Demetrio es el título de una ópera seria que el italiano Pietro Metastasio (1698 – 1782) escribió como poeta oficial del  Emperador de Austria. El libreto es el noveno de los 27 que escribió Metastasio, situándose entre Artaserse (1730) e Issipile (1732).

En 1731 el compositor italiano Antonio Caldara, a la sazón maestro de capilla de la corte imperial de Viena, musicó el texto de Metastasio. La ópera, cantada en italiano y dividida en 3 actos, fue estrenada el Teatro Imperial de la Corte de Viena el 4 de noviembre, con motivo de la onomástica del emperador  Carlos VI  de Austria.

Composición
Las fuentes a las que acudió Metastasio para escribir el libreto de Demetrio fueron: la Geografía del historiador griego Estrabón y los trabajos de Diodoro de Sicilia.

Estreno
En 1736 el compositor italiano Geminiano Giacomelli (Piacenza, 1692 – Loreto, 1740) retomó el libreto de Metastasio para componer una ópera homónima, cantada en italiano y dividida en tres actos, cuyo estreno tuvo lugar en el Teatro Regio de Turín el 26 de diciembre.

Personajes

{| class="wikitable"
! Personaje
!  Tesitura
! Reparto el 26 de diciembre 1736Director: Geminiano Giacomelli
|-
| Demetrio / Alceste  (Príncipe bajo el nombre de Alceste)
|castrato
| Francesco Bernardi (Senesino)
|-
|Alejandro (Usurpador del trono Seléucida
|¿?
|¿?
|-
| Cleonice  (Hija de Alejandro y enamorada de Demetrio)
|soprano
| Caterina Visconti (La Viscontina)
|-
| Fenicio  (Preceptor de Demetrio)
|tenor
| Gregorio Babbi
|-
| Olinto
|sopranista
| Giuseppe Appiani
|-
|Barsene |soprano
| Giovanna Guaetti Babbi
|-
|Mitrane '|contralto
| Giacoma Ferraris Alberti
|}

Escenografía: Alessandro Mauro

 Argumento

Demetrio I Sóter , rey seléucida de Siria, expulsado de su propio reino por el usurpador Alejandro Balas, murió desterrado entre los cretenses, únicos amigos que le quedaron en su adversa fortuna. No obstante, antes de su fuga, entregó a su hijo menor, el pequeño  Demetrio, a Fenicio, el más fiel entre sus vasallos, para que lo custodiase hasta que se presentara la oportunidad de la venganza.

Creció el príncipe real desconocida su condición, incluso para sí mismo, bajo el falso nombre de Alceste, durante un tiempo en la selva, donde la prudencia de Fenicio consiguió ocultarlo a las pesquisas del susodicho Alejandro, y después en Seleucia junto al propio Fenicio, que tan generoso se mostró con él como ejemplo de su fe inviolable. En poco tiempo, el creído Alceste llegó a ser la admiración del reino, tal que fue elevado a considerable grado en la milicia de su enemigo Alejandro, y ardientemente querido por Cleonice, hija de este, princesa digna de padre más generoso.

Cuando le pareció momento oportuno, el muy observador Fenicio empezó a tentar el ánimo de los vasallos, haciendo hábilmente esparcir en el pueblo que el joven Demetrio vivía, aunque bajo nombre desconocido. A esta voz, que se extendió en un momento, los cretenses se declararon defensores del legítimo príncipe. Y Alejandro, para extinguir el incendio antes de que fuera más grande, intentó reprimirlos, pero fue vencido por ellos y muerto. En la pugna se vio envuelto Alceste por necesidad de su grado militar, y durante algún tiempo no se tuvo en Seléucida más noticia de él.

Por tanto, la muerte de Alejandro, tan deseada por Fenicio, vino a suceder en un momento inoportuno para sus cálculos, tanto porque Alceste no estaba en Seléucia, como porque conocía que, en esta situación, la codicia de los altos cargos, cada uno de los cuales aspiraba a la corona, habría hecho pasar por impostor al legítimo heredero. Por tanto, suspirando por el retorno y solicitando ocultamente el socorro de los cretenses, dejó de publicar su secreto.

Mientras tanto, se convino entre los pretendientes que la princesa Cleonice, reconocida por todos como reina, eligiera de entre ellos a un marido. Ésta difirió largamente la elección bajo distintos pretextos, para esperar la llegada de Alceste, el cual llegó oportunamente cuando la afligida reina estaba ya a punto de tener que elegir.

Luego, tras varias vicisitudes, descubierto en Alceste al verdadero Demetrio, recobró éste la paterna corona.

 Influencia
Metastasio tuvo gran influencia sobre los compositores de ópera desde principios del  a comienzos del . Los teatros de más renombre representaron en este período obras del ilustre italiano, y los compositores musicalizaron los libretos que el público esperaba ansioso. Demetrio'' fue utilizada por más de 50 compositores para componer otras tantas óperas; sin embargo el paso del tiempo ha hecho caer en el olvido a todas ellas.

Véase también
 Anexo: Óperas tituladas "Demetrio" que tienen por libretista a Metastasio.
 Anexo: Óperas con libreto de Metastasio

Referencias

 New Grove Dictionary of Music and Musicians, 2ª Ed. (2001)

Óperas de Geminiano Giacomelli
Óperas en italiano
Óperas de 1736
Óperas estrenadas en Turín

Demetrio (Giacomelli)


T Tauri is a variable star in the constellation Taurus, the prototype of the T Tauri stars. It was discovered in October 1852 by John Russell Hind. T Tauri appears from Earth amongst the Hyades cluster, not far from ε Tauri, but it is actually 420 light-years behind it and not a member of the cluster. The cloud to the west of the system is NGC 1555, known more commonly as Hind's Variable Nebula.

Although this system is considered to be the prototype of T Tauri stars, a later phase in a protostar's formation, it is a very atypical T Tauri star.

Orbital characteristics and mass
The system has three stars: T Tauri North (T Tau N), T Tauri South A (T Tau Sa), and T Tauri South B (T Tau Sb). T Tau N is estimated to be approximately 300 AU away from the southern binary, with the separation of the binary believed to be approximately 7 AU with an orbital period of 27.2±0.7 years. The orbit of T Tau N about the southern binary is poorly constrained, with the period ranging from 400 years to 14,000 years as of 2020. T Tau N has a mass of ~, T Tau Sa is estimated to be , and T Tau Sb is estimated to be approximately .

Variability and optical extinction

The southern binary is visible mainly in infrared, which is likely due to a circumbinary ring that is blocking the optical light (if there is any optical light leaking through, it must be at a magnitude of less than 19.6), while the accretion disk of T Tau N is believed to be nearly perpendicular to our line of sight, thus allowing us to see T Tau N in the optical.

The southern binary's brightness varies dramatically over seemingly short timescales in the infrared. It is believed this variability is due to both the matter in the circumbinary ring not being uniform, thus varying the light let through as it orbits the binary, and due to the individual components of the binary flaring up as they accrete matter. It is unknown which mechanism contributes the most to the variability.

Outflow system
All three stars are believed to be in the T Tauri phase. During this phase, a star does not undergo nuclear fusion within its core; it shines due to the residual heat given off by its collapse. This causes a T Tauri star to vary in brightness over the course of weeks or months as they accrete matter. An important mechanic in star formation are the jets that are formed by the accretion, which function similarly to the jets of a quasar or an active galactic nucleus (AGN). These jets form due to the magnetic fields formed in the accretion disk, and as a side effect, they carry away excess angular momentum from the star. Without this mechanism, a star would not be able to accrete to more than .

As of 2020, T Tau Sb is passing through the plane of the T Tau S circumbinary ring, and is currently dimming as the ring blocks its light.

The T Tauri system has been of particular interest to astronomers because it is by no means a typical T Tauri star. Specifically, it appears that T Tau N is actually supposed to still be an embedded protostar, but it was likely ejected from the dense cloud it was born in sometime in the past few thousand years. It is almost certainly still gravitationally bound to the other two stars. Its spectra is exactly that of a Classic T Tauri Star (CTTS), but evolutionary speaking it is not a T Tauri star.

The complex outflow system created by the stars is poorly understood, particularly in how it evolves over time. It is believed there are two bipolar outflows, with one coming from T Tau N, and the other coming from T Tau S. Since the two stars of T Tau S are so close, their individual outflows appear to either merge or T Tau Sb does not produce much of an outflow. The two outflows seem to be interacting somewhat, and it is believed this interaction will only become more intense in the future.

Surrounding nebulosity
Surrounding the system are three distinct Herbig-Haro objects. These are patches of nebulosity caused by the outflows interacting with the interstellar medium. They can be thought of as shock fronts for the jets as the fast moving material slams into the cold gas and dust surrounding the system.

The most noticeable nebulosity is the NGC 1555 cloud, known as Hind's Variable Nebula, only an arcminute west of T Tauri. This was the nebulosity first discovered by Hind in 1852, which is now known to be a reflection nebula due to the spectra being very similar to that of T Tauri itself. It is thought that the nebula's brightness varies due to material interposing occasionally between T Tauri and the reflection nebula.

The darker nebulosity is not technically part Hind's Variable Nebula, but it is part of the same cloud, and most catalogues consider them the same object. Various designations of this cloud are GC 839, HH 155, vdB 28, Ced 32b, SH 2-238, GN 04.18.9, and BDN176.28-20.89.

HH155 appears to be part of the NGC 1555 cloud, and is in fact a patch of emission nebulosity emanating from the blue-shifted east-west outflow from T Tau N. It stretches all the way to NGC 1555, and causes the reflection nebulosity to have some faint, in-situ forbidden line emission, which is produced by the fast-moving outflow interacting with the material at rest within NGC 1555.

HH255 is nebulosity much closer to the star system itself, otherwise known as Burnham's Nebula (also known as Ced 32c). It is another patch of emission nebulosity, likely caused by the outflows of the individual stars interacting and the outflows escaping the dense inner regions of the star system.

