), kandi pappu (Telugu), tuvara parippu (Malayalam) or tuvaram paruppu in (Tamil)) - yellow pigeon peas; available either plain or oily)
 මසූර් පරිප්පු (Masoor dal - red lentils)
කඩල පරිප්‍පු - (chholar dal in Bengali, (Buta daali in Orissa) sanaga pappu (Telugu) or kadale bele (Kannada), or kadalai paruppu (Tamil)) - split chickpeas without seedcoat. Chana dal is produced by removing the skin of Kala chana and then splitting it. Although machines can do this, it can be done at home by soaking the whole chickpeas, and removing the loose skins by placing the chickpeas between two towels and rubbing with a rolling pin.කොණ්‍ඩ කඩල - small chickpeas with brown skins - Kondai kadalai in Tamil. In the US and Canada it is known as desi chickpea and the variety most used is called Myles. It is very disease resistant.
 Kabuli dal - known for its black coat, it is an average size chickpea. It grows naturally with the black coat (not roasted as some believe) and it is said to be nuttier in flavor. මුං පරිප්පු (pesara or uddhi pappu (Telugu) or paasi paruppu (Tamil)) - mung beans or hesaru bele (Kannada), උඳු පරිප්පු(kolai dal (Bengali) ( Biri daali Orissa)  or minapa pappu Telugu or ulutham paruppu (Tamil)) - urad, sometimes referred to as black gram or uddina bele (Kannada),Rajma dal - kidney beansකවුපි (थट्टा पायिर in (Marathi), (అలసంద in Telugu),(വൻപയർ in Malayalam), (बोडी

මාංශ සහ රනිල ඇට

පරිප්පු වර්ග

පරිප්පු


The Dunedin sound was a musical and cultural movement and a genre of indie pop and alternative rock, created and pioneered in Dunedin, Otago, in the early 1980s. The Dunedin sound is considered to have been a key factor in the origination of indie rock as a genre. The scene was closely associated with Flying Nun Records, an independent label which has become one of the world's most renowned.

Many American indie rock bands, such as R.E.M., Yo La Tengo, and Pavement, have cited the Dunedin Sound as a key influence.

Characteristics
According to Matthew Bannister, Dunedin sound "was typically marked by the use of droning or jangling guitars, indistinct vocals and often copious quantities of reverberation." Many Dunedin sound bands drew inspiration from punk rock, as well as pop, rock, and psychedelic music of the 1960s.

Influences
The Dunedin sound can be traced back to the emergence of punk rock as a musical influence in New Zealand in the late 1970s. Isolated from the country's main punk scene in Auckland (which had been influenced by bands such as England's Buzzcocks), Dunedin's punk groups, such as The Enemy (which became Toy Love) and The Same (which later developed into The Chills), developed a sound more heavily influenced by artists like The Velvet Underground and The Stooges. This was complemented by jangly, psychedelic-influenced guitar work reminiscent of 1960s bands such as The Beatles and The Byrds, and the combination of the two developed into the style which became known as the Dunedin sound.

New Zealand-based Flying Nun Records championed the Dunedin sound, starting with its earliest releases (including The Clean's single "Tally Ho!" and the four-band compilation Dunedin Double EP, from which the term "Dunedin sound" was first coined). Many artists gained a dedicated "college music" following, both at home and overseas. In July 2009, Uncut magazine suggested that "before the mp3 replaced the flexidisc, the three axes of the international indie-pop underground were Olympia [in Washington State] ... Glasgow, and Dunedin..." The growth of the Dunedin sound coincided with the founding of the student radio station Radio One at the University of Otago, helping to increase the popularity and availability of the music around the city. Christchurch student radio station RDU, popular in student flats at the time, was already playing plenty of Dunedin music as early as 1981, while commercial radio stations in New Zealand barely featured any "homegrown" music until a voluntary code was introduced in 2002.

The development of parallel musical trends such as the Paisley Underground in California and the resurgence of jangle pop contributed to growth in the popularity of the Dunedin sound on college radio in the USA and Europe. The heyday of the movement was in the mid-to-late 1980s, although music in the style is still being recorded and released.

