El pueblo kven (kveeni en idioma kven y finés, kvener en noruego y kveanat en sami septentrional) es una minoría étnica de Noruega, descendiente de los campesinos y pescadores fineses que emigraron de las regiones del norte de Finlandia y Suecia al norte de Noruega en los siglos XVIII y XIX. En 1996 obtuvieron el estatus de minoría en Noruega, y en 2005 su idioma fue reconocido como lengua minoritaria.

Denominación

El término kven se ha usado de forma continuada en Noruega, desde la Edad Media hasta la época actual, para describir a los descendientes de los pueblos de habla finlandesa que emigraron al norte de Noruega desde el  hasta la Segunda Guerra Mundial.

El origen del término es controvertido, igual que el destino de aquellos kvens medievales. Hay poca evidencia que apoye que los kven modernos sean descendientes directos de la Kvenland que se menciona en algunas fuentes antiguas de Noruega e Islandia.

Como resultado de la firma por parte de Noruega del Convenio Marco para la Protección de las Minorías Nacionales en 1999, el término kven se convirtió por primera vez en el nombre oficial correspondiente a los descendientes de fineses que llevasen un largo tiempo en Noruega y se considerasen miembros de esa minoría étnica particularmente protegida.

Entre algunos académicos se sostiene que el término kven, debido a la discriminación y la represión por parte las autoridades noruegas, se hizo despectivo durante el . Esa sería la razón por la que algunos kven prefieren ser llamados "suomalaiset" ("finlandeses" en finés). Sin embargo, con la revitalización de la cultura kven en la década de 1970 los propios kven empezaron a utilizar el término. El término es aceptado y utilizado en la actualidad; por ejemplo, en el nombre de la organización kven en Noruega (Norske Kveners Forbund).

Demografía

Los kven se registraron como grupo separado en los censos de Noruega en el período 1845 a 1930. Desde el  los kven comenzaron a constituir una parte significativa de la población del norte de ese país. En 1845 el 13,3 % de la población de Finnmark y el 3,2 % de Troms se consideraban kvenes. En 1854 las cifras aumentaron, respectivamente, al 19,9 % y 7,0 %. El pico se produjo en 1875, con respectivamente el 24,2 % y el 7,7 %. Las proporciones se redujeron al 20,2 % y 3,7 % en 1890, y al 13,8 % y 2,0 % en 1900.
En el censo de 1930 había registradas en 8.215 kven entre Troms y Finnmark. En 1950, 1.439 personas informaron de que usaban la lengua finesa en Troms (58) y Laponia (1.381).

En 2001, el número de kven se estimó en 10.000-15.000 personas en el marco de una investigación parlamentaria sobre las minorías nacionales en Noruega. Sin embargo, la estimación del número de kvens es difícil, ya que no existe una definición oficial. Por lo tanto, otros estudios han estimado el número en unos 50-60.000, si se tomaba en cuenta a población de la que al menos uno de sus abuelos hablase finlandés. Sin embargo, muchos de ellos podrían considerarse a sí mismos como simplemente noruegos o samis (o cualquier combinación de los tres elementos).

Véase también

Kvenland

Referencias

Etnias de Europa
Demografía de Noruega

Pueblo kven


Medieval: Total War 2 er efterfølgeren til Medieval: Total War og det fjerde spil i Total War-serien og udgivet d.10 november 2006. Det blev udviklet af Creative Assembly og udgivet af SEGA. Spillet er et strategispil som forgår i årene mellem 1080 til 1530. Spillet forgår i Europa, Nordafrika og Mellemøsten.

Gameplay
I lighed med tidligere titler i Total War serien består spillet af to spillemetoder: kampe og singleplayer kampagne. Kampe kan spilles i multiplayer, i brugerdefinerede scenarier eller i historiske scenarier, som simulerer rigtige kampe som Slaget ved Arsuf eller Slaget ved Agincourt .

Kampagnen giver spilleren mulighed for at tage kontrol over en fraktion af tidsperioden og bygge en civilisation, både økonomisk og militært for at erobre andre fraktioner. Gameplay består i at kontrollere sin valgte nation militære, økonomiske og sociale systemer i store kampagnekort. Under spillerens tur kan hære, flåder og agenter flyttes på kortet.
Når en hær engagerer en anden hær, kan spilleren vælge at bekæmpe kampen personligt i kampmodus eller automatisk beregne resultatet.
Man kan spille som Danmark, Rusland, Milan, Portugal, Spanien, Skotland, England, Frankrig, Polen, Republikken Venedig, Ungarm, Sicilien, Det Hellige Romerske Rige, Tyrkerne, Egypten, Maurere og Det byzantinske rige

Udvidelse
Medieval: Total War 2 har kun udvidelser hvilke er kingdoms, som giver 4 nyere kampanger, hvor man også kan spille som Nyspanien, Azteker, Apache, Mayaerne, Chichimeca, Tlaxcala og Tarascan i Amerika kampagnen, som forgår fra Honduras til Texas.

I Britannia kampagnen kan man spille som Skotland, England, Irland, Wales og Norge hvor man spiller på de britiske øer.

I Korsfars kampagnen kan man spille som Jerusalem, Byzantinske Rige, Antioch, Ayyubide og Seljukkerne, kampagnen forgår i mellemøsten.

I Teutonic kampagnen kan man spille som Storfyrstendømmet Litauen, Den Tyske Ordensstat, Danmark, Polen, Det tysk-romerske Rige og Republikken Novgorod, kampagnen forgår i øst tyskland og vest Rusland og omkring Østersøen

Noter

Computerspil
Strategispil
Middelalderen i populærkultur

Medieval II: Total War


The Flatiron District is a neighborhood in the New York City borough of Manhattan, named after the Flatiron Building at 23rd Street, Broadway and Fifth Avenue. Generally, the Flatiron District is bounded by 14th Street, Union Square and Greenwich Village to the south; the Avenue of the Americas (Sixth Avenue) and Chelsea to the west; 23rd Street and Madison Square (or NoMad) to the north; and Park Avenue South and Gramercy Park to the east.

Broadway cuts through the middle of the district, and Madison Avenue begins at 23rd Street and runs north. At the north (uptown) end of the district is Madison Square Park, which was completely renovated in 2001. The Flatiron District encompasses within its boundaries the Ladies' Mile Historic District and the birthplace of Theodore Roosevelt, a National Historic Site. The Flatiron District was also the birthplace of Silicon Alley, a metonym for New York's high technology sector, which has since spread beyond the area.

The Flatiron District is part of Manhattan Community District 5. Residents are represented by the Flatiron Alliance neighborhood association and nearby businesses by the Flatiron NoMad Partnership business improvement district, though the two have different (partially overlapping) boundaries.

History and name

The designation "Flatiron District" dates from around 1985, and came about because of its increasingly residential character, and the influx of many restaurants into the area – real estate agents needed an appealing name to call the area in their ads. Before that, the area was primarily commercial, with numerous small clothing and toy manufacturers, and was sometimes called the Toy District. The Toy Center buildings at 23rd Street and Broadway date from this period, and the annual American International Toy Fair took place there beginning in 1903, except for 1945. When much of this business moved outside the U.S., the area began to be referred to as the Photo District because of the large number of photographers' studios and associated businesses located there, the photographers having come because of the relatively cheap rents.

As of the 2000s, many publishers have their offices in the district, as well as advertising agencies, and the number of computer- and Web-related start-up companies in the area caused it to be considered part of "Silicon Alley" or "Multimedia Gulch", along with TriBeCa and SoHo.

The Flatiron district was bounded by the center of the printing trades south of 23rd Street and the garment industry starting to the north of 23rd Street. With the collapse of the printing trades and the textile industries in New York City, the area's business focus shifted towards technology companies, and to firms serving the employees in the high-tech, finance, media, legal, and medical sectors.

Buildings
The Flatiron District is located in the part of Manhattan where the bedrock Manhattan schist is located deeper underground than it is above 29th Street and below Canal Street, and as a result, and under the influence of zoning laws, the tallest buildings in the area used to top out at around 20 stories; older buildings of 3-6 floors are still numerous, especially on the side streets.

Notable buildings in the district include the Flatiron Building, one of the oldest of the original New York skyscrapers, and just to east  at 1 Madison Avenue is the Met Life Tower, built in 1909 and the tallest building in the world until 1913, when the Woolworth Building was completed. It is now occupied by Credit Suisse since MetLife moved their headquarters to the Pan Am Building. The  marble clock tower of this building dominates Madison Square and the park there.

Nearby, on Madison Avenue between 26th and 27th Streets, on the site of the old Madison Square Garden, is the New York Life Building, built in 1928 and designed by Cass Gilbert, with a square tower topped by a striking gilded pyramid. Also of note is the statuary adorning the Appellate Division of the New York State Supreme Court on Madison Avenue at 25th Street.

Completed in 2010, One Madison Park, a 50-story luxury condominium tower, sits at 23 East 22nd Street, at the foot of Madison Avenue and across from Madison Square Park. It is nearly as tall as the Met Life Tower (, compared to  for the Tower), and taller than the Flatiron Building. The triplex penthouse was purchased for $57.3 million in February 2014.

Another landmark is the 1909 sidewalk clock outside 200 Fifth Avenue.

Education
The campus of the City University of New York's Baruch College is located between 23rd and 25th Streets on Lexington Avenue, at the eastern edge of the district. The Field Building at 23rd Street and Lexington Avenue, the oldest building on the Baruch campus, sits on the former site of the Free Academy (now City College of New York), which was founded in 1847 and was the first institution of free public higher education in the United States. Baruch's Newman Vertical Campus as well as the Zicklin School of Business, the largest collegiate school of business in the United States, are also located on 24th and 25th Streets between Third and Lexington Avenues.

Culture and shopping
Cultural attractions in the area include Tibet House US, the Tibetan cultural preservation and education nonprofit founded by Robert Thurman and Richard Gere, which features a gallery and exhibitions on 15th Street. The Museum of Sex and the Gershwin Hotel, are both located on 27th Street. The Gershwin is a tribute to the late pop artist Andy Warhol, and features some of his art and memorabilia throughout the hotel.

The area has many stores, such as Ann Taylor, Victoria's Secret, Club Monaco, and Origins. "Big-box" retailers dominate Sixth Avenue between 14th Street and 23rd Street, at the district's western edge.

One of the neighborhood's older restaurants is Eisenberg's Sandwich Shop, founded in 1929. The classic 40 foot lunch counter restaurant at 174 Fifth Avenue, near East 22nd Street, changed owners five times over the last 94 years. It was saved from closing in 2005 by a loyal customer, closed again in March 2021 due to the Covid pandemic, and reopened as S & P, named for a sandwich shop that opened in the space in 1928.

Notable residents
 Joe Quesada, comic book writer/artist/editor, and Chief Creative Officer of Marvel Comics.
 Chelsea Clinton, the daughter of U.S. President Bill Clinton and Secretary of State Hillary Clinton, as well as her husband Marc Mezvinsky and their children, moved to the Flatiron District in 2016, having previously lived in nearby NoMad and Gramercy Park.

See also
 Ladies' Mile Historic District
 Madison Square North Historic District
 Madison Square Park

References
Notes

External links

 Flatiron NoMad Partnership
 Madison Square Park Conservancy
 History of the International Toy Center
 Drive to Protect the Ladies' Mile
 Madison Square Park News

Neighborhoods in Manhattan

Flatiron District


La Copa Profesional de Microfutbol Femenina  por motivos de patrocinio es un torneo de carácter profesional equivalente a su similar masculino que busca destacar el nivel deportivo de las jugadoras nacionales y al igual que el de hombres, está organizado por la División Nacional de Fútbol de Salón, adscrita a la Federación Colombiana de Fútbol de Salón y así mismo a la Asociación Mundial de Futsal. Comenzó su actividad en el año 2010 cuando la versión masculina llegaba a su Segunda Edición y aprovechando el respaldo dado por parte del patrocinador, el presidente de la Federación Colombiana de Fútbol de Salón, Sr. Manuel Sánchez hizo el lanzamiento del campeonato femenino de microfutbol a nivel profesional. A diferencia del campeonato de hombres, este tiene una duración menos prolongada (aproximadamente de 3 meses a 3 meses y medio, comenzando en marzo).

Para el año 2013 se aumentó el cupo de equipos a 13, como novedad el primer equipo campeón de este certamen, Caimanas de Cundinamarca tendrá año sabático.

En la temporada 2014 se aumentó la cifra a 15 equipos.

Equipos participantes 2019

Campeones

Cobertura por televisión
El horario y partido a transmitir por televisión se define la semana previa a cada jornada. El canal Señal Colombia, de la operadora estatal RTVC, es el medio de difusión por televisión autorizado para la transmisión de un partido por fecha los días Domingos.

Transmisión
La hora de cada encuentro corresponde al huso horario que rige a Colombia (UTC-5)

Véase también
 Fútbol de salón en Colombia
 Copa Profesional de Microfutbol (Colombia)
 Federación Colombiana de Fútbol de Salón
 Selección de fútbol de salón de Colombia

Fútbol de salón en Colombia
Copa Profesional de Microfútbol Femenina (Colombia)


Lucy Glanville (* 16. Oktober 1994 in Sydney) ist eine australische Skilangläuferin und ehemalige Biathletin.

Karriere

Skilanglauf
Lucy Glanville begann 2004 mit dem Langlauf und betrieb noch andere Sportarten wie Turnen und Fußball, bis sie sich seit 2007 vorrangig dem Skilanglauf widmete und für die nächsten Jahre die beste Nachwuchsläuferin Australiens war.

Die ersten internationalen Rennen bestritt Glanville seit 2009, vor allem im Skilanglauf-Australia/New-Zealand-Cup. In fast zehn Rennen erreichte sie dabei Podiumsresultate, ohne jedoch ein Rennen zu gewinnen. Bei den Australischen Meisterschaften 2011 gewann sie im Freistil-Sprint und über 5-Kilometer-Klassisch die Juniorinnen-Titel, zudem wurde sie im Sprint Vizemeisterin bei den Frauen und Dritte über 5 Kilometer. Höhepunkt im Skilanglauf wurden die Olympischen Jugend-Winterspiele 2012 in Innsbruck, wo sie im Freistil-Sprint 31. und über 5-Kilometer-Klassisch 34. wurde. Im Sommer 2013 bestritt Glanville ihre letzten Skilanglaufbewerbe. Überraschend gab sie dann im April 2021 in Canberra auf Skirollern ein kleines Comeback, über 5 Kilometer Freistil belegte sie Rang fünf.

Biathlon
Seit 2010 bestreitet Glanville auch Rennen im Biathlonsport. Ihre ersten Rennen bestritt sie im Rahmen der Juniorenweltmeisterschaften 2010 in Torsby, wo sie die Plätze 69 im Einzel, 60 im Sprint und 55 im Verfolgungsrennen belegte. Ein Jahr später wurde sie in Nové Město na Moravě 51. des Einzels, erneut 60. und damit Letzte Qualifikantin für das Verfolgungsrennen im Sprint und im Verfolger 58. Kurz darauf nahm sie an den Juniorenrennen der Offenen Europameisterschaften 2011 in Ridnaun teil und belegte im Einzel den 43. sowie im Sprint den 52. Platz und wurde im Verfolgungsrennen überrundet. Im weiteren Jahresverlauf ging Glanville auch bei den Juniorenrennen der Sommerbiathlon-Weltmeisterschaften 2011 in Nové Město an den Start und kam auf den 48. Platz im Sprintrennen und wurde im Verfolger erneut überrundet. 2012 wurden die Offenen Europameisterschaften in Osrblie das erste Großereignis, bei denen die Australierin 41. des Junioren-Einzels wurde. Kurz darauf folgten die Junioren-Weltmeisterschaften 2012 in Kontiolahti. In Finnland wurde Glanville 52. des Einzels und 73. des Sprints.