When Sherburne Wesley Burnham used the new 36" Great Lick Refractor in 1890 to find Hind's Nebula, which had been intermittently missing since the 1860s, he mistakenly inspected T Tauri itself rather than the area immediately west, and was successful in finding a nebula. When he noticed the description of Hind's Nebula did not match what he was seeing, he asked his colleague Edward Emerson Barnard to take a look since he had more experience with nebulosity and finer eyes. Barnard discovered another nebula, approximately an arcminute south-west of T Tauri and about an arcminute in diameter. This nebula Barnard found was temporarily called Barnard's Nebula until it was realized to be Hind later in the decade, and the nebulosity found around T Tauri was named Burnham's Nebula. This would be the first ever discovered Herbig-Haro object, although the object class would not be coined until 1953.

HH355 is a so-called "giant outflow" that reaches nearly 1.5pc away from the star system, discovered in 1997. This outflow is unusually large, possibly explained by the ejection of T Tau N from a closer, chaotic orbit with T Tau Sa and Sb many thousands of years ago. The patches are easily observed using the H-Alpha emission line, and by measuring the Doppler Shift of the two lobes, it appears they originated from the T Tau system. The lobes, referred to as HH355 North and HH355 South, each have three major patches (totaling six overall). The northern lobe has patches A, B, and C; the southern lobe has patches D, E, and F. The patches were seemingly created in pairs, with patches A and F being created 5000 years ago, B and E 900 years later, and C and D 900 years after that (assuming a tangential velocity of 150 km/s, which is a fairly common outflow velocity). After the last pair was created, a period of relative quiescence followed.

Planetary system
As typical for the young stars, all three stars of T Tauri system are surrounded by a compact disks trimmed by star-star interaction. The disk around T Tauri N has a gap around 12 AU radius, indicating a presence of orbiting Saturn-mass planet within a gap.

Struve's Lost Nebula
The nebula NGC 1554 (Ced 32a) is believed to be associated with T Tauri. In the 1860s, Hind's nebula had faded from view for nearly all astronomers on Earth, including Hind himself, but Otto Wilhelm von Struve, having the third most powerful telescope in the world at the time, could still see it. In 1868, Struve lost the nebula, but found a new patch of nebulosity approximately four arcminutes west that he believed to be distinct from Hind's Nebula. He did not bother properly reporting this due to his lack of interest in nebulae, and instead wrote privately to d'Arrest, who would publish the finding. Over the course of the next 10-20 years, Struve's Nebula faded from view, and Hind's Nebula came back into view of most astronomers at the same time. It is likely Struve truly did observe something, especially considering that d'Arrest confirmed it, but as of 2022 there is no agreed explanation for the cause of this phenomenon.

The exact dynamics of the outflow system of T Tauri, particularly its evolution, is poorly understood. It is possible some sort of interaction between the outflows in the past may have caused the phenomena that Struve observed, but more data on at least the orbital constraints of T Tau N and how the outflows interact currently will be needed before any concrete theory can be reached. More likely than not, T Tau N underwent an ejection from the southern binary T Tau S into an eccentric and large orbit a few thousand years ago (based on the age of the HH 355 lobes), and Struve's Nebula may have been related somehow, but this is purely speculative.

In popular culture
In the 2014 video game Elite: Dangerous, the star system and surrounding nebula are featured as a location that players can visit. It is slightly further from Earth in the game than real life, and incorrectly simulates the star system itself, with T Tau N being represented by a main-sequence G-type star, and T Tau S being represented by a similar main-sequence G-type star (instead of a binary with two T Tauri stars). Notably, there is a small starport in the system called Hind's Mine that is in the ring system of a fictional gas giant in orbit of T Tau N, notable for its large distance from most other settled systems.

See also
 List of stars in Taurus
 P Cygni profile
 Hind's Variable Nebula
 Struve's Lost Nebula

References

External links
 AAVSO Variable Star of the Month Profile of T Tauri
 http://www.kencroswell.com/TTauri.html
 http://www.daviddarling.info/encyclopedia/T/T_Tauri.html
Simbad

Taurus (constellation)
T Tauri stars
Tauri, T
284419
185210??
020390
BD+19 706
Hypothetical planetary systems
TIC objects
Triple star systems

T Tauri


Analizator efikasnosti gađanja (eng. fire unit analyzer), američki instrument u obliku grafikona na providnom materijalu, koji omogućuje brzu analizu efikasnosti obaranja ciljeva u zraku pri organizaciji protuzračne obrane (PZO) nekog objekta. Na osnovu podataka dobivenih tom analizom vrše se eventualne ispravke u planiranom borbenom rasporedu vatrenih jedinica za zaštitu tog objekta. Ponekad se cijeli postupak ponavlja sve dok se ne dobije optimalno rješenje za dati slučaj. Grafikon se izrađuje posebno za svaki kalibar protuzrakoplovnog topništva (PZT) i svaku vrstu raketnog projektila zemlja-zrak, a predstavlja, u razmjeru karte na kojoj se planira odbrana, crtež zone djelovanja jedne baterije ispunjen izvjesnim krivuljama.

Za oružja srednjeg i teškog PZT-a

Za oružja srednjeg i teškog PZT-a analizator efikasnosti gađanja sadrži krivulje jednakih efikasnosti obaranja cilja. Postoje dvije vrste: za različite i za specijalne uvjete zračnog napada.

Prvi, tzv. osnovni analizator efikasnosti gađanja namijenjen je za visine napada 15,000 – 30,000 stopa i brzine 200 – 400 milja/h, a ostali služe za visine 15,000, 20,000, 30,000 i (za top 120 mm) za 35,000 stopa.

Obje vrste koriste se na radnoj karti na kojoj je prethodno označena osjetljiva (branjena) površina objekta, ucrtana linija otpuštanja bombi (LOB) za pretpostavljenu visinu i brzinu cilja prilikom bombardiranja, unijeta linija optimalnog rasporeda (LOR) bitnica s ucrtanim vatrenim položajima (na samoj liniji ili u njezinoj blizini) i kroz centar objekta povučen određnen broj (obično, na svakih 30°) pravaca mogućih napada zrakoplovstva. Da bi se odredila vjerojatnost obaranja cilja na svakom od tih pravaca, analizator efikasnosti gađanja se postavlja križem na mjesto presjeka analiziranog pravca s LOB-om i usmjerava se tako da strelica leta (s vrhom okrenutim ka objektu) poklopi pravac napada na karti. Zatim se pročita indeksni broj za svaku bitnicu koja leži unutar analizator efikasnosti gađanja. Zbroj vjerojatnosti obaranja cilja pojedinih bitnica predstavlja ukupnu vjerojatnost obaranja cilja na tom pravcu napada. Dobiveni rezultati prikazani su tablično (u vidu tablice efikasnosti) ili grafički (u vidu tzv. kružnog pokazivača efikasnosti) daju opću sliku efikasnosti obrane koju je mogući postići s ucrtanim rasporedom vatrenih jedinica. Smatra se da je vjerojatnost obaranja cilja 18% nedovoljna za postizanje materijalnog djelovanja po cilju, te da obrana s tolikom vjerojatnosti može imati samo moralni efekt.

Za raketne projektile

Za raketne projektile analizator efikasnosti gađanja sadrži krivulje jednakog broja eksplozija, pa se naziva lokator eksplozija (eng. burst locator). Prostor između krivina jednak je horizontalnoj daljini koju cilj pređe u toku vremena rada i vremena leta projektila. Centar grafikona predstavlja položaj ugrožene tačke. Brojčana vrijednost svake krivulje označava broj projektila koje vatrena jedinica može izbaciti na cilj dok on ne stigne do točke za koju se vrši analiza. Da bi se vidjelo koliki je taj broj za pojedine bitnice, analizator efikasnosti gađanja se (pošto se radna karta priprema na način kao za analizu efikasnosti gađanja oružjima srednjeg i teškog PZT-a) postavlja centrom na točku za koju se vrši analiza (npr. na presjek između linije određenog pravca mogućeg napada i LOB-a) i usmjerava se tako da njegova strelica leta (s vrhom okrenutim ka branjenom objektu) poklopi liniju pravca napada. Zatim se pročitaju odgovarajuće vrijednosti za sve bitinice obuhvaćene grafikonom.

Za bitnicu sa strane ili ispred vanjske obrisne linije uzima se vrijednost nula, jer se cilj nalazi izvan njenog dometa. Za bitnicu u pozadini spomenute linije, pošto se cilj nalazi u njenom dometu, do traženog podatka dolazi se na način što se iz mjesta bitnice, a paralelno s razmatranim pravcem napada, povuče pravac do presjeka s periferijom analizatora efikasnosti gađanja i za tu točku pročita odgovarajuća vrijednost.

Lokator eksplozija služi samo za grubu analizu i upotrebljava se kada nedostaje odgovarajuće računalo ili nema dovoljno vremena za izračune na njemu.

Literatura

 "Analizator efikasnosti gađanja", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 140. – 141.
 Antiaircraft Artillery Employment, izd. Ministarstva vojske, Washington, 1952.
 U.S. Army Air Defence artillery Employment, izd. Ministarstva vojske, Washington, 1967.

Topništvo
Raketno oružje
Raketno topništvo

Analizator efikasnosti gađanja


Eusebio Ignacio Hernández Sola OAR (* 29. Juli 1944 in Cárcar, Navarra, Spanien) ist ein spanischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Tarazona.

Leben
Eusebio Ignacio Hernández Sola trat der Ordensgemeinschaft der Augustiner-Rekollekten am 30. August 1964 bei, legte die Profess am 30. August 1967 ab und empfing am 7. Juli 1968 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 29. Januar 2011 zum Bischof von Tarazona. Der Sekretär der Kongregation für die Bischöfe und des Kardinalskollegiums, Erzbischof Manuel Monteiro de Castro, spendete ihm am 19. März desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Francisco Kardinal Alvarez Martínez, Alterzbischof von Toledo, und Erzbischof Renzo Fratini, Apostolischer Nuntius in Spanien und Andorra. Als Wahlspruch wählte er Caritas in veritate.

Papst Franziskus nahm am 28. Juni 2022 seinen altersbedingten Rücktritt an.