Pavement, R.E.M., and Mudhoney cite the Dunedin sound as an influence, and other overseas artists, such as Superchunk, Barbara Manning, and Cat Power, have covered Dunedin sound songs on several occasions. Post-2000 a new batch of Australian bands, often referred to as Dolewave were heavily influenced by the Dunedin Sound.

A 2009 tribute album to Chris Knox (who suffered a major stroke that year) included contributions from Will Oldham, The Mountain Goats, Yo La Tengo, Lou Barlow, A. C. Newman, Stephin Merritt, Jay Reatard, and Lambchop.

In 2000, a "Dunedin sound" showcase was presented as part of the Otago Festival of the Arts, held in Dunedin. This showcase featured performances by The Clean, The Chills, the Dead C, Alastair Galbraith, the Renderers, Snapper, and the Verlaines. KFJC 89.7 FM, an American college radio station based in Los Altos Hills, California, broadcast all six nights of the Dunedin sound showcase live to the San Francisco Bay Area via its FM signal and worldwide over the internet. The following year, a double CD documenting these broadcasts was produced for the station's annual fund-raiser.

References

Sources and further reading
Bannister, M. (1999) Positively George Street. Auckland: Reed Books.
Bertram, G. "Great still sounds great", Otago Daily Times, 7 December 2013. Retrieved 17 April 2014.
Chapman, I. (2016) The Dunedin Sound: Some disenchanted evening. Auckland: David Bateman Ltd
Davey, T. & Puschmann, H. (1996) Kiwi rock. Dunedin: Kiwi Rock Publications.
Dix, J. (1988) Stranded in paradise: New Zealand rock'n'roll 1955–1988. Wellington: Paradise Publications.
Eggleton, D. (2003) Ready to fly: The story of New Zealand rock music. Nelson, NZ: Craig Potton Publishing.
Higgins, M. (1982) The Clean and the Dunedin Sound. In Rip It Up magazine, April 1982.
Flying Nun 25th anniversary edition of Real Groove magazine, 2006.
Flying Nun: Anything can happen (Television New Zealand documentary, 1990)
Heavenly pop hits: The Flying Nun story (Television New Zealand documentary, 2002)

External links
Flying Nun history 1980–1995
Martin Phillipps & The Chills' official homepage
In Love With Those Times – Article on Stylus magazine
Dunedin music in the press

New Zealand styles of music
Alternative rock genres
Music scenes
Culture in Dunedin

1980s in Dunedin

Dunedin sound


Üründü, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Antalya il merkezine 51 km, Serik ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Resmi İnternet Sitesi

Serik'in mahalleleri

Üründü, Serik


Le conflit de Drazdy (parfois orthographié Drozdy) est un incident survenu en  impliquant le gouvernement de la Biélorussie et des diplomates d'autres nations.

Déroulement
Le conflit a commencé lorsque le président de la Biélorussie, Alexandre Loukachenko, a déclaré le complexe de  comme propriété du gouvernement et l'a fermé pour réparations. Le complexe de Drazdy abritait plusieurs diplomates de divers pays, dont plusieurs pays occidentaux. Bien que Loukachenko ait tenté de négocier une situation avec des puissances occidentales, telles que la France et l'Allemagne, en nommant Uladzimir Herasimovich pour des pourparlers, la situation n'a pas été résolue à temps.

Conséquences
Pour protester contre l'incident, les États-Unis ont temporairement rappelé leur ambassadeur, , qui a passé un an à Washington avant de retourner en Biélorussie. L'un des résultats de l'incident a été que l'Union européenne a émis à Loukachenko et à environ 130 autres responsables gouvernementaux des interdictions de voyager qui les ont empêchés de se rendre dans quatorze des quinze États de l'UE de l'époque. Cela a également commencé à conduire les États-Unis et les États non membres de l'UE à émettre des interdictions similaires (les États-Unis bénéficient d'une exemption pour les visites au siège des Nations unies à New York pour les fonctionnaires interdits). Selon ITAR-TASS et , le complexe de Drazdy est maintenant utilisé comme résidence pour le président et les diplomates expulsés ont reçu de nouveaux emplacements à Minsk.

Notes et références

Juillet 1998
1998 en Biélorussie
Incident diplomatique

Conflit de Drazdy