2011 bestritt Glanville in Osrblie ihre ersten Rennen bei den Frauen im IBU-Cup, wo sie in ihrem ersten Einzel als 37. sogleich Punkte gewann. Wenig später erreichte sie mit einem elften Rang bei einem Sprint in Bansko ihre bislang beste Platzierung in der Rennserie. Erstes Großereignis bei den Frauen wurden die Weltmeisterschaften 2012 in Ruhpolding. Dort kam sie in zwei Rennen zum Einsatz, bei denen sie 108. des Einzels und 112. des Sprints wurde. Auch ein Jahr später war die Australierin bei den Welttitelkämpfen dabei, verfehlte die Top-100 allerdings erneut. Trotz, dass Glanville in ihrer Karriere kein einziges Rennen im regulären Weltcup bestritt, durfte sie 2014 im Alter von 19 Jahren bei den Olympischen Winterspielen in Sotschi starten. Sie war damit die erste australische Biathletin seit 1998 bei Olympia. Bei den Rennen in Russland belegte sie den 82. Rang im Einzel und den 78. Platz im 7,5 km Sprintrennen.

Nach den Sommerbiathlon-Weltmeisterschaften desselben Jahres beendete Lucy Glanville ihre aktive Biathlonkarriere.

Statistiken

Weltcupplatzierungen

Olympische Winterspiele
Ergebnisse bei Olympischen Winterspielen:

Biathlon-Weltmeisterschaften
Ergebnisse bei den Weltmeisterschaften:

Juniorenweltmeisterschaften
Ergebnisse bei den Juniorenweltmeisterschaften:

Weblinks

 Lucy Glanville: Athlete Biography (englisch)

Biathlet (Australien)
Skilangläufer (Australien)
Olympiateilnehmer (Australien)
Geboren 1994
Frau
Australier
Teilnehmer der Olympischen Jugend-Winterspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Teilnehmer der Winter-Universiade 2013
Universiadeteilnehmer (Australien)

Lucy Glanville


Delhi Sultanlığı (دلی سلطنت Delhi Saltanat) ya da Sultanat-ı Hint, 1206-1526 yılları arasında Hindistan'da hüküm sürmüş olan sultanlıktır.

Delhi Sultanlığı'nı Türk kökenli olan Kölemen Hanedanı (Hint 'Memlûk' Hanedanı; 1206-90) kurmuştur. Bu hanedanı sırasıyla Türk kökenli ama Peştunlar ile karışmış olan Halaci Hanedanı (1290-1320), Türk kökenli Tuğluk Hanedanı (1320-1413), yine Türk kökenli olup Peştunlar ile karışmış olan Seyyid Hanedanı (1414-51) ve son olarak da Peştun kökenli Ludî Hanedanı (1451-1526) takip etmiştir. 1526 yılında Delhi Sultanlığı yeni ortaya çıkan Babür İmparatorluğu tarafından fethedilmiştir.

Delhi Sultanlığı

Memlûk Hanedanı (1206-1290)

İslâmiyet, Aşağı İndus Vadisine ilk olarak Emevîler devrinde girmişti. Sonraları Hindistan içlerine Müslüman askerî kuvvetlerini ilk getiren Gazneli hükümdarlarıdır. Gazneliler, Pencab Bölgesini ele geçirerek burayı Hindistan'daki dâimî merkezleri yaptılar. İktidarlarının sonuna doğru ise Lahor merkez olmuştur. Gazneliler'in yerini alan Gurlular için Pencab, Hindistan'ın fethi için önemli bir merkez olmuştur. Gurlu hanedanından 1173 yılından sonra Gazne'de hükümdar olan Şehâbüddîn (Mu'izzüddîn) Muhammed, Ganj Ovasında hâkimiyetini genişletti. Muînüddîn Çeştî'den aldığı işaretle, Ecmir'i fethetti. Emrindeki Türk asıllı kumandanlarından Kutbeddîn Aybeg'i bütün Hindistan'ın fethi ile vazifelendirdi. Hindistan'da islâmiyet'in yayılmasında önemli rol oynayan Mu'izzüddîn, 1206 yılında ölünce, Lahor'a giden Kutbiddin Aybek, sultanlık teklifini kabul etti. Kuzey Hindistan'a hâkim olup, Delhi Sultanlığı'nın temelini attı. Ölen Mu'izzüddîn Muhammed'in kardeşi ve batı Gurluların sultânı Gıyâseddîn Mahmûd, bu durumu kabul edip Kutbeddîn'e, Melik unvanını verdi. Bu sırada, Sultan Mu'izzüddîn'in komutanlarından Tâceddîn Yıldız, Gazne'de hüküm sürmekteydi. Aybeg, onu yenerek Gazne'ye girdiyse de; ancak kırk gün kalabildi. Daha sonra Tâceddîn Yıldız'ın baskısı üzerine Hindistan'a çekildi. Orada İslâmiyet'in yayılması için çalıştı. Fethettiği yerlere cami ve medreseler inşa edip, mümtaz ilim sahipleri ile şenlendirdi. Alimlere, fakir ve muhtaçlara maaşlar bağlattı. Sulh ve sükûnu sağlayıp, memleketinde her türlü zulme mâni oldu.

Kutbeddîn Aybeg, 1210 yılında harp talimi için çevgan oynarken geçirdiği bir kaza sonunda ölünce, Delhi Sultanlığı dörde bölündü. Delhi'de Aybeg'in oğlu Aram Şah, Badaun'da damadı İltutmuş, Yukarı Sint'te öbür damadı Kabaca, Bengal'de de Halac emirlerinden Ali bağımsızlıklarını ilan ettiler. Birçok bölge de Hindûların eline geçti. Bazı devlet büyüklerinin teşviki ile İltutmuş, Aram Şâh'ı mağlûb ederek Delhi'yi ele geçirdi ve tahta geçti. Diğer bölgelerde bağımsızlıklarını îlân eden komutanları da hâkimiyeti altına aldı ve Hindistan'da Türk-İslâm hâkimiyetini yeniden kurarak, sağlamlaştırdı.

Bu arada Moğollara mağlup olan Celâleddin Harezmşah, İltutmuş'a sığındı. Onu takip eden Moğollar, Hindistan'a girdiler ve birçok yeri yağmaladılar. Bir ara Mültan'ı kuşatmalarına rağmen netice elde edemeyip geri çekildiler. İltutmuş'un bacanağı ve kumandanlarından olan Kabaca, onlara başarı ile karşı koydu. Celâleddin Harezmşah, 1224 senesine kadar Hindistan'da kaldı. Çeşitli iç olaylara karıştı. Daha sonra Mükran yoluyla İran'a geçti. Moğollar'ın kuzeydeki Türk ülkelerine baskı yapmaları neticesi, Hindistan'a Türk göçleri başladı. Bunları ülkesine memnuniyetle kabul edip yerleştiren İltutmuş, bu sayede ordusunu da güçlendirdi.

İltutmuş, başarılı seferler düzenleyerek hakimiyet bölgesini genişletti. Vindhya Dağlarının kuzeyinde kalan bütün Hindistan'ı ele geçirdi. Abbasî halifesi Muntansır-billah tarafından tanınan Hindistan'ın ilk Müslüman-Türk sultanı oldu. Nasır ve Emîr-ül-Mü'minîn lakabını aldı. Bir ara İsmâilîler, öldürmeyi ve devleti ele geçirmeyi planladılarsa da muvaffak olamadılar. Delhi sultanlarının en büyüklerinden olan İltutmuş, büyük İslâm âlimi Kutbüddîn-i Bahtiyar Kâkî'nin talebelerinden idi. İslâmiyet'in Hindistan'da yayılması için çok gayret gösterdi. Ülkede birlik ve düzeni sağladı.

1236 yılında Karakarlara karşı çıktığı seferde hastalanan İltutmuş, Mayıs ayında öldü. Ölmeden önce kızı Râziye Sultan'ı veliaht tâyin etmişti. Beyler, oğulları olduğu halde kızını veliaht tâyin etmesine çok şaşırdılar. Sebebini sorduklarında; "Oğullarım gençlik eğlencelerine dalmışlardır. Hiç birisinde ülkeyi idare edecek kabiliyet yoktur, ölümümden sonra oğullarımdan hiç birinin veliahtlığa kızım kadar lâyık olmadıkları görülecektir" cevabını verdi.

İltutmuş vefat edince, devletin ileri gelenleri, vasiyetine rağmen, oğullarından Rükneddîn Fîrûz'u tahta geçirdiler. İltutmuş'un önceden dedikleri çok geçmeden ortaya çıktı. Tahta geçen Fîrûz, eğlenceye daldı. Devlet idaresi, annesi Şah Terken Hâtun'un eline geçti. Şah Terken'in zalimane idaresi ve hanedan ailesinden birçok kişiyi ortadan kaldırmak istemesi, hattâ İltutmuş'un oğlu Kutbeddîn Muhammed'i öldürtmesi, valilerin ayaklanmalarına sebep oldu. Altı ay hüküm süren Fîrûz, çıkan isyan sonucu yakalanıp öldürüldü. Sonunda Râziye Sultan, Delhi halkı ve ordu kumandanlarının bir bölümü tarafından sultan ilan edildi.

İslâm dünyâsında hükümdarlık yapan ender kadınlardan biri olan Râziye Sultan, birçok güçlüklerle karşılaştı. Bu devirde İltutmuş'un komutanlarından kırk tanesi devlet idaresine hâkim duruma gelmişti. Bunlar, Habeş asıllı Cemâleddîn Yakut'un yüksek görevlere getirilmesine karşı çıkarak isyan ettiler. Râziye Sultan, ayaklananların üzerine yürüdüğü sırada, Cemâleddîn Yakut, isyan eden beyler tarafından öldürüldü.

Râziye Sultan da yakalanıp Taberhind valisi İhtiyârüddîn Altuniye'ye teslim edildi. Bu durumu öğrenen Delhi'deki beyler, 1240 senesinde iltutmuş'un oğullarından Mu'izzüddîn Behram Şâh'ı tahta çıkardılar. Râziye Sultan, İhtiyârüddîn ile evlenerek tahtı yeniden ele geçirmeğe çalıştı ise de öldürüldü. Mu'izzüddîn Behram Şah ve ondan sonra tahta geçen Alâüddîn Mes'ûd Şah devleti idare edecek güç ve kudrete sahip olmadıkları için, kısa sürede azledildiler.

Mes'ûd Şâh'dan sonra, iltutmuş'un en küçük oğlu Nâsıreddîn Mahmûd tahta çıkarıldı. Dindar ve müşfik bir hükümdar olan Mahmûd Şah, devleti idare edecek kabiliyete sahip değildi. Bu sırada iltutmuş'un Memlûklerinden (köle) biri olan ve soyca Kıpçak Türklerine dayanan Balaban, büyük bir nüfuz kazanmıştı. Devletin idaresinde başarısız olan sultanlar yüzünden Delhi Sultanlığı'nın varlığı tehlikeye düştü. Moğollar; Sind, Mültan ve Batı Pencap'a girdiler. 1241 senesinde Lahor'u yağmaladılar. Kırklar diye bilinen komutanlar arasında kıskançlık yüzünden parçalanmalar baş gösterdi. Guvvalyar ve Rantambor bölgeleri devletin elinden çıktı. Do'ab'daki Hint yol kesiciler yüzünden, Bengal ile haberleşme tamamen kesildi.

Balaban, süratle harekete geçerek, muhtelif bölgelerde isyanları bastırdı. Hint kabilelerini, racaları ve bazı emirleri cezalandırdı. 1247 senesinde Kâlinca ile Kama arasındaki bölgeyi ele geçirdi. Bir sene sonra Rantambor'a yapılan seferde başarı elde edilemedi. 1251 senesinde ise Guvvalyar ve Narvar hükümdarı Çaharadeva'ya karşı başarılı bir sefer düzenledi. Balaban'ın başarıları, ordu ve halk arasında kuvvet ve kudretinin artması ve yetkileri sebebiyle kıskanmalara yol açtı. Bunların başında Hint dönme İmâdeddîn Reyhan bulunuyordu, İmâdeddîn Reyhan, Balaban'ı çekemeyen komutanlardan bir kısmı ile iş birliği yaparak, Sultan Mahmud'un gözünden düşürmeye muvaffak oldu. Neticede nüfuzunu kullanamayan Balaban vazifeden alındı. Vazifeden ayrılması, idarenin aksayıp bozulmasına sebep oldu. Delhi sokaklarında asayiş sağlanamaz hâle geldi. Devletin kötü akıbete sürüklendiğini gören Kırklar diye bilinen komutanlar ile vilayetlerin başındaki melikler, Balaban ile birleşerek Delhi'ye yürüdüler. İmâdeddîn Reyhan'ı vazifeden uzaklaştırarak görevi tekrar Balaban'a verdiler. Düzen ve intizâmı yeniden sağlayan Balaban, bağımsızlıklarını îlân için hazırlanan büyük valilere karşı seferler düzenledi. Önce 1255 senesinde Sultan'ın annesi ile evli olan Oudh hâkimi Kutluğ Hân'ın isyanını bastırdı. 1257 senesinde tekrar Hindistan'a giren Moğollara karşı büyük bir ordu hazırladı. Moğolların geri çekilmelerini fırsat bilerek birlikleri ile orduya katılmayan bâzı vali ve beylerin üzerine yürüdü. Bunları sindirdi ve birçoğunu affetti. 1260 senesinde Moğol akınları sırasında Delhi ordusunun birçok devesini çalmış ve orduyu felce uğratmış olan ve dağlık Sivalik mevkîinde bulunan hindûların üzerine yürüdü. Sultan Nâsıreddîn Mahmûd Şâh'ın 1266 yılında ölümü üzerine, iktidarın gerçek hâkimi olan Balaban, Gıyâseddîn lakabı ile tahta çıktı.

Tahta çıkar çıkmaz, merkez ordusunu yeniden düzenledi. Asayişi bozan Hinduları ve Delhi civarındaki haydutları şiddetle cezalandırdı. Me'mûrlar arasında disiplini sağladı ve iktâlar konusunu ele aldı. O, iktâ olarak dağıtılan toprakların mülkiyet hakkının devlete ait olduğunu kabul ediyordu. Fakat askerî sınıfın şikâyeti ve ricaları üzerine bu konudaki karârını uygulamaya koymadı.

Balaban, idaresi altında büyük bir ordu bulunmasına rağmen, sultanlığın kaybettiği toprakları geri almak için fazla bir gayret göstermedi. Tek düşüncesi, hudutları tehdit eden Moğollara karşı hazırlıklı olmaktı. Bu gayeyle Sind ve Batı Pencap'ın idaresini yeniden düzenledi. Bölgeye önce Şir Hân'ı, ölümünden sonra oğlu Muhammed Hân'ı vali tâyin etti. Diğer oğlu Mahmûd Buğra Hân ise, bir ordu ile kuzeyde bulunuyordu. 1279 senesinde Moğollar, Pencap'a saldırdılar. Delhi Sultanlığı topraklarında epeyce ilerleyerek Sütlüce ırmağını aştılar fakat bozguna uğratıldılar. Moğollar, Balaban'ın sağlığında bir daha Delhi Sultanlığı topraklarına saldırmaya cesaret edemediler.

Moğol saldırısını fırsat bilen Bengal valisi Tuğrul Hân ayaklanarak, bağımsızlığını îlân etti. Balaban, Moğolları yendikten sonra bu vali üzerine iki ordu gönderdi. Her iki ordunun da yenilmesi üzerine kuzeyde bulunan oğlu Buğra Hân'ın ordusunu da yanına alarak Bengal üzerine yürüdü. Tuğrul Hân, hazînesini ve fillerini alarak Orissa ormanlarına sığındı ise de ele geçirilerek öldürüldü. Bengal valiliğine oğlu Mahmûd Buğra Hân'ı tâyin etti. Ona Tuğrul'un sonunu hatırlatarak, isyan etmemesi için nasîhatlerde bulundu. Balaban, bir müddet sonra oğlu Muhammed'in 1285 senesinde Moğollarla yaptığı muharebede öldüğünü öğrendi. Bu duruma çok üzülen Balaban'ın sağlık durumu bozuldu. Oğlu Buğra Hân'ı yanına çağırarak, devlet idaresini ona bırakmak istedi. Ancak Buğra Hân böyle bir mes'ûliyeti yüklenecek güçte değildi. Babasından izinsiz Bengal'e döndü. Bunun üzerine Balaban, Muhammed'in oğlu Keyhüsrev'i veliaht tayin etti ve bir süre sonra 1287 senesinde öldü.