Eusebio Ignacio Hernández Sola ist Großoffizier des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem und Prior der Ordensprovinz von Aragón.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Bischof von Tarazona
Komtur mit Stern (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Prior (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Augustiner-Rekollekt
Spanier
Geboren 1944
Mann

Eusebio Ignacio Hernández Sola


George Young Newbern () este un actor american de film și televiziune și actor de voce. Este cel mai cunoscut pentru rolul lui Charlie în serialul ABC Scandal și ca Bryan MacKenzie în Father of the Bride (1991) și în continuarea Father of the Bride Part II sau ca Danny (The Yeti) în Friends. A interpretat vocea lui Superman în multe produse media DC Comics (cele mai notabile fiind seriile animate Liga Dreptății și Liga Dreptății fără limite precum și seria de jocuri video Injustice) sau vocea lui Sephiroth în seriile Final Fantasy și Kingdom Hearts.

Filmografie

Film

Televiziune

Jocuri video

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de actori americani (M-Q)
Listă de oameni din statul Arkansas

Nașteri în 1964
actori americani

George Newbern


{{Infookvir monarh
|ime=Leonardo Loredan
|slika=
|opis=Portret dužda Leonarda Loredana, Giovanni Bellini, 1501., Nacionalna galerija, London'
|titula=Dužd Mletačke Republike
|vladavina=1501. - 1521.
|prethodnik=Agostino Barbarigo
|nasljednik=Antonio Grimani
|dinastija=Loredan
|supruga=Giustina Giustiniani
|otac=Gerolamo Loredan
|majka=Donata Donà
|datum rođenja=16. studenoga 1436.
|datum smrti=22. lipnja 1521.
|vjera=katoličanstvo
|mjesto pokopa=Bazilika sv. Ivana i Pavla
}}
Leonardo Loredan (16. studenoga 1436. – 22. lipnja 1521.) bio je 75. dužd Mletačke Republike od 1501. do svoje smrti 1521. Njegova vladavina bila je jedna od najvažnijih u povijesti Venecije.

Loredanova vladavina započela je tijekom katastrofalnog Drugog mletačko-osmanskog rata, iz kojeg je izašao potpisivanjem mirovnog sporazuma 1503. godine po cijenu znatnog gubitka teritorija. Kasnije te godine nastao je spor između Loredana i pape Julija II., nakon što je Venecija zauzela teritorije na sjeveru Papinske Države. To je 1509. eskaliralo u Rat Cambraiske lige u kojem se Venecija borila protiv saveza Papinstva i Francuske. Venecija je poražena, ali 1513. Loredan je sklopio novi savez s francuskim kraljem Lujem XII. protiv pape Julija. To je rezultiralo odlučnom pobjedom.

Loredan je prikazan na brojnim portretima i slikama, od kojih je najpoznatija Portret dužda Leonarda Loredana, koju je 1501. godine naslikao Giovanni Bellini, a sada je izložena u Nacionalnoj galeriji u Londonu.

 Rani život i brak

Leonardo Loredan rođen je u Veneciji 16. studenog 1436. godine kao najstariji sin Gerolama Loredana di S. Vitalea, poznatog kao dal Barbaro, i Donate Donà di Natale, nećakinje kretskog nadbiskupa Pietra. Leonardo je od djetinjstva pokazivao "iznimnu zrelost, kombiniranu s dobrotom i s najplemenitijim talentom genija", kako je svjedočio povjesničar Andrea Navagero. Nakon dobrog klasičnog obrazovanja, s uspjehom se posvetio trgovini u Africi i na Levantu, kako bi povećao obiteljske financije. Legenda kaže da mu je vrač u Africi predvidio budućnost princa u svojoj domovini.

Imao je brata Pietra (1466. – 1510.), lošeg zdravlja i nestabilnog karaktera, posvećenog proučavanju alkemije u Padovi, kamo se preselio nezainteresiran za politički život. Oporukom sastavljenoj u veljači 1474. u Padovi, gdje je bio podestat, otac je Leonarda odredio izvršiteljem oporuke i jedinim nasljednikom posjeda i dodijelio Pietru godišnju plaću od 250 dukata. Imao je i sestru Caterinu Loredan, koja je kasnije udajom za dužda Antonija Grimanija postala mletačka dogaressa: "Loredanska tradicija domoljublja i plemenitosti predana je u milostivoj ličnosti dogaresse Caterine Loredan, sestre dužda Leonarda Loredana - supruge njegovog nasljednika dužda Antonija Grimanija."1461. Leonardo se oženio Giustinom Giustiniani di Pancrazio di Marco, iz bogate podružnice S. Moisèa, koja je umrla 1500. godine, godinu dana prije nego što je Leonardo postao dužd i s kojom je imao devetero djece: prokurator Lorenzo (1462. – 1534.), Girolamo (1468. – 1532.), jedini koji je nastavio podružnicu, Alvise (1472. – 1521.), Vincenzo (umro u Tripoliju 1499.), Bernardo (1481. – 1519.), Donata, supruga Giacoma Gussonija, Maria, supruga Giovannija Veniera, iz grane koja je dala dužda Francesca Veniera, Paola, supruga Giovannija Alvisea Veniera, potomka dužda Antonija Veniera, i Elisabetta, supruga Zaccarije Priulija.

Neki povjesničari tvrde da njegov izbor za dužda u listopadu 1501. nije bio u potpunosti zbog njegova talenta kao političara, već i zbog toga što je njegova supruga potjecala iz vrlo utjecajne obitelji Giustiniani.

 Politička karijera

Leonardo je započeo svoj politički uspon 13. prosinca 1455. godine, u dobi od devetnaest godina, kada je postao odvjetnik u "Giudici di Petizion", pravnoj firmi koja se uglavnom bavila financijskim skandalima i bankrotima, a za što mu je jamac bio Filippo Loredan. Nekoliko godina kasnije, Leonardo je radio u Vijeću mudraca gdje je bio odgovoran za procjenu i ocjenu vanjskopolitičkih pitanja prije njihova ispitivanja u Senatu. 13. studenoga 1468. postao je konzul trgovaca, a 15. studenog 1473. izabran je za komornika javnih tužitelja. 1480. godine, zajedno s Marcom i Agostinom Soranzom, Andreom Erizzom, Paolom Contarinijem i Nicolòom Donom, odabran je za upravljanje oko 30 000 dukata, prikupljenih besplatnim prilozima poklonika čudotvorne slike Djevice, koji će se koristiti za izgradnju crkve posvećene Svetoj Mariji, u okrugu S. Leone (Cannaregio). 1481. godine izabran je za guvernera Terraferme, a u studenom 1483. bio je među biračima dužda Marca Barbariga.

Između 1485. i 1486. opet je imenovan mudrim čovjekom Vijeća, a 29. travnja 1487. izabran je za gradonačelnika Padove, preuzimajući dužnost Antonija Veniera, i tu je dužnost obnašao do 1489., kada je izabran na prestižno mjesto duždevog savjetnika. 1490. ponovno je pozvan kao mudar čovjek Vijeća. U srpnju 1492. Loredan je osigurao izbor za jedan od najistaknutijih ureda Republike, za prokuratora Svetog Marka, što mu je omogućilo uspon na sam politički vrh države. Kao prokurator, bio je među trojicom koje je dužd Agostino Barbarigo 31. ožujka 1495. odredio za pregovore o savezu između Venecije, pape Aleksandra VI., Svetog Rimskog Cara Maksimilijana I. Habsburškog, španjolski vladara Ferdinanda V. i Isabelle I. i milanskog vojvode Ludovica Sforze (pridružio se i engleski kralj Henrik VII.), s ciljem suzbijanja vojnih operacija francuskog kralja Karla VIII. koji je, gotovo ne naišavši na otpor, ušao u Napulj u veljači te godine. Vojska Lige, koju je vodio markiz od Mantove Francesco II. Gonzaga, u bitci za Fornovo 6. srpnja prisilila je francusku vojsku da se povuče s talijanskog teritorija. U listopadu iste godine Loredan je potpisao sporazum o regrutiranju Nicolòa Orsinija, grofa Pitigliana, u službu Republike Venecije kao generalnog guvernera kopnenih milicija na razdoblje od tri do četiri godine. U siječnju 1497. Loredan je s guvernerom Terraferme Lodovicom Venier ratificirao predaju Taranta u ime dužda.

11. srpnja 1501. Senat je Loredana imenovao podestatom u Cremoni, ali je odbio.

Smrću dužda Agostina Barbariga (20. rujna 1501.), Loredan je bio jedan od imenovanih kandidata na izboru novog dužda, koji je započeo 27. rujna, a završio 2. listopada, a Loredan je izašao prvi. Izbori su bili uspješni zahvaljujući utjecajnim odnosima njega i supruge te iznenadnoj smrti najpopularnijeg protivnika, bogatog prokuratora Filippa Trona, sina dužda Nicolòa Trona.

 Vladavina

 Rat s Osmanlijama
U vrijeme njegovog pristupanja položaju, Venecija je bila uključena u Drugi mletačko-osmanski rat, koji je započeo 1499. Loredan je izgubio rođaka Andreu Loredana, mornaričkog časnika u katastrofalnoj bitci kod Zonchia, a rat je loše tekao i na kopnu, gdje su Mlečani izgubili značajan teritorij. To je uključivalo strateški grad Modon, koji je bio mjesto krvave bitke koja je uključivala borbu prsa u prsa, nakon čega je uslijedilo odrubljivanje glave stotinama Venecijanaca nakon turske pobjede. Rat je teško utjecao na mletačko gospodarstvo i 1503. Loredan je s Turcima dogovorio mirovni ugovor. U pregovorima mu je pomogao Andrea Gritti, Mlečanin koji je trgovao u Carigradu, a kasnije će i sam postati duždem. Venecija je platila visoku cijenu za ovaj ugovor, uključujući gubitak zemlje i zahtjev da Turcima plaća godišnji danak.

 Rat Cambraiske lige

Nakon smrti pape Aleksandra VI. 1503., Venecija je zauzela nekoliko teritorija u sjevernoj Papinskoj državi. Kad je Julije II. izabran za Aleksandrovog konačnog nasljednika, Mlečani su očekivali da će njihovo preuzimanje papinskog teritorija biti prešutno prihvaćeno, jer je Julije zbog svojih pro-venecijanskih simpatija dobio nadimak Il Veneziano. Ali umjesto toga, novi je Papa izopćio Republiku i zatražio povratak zemlje. Mletačka Republika, iako spremna priznati papin suverenitet nad tim lučkim gradovima duž jadranske obale i voljna platiti Juliju II. godišnji danak, odbila je predati same gradove. 1508. Julije je osnovao savez nazvan Liga Cambrai, ujedinivši Papinsku državu s Francuskom, Svetim Rimskim Carstvom i nekoliko drugih kršćanskih država.

