Franz Kafka (d. 3 Temmuz 1883, Prag - ö. 3 Haziran 1924), Almanca konuşan Bohemyalı, roman ve hikâye yazarı. 20. yüzyıl edebiyatının en önemli figürlerinden biri olarak kabul edilmektedir. Gerçekçilik unsurlarını ve fantastik unsurları birleştiren eserleri tipik olarak tuhaf veya sürrealist önyargılarla ve anlaşılmaz sosyal-bürokratik güçlerle karşı karşıya kalan izole kahramanlara sahiptir ve yabancılaşma, varoluşsal kaygı, suçluluk ve saçmalık temalarını keşfetme olarak yorumlanmıştır. "Dönüşüm" ("Die Verwandlung"), Dava (Der Prozess) ve Şato (Das Schloss) en bilinen eserleridir. "Kafkaesk" terimi, Kafka'nın yazdıklarındaki gibi durumları tanımlamak için üretilmiştir.

Kafka, Bohemya Krallığı'nın başkenti ve daha sonra Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun parçası olmuş, günümüzde Çekya'nın başkenti olan Prag'da, Almanca konuşan Yahudi orta sınıf bir ailede dünyaya geldi. Avukat olmak amacıyla hukuk eğitimini tamamladıktan sonra bir sigorta şirketinde çalışmaya başladı. İşinden dolayı bulduğu boş zamanlar onu yazı yazmaya sevk etti. Yaşamı boyunca, gergin ve mesafeli bir ilişki yaşadığı babası dahil olmak üzere, ailesine ve yakın arkadaşlarına yüzlerce mektup yazdı. Birçok kez nişanlanmasına rağmen hiç evlenmedi ve 1924'te 40 yaşındayken veremden öldü.

Kafka'nın eserlerinden çok azı yazar hayattayken yayımlandı: hikâye kitapları Gözlem (Betrachtung) ve Bir Köy Hekimi (Ein Landarzt) ile "Dönüşüm" gibi tekil hikâyeleri edebî dergilerde yer aldı fakat pek ilgi görmedi. Kafka; Dava, Şato ve Amerika (Der Verschollene) gibi tamamlanmamış eserlerini yok etmesi için arkadaşı Max Brod'a verdi, fakat Brod arkadaşının talimatını görmezden gelerek yazarın ölümünden sonra bunları yayımladı. Eserleri, 20. yüzyıl boyunca birçok yazarı, eleştirmeni, sanatçıyı ve filozofu etkilemeye devam etti.

Yaşamı

Ailesi

Kafka, o zamanlar Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun bir parçası olan Prag'daki Eski Kent Meydanı yakınlarında dünyaya geldi. Ailesi, orta sınıf bir Aşkenaz Yahudisiydi. Babası Hermann Kafka (1854–1931), Güney Bohemya'da Strakonice yakınlarındaki büyük bir Yahudi nüfusa sahip bir Çek köyü olan Osek'te bir shochet yani dini geleneklere göre kesim yapan bir kasap olan Jakob Kafka'nın dördüncü çocuğuydu. Hermann, Kafka ailesini Prag'a getirdi. Seyahat eden bir satış temsilcisi olarak çalıştıktan sonra en fazla on beş kişiyi istihdam ettiği fantezi eşya ve giyim perakendeciliği yaptığı bir iş yeri açtı ve iş yeri logosu olarak da küçük bir karga (Çekçede kavka; halk arasında kafka olarak yazılıp telaffuz edilmiştir) resmi kullandı. Kafka'nın annesi Julie (1856-1934), Poděbrady'deki zengin perakende taciri Jakob Löwy'nin kızıydı ve kocasından daha iyi eğitim almıştı.

Kafka'nın ebeveynleri muhtemelen Yidiş'ten etkilenen ve bazen aşağılayıcı bir şekilde Mauscheldeutsch olarak adlandırılan bir Almanca konuşuyordu ancak Almanca dili sosyal hareketliliğin aracı sayıldığından çocuklarını Yüksek Almanca konuşmaya teşvik ettiler. Hermann ve Julie'nin toplam altı çocuğu vardı ve Franz en büyük çocuklarıydı. Franz yedi yaşına basmadan bebekken ölen Georg ve Heinrich adlarında iki erkek kardeşi vardı. Ayrıca İkinci Dünya Savaşı'nda Holokost sırasında ölen Gabriele ("Ellie") (1889-1944), Valerie ("Valli") (1890-1942) ve Ottilie ("Ottla") (1892-1943) adlarında üç kız kardeşe sahipti. Valli, 1942'de işgal altındaki Polonya'da bulunan Łódź gettosuna götürüldü ve bu, Valli'ye dair elde bulunan son belgedir. Franz'ın en sevdiği kız kardeşi Ottilie'ydi.

Hermann, biyografi yazarı Stanley Corngold tarafından "iri, bencil, zorba bir iş insanı" ve Franz Kafka tarafından "güçte, sağlıkta, iştahta, sesin volümünde, belagatta, kişisel tatminde, dünyevi egemenlikte, dayanıklılıkta, soğukkanlılıkta [ve] insan doğasının bilgisinde gerçek bir Kafka" olarak tanımlanmıştır. Julie Kafka, her gün 12 saat çalışarak aile şirketlerini yönetmeye yardımcı olduğundan iş günlerinde her iki ebeveyn de evde değildi; bu da Kafka'nın çocukluğunun biraz yalnızlık içinde geçmesi ve kardeşiyle birlikte bir dizi mürebbiye ve hizmetçi tarafından yetiştirilmesiyle sonuçlandı. Kafka'nın babasıyla olan sıkıntılı ilişkisi, babasının otoriter ve talepkâr karakterinden derinden etkilendiği konusunda yakındığı ve yüzden fazla sayfadan oluşan Brief an den Vater (Babaya Mektup) eserinde görülmektedir. Annesi ise babasının aksine sessiz ve utangaç biriydi. Kafka'nın babasının baskın karakteri, Kafka'nın yazıları üzerinde önemli bir etkiye sahiptir.

Kafka ailesinin sıkışık evinde onlarla yaşayan bir hizmetkârı vardı. Franz'ın odası sık sık soğuktu. Ellie ve Valli evlenmiş ve evden ayrılmış olmalarına rağmen Kasım 1913'te aile daha büyük bir daireye taşındı. Ağustos 1914'ün başında, I. Dünya Savaşı başladıktan hemen sonra Kafka'nın kız kardeşleri kocalarının orduda nerede olduklarından bihaberdi ve Ellie ile Valli çocuklarıyla birlikte baba evine geri döndü. Franz, 31 yaşındayken Valli'nin eski dairesine taşındı ve böylece ilk defa yalnız yaşamaya başladı.

Eğitimi

1889'dan 1893'e kadar Kafka, şimdi Masná Caddesi olarak bilinen Masný trh/Fleischmarkttaki (et pazarı) Deutsche Knabenschule adlı Alman erkek çocuklara eğitim veren bir ilkokula gitti. Yahudi eğitimi 13 yaşındayken Bar Mitzvah kutlamasıyla sona erdi. Kafka sinagogda olmayı hiç sevmedi ve babasıyla sadece bir yılda dört önemli bayram için sinagoga gitti.

1893'te ilkokulu bitirdikten sonra Kafka, Eski Kent Meydanı'ndaki Kinský Sarayı'nda yer alan klasik merkezli devlet lisesi olan Altstädter Deutsches Gymnasium'a gitti. Okulun öğretim dili Almancaydı fakat Kafka ayrıca Çekçe konuşma ve yazma eğitimi aldı. Lisede sekiz sene yazma öğrenimi gördükten sonra iyi notlarla okulu bitirdi. Çekçesinden ötürü övgüler alsa da kendisinin akıcı bir şekilde Çekçe konuştuğunu kabul etmemiştir. Matura sınavlarını 1901'de tamamladı.

1901'de Prag'ın Deutsche Karl-Ferdinands Üniversitesi'ne kabul edilen Kafka, kimya dersleri almaya başladı ancak iki hafta sonra hukuk bölümüne geçti. Bu alan onu heyecanlandırmasa da babasını memnun eden bir dizi kariyer olanağı sunmuştur. Buna ek olarak hukuk, Kafka'ya Alman çalışmaları ve sanat tarihi dersleri almaya zaman tanıyarak daha uzun süreli bir çalışma eğitimi almayı zorunlu kılmıştır. Ayrıca edebi olayları, okumaları ve diğer faaliyetleri organize eden bir öğrenci kulübü olan Lese- und Redehalle der Deutschen Studenten'e (Alman öğrencilerinin Okuma ve Konferans Salonu) katıldı. Kafka'nın arkadaşları arasında felsefe eğitimi alan gazeteci Felix Weltsch, ortodoks bir Hasidik Varşova ailesinden gelen aktör Yitzchak Lowy ve yazar Oskar Baum ile Franz Werfel vardı.

İlk öğrenim yılının sonunda Kafka, hayat boyu yakın bir arkadaşı olacak hukuk fakültesi öğrencisi Max Brod ile tanıştı. Brod, kısa bir süre içinde Kafka'nın utangaç ve nadiren konuşan fakat konuşunca genellikle derin şeyler söyleyen biri olduğunu fark etti. Kafka hayatı boyunca hevesli bir okuyucuydu; Brod'un girişimiyle ikili Platon'nun Protagoras çalışmasını özgün Grekçe olarak ve kendi önerisiyle Gustave Flaubert'in Duygusal Eğitim (L'éducation sentimentale) ile La Tentation de St. Antoine çalışmalarını Fransızca olarak okudu. Kafka; Fyodor Dostoyevski, Flaubert, Nikolay Vasilyeviç Gogol, Franz Grillparzer, ve Heinrich von Kleist'i "gerçek kan kardeşleri" olarak görmüştür. Bunların yanı sıra Çek edebiyatına ilgi duydu ve Goethe'nin çalışmalarını çok beğendi. Kafka, 18 Temmuz 1906'da hukuk doktoru unvanını aldı ve hukuk ve ceza mahkemelerinde kanun işleri görevlisi olarak zorunlu bir yıllık ödenmemiş hizmetini yaptı.

Mesleği

1 Kasım 1907'de Kafka, yaklaşık bir yıl çalışacağı sigorta şirketi olan Assicurazioni Generali'de işe başladı. Bu dönemdeki yazışmalarında sabah 08.00'den akşam 18.00'e kadar olan çalışma saatlerinden dolayı mutsuz olduğunu ve yazmaya konsantrasyonunu son derece zorlaştırdığını belirtmiştir. 15 Temmuz 1908'de işinden istifa etti. İki hafta sonra Bohemya Krallığı İş Kazası Sigortacılığı Enstitüsüne katıldı ve burada işinin yazmaya daha müsait olduğunu fark etti. Buradaki işi, endüstri işçilerinin kişisel yaralanmalarına yönelik tazminat soruşturmaları ve değerlendirmelerini içermekteydi; o sırada zayıf iş güvenliği politikaları nedeniyle kayıp parmaklar ya da kollar gibi kazalar olağandı. Bu durum özellikle makine tezgahları, matkaplar, planya makineleri ve nadiren emniyet muhafazaları ile donatılmış testereler bulunan fabrikalarda yaşanmaktaydı.

Yönetim profesörü Peter Drucker, Kafka'nın İşçi Kaza Sigortası Enstitüsünde çalışırken ilk sivil baretin geliştirilmesine katkıda bulunduğuna inanmaktadır ancak bu, yazarın işvereninden gelen herhangi bir belge tarafından desteklenmemektedir. Babası oğlunun yaptığı sigorta memurluğu işini yalnızca faturaları ödemek için yapılan bir iş olan ve kelimenin tam anlamıyla "ekmek işi" anlamına gelen Brotberuf olarak görmüştür. Kafka hızla yükseldi ve görevleri arasında tazminat taleplerini işleme ve inceleme, rapor yazma ve firmalarının çok yüksek bir risk kategorisine yerleştirildiğini düşünen iş adamlarının sigorta primlerinde daha fazla maliyet yaratan itirazları işleme koyma vardı. Orada çalıştığı birkaç yıl boyunca sigorta enstitüsüne ilişkin yıllık raporu derleyip hazırlardı. Raporlar amirleri tarafından da alındı. Kafka'nın işi genellikle saat 14.00'te biter böylece kalan zamanını kendini adadığı edebi çalışmaları için harcardı. Babası, Kafka'nın aile dükkânlarında kendisine yardım etmesini ve dükkânı devralmasını istiyordu. Daha sonraki yıllarında, Kafka'nın hastalığı, yazarın sigorta bürosunda çalışmasına ve yazı yazmasına çoğu kez engel oldu. Yıllar sonra Brod; Kafka, Felix Weltsch ve onu içeren yazarlar grubunu tanımlamak için Der enge Prager Kreis ("Yakın Prag Çemberi") terimini yarattı.