Emîrler, Balaban'ın vasiyetine rağmen, Buğra Hân'ın oğlu Mu'izzüddîn Keykubâd'ı tahta geçirdiler. Keykubâd, dedesinin kontrolünden kurtulmanın verdiği rahatlık ile eğlenceye dalarak devlet işlerini unuttu. Babası Buğra Hân'ın nasihatlerini dinlemedi ve Delhi'ye döner dönmez eski yaşayışına devam etti. Bir süre sonra hastalanınca tahttan indirilerek yerine küçük yaştaki oğlu Keyümers geçirildi. Ancak bu sultan, devlet adamlarının elinde oyuncak oldu. Kısa süre sonra sultan ve baba Keykubâd öldürüldü. Keyümers'in naibi olan Halaçların reisi Fîrûz Şah, rakiplerini yenerek Celâleddîn lakabı ile Delhi Sultanlığı'nın başına geçti. Celâleddîn Fîrûz Şâh'ın 1290 senesinde Delhi Sultanlığı tahtına geçmesinden sonra, idare Halacîler sülâlesinin eline geçti.

Halaciler

Delhi Sultanlığı'na hâkim olan Halaç ailesi, eski bir Türk kabilesi olan ve kesin olarak tespit edilemeyen bir tarihte Türkistan'dan göç edip doğu Afganistan ile Hindistan'ın kuzey hudutlarına yerleşen Halaç Türklerine mensupturlar.

Fîrûz Şâh'ın saltanatı ele geçirmesi, öteki Türk memlukler ve Delhi halkı tarafından ilk önce iyi karşılanmamıştı. Bu yüzden bir süre Kiluphari'de ikâmet etti. Halk, duruma alıştıktan sonra Delhi'ye yerleşti. Fîrûz Şah, tahta geçtiği zaman yetmiş yaşında, iyi kalbli, dînine bağlı bir zât idi. Aşırı merhametinden dolayı gerektiği yerlerde dahî sert tedbirler almaktan çekindi. Bu huyu, beylerin hoşuna gitmiyordu. Balaban'ın yeğeni ve Kara valisi Melik Canan, 1291 senesinde ayaklandı. Fakat Fîrûz Şâh'ın oğlu Erkli Hân bu isyanı bastırmaya muvaffak oldu. Âsîlerin çoğunluğu affedildi. Fîrûz Sah, Kara valiliğine yeğeni ve damadı Alâüddîn'i tâyin etti. Bir süre sonra Delhi'de nüfuz sahibi bir kimse olan Sidi Mevlâ ve bâzı devlet adamları, Firûz Şâh'a suikast teşebbüsünde bulundular. Bu suikast zamanında önlenerek, Sidi Mevlâ, Erkli Hân'ın verdiği emir ile öldürüldü.

Fîrûz Şâh'ın Hint Prenslere karşı seferleri müspet neticeler vermedi. Onun asıl isteği Moğollardan uzak kalmaktı. 1291-92 senesinde Moğol ordusunun büyük bir istilâ teşebbüsü başarıyla önlendi ve Moğolların çoğu esir edildi. Bu esirlerin büyük bir kısmı Müslüman olarak Delhi Sultanlığı'nın hizmetine girdiler. Aynı sene içinde Mandor ve Ucceyn'e sefer düzenlendi. Bu arada Kara valisi Alâüddîn, hükümdardan izin almadan Devagir üzerine sefere çıktı. 1294 senesinde sekiz bin kişilik bir süvari birliği ile yola çıkan Alâüddîn, Vindhyâlar dağlarını geçerek zor şartlar altında iki ay süren bir yolculuktan sonra, Devagir'e vardı ve şehri kısa sürede ele geçirdi. Alâüddîn, aldığı büyük ganimetlerle ülkesine döndü. Fîrûz Şah, bu galibiyete çok sevindi. Yeğenini tebrik ve teftiş için Karâ'ya gitti. 1296 yılında, çıktığı bu yolculuğu esnasında öldü. Yeğeni ve damadı Alâüddîn Kara da sultanlığını ilân etti.

Delhi'de, o sırada Mültan'da bulunan veliaht Erkli Hân'ın yerine, Fîrûz Şâh'ın küçük oğlu Rükneddîn İbrahim tahta çıktı. Bu durum, Alâüddîn Muhammed'in işine yaradı. Bir süre sonra da Fîrûz Şâh'ın hanımı Melike-i Cihan, oğlu Rükneddîn ile birlikte Mültan'da bulunan Erkli Hân'ın yanına gitmek mecburiyetinde kaldı. Alâüddîn Muhammed, amcasının ölümünden beş ay sonra 3 Ekim 1296'da Delhi'de tahta çıktı.

Alâüddîn Muhammed, uzun seneler Moğol saldırılarına karşı koymakla uğraştı. 1299 senesinde Kutluğ Hoca'nın kumandasında iki yüz bin kişilik bir Moğol ordusu Delhi önlerine kadar geldi. Alâüddîn, Moğollara karşı ordusunun az olmasına rağmen kahramanca savaştı ve Moğolları bozguna uğrattı.

1301 senesinde Rantambor yakınlarında, kardeşinin oğlu Akat Hân, Alâüddîn Muhammet'i yaralayıp öldürdüm zannederek tahta çıkmak istediyse de yakalanarak öldürüldü. Bir süre sonra Badaun ve Eved'de, Alâüddîn'in kız kardeşinin oğulları Ömer ve Mengû hânlar, Delhi'de ise Hacı Mevlâ adında bir beyle anne tarafından İltutmuş soyundan olan Ulvi ayaklandılar. Bu ayaklanmalar kısa sürede bastırıldı ve asiler öldürüldü, iç işlerini düzelten Alâüdîn Muhammed, 1302 senesinde fetihler yapmak için sefere çıktı. Racistan'da ünlü Çitor kalesini kuşatarak aldı. Fakat ordu bu seferden yorgun ve çok kayıp vermiş olarak döndü. Aynı zamanda Telingan Devleti azerine gönderdiği ordu da başarı elde edemeden ve yorgun olarak döndü.

Alâüddîn Muhammed'i, Çitor'da sanan Targı'nın kumandasındaki Moğol ordusu, 1303 senesinde Hindistan'a girerek Delhi önlerine kadar geldi. Sultan Delhi'de olmasına rağmen, askeri az ve yorgundu. Dağınık olan bey ve askerlerini beklemek zorunda kalan sultan, şehirde kıtlık baş göstermesi üzerine devlet ambarlarından ucuz yiyecek sattırarak halkını korudu. Beklenmedik bir anda çekilen Moğollar, iki ay kadar Delhi çevresini ve kenar mahallelerini yağmaladılar. Sultan, bu sırada eksiklerini görüp gerekli tedbirleri aldı. Balaban tarafından yapılan istihkamlar onarıldı ve yeni kaleler yapıldı. Nihayet 1305 senesinde Amroha ve 1306 yılında Ravi yakınlarında, Moğollar bozguna uğratıldı. Bu mücadeleler sırasında Dipâlpur Eyaleti hudutları Melik Gazi Tuğluk'un idaresine verildi. Melik Gâzi'nin her sene düzenlediği seferlerden dolayı da Moğol tehlikesi kalktı.

Kuzey Hindistan'ın hemen hemen tamamına hâkim olan Alâüddîn, 1308 senesinde Melik Kâfur'u güney seferine gönderdi. Melik Kâfur, önce Varangel'i, 1310 senesinde de Madura ve Duârasamudra'yı ele geçirdi. Böylece sultanlığın güney sınırları deniz sahiline kadar dayandı.

Sultan Alâüddîn, hiç tahsil görmediği halde, kişisel kabiliyet ve tecrübeleri ile devlet topraklarını genişletti. Birçok idari yenilik yaptı. Müslümanların refah ve huzur içinde yaşamasını sağlamaya çalıştı, fakat sonraları zulme başladı. Alimlerin devlet işlerindeki yardımlarını tamamen ret ederek, yönetimde katı merkeziyetçi bir yol tuttu. Birçok araziyi ve vakıfları devlet kontrolü altına aldı. Haber alma teşkilatını geliştirdi ve etkili hale getirdi. Memurların teşkilatlanmalarını önlemek gayesiyle sultanlığın izni olmadan evlenmelerini özel mahiyetteki içki ve eğlence meclislerini yasaklattı. Tarım ürünlerinden alınan vergiyi birçok beldede %20'den %50'ye yükseltti. Gıda maddelerinin fiyatlarının yükselmesinden, düşük ücretlilerin zarar görmesini önlemek için iktisadi ve idari tedbirler aldı. Tüccarın vurgunculuk yapmasını yasakladı.

Sultan Alâüddîn 1316 senesinde ölünce, Melik Kâfur veliaht Hızır Hân'ın yerine henüz 5-6 yaşındaki Şihâbüddîn Ömer'i tahta çıkardı. Daha sonra Alâüddîn'in üçüncü oğlu Mübarek Hân'ı kör etmeğe çalıştı ise de, gönderdiği adamları kandıran Mübarek Hân, Melik Kâfue'yi öldürttü. Mübarek Hân, önceleri nâib olarak hüküm sürdü. 1316 senesi Nisan ayının birinde, küçük kardeşini hapse attırarak Kutbeddîn lakabı ile tahta çıktı. Mübarek Hân, babasının bazı kânunlarını yürürlükten kaldırdı. Gucerât ve 1318 senesinde Dexagiri'deki isyanları bastırdı. Son seferinden döndüğünde kardeşlerini öldürmek istedi. Nizâmeddîn Evliya gibi mübarek bir Allah dostuna hürmetsizlik edip, uygun olmayan tavırlar takındı. Bu hareketleri, zevk ve eğlenceye düşkünlüğü, halkın ona karşı olan sevgisini nefrete dönüştürdü. Bir Hindu dönmesi ve kölesi olan Hüsrev Hân tarafından 1320 senesi Nisan ayında öldürüldü. Hüsrev Hân tahta geçti.

Hüsrev Hân, tahta geçtiği zaman, Pencab'da hudut bölgeleri kumandanı olan Gazi Melik Tuğluk isyan etti. Oğlu Fahreddîn Cavna'nın da teşviki ile Delhi üzerine yürüdü. Delhi önlerinde yapılan savaşı Gazi Melik Tuğluk kazandı. Hüsrev Hân yakalanarak idam edildi. Gazi Melik de 1320 senesi Eylül ayının altısında Delhi Sultanlığı tahtına çıktı. Bu tarihten itibaren Delhi sultanlığında Tuğluklar devri başladı.

Tuğluklar (1320-1413)

Babası Türk, annesi Hint olan Gazi Melik, Gıyâseddîn lakabı ile tahta geçti. Melik Tuğluk, tahta geçtikten bir hafta gibi kısa bir zaman zarfında sükûneti sağladı. Tuğluk-âbâd adı ile yeni bir şehir kurdu ve burasını hükûmet merkezi yaptı. Dekken'deki Varangel racası isyan edince, Uluğ Hân unvanı alan oğlu Cavna Hân'ı o bölgeye gönderdi. Bu sefer, başarısızlıkla neticelendi. Cavna Hân, babasının öldüğü şayiası üzerine Delhi'ye döndü ise de, 1323 senesinde tekrar Dekken üzerine gönderildi. O da Bidâr'ı fethettikten sonra Varangel'e doğru ilerleyerek burayı da ele geçirdi. Bu tarihten itibaren Varangel, Sultanpür olarak adlandırıldı. Cavna Hân, bölgede son olarak Telingâna'yı fethetti. Burası ilk defa doğrudan doğruya Müslümanların idaresine girdi.

Bu sırada, Bengal bölgesi Balaban'ın torunlarından Fîrûz Şâh'ın idaresinde idi. Fîrûz Şâh'ın ölümü, oğulları arasında saltanat kavgalarına yol açtı. Bunlardan Nâsıreddîn, Melik Tuğluk'a müracaat ederek yardım istedi. Tuğluk için bulunmaz bir fırsat çıkmıştı. Hemen harekete geçerek Nâsıreddîn ile birleşti. Muhalifleri bertaraf edilen Nâsıreddîn, Bengal hâkimi olarak tahta çıkarıldı ve bölge Delhi sultanlığına bağlı bir eyalet hâline getirildi. 1325 senesinde Delhi'ye dönen Tuğluk, oğlunun düzenlediği karşılama töreni sırasında geçici olarak yapılmış olan köşkün çökmesi sonucu öldü.

Babasının ölümü üzerine Cavna Hân, Muhammed Şah lakabı ile tahta geçti. Muhammed bin Tuğluk, bazı idari ve askerî tedbirler aldı. Güneydeki setihler sebebiyle, bölgede yeni bir saltanat merkezi yapılmasına ihtiyaç duyarak 1327 senesinde Devagir'i yeniden inşâ ettirdi. Devletâbâd adını verdiği bu şehri hükûmet merkezi yaptı. Hükûmet me'mûrları, âlimler ve halktan pek çok kişi buraya yerleşti. Muhammed Hân, gönüllü göçün az olması yüzünden, halkı Devletâbâd'a göç etmeğe zorladı. Bu duruma kızan naiK, arazilerini terk ederek hırsızlığa başladı. Sultanın, bunlar üzerine bir birlik göndermesi, arazide tarım yapılmasını zorlaştırdı ve Delhi'de kıtlık baş gösterdi.

Muhammed Hân, 1330 ile 1332 seneleri arasında bakır ve bronz paralar tedavüle çıkararak, bunları gümüş ve altın paralarla eş değer sayınca, piyasaya binlerce sahte para sürüldü. Bu paralar, devlet hazinesindeki gümüş paralarla değiştirildi ve devletin mâlî durumu sarsıldı. Fakat sultan, yeni aldığı tedbirlerle mâlî krizi biraz olsun atlattı. Bu defa da çıkan isyanlarla uğraştı. 1335 senesinde Ma'ber valisi Seyyid Celâleddîn Madura, bağımsızlığını ilan etti. Sultan bu valinin üzerine yürüdü ise de, Varangel bölgesine vardığı zaman, orduda kolera salgını baş gösterdi. Muhammed Hân'ın kendisi de hastalığa yakalanınca, seferden vazgeçilerek ordu geri döndü. Böylece Ma'ber, Delhi Sultanlığı'nın idaresinden çıktı. Sultan, boşalan hazineyi doldurmak için bazı sert tedbirler alınca, halkın büyük bir kısmı isyan etti. Buna Delhi çevresindeki kıtlık da eklenince, Sultan'ı bâzı yeni tedbirler almaya zorladı. Delhi halkının büyük kısmını verimli topraklara sahib olan Avadh eyaletine nakletti. Bu bölgedeki Ganj nehrinin sol kıyısında Svargadvâra adlı bir şehir kurdu. Böylece, halkın isyanının ileri derecelere ulaşmasını engelledi.

Muhammed Hân, bu işlerini yoluna koyduktan sonra, dağlık Kangra bölgesini ele geçirmek için hazırladığı yüz bin kişilik bir orduyu o bölgeye gönderdi. Kangra alınarak bölgede zaferler elde edildi. Fakat dönüşte iklim şartları ve yerli halkın düşmanlığı, ordunun tamamının yok olmasına sebep oldu.

Bengal valisi Behram Hân, 1338 senesinde ölünce, sultanlığa bağlı Doğu Bengal Eyaleti bağımsızlığını ilan etti. Aradan bir sene geçmeden Ali Şah Kar adında bir kumandan isyan etti, fakat isyan ânında bastırıldı. Arkasından Avadh valisi Ayn el-Mülk ayaklandı. Sultan bütün güçlüklere rağmen bu isyanı da bastırdı. Ayn el-Mülk yakalanarak hapis edildi ise de, bir süre sonra af edilerek tekrar Avadh valiliğine getirildi. 1340 senesinde de Multan valisi Melik Şadü Ludi ayaklandı. Lâkin sultandan korkarak Afganistan'a kaçtı. Sultan Muhammed, Müslümanlar arasında kaybettiği saygı ve sevgiyi yeniden kazanmak için, 1341 senesinde Mısır'daki Abbasî halifesine elçi gönderdi, onun adına hutbe okuttu ve para bastırdı. Bütün bunlara rağmen isyanlar bir türlü durmadı.