Duždevi problemi nisu završili u Europi. Godine 1509. dogodila se Bitka kod Diua u Indiji, gdje je portugalska flota pobijedila osmansku i mamelučku flotu, koja je uz venecijansku pomoć iz Sredozemnog mora prebačena u Crveno more. Poraz je označio kraj profitabilne trgovine začinima, koju su Venecijanci kupili od Mameluka u Egiptu i zauzvrat monopolizirali njezinu prodaju u Europi, ostvarujući velike prihode.

Nakon poraza od snaga Lige u bitci kod Agnadella, Venecija je utvrdila kako se njezini posjedi u Italiji drastično smanjuju. Uskoro je Padova, strateški najvažniji holding Terraferme'', pala, a i sama Venecija je bila ugrožena. Loredan je ujedinio stanovništvo pozivajući na žrtvu i potpunu mobilizaciju. Padova je ponovno zauzeta, iako je Venecija još uvijek bila prisiljena prihvatiti nevoljni mir, nakon čega se pridružila Papi samo kao mlađi saveznik u njegovom novom ratu protiv Francuske. Savez je bio na rubu pobjede, ali spor je nastao oko teritorija. Car Maksimilijan I. odbio je republici predati bilo koji carski teritorij, koji je u njegovim očima obuhvaćao većinu Veneta; u tu svrhu potpisao je sporazum s Papom da Veneciju u potpunosti isključi iz konačne podjele. Kad se Republika usprotivila, Julije je zaprijetio reformom Cambraiske lige. Kao odgovor, Venecija se okrenula Luju; 23. ožujka 1513. u Bloisu je potpisan ugovor kojim se obvezuje podijeliti cijelu sjevernu Italiju između Francuske i Venecije. U okviru ovog saveza s francuskim kraljem Lujem XII., Mlečani su postigli odlučujuću pobjedu nad Papinskom Državom, i uspjeli su osigurati natrag sve teritorije koje su izgubili. Uz to, Papinstvo je bilo prisiljeno otplatiti mnoge zaostale dugove obitelji Loredan u ukupnom iznosu od približno 500 000 dukata, što je nevjerojatna svota novca.

Smrt

Zdravlje dužda Loredana nikad nije bilo izvrsno, ali karakter i intelektualna energija dobro su ga podržavali na vladinim mjestima. 1514. godine, zbog slučajnog pada, ozlijedio je nogu, ali nikada nije prestao predsjedavati sastancima državnih vijeća. Od 14. lipnja 1521. zbog groznice više nije mogao prisustvovati vladinim sastancima, a stanje mu se brzo pogoršavalo.

Umro je u Veneciji 22. lipnja 1521. Smrt, koja se dogodila između osam i devet, držala se u tajnosti do popodneva zbog djece koja se, tijekom očeve agonije, nisu ustručavala prebacivati namještaj i druge predmete iz duždeva stana u svoju vlastitu palaču. Kao što je to uobičajeno, tijelo je bilo podvrgnuto postupcima balzamiranja. Ujutro 23. lipnja, nakon što je tijelo premješteno u sobu Piovego Duždeve palače, lijes je zatvoren. Na svečanom pogrebu hvalospjev je pročitao učenjak Andrea Navagero, a bio je prisutan i Pietro Bembo, tada opat i tajnik pape Lava X.

Loredan je umro "s velikom slavom kao princ". Pokopan je u Bazilici sv. Ivana i Pavla, u jednostavnoj grobnici s nebeskim mramornim nadgrobnim spomenikom bez opisa, postavljenoj iznad stepenica glavnog oltara i sada više ne postoji. Otprilike 1572., a nakon nekih sporova između nasljednika i fratra crkve, postavljen mu je pogrebni spomenik, podijeljen u tri dijela i ukrašen korintskim stupovima od Carrara mramora, smještenog lijevo od glavnog oltara, s arhitekturom Girolama Grappiglie, a ukrašen izuzetno živopisnim kipom, ranim djelom kipara Girolama Campagne, koji ga prikazuje u činu "ustajanja i hrabrog bacanja u obranu Venecije protiv Europe urote u Cambraiu". S desne strane nalazi se kip Venecije s mačem u ruci, a s lijeve Liga Cambrai, sa štitom ukrašenim heraldičkim grbovima suprotstavljenih sila (ove i ostale u spomeniku učinili su Danese Cattaneo, učenik Sansovina).

Bibliografija

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima
Mletački duždevi

Leonardo Loredan


Charlot pompier (în ) este un film american de comedie din 1916 produs de Henry P. Caulfield și scris și regizat de Charlie Chaplin. În alte roluri interpretează actorii Edna Purviance, Lloyd Bacon și Eric Campbell.

Prezentare

Distribuție
 Charlie Chaplin - pompier
 Edna Purviance  - Girl
 Lloyd Bacon - Her Father
 Eric Campbell - Foreman of the Brigade
 Leo White - Owner of Burning House
 Albert Austin - pompier
 John Rand - pompier
 James T. Kelley - pompier
 Frank J. Coleman - pompier

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme de comedie din anii 1910
 Listă de filme americane de comedie
 Listă de filme americane din 1916
1916 în film
 Mutual Film

Filme din 1916
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1910
Filme Mutual Film
Filme americane
Filme alb-negru
Filme mute
Filme de scurt metraj

Charlot pompier


An Bromus morrisonensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Masaji Masazi Honda. An Bromus morrisonensis in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Taiwan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bromus

Bromus morrisonensis


Paul Theobald Mallach (* 9. Oktober 1866 in Wittkow, Landkreis Deutsch Krone; † 8. Mai 1945) war ein deutscher Landwirt, Gutsbesitzer und Politiker (Zentrum).

Leben
Mallach besuchte das Gymnasium bis zur Obersekunda. Später wurde er Gutsbesitzer und betrieb eine 166 ha große Landwirtschaft in Wittkow. Er trat in die Zentrumspartei ein, war Amtsvorsteher und Mitglied des Kreistages sowie des Kreisausschusses des Kreises Deutsch Krone. 1921 wurde er als Abgeordneter in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis 1933 angehörte.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 360.
 Herrmann A. L. Degener (Hrsg.): Wer ist's? 9. Ausgabe, Leipzig 1928, S. 1000.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Zentrum-Mitglied
Deutscher
Geboren 1866
Gestorben 1945
Mann

Paul Mallach


Malajalam jezik (Malayalam, മലയാളം, malayālam) jezik je blizak tamilskom iz grupe dravidskih jezika. Ovaj jezik govori više od 35 milijuna ljudi, zvanih Malayali, prije svega u indijskoj saveznoj državi Kerala i teritoriju Lakadivi. Jedan je od 23 službeno priznata jezika Indije.

Usko je povezan s tamilskim jezikom, od kojega se podijelio oko 10. stoljeća. Najraniji književni pisani tekst napisan na tom jeziku datira iz 13. stoljeća. Kao i drugi glavni dravidski jezici, i malajalam ima niz regionalnih dijalekata, koji odražavaju razlike u kasti (društvenoj klasi) i religiji, te izrazite razlike u formalnoj i neformalnoj primjeni. Smatra se da je pismenost onih, koji govore malajalam veća od pismenosti onih koji govore bilo koji drugi indijski jezik.

Za pisanje malajalam jezika koristi se posebno pismo, malajalam pismo. Ono je, kao i većina indijskih pisama, nastalo iz brami pisma u 12. stoljeću, zajedno s tamilskim pismom kao južnoindijske inačice brami pisma.

Izvori

Južnodravidski jezici
Jezici Indije
Jezici po abecedi:M

Malajalam jezik


An Lepanthes ferrelliae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Lepanthes ferrelliae in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes ferrelliae


Ordinul de Merit "Sf. Mihail" a fost fondat în anul 1693 drept ordin cavaleresc de către Josif Clemens de Bavaria, pe atunci prinț-arhiepiscop al Electoratului de Köln, ca "Ordinul Cavaleresc al Sfântului Mihail" care a fost transformat într-un ordin de merit de către regele Ludovic I al Bavariei în 1837.

Istorie

Din anul 1583, când Ernst de Bavaria (n. 17 decembrie 1554 – d. 17. februarie 1612) a fost numit prinț-arhiepiscop al Electoratului de Köln, toți urmașii lui până la desființarea electoratului în 1803 (ca urmare a Păcii de la Lunéville) au fost membri ai Casei de Wittelsbach, astfel și Joseph Clemens de Bavaria (n. 5 decembrie 1671 – d. 12 noiembrie 1723), al șaptelea copil al lui Ferdinand Maria, Elector de Bavaria și al prințesei Henriette Adelaide de Savoia, precum unchiul împăratului Carol al VII-lea al Sfântului Imperiu Roman. A urcat pe tron în anul 1685. Opt ani mai târziu, pe 29 septembrie 1693 (statutele de abia la 3 aprilie 1721), a fondat "Ordinul Cavaleresc al Sfântului Mihail" care era accesibil doar pentru bărbați nobili confirmați de Magnus Magister (=marele maestru; până în 1837 mereu un membru al familiei Wittelsbach). Membrii ordinului trebuiau să apere credința catolică prin rugăciune și primirea sacramentelor sub protecția Arhanghelului Mihail, dar și prin servicii financiare. Ca recompensă au fost listați în pentru acest scop creatul Calendrier Nouveau, actualizat anual, în care fiecare membru a primit o pagină separată cu stema familiei, o gravură a portretului și numirea tutor titlurilor. Sediul ramurii renane a fost tractul Koblenzer Tor în palatul electoral din Bonn, iar biserica de casă Capela "Sf. Mihail" din Bad Godesberg. Sucursala bavareză a ordinului a fost Biserica "Sf. Mihail" din München în cartierul Berg am Laim, construită între 1735 și 1751, în numele electorului și arhiepiscopului de Köln Clemens August I de Bavaria (n. 16 august 1700 - 6 februarie 1761), în conformitate cu planurile renumitului arhitect bavarez Johann Michael Fischer (n. 18 februarie 1692 – d. 6 mai 1766). În Renania, ordinul a fost desființat cu secularizarea Principatului de Köln în 1803, dar în Regatul Bavariei persistarea a fost gratuită după secularizare de regele Maximilian I Iosif de Bavaria la 11 septembrie 1808, cu constrângerea, că nimeni nu putea fi inclus în ordin fără consimțământul lui.