1911 sonlarında Elli'nin kocası Karl Hermann ve Kafka, Prager Asbestwerke Hermann & Co. adlı Prag'daki ilk asbest fabrikasında ortak oldular. Kafka, bu işe girişirken babasından aldığı çeyiz parasını kullandı. Boş zamanlarının çoğunu işine ayıran Kafka, ilk zamanlar işine karşı olumlu bir tavır sergilerken sonraki dönemlerde işinin yazma zamanını harcadığından işine karşı kızgınlık duydu. Bu dönemde Yiddiş tiyatro gösterilerini ilginç ve eğlenceli buldu. Bir Yiddiş tiyatro topluluğunun Ekim 1911'de gerçekleştirdiği performansı seyrettikten sonraki altı ay boyunca Kafka "Yiddiş dili ve edebiyatına kendini kaptırdı." Bu ilgi yazarın Yahudiliğe olan ilginin büyümesinde başlangıç noktası olarak kabul edilmektedir. Bu dönemlerde Kafka, vejetaryen oldu. 1915 yıllarında I. Dünya Savaşı'nda Kafka askerlik hizmetini yerine getirmek için askere çağrıldı fakat işi, zorunlu hükûmet hizmeti olarak değerlendirildiği için sigorta enstitüsündeki işverenleri, erteleme talebinde bulundu. Daha sonra orduya katılmaya teşebbüs etti fakat 1917'de teşhis edilen tüberkülozla ilişkili tıbbi problemlerinden ötürü askere alınmadı. 1918'de İş Kazası Sigortacılığı Enstitüsü, o sırada tedavisi olmayan hastalığından ötürü Kafka'yı emekliye ayırdı ve hayatının geri kalan kısmının çoğunu sanatoryumlara geçirdi.

Özel yaşamı

Kafka, hiç evlenmedi. Brod'a göre, Kafka cinsel arzuyla "işkenceye" maruz bırakıldı ve Kafka'nın biyografisinin yazarı Reiner Stach, Kafka'nın hayatının "ardı arkası kesilmeyen çapkınlıklarla" ve yazarın "cinsel başarısızlık" korkusuyla dolu olduğunu belirtmiştir. Yetişkinlik döneminin büyük bölümünü genelevlerde geçiren Kafka ayrıca pornografiyle ilgilendi. Buna ek olarak yaşamı boyunca çeşitli kadınlarla yakın ilişkiler kurdu. 13 Ağustos 1912'de Kafka, Berlin'de bir diktafon şirketinin temsilcisi olarak çalışan Brod'un akrabası Felice Bauer ile tanıştı. Brod'un evindeki toplantıdan bir hafta sonra Kafka günlüğüne şunları yazdı:

"Bayan FB. 13 Ağustos'ta Brod'lara geldiğimde masada oturuyordu. Onun kim olduğunu merak etmemiştim ama onu hemen kanıksadım. Açıkça boş bakan boş ve kemikli bir sima. Çıplak boğaz. Üzerinde bir bluz. Giysisinin içinde oldukça evcimen görünüyordu oysa sonunda yabana atılır biri değildi. (Kendisini biraz yakından izleyerek kendimi ondan soğuttum...) Neredeyse kırık burun. Sarışın, biraz düz, çekici olmayan saçlar, güçlü çene. Sandalyemi alırken ilk defa onu yakından inceledim, oturduğum zaman sağlam bir fikrim vardı."

Bundan kısa bir süre sonra Kafka "Das Urteil" ("Yargı") adlı hikâyeyi yalnızca bir gece yazdı ve verimli bir dönemde Der Verschollene (Amerika) ve "Die Verwandlung" ("Dönüşüm") üzerine çalıştı. Kafka ve Felice Bauer, sonraki beş yıl boyunca çoğunlukla mektuplaştılar, bazen buluştular ve iki defa nişanlandılar. Kafka'nın kaybolmayan mektupları Briefe an Felice (Sevgili Felice'ye Mektuplar) adıyla yayımlandı fakat Felice Bauer'ın mektupları günümüze ulaşmamıştır. Biyografi yazarı Stach ve James Hawes'a göre 1920'de Kafka, yoksul ve eğitimsiz bir otel hizmetçisi Julie Wohryzek ile üç kez nişanlandı. Çift daire kiralayıp düğün tarihi belirlemesine rağmen evlilik hiç gerçekleşmedi. Bu süre zarfında Kafka, Julie'ye siyonist inançlarından dolayı itiraz eden babası için Babaya Mektupun bir taslağına başladı. Amaçladığı evlilik tarihinden önce Kafka başka bir kadınla birlikte ilişki yaşamaya başladı. Hayatında kadınlara ve sekse ihtiyaç duymasına rağmen Kafka'nın kendine güveni azdı ve özellikle vücudundan ötürü utanıyordu ayrıca seksi iğrenç buluyordu.

Stach ve Brod, Kafka'nın Felice Bauer'i tanıdığı sırada Bauer'in arkadaşlarından biri olan Margarethe "Grete" Bloch adında Berlinli Yahudi bir kadınla ilişkisi olduğunu belirtmiştir. Brod ise Bloch'un Kafka'dan bir oğlu olduğunu ve Kafka'nın bundan hiçbir zaman haberi olmadığını söyler. Adı bilinmeyen erkek çocuk, 1914 veya 1915'te doğmuş ve 1921'de Münih'te ölmüştür. Bununla birlikte, Kafka'nın biyografi yazarı Peter André Alt, Bloch'un çocuğu olduğu sırada çiftin henüz samimi olmadıklarını bundan ötürü çocuğun babasının Kafka olmadığını iddia etmiştir. Stach, Bloch'un bir oğlu olduğunu fakat babasının Kafka olduğuna dair sağlam bir kanıtın olmadığını ve üstelik konu hakkında çelişkili kanıtların mevcut olduğunu ifade etmiştir.

Ağustos 1917'de Kafka'ya tüberküloz tanısı kondu ve kayınbiraderi Karl Hermann'ın Bohemya köyü Zürau'daki (Çekçede Siřem) çiftliğinde çalışan kız kardeşi Ottla'nın yanına giderek birkaç ay burada kaldı. Çiftlikte kendini rahat hisseden Kafka, muhtemelen sorumluluğu olmadığı için burada geçirdiği zamanı belki de hayatının en iyi dönemi olarak tanımladı. Günlükler ve Oktavhefte (octavo) yazdı. Bu kitaplardaki notlardan Zettelin 109 tane numaralandırılmış metin parçası ortaya çıkardı ve her biri Kafka tarafından tek tek numaralandırılmıştır. Bu metinler daha sonra Die Zürauer Aphorismen oder Betrachtungen über Sünde, Hoffnung, Leid und den wahren Weg (Aforizmalar) adıyla yayımlandı.

1920'de Kafka, Çek gazeteci ve yazar olan Milena Jesenská ile yoğun bir ilişki kurdu. Milena'ya yazdığı mektuplar daha sonra Briefe an Milena (Milena'ya Mektuplar) adıyla yayımlandı. Temmuz 1923'te Baltık Denizi'ndeki Graal-Müritz'e yapılan bir tatil sırasında Kafka, ortodoks bir Yahudi ailenin 25 yaşındaki anaokulu öğretmeni Dora Diamant'la tanıştı. Ailesinin etkisinden kaçıp yazmaya odaklanmayı isteyen yazar, Berlin'e taşındı ve Diamant ile birlikte yaşadı. Diamant, Kafka'nın Talmud ile ilgilenmesine vesile oldu. Kafka, dört öykü üzerine çalıştı ve bunlar, Ein Hungerkünstler (Açlık Sanatçısı) adıyla yayımlandı.

Kişiliği

Kafka, insanların onu zihinsel ve fiziksel olarak itici bulacağından korkuyordu. Ancak onunla tanışanlar onu sessiz, havalı tavırlı, apaçık bir şekilde bilgili ve yavan mizah anlayışlı biri olarak tanımlarken ayrıca ciddi görünüşüne rağmen Kafka'nın çocuksu bir yakışıklılığı olduğunu belirtmişlerdir. Brod, Kafka'yı Heinrich von Kleist ile kıyasladı ve her iki yazarın bir durumu bir ayrıntıyla gerçekçi bir şekilde tanımlama yeteneğine sahip olduğunu belirtti. Brod, Kafka'nın tanıştığı en eğlenceli insanlardan biri olduğunu Brod, Kafka'yı arkadaşlarıyla şakalaşan, onlara zor zamanlarında iyi tavsiyeler veren ve tanıştığı en eğlenceli insanlardan biri olarak görmüştür. Brod'a göre Kafka tutkulu bir okurdu ve konuşmasını müzikmiş gibi ifade edebiliyordu. Brod, Kafka'nın en ayırt edici özelliklerinden ikisinin "mutlak doğruluk" (absolute Wahrhaftigkeit) ve "kesin dürüstlük" (präzise Gewissenhaftigkeit) olduğunu düşünmüştür. Kafka; öngörülemeyen, görünüşte tuhaf fakat kesinlikle doğru olan şeylerin (nichts als wahr) yüzeye çıkardığı derinlemesine ve incelikli ayrıntıları keşfetmiştir.

Kafka çocukluğunda egzersize pek ilgi göstermese de daha sonra iyi bir binici, yüzücü ve kürekçi olarak oyunlara ve fiziksel aktivitelere ilgi duydu. Hafta sonlarında arkadaşlarıyla birlikte genellikle Kafka tarafından planlanan uzun yürüyüşlere başladılar. Diğer ilgi alanları alternatif tıp, Montessori gibi modern eğitim sistemleri ve uçaklar ve film gibi teknik yeniliklerdi. Yazma Kafka için önemliydi ve bunu bir "dua formu" olarak düşünmüştür. Gürültüye duyarlıydı ve yazarken sessizliği tercih etmiştir.

Pérez-Álvarez, Kafka'nın şizoid kişilik bozukluğuna sahip olabileceğini iddia etti. İddia edilen ve sadece "Die Verwandlung" ("Dönüşüm") eserinde değil çeşitli diğer yazılarındaki tarzı, çalışmalarının çoğunu anlatan orta ila düşük seviye şizoid özelliklerini gösteriyor gibi görünmektedir. Çektiği elem, 21 Haziran 1913'ten itibaren yazdığı günlükte ve Aforizmalar eserinde görülebilir:

"Kafamda sahip olduğum muazzam dünya. Ama parçalara ayırmadan kendimi ve onları nasıl özgür bırakırım. Ve bende gözyaşını bilakis bin defa zapetti veya gizledi." (Günlüğünden)

"İnsan içindeki yok edilemez olana sürekli bir güven duymadan yaşayamaz, ancak hem yok edilemez olan hem de güven onun için hep gizli kalabilir. Bu gizli-kalma'nın ifade biçimlerinden biri kişisel bir Tanrı'ya inançtır." (Aforizmalar, 50. numara)

Kafka hiç evlenmemiş olmasına rağmen evliliğe ve çocuklara oldukça değer vermiştir. Hayatı boyunca Kafka'nın birkaç kız arkadaşı oldu. Ayrıca yeme bozukluğundan ötürü acı çekmiş olabilir. Münih Üniversitesi Psikiyatri Kliniği Doktoru Manfred M. Fichter, "yazar Franz Kafka'nın atipik anoreksiya nevrozadan muzdarip olduğu" ve Kafka'nın sadece yalnız ve depresif değil aynı zamanda "bazen intihara meyilli olduğu hipotezine ilişkin kanıt" sundu. Sander Gilman Franz Kafka, The Jewish Patient (Franz Kafka, Hasta Yahudi) adlı 1995'te yayımlanan kitabında "bir Yahudinin neden  'hipokondriyak' veya 'eşcinsel' olarak düşünüldüğünü ve Kafka'nın Yahudi erkeğin kendi imgesine ve yazılarına bu şekilde bakmanın yollarını nasıl birleştirdiğini" araştırdı. Kafka, 1912'nin sonlarında en az bir kez intihar etmeyi düşünmüştür.

Siyasi görüşleri
Birinci Dünya Savaşı öncesinde Kafka, Çek anarşist, anti-militarist ve anti-klerikal örgüt olan Klub mladých'in çeşitli toplantılarına katıldı. Kafka ile aynı ilk ve ortaokulda okuyan Hugo Bergmann, "[Kafka'nın] sosyalizmi ve [kendisinin] siyonizminin çok sert oluşu"ndan ötürü son akademik yılında (1900-1901) Kafka ile arası açıldı. "Franz sosyalist oldu, ben 1898'de siyonist oldum. Siyonizm ve sosyalizmin sentezi henüz mevcut değildi." Günlüğünün bir kaydında Kafka, etkili anarşist filozof Pyotr Kropotkin'e "Kropotkin'i unutma!" cümlesiyle atıfta bulunmuştur.