1343 senesinde Pencap Eyaletindeki Sunam, Samana, Kaythal ve Guhrâm'da isyanlar çıktı. Muhammed Tuğluk, Emiran-ı şada denilen ve kırlık arazilerde düzeni sağlayan kumandanların hoşnutsuzluğa sebebiyet verdiklerini düşünerek, Aziz Hammar adında bir memuru bu bölgeye gönderdi. Bu me'mûrun Emiran-ı sada'dan doksana yakınını öldürmesi üzerine, Gücerât ve Dekken'de isyanlar başladı. Aziz Hammar ayaklananlar tarafından öldürüldü. Bunun üzerine bölgeye Devletâbâd'daki Emiran-ı sada'lar gönderildi. Bunlar da isyan ederek bölgeyi ele geçirdiler. İsyancılar, İsmail Müh adında bir komutanı Nâsıreddîn Şah lakabı ile Dekken sultânı îlân ettiler. Muhammed Tuğluk, Devletâbâd üzerine yürüdü ve şehri ele geçirerek, isyancıları iç kalede kuşattı. Bu sırada Tagi adlı bir Türk'ün Gücerât'da ayaklanması, muhasaranın kaldırılmasına yol açtı. Tagi, Sultan'ın üzerine geldiğini öğrenince, Sind bölgesindeki Thatthâ'ya kaçtı. Oradaki kabile reisleri de isyana katıldılar. Muhammed Tuğluk, ordusunu toplayıp Sind üzerine yürüdü. Fakat Tahatthâ yakınlarında hastalanarak 1351 senesi Mart'ında öldü. Muhammed Tuğluk'un ölümü sırasında Hindistan'da üçü ayaklanmalardan ortaya çıkma beş tane bağımsız Müslüman-Türk devleti vardı.

Muhammed Tuğluk'un ölümünden sonra, başsız ve güç durumda kalan ordunun ileri gelen kumandanları ve devlet adamlarının ısrarıyla, ölen sultanın yeğeni Fîrûz Şah, sultanlığı istememesine rağmen, tahta çıkarıldı. Sultan Sind Seferine çıkarken, Delhi'de işleri idare etmek için bırakılan Hâce Cihan, Muhammed Tuğluk'un gayr-i meşru oğlu olduğu iddia edilen küçük yaşta bir çocuğu tahta çıkardı. Fakat Hâce Cihan'la birlik olan bazı kumandanlar, Fîrûz Şah ile birleşince, Hâce Cihân'da ona itaat etmek mecburiyetinde kaldı, önce affedildi ise de devlet adamlarının ısrarı üzerine Delhi'den çıkarıldı. Şehirden ayrıldıktan sonra yolda öldürüldü.

Fîrûz Şah, tahta geçtikten sonra devleti kuvvetlendirmek için seferlere çıktı. Bengal bölgesinin hâkimi İlyas, 1345 senesinde Batı Bengal'de bağımsızlığını ilan etmiş, 1352 senesinde ise Doğu Bengal'i ele geçirmişti. Fîrûz Şah, önce İlyas'ın üzerine yürüdü ve onu Ikdala Kalesine çekilmeye mecbur bıraktı. Bu sefer, bir netice elde edemeden bitti. Fîrûz Şah, beş sene sonra ordusunu kuvvetlendirerek tekrar Bengal'e sefer düzenledi. Bengal topraklarının tamamını ele geçirdi. Bölge hâkimi İskender Şah, babası gibi Ikdala'ya çekilmişti. İskender, senelik 40 fil verip sultana tâbi olmayı kabul ederek barış andlaşması yaptı. Fîrûz Şah, bu seferden sonra Orissa üzerine yürüyerek burayı ele geçirdi. Orissa racası barış yapmak istedi. Senelik yirmi fil vergi vermek üzere barış yapıldı. Dönüşte yolunu kaybeden ordu, büyük güçlüklerle Delhi'ye ulaştı.

Fîrûz Şah, 1367 senesinde doksan bin süvari, 480 fil ve çok sayıda piyadeden meydana gelen ordusu ile Thattha üzerine sefer düzenlendi. Durumu haber alan Sind Camları'nın hükümdarı Cam Mâli bu tehlike karşısında büyük bir ordu topladı. Fîrûz Şâh'ın ordusu açlık ve salgın hastalık yüzünden kuvvetini kaybetmesine rağmen, Hint kuvvetlerini müstahkem mevkilere çekilmek zorunda bıraktı. Fîrûz Şah, ordusuna yeniden çekidüzen vermek için Gucerât'a çekildi. Bu çekilme sırasında Hintli kılavuzlar yüzünden ordu çok büyük kayıplar verdi. 1363 senesinin yağmur mevsiminde ordusunu hazırlayan Fîrûz Şah, aniden Thattha üzerine yürüdü. Bu durum karşısında Cam Mâli, teslim olarak senede 400.000 Hint parası vermek şartıyla anlaştılar.

Bütün devlet işlerini yürüten sadık veziri Hân Cihan Makbul, 1373 senesinde öldü. Yerine geçen oğlu da babasının Hân Cihan lakabını aldı. Fîrûz Şah, bir sene sonra büyük oğlu Feth Hân'ı kaybetti. Oğlunun ölümü, Sultan'ı çok sarstı. İhtiyarlığı yüzünden devlet idaresini kontrol edemiyordu. Bu yüzden bütün devlet idaresi, Vezir Hân Cihân'ın elinde idi. Vezirin ölçüsüz hareketleri, kendisine karşı bir muhalefetin meydana gelmesine sebep oldu. Hân Cihan, Şehzade Muhammed'in muhaliflerinin, kendisine bir suikast hazırladıklarına Fîrûz Şâh'ı inandırdı ise de, Şehzade Muhammed, babasını böyle bir şey olmadığına ikna ederek bir komployu önledi. Hân Cihan, gayesine ulaşamadığı için Delhi'yi terk etmek zorunda kaldı.

Fîrûz Şah, 1388 senesi Eylül ayında seksen üç yaşında iken öldü. Her işinde âlimlere danışan Fîrûz Şah, ülke topraklarını genişletmek için büyük seferlere çıkmaktan ziyade içişleri ile uğraşmayı tercih etti. İşlerinde en büyük desteği, hocası Celâleddîn Hindî'den görmekteydi. Vergileri koyup kaldırmakta dinin hükümlerine çok dikkat ederdi. Dine uymayan her türlü vergiyi kaldırdı. Devlet geliri azalacağı yerde daha da arttı. Devlet idaresinde yaptığı düzenlemeler, mâlî ve iktisadî alanlarda büyük bir gelişmeye sebep oldu. Müslüman ve gayrimüslim bütün halkın refah ve saadetine hizmet etti.

Fîrûz Şâh'dan sonra şehzadeler arasındaki mücadeleler, onun yaptığı bütün iyi işlerin tahrip olmasına ve sultanlığın kötü duruma düşmesine sebep oldu. Bu mücadelelerden sonra torunu Gıyâseddîn Tuğluk tahta geçti. Bu tarihten Tîmûr Hân'ın 1398 senesindeki, Hindistan Seferine kadar taht, altı el değiştirdi. Tîmûr Hân, 1398 senesi Eylül ayında Indus nehrini geçerek Hindistan'a girdi. Delhi sultânı Mahmûd Şah, elindeki yetersiz kuvvetlerle karşı koymaya çalıştı ise de Delhi önündeki muharebede kesin bir yenilgiye uğradı. Delhi Tîmûr Hân'ın eline geçti. Tîmûr Hân, 1399 senesinde Türkistan'a geri dönünce, Mahmûd Şah yeniden hükümdar unvanını aldı. Fakat önce Mallû, sonra da Devlet Hân Ludi'nin elinde bir kukla hükümdar olarak kaldı. Mahmûd Şâh'ın 1413 senesinde ölmesi ile Tuğluk hanedanı sona erdi.

Seyyid Hanedanı (1414-1451)

1414 yılında Mültan valisi Hızır Hân, Delhi'yi ele geçirdi ve ölünceye kadar bölgeyi Tîmûr ve Şah ruh adına idare etti. Ölümünden sonra yerine geçen oğlu Mübarek, bağımsızlığını ilan etti. Böylece Delhi Sultanlığı'nın idaresi, Muhammed Peygamber neslinden olduklarını iddia etmeleri yüzünden Seyyidler adını alan Hızır Hân nesline geçti. Mübarek Şâh'ın saltanatı, ayaklanmalarla geçti. Mübarek Şah, 1434 senesinde nüfuzunu kırmak istediği vezîri Serverül-Mülk tarafından öldürüldü. Yerine kardeşinin oğlu Muhammed, ondan sonra da 1444'te onun oğlu Âlem Şah çıktı. Hepsinin saltanatı, kargaşalık, ayaklanma, iç ve dış harplerle geçti. Bu yüzden devlet gittikçe zayıfladı. Son yıllarda devlet işleri Pencab'ın büyük bir kısmına hâkim olan Behlül Hân Ludi adında bir Afgan beyinin eline geçti. 1451 senesinde Behlül'ün baskısına dayanamayan Alem Şah, tahtı ona bırakarak Badaun'da yerleşti.

Ludîler (1451-1526)

Behlûl-i Lûdî (1451-1489), Fîrûz Şah Tuğluk zamanında Hindistan'a göç eden Afgan asıllı bir aileye mensuptur. Tuğluklular'a olan hizmetlerinden dolayı önce Sirhind valiliğine tayin edildi, daha sonra Lahor ve Dipalpûr onun yönetimine bırakıldı. Bu arada kendisine "hân-ı hânân" unvanı da verilmişti. Behlûl-i Lûdî, saltanatı sırasında Afganlar'ın genel karakteri olan mutlakiyetçi bir yönetim şekli uygulamadı; daha çok katılımcı bir tarz geliştirerek Afganlı kabilelerin desteğini kazandı. Bu sayede Orta ve Doğu Hindistan bölgelerindeki isyankâr kabilelere hâkimiyetini kabul ettirdi. Düzenlediği seferler neticesinde 1482'de Jaunpûr'u zaptettikten sonra Mîvât ve Gevâliyâr'ı da kendisine bağladı. Böylece Delhi Sultanlığı'nın üstünlüğü tekrar bütün Hindistan'da kabul edilmiş ve sultanlık eski itibarını kazanmıştı.

Behlûl'ün oğlu İskender-i Lûdî (1489-1517) babasının yolundan giderek sultanlığın sınırlarını genişletti. Yeni hâkimiyet sağlanan Jaunpûr, Bayana Tirhut, Dholpûr, Gvalior, Narvar ve Chanderi gibi bölgelerin daha iyi yönetilebilmesi için sultanlığın merkezi Delhi'den Agra'ya taşındı (1506). Çağdaş tarihler, mutaassıp bir müslüman olan İskender'in gayrimüslimlere karşı müsamahakâr olmadığından söz ederler. İskender'den sonra tahta geçen İbrâhîm-i Lûdî ise (1517-1526) maiyeti altında bulunan beylere karşı sert davranışları ile onların tepkisini çekti. Kardeşlerine ve bazı kumandanlarına yaptığı kötü muameleler neticesinde İbrâhim'e karşı bir isyan başladı. Pencap Valisi Devlet Han ile İbrâhim'in amcası Âlem Han o sırada Kâbil'de oturan Bâbür'den yardım talep ederek kendilerini İbrâhîm-i Lûdî'den kurtarmasını istediler. Bunun üzerine Bâbür Delhi'ye yürüdü ve ünlü Pânîpet Savaşı'nda İbrâhîm-i Lûdî'yi mağlûp ederek öldürttü (21 Nisan 1526). Böylece Hindistan'da Delhi Sultanlığı dönemi sona ermiş ve Bâbürlü Hint-Türk İmparatorluğu'nun hâkimiyeti başlamıştır.

İdarî teşkilât ve ordu
Devletin idarî teşkilâtı genelde Türk-İslâm devletlerinin teşkilat yapısına dayanmaktaydı. Saray teşkilatının başında Vekîl-i dar bulunurdu. Ondan sonra idaresinde haciblerin görev yaptığı Emir hâcib veya Bâr bey denilen saray görevlisi gelirdi.

Merkez teşkilâtı, vezirin idaresinde idi. Vezîrin başkanlığındaki Dîvân-ı vezâret; Dîvân-ı inşâ, Dîvân-ı istifây-ı memâlik, Dîvân-ı işrâf-ı memâlik ve Dîvân-ı arz gibi ikinci derecedeki dîvânlardan meydana gelirdi. Dîvân başkanları sırayla; Debir-i Has, Müstevfî-i memâlik, Müşrif-i memâlik, Arz-ı memâlik ve Berîd-i memâlik isimlerini taşırlardı. Balaban zamanında muntazam bir berid yâni resmî istihbarat ve posta teşkîlâtı kurulmuştu. Dînî işler Sadr-üs-Sudûr denilen görevlinin idaresinde idi. Bu zât aynı zamanda sultanlık baş kadısı Kâdı-i memâlik görevini de yapardı.

Sultanlıkta topraklar halisa ve ikta olmak üzere iki ana kategoriye ayrılmıştı. Bunların yanı sıra mülk, vakıf, idrarat ve inam olarak tahsis edilen araziler de vardı. Doğrudan doğruya hükümdarın tasarrufunda olan arazilere halisa denilmekteydi. Bu tür arazilerin vergi gelirleri Dîvanı Vezaret tarafından toplanırdı. Hükümdar bu arazilerden bazılarını ikta olarak da tahsis edebilirdi.

Delhi Türk Sultanlığı, süvari kuvvetlerinin büyük rol oynadığı düzenli bir orduya sahipti. Askerler önce, iktâlardan faydalanırlardı. Daha sonra maaş almaya başladılar. Orduda fillerin önemli bir yeri vardı. Fillerin üzerinde okçular bulunurdu. Ayrıca bunlardan düşman saflarını yarmak ve maneviyatlarını bozmak için faydalandırdı. Ordunun piyade sınıfının çoğunu Hindular meydana getirirdi. Hassa askerleri dışında, piyadeler geçici olarak orduya alınırdı.

Kültür ve Medeniyet

Birçok âlim, şâir, yazar ve sanatkârı himayelerine alan Delhi sultanları, kültür ve sanatın gelişmesine büyük hizmet ettiler. Balaban devri, ilim ve sanat bakımından önemlidir. Onun devrinde Ferîdeddîn Mes'ûd, Sadreddîn bin Behâeddîn Zekeriyyâ, Bedreddîn Gânevî gibi İslâm âlimleri, Hamîdeddîn, Bedreddîn Dımeşkî, Hüsâmeddîn gibi tıp âlimleri yetişti. Büyük âlim Emir Hüsrev Dehlevî, Delhi sultanlarından himaye gördü. Hüsrev Dehlevî, Hindistan'da şiirlerini Farsça yazan şâirlerin en büyüğüdür. Şairliği yanı sıra, târihî eserler de yazmıştır. Delhi sarayında yaşayan şâirlerden birisi de Hüsrev Dehlevî'nin yakın arkadaşı Necmeddîn Hasen Sencerî'ydi. Bu iki zâtın yakın dostu tarihçi Ziyâeddîn Bernî, 1357 senesine kadar Delhi Sultanlığı'nın târihini anlatan Târih-i Fîrûz Şah adlı eserin yazarıdır. Nizâmüddîn Evliya, Ferîdüddîn Genc-i Şeker ve Şeyh Nûreddîn, Celâleddîn Hindî gibi büyük tasavvuf âlimleri Delhi Türk Sultanlığı zamanında yaşamış, Hindistan'ın meşhûr ve büyük velîleridir.

Delhi sultanları, geniş îmar faaliyetlerinde bulundular. Günümüze kadar ulaşan birçok eserler yaptılar. Ayrıca yeni şehirler inşa ettiler. Yaptıkları eserlerin büyük kısmı Delhi'dedir. Kutbeddîn Aybeg'in yaptırmaya başladığı 79 metre yüksekliğindeki Kutb Minâr ismi ile meşhûr minare daha sonra bitirilmiştir. Aybeg, ayrıca Cayna mâbedleri enkazını kullanarak Kutvet-i İslâm adlı camiyi inşa ettirdi.