În sfârșit, la 16 februarie 1837, regele Ludovic I al Bavariei a declarat abrogarea ordinului, instalându-l nou încă în aceeași zi ca "Ordinul de Merit al "Sfântului Mihail". Spre deosebire de ordinul vechi, toate persoanele, fără deosebire de statut, naștere și religie, care au câștigat satisfacția specială a regelui prin loialitate, patriotism și o muncă utilă excelentă de orice fel au putut fi primiți.

La 7 noiembrie 1918, odată cu sfârșitul monarhiei și fuga ultimului rege bavarez Ludovic al III-lea, precum și cu proclamarea Republicii Bavaria, ordinul a fost desființat.

Clase

1693-1837

Ordinul a fost inițial donat în două clase și lărgit de regele Maximilian I Iosif în 1808:
 Marea Cruce
 Cavaler
 Cavaler de onoare (1808)

1837-1855

Conform ordonanței regelui Ludovic I de la 16 februarie 1837, clasele ordinului au fost transformate:
 Marea Cruce
 Comandor
 Cavaler

1855-1887
La 24 iunie 1855 a urmat o lărgire prin regele Maximilian al II-lea al Bavariei:
 Marea Cruce
 Mare Comandor
 Comandor
 Cavaler de clasa I
 Cavaler de clasa II

1887-1918

După decretele regale ale lui Luitpold, Prinț Regent al Bavariei din 16 decembrie 1887, 24 aprilie 1894 și 22 februarie 1910 clasele au fost următoarele:
 Marea Cruce
 Clasa I
 Clasa II cu stea
 Clasa II cu coroană
 Crucea de Onoare
 Clasa III cu coroană
 Clasa III
 Clasa IV cu coroană (1910)
 Clasa IV
 Crucea de Merit cu coroană (1910)
 Crucea de Merit (1910)
 Medalia de Merit în argint (1894)
 Medalia de Merit în bronz (1894)

Descrierea ordinului

Aspectul general al ordinului este pentru toate clasele același (cu excepția Marii Cruci), dar sunt diferențe mari în mărime precum calitatea materialului folosit. Este o cruce emailată de culoare albastru închis, înconjurată auriu, cu coroana regală în vârf, în centru cu un medalion oval care arată pe față pe Sf. Mihail ucigând dragonul si purtând în scut inscripția Quis ut Deus, iar pe verso conține cuvântul VIRTUTI (până în 1837: QUIS UT DEUS?). Literele la capetele crucii sunt: P (Principi) F (Fidelis) F (Favere) P (Patriae). Panglica/banda este de colorit albastru închis cu dungi laterale rozalii.Deținătorii ordinului de clasele 3 și 4 au purtat însemnele ordinului la o bandă dreptunghiulară, în vârf triunghiulară pe pieptul stâng, cei de clasele 1 și 2 la o bandă in jurul gâtului. Designații cu crucea mare au purtat decorația la o bandă largă de la umărul drept la șoldul stâng, în plus pe pieptul stâng o stea. Aceasta a avut în centru o placă rotundă și emailată, cu inscripția sus numită, cuprinsă de o coroană circulară canelată în aur. De asemenea aurii au fost ramurile crucii cu cele 4 litere, cuprinse de stinghii argintii și de asemenea canelate. În jurul crucii au ieșit raze abstracte ținute în argint.

Decorați ai ordinului (selecție)

Note

Bibliografie
 Maximilian Gritzner: "Handbuch der Ritter- und Verdienstorden aller Kulturstaaten der Welt", Leipzig 1893
 Arnhard Graf Klenau: "Orden in Deutschland und Österreich", vol. II, Editura Verlag Graf Klenau GmbH. Offenbach 2008, ISBN 3-937064-13-3

Legături externe

Ordine, decorații și medalii ale Bavariei
Decorați cu Ordinul Sfântul Mihail
Arhanghelul Mihail

Ordinul de Merit „Sfântul Mihail” (Bavaria)


EXO (korejski: 엑소) je južnokorejski boy bend osnovan 8. travnja 2012. pod produkcijskom kućom SM Entertainment.

Članovi
Ovaj bend trenutno čini 9 članova: Suho, Xiumin, Lay, Baekhyun, Chen, Chanyeol, D.O., Kai i Sehun. Bivši članovi benda su Kris, Tao i Luhan.

Povijest

Prethodno je bend debitirao s dvanaest članova razdvojenih u dvije podskupine: Exo-K (Suho, Baekhyun, Chanyeol, DO, Kai i Sehun) i Exo-M (Xiumin, Lay, Chen i bivši članovi Kris, Luhan, i Tao). EXO-K i EXO-M izvodili su glazbu na korejskom i na mandarinskom, sve do objavljivanja trećeg EP-a Overdose 2014.

Nakon odlaska Krisa, Luhana i Taa usred pravnih bitaka 2014. i 2015., bend je nastavio s preostalo devet članova. Od 2016. godine Chen, Baekhyun i Xiumin također su nastupali kao podgrupa: EXO-CBX, a članovi Sehun i Chanyeol promovirali su se kao podgrupa EXO-SC od 2019. Svi članovi također imaju i solo karijere na područjima koja uključuju glazbu, film i televiziju.

Stil
Njihova glazba uključuje žanrove poput popa, hip-hopa i R&B-a, te house, trap i synthpop. EXO pušta i izvodi glazbu na korejskom, kineskom i japanskom. Bend se svrstao među prvih pet najutjecajnijih poznatih ličnosti na Forbes Korea Power Celebrity listi svake godine od 2014. do 2018. godine, a mediji su ga proglasili i "najvećim boy bendom na svijetu" te "kraljevima K-popa".

Diskografija

Korejski albumi

 XOXO (2013)
 Exodus (2015)
 Ex'Act (2016)
 The War (2017)
 Don't Mess Up My Tempo (2018)
 Obsession (2019)

Japanski albumi

 Countdown (2018)

Izvori

Hip hop glazbeni sastavi
Južnokorejski pop glazbeni sastavi

Exo


Taraxacum abalienatum, vrsta maslačka raširenog po republici Burjatiji u Rusiji i Mongoliji. Pripada sekciji Stenoloba.

Izvori

Maslačak
Flora Burjatije
Flora Mongolije

Taraxacum abalienatum


Chlorophyta familia incertae sedis, rodovi zelenih alga čija porodična pripadnost još nije točno utvrđena. Postoji 19 vrsta, a dva roda su fosilna.

Rodovi
 Anthracochondrus Kušta, 1
 †Asphaltinella B.Mamet & A.Roux, 2
 Bacinella Radoičić, 2
 Chloremys Pascher, 2
 †Colonella, autorstvo nepoznato, 1
 Groenlandella Mamet & Stemmerik, 1
 Lomentunella T.N.Hermann, 1
 Ovillaria R.Nielsen, 1
 Paramastix Skuja, 3
 Sgrossoella P. de Castro
 Smithsoniella J.R.Sears & S.H.Brawley, 1
 Sphaerosiphon Schussnig, 1
 Uvella Bory, 1
 Zonarites Sternberg

Izvori

Zelene alge

Chlorophyta incertae sedis


Birnir Sigurðarson (f. 28. apríl 1996), betur þekktur sem einfaldlega Birnir, er íslenskur tónlistarmaður og rappari. Birnir hlaut tvenn verðlaun á Íslensku tónlistarverðlaununum árið 2022, annars vegar fyrir rapplag ársins (Vogur) og hins vegar fyrir bestu rappplötu ársins (Bushido).

Útgefið efni

Breiðskífur
 Matador (2018)
 Bushido (2021)

Smáskífur
 Moodboard (2019) ásamt Lil Binna, Whyrun og Ferrari Aroni

Stökur
 Sama tíma (2017)
 Ekki switcha (2017)
 Já ég veit (2017) ásamt Herra Hnetusmjör
 Út í geim (2017)
 OMG (2018) ásamt Flona og Joey Christ
 BRB Freestyle (2020) ásamt Lil Binna og Ra:tio
 Spurningar (2021) ásamt Páli Óskari
 Racks (2021)
 F.C.K (2021) ásamt Aroni Can
 I Don't Care (2021) ásamt La Melo og Bussines
 F'ed Up (2021) ásamt La Melo og Bussines

Tenglar
 Birnir á Instagram

Tilvísanir

Íslenskir rapparar
Fólk fætt árið 1996
Íslenskir tónlistarmenn

Birnir (tónlistarmaður)


Avermectin er fællesnavnet på en række lægemidler med en 16-leddet lakton-ringstruktur, der har en potent virkning mod nematoder (rundorme) og insekter.

Avermectinerne er naturligt forkommende som metabolismeprodukter i Streptomyces avermitilis, en jord-actinomycet og anvendes mod nematoder (rundorme) der giver onchocerciasis (flodblindhed) og  lymphatisk filariasis (elephantiasis) og andre parasit-sygdomme. Avermectinerne anvendes desuden mod tæger, mider, lus og andre parasitter.

Forskerne William C. Campbell og Satoshi Ōmura blev tildelt den ene halvdel af Nobelprisen i fysiologi eller medicin i 2015.

Kemi

Kemisk er  avermectinerne derivater af den samme komplicerede makrocykliske lakton og de lammer invertebraternes nerve- og muskelceller ved at forøge effekterne af glutamat på den invertebrat-specifikke glutamat-gatede chlorid-kanal. De anvendte doser er ikke toxiske for pattedyr eller mennesker, da de ikke har nogen glutamat-gatede chlorid-kanaler.

Se også
 Artemisinin

Referencer

Eksterne henvisninger
 Martyn Poliakoff presents the 2015 Nobel Prize. Video

Parasitsygdomme
Lægemidler

Avermectin


A prova dos 50 metros costas feminino da natação no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022 ocorreu nos dias 21 e 22 de junho, em Budapeste, na Hungria.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+2).