Komünist dönem boyunca Kafka'nın Doğu bloğu sosyalizmine yönelik çalışmalarının mirası tartışılmıştır. Görüşler, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun çöküşünün bürokratik açmazını hicvetmesinden sosyalizmin yükselişini somutlaştırması arasında gidip gelmekteydi. Başka bir kilit nokta, Marx'ın yabancılaşma teorisidir. Kafka'nın yabancılaşma tasvirleri sözde yabancılaşmayı ortadan kaldıran bir toplum için artık geçerli olmasa da yazarın doğumunun sekseninci yıl dönümünde 1963'te Liblice, Çekoslovakya'da düzenlenen konferansta Kafka'nın bürokrasinin tasvirinin önemini yeniden değerlendirildi. Kafka'nın politik bir yazar olup olmadığı tartışma konusu olmaya devam etmektedir.

Yahudilik ve Siyonizm

Kafka, Almanca konuşan bir Yahudi olarak Prag'da büyüdü. Batıdaki Yahudilerden yoksun bir ruhsal yaşam yoğunluğuna sahip olduğunu düşündüğü Doğu Avrupa Yahudileri tarafından derinden etkilenmiştir. Günlüğü Yidiş yazarlarına atıflarla doludur. Yine de zaman zaman Yahudilikten ve Yahudi hayatından uzaklaşmıştır: "Yahudilerle ortak neyim var? Kendimle bile ortak yanlarım az; bir köşede sessiz sedasız durup nefes aldığım için memnun olmalıyım." Kafka gençlik yıllarında kendini ateist ilan etmiştir.

Hawes, Kafka'nın kendi Yahudiliğinin bilincinde olmasına rağmen bunu -Hawes'a göre- Yahudi karakterler, sahneler veya temalar içermeyen işine dahil etmediğini öne sürmüştür. Edebiyat eleştirmeni Harold Bloom'un düşüncesine göre Kafka, Yahudi kalıtımından rahatsızlık duysa da tam bir Yahudi yazardı. Lothar Kahn aynı şekilde "Kafka'nın külliyatındaki Yahudiliğin varlığı artık şüpheye maruz kalmıyor." demiştir. Kafka'nın ilk çevirmenlerinden biri olan Pavel Eisner, Der Process (Dava) kitabını "Prag'da Yahudi varoluşunun üçlü boyutu... başkahramanı Josef K. (sembolik olarak), bir Alman (Rabensteiner), bir Çek (Kullich) ve bir Yahudi (Kaminer) tarafından tutuklanır. Modern dünyada Yahudiyi özümseyen 'suçsuz suçlu'yu temsil etmektedir ancak kendisinin bir Yahudi olduğuna dair bir kanıt yoktur." şeklinde yorumlamıştır.

Dan Miron, Sadness in Palestine?! (Filistin'de Hüzün?!) adlı makalesinde Kafka'nın Siyonizm ile bağlantısını araştırmıştır: "Siyonizmin [Kafka'nın] hayatı ve edebi eserinde merkezi bir rol oynadığını belirterek böyle bir bağlantı olduğunu iddia edenler ile bağlantıyı tamamen yadsıyan ya da önemini reddedenlerin ikisi de hatalı olduğu görülmektedir. Gerçek, iki basit kutup arasında tanımlanması çok zor bir yerde durmaktadır." Kafka, ilkin Felice Bauer ve daha sonra Dora Diamant ile Filistin'e taşınmayı düşünmüştür. Berlin'de yaşarken İbranice dersleri aldı, Filistinli bir üniversite öğrencisi olan Pua Bat-Tovim'den eğitim almaya başladı ve Rabbi Julius Grünthal ile Rabbi Julius Guttmann'ın Berlin'deki derslerine, Hochschule für die Wissenschaft des Judentums, katıldı.

Livia Rothkirchen, Kafka'yı "çağının sembolik figürü" olarak adlandırmıştır. Çağdaşları arasında Yahudi, Çek ve Alman kültürüne duyarlı birçok Yahudi, Çek ve Alman yazarı vardı. Rothkirchen'e göre "Bu durum yazılarına geniş bir kozmopolit bakış açısı ve transandantal metafizik düşünceyi sınırlayan bir yüceltme niteliği kazandırmıştır. Franz Kafka, bunun bilinen bir örneğidir."

Kafka, hayatının sonuna doğru Tel Aviv'deki arkadaşı Hugo Bergman'a, Filistin'e göç etme niyetini bildiren bir kartpostal gönderdi. Bergman, Kafka'nın tüberkülozunu [Bergman'ın] çocuklarına bulaştıracağından duyduğu endişeden ötürü Kafka'ya ev sahipliği yapmayı reddetti.

Ölümü

Kafka'nın larinjeal tüberkülozu kötüleşti ve 1924 yılının mart ayında Berlin'den Prag'a döndü. Burada aile üyeleri, özellikle de kız kardeşi Ottla, kendisinin bakımını üstlendi. 10 Nisan'da Viyana'nın hemen dışındaki Kierling'de Dr. Hoffmann'ın sanatoryumuna gitti ve burada 3 Haziran 1924'te öldü. Ölüm nedeni açlık gibi görünüyordu: Kafka'nın gırtlak yoluyla beslenmesi ona acı veriyordu ve parenteral beslenme henüz geliştirilmediğinden Kafka'yı beslemenin başka yolu yoktu. Kafka, ölüm döşeğinde "Açlık Sanatçısı"nı kurguluyordu ve bu hikayesine boğaz yoluyla herhangi bir besin alamadığı noktaya varmadan önce başlamıştı. Naaşı, Prag'a geri getirilerek 11 Haziran 1924'te Prague-Žižkov'daki Yeni Yahudi Mezarlığı'na gömüldü. Kafka yaşadığı dönemde aslında tanınmıyordu ve şöhreti önemsiz görüyordu. Ölümünden sonra özellikle II. Dünya Savaşı'ndan sonra hızla üne kavuştu. Kafka'nın mezar taşı mimar Leopold Ehrmann tarafından tasarlandı.

Çalışmaları

Kafka'nın Milena Jesenská'ya Çekçe yazdığı bazı mektupları hariç yayımlanan tüm eserleri Almanca yazılmıştır. Yaşadığı dönemde az basılan eserleri kamuoyunun dikkatini çekmemiştir.

Kafka, tam boy romanlarından hiçbirini bitirmedi ve çalışmalarının yüzde 90'ını Diamant ile Berlin'de yaşadığı dönemde yaktı; Diamant, taslakların yakılmasında yazara yardım etmiştir. Yazarlığa başladığı ilk yıllarda Bauer'e yazdığı bir mektupta çalışmalarını korkutucu olarak nitelendirdiği ve kendi ailesinden daha yakın gördüğü von Kleist'ten etkilenmiştir.

Hikâyeleri
1908'de Betrachtung (Gözlem) adıyla Hyperion adlı edebiyat dergisinde yayımlanan sekiz hikâye, Kafka'nın yayımlanan en eski çalışmalarıdır. 1904'te "Beschreibung eines Kampfes" (Bir Savaşın Tasviri) hikâyesini yazdı ve 1905'te Brod'a gösterdi; Brod, yazmaya devam etmesi ve hikâyeyi Hyperion'a göndermesi konusunda Kafka'yı ikna etti. 1908'te bir fragmanını, 1909'un baharında iki bölümünü Münih'te yayımladı.

22 Eylül 1912 gecesinde "Das Urteil" ("Yargı") adlı hikâyeyi yazdı ve Felice Bauer'a ithaf etti. Brod, ana karakter Georg Bendemann ile kurgusal nişanlısı Frieda Brandenfeld'in isminin Franz Kafka ile Felice Bauer isimleri arasındaki benzerliğe değinmiştir. Hikâye genellikle Kafka'nın dönüm noktası çalışması olarak kabul edilir. Hikâyede dominant bir baba ile oğlu arasındaki sorunlu bir ilişki ele alınmaktadır. Kafka daha sonra bu çalışmasını "beden ve ruhun eksiksiz bir açılımı" ve "pislik ve çamurla kaplı olarak gerçek bir doğum gibi çıkan" bir hikâye olarak tanımlamıştır. Hikâye ilk olarak 1912'de Leipzig'de yayımlandı ve "Bayan Felice Bauer'a" ithaf edildi ve sonraki baskılarda "F. için" diye yazıldı.

Kafka 1912'de "Die Verwandlung" ("Dönüşüm" veya "Değişim") hikâyesini yazdı ve 1915'te Leipzig'de yayımladı. Hikâye  gezici bir pazarlamacının uyandığında kendisini korkunç bir haşarata, ungeheures Ungeziefer, dönüşmüş halde bulmasıyla başlar; Ungeziefer, istenmeyen ve kirli hayvanlar için genel bir terimdir. Eleştirmenler, çalışmayı 20. yüzyılın çığır açan kurgusal eserlerinden biri olarak görmektedir. Ayrıntılı bir işkence ve infaz makinesini işleyen "In der Strafkolonie" ("Ceza Sömürgesi") hikâyesi Ekim 1914'te yazıldı, 1918'de revize edildi ve 1919'da Leipzig'de yayımlandı. "Ein Hungerkünstler" ("Açlık Sanatçısı"), 1924'teki Die neue Rundschau dergisinde yayınlandı ve bir kafeste günlerce aç kalarak şehrin göbeğinde gösteri yapan bir adamın hikâyesi ele alınmaktadır. Son hikâyesi olan "Josefine, die Sängerin oder Das Volk der Mäuse" ("Şarkıcı Josephine ya da Fare Irkı"), bir sanatçıyla seyirci arasındaki ilişkisini işlemektedir.

Romanları
Kafka, 1912'de ilk romanını yazmaya başladı ve romanının ilk bölümü "Der Heizer" ("Ateşçi") hikâyesini içermektedir ve bu bölüm 1913'te ayrı bir hikâye olarak yayımlandı. Kafka tamamlanmayan bu çalışmasına Der Verschollene (Kayıp Kişi) adını verdi fakat Kafka'nın ölümünden sonra Brod, 1927'de bu roman fragmanını Amerika başlığıyla yayımladı. Romanın esin kaynağı, önceki yıl Yidiş tiyatrosunun izleyicileri arasında geçirdiği zaman oldu ve bu da Kafka'nın mirasının farkında olmasını sağladı. Kafka'nın eserlerinin çoğundan daha açık bir şekilde esprili ve biraz daha gerçekçi olan roman, tuhaf durumlarda sürekli olarak kahramanı ortaya koyan baskıcı ve soyut bir sistem motifini ele almaktadır. Kafka, Amerika'ya göç etmiş akrabalarının deneyimlerindeki birçok detayı kullanır ve Kafka'nın iyimser bir son kabul ettiği tek çalışmasıdır.

1914'te Kafka, Dava (Der Process), romanını yazdı ve bu romanında uzak, erişilemez bir otorite tarafından tutuklanan, şuçunun niteliği ne kendisine ne okuyuca açıklanan ve yargılanan bir adamın öyküsünü ele aldı. Son bölümü bitirmesine rağmen Kafka romanı tamamlamadı. Nobel Ödülü sahibi ve Kafka alimi Elias Canetti'ye göre Felice, Der Process romanının konusunun merkezinde yer almaktadır ve Kafka, romanın "[Felice'nin] hikâyesi" olduğunu söylemiştir. Canetti, Kafka'nın Felice'ye yazdığı mektupları hakkındaki kitabına mektuplarla roman arasındaki ilişkinin tanınması bakımından Kafka's Other Trial (Kafka'nın Diğer Dava'sı) adını verdi. Michiko Kakutani, The New York Times için yazdığı bir eleştiri yazısında Kafka'nın mektuplarının kurgusunun izlerini taşıdığını belirtmiş ve şunları eklemiştir: "önemsiz ayrıntılara karşı aynı gergin dikkat, değişen güç dengelerine karşı aynı paranoyak farkındalık."

Günlüğüne göre Kafka, 11 Haziran 1914'te Şato (Das Schloss) adlı romanını çoktan planlamıştı ancak 27 Ocak 1922'ye kadar yazmaya başlamadı. Romanın protagonisti, köyü yöneten bir şatonun gizemli otoritelerine erişim sağlamak için bilinmeyen nedenlerle mücadele eden K. adında bir kadastrocudur. Kafka'nın amacı, şatonun makamlarının K. ölüm döşeğindeyken ona şunu bildirmektir: "K.'nın köyde yaşamaya dair yasal iddiası geçerli değildi ancak bazı yardımcı şartlar dikkate alınarak orada yaşamasına ve orada çalışmasına izin verilmişti". Karanlık ve bazen gerçeküstü olan roman; yabancılaşmaya, bürokrasiye, insanın sisteme karşı durma girişimlerinin sonsuza kadar süren sıkıntılarına ve ulaşılamaz bir hedefin boş ve umutsuz arayışına odaklanır. Hartmut M. Rastalsky, tezine şunu eklemiştir: "Rüyaları gibi, metinleri kusursuz gerçekçi detayı, kahramanlar tarafında dikkatli gözlem ve muhakeme ve saçma ile birleştirir."