Halacî Hanedanlığı zamanında Hindistan'daki Müslüman mîmârisi, Selçuk mimarisi teknik ve üslubunun etkisinde gelişti. Alâüddîn Halacî zamanında Kutvet-il-İslâm Câmii'nin yanında yapılan medrese bunlardan biridir.

Tuğluklarda Fîrûz Şah, birçok îmâr faaliyetlerinde bulundu. Ayrıca eski eserlerin tamir ve ihyâsına büyük önem verdi. Hisar ve Cavnpûr gibi birçok meşhur şehir kurdu ve tamir ettirdi. Ayrıca Firûzâbâd adıyla Delhi yakınlarında yeni bir başkent inşâ ettirdi. Buranın güneyinde Havz-ı Hassı denilen büyük havuzun kenarında bir medrese yaptırdı. Bunlardan başka; 50 sulama bendi, 40 cami, 30 medrese, 20 Hângah, 100 kervansaray ve han, 5 Dârüşşifâ, 100 türbe ve mezar, 10 hamam, 150 sulama işlerinde de kullanılabilecek kuyu ve su biriktirmeye mahsus havuz, 100 köprü yaptırmıştır.

Delhi Sultanları

Kölemen (Gulam veya Memlük) Hanedanı (سلطنت غلامان Soltanat-e Ghlāmān; 1206 - 1290)

 Kutbiddin Aybek (1206 - 1210)
 Erem Şah (1210 - 1211)
 Şemseddin İltutmuş (1211 - 1236)
 Rükneddin Firuz (1236)
 Raziye Begüm (1236 - 1240)
 Müziddin Behram (1240 - 1242)
 Alaaddin Mesut (1242 - 1246)
 Nasrettin Mahmut (1246 - 1266)
 Gıyaseddin Balaban (1266 - 1286)
 Müziddin Keykubad (1286 - 1290)
 Keyûmers (1290)

Halaciler (سلطنت خلجی Soltanat-e Khaljī; 1290 - 1321)

 Celaleddin Firuz Halaci (1290 - 1294) Melez Türklerinden Halaci boyu
 Alaeddin Halaci (1294 - 1316)
 Kutbuddin Mübarek Şah (1316 - 1321)

Tuğluk Hanedanı (سلطنت تغلق Soltanat-e Tughluq; 1321 - 1398)

 I. Giyaseddin Tuğluk Şah (1321 - 1325)
 Muhammed bin Tuğluk (II. Muhammed Şah) (1325 - 1351)
 Mahmud bin Muhammed (Mart 1351)
 Firuz Şah Tuğluk (1351 - 1388)
 II. Giyaseddin Tuğluk (1388 - 1389)
 Ebubekir (1389 - 1390)
 III. Nasreddin Muhammed Şah (1390 - 1393)
 I. İskender Şah (Mart- Nisan 1393)
 Mahmud Nasreddin (II. Mahmud (Delhi)) (1393 - 1394)
 Nusret Şah Firuzabad'da saltanat sürmüştür (1394 - 1398)

Ara dönem
 Ülke 1398-1413 arasında Büyük Timur İmparatorluğu işgali altında kalmıştır.

Lodi Hanedanı
 Devlet Han (1413 - 1414)

Seyyid Hanedanı (1414 - 1451)

 Hızır Han (1414 - 1421) Timur İmparatorluğu'nun generali
 II. Mübarek Şah (1421 - 1435)
 IV. Muhammed Şah (1435 - 1445)
 Alaeddin Alem Şah (1445 - 1451)

Ludîler (سلطنت لودھی Soltanat-e Lodhī; 1451 - 1526)

 Behlül Han Lodi (1451-1489) Afgan
 İskender Lodi (1489-1517)
 İbrahim Ludi (II. İbrahim) (1517-1526)

Ayrıca bakınız
 Hindistan'ın Moğollar tarafından istilası

Kaynakça

Tarihteki Müslüman devletler
Tarihteki Türk devletleri
13. yüzyılda Hindistan'da kurulan oluşumlar

Delhi Sultanlığı


Karaikal (en idioma tamil: காரைக்கால்) es un distrito de la India en el territorio de Puducherry. Código ISO: IN.PY.KA.

Comprende una superficie de 160 km².

El centro administrativo es la ciudad de Karaikal.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 200 314 habitantes, de los cuales 102 518 eran mujeres y 97 796 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Karaikal

Distrito de Karaikal


FK Madost Bosilegrad (Mladost, Mladost Bosilegrad; srpski i bugarski ФК Младост Босилеград) je nogometni klub iz Bosilegrada, Pčinjski okrug, Republika Srbija.
U sezoni 2017./18. nastupa u Pčinjskoj okružnoj ligi, ligi petog stupnja nogometnog prvenstva Srbije.

O klubu
Klub je osnovan 1975. godine.

Uspjesi
 Pčinjska okružna liga
 prvak: 2017./18.

Pregled po sezonama

Poveznice
 srbijasport.net, FK Mladost Bosilegrad, profil kluba
 srbijasport.net, FK Mladost Bosilegrad, rezultati po sezonama
   sdmladost.org, Sportsko društvo "Mladost" Bosilegrad

Izvori
  sdmladost.org, FK Mladost , prostupljeno 4. svibnja 2018.

Mladost

FK Mladost Bosilegrad


Prolazna obrada (eng. straight-through processing, STP) je proces kontinuirane, potpuno automatizirane obrade informacija. Primarni podaci mogu se generirati i automatskim sustavima i ručnim unosom, ali je njihov naknadni prijenos i obrada potpuno automatski.

U užem smislu, STP tehnologija pretpostavlja da brokersko društvo djeluje kao automatski posrednik između klijenata i vanjskog tržišta. Narudžbe klijenata automatski se prosljeđuju radi zaključivanja transakcija na vanjskom tržištu ili velikoj drugoj ugovornoj strani.

Transakcije
STP je razvijen za trgovanje dionicama početkom 1990 -ih u Londonu za automatiziranu obradu na burzama.

U prošlosti je za plaćanja uvijek bio potreban ručni rad. Proces je često trajao nekoliko sati. Osim toga, dodatna ljudska intervencija dovela je do većeg rizika od pogrešaka.

Uz STP, transakcije novcem ili vrijednosnim papirima mogu se obraditi i zaključiti istog dana.

Plaćanja i dalje mogu biti ne-STP zbog različitih razloga.

Prednosti
S potpunim uvođenjem, STP može pružiti upraviteljima imovine prednosti kao što su kraći ciklusi obrade, smanjeni rizik izračuna i niži operativni troškovi.

Neki industrijski analitičari vjeruju da je 100% automatizacija nedostižan cilj. Umjesto toga, oni promiču ideju povećanja razina internog STP -a unutar tvrtke, potičući grupe tvrtki na zajednički rad na poboljšanju kvalitete automatizacije transakcijskih informacija među sobom, bilo bilateralno ili kao korisnička zajednica (vanjski STP). Drugi analitičari, međutim, vjeruju da će STP biti postignut pojavom poslovne interoperabilnosti.

Izvori

Financije

Prolazna obrada


est un manga de type seinen écrit et dessiné par Okura. Il est prépublié dans le webzine Gangan Pixiv depuis le  et édité par Square Enix.

Synopsis
Tomoko Aoyama est une mère de famille japonaise qui remarque que depuis quelque temps son fils ainé de 16 ans, Hiroki, semble essayer de cacher ses sentiments. Observatrice, elle déduit de son comportement évasif et de ses nombreux lapsus que son fils est gay mais elle attend que ça soit lui qui lui en parle et non l'inverse. En attendant, elle fait tout pour lui faire comprendre son ouverture d'esprit et le fait que, quelle que soit son orientation sexuelle, son foyer sera toujours là pour lui.

Liste des volumes

|}

Notes et références

Édition japonaise

Édition française

Liens externes

Seinen manga
Série manga
Manga publié par Akata
Manga des années 2020
Homosexualité masculine dans le manga

Je crois que mon fils est gay


NGC 7028 je jedan do danas nepotvrđen objekt u zviježđu Dupinu. Sva promatranja poslije nisu na tom položaju uočila nikoji objekt.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7028
  Auke Slotegraaf: NGC 7028 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7000 - 7049

7028

NGC 7028


(abreviado como Eur. J. Org. Chem.)  es una revista científica revisada por pares que publica artículos sobre química orgánica. La revista pertenece a la 'Editorial Union of Chemical Societies (EUChemSoc), una organización que agrupa a 14 sociedades europeas de química pertenecientes a diversos países.

De acuerdo con el, el factor de impacto de esta revista era 3,065 en 2014. El editor es Max Malacria (Universidad Pierre y Marie Curie, France). La editora actual (2022) es Anne Nijs.

Historia
La creación de la revista se produjo por la fusión de varias revistas europeas de química pertenecientes a diferentes sociedades científicas nacionales:
 Acta Chimica Hungarica, Models in Chemistry
 Anales de Química
 Bulletin des Sociétés Chimiques Belges
 Bulletin de la Société Chimique de France
 Chimika Chronika
 Gazzetta Chimica Italiana
 Liebigs Annalen
 Recueil des Travaux Chimiques des Pays-Bas
 Revista Portuguesa de Química

Referencias

Revistas de química orgánica
Revistas publicadas por John Wiley & Sons
Revistas científicas en inglés
Revistas científicas de Alemania
Publicaciones fundadas en 1998

European Journal of Organic Chemistry


Honigsee er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Preetz-Land i den sydvestlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Honigsee er beliggende omkring 7 km syd for Kiel og omkring 5 km vest for Preetz, lige øst for Bundesstraße 404 der går fra Kiel mod Bad Segeberg. I kommunen ligger ud over byen Honigsee, bebyggelserne Holz, Kleinhavighorst og Großhavighorst. Kommunen afgrænses mod syd og sydvest af det lille vandløb Honigau, der løber gennem søen Honigsee, lige syd for byen.

Fra 1910 til 1930 var der i Honigsee, banegård på Kleinbahn Kirchbarkau–Preetz–Lütjenburg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side   på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Honigsee


32107 Ylitalo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
32107 Ylitalo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 3,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 32001-33000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

32107 Ylitalo


كودنة، بلدية في محافظة القنيطرة، تقع في أرض بركانية منبسطة شمال تل الأحمر الشرقي وغرب وادي الرقاد.

لم تقع تحت الاحتلال عام 1967 ولكن هجر سكانها إلى دمشق ومحيطها. بعد حرب تشرين التحريرية عادت القرية للسيادة السورية وعاد إليها عدد من سكانها.

بيوتها القديمة من البازلت ووالطين، بنيت فيها وحولها بعد التحرير مساكن إسمنتية حديثة، وفيها ما يشير إلى تاريخ قديم، إذ توجد بقايا جدران لخانات قديمة مهدمة: خان جربوع ـ خان أبو عزوز.

تزرع فيها الحبوب وتربى فيها الأبقار، والأغنام. جرت إليها مياه الشرب من غدير البستان. وقد أصبحت مؤخرا مصدر ري للعديد من القرى حيث انة فيها سد كودنة وهو من السدود المهمة على مستوى سوريا.

مراجع

قرى الجولان الباقية
قرى الجولان المحررة

كودنة (قرية)


Kabelvåg er et fiskevær og et byområde i Vågan kommune i Lofoten i Nordland med 1.844 indbyggere, som ligger på sydsiden af Austvågøy.

Navnet kan være afledet af «kapel». Det gamle navn på Kabelvåg er Vágar (Vågar) som bestod af tre bugter («våger»); Storvågan, Kabelvåg og Kirkevågen (Kjerkevågen).

Kabelvåg er en gammel handels- og markedsplads og kirke-by; kong Øystein har bygget kirke og rorbuer i Kabelvåg tidlig i 1100-tallet. Kabelvåg var administrationscentrum i den tidligere kommune før kommunesammenlægningen med Gimsøy kommune og Svolvær kommune i 1964.

Historie

Kabelvåg er det ældste fiskevær i Lofoten og tidligere også det største. Det var her den kommercielle del fiskeriet på Lofoten begyndte for over 1000 år siden. Fiskere fra hele det nordlige Norge søgte til bugterne omkring nutidens Kabelvåg, for at få deres del af det årlige torskefiskeri. Og Vågan udviklede sig til at blive en vigtig by i middelalderens Hålogaland. På Lofotmuseets ejendom i Storvågan ligger resterne af det gamle centrum som da hed Vågar. Grundlaget for Vågans vækst var tørfiskeksporten til middelhavslandene. Omkring år 1000 blev tørfisk en handelsvare. Til at begynde med foregik eksporten direkte fra Nord-Norge, Vågan, og til udlandet. Men efterhånden blev tørfisken opkøbt af købmænd som kom sydfra for at købe fiskene og for at sælge korn og andre nødvendige varer. Tørfisken blev ført til Trondheim og Bergen, efterhånden kun til Bergen, for at blive eksporteret. Tørfisk var Norges første store eksportartikel og udgjorde 80% af Norges eksport i 1300-tallet. Med Den sorte død stagnerede Vågan.

Hans Egede var fra 1707 til 1718 kapellan i Vågan. Han var den første protestantiske præst i Lofoten, og menigheden var glad for ham. Men Egede skændtes uafladeligt med præsten Jakob Parelius. Årsagen var ikke så meget forskellige udlægninger af teksten som det faktum, at præsterne dengang blev betalt for deres arbejde i fisk. Og Egede mente, at han havde fået en dårlig aftale. Gnideriet stod på i næsten hele hans embedsperiode, og til sidst forlod Hans Egede Lofoten og 1721 rejste han med en kongelig kaldelse, tre skibe, sin 48-årige hustru og fire børn til Grønland. Gjertrud og børnene blev de første kvinder og børn siden nordboerne, der gjorde rejsen til Grønland.

Senere opstod der et nyt center i Kabelvåg, og i slutningen af 1800-tallet havde Kabelvåg fået en bymæssig bebyggelse og stedet blev Lofotens hovedby med politi, lensmand, sorenskriver, provst og andre offentlige institutioner og en vigtig handelsby. Et andet tegn på Kabelvågs betydning var aviserne. Ikke mindre end fire aviser udkom her.

Med motoriseringen af fiske- og kystflåden fra 1900-tallet stagnerede udviklingen. Havnen var for lille, og Svolvær overtog den overvejende del af skibstrafikken og dermed også den økonomiske vækst og befolkningsvæksten. Svolvær blev i 1918 udskilt fra Vågan kommune, og blev en selvstændig bykommune. Efterhånden overtog Svolvær gradvis Kabelvågs plads. De statslige og kommunale institutioner flyttede til Svolvær. I 1964 blev der gennemført en kommunesammenlægning mellem Vågan kommune og Svolvær by, og det meste af kommuneadministrationen blev flyttet fra Kabelvåg til Svolvær. Udviklingen gjorde også at det samme efterhånden skete med Kabelvågs handels- og bankvirksomhed.

Til trods for at Kabelvåg har været hærget af mange store ildebrande, har den gamle træhusbebyggelse alligevel været et varemærke for Kabelvåg. Men med de sidste brande i 1990-tallet er så godt som alle de ældste bygninger i Storgata gået tabt.

Kultur og erhvervsliv

I dag er Kabelvåg først og fremmest et skole- og kulturcenter. I Storvågan ligger der indenfor grænserne for det gamle middelaldercentrum, et kultur- og turistcenter. Der ligger bl.a. Lofotmuseet som er regionsmuseum for Lofoten.

Kabelvåg har grundskole og videregående skole, højskolen Lofoten folkehøgskole og Nordland kunst- og filmfagskole.

I Kabelvåg finder man også attraktioner som Galleri Espolin, Galleri lille Kabelvåg og Lofotakvariet. Vågan kirke, også kendt som Lofotkatedralen, er en korskirke, indviet i 1898. Bygget er opført i tømmer og udformet i nygotisk stil. Det er en langstrakt kirke med korte og brede korsarme, og en lang vestarm. Kirken har 1200 sædepladser. Da kirken blev bygget gjorde den store tilstrømming af fiskere under Lofoten-fiskeriet, at det var behov for en stor kirkebygning.