Resultados

Eliminatórias
Esses foram os resultados das eliminatórias. A prova foi realizada no dia 21 de junho com início às 09:00.

Semifinal
Esses foram os resultados das semifinais. A prova foi realizada no dia 21 de junho com início às 18:37.

 Desempate
Uma prova extra foi realizada dia 21 de junho às 20:24 para a definição do último finalista.

Final
A final foi realizada em 22 de junho às 18:30.

Ligações externas

 Site da Federação Internacional de Natação

Eventos do Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022

Natação no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022 - 50 m costas feminino


Merianthera pulchra é uma espécie de planta do gênero Merianthera e da família Melastomataceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1935 por João Geraldo Kuhlmann.

Forma de vida
É uma espécie rupícola, terrícola, arbustiva e arbórea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo e Minas Gerais.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de campos de altitude e vegetação sobre afloramentos rochosos.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Goldenberg, R.; Michelangeli, F.A. Merianthera  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Merianthera pulchra no projeto Flora e Funga do Brasil
 Merianthera pulchra no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Merianthera
Plantas descritas em 1935
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Merianthera pulchra


تايلور دانيال لوتنر  (مواليد 11 فبراير 1992) ممثل أمريكي وفنان عسكري.
انطلقت مهنته كممثل مشهور في عام 2008، بدور جاكوب بلاك في سلسلة الافلام الناجحة الشفق، وأيضاً اشتهر بأدواره في الأفلام العائلية، كالولد القرش وفتاة الحمم البركانية، الأرخص بالدستة، كما أنه ظهر في المسرحية الكوميدية الحب، والشركة.

بداية الحياة
ولد لوتنر في جراند رابيدز ميشيجان وهو ابن ديبورا التي تعمل في شركة لتطوير البرمجيات ودانيال لوتنر الذي يعمل طيار في شركة طيران تجارية.ومعظم نسبه من هولندا وفرنسا وألمانيا وبعض الأصول الأمريكية تحديدا اوتاوا وبوتاواتومى وهم من نسب والدته ولديه شقيقة اصغر سنا تدعى ماكينا

لوتنر يعتبر فنان عسكري بارع درس الكاراتيه من عمر ستة اعوام إلى ثلاثة عشر عاما وعندما كان في الحادية عشر من عمره احتل المرتبة رقم واحد في العالم لحزام ناسكا الأسود وفتح اشكال، النماذج الموسيقية، الأسلحة التقليدية، الأشكال التقليدية وفي الثانية عشر من عمره حصل على بطولة العالم للناشئين

المهنة
بدأ لوتنر التمثيل عام 2001 وذلك بظهوره في الفيلم التليفزيونى المصمم خصيصا وهو غضب الظلو بعد ذلك كان له ادوار في سلسلة سمر لاند عرض البيرنى ماك وزوجتى وأطفالي كما أنه ظهر في عدد من البرامج التلفزيونية والأفلام الأخرى بما فيهم نيك وتشكيلة ساعة جيسيكا كما أنه ظهر بشخصيته الطبيعية في معظم عروض الأطفال اموهوبين في أمريكا بالإضافة إلى التليفزيون فلقد كان لوتنر ناجح جدا في الصوت عبر العمل وقد حجز لوتنر ادوار متكررة كيونج بلاد في كرتون دانى فانتوم وقد سجل حلقات ماهو جديد سكوبى دووالفتوة وتشارلى براون كما حجز تايلور سلسلة منتظمة من عرض تجريبى يسمى اطريق الوصول إلى الأعلى بالإضافة إلى التعبير بالصوت عن شخصية سيلاس في سلسلة الرسوم المتحركة سيلاس وبريتانى

ولقد جاءت انطلاقته الكبرى عام 2005 وهو في الثالثة عشر من عمره فلقد فاز بدور الولد القرش في فيلم روبرت رودريجيز ومغامرات الولد القرش وفتاة الحمم البركانية هم الذين عرضوا له مهارات فنون الدفاع عن النفس وقد امضى ثلاثة شهور في موقع اوستن وتكساس للتصوير وفي غضون أشهر نجح في الاختبار لأداء دور ايليوت نجل بيكر في ارخص بالدستة

وفي أكتوبر عام 2008 لعب لوتنر دور ابن كريستيان سلاتر في السلسلة التليفزيونية بلدى اسوأ عدو لنفسها حتى الغى العرض بعد تسع حلقات ثم لعب لوتنر دور شخصية امريكى الأصل يعقوب الأسود في فيلم الشفق والفيلم مأخوذ من رواية ستيفنى ميرو بسبب التغيرات الجسدية الكبرى التي تحدث في شخصية يعقوب الأسود طوال هذه السلسلة، كم ان مخرج الشفق اعتبر القمر الجديد استبدال للوتنر بممثل آخر في فيلم آخر في محاولة للحفاظ على دور ووزن لوتنر مدربة وتدريبه بشكل كبير وحصل على ما يقرب من 30 مليون جنيه. لأن لوتنر سيتم إعادة فتح دوره كيعقوب في القمر الجديد كما أن لوتنر كان من ممثلى فيلم عيد الحب بدور تيلر هارينتون

تاريخه المهنى

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فالنسيا (كاليفورنيا)
أشخاص من هدسونفيل
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل أمريكي أصلي
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل سويسري
أمريكيون من أصل فرنسي
أمريكيون من أصل نمساوي
أمريكيون من أصل هولندي
كاثوليك من كاليفورنيا
كاثوليك من ميشيغان
ممارسو كاراتيه أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون أطفال
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من غراند رابيدز
مواليد 1992
مواليد في غراند رابيدز

تايلور لوتنر


Kang Hye-jung (pinanganak Enero 4, 1982), usa na South Korean na  aktres. Una nakilala si sa pag'arte si Kang sa iya pagganap sa  arthouse film na Nabi (2001), ngan nagsikat siya sadton 2003 sa pelikula ni Park Chan-wook revenge thriller na  Oldboy.

Mga Kasarigan

Kang Hye-jung


Permanganometria este un tip de titrimetrie redoxometrică folosită în chimia analitică cantitativă, ce presupune folosirea unei soluții titrante cu permanganați. Este folosită pentru determinarea cantității unor compuși reducători dintr-o probă (de exemplu, bromați). În permanganometrie, se folosește de obicei o soluție de permanganat de potasiu, care se standardizează cu oxalat de sodiu (standard primar).

Principiu
Depinzând de modul în care se realizează titrarea, ionul permanganat se poate reduce la Mnx, unde x este +2, +3, +4 și +6. Prin permanganometrie se poate estima prezența cantitativă a ionilor Fe+2, Mn+2, Fe+2 și Mn+2 (ambii în aceeași soluție), C2O42− (oxalat), NO2−, H2O2 etc.

În majoritatea cazurilor, permanganometria se realizează în mediu acid, pentru a se putea valorifica următoarea reacție:

MnO4− + 8H+ + 5e− → Mn+2 + 4H2O

Pentru această reacție electrochimică mărimea potențial standard de electrod este Eo=+1,51 V ceea ce indică faptul că soluția de KMnO4 (în mediu acid) este un agent oxidant foarte puternic.

Aplicații
Prin metoda descrisă mai sus, prin permanganometrie se pot doza următorii ioni:
 Fe+2 (EoFe+3/Fe+2=+0,77 V) - dozarea fierului(II) redus
 Sn+2 (EoSn+4/Sn+2=+0,2 V) - dozarea staniului(II) redus
 Cl− (EoCl2/Cl−=+1,36 V) etc.

Vezi și
 Redoxometrie
 Iodometrie
 Agent oxidant
 Agent reducător

Referințe

Titrimetrie

Permanganometrie


دورين غويان  هو لاعب كرة قدم روماني.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للاعب
 معلومات عن اللاعب

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم من سوتشافا
أشخاص على قيد الحياة
أظهرة كرة قدم
رياضيون رومانيون مغتربون في اليونان
رياضيون رومانيون مغتربون في إسكتلندا
رياضيون رومانيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من سوتشافا
لاعبو الدوري الإسكتلندي الممتاز
لاعبو الدوري الإسكتلندي لكرة القدم
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو أستيراس تريبوليس
لاعبو باليرمو
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو رينجرز
لاعبو كرة قدم رومانيون
لاعبو كرة قدم رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو منتخب رومانيا لكرة القدم
لاعبو نادي بياترا نيامتس
لاعبو نادي سبيزيا
لاعبو نادي ستيوا بوخارست
مدربو كرة قدم رومانيون
مواليد 1980
مواليد في سوتشافا
لاعبو كرة قدم من إقليم سوتشيافا

دورين غويان


Bjørnejagt i Rusland er en stumfilm fra 1908 instrueret af Viggo Larsen.

Handling
To hold jægere på bjørnejagt pr. troika. Fem bjørne skydes. Derefter holdes frokost.

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1908

Bjørnejagt i Rusland


Melanchrous es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Melanchrous africanus (Straneo, 1940)
 Melanchrous celisi Straneo, 1962
 Melanchrous flavipes (Motschulsky, 1866)
 Melanchrous florens (Andrewes, 1929)
 Melanchrous obesus (Andrewes, 1938)
 Melanchrous schoutedeni (Straneo, 1943)

Referencias

Enlaces externos
 Melanchrous en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Melanchitonini

Melanchrous


Las ruinas circulares es un cuento del escritor argentino Jorge Luis Borges. Fue publicado por primera vez en diciembre de 1940 en la revista literaria Sur (n. 75, pp. 100-106), y por segunda vez en 1941, cuando fue incluido en la colección El jardín de senderos que se bifurcan, que más tarde formó parte del libro Ficciones (1944).

El cuento narra la historia de un hombre gris sin nombre que intenta crear a otro hombre a través del sueño. Entre los varios temas que sugiere el cuento, se destacan el regreso del infinito, la leyenda del gólem y el proceso de creación literaria.