Yayım geçmişi

Kafka'nın hikâyeleri başlangıçta edebi dergilerde yayınlandı. İlk sekizi, iki ayda bir yayımlanan Hyperionun ilk sayısında 1908'de basıldı. Franz Blei, "Beschreibung eines Kampfes" ("Bir Savaşın Tasviri) çalışmasının bir parçası haline gelen iki diyaloğu 1909'da yayımladı. "Die Aeroplane in Brescia"nın bir parçası, Brod ile İtalya'ya yapılan bir gezide yazıldı ve 28 Eylül 1909'da Bohemiada yayımlandı. 27 Mart 1910'da, daha sonra Betrachtung (Gözlem) kitabının bir parçası haline gelen birkaç hikâye, Bohemianın Paskalya baskısında yayımlandı. 1913 yılında Leipzig'de Brod ve yayıncı Kurt Wolff, Arkadia sanat şiiri için  edebiyat yıllıklarına "Das Urteil. Eine Geschichte von Franz Kafka"yı ekledi. Aynı yıl Wolver, Jüngste Tag serisinde "Der Heizer"ı yayımladı ve toplamda üç baskı yaptı. "Vor dem Gesetz" ("Yasa Önünde") hikâyesi, bağımsız Yahudi haftalık Selbstwehrin 1915 Yeni Yıl baskısında yayımlandı ve hikâye koleksiyonu Ein Landarzt (Bir Köy Hekimi) eserinin bir parçası olarak 1919'da yeniden basıldı ve yeni Dava romanının bir parçası oldu. Diğer hikâyeler çeşitli yayın organlarında yayımlandı.

Kafka'nın ilk yayınlanmış kitabı Betrachtung, 1904 ve 1912 yılları arasında yazılan 18 öyküden oluşuyordu. Weimar'a yapılan bir yaz gezisinde Brod, Kafka ve Kurt Wolff arasında bir toplantı başlattı ve Wolff, 1912 yılının sonunda Rowohlt Verlag'da Betrachtungu yayımladı (yıl 1913 olarak verildi). Kafka, eserini Brod'a adayarak "Für M.B." yazdırdı ve arkadaşına verilen kişisel kopyasına şunu ekledi: "So wie es hier schon gedruckt ist, für meinen liebsten Max—Franz K." ("Zaten burada basıldığı gibi, benim sevgili Max'im için")

Kafka'nın "Die Verwandlung" ("Dönüşüm") hikâyesi, aylık ekspresyonist edebiyat dergisi olan Die Weißen Blätterta ilk defa Ekim 1915'te basıldı ve hikâye René Schickele tarafından düzenlenmiştir. Başka bir hikâye koleksiyonu olan ve Kafka'nın babasına ithaf edilen Ein Landarzt (Bir Köy Hekimi), 1919'da Kurt Wolff tarafından yayımlandı. Kafka, Ein Hungerkünstler (Açlık Sanatçısı) adında basılması için dört hikâyeden oluşan son bir koleksiyon hazırladı fakat Kafka'nın bu eseri, ölümünden sonra 1924'te Verlag Die Schmiedede yayımlandı. 20 Nisan 1924'te, Berliner Börsen-Courier, Kafka'nın Adalbert Stifter hakkında yazdığı denemeyi yayımladı.

Max Brod

Kafka, hem yayınlanmış hem de yayınlanmamış çalışmalarını ölümünden sonra imha etmesi talimatıyla arkadaşına ve edebi vasisi Max Brod'a bıraktı ve şunları yazdı: "Sevgili Max, son isteğim: Arkamdan bıraktığım her şeyin... günlüklerin, el yazmaların, mektupların (benim ve diğerlerinin), eskizlerin vb. okunmadan yakılmasıdır." Brod bu talebi görmezden geldi ve 1925 ile 1935 yılları arasında romanlarla seçilmiş çalışmaları yayımladı. 1939'da oradan kaçtığında Filistin'e bavullarıyla birlikte birçok yayımlanmamış evrak götürdü. Kafka'nın son sevgilisi Dora Diamant (daha sonra Dymant-Lask) da Kafka'nın isteklerini göz ardı ederek yirmi not defteriyle otuz beş mektubu gizlice sakladı. Bunlara 1933'te Gestapo tarafından el konuldu, ancak bilim insanları bunları aramaya devam etmektedir.

Brod elindeki yazıların çoğunu yayımlamasıyla Kafka'nın çalışmaları daha geniş ilgi ve eleştirel beğeni çekmeye başladı. Brod, Kafka'nın not defterlerini kronolojik olarak düzenlemeyi zor buldu. Bir problem Kafka'nın sıklıkla kitabın farklı bölümlerinden yazmaya başlamasıydı; bazen ortada, bazen sondan geriye doğru çalışmaktaydı. Brod, Kafka'nın eksik eserlerinin çoğunu yayımlanması için tamamladı. Öneğin, Kafka Der Processi tamamlanmamış ve numaralandırılmamış bölümlerle bırakırken Das Schlossu tamamlanmamış cümleler ve belirsiz içerikle bırakmıştır. Brod, bölümleri yeniden düzenledi; metinlerin redaktörlüğünü yaptı ve noktalama işaretlerini değiştirdi. Der Process, 1925'te Verlag Die Schmiedede yer aldı. Kurt Wolff, diğer iki roman olan Das Schloss ile Amerikayı sırasıya 1926 ile 1927'de yayımladı. 1931'de Brod, Beim Bau der Chinesischen Mauer (Çin Seddi'nin İnşası) adıyla düz yazı ve yayınlanmamış öykülerin bir koleksiyonunu düzenledi. Kitap, Gustav Kiepenheuer Verlagta yer aldı. Brod'un düzenlemeleri genellikle "Kesin Sürüm" adıyla anılmaktadır.

Modern sürümler
1961'de Malcolm Pasley, Kafka'nın orijinal el yazısıyla yazılmış eserlerinin çoğunu Oxford Bodleian Kütüphanesi için satın aldı. Der Processin metni daha sonra açık arttırma yoluyla satın alındı ve Almanya'daki Marbach am Neckar'daki Alman Edebiyat Arşivlerinde saklandı. Ardından Pasley, Alman romanlarını yeniden inşa eden (Gerhard Neumann, Jost Schillemeit ve Jürgen Born'un da yer aldığı) bir takıma başkanlık etti; S. Fischer Verlag onları yeniden yayımladı. Pasley, 1982'de yayımlanacak olan Das Schloss (Şato) ile 1990'da yayımlanacak olan Der Processin (Dava) editörlüğünü yaptı. Jost Schillemeit ise 1983'te yayımlanacak olan Der Verschollene (Amerika) editörlüğünü yaptı. Bu çalışmalar, "Eleştirel Edisyon" ya da "Fischer Edisyonu" olarak anıldı.

Yayımlanmamış evraklar
Brod 1968'de öldüğünde Kafka'nın binlerce sayıya ulaştığına inanılan yayınlanmamış evrakları sekreteri Esther Hoffe'a bıraktı. Hoffe, bazılarını yayımlarken bazılarını sattı ama çoğunu kızları Eva ile Ruth'a bıraktı. Eva ile Ruth da evrakları yayımlamayı reddetti. 2008 yılında kız kardeşler ve İsrail Milli Kütüphanesi arasında bir mahkeme savaşı başladı. İsrail Milli Kütüphanesi, Brod'un 1939'da İngiliz Filistini'ne göç etmesiyle bu evrakların İsrail ulusunun mülkiyeti olduğunu iddia etti. Esther Hoffe, Dava'nın özgün el yazmasını 1988'de 2 milyon ABD dolarına Marbach am Neckar'daki Alman Edebiyat Arşivi Modern Edebiyat Müzesi'ne sattı. Tel Aviv aile mahkemesinin 2010 yılında aldığı bir kararla evrakların yayımlanması ve daha önce bilinmeyen bir hikâye de dahil olmak üzere birkaçının bulunması gerektiğine karar verdi ve yasal savaş devam etti. Hoffe'lar evrakların kişisel mülkiyetleri olduğunu iddia ederken Ulusal Kütüphane "Yahudi halkına ait kültürel varlıklar" olduklarını iddia etmektedir. Ulusal Kütüphane ayrıca Brod'un kendi iradesiyle evrakları kendilerine bıraktığını ileri sürmektedir. Tel Aviv Aile Mahkemesi, Ekim 2012'de, evrakların Milli Kütüphane'nin mülkiyeti olduğuna karar verdi.

Eleştirel karşılama

Eleştirel yorumlar
Şair W. H. Auden, Kafka'yı "yirminci yüzyılın Dante'si" olarak adlandırırken romancı Vladimir Nabokov, onu 20. yüzyılın en büyük yazarları arasında gösterdi. Gabriel Garcia Márquez, Kafka'nın "Değişim"i kendisine "farklı bir şekilde yazmanın mümkün olduğunu" gösterdiğini belirtti. Kafka'nın ilk eseri olan "Yargı" adlı hikâyede öne çıkan bir tema, baba-oğul çatışmasıdır ve oğlun neden olduğu suçluluk, acı ve kefaret yoluyla çözülür. Diğer önemli temalar ve arketipler arasında yabancılaşma, fiziksel ve psikolojik vahşet, korkunç bir arayıştaki karakterler ve mistik dönüşüm yer alır.

Kafka'nın stili, 1916'da Berliner Beiträge'de Oscar Walzel tarafından "Die Verwandlung" ve "Der Heizer"ın bir incelemesinde Kleist'inkiyle karşılaştırıldı. Kafka'nın düz yazısının doğası, çeşitli yorumlara sebebiyet verdi ve eleştirmenler, Kafka'nın yazılarını çeşitli edebiyat okullarında okuttu. Marksistler, örneğin Kafka'nın eserlerini nasıl yorumlayacaklarına çok sert bir şekilde karşı çıktılar. Bazıları Kafka'yı gerçeği çarpıtmakla suçlarken diğerleri de kapitalizmi eleştirdiğini iddia etti. Kafka'nın çalışmalarında yaygın olan umutsuzluk ve saçmalık, varoluşçuluğun simgesi olarak görülür. Kafka'nın edebi eserlerinin çoğunluğu deneysel modernist türle ilişkilendirilmiş olsa da kitaplarından bazıları dışavurumcu hareket tarafından etkilenmiştir. Kafka aynı zamanda bürokrasi ile insan çatışması temasına değinmiştir. William Burroughs,bu tür çalışmaların mücadele, acı, yalnızlık ve ilişkilere duyulan ihtiyaçlar üzerine yoğunlaştığını iddia etti. Thomas Mann gibi diğerleri, Kafka'nın çalışmasını alegorik olarak görür: Tanrı için doğada metafizik bir arayış.

Gilles Deleuze ve Félix Guattari'ye göre Kafka'nın çalışmasında bulunmasına rağmen, yabancılaşma ve zulüm temaları eleştirmenler tarafından aşırı vurgulanmıştır. Deleuze ile Guattari, Kafka'nın çalışmasının ilk ortaya çıktıklarından daha kasıtlı ve yıkıcı -ve daha neşeli- olduğunu iddia edip Kafka'nın çalışmalarını okurken karakterlerinin mücadelelerinin yararsızlığına odaklanmanın Kafka'nın mizah oyununu ortaya çıkardığını işaret etmişlerdir. İkiliye göre Kafka kendi problemlerini yorumlamak zorunda değildir aksine insanların problemleri nasıl icat ettiğine dikkat çekmektedir. Çalışmasında Kafka sık sık kötücül, absürd dünyalar yarattı. Kafka çalışmalarının taslaklarını arkadaşlarına okumuş ve tipik olarak mizahi nesrine konsantre olmuştur. Yazar Milan Kundera, Kafka'nın sürrealist mizahının Dostoyevski'nin bir suç için cezalandırılan karakterlerini tersine çevirdiğini öne sürmüştür. Kafka'nın çalışmasında bir suç işlenmemiş olmasına rağmen bir karakter cezalandırılır. Kundera, Kafka'nın karakteristik durumlarına yönelik ilhamlarının hem ataerkil bir ailede büyümesinden hem de totaliter bir devlette yaşamasından geldiğine inanmaktadır.

Kafka'nın hukuksal geçmişinin ve kurgusunda hukukun rolünün etkisini belirlemek için girişimlerde bulunulmuştur. Çoğu yorum, hukuk sisteminin genellikle baskıcı olduğu çalışmalarında hukukun ve yasallığın önemli yönlerini tanımlamaktadır. Kafka'nın çalışmalarındaki yasa, herhangi bir özel hukuk veya politik varlığın temsilcisi olmaktan ziyade, genellikle anonim, anlaşılmaz güçlerin bir yığınını temsil etmek için yorumlanır. Bunlar bireyden gizlenmiştir ama kontrolleri dışındaki sistemin masum kurbanları olan insanların hayatlarını kontrol etmektedir. Bu absürdist yorumu destekleyen eleştirmenler, Kafka'nın saçma bir evrenle çatıştığını açıkladığı örneklerden bahseder ve bunlardan biri yazarın günlüğünden alınan şu kısımdır:

"Kendi dört duvarımın içinde, kendimi yabancı bir ülkede hapsedilmiş bir göçmen olarak buldum;... Ailemi yabancı gelenekleri, ayinleri ve çok dile meydan okuyan tuhaf uzaylılar olarak gördüm;... istemediğim halde tuhaf ritüellerine katılmam için beni zorladılar;... Direnemedim."