Kabelvåg var kendt for det årlige marked. Markedet havde traditioner langt tilbage i tiden. Da det første marked blev afholdt i 1882, var det en genoptagelse af det gamle Vågastemnet fra middelalderen. Under Vågastemnet var omsætningen af tørfisk som var den bærende kraft, mens Kabelvåg-markedet i nyere tid mere havde præg af forlystelser. Det sidste traditionelle marked i Kabelvåg var i 1939.

Markedstraditionen er i de senere år genoptaget. Hver sommer arrangeres Vestfjordsejladsen fra Nordskot ved Steigen til havnen i Kabelvåg, og dette sker samtidig med at det arrangeres marked på torvet i Kabelvåg den sidste uge i juni.

Mens næringslivet tidligere var domineret af fiskeri, fiskeindustri og handel, er turismen nu en væsentlig del af erhvervslivet i Kabelvåg. Ellers har Kabelvåg bl.a. metalindustri, betonvarefabrik og fiskeopdrætsvirksomheder.

Kystverket som bl.a. vedligeholder og driver fyrtårne og sømærker, har en afdeling i byen

Galleri

Eksterne henvisninger

 Lofotmuseet
 Kabelvåg på lofoten.com
 Lofoten folkehøgskole
 Nordland kunst- og filmfagskole

Kendte personer med tilknytning til Kabelvåg
 Tore Hjort
 Hans Egede
 Gjertrud Rasch
 Poul Egede

Lofoten
Byer i Nordland fylke
Austvågøya

Kabelvåg


1982 වසරේදි බ්‍රිතාන්‍ය යුද හමුදා ගැසල් හෙලිකොප්ටර් යානය ස්වකීය පාර්ශවය විසින් බිම හෙලීම

ෆෝක්ලන්ත අර්බුද සමයේදි, 1982 ක් වූ ජුනි මස හය වන දින බ්‍රිතාන්‍ය රාජකීය නාවික හමුදාවට අයත් කාණ්ඩ අoක 42 "ඩිස්ට්රොයෙර්" වර්ගයේ HMS කාඩිෆ් යුද නව්කාව විසින් බ්‍රිතාන්‍ය යුද හමුදාවට අයත් කාන්ඩ අoක "xx377" දරණ ගැසල් හෙලිකොප්ටර් යානය අත් වැරදීමකින් අවාසනාවන්ත ලෙස වෙඩි තබා බිම හෙලන ලද්දේ යානයේ සිටි ගුවන් නියමුවා ඇතුලු සිව් දෙනෙක් මරු මුවට පත් කරමිනි. කාඩිෆ් නව්කාව නිරීක්ශණ මෙහෙයුමක යෙදී සිටියදී මෙම ගුවන් යානය ෆෝක්ලන්ත දිවයින් අත්පත් කරගැනීමේ මෙහෙයුමෙහි නිරතව සිටි ආර්ජන්ටිනා හමුදාවට ගුවන් සැපයුම් ලබා දෙන C-130 හර්ක්යුලිස් වර්ගයේ සතුරු ගුවන් යානය කැ'යි වරදවා හදුනා ගැනීම මෙම සිද්ධියට හේතු වී තිබේ. ප්‍රථමයෙන් මෙය සතුරු ප්‍රහාරයක් යැයි හැදින් වුවද පසුව සිදු කල පරීක්ෂණ වලින් හෙලි වූයේ ගුවන් යානය කඩා වැටීමට හේතු වූයේ කාඩිෆ් මිසයිල් ප්‍රහාර බවයි.

ගොඩබිම් ප්‍රහාරක බල ඇණි සදහා අවශ්‍ය ආධාරක බලය ලබා දෙනු පිණිස HMS කාඩිෆ් නව්කාව ජුනි 5 වන දින රාත්‍රියේ ෆෝක්ලන්ත දූපත් වලට නැගෙනහිර දෙසින් නැන්ගුරම් ලා තිබිනි.එදින අළුයම සුපුරුදු පරිදි ගැසල් හෙලිකොප්ටරය නැගෙනහිර ෆෝක්ලන්ත දූපත් වල පිහිටුවා තිබූ බ්‍රිතාන්‍ය ගුවන් විදුලි සoඥා මද්යස්ථානය වෙත පුද්ගල හා භාණ්ඩ ප්‍රවාහනයේ යෙදී සිටි අතර අළුයම 2.00 වන විට ගුවන් යානාව කාඩිෆ් නව්කා රේඩාර් තිරයේ දිස් වුවද ගුවන් යානය ඇදී ආ වේගය සහ විලාශය කරණ කොට ගෙන එය සතුරු ගුවන් යනයක් යැයි අනුඅනුමාන කෙරිනි. එසැනින් ගුවන් යාන නාශක මිසයිල දෙකක් ඉලක්කය කරා නික්මිනි.උදැසන වන විට ගැසල් ගුවන් යානාවේ සුන්බුන් සහ මළසිරුරු සොයා ගැනුනු අතර එය සතුරු ප්‍රහාරයක් මගින් විනාශ වී ඇති බැව් අනුමාන කරන ලදි.එනමුත් පසුව සිදු කරන ලද සුන්බුන් පරීක්ෂාවෙදී ප්‍රහාරය සම්බන්දයෙන් කාඩිෆ් නව්කාව වෙත සැකය එල්ල වුවද,මේ සිද්දිය සිදුවී සිව් වසරක් ගතවනතුරුත් මෙ සම්බන්දයෙන් විදිමත් පරීක්ෂාවක් සිදු නොවූ බව වාර්තා වේ.

මේ සම්බන්දයෙන් බ්‍රිතාන්‍ය රාජකීය නාවික හමුදාවට නැගෙන චෝදනා වලට ප්‍රතිචාර දක්වමින් මහ බ්‍රිතාන්‍යයේ ආරක්ෂක අමාත්‍යන්ශය පවසා සිටියේ ස්වකීය පාර්ශවයන් තවදුරටත් පීඩාවට පත් කිරීම තමන්ගෙ අරමුණ නොවන නමුදු මෙම සිද්ධිය සම්බන්දයෙන් පරීක්ෂණ කටයුතු අත්හල නොමැති බවයි.

පසුබිම් කතාව

1982 ක් වූ අප්‍රේල් මස 2 වන දින අර්බුදයට ලක්ව තිබූ මහ බ්‍රිතාන්‍ය සතුව පැවති ෆෝක්ලන්ත දූපත් ආශ්‍රිත මුහුදු කලාපය අසල්වාසි ආර්ජන්ටිනාව විසින් ආක්‍රමණය කරන ලදි. ප්‍රතිචාර වශයෙන් සැතපුම් 8000ක් ඈතින් පිහිටා තිබුනු මහ බ්‍රිතාන්‍යයේ සිට සෙබළු 28,000 ක ගෙන් සමන්විත නාවුක බලඇණියක් වහා පිටත් කර එවන ලදි. ජුනි මස වන විට ආර්ජන්ටිනා හමුදා පරාජය බාරගනිමින් යටත් වීමත් සමග සටන් මැඩපැවත් වුනු අතර දෙමසක් ඇතුලත ගොඩමිබ, මුහුදේ සහ ගුවනේ සිදු වූ සටන් වලින් දෙපාර්ශවයේම ජීවිත හානි 900ක් පමන සිදුවී ඇත.මැයි මස ආරම්භ වීමත් සමග නැගෙනහිර ෆෝක්ලන්ත දූපත් වල දකුනු දෙසට වන්නට පිහිටා ඇති සැන් කාලොස් ප්‍රදේශයට ගොඩ බට බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා කන්ඩායම් ගොඩබිම් මාර්ග ඔස්සේ අගනගරය වන 'ස්ටැන්ලි' බලා ගමන් ඇරඹීය. මෙලෙස ගොඩබිම් මාර්ග ඔස්සේ ගමන් කරන හමුදා අනුඛන්ඩ වලට දිගින් දිගටම සැන් කලොස් වල සිට ආහාර සහ යුද උපකරණ සැපයුම් ගුවන් මගින් ලබාදීම සිදු විය.තවද ස්ටැන්ලි නගරය අත්පත් කරගෙන තිබූ ආර්ජන්ටිනා හමුදාවන්ට අරජන්ටිනාවේ සිට නොකඩවා යුද්ධය පැවති සමය පුරාවට C-130 හර්ක්‍යුලිස් යානා මගින් ගුවන් සැපයුම් ලබා දීම සිදු විය.මෙම සැපයුම් නවතාලීම න්වුක හමුදාවන්ට බාරදීමට තීරණය කෙරුනු අතර මෙම සැපයුම් නවතාලීමට විවිධාකාර ක්‍රියාමාර්ග ගනු ලැබීය.

මේ අතරතුරේදී 656 භටකන්ඩායමේ ගුවන් නියමු ස්ටාෆ් සාජන්ට් ක්‍රිස්ටෝපර් ග්‍රිෆින් හා ලාන්ස් කෝප්‍රල් සයිමන් කොක්ටන් වෙත් ඒ වන විට නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක නොවෙමින් පැවති 'ප්ලසන්ට් පීක්' ගුවන් විදුලි මධ්‍යස්ථානය වෙත ආහාර සහ සෙබළු රැගෙන පියාසර කරන ලෙස අණ ලැබී තිබුනි.මෙම ගුවන් විදුලි මධ්‍යස්ථානය ඊට පෙර දින එහි පිහිටුවනු ලැබූයේ ඩාවින් වල පිහිටා තිබෙන 5 වන බ්‍රිගේඩයේ මූලස්තානය සහ පැරශූට් රෙජිමේන්තුවේ 2 වන බලසේනාව අතර සන්නිවේදන කටයුතු සදහාය. පැහැදිලි අහස, සෞම්‍ය සඳ එලිය සහ සුලගේ වේගය(පැ.කිමී) යන සියල්ල රාත්‍රී පියාසැරිය සඳහා විශිෂ්ඨ වූ පරිසරයක් නිර්මාණය කර තිබින. ගූස්ග්‍රීන් ප්‍රදෙශයෙන් කාන්ඩ අන්ක 'xx337' දරණ ගැසල් යානයෙන් නික්මුනු ගුවන් කණ්ඩායම ඩාවින් මධ්‍යස්ථානයෙන් අවශ්‍ය ආහාර සහ උපකරණද ලබා ගන්න ලදි. තවද 205 සඥා භට කණ්ඩායමේ අණදෙන නිළධාරී මේජර් මයිකල් ෆෝජ් සහ ඔහුගේ තාක්ෂණික සහයක ස්ටාෆ් සාර්ජන් ජෝන් බේකර්ද ගමන ස්දහා එක් වීය. ග්‍රිෆින් අත්දැකීම් බහුළ ගුවන් නියමුවෙක් වූ අතර ඩාර්වින් සිට ගුවන් විදුලි මධ්‍යස්තානය වෙත විනාඩි 10 ක පියාසැරියක් ප්‍රමාණවත් වේ.
අළුයම 2.00 ට පමන කාඩිෆ් හි මෙහෙයුම් කුටියේ රේඩාර් තිරය මත නාවුකසැතපුම් 25ක් ඈතින් වන්නට XX377 වර්ගයේ අහස්යානයක් දිස්විය.

බ්‍රිතාන්‍ය යුද හමුදා ගැසල් හෙලිකොප්ටරය ස්වකීය ඔවුන් විසින්ම බිම හෙලීම


Sir Lindsay Harvey Hoyle (born 10 June 1957) is a British politician who has served as Speaker of the House of Commons since 2019 and as Member of Parliament (MP) for Chorley since 1997. Before his election as Speaker, he was a member of the Labour Party.

As a Labour MP, Hoyle served as Chairman of Ways and Means and Deputy Speaker to John Bercow from 2010 to 2019, before being elected as Speaker on 4 November 2019. Hoyle was unanimously re-elected as Speaker five days after the 2019 general election on 17 December.

Early life

The son of former Labour MP Doug Hoyle (born 1930), now Baron Hoyle, and Pauline Spencer (died 1991), Hoyle was born and raised in Adlington, Lancashire. He went to Anderton County Primary School in Adlington and Lord's College in Bolton. Prior to being elected as an MP, he ran his own textile and screen printing business.

Political career

Councillor

In the 1980 local elections, Hoyle was elected as the Labour Chorley Borough Councillor for the Adlington ward, defeating the sitting Conservative. He was re-elected four times, and served as Deputy Leader from 1994 to 1997. After being elected as an MP in 1997, he ended his time on the council as the annual Mayor before stepping down at the local election in 1998.

Backbench MP

In February 1996, Hoyle was chosen to stand as the Labour candidate for the Chorley constituency at the 1997 general election. He won the election with a majority of 9,870, becoming the first Labour MP for Chorley in eighteen years.

In the days after the death of Diana, Princess of Wales, in August 1997, Hoyle asked for a new national children's hospital to be built as a memorial to her. A few days later, Hoyle wrote to airport operator BAA, operators of London Heathrow Airport, urging them to change the airport's name to Diana, Princess of Wales Airport. Neither proposal was carried out.

Hoyle served as a member of the Trade and Industry Committee (later the Business Committee) from 1998 to 2010 and as a member of the European Scrutiny Committee from 2005 to 2010. He is currently the President of the All-Party British Gibraltar Group in Parliament (of which his father is the Treasurer) and a Vice Chair of the All-Party British Virgin Islands Group.

Hoyle clashed with then Prime Minister Tony Blair over issues such as Gibraltar and tuition fees. Regarding those clashes, Hoyle would say "I'm not anti-Tony; he made us electable and won three times. But there are principles and promises you don't break".

Hoyle voted against the Lisbon Treaty in 2008. Hoyle is one of the few MPs who have not revealed whether they voted Leave or Remain in the 2016 referendum.

Chairman of Ways and Means

Hoyle was elected Deputy Speaker of the House of Commons and Chairman of Ways and Means on 8 June 2010, the first time this appointment had been made by ballot of MPs, rather than by nomination of the Leader of the House. He was appointed to the Privy Council in January 2013.

On 20 March 2013, Hoyle won wide public acclaim for his handling of the Budget proceedings, which were frequently interrupted by jeering MPs.

In February 2017, Hoyle scolded SNP MPs for singing the European Anthem during the vote for the Brexit bill in the House of Commons, stating that he did not want parliament to turn into a sing-off. The same night, he had a clash with former Scottish First Minister Alex Salmond in a heated exchange over whether Hoyle had cut off an SNP MP while speaking.

In March 2017, Hoyle called on social media companies to take swifter action to crack down on offensive posts, arguing it deters Jewish and Muslim women from becoming MPs.

Hoyle was in the Speaker's Chair during the terrorist attack in Westminster on 22 March 2017, and the subsequent suspension and lockdown of the Commons.

Hoyle was appointed a Knight Bachelor in the 2018 New Year Honours for parliamentary and political services.

Speaker of the House of Commons (2019–present)

On 4 November 2019, Hoyle entered the election for Speaker to replace John Bercow. In the days leading up to the election, Hoyle was consistently seen by the media as the front runner. Hoyle maintained a substantial lead in the first, second, and third ballots of the election, but without reaching the 50% required to win.

Hoyle was elected Speaker on the fourth ballot, defeating Chris Bryant and winning 325 votes out of a total of 540 cast. Hoyle then duly received royal approbation in the House of Lords. In accordance with convention that the Speaker's post is strictly nonpartisan, following the election Hoyle rescinded his Labour membership.

In his acceptance speech, Hoyle stated that "this House will change, but it will change for the better", and stated that he would be a "transparent" Speaker, also pledging to take the welfare of House of Commons staff seriously. He was unanimously confirmed as Speaker following the 2019 election.

Hoyle became the first Speaker since Sir Harry Hylton-Foster and only the third Speaker of the British House of Commons to possess a knighthood at the point of his election.

On 16 October 2021, Hoyle accompanied Boris Johnson, Keir Starmer and Priti Patel in laying wreaths at the church in Leigh-on-Sea, Essex where MP David Amess was murdered the day before.