Resumen
Un hombre llega a las ruinas de un antiguo templo circular. Tiene un solo objetivo: crear un ser humano a través del sueño e imponerlo a la realidad. Al principio el hombre sueña que está en el centro de un anfiteatro de estudiantes a los cuales les dicta lecciones. Elige un alumno y, después de darle lecciones particulares, se maravilla de las habilidades del joven. Sin embargo, un día el hombre se despierta y por muchas noches no puede dormir. Reconoce que su primer intento ha sido un fracaso y decide buscar otro método de trabajo. Después de un descanso y de observar varios ritos de purificación y adoración a los dioses, el hombre se duerme y sueña con un corazón. Noches, días y años pasan y el hombre crea a su hijo, pedazo por pedazo; prestando atención a cada detalle. Finalmente el joven está completo, pero no habla y no se incorpora; solo sueña. El hombre le ruega ayuda al dios del Fuego para darle vida a su hijo y esté consciente. El joven se despierta como un hombre de carne y hueso y es enviado a otro templo. Solo el soñador y el dios del Fuego saben que el hijo es una creación, un hombre soñado; no es un hombre real. Al pasar el tiempo, el soñador escucha de otros hombres que hay un hombre en otro templo que puede caminar por el fuego sin daño. El hombre sabe que este es su hijo y se preocupa de la posibilidad de que él se entere de que no es un ser humano, sino una proyección de otro. Se acerca de repente un gran fuego al templo del soñador. El hombre acepta que ha llegado su momento de morir y camina hacia el fuego. Pasa por las llamas sin dañarse, y en ese momento comprende que él también es una proyección, un sueño de otro hombre.

Orígenes del texto
El narrador de «Examen de la obra de Herbert Quain» (otro cuento de la colección El jardín de senderos que se bifurcan) dice que él «extrajo» «Las ruinas circulares» del cuento «The Rose of Yesterday», escrito por Herbert Quain. «The Rose of Yesterday» es el tercer cuento de una colección de ocho llamada Statements. La colección Statements y el escritor, Herbert Quain, como dice Borges en el prólogo de El jardín de senderos que se bifurcan, son imaginarios. La crítica Ana María Barrenechea advierte que Borges construye cuentos, muchas veces en forma de ensayos, que son una mezcla de comentarios de críticos conocidos y de autores y libros inventados; son estas invenciones las que sirven como fuente de inspiración para Borges. En el caso de «Las ruinas circulares», Borges «hace por su parte que un sueño suyo, Herbert Quain, sueñe una obra de la que él copia "Las ruinas circulares," sueño suyo y cadena de sueños».

En su análisis sobre Borges y la traducción, Efraín Kristal dice que «Las ruinas circulares» tiene origen en «L'ultima visita del gentiluomo malato» de Giovanni Papini, cuento que fue traducido al español y publicado en la colección Antología de la literatura fantástica, compilada, editada y traducida por Borges, Silvina Ocampo y Adolfo Bioy Casares en 1940. Según Kristal, la traducción del cuento de Papini, titulada «La última visita del caballero enfermo», se publicó antes que «Las ruinas circulares». Borges más tarde modificó la traducción y la volvió a publicar en su colección Libro de sueños en 1976. Barrenechea también cita el cuento «L'ultima visita del gentiluomo malato» de Papini en su discusión de «Las ruinas circulares» y sugiere que hay además rasgos de La última y la primera humanidad (1930) de Olaf Stapledon.

Personajes

El soñador
El personaje principal es el soñador. Es descrito como, «el forastero», y el «hombre gris». El «hombre gris» es una descripción que se encuentra en otros cuentos de Borges. El doctor Marcelo Yarmolinsky, personaje de «La muerte y la brújula» es hombre de barba gris y ojos grises. El anticuario Joseph Cartaphilus, personaje de «El inmortal» era «un hombre consumido y terroso, de ojos grises y barba gris, de rasgos singularmente vagos». El hombre que duerme y sueña, olvidado y muriéndose en «El testigo» es también «un hombre de ojos grises y barba gris». Estas descripciones también hacen recordar al personaje Herbert Ashe de «Tlön, Uqbar, Orbis Tertius» cuyo apellido quiere decir «ceniza» en inglés.

El soñador llega a las ruinas lacerado por las cortaderas. No parece sentir dolor. Se despierta al día siguiente y ve, sin asombro, que sus heridas se han cicatrizado. Todo esto presta a la irrealidad del cuento y al hecho de que el soñador no es un hombre común. Esto se confirma cuando se revela que el hombre puede dormir a voluntad y que puede crear otro hombre a través del sueño. Al fin del cuento, el hombre, y el lector, descubren que el hombre puede caminar en el fuego sin hacerse daño, descubriéndose así que el soñador era el sueño de otro.

El dios del Fuego
El personaje del dios del Fuego sugiere la teoría de Heráclito en la cual el fuego es el origen de todo. El «recinto circular», donde ocurre el cuento, «tuvo alguna vez el color del fuego y ahora el de la ceniza. Ese redondel es un templo que devoraron los incendios antiguos, que la selva palúdica ha profanado y cuyo dios no recibe honor de los hombres», detalle que alude al dios de Fuego y al final del cuento.

El soñado
Al principio el soñado figura como «el alumno». Es «un muchacho taciturno, cetrino, díscolo a veces, de rasgos aislados que repetían los de su soñador». Luego, es descrito como «el mancebo», la «obra» del soñador, «el fantasma soñado» y, finalmente, «mi hijo».

Temas

La filosofía idealista
En su análisis de Through the Looking Glass, Martin Gardner dice que Tweedledee defiende la filosofía idealista de George Berkeley, donde las cosas materiales, nosotros incluidos, existen sólo en la mente de algún ser o de alguna entidad superior. La manifestación de los pensamientos como objetos en el mundo real es también un tema en «Tlön, Uqbar, Orbis Tertius» (otro cuento de Borges en la colección Ficciones). La diferencia es que en «Las ruinas circulares» los pensamientos, o el sueño, se manifiestan no como objetos, sino como seres humanos.

En el ensayo «La encrucijada de Berkeley» Borges define la realidad «como esa imagen nuestra que surge en todos los espejos, simulacro que por nosotros existe, que con nosotros viene, gesticula y se va, pero en cuya busca basta ir para dar siempre con él». Según Smulian, la calidad tenue de la realidad es un tema que le fascina tanto a Carroll como a Borges, y Borges no puede resistir el sueño de Alice, un mundo de simulacros cuya vía de entrada es a través de un espejo.

El poema «Amanecer» de la colección Fervor de Buenos Aires se trata también del interés de Borges en la filosofía de Berkeley y en la idea del mundo o la realidad como una actividad de la mente.

El regreso infinito
Gardner habla de un «regreso infinito» en el cual los sueños de Alice y el Rey Rojo ocurren paralelamente: Alice sueña con el rey, quien sueña con Alice, quien sueña con el rey y así sucesivamente, cómo dos espejos que se miran el uno al otro. En «Las ruinas circulares» el soñador no es otra cosa que el sueño de otro soñador que también sueña.

En El Aleph Borges dice que retoma el tema de regreso infinito de «Las ruinas circulares» en su poema «Ajedrez» de la colección El hacedor. Las piezas de ajedrez no saben que son guiadas por el jugador, como el jugador no sabe que es guiado por un dios y el dios no sabe cuales otros dioses lo están guiando. Refiriéndose a las piezas, el poema «Ajedrez» dice: «No saben que la mano señalada / del jugador gobierna su destino, / no saben que un rigor adamantino / sujeta su albedrío y su jornada». Y «Dios mueve al jugador, y éste, la pieza. / ¿Qué dios detrás de Dios la trama empieza / de polvo y tiempo y sueño y agonías?»

La noche 602
Según Alazraki, los temas de circularidad y de regreso infinito en «Las ruinas circulares» se pueden vincular a la noche 602 de Las mil y una noches. En «Magias parciales del Quijote», Borges habla de su interpretación de la noche 602 como una noche «mágica entre las noches»: «En esa noche, el rey oye de la boca de la reina su propia historia. Oye el principio de la historia, que abarca a todas las demás, y también —de monstruoso modo—, a sí misma. ¿Intuye claramente el lector la vasta posibilidad de esa interpolación, el curioso peligro? Que la reina persista y el inmóvil rey oirá para siempre la trunca historia de Las mil y una noches, ahora infinita y circular...». Vemos, en este ejemplo, también un tema favorito y recurrente de Borges: una duplicación interior, de un cuento dentro de otro cuento. Borges pregunta: «¿Por qué nos inquieta que el mapa esté incluido en el mapa y las mil y una noches en el libro de Las mil y una noches? ¿Por qué nos inquieta que don Quijote sea lector del Quijote, y Hamlet, espectador de Hamlet?». Según el crítico Shaw, el tema de circularidad funciona como símbolo de futilidad infinita y unanimidad universal.

La noche 602 forma parte de otros cuentos y ensayos de Borges: «Tlön, Uqbar, Orbis Tertius», «El jardín de senderos que se bifurcan», «Los traductores de las 1001 noches» y «Cuando la ficción vive en la ficción». En su introducción a Las mil y una noches, Byatt dice que la noche 602 (exactamente la mitad de las 1001 noches), tanta mencionada en la obra de Borges, fue un tema de fascinación para Italo Calvino. Pero a pesar de extensas y profundas búsquedas Calvino no logró encontrar ninguna traducción que mencionara la «mágica» noche 602.

La crítica Evelyn Fishburn se plantea la misma pregunta con respecto a la alusiva noche 602. Es fácil decir que esto es otro engaño o truco de Borges, algo aceptado como parte de su práctica literaria. Pero, Fishburn señala que hay muchas ediciones de las traducciones de Burton, y no todas incluyen los mismos textos. Fishburn indica que en el ensayo «Los traductores de las 1001 noches» Borges escribe que tiene delante de él las 300 notas incluidas en volumen 6 de Burton. En su bibliografía Borges incluye esa edición y pone un signo de interrogación después de Londres como lugar de publicación y no incluye la fecha de publicación. Fishburn especula que es un ejemplar de una edición limitada pertenecido al Burton Club. Según Fishburn en la página 199 de esa edición hay una nota de pie que menciona la noche 602, palabras exactas que son incluidas en el ensayo de Fishburn. Sin embargo, y como Fishburn misma dice, la interpretación de esa nota, y la «mágica» noche 602 como es descrita por Borges en sus cuentos y ensayos, es muy posiblemente un producto de su imaginación.