Ancak James Hawes, Kafka'nın Dava'sındaki yasal takibatla ilgili açıklamalarının çoğunun (metafizik, saçma, şaşkınlık ve kâbus gibi görünebilirler) zamanın Alman ve Avusturya ceza yargılamalarının doğru ve bilinçli açıklamalarına dayanmakta olduğunu belirtmiştir. Sigortacılıkta çalışmış olmasına rağmen eğitimli bir avukat olan Kafka, "gününün hukuki tartışmalarının farkındaydı". Kafka'nın yazılarını çıkış noktası olarak kullanan 21. yüzyılın başlarında yayınlanan bir yayında Pothik Ghosh, Kafka ile hukukun "tahakküm ve kararlılığın salt bir gücü olma gerçeğinin dışında hiçbir anlamı olmadığını" belirtmiştir.

Türkçeye çevirisi

Kafka'nın "Dönüşüm" adlı eseri Türkçeye ilk kez 1952'de Vedat Günyol tarafından "Değişim" adıyla çevrilmiştir. Günyol, hikâyeyi Fransızca ve İngilizce çevirilerinden yararlanarak Türkçeye aktarmıştır. Kafka'nın çalışmaları daha sonra Ahmet Cemal ile Kâmuran Şipal tarafından tercüme edilmiştir.

Mirası

Edebi ve kültürel etkisi
Birçok ünlü yazarın aksine Kafka, nadiren başkaları tarafından alıntılanmıştır. Bunun yerine, onun vizyonu ve bakış açısı daha fazla fark edilmiştir. Profesör, edebi bir eleştirmen ve yazar olan Şimon Sandbank, Kafka'nın Jorge Luis Borges, Albert Camus, Eugène Ionesco, J. M. Coetzee ve Jean-Paul Sartre'ı etkilediğini tespit etmiştir. Abe Kobo, özellikle "anlaşılmaz otoriteler tarafından saçma kurallara tabi olan" karakterlerin tekrarından ötürü sıklıkla Kafka ile karşılaştırılır. Abe Kobo, "Japon Kafka" olarak anılmıştır. Bir Financial Times edebi eleştirmeni Kafka'nın José Saramago'yu etkilediğini belirtirken yazar ve editör Al Silverman ise J. D. Salinger'ın Kafka'nın çalışmalarını okumayı sevdiğini yazmıştır. 1999 yılında 99 yazar, akademisyen ve edebi eleştirmenlerden oluşan bir komite, 20. yüzyılın en önemli Alman romanları listesinde Dava ve Şato'yu sırasıyla ikinci ve dokuzuncu olarak sıraladı. Sandbank, Kafka'nın yaygınlığına rağmen, esrarengiz tarzının henüz taklit edilmediğini savunmuştur. Kafka'nın çalışmalarında uzmanlaşan Binghamton Üniversitesi'nde Alman Çalışmaları ve Karşılaştırmalı Edebiyat Profesörü Neil Christian Pages, Kafka'nın etkisinin edebiyat ve edebiyat bursunu aştığını; görsel sanatlar, müzik ve popüler kültürü etkilediğini söylemiştir. Alman ve Yahudi edebiyatı profesörü Harry Steinhauer, Kafka'nın edebi toplum üzerinde yirminci yüzyılın diğer yazarlarından daha güçlü bir etki yaptığını açıklamıştır. Brod, 20. yüzyılın bir gün "Kafka asrı" olarak bilineceğini söylemiştir.

Michel-André Bossy, Kafka'nın katı bir şekilde esnek olmayan ve steril bir bürokratik evren yarattığını yazmıştır. Kafka, yasal ve bilimsel terimlerle dolu bir şekilde yazdı. Yine de onun ciddi evreninin de, "sözde rasyonel bir dünyanın köklerindeki saçmalığı" vurgulayan anlayışlı bir mizahı vardı. Karakterleri tuzağa düşmüş, kafaları karışmış, hayal kırıklığına uğramış, gerçeküstü dünyalarındaki anlayışından yoksundur. Kafka sonrası kurgunun, özellikle bilimkurgularının çoğu, Kafka evreninin temalarını ve kurallarını takip etmektedir. Bu, George Orwell ve Ray Bradbury gibi yazarların eserlerinde görülebilir.

"Kafkaesk"

"Kafkaesk" terimi, özellikle Dava ve "Dönüşüm" adlı eserini anlatan kavramları ve durumları tanımlamak için kullanılır. Örnekler bürokrasilerin çoğu zaman gerçeküstü bir biçimde insanları alt üst ettikleri durumları; anlamsızlık, yönlendirilememe ve çaresizlik duygularını çağrıştıran kabus ortamını içermektedir. Kafkaesk ortamında yer alan karakterler genellikle bir labirent durumundan kaçmak için net bir eylem rotasından yoksundur. Kafkaesk unsurları genellikle varoluşçu eserlerde görülür fakat terim; anlaşılamaz derecede karmaşık, tuhaf veya mantıksız olan gerçek yaşam olaylarına ve durumlarına uygulanarak edebi dünyayı aşmıştır.

Sayısız film ve televizyon çalışması Kafkaesk olarak tanımlanmıştır ve stil özellikle distopik bilimkurguda öne çıkmaktadır. Patrick Bokanowski'nin 1982 filmi The Angel, Terry Gilliam'ın 1985 filmi Brazil ve 1998 bilimkurgu kara film Karanlık Şehir gibi filmler bu şekilde tarif edilmiş olan türler arasındadır. The Tenant (1976) ve Barton Fink (1991) gibi diğer türler içinde yer alan filmler de bu şekilde tarif edilmiş filmler içinde yer almaktadır.  Televizyon dizileri The Prisoner ile The Twilight Zone, sıklıkla Kafkaesk olarak tanımlanmaktadır.

Ancak yaygın bir şekilde kullanılmasıyla bu terim, Kafka alimlerinin sıklıkla yanlış kullanıldığını belirttiği kadar yaygınlaşmıştır. The Atlantic'ten Joe Fassler'ın "Kafkaesk olmak ne demektir?" sorusuna cevap veren yazar Ben Marcus şunları söylemiştir: "Kafka'nın tipik özellikleri; dilin kullanımını, fantezi ve gerçekliğin üstesinden gelen bir ortam ve umutsuzluk karşısında bile çaba sarf etmeyi -umutsuzca ve umut dolu- etkilemektedir."

Anma
Prag'daki Franz Kafka Müzesi, Kafka'ya ve eserlerine adanmıştır. Müzenin önemli bir bileşeni, ilk kez 1999 yılında Barselona'da gösterilen ve sonra New York'taki Yahudi Müzesi'ne taşınan K.'nin Şehri, Franz Kafka ve Prag sergisidir ve son olarak 2005 yılında Prag'daki Moldau boyunca Malá Strana'da sergilenmiştir. Müze, Město K. Franz Kafka a Praha sergisinin özgün fotoğraf ve belgelerini göstererek ziyaretçileri Kafka'nın yaşadığı ve hakkında yazdığı dünyaya çekmeyi amaçlamaktadır.

Franz Kafka Ödülü, 2001 yılında kurulan Franz Kafka Derneği ve Prag kentinin yıllık edebiyat ödülüdür. Edebiyatın değerini, "kültürel, ulusal, dil ve dinsel hoşgörüye, varoluşsal, zamansız karakterine, genel olarak insan geçerliliğine ve zamanımıza dair bir tanıklık verme yeteneğine" hitap etmektedir. Seçim komitesi ve ödül alacaklar dünyanın her yerinden gelmektedir fakat ödül, Çek dilinde yayınlanmış en az bir eseri olan yazarlar ile sınırlıdır. Kazanan kişi, ekim ayının sonlarında Çek Devlet Tatili'nde Prag Eski Belediye Binası'nda yapılan bir törenle 10 bin dolar, bir diploma ve bronz heykelcik elde etmektedir.

San Diego Eyalet Üniversitesi (SDSU), 1998 yılında Kafka'nın son yazıları için resmi uluslararası arama olarak başlayan Kafka Projesi'ni yürütmektedir.

Notlar

Kaynakça

Özel

Genel

 -left

 Duttlinger, Carolin (2007). Kafka and Photography. Oxford: Oxford University Press. .
 Duttlinger, Carolin (2013). The Cambridge Introduction to Franz Kafka. Cambridge: Cambridge University Press. .

Dergiler

 http://isites.harvard.edu/fs/docs/icb.topic772297.files/Kafka%20and%20Nabokov.pdf

Gazeteler

Online sources

Konuyla ilgili yayınlar

 Crumb, Robert and Mairowitz, David Zane. (2007). Kafka . Seattle: Fantagraphics. .

Dergiler

Dış bağlantılar

 Kafka Society of America

 Oxford Kafka Araştırma Merkezi – devam eden uluslararası Kafka araştırması hakkında bilgi
 Kafka'nın Günlüklerleri 1910 - 1923 arası çevrilen alıntılar

 Franz Kafka'nın Albümü , Franz Kafka'nın  "yeniden düzenlenen fotoğraflar" albümü.
 Franz Kafka'nın Gezileri , Kafka'nın yaşadığı ve çalıştığı yerlerin fotoğrafları
 Felice'ye Mektuplar, Archive.org
 Společnost Franze Kafky a nakladatelství Franze Kafky , Prag'daki Franz Kafka Toplum ve Yayınevi
 Bir şeyleri "Kafkaesk" yapan nedir?  Noah Tavlin tarafından Kafka hakkında yapılan bir Ted konuşması

1883 doğumlular
1924 yılında ölenler
19. yüzyılda Avusturyalılar
20. yüzyıl Avusturyalı yazarları
Aşkenaz Yahudileri
Avusturyalı sosyalistler
Prag Üniversitesinde öğrenim görenler
Çekya Yahudileri
Çekoslovakya Yahudileri
Çekoslovak yazarlar
Günlük yazarları
Franz Kafka
Almanca eser veren yazarlar
Yahudi anarşistler
Yahudi ateistler
Yahudi roman yazarları
Yahudi sosyalistler
Büyülü gerçekçi yazarlar
Modernist yazarlar
Veremden ölenler
Avusturyalı roman yazarları
Avusturyalı komünistler
Ateist yazarlar
Avusturyalı ateistler

Franz Kafka


The River Maun is a river in Nottinghamshire, England.  Its source lies in Kirkby-in-Ashfield, and from there it flows north east through Mansfield (which takes its name from the river), Edwinstowe and Ollerton, these being the heart of the Sherwood Forest area. It becomes known as Whitewater near the village of Walesby and connects to the River Meden temporarily where the Robin Hood Way crosses them. They diverge, and near Markham Moor it merges again with the River Meden  this time becoming the River Idle.  Its main tributaries are Rainworth Water, Vicar Water and Cauldwell Water.

The river has been an important source of power, from at least 1086, when there was a watermill in Mansfield. A big increase in the number of mills began in the 1780s, when the frame knitting industry was decimated by the advent of Richard Arkwright's water-powered spinning frame. William Cavendish-Bentinck, 3rd Duke of Portland, encouraged the building of textile mills to relieve unemployment and poverty. Most were converted to do "cotton doubling", and several later became hosiery mills. The conversion of watermills which had formerly ground corn to textile mills led to the building of windmills to carry on milling corn. Although water power has largely ceased, there is still an operational water-mill at Ollerton.

Course
The river rises on the north side of Kirkby-in-Ashfield, just to the south of Sutton Parkway railway station. It is a little above the  contour at this point. It crosses under the railway line, and there are two short culverted sections as it crosses under the B6022 road, to emerge in the Maun Valley Industrial Park. Passing under the B6139 and the A617 roads, it feeds King's Mill Reservoir. The reservoir was once a medieval mill pond, but in 1837, William Bentinck, the fourth Duke of Portland agreed with the millers who leased mills further down the river that a large head of water was required to maintain the water supply throughout the year. He built a dam, and  of farmland were flooded, some of which he bought from the Unwin family. The work was completed by 1839, when rates to be paid by the millers were agreed, which were to be reduced after 20 years. A  walk has been created around the lake, from where some of the waterfowl which live on it can be seen. It is also used for sailing. At the exit from the reservoir, the river is crossed by Kings Mill viaduct, built around 1819 for the Mansfield and Pinxton Railway. The engineer for the project was Josias Jessop, and the bridge was the location for the opening ceremony of the railway. A local newspaper described it as "the beautiful five-arched bridge, constructed under the direction of Mr. Jessop, the engineer", when reporting the opening. The central arch carries the date 1817. It was adapted for locomotive traffic in 1847, was restored in 1990, and is a grade II listed structure. It is now used as a footpath, as the railway line was historically diverted around it.