In September 2022, Hoyle described the state funeral of Queen Elizabeth II as "the most important event the world will ever see". Hoyle's comments received criticism. Graham Smith, CEO of the republican campaign group Republic, responded by saying that  it was "one of the most stupid things the world has ever heard". Writing in Indy100, Liam O'Dell highlighted Hoyle was ignoring current issues like the ongoing cost of living crisis and war in Ukraine.

In December 2022, he voiced opposition to his former party's plan of replacing the House of Lords with an elected upper chamber.

Personal life

Hoyle lives in Adlington, Lancashire. As Speaker of the House of Commons he has an official residence at Speaker's House, at the northeast corner of the Palace of Westminster, which is used for official functions and meetings and which has private accommodation in a four-bedroom apartment upstairs.

Hoyle has been married twice and has had two daughters. He was married from 1974 to Lynda Anne Fowler; they divorced in 1982. In June 1993, Hoyle married Catherine Swindley, who succeeded him as the Labour Councillor for Adlington in May 1998. He has also employed his wife as his part-time constituency secretary. Hoyle's elder daughter, Emma, used to work at his constituency office, in which capacity she represented him at Chorley Borough Council.

Hoyle and Conservative Maldon District Councillor Miriam Lewis also had a daughter, Natalie Lewis-Hoyle, who was found hanged in her bedroom, in December 2017, at the age of 28. Hoyle said he was "truly devastated" by her death. An inquest subsequently returned an open verdict as to the cause of death.

Away from politics, he is a supporter of his local football league team, Bolton Wanderers, and rugby league team Warrington Wolves. He currently serves as President of the Rugby Football League.

Hoyle has described himself as an animal lover and has a number of pets, which he has named after notable figures in British political history. Amongst them are his parrot Boris (after former Conservative Prime Minister Boris Johnson), his tortoise Maggie (after Margaret Thatcher) and Attlee (Clement Attlee), his brown tabby Maine Coon cat. He also operates an Instagram page for the latter, where he regularly shares pictures of his animals.

He stated that he had been diagnosed with Type 1 diabetes shortly before the 2019 general election.

From his father's ennoblement in 1997 he was entitled to the style of The Honourable. He gained the style of The Right Honourable when sworn into the Privy Council on 12 February 2013. Hoyle was appointed as the Chancellor of the University of Gibraltar in 2020.

References

External links

BBC Politics page
Debrett's People of Today

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1957 births
20th-century English businesspeople
Knights Bachelor
Labour Party (UK) councillors
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Living people
Members of the Privy Council of the United Kingdom
People from Adlington, Lancashire
People with type 1 diabetes
Politics of Chorley
Speakers of the House of Commons of the United Kingdom
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
UK MPs 2015–2017
UK MPs 2017–2019
UK MPs 2019–present
Sons of life peers

Lindsay Hoyle


شريفة فاضل (15 سبتمبر 1938 - 5 مارس 2023)، مغنية وممثلة مصرية.

عن حياتها
ولدت في مدينة القاهرة وهي حفيدة المقرئ أحمد ندا، تدربت على أيدي أساطين الإنشاد الديني والموسيقى، التحقت بمعهد الفنون المسرحية، اشتهرت بأغنية «أمانة يا بكرة» في الخمسينيات، وتزوجت من المخرج السيد بدير الذي أسند إليه بطولات عديدة وفي الستينيات اشتهرت بأغنيتها «حارة السقايين»، وعملت فيلماً بنفس الاسم. وفي السبعينيات إستشهد ابنها سيد السيد بدير في حرب أكتوبر، وغنت أغنية «أم البطل»، أثناء الحرب، وحققت نجاحاً كبيراً، ومن أغنياتها «أمانة يا بكرة»، «سألت فين حيناً»، «حارة السقايين»، «يا حلو فهمنا»، «يا معجباي»، «ورق العنب»، «آه يالمكتوب»، «الليل»، أنتجت لنفسها بعض الأغنيات، وأسست كازينو الليل بشارع الهرم. كما أن من أشهر وأبرز أغانيها في وداع شهر رمضان هي أغنية "تم البدري بدري" وأغنية "والله لسه بدري يا شهر الصيام".

أعمالها الفنية

الأفلام
 1947: الأب
 1948: اللعب بالنار
 1951: وداعا يا غرامي
 1951: أولادي
 1957: ليلة رهيبة
 1959: مفتش المباحث
 1962: سلوى في مهب الريح
 1966: حارة السقايين
 1967: غازية من سنباط
 1970: الحب والثمن
 1974: امرأة حائرة
 1978: سلطانة الطرب
 1985: تل العقارب

المسلسلات
 1971: عجيب أفندي

المسلسلات الإذاعية
 1971: هذا الحب هل يموت

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من القاهرة
مغنيات مصريات
مغنيات مصريات في القرن 20
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات
ممثلات مصريات في القرن 20
ممثلات من القاهرة
مواليد 1357 هـ
مواليد 1938
مواليد في القاهرة
وفيات 1444 هـ

شريفة فاضل


التفريغ الكهربائي هو انتقال الشحنة الكهربائية، المفاجئة واللحظية بين جسمين، لهما فارق في الجهد الكهربائي. وهذا المصطلح يستعمل لتعريف حدوث تيار كهربائي مفاجئ وغير مرغوب فيه، في أحد الأجهزة الإلكترونية.

وتتكون الدارات الكهربائية المركبة من أشباه الموصلات، والسيليكون ومواد عازلة مصنوعة من أكسيد السيليكون. وهذه المواد قد يصيبها التلف عند تعرضها لضغطٍ كهربائيٍ عالٍ . وقد ابتكرت حديثاً مواد وأدوات تمنع لا حدوث التفريغ الكهربي.

أسباب حدوث التفريغ الكهربائي

وحدوث التفريغ الكهربائي هو أحد مشكلات الأجهزة الإلكترونية . ويحدث مثلاً عند احتكاك جسمين، فيصبح أحدهما كاسب لعدد من الإلكترونات ونسميه سالب الشحنة، والآخر فاقد لعدد من إلكتروناته ونسميه موجب الشحنة . ويحدث التفريغ أي
انتقال الشحنة بين الجسمين ويتعادلا كهربائيًا عند تلامسهما .وهناك أمثلة لحدوث التفريغ الكهربائي، يحدث مثلاً عندما نمشي على أنواع معينة من السجاد فيكتسب جسمنا بعض الشحنة منه، أو عند تمشيط الشعر بمشط من البلاستيك، ويحدث أيضا عند حك الكهرمان بقطعة من الصوف .
وفي جميع تلك الحالات يؤدي احتكاك الأجسام إلى تولد هذا الفارق في الجهد الكهربائي للجسمين والذي يـُحدث التفريغ الكهربائي بينهما عندما يتلامسان .

ويوجد نوع أخر من التفريغ الكهربائي وهذا بحدث بالتأثير الكهربائي (الحث الكهروستاتيكي الذي يسمى أيضًا الحث الكهربائي). وهو يحدث عندما تواجد جسم مشحون (1) وبجواره جسم أخر (2) غير مشحون ويكون معزولاً عن الأرض. وعلى الرغم من تعادل الجسم (2) كهربائيًا، يمكن بتأثير الجسم (1) أن تتوزع الإلكترونات في الجسم (2) بحيث تتجمع على سطحه المواجه للجسم (1) شحنة مضادة. فوجود الجسم المشحون يُنشئ مجالاً كهربائيًا يعمل على تجمع شحنة مضادة على السطح المواجه له في الجسم (2) . ومع ذلك يبقى الجسم (2) متعادلاً كهربائيًا، فما يجري ما هو إلا توزيع للشحنات على سطحيه المواجه والبعيد عن الجسم (1) . عندئذ يمكن أن يحدث تفريغ كهربي عند ملامسة الجسم (2) لجسم ثالث.

الصورة المجاورة لأحد الصواعق حيث يحدث تفريغ كهربائي بين السحاب المشحون كهربائيًا والأرض . والسبب في اكتساب السحاب لشحنة كهربائية هو اصتدام حبيبات بخار الماء بعضها البعض واحتكاكهم المستمر، مما يترتب عليه انتقال بعض الإلكترونات من حبة إلى حبة، فتصبح واحدة غنية بالإلكترونات (سالبة كهربائيًا)، والأخرى ذات عجز في الإلكترونات (موجبة كهربائيًا) . وبتجمع مجموعات كبيرة من الحبات ذات الشحنة الواحدة تحت تأثير الظروف الجوية يصبح بينها فارق هائل في الجهد الكهربائي، والذي يؤدي إلى التفريغ الكهربائي بين تلك التجمعات وظهور البرق، أو بينها وبين الأرض .

انظر أيضاً
 تفريغ تألقي (كهرباء)
 تفريغ الكهرباء

مراجع

انهيار كهربائي
سلامة كهربائية
فيزياء البلازما
كهرباء ساكنة

تفريغ كهربائي


Jean-Baptiste Millet né à Gréville-Hague le  et mort à Auvers-sur-Oise en  est un peintre, graveur sur bois et sculpteur français.

Il est le frère cadet du peintre Jean-François Millet (1814-1875).

Biographie

Jean-Baptiste Millet est issu comme son frère Jean-François d'une famille de fermiers normands. Le travail agricole et les paysages champêtres sont les principaux motifs de ses dessins et aquarelles. Il interprète sur bois plusieurs œuvres de son frère qui semble avoir été son maître. Il expose de 1870 à 1880 au Salon de Paris, des aquarelles inspirées des paysages de Barbizon où il réside à cette époque, et, en 1876, il participe avec dix aquarelles à la deuxième exposition des impressionnistes à la galerie Paul Durand-Ruel à Paris.

Moins connu reste son travail de sculpteur sur pierre : dans les années 1850, aux côtés de Geoffroy Dechaume et sous la direction d'Eugène Viollet-le-Duc, il a participé à des chantiers de restauration sur les sites de la cathédrale Notre-Dame de Paris et la basilique Sainte-Marie-Madeleine de Vézelay.

En 1878, il part s'installer du côté de Pontoise et peint les environs. Puis, vers 1880, il cesse d'exposer au Salon et s'installe du côté de Saumur.

Marié, il a un fils, Pierre Millet.

Jean-Baptiste Millet meurt en  et est inhumé au cimetière d'Auvers-sur-Oise.

En 1914-1915, un cousin par alliance de Millet, le docteur Ono, fait don d'une importante collection de ses œuvres acquises avant 1880 à la ville de Cherbourg, où le musée Thomas-Henry conserve quelques-unes des œuvres de Jean-Baptiste Millet.

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre de l'école de Barbizon
Peintre normand
Sculpteur français du XIXe siècle
Aquarelliste français
Graveur français du XIXe siècle
Graveur sur bois
Naissance en juin 1830
Naissance dans la Manche
Décès en mars 1906
Décès à Auvers-sur-Oise
Décès à 75 ans

Jean-Baptiste Millet (artiste)


ياسر الدوسري إمام وخطيب المسجد الحرام وقارئ قرآن سعودي، من مواليد محافظة الخرج السعودية (6 أغسطس 1980م - 24 رمضان 1400هـ) وأحد أئمة الحرم المكي منذ (12 أكتوبر 2019م - 13 صفر 1441هـ) وكان قبلها إمامًا لصلاة التراويح والتهجّد فقط لمدة خمس سنوات منذ قرار تعيينه في 15 يونيو 2015م - 28 شعبان 1436هـ، وكان سابقًا إمامًا للعديد من الجوامع والمساجد في الرياض ومنها، مسجد عبد الله الخليفي عام 1995م - 1416هـ، ثم مسجد الكوثر، ثم جامع الإمام عبد الله بن سعود لمدة خمس سنوات، ثم جامع الشيخ عبد العزيز بن باز، ثم جامع الدخيل عام 2005م - 1426هـ وكان المشرف على مناشطه وشغل منصب مشرف عام على مدرسة الهمم النسائية لتحفيظ القرآن في نفس الجامع. وقد تتلمذ على يد مجموعة من العلماء والمشايخ ومنهم: "عبد العزيز بن عبد الله آل الشيخ، وصالح الفوزان، وعبد الله بن جبرين، وقرأ القرآن على جمع من المشايخ والمقرئين، منهم الشيخ بكري الطرابيشي، وإبراهيم الأخضر.

حاصل على شهادة البكالوريوس في الفقه من كلية الشريعة بجامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية، وحصل على درجة الماجستير والدكتوراه في الفقه المقارن من المعهد العالي للقضاء من نفس الجامعة، وحصل في 6 يونيو 2022 على درجة التأهل للأستاذية في الفقه من جامعة أم القرى. وله أكثر من ثلاثة وثلاثون مؤلّف ودراسة وبحث في علوم القرآن الكريم والفقه المقارن والبيوع، وقد شارك في مجموعة من الندوات العلمية، وله عضويات عديدة ورئس الكثير من لجان المسابقات القرآنية والعلمية، وألقى عدد كبير من المحاضرات والكلمات التوجيهية داخل السعودية وخارجها، وقد صنف ضمن أكثر الشخصيات تأثيرًا بالمجتمع بحسب مجلة جمعية إنسان.

شغل مناصب عديدة منها، عضو في الجمعية العلمية الفقهية السعودية، والجمعية العلمية القضائية السعودية، وعضو سابق بهيئة التدريس بقسم الدراسات الإسلامية بكلية التربية في جامعة الملك سعود ومحاضر وأستاذ مساعد وأستاذ مشارك فيها، وعمل كأمين عام لجمعية الأمير سلطان بن عبد العزيز الخيرية لتحفيظ القرآن الكريم بالدفاع الجوي السعودي، ونائب رئيس مجلس إدارة مجموعة آيات الإعلامية القرآنية، وعضو حالي في الهيئة الاستشارية لرئاسة شؤون الحرمين منذ أغسطس 2020، ويشغل حاليًا مناصب أستاذ مشارك في كلية الشريعة والدراسات الإسلامية بجامعة أم القرى ومستشارًا لمدير الجامعة.

النشأة والتعليم
ولد ياسر بن راشد بن حسين الودعاني الدوسري في محافظة الخرج السعودية الواقعة على بعد 80 كيلومترا جنوب الرياض في (6 أغسطس 1980م - 24 رمضان 1400هـ) وهو متزوج وله ولدان وأربع بنات. بدأ في تعلم علوم القرآن وحفظه في عمر السادسة عام 1986م حيث حفظ جزء عم بتشجيع من والده، وكانت والدته تتولى متابعة الحفظ والمراجعة، وقد حصل من والده على جهاز حاسب آلي كهدية عندما أتم حفظ جزء عم، وكان ذلك قبل أن يلتحق بالمدارس النظامية، وإلتحق بأول حلقة لتحفيظ القرآن في الصف الرابع ابتدائي عام 1991م في جامع الأمير بندر في غرب الرياض، وكان أستاذه «الشيخ عبد الرحمن الدوسري» والذي كان إمامًا وخطيبًا آنذاك، وكانت طريقته في التدريس أن يقرأ مقطع من آية والطلبة يرددون وراءه المقطع وذلك من أجل ضبط الآيات بشكلها الصحيح، وجاء تأخره في الإلتحاق بحلقات التحفيظ التركيز على دراسته وحفظه في مدارسة تحفيظ القرآن الحكومية وكان قد ألحقه والده لاحقًا بمدرسة زيد بن ثابت لتحفيظ القرآن الكريم في محافظة الخرج وهي مدرسة حكومية تابعة لوزارة المعارف آنذاك، ودرس فيها سنة واحدة أنهى فيها دراسة الصف الأول الابتدائي، انتقل في هذه الأثناء مع أسرته من محافظة الخرج إلى مدينة الرياض للإستقرار والعيش فيها ويكمل دراسته ومشوار حياته فيها وتابع في حفظ القرآن في مدرسة تحفيظ القرآن الحكومية في «مدرسة تحفيظ القرآن الكريم الأولى الابتدائية» حتى أثم حفطه في عمر الخمس عشرة سنة في الصف الثالث متوسط عام 1995م، ثم أعاد كرته في الحفط والمراجعة في المرحلة الثانوية في عمر الثامن عشرة سنة عام 1998م، في نفس المدارس واستغرق ذلك تسع سنوات وذلك حسب الخطة الدراسية التي وضعتها المدارسة، وذلك ضمن مقررات مدارس تحفيظ القرآن الكريم التابعة لوزارة التربية والتعليم، وكانت أول ختمة على يدي «الشيخ فهد الطويل» ثم توالت عدد منها على يد عدد من القراءة أمثال: الشيخ محمود عمر سكر، والشيخ أحمد خليل شاهين، والشيخ سعد سنبل، والشيخ بكري الطرابيشي، والشيخ محمد تميم الزعبي، والشيخ إبراهيم الأخضر، والشيخ عبد الله الجار الله.