The diverted railway line forms part of the Robin Hood Line, which crosses another millpond just below the reservoir. This supplied the late eighteenth century Hermitage Mill, originally a textile mill, which was then used as a building-materials depot, but has been disused for many years. After crossing under some minor roads and Sheepbridge Lane, where there was another eighteenth-century textile mill, repurposed as a joinery works, and then an internet gaming centre the river is spanned by the disused Drury Dam railway viaduct, this one built in 1875, and consisting of ten round arches, constructed of brick and rock-faced stone. At its west end, a cast-iron arch carries it over Quarry Lane. It is grade II listed, was restored in 1989, and is used as a footpath. Part of it spans the Quarry Lane local nature reserve, on the south bank of the river, where a sculpture created by Lewis Morgan was installed in December 2009. The river continues to weave through the east of Mansfield, where it has been culverted in places. At Bridge Street, the former Town Mill public house was originally the mill owner's house adjacent to the watermill, built around 1775, and restored in the late twentieth century. To the north of the B6033 Bath Lane, there is a disused textile mill, built between 1822 and 1831, which used water power. W. Goldie and Co. extended it in 1880, and altered it to work as a hosiery mill, which it continued to be until 1984. Part of it has been re-used as apartments. Next, the river passes through Carr Bank, with woodland to the east, and a large sewage treatment works to the west. The outflow from the works contributes a significant portion of the flow below this point.

After passing under the A6117 road, the river enters Maun Valley Park, a local nature reserve covering , which includes water meadows and other wetland habitats. New Mill Lane lies at its northern edge, after which the river passes through more rural scenery. Approaching Clipstone, Cavendish Woods lie to the south east, while extensive fish ponds are located on the other bank. Vicar Water, which flows northwards from Vicar Park, joins on the east bank, before the river is crossed by a railway at Clipstone Junction. It flows eastwards to the south of Edwinstowe, to be joined on the western edge of Ollerton by Rainworth Water, flowing northwards from Rufford Abbey. To the east of the A614 road is Ollerton Watermill, which is still operational, and is open to the public on Sundays in the summer. Passing to the west of New Ollerton, the river flows northwards through open countryside to join the River Meden. After a short distance, two channels are created by a weir, the southern one still called the River Maun, and both proceed eastwards, before turning northwards near Markham Moor roundabout on the A1 road, and joining again to form the River Idle. There are two disused water mills on this stretch, one at Haughton and one called Jacket Mill at Rockley. There were two water mills in Haughton in the reign of King Edward III, during the fourteenth century. Jacket Mill is of red brick construction, and much of it dates from the late eighteenth century, although parts were altered in the nineteenth century.

Mills
The river has provided an important source of power in the past. The Domesday book, produced in 1086, mentions that Mansfield had a watermill, and there are many references to watermills thereafter. In 1292, a fulling mill is mentioned. This was situated to the north of the town, probably near to the later Stanton's Mill, and was part of the process for making woollen cloth.

Mansfield had a cottage industry, which by 1800 consisted of around 700 knitting frames. It operated as a social service, as most of the workers were either orphaned children, or children from families who would otherwise be destitute. Following the invention of the "water-frame", a spinning frame that was powered by a water wheel, which had been invented by Richard Arkwright in 1771 and used in his mills at Cromford, the cottage industry could not compete, and there was widespread unemployment and poverty in Mansfield. In an attempt to remedy the situation, William Cavendish-Bentinck, 3rd Duke of Portland, who was the landowner, and who later became Home Secretary, organised a programme of building water-powered spinning mills along the river. Hermitage Mill was the first to be built, in 1782, and still stands on Hermitage lane. Little Matlock Mill was built three years later on Sheepbridge Lane, and again still stands. Field Mill on Nottingham Road was converted to work with cotton in 1785. Immediately above it was Drury Mill, a corn mill run by Daniel Drury, but this had to be closed in 1791 when the water level in Field Mill Dam was raised, preventing Drury's wheel from working efficiently. Field Mill was in use as a leather works by 1916 and was demolished in 1925.

The next mill on the river was Town Mill, which had been built in 1744, and was used for grinding corn and malt. The miller, William Smith, negotiated with the Duke, and in 1785 he sold the corn milling equipment and refitted it for working with cotton. Having also refitted Field Mill in the autumn, he started a Sunday School in 1786, so that his young workers would be equipped with basic reading and mathematical skills, as well as moral instruction. The practice spread, and Mansfield became known for the good education of its young people. Town Mill became Old Town Mill in 1870, when a steam-powered mill was built to the east of the river, which became known as New Town Mill. Stantons Mill, the next downstream, was built in 1795. By 1900, it had been taken over by Luke Weatherall, who made workmen's boots there. The final textile mill on the river in Mansfield at the time was Bath Mill, on Bath Lane, which began operation in 1792 producing worsted cloth. Benjamin Bagshaw, John Radford and George Simes were the men behind the venture, but it was not a success, and the mill had become a cotton mill by 1800, when it also became one of the first locations in the vicinity to install a steam engine. One effect of the conversion of mills for cotton, rather than grinding corn, was that a number of windmills were built, since corn still had to be milled into flour. The number of windmills in Mansfield rose from three to thirteen between 1774 and 1824.

To the south of Mansfield, the Maun is joined by Cauldwell Water at Bleakhills. Charles and George Stanton chose Bleakhills as a suitable site for a new mill in 1795, and negotiated with the Duke of Portland for permission to build both the mill and cottages for the workers. The cost was about £300.

By 1887, most of the textile mills, including Bleakhills Mill, were marked on maps a being "cotton doubling" mills, a process in which multiple strands of cotton were wound together to form thicker threads. In 1899, only Field Mill and Bath Mill were still marked in this way. Most of the rest were then marked "Hosiery", although Stanton Mill was marked "Boot and Shoe".

There were other mills besides the textile mills. Between Field Mill and Town Mill, there was an iron foundry, called Meadow Foundry, which was built by William Bradshaw and John Sansom in 1852. The site had previously been occupied by a water-powered bark mill, and remained in the ownership of the Duke of Portland. In 1867, Bradshaw and Sansom negotiated a new 14-year lease with the Duke, which included the supply of water from King's Mill reservoir, but they became bankrupt during the following year. It was taken over by James Bownes, who formed a limited company to operate it, and it remained in use until 1960, when the firm moved to new premises, and the site was redeveloped by the Mansfield Brewery. Below the foundry was Borough Mills, which operated as a saw mill. Between Town Mills and Stanton Mill was the Rock Valley Mill, which was operated by Dickenson Ellis as a mustard mill in the early nineteenth century. It was taken over by David Cooper Barringer in 1839, who formed Barringer and Company to operate it. In 1873, they decided to pack the mustard in decorated tin boxes, instead of wooden ones, and made the boxes on site from pre-printed metal sheet. Soon they were making tin boxes for other companies, and the separate Rock Valley Tin Works was formed in 1889. Three years later, a printing works was established, to print the metal sheets, and it became a limited company in 1895. Following several takeovers, it remains in business as Carnaud Metal Box Engineering.

Water Quality
The Environment Agency measure water quality of the river systems in England. Each is given an overall ecological status, which may be one of five levels: high, good, moderate, poor and bad. There are several components that are used to determine this, including biological status, which looks at the quantity and varieties of invertebrates, angiosperms and fish. Chemical status, which compares the concentrations of various chemicals against known safe concentrations, is rated good or fail. The Maun is designated as "heavily modified", which means that the channels have been altered by human activity, and the criteria for this designation are defined by the Water Framework Directive.

The water quality of the Maun and its tributaries was as follows in 2019.

Like many rivers in the UK, the chemical status changed from good to fail in 2019, due to the presence of polybrominated diphenyl ethers (PBDE), perfluorooctane sulphonate (PFOS) and mercury compounds, none of which had previously been included in the assessment.

Points of interest

Bibliography

References

External links

Maun
2Maun
Sherwood Forest

River Maun


List of military divisions – List of Finnish divisions in the Continuation War

This is a list of Finnish divisions that existed during the Continuation War, 1941–1944.
 1st Division
 2nd Division
 3rd Division
 4th Division
 5th Division
 6th Division – formed the 12th Brigade in 1942, reformed as 6th Division in 1943
 7th Division
 8th Division
 10th Division
 11th Division
 12th Division – formed 3rd Brigade in 1941
 14th Division
 15th Division
 17th Division
 18th Division
 19th Division – disbanded in 1942
 Armoured Division – formed in 1942
 Division J – formed in August 1941, disbanded in August 1942
 1st Coast Division – a Naval Forces unit, formed in July 1944''

See also
 Finnish Army
 List of Finnish corps in the Continuation War
 List of Finnish corps in the Winter War
 List of Finnish divisions in the Winter War

References

Continuation War
Lists of military units and formations of World War II
Continuation War
Divisions, Continuation War
Continuation War
Finland, Continuation War


Jülyen takvimi, Jül Sezar tarafından MÖ 46 yılında kabul edilen ve Batı dünyasında 16. yüzyıla kadar kullanılan takvim. Artık yıl hesaplamasındaki ufak bir fark sonucu yaklaşık her 128 yılda bir günlük bir kayma oluşturduğu için, 1582 yılında yerini Gregoryen takvimi almıştır.

Bununla birlikte Rusya ve Bulgaristan gibi Ortodoks Hristiyan bazı ülkeler kilisenin de etkisiyle 20. yüzyıl başına kadar bu takvimi kullanmıştır. Rusya'da Bolşevik devrimi sonrasında bu takvim bırakılıp yerine modern Gregoryen takvim kullanılmaya başlanmıştır. Ancak bu durumda dahi Rus kilisesi gibi dini kesimler bu takvime dönülmesi yönünde çağrılarını yinelemektedir.

Oluşumu

Hem İslami takvimin (yani ay takviminin), hem Jülyen takvimin (yani güneş takviminin) kökeni eski Mısır'a dayanır. Zira eski Mısır'da tarım vs. uygulamalar için ay takvimi kullanılmış, daha sonra idari işlerin doğru zamanda yapılması ve tespiti için güneş takvimi icat edilmiştir, ancak Mısır güneş takviminde artık yıl yoktur. Bir yıl 365 gün olarak değerlendirilmektedir.

Romalılar da Mısır güneş takvimini kullanmaktaydı ama takvimdeki hatalar karışıklıķlara yol açmaktaydı.

Jül Sezar o zamana kadar kullanılan takvimdeki karışıklıkları çözmesi için İskenderiyeli astronomi bilgini Sosigenes'ten yardım alır. Sosigenes bir yılı 365,25 gün alarak oluşan mevsim kaymalarını düzeltmeyi hedeflemiştir. Böylece 4'e tam bölünemeyen yıllar 365 gün olmuş, bu yıllardan artan çeyrek günlerse 3 yılın ardından gelen artık yıla eklenerek, artık yılı 366 güne çıkarmıştır. Ayrıca bir yılın 12 ay kalabilmesi için artık yıllarda aylar 6 ay 30, 6 ay 31 gün olacak şekilde düzenlenmiştir. Artık olmayan yıllarda ise yılın son ayından 1 gün çıkarılmıştır. Bu da o dönemde yılbaşı mart olduğundan dolayı şubat ayının artık yıllarda 30, diğer yıllarda ise 29 gün olmasını getirmiştir. Ayrıca takvim düzenlemesini yaptığı için Jül Sezar temmuz ayının ismini değiştirerek kendi adını (July) vermiştir.

Fakat Sezar'ın öldürülmesinden sonra takvimde yapılan bu ıslahat düzgün uygulanamamıştır. Takvim düzenlemelerini yapan Pontifeksler üç yılda bir artık yıl uygulaması yaparak takvimde tekrar bozulmalara sebep olmuşlardır. Bu uygulamanın yapıldığı yaklaşık 40 yıl boyunca 3 gün kayma meydana gelmiş ve MÖ 8. yılda Augustus 12 yıl boyunca artık yıl uygulamasını durdurarak bu kaymayı düzeltmiştir. Augustus tıpkı Jül Sezar gibi takvimde değişiklik yaptığı için o zamanlar sextilis olan ayın adını değiştirip kendi ismi olan Augustus'u vermiştir. Fakat ismi Sezar'dan gelen temmuz ayının 31, ağustos ayının ise 30 gün olmasından dolayı şubat ayından 1 gün alınıp ağustos ayına eklenmiştir. Böylece şubat ayı artık yıllarda 29, diğer yıllarda 28 güne düşmüştür.

Bununla birlikte Jülyen takvimi de kusursuz bir takvim değildir zira dönencel yıl kesrini 0,2422  yerine 0,25 olarak almasından ötürü her 400 yılda bir takvim 3,12 gün yani yaklaşık 128 yılda 1 gün geri kalmaktadır. Bu sebeple günlerin bu zamanda ilerletilmesi gerekir.