أكمل مرحلة الدراسة الجامعية وكانت البداية بالتحاقه بالكلية العسكرية عام 1999م في كلية الملك عبد العزيز الحربية، وبعدما أكمل سنة فيها قرر الخروج من الكلية العسكرية والإلتحاق بكلية الشريعة في جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية، وحصل منها عام 2002م - 1424هـ على شهادة البكالوريوس في الفقه، ليتابع بعدها دراسة الماجستير في المعهد العالي للقضاء في نفس الجامعة، بعد انقطاع دام سبع سنوات من بعد حصوله على البكالوريوس، وكان حينها يعمل كأمين عام جمعية الأمير سلطان بن عبد العزيز الخيرية لتحفيظ القرآن الكريم، ليكمل هذه المرحلة الدراسية وينال شهادة الماجستير بدرجة امتياز مع درجة الشرف الأولى عام 2008م - 1430هـ، وكانت رسالة الماجستير بعنوان «الضوابط الفقهية في السبق والجعالة» وتابع بعدها دراسة الدكتوراه وحصل عليها بدرجة امتياز مع مرتبة الشرف الأولى عام 2013م - 1435هـ، في الفقه المقارن من نفس الجامعة والمعهد، وكانت رسالة الدكتوراه بعنوان «الفروق الفقهية عند الحنفية في البيوع».

مشواره المهني
بدأت مشوار إمامة المساجد في عمر 16 سنة في الصف الأول الثانوي عندما أنشئ مسجدًا في حي الفاروق الذي كان يقيم فيه في الرياض، فَاقْتُرِحَ عليه أن يكون إمامًا له فرفض هذا استثقالًا للمسؤولية، وكان يرى أنه صغير على هذا الأمر، حتى أصر على هذا الأمر "الشيخ فهد النغيمش" وقد ضغط عليه وأقنع والده بهذا، فكانت أول إمامة له لمسجد آن ذاك عام 1995م - 1416هـ وأصدر في نفس العام أول قرآن بصوته ولمدة سنتين كان إمام في "مسجد الخليفي" بحي الفاروق، وقد أُجريت معه مقابلة في وزارة الشؤون الإسلامية والدعوة والإرشاد قبلها، وقد تميزت قراءتة بنوع معين حيث يبدأ قراءة الفاتحة بطريقة "الشيخ محمد أيوب" وبعدها يكمل بطريقتة الخاصة، ثم انتقل إلى "مسجد الكوثر" في حي العريجاء الغربي عام 2000م إوستمر فيه سنتين، ثم إلى "جامع الإمام عبد الله بن سعود" في حي السويدي عام2002م وإستمر فيه سنتين، ثم انتقل عام 2004م - 1425هـ إلى "جامع ابن باز في حي الغدير وإستمر فيه سنة، في هذه الفترة من العام توفي والده، ثم تولى إمامة جامع الدخيل عام 2005م - 1426هـ بحي غرناطة وإستمر فيه خمسة عشر سنة والذي شكل له الشهرة الحقيقية، وكان يشرف على جميع أعمال ومناشط الجامع الدعوية والعلمية والاجتماعية، كما كان يشرف على دار الهمم النسائية التابعة للجامع، كما وقد تولى في وقت سابق إمامة المصلين في صلاة التراويح في بعض دول الخليج ومنها الكويت والإمارات وقطر وحتى قرار تعينة كواحد من أئمة الحرم المكي في 12 أكتوبر 2019.

أمضى حتى الآن أكثر من 23 سنة في إمامة المساجد و18 سنة في الخطابة، وصدر له عدد كبير من الصوتيات القرآنية كان أولها في عام 1995م - 1416هـ وقد بلغ عددها حتى الآن حوالي 49 إصدارًا صوتيًا. وأَلْقَى دروسا علمية في المسجد الحرام والمسجد النبوي والعديد من المحاضرات والدروس العلمية والكلمات التوجيهية في بعض الجهات الحكومية داخل السعودية، وله جولات في عدد من الدول العربية والأوروبية والتي كانت بدعوات من المراكز الثقافية الإسلامية ومنها كانت في إيطاليا وسويسرا وفرنسا وتونس، وله مشاركات محلية ودولية في عدد من المؤتمرات العلمية ومنها، المشاركة في تحكيم مسابقة الأمير نايف بن عبد العزيز لحفظ القرآن للقطاعات الأمنية، والمشاركة في تحكيم التصفيات لجائزة الأمير سلطان بن عبد العزيز آل سعود لحفظ القرآن الدولية للعسكريين، وقد أشرف على الكثير من الدورات الخاصة بالأمن الفكري والتي أقيمت في وزارة الدفاع السعودية وأعد لهم مناهج الثقافة الإسلامية، وشارك في إلقاء المحاضرات التوجيهية في دورات المبتعثين في وزارة الدفاع السعودية، وشارك في مؤتمر الأزمة المالية وانعكاساتها على العالم في الرياض، ورئس عدد من اللجان والجمعيات منها، رئاسة اللجنة التحكيمية في مسابقة أمير الرياض لحفظ القرآن وتفسيره، وفي المسابقة المحلية لحفظ القرآن في القوات المسلحة السعودية، وفي مسابقة الوحيين للقرآن والسنة في ليفربول بالمملكة المتحدة.

شغل سابقًا مناصب عديدة منها، عضو في الجمعية العلمية الفقهية السعودية، والجمعية العلمية القضائية السعودية، والجمعية السعودية للدراسات الدعوية، وعضو في الندوة العالمية للشباب الإسلامي، والذي كان مشرفًا على حلقات تحفيظ القرآن الكريم التابعة لها في لجنة أوروبا الشرقية بالندوة، وعضو في جمعية البر بمدينة الخرج، وعمل كأمين عام سابق لجمعية الأمير سلطان بن عبد العزيز آل سعود لتحفيظ القرآن الكريم في الدفاع الجوي الملكي السعودي عام 2003 ولمدة 7 سنوات، وعضو سابق بهيئة التدريس بقسم الدراسات الإسلامية بكلية التربية في شعبة الفقه وأصوله بجامعة الملك سعود ومحاضر وأستاذ مساعد وأستاذ مشارك فيها، وعضو أيضًا في جمعية البر الخيرية في محافظة الخرج، وعمل عضوًا في الإرشاد الديني بوزارة الدفاع والطيران، وهو أحد أعضاء مجلس إدارة مؤسسة آيات الوقفية للقرآن، وعضو حالي في الهيئة الاستشارية لرئاسة شؤون الحرمين منذ 13 أغسطس 2020، ويشغل حاليًا مناصب أستاذ مشارك في كلية الشريعة والدراسات الإسلامية بجامعة أم القرى ومستشارًا لمدير الجامعة.

مشايخه
تتلمذ الشيخ على يد العديد من الشيوخ في طلب العلم ومنهم:

 عبد العزيز بن عبد الله آل الشيخ المفتي العام للمملكة العربية السعودية.
 عبد الله بن جبرين عضو هيئة كبار العلماء.
 صالح الفوزان عضو هيئة كبار العلماء.
 سعد الشثري عضو هيئة كبار العلماء.
 صالح بن عبد العزيز آل الشيخ.
 محمد بن حسن آل الشيخ.
 يعقوب الباحسين.
 صالح بن عبد الله بن حميد عضو هيئة كبار العلماء.
 وقرأ القرآن على عدد من المقرئين ومنهم:
 العلامة بكري الطرابيشي.
 إبراهيم الأخضر.
 محمد تميم الزعبي.
 محمود بن عمر سكر.
 عبد الله الجار الله.

المساجد التي تولى إمامتها
 مسجد الخليفي - حي الفاروق الرياض 1995.
 مسجد الكوثر - العريجاء الغربي الرياض 1997.
 جامع الإمام عبد الله بن سعود - حي السويدي الرياض 1999.
 جامع الشيخ عبد العزيز بن باز - حي الغدير الرياض 2004.
 جامع الدخيل - حي غرناطة الرياض 2005.
 المسجد الحرام - مكة المكرمة 2019.

الرسائل والبحوث والدراسات

المواد الدراسية
أبرز المواد الدراسية للشيخ ياسر الدوسري التي قدمها خلال فترة تدريسية كأستاذ فقه مشارك في جامعة الملك سعود في كلية التربية قسم الثقافة الإسلامية.

 الفقه واصوله
 وصف مقرر مادة السلم 101
 وصف مقرر التلاوة والتجويد سلم457
 نموذج تجريبي رقم 1 لاختبار مقرر مادة سلم 101
 نموذج تجريبي رقم 2 لاختبار مقرر مادة سلم 101

إمامته المسجد الحرام
صدر أمر سامي عن الملك سلمان بن عبد العزيز آل سعود في 29 شعبان 1436هـ بتكليف الشيخ ياسر الدوسري بإمامة المصلين في المسجد الحرام لصلاتي التراويح والتهجد فقط، خلال شهر رمضان للعام 1436هـ واستمرت المشاركة خمس سنوات إلى عام 1440هـ كإمام مشارك فقط، وفي شهر صفر عام 1441هـ صدر الأمر الملكيّ السامي بتعيّينه إمامًا رسميًا للمسجد الحرام بِصِفة دائمة، وكانت أول صلاة له في اليوم الثاني في صلاة المغرب والعشاء يوم السبت (13 أكتوبر 2019م - 13 صفر 1441هـ) وفي 13 أغسطس 2020 - 23 ذو الحجة 1441هـ عُين عضوًا في الهيئة الاستشارية لرئاسة شؤون الحرمين، بعدما أصدر الرئيس العام لشؤون المسجد الحرام والنبوي عبدالرحمن السديس قرارًا بإعادة تشكيل الهيئة الاستشارية.

الخطابة بالمسجد الحرام
في ديسمبر 2022 أعلن الرئيس العام لشؤون المسجد الحرام والمسجد النبوي عبد الرحمن بن عبد العزيز السديس، صدور موافقة خادم الحرمين الشريفين الملك سلمان بن عبدالعزيز آل سعود على مشاركة ياسر الدوسري في الخطابة بالمسجد الحرام.

هوامش
 : «» يوتيوب: المصحف المرتل كامل للشيخ ياسر الدوسري - قناة الشيخ د. ياسر الدوسري - السعودية 2011.
 : «» يوتيوب: تلاوات رمضان 1435هـ - قناة الشيخ د. ياسر الدوسري - السعودية جامع الدخيل 2014.
 : «» يوتيوب: فروض 1443هـ - قناة الشيخ د. ياسر الدوسري - السعودية مكة المكرمة 2014.
 : «» موقع تي في قرآن: القرآن كامل مقسم بالسور - ياسر الدوسري - السعودية 2021.

انظر أيضًا

 سعود الشريم
 مشاري العفاسي
 ماهر المعيقلي
 محمد أيوب
 ناصر القطامي

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
أئمة الحرم المكي
أئمة سعوديون
حفاظ القرآن
حنابلة
خريجو جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية
خريجو جامعة الملك سعود
قراء القرآن
قراء سعوديون
مسلمون سعوديون
مسلمون سنة
مواليد 1400 هـ
مواليد 1980

ياسر الدوسري


Stephen Campbell Moore (nacido Stephen Thorpe; 30 de noviembre de 1979) es un actor inglés, más conocido por su papel en la obra de Alan Bennett The History Boys.

Biografía
En diciembre de 2014 se casó con la actriz Claire Foy; la pareja tuvo una hija en febrero de 2015. En 2018 se divorció de Foy.

Carrera
Se educó en la Escuela Berkhamsted en Hertfordshire y en la Escuela Guildhall de Música y Drama. Hizo su debut en la pantalla en Bright Young Things.

Creó el papel de Irwin en la producción The History Boys, y también protagonizó el personaje en producciones en Broadway, Sídney, Wellington y Hong Kong y en la versión película de la obra.

En 2004, protagonizó junto a Scarlett Johansson en A Good Woman, basada en Lady Windermere's Fan de Oscar Wilde, grabada en Italia. En 2005, Campbell Moore protagonizó como Eduardo VIII junto a Joely Richardson como Wallis Simpson en la serie Wallis and Edward. En 2009, protagonizó en Ecstasy. En 2008, protagonizó en un episodio para la serie Lark Rise to Candleford como James Delafield, coprotagonizando con Julia Sawalha y tuvo un papel regular en Ashes to Ashes. En 2009, trabajó en la serie Ben-Hur. Aparece en la película Season of the Witch.

Lista de créditos

Teatro

Cine

Televisión

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Inglaterra
Actores de teatro de Inglaterra
Actores de televisión de Inglaterra
Miembros de la Royal Shakespeare Company
Nacidos en Londres

Stephen Campbell Moore


هايدا هي مجموعة عرقية تعيش في أرخبيل هايدا في غرب كندا. لغة هايدا هي لغة معزولة، كان متحدثوها موجودين في أرخبيل هايدا وعدة جزر في جنوب ألاسكا، وكانت منطوقة منذ 14,000 عاما على الأقل. تحدث شعب هايدا عددًا من لغات الأمم الأولى الساحلية قبل القرن التاسع عشر، مثل لينغيت ونيسغا ووتسيمشيان. تراجع عدد متحدثي الهايدا بعد وصول المستوطنين وإقامة المدارس السكنية، ولكن هناك جهود الآن لإحياء اللغة.

تدير القبيلة شؤونها عن طريق مجلس أمة هايدا، ومقرها في أرخبيل هايدا غواي (سابقا جزر الملكة شارلوت) في شمال كولومبيا البريطانية. وهناك مجموعة تعرف باسم كايغاني هايدا تعيش عبر الحدود الدولية في جزيرة أمير ويلز في جنوب شرق ألاسكا، وهي تقع ضمن إقليم قبيلة تلينغيت، وهاجر إليها أفراد من الهايدا في أواخر القرن الثامن عشر. ويعتقد أن قبيلة هايدا عاشت جزر الملكة شارلوت منذ 14000 عام على الأقل.

يحق لجميع الناس من أصل الهايدا الحصول على عضوية القبيلة، على أن بعض أفراد قبيلة كايجان هم أيضا جزء من مجلس تلينغيت هايدا الهندي في ألاسكا. وقد صنفت لغة الهايدا في بعض الأحيان على أنها من مجموعة نا ديني، ولكنها عادة ما تعتبر من لغة منعزلة.

يواصل مجتمع هايدا إنتاج فنونه الشعبية بشكل غزير، وهو أحد الفروع الرئيسية لفن الساحل الشمالي الغربي. صنع عديد الفنانين أشكالا من النقوش الخشبية الكبيرة (أعمدة الطوطم) وأشكال النسيج والحلي المزخرفة، كما قام بعض الشباب في القرن الواحد والعشرين بالتعبير عن ثقافتهم بطرق رائجة مثل قصص المانغا المصورة.

في يونيو 2017، بدأ إنتاج أول فيلم طويل بلغة الهايدا، بعنوان «حافة السكين»، ومن طاقم ممثلين من الهايدا. وتعلم بعض الممثلين لغة الهايدا لأداء الفيلم، وهو من إخراج وسيناريو غواي إيدنشو.

مراجع

هايدا
أمريكيون أصليون
الأمم الأولى
الأمم الأولى في كولومبيا البريطانية
تاريخ الأمريكيين الأصليين في ألاسكا
قبائل أمريكية أصلية في ألاسكا
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة

هايدا


Støj kan henvise til:

 Støj – uønsket lyd
 Støj (film fra 1967) – film fra 1967 af Jørgen Roos
 Støj (film fra 2015) – dansk børnefilm fra 2015 af Oscar Anker Wiedemann
 Støj (video) – videostøj
 Støj (statistik) – statistik støj

 andet
 Atmosfærisk støj
 Støjrock – rockmusikalsk stilart

Støj (flertydig)