Bu hatalar nedeniyle Papa 13. Gregoryus takvimde tekrar reformlara girişmiş ve bugünkü anlamda kullanılan modern Gregoryen takvim icat edilmiştir. Gregoryan takvim de Jülyen takvim gibi her 4 yılda bir artık yıl uygulamasına gider ancak burada yüzyıl başlarında 400'e bölünmeyenlerde artık yıl uygulanmayarak sorun giderilmeye çalışılmıştır (Jülyen takvimde buna bakılmaz).

Öte yandan 400'e bölünse bile 4000 yılında Gregoryen takvimde artık yıl uygulanmayacaktır. Zira Gregoryen takvim de kusursuz değildir, her 400 yılda 0,12 gün sapma payı olup bu sebeple 4000 yılında sapmanın bu şekilde giderilmesi hedeflenmektedir.

Örneğin, yüzyıl başlangıcı olan 2100, 2200, 2300 yıllarında Gregoryen takvim (400'e bölünmediğinden) artık yıl uygulamasına gitmezken, Jülyen takvim her dört yılda bir artık yıl uygulamasına sıkı sıkıya bağlı kaldığından artık yıl uygulamasına gider. Buna karşın, yüzyıl başlangıcı olan 2000 ve 2400 yıllarında her iki takvim de artık yıl uygulamasına gider. 4000 yılında ise 400'e bölünmesine karşın Jülyen takvim artık yıl uygulamasına giderken Gregoryen takvim gitmeyecektir.

Kaynakça

Ayrıca Bakınız
Eski Yeni Yıl
Miladi takvim
Eski Usul ve Yeni Usul tarihler

Jülyen takvimi


متحف قلعة حلب (الإنجليزية: متحف قلعة حلب) هو متحف أثري يقع في مدينة حلب في شمال سوريا، داخل قلعة حلب الأثرية. افتتح عام 1994 في مبنى ثكنات إبراهيم باشا العسكرية في القلعة، التي بُني في عام 1834. حيث تحتل الثكنة مساحة 754 م2 في الجزء الشمالي من القلعة. يعتبر المتحف موطناً للعديد من البقايا الأثرية التي عُثر عليها في القلعة وتعود لحضارات قديمة.

خلفية
في عام 1994، تم تجديد المبنى بالكامل من قبل مديرية الآثار والمتاحف في حلب، بمساعدة من مؤسسة الآغا خان للثقافة. اُفتتح المتحف في 26 سبتمبر عام 1994 بحضور وزيرة الثقافة السورية آنذاك نجاح العطار.

التاريخ
بُني مبنى ثكنات إبراهيم باشا العسكرية في عام 1834 من قبل إبراهيم باشا ابن والي مصر آنذاك محمد علي باشا، بعد حملته على بلاد الشام ضد الدولة العثمانية.

المبنى المستطيل الشكل (57 متر بـ 13 متراً) إلى ثلاث قاعات : تقع قاعة العرض الرئيسية في وسط المبنى، وتحتل مساحة 404 م2، كما توجد قاعتين أُخريتين (175 م2) في كلا نهايتي المبنى.

المتحف يعرض الآثار التي عُثر عليها أثناء الحفريات في قلعة حلب، بقايا من تاريخ المتحف تعود إلى الحضارات السورية الأولى مثل سومر، أكد، الحيثيون الخ... ، ذلك بالإضافة للعديد من البقايا الأثرية التي تعود إلى الفترات الرومانية والعربية الإسلامية.

المصادر

آثار حلب
مبان ومنشآت في حلب
تأسيسات سنة 1994 في سوريا
متاحف أثرية في سوريا
متاحف أسست سنة 1994
متاحف الشرق الأوسط القديم
متاحف في حلب

متحف قلعة حلب


Alphonse Mingana (nascido como Hurmiz Mingana; siríaco: ܗܪܡܙ ܡܢܓܢܐ , em 1878 em Sharanesh, uma vila perto de Zakho (atual Iraque) - morreu em 5 de dezembro de 1937 Birmingham, Inglaterra) foi um teólogo assírio, historiador, siríaco, orientalista e ex-padre que é mais conhecido por coletar e preservar a coleção Mingana de antigos manuscritos do Oriente Médio em Birmingham.

Publicações selecionadas

 1934: Catalogue of the Arabic Manuscripts in the John Rylands Library, Manchester. 1192 p. Manchester: Manchester University Press

Links externos

 'Oldest' Koran fragments found in Birmingham University - 22 July 2015
 Biography at the University of Birmingham website
 Mingana Collection at the Virtual Manuscript Room  71 manuscritos digitalizados da Coleção Mingana.
 University of Birmingham Special Collections Como visitar e acessar a Coleção Mingana
 Illuminating Faith - Exposição Fé Iluminadora - de manuscritos da Coleção Mingana
 Islamic-Awareness, From Alphonse Mingana to Christoph Luxenberg: "Arabic Script & the Alleged Syriac Origins of the Qur'an"

Historiadores

Alphonse Mingana


Aðalmeðferð er sá liður í rekstri dómsmáls þar sem rætt er efnislega um þær dómkröfur sem lagðar hafa verið fram í því máli. Sá liður skiptist venjulega í forflutning, skýrslutökur, vettvangsgöngu, munnlegan málflutning, og svo dómtöku.

Réttarfar
Lögfræði

Aðalmeðferð


Anoplogenius es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies seleccionadas
 Anoplogenius agyzimbanum	Fairm
 Anoplogenius alacer	Jeannel 1948
 Anoplogenius alacer	Dejean
 Anoplogenius amoenulus	Per.
 Anoplogenius ampandrandaxae	Basilewsky 1977
 Anoplogenius andrewesi	Jedlicka 1935
 Anoplogenius angolanus

Referencias

Enlaces externos

 Anoplogenius en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Stenolophina
Insectos descritos en 1852

Anoplogenius


Grand Slam Uluslararası Tenis Federasyonu tarafından düzenlenen dört büyük tenis turnuvasından her birine verilen isimdir. Major (önemli) veya Slam turnuvalar olarak da isimlendirilen bu turnuvalar her sezonda gerçekleşir. "Grand Slam" terimi, aynı zamanda, bir sezon içinde yapılan bu dört büyük tenis turnuvasınının hepsini aynı tenisçinin kazanması durumunu da ifade eder. Tenis 1988 tarihinden beri Olimpiyatlarda da oynanmaktadır. Grand Slam elde etmiş bir tenisçi Olimpiyatlarda da şampiyon olursa "Golden Grand Slam" sahibi olur. Tek erkeklerde en çok Grand Slam kazanan tenisçi 23 şampiyonluk ile Novak Đoković'tir.

Grand Slam turnuvaları ve tarihleri şu şekildedir:
Avustralya Açık Tenis Turnuvası (Ocak)
Fransa Açık Tenis Turnuvası (Mayıs-Haziran)
Wimbledon Tenis Turnuvası (Haziran-Temmuz)
Amerika Açık Tenis Turnuvası (Ağustos-Eylül)

Bu tenis turnuvaları tenisçiler için dünya sıralaması puanları ve kazanılan ödüller nedeniyle oldukça önemli organizasyonlardır. Avustralya Açık ve Amerika Açık sert zeminde, Fransa Açık toprak zeminde, Wimbledon ise çim zeminde oynanmaktadır. Bu turnuvaların tamamı "açık" teriminden de anlaşılabileceği gibi herkese açık olduğunu ifade etmektedir. Bu turnuvalardan en eskisi olan Wimbledon 1877 yılında, Amerika Açık 1881, Fransa Açık 1891 ve Avustralya Açık 1905 yıllarında tenis turnuvası olarak kuruldu. Grand Slam beş farklı disiplinde oynanmaktadır: Bunlar tek erkekler ve tek kadınlar; çift erkekler ve çift kadınlar; ve son olarak karışık çiftler. Tek erkeklerde veya tek kadınlarda oynayan tenisçi, çiftlerde de oynayabilmektedir.

Turnuvalar
{|class="wikitable" style="text-align: left; font-size: 94%; width: 100%;"
|-
! rowspan="2" |Turnuva
! rowspan="2" |Başlangıç
! rowspan="2" |Mekan
! rowspan="2" |Zemin
! rowspan="2" |Eşleşme
! rowspan="2" |Format
! rowspan="2" |Karar seti kuralı(tekler)
! rowspan="2" |Tarih(2 hafta)
! colspan="2" |Mevcut şampiyonlar (tekler)
! rowspan="2" |Para ödülü(2021)
|-
! Erkekler
! Kadınlar
|-
! scope="row" align="center" style="background: #ffffcc;  text-align: left"|
| 1905
| Melbourne Park,Melbourne
| Sert
| rowspan="4" |
128: tekler
64: çiftler
32: karışık çiftler
8: tekerlekli sandalye tekler
4: tekerlekli sandalye çiftler
| rowspan="4" |
Beş setin en iyisi:
Tek erkekler
Üç setin en iyisi:
Tek kadınlar
Çiftler etkinliği
Tekerlekli sandalye etkinliği
| 10-puanlı tiebreaker6-6'da
| 8−21 Şubat 2022
|  Rafael Nadal
|  Ashleigh Barty
| A$71,500,000
|-
! scope="row" align="center" style="background: #f4e0d7;  text-align: left"|Fransa Açık
| 1891
| Stade Roland Garros,Paris
| Toprak
| 7-puanlı tiebreaker6-6'da
| 22 Mayıs−5 Haziran 2022
|  Rafael Nadal
|  Iga Świątek
| €43,600,000
|-
! scope="row" align="center" style="background: #ccffcc;  text-align: left"|Wimbledon| 1877
| All England Lawn Tennis and Croquet Club,Londra
| Çim
| 7-puanlı tiebreaker12-12'de
| 28 Haziran−11 Temmuz
|  Novak Đoković
|  Ashleigh Barty
| £35,016,000
|-
! scope="row" align="center" style="background: #cce6ff; text-align: left;"|Amerika Açık
| 1881
| USTA Billie Jean King National Tennis Center,New York
| Hard
| 7-puanlı tiebreaker6-6'da
|
|  Daniil Medvedev
|  Emma Raducanu
| US$57,500,000
|}

 Kazananlar

Disiplin bazında

 Grand Slam tek erkekler şampiyonları listesi
 Grand Slam tek kadınlar şampiyonları listesi
 Grand Slam çift erkekler şampiyonları listesi
 Grand Slam çift kadınlar şampiyonları listesi
 Grand Slam karışık çiftler şampiyonları listesi

 Grand Slam genç erkekler şampiyonları listesi
 Grand Slam genç kadınlar şampiyonları listesi
 Grand Slam genç erkekler şampiyonları listesi
 Grand Slam genç kadınlar şampiyonları listesi
 Grand Slam tekerlekli sandalye şampiyonları listesi

Turnuva bazında
 Avustralya Açık Şampiyonları
 Fransa Açık Şampiyonları
 Wimbledon şampiyonları
 Amerika Açık Şampiyonları

 Grand Slam Tarihçesi
1925 yılına kadar bu dört büyük tenis turnuvasını birden kazanma durumu yoktu. 1925 yılından sonra Uluslararası Tenis Federasyonu bu turnuvaları Grand Slam olarak belirledi.

Uluslararası Tenis Federasyonu Avustralya Açık, Fransa Açık, Wimbledon ve Amerika Açık tenis turnuvalarını 1925 yılında Grand Slam olarak belirledi. Bu tarihten önce yapılan önemli turnuvalar Wimbledon, Dünya Sert Saha Şampiyonası ve Dünya Kapalı Saha Şampiyonalarıydı. 1913 yılında Yeni Zelandalı tenisçi Tony Wilding bu üç turnuvayı birden kazandı. 1940-1945 yılları arasında İkinci Dünya Savaşı nedeniyle bu turnuvalar kesintiye uğradı. 1938 yılında Don Budge tüm turnuvaları kazanarak ilk Grand Slam unvanını alan oyuncu oldu. Bu unvanı bugüne kadar 14 sporcu alabildi. Bunun yanında 13 ve 18 yaşları arasındaki tenisçiler için Gençler Grand Slam Turnuvaları düzenlenmektedir.

 Kronolojik Sıraya Göre Grand Slam Sahibi Tenisçiler
Bir sezon içerisindeki tüm Grand Slam'ları kazanan tenisçiler.Farklı sezonlarda Grand Slam kazanan tenisçiler:'Tek erkekler Grand Slam

 Tek kadınlar Grand Slam

 Çift Erkekler Grand Slam

 Çift Kadınlar Grand Slam

 Karışık Çiftler

 Genç Erkekler
 Stefan Edberg (1983)

 Genç Çiftler
 Mark Kratzmann (1983 Fransa Açık, Wimbledon & Amerika Açık; 1984 Avustralya Açık)

 Tekerlekli Sandalye Çift Erkekler

 Tekerlekli Sandalye Çift Kadınlar

 Golden Grand Slam
Aynı yıl içerisinde yapılan bu dört büyük tenis turnuvasını ve Olimpiyat oyunlarında altın madalyayı kazanan tenisçiye Golden Grand Slam'' unvanı verilir. Tarihte bu unvana sadece 1988 yılında göstermiş olduğu başarıyla Alman tenisçi Steffi Graf sahiptir.

Bunun dışında farklı sezonlarda Grand Slam turnuvalarında başarılı gelip aynı zamanda Olimpiyat oyunlarında altın madalya kazanan tenisçiler aşağıdaki gibidir:

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uluslararası Tenis Federasyonu resmî sitesi
 Avustralya Açık Tenis Turnuvası resmî sitesi
 Fransa Açık Tenis Turnuvası resmî sitesi
 Wimbledon Tenis Turnuvası resmî sitesi
 Amerika Açık Tenis Turnuvası resmî sitesi

Grand Slam (tenis)


Marché noir (Koshtargah) est un film dramatique iranien réalisé par Abbas Amini et sorti en 2020.

Synopsis
Après avoir fait de la prison et avoir été expulsé de France, Amir rentre en Iran et travaille avec son père. Ce dernier l'implique dans un crime dont il se sent coupable.

Fiche technique
 Titre original : Koshtargah
 Réalisation : Abbas Amini
 Scénario : Abbas Amini et Hossein Farokhzadeh
 Musique : Mehran Ghaedipour
 Décors et costumes : Atoosa Ghalamfarsaie
 Photographie : Ehsan Rafii Jam
 Montage : Hamid Najafirad
 Producteur : Javad Noruzbegi et Ali Toulouei
 Producteur délégué : Saeed Safarpour
 Sociétés de production : A Single Man
 Société de distribution : Ad Vitam
 Pays de production :
 Langue originale : persan et arabe
 Format : couleur — 2,35:1
 Genre : Drame policier
 Durée : 102 minutes
 Dates de sortie :
 Iran :
  (Fajr)
  (en salles)
 France :
  (Reims)
  (en salles)

Acteurs principaux
 Amirhosein Fathi : Amir
 Mani Haghighi : Motevalli
 Baran Kosari : Asra
 Hassan Pourshirazi : Abed
 Hamed Alipour : Hamed
 Sepideh Mazaheri : Monir
 Vahid Nafar : Bajenagh
 Shaker Mousavi : le frère de Hashem

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Film iranien sorti en 2020
Film dramatique iranien
Thriller (film) iranien
Film sur le marché noir

Marché noir (film)


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Zusamaltheim

|}

Marzelstetten

|}

Sontheim

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Zusamaltheim

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Zusamaltheim
!

Liste der Baudenkmäler in Zusamaltheim


An Fimbristylis hygrophila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gordon-gray. An Fimbristylis hygrophila in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis hygrophila


Dracaena pearsonii (Sansevieria pearsonii) es una especie de Dracaena (Sansevieria) perteneciente a la familia de las asparagáceas, originaria de  África.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia.

Descripción
Es una planta herbácea geófita perennifolia que forma grandes colonias. Con rizomas y raíces típicas. Las hojas dísticas, erectas, alternas, con bases cilíndricas superpuestas abajo, de + 0,5-1,0 m de largo, duras y lisas, estriadas que convierte con el tiempo, en ranuras, los márgenes de color rojo con una membrana externa blanca. La inflorescencia en un racimo alto, saliendo desde el centro de las hojas, de hasta ± 1 m de altura; con brácteas estrechas y puntiagudas. Flores típicas, numerosas, en pequeñas agrupaciones nudosas, bracteadas de 6 a 10 flores cada una. Perianto con tubo largo de color grisáceo descrito como gris, azul o malva en la base, de color rojo con rayas más arriba, los tépalos de color rosa pálido o malva. El fruto en bayas globosas.

Distribución y hábitat
Está generalizada de las zonas con precipitaciones de verano del sur de África, en Namibia, Transvaal y Natal, también en el África tropical, en el matorral o sabana o en los bancos del río, en arena seca o suelo pedregoso. A menudo, formando grandes colonias densas

Taxonomía
Sansevieria pearsonii fue descrita por Nicholas Edward Brown y publicado en Kew Bulletin 1911, 97, en el año 1911.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

 pearsonii: epíteto otorgado en honor del botánico inglés Henry Harold Welch Pearson (1870–1916).
Sinonimia
Sansevieria rhodesiana N.E.Br.

Referencias

Enlaces externos

pearsonii
Flora de África Meridional
Plantas herbáceas
Plantas descritas en 1911
Plantas descritas por N.E.Br.

Sansevieria pearsonii


Boringholm er et voldsted lidt nord for landsbyen Boring i Hvirring Sogn vest for Horsens. Der er adgang til stedet via en P-plads ved Raskvej 52.

Det har været en privat borg i træ, der blev opført på tre øer i en mose. En af øerne var naturlig, mens de to andre blev etableret ved voldstedets opførelse, hvor man nedrammede stolper og flette faskiner af vidjer. Adgangen er foregået via de to broer, der var anlagt fra nord og syd. Den sydlige bro er dateret til 1367/1368. I midten af voldstedet har der været en række kvadratisk anlagte bindingsværksbygninger. Denne del er blevet dendrokronologisk dateret til 1370, mens den ovale borgbanke er dateret til 1380, hvor den er blevet udvidet væsentligt. Datering er gjort i 1999-2000. Den vestlige ende af anlægget er tilsyneladende aldrig blevet færdiggjort.

Området har været ejet af Brok-slægten, der fik skøde på det i 1323. I 1365 fik Kronen rettighederne, og i 1400 bliver den nævnt som befæstet. I 1406 nævner en kilde, at Margrete 1. ejede den, og den udgår sandsynligvis af brug omkring dette tidspunkt.

Anlægget blev udgravet af Nationalmuseet fra 1906 til 1912 under Christian Axel Jensen og C.M. Smidt. Udgravningerne viste, at voldstedet havde været i brug over en længere periode. Under udgravningerne fandt man bl.a. sværd, skjolde og hestesporer. Der blev også fundet en del organisk materiale som bygningstømmer, lædersko, tønder og redskaber, som endnu ikke var forgået, fordi bevaringsforholdene var særligt gode i mosen. Derudover fandt man dele fra to trævogne, som er de mest betydningsfulde fund af vogne i Nordeuropa fra denne periode. Vognene er blevet kaldt for boringholmvognene efter findestedet. På Middelaldercentret ved Nykøbing Falster har man rekonstrueret en af vognene.

Alle de fundne genstande befinder sig i dag på Nationalmuseet i København.

Se også
 Boringholmvognene

Referencer

Litteratur
 red. Kock, Jan; Roesdahl, Else Boringholm: en østjysk træborg fra 1300-årene. . Højbjerg: Jysk Arkæologisk Selskab, 2005, (Jysk Arkæologisk Selskabs Skrifter 53).

Voldsteder i Vejle Amt
Hedensted Kommunes geografi

Boringholm


Kroatien deltog første gang i olympiske lege som selvstændig nation under Vinter-OL 1992 i Albertville, og har deltaget i samtlige vinter- og sommerlege siden. Kroatiske udøvere var i perioden 1896–1912 indlemmet i enten Østrigs eller Ungarns hold, da Kroatien var en del af dobbelt monarkiet Østrig-Ungarn. I perioden 1920–1988 deltog udøvere fra Kroatien som en del af Jugoslavien.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Kroatiens OL-statistik  på Sports-reference.com

OL

Kroatien ved OL


صاحب السمو الشيخ راشد بن حميد بن عبد العزيز بن حميد بن راشد النعيمي (1902 - 6 سبتمبر 1981)، حاكم إمارة عجمان من عام 1928 حتى وفاته بعام 1981، وهو الحاكم التاسع للإمارة، يعتبر مؤسس إمارة عجمان الحديثة، قام بإنشاء شرطة عجمان عام 1967، شارك في اجتماعات تكوين الاتحاد، وقد وقع على الدستور المؤقت يوم 2 ديسمبر 1971 وأصبحت عجمان جزء من دولة الإمارات العربية المتحدة وانضم هو كعضو إلى المجلس الأعلى للاتحاد، توفي صباح يوم الأحد الموافق 6 سبتمبر 1981 إثر مرض العضال وخلفه في الحكم إبنه الشيخ حميد بن راشد النعيمي.

أبناؤه
 الشيخ علي بن راشد النعيمي (متوفى 1990).
 الشيخة فاطمة (أم حاكم الفجيرة الحالي - متوفاة)
 الشيخ حميد (حاكم عجمان العاشر).
 الشيخ عبد الله (توفي في تاريخ 12-1-2013)
 الشيخ ناصر.
 الشيخة نيلا. (متوفاة)
 الشيخة شيخة.
 الشيخ عبد العزيز ( توفي في تاريخ 1993-3-6 الخامس عشر من رمضان ).
 الشيخ سعيد.
 الشيخ صقر.
 الشيخ حمدان.
 الشيخ سلطان.
 الشيخ محمد.
 الشيخ أحمد.
 الشيخة مريم.(حرم الشيخ صلاح بن صقر بن سلطان النعيمي)
 الشيخة علياء (حرم سمو الشيخ محمد بن ناصر بن حميد النعيمي)
 الشيخة عزة
 الشيخة سلامة
 الشيخة ميرة (زوجة الشيخ سلطان بن سالم القاسمي)

مراجع

مؤسسو الإمارات العربية المتحدة
أعضاء المجلس الأعلى للاتحاد
إماراتيون في القرن 20
تاريخ الإمارات العربية المتحدة
حكام عجمان
سياسيون إماراتيون
مواليد 1902
مواليد في عجمان
وفيات 1401 هـ
وفيات 1981
وفيات في الإمارات العربية المتحدة

راشد بن حميد النعيمي


NGC 7411 je eliptična galaktika u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7411
  Auke Slotegraaf: NGC 7411 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7411 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7400 - 7449

7411

NGC 7411


Más música fue un programa de Canal 13 en donde se transmitían videoclips y entrevistas musicales. Emitido desde Chile entre 1984 y 1998, incluyendo transmisión conjunta con Radio Concierto desde 1984 hasta 1992 y con Radio Carolina desde 1993 hasta 1998.

Su primera conductora fue la cantante Andrea Tessa, desde 1984 hasta 1992 transformándose en la primera VJ (Videojockey) chilena, en pleno auge de este nuevo sistema de promoción musical. Lo condujo hasta el 5 de abril de 1992. El primer videoclip emitido en el programa fue de la canción «Lovelite» de O'Bryan, según registros del primer capítulo.

Posteriormente fue conducido por Claudia Bustos entre 1992 - 1993, y el programa fue emitido internacionalmente.

Y luego animado por Angélica Castro, quien era una ya una destacada modelo. La cual tuvo la oportunidad de entrevistar a artistas como Paul McCartney, Luis Miguel, Miguel Bosé, The Rolling Stones, Tears for Fears, además de un especial con las Spice Girls.

Su última emisión, fue el 25 de enero de 1998.

Su reemisión es en el canal Rec TV, los días domingo en el horario de la tarde.

Véase también
 Anexo:Producciones de Canal 13 (Chile)

Referencias
www.andreatessa.com
Angelica Castro/Biography
www.facebook.com/Mas Música (Canal 13. 1983-1998)
Youtube, Más Música, último capítulo con Andrea Tessa

Programas de televisión de Canal 13 (Chile)
Programas de televisión de Chile
Programas de televisión iniciados en 1984
Programas de televisión finalizados en 1998
Programas de televisión musicales

Más música


IMT-2000 (International Mobile Telecommunications-2000)  is the global standard for third generation (3G) wireless communications as defined by the International Telecommunication Union.

In 1999 ITU approved five radio interfaces for IMT-2000 as a part of the ITU-R M.1457 Recommendation. The five standards are:

 IMT-2000 CDMA Direct Spread
 also known as W-CDMA, used in UMTS, the successor to GSM
 IMT-2000 CDMA Multi-Carrier
 also known as CDMA2000, the successor to 2G CDMA (IS-95)
 IMT-2000 CDMA TDD
 also known as TD-SCDMA
 IMT-2000 TDMA Single Carrier
 also known as EDGE, an intermediate 2.5G technology
 IMT-2000 FDMA/TDMA
 also known as DECT

To meet the IMT-2000 standards, a system must provide peak data rates of at 384 Kbit/s for mobile stations and 2 Mbit/s for fixed stations.

References

External links
 ITU-R Recommendation M.1457: Detailed specifications of the terrestrial radio interfaces of International Mobile Telecommunications-2000 (IMT-2000).
 ITU IMT-2000 Network Aspects

Mobile telecommunications standards
ITU-R recommendations

IMT-2000


Lost Lands er en film instrueret af Jannie Møller, Betina Hansen.

Handling
På øerne i Bangladesh' delta lever mange fattige fiskere og bønder på tilværelsens kant, bogstaveligt talt. Deres lave øer er skabt af flod og hav og bliver igen spist af flod og hav. Kan de i længden overleve her eller bliver de fortrængt til mere sikre områder på fastlandet, hvor befolkningen bor meget tæt?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Oplysningsfilm fra Danmark

Lost Lands