La leyenda de gólem
Hay rasgos también en «Las ruinas circulares» del intenso interés de Borges en la Cábala y de la leyenda de gólem que forma parte de la tradición mística judía. Según el crítico Jaime Alazraki, «Las ruinas circulares» y el poema de Borges «El gólem» son una variación del mismo tema. En el prólogo a su colección de poemas El otro, el mismo, que incluye el poema «El gólem», Borges dice: «En Lubbock, al borde del desierto, una alta muchacha me preguntó, si al escribir El gólem, yo no había ejecutado una variación de Las ruinas circulares; le respondí que había tenido que atravesar todo el continente para recibir esa relevación, que era verdadera».

La filosofía budista
Alazraki informa que «Las ruinas circulares» también se puede relacionar a la creencia budista del mundo como un sueño de alguien o de nadie. En el ensayo «Formas de una leyenda» Borges nos dice que las religiones del Indostán, y en particular el budismo, «enseñan que el mundo es ilusorio». Para explicar este concepto Borges sigue: «Minuciosa relación del juego (de un Buddha) quiere decir Lalitavistara, según Winternitz; un juego o un sueño es, para el Mahayanna, la vida del Buddha sobre la tierra, que es otro sueño». La idea del mundo como un sueño se puede vincular también al filósofo alemán, muy admirado por Borges, Arthur Schopenhauer, y sus teorías idealistas, sobre el budismo y la voluntad.

El creador y el creado
Según Shaw, en «Las ruinas circulares» Borges identifica en esa duplicación circular la existencia de y la relación entre creador y creado. En el ensayo «Magias parciales del Quijote» Borges concluye: «Creo haber dado con la causa: tales inversiones sugieren que si los caracteres de una ficción pueden ser lectores o espectadores, nosotros, sus lectores o espectadores, podemos ser ficticios».

«Everything and nothing» continúa con el mismo tema. Al morir, Shakespeare, quien ha creado y sido tantos hombres, busca su propia identidad y le dice a Dios: «"Yo, que tantos hombres he sido en vano, quiero ser uno y yo". La voz de Dios le contestó desde un torbellino: "Yo tampoco soy; yo soñé el mundo como tú soñaste tu obra, mi Shakespeare, y entre las formas de mi sueño estabas tú, que como yo eres mucho y nadie"».

La creación literaria
La creación artística o literaria no es nada más que otro tema que se encuentra en «Las ruinas circulares». El cuento se puede leer como una metáfora cuyo soñador es un escritor y el «hijo» su creación literaria. Es posible leerlo también «en clave de teoría literaria: por medio de la ficción Borges expone sus ideas acerca de la creación artística definiéndola como un sueño dirigido, deliberado». El nuevo ser creado por el soñador no puede tomar vida hasta que es mandado a otras ruinas. Igual es para el escritor quien presenta su obra al mundo como una creación autónoma, que es leída e interpretada por el lector, ya con su propia vida e independiente del escritor.

Borges habla sobre la relación entre la literatura y el sueño en el prólogo a El informe de Brodie. Dice: «Por lo demás, la literatura no es otra cosa que un sueño dirigido». Smulian dice que los sueños, como la literatura, vienen de temas e imágenes que nacen en la mente del creador y señala las siguientes palabras tomadas de «Las ruinas circulares» como un comentario de Borges sobre la creación literaria: «mucho más arduo que tejer una cuerda de arena o de amonedar el viento sin cara». La idea del poder creativo del sueño es un tema que se ve en otros cuentos de Borges. En «Parábola de Cervantes y de Quijote», parte de la colección El hacedor, Borges se refiere a Cervantes como «el soñador» y a don Quijote como «el soñado». El ensayo «Dreamtigers» habla de «causar» un tigre a través del sueño.

El uso de metáforas
Según Alazraki, Borges constantemente busca nuevas formulaciones, nuevas metáforas, para la misma idea y es un error limitarse a sólo una fuente como la inspiración o motivación de Borges. Alazraki señala la última línea del ensayo «La esfera de Pascal», un historiado de la metáfora que ve el mundo como una esfera cuyo centro está en todas partes y la circunferencia en ninguna. Borges concluye: «Quizá la historia universal es la historia de la diversa entonación de algunas metáforas».

Referencias

Bibliografía

  Trad. y comp. Robert Lima.

  Trad., con prefacio y notas, por Sir Richard F. Burton. Introd. por A. S. Byatt.

Cuentos de Jorge Luis Borges
Cuentos fantásticos
Cuentos de 1940
Obras publicadas originalmente en Sur
Mitología griega en la literatura moderna

Las ruinas circulares


اختبار كوبر هو اختبار في اللياقة البدنية ابتدعه كينيث إتش كوبر في فحص جنوده عام 1968 للاستخدامات العسكرية الأمريكية.
واختبار كوبر يتم فيه تسجيل أقصى مسافة معينة يمكن الإنسان أن يقطعها في 12 دقيقة جرياً مع الأخذ بعين الاعتبار العمر والجنس والقدرة على الوصول للاستيعاب الأمثل للأكسجين.

يسهل الاختبار عند التعامل مع المجموعات الكبيرة ولكنه يعد صعبا للرياضين الواقع عليهم الاختبار، ذلك أن المسافة مجرد أن تتعدى الكيلومترات الثلاثة تعتبر من مسافات الجري الطويلة، وعلى الرياضيين بشكل أساسي أن يستخدمو خلايا عضلاتهم المليئة بالأكسجين.

وللمقارنة وعلى سبيل المثال أن الرقم القياسي الدولي للخمسة آلاف متر قطعة العداء كينينيسا بيكيلي بمدة 12:37:35 دقيقة. هذا يعني أنه ب 12 دقيقة يمكنه قطع مسافة 4750 مترا.

وهناك عدة أساليب لتسجيل النتائج منها هذا الجدول على سبيل المثال :

مراجع

تمرين هوائي
ركض
مصطلحات رياضية

اختبار كوبر


Nedaleko od izvora Bistrac nalazi se izvor i ponor Rupećice te Šmitovo ili Zeleno jezero. Ti lokaliteti čine jedan krški sustav. Iz izvora Rupećice teče tok koji zbog kamenog zida za potrebe mlina stvara malo jezerce. Sama rječica Rupećica protječe uvalom duljine 50-ak metara do ponora Rupećice. Tok se prelijeva kroz zid ponire u ponor Rupećice u stijenskom amfiteatru. Prije ponora napravljena je kamena brana za potrebe nekadašnjeg mlina i pilane.

Lokalitete prvi put spominje geolog Josip Poljak 1926. i 1935. godine, a 1961. u sklopu regionalnih speleoloških istraživanja za potrebe JNA ponovo se spominje izvor Rupećice. Članovi HPD-a Željezničar" 2000. godine počeli su s istraživati potopljen dijelove izvora i ponora Rupečice te Zelenog jezera.

Ulaz u izvor nalazi se nekoliko metara iznad jezera nakon kojeg se nastavlja rječica, između kamenih blokova obraslih zelenom mahovinom a zacvrijeme izuzetno visokih voda, iz ulaza voda istječe preko kamenih blokova. U sušnim razdobljima izvor Rupećice je špilja u kojoj je suhi kanal dug 7 m, a potopljeni špiljski kanal 75 m.

Ulaz u potopljeni kanal malo je jezerce u kojem se nalazi suženje, prolaz između kamenih blokova, kroz koje se prolazi u potopljeni kanal širine 5 m i visine 4m. Na ulaznom se dijelu nalaze prekrasni stalaktiti narančaste boje, raznih neobičnih oblika i dimenzija. Ti stalaktiti nastali su u vrijeme kada taj dio stropa špilje nije bio potopljen.

Izvor Rupećice stanište je, osim čovječje ribice, i nove vrste kugalašice roda Monolistra

Izvori

Rijeke u Hrvatskoj

Rupećica


En sognekommune var før kommunalreformen i 1970 en kommune, der ikke var en købstad, og blev styret af et sogneråd ledet af sognerådsformanden. Nogle sognekommuner var dog allerede før 1970 gået over til at kalde kommunens ledelse en kommunalbestyrelse.

Administrativt var sognekommunen underlagt en amtskommune (amtsrådskreds), hvoraf der frem til kommunalreformen i 1970 fandtes 25.

Historie
Baggrunden for sognekommunerne var Reglement for Fattigvæsenet på Landet af 5. juli 1803, hvori bestemtes, at de værdigt trængendes forsørgelse skulle ske efter en inddeling i sognedistrikter, idet sogne forenede under samme præstekald skulle udgøre et distrikt. Hvert distrikt skulle have sin egen fattigbestyrelse, kaldet sognekommission, og sin egen fattigkasse, hvis midler skulle skaffes ved ligning på stedets beboere. I 1814 oprettedes i henhold til kongelig anordning af 29. April 1813 yderligere skolekommissioner med ansvar for den da indførte og for første gang landsomfattende almue- eller folkeskole, der forvaltedes på lignende måde.

Ordningen bestod indtil, at der ved anordning af 13. august 1841 indrettedes en almindelig ordning af et landkommunalvæsen. Derved forsvandt fattig- og skolekommissionerne, og ansvaret for disse opgaver overgik sognedistrikternes sogneforstanderskab. En yderligere udvikling skete ved landkommunallov af 6. juli 1867, hvor begrebet sognekommune blev indført og navnet på en sognekommunes styrelse blev ændret til sogneråd.

I anden halvdel af 1800-tallet skete en voksende byudvikling dels i form af forstæder i tilknytning til de daværende købstæder, dels i form af nye bymæssige bebyggelser (stationsbyer, vejbyer og lignende). Denne udvikling stillede lovgivningsmagten over for spørgsmålet om hvorledes, disse forandrede forhold skulle indarbejdes i lovgivningen. Man havde da to muligheder:
enten at indlemme forstæder i købstadskommunerne for derved at sikre sammenhørende bebyggelser fælles styrelse,
eller at give hjemmel for at bruge bestemmelser udarbejdet med henblik på købstæderne også i sognekommunerne.
Begge veje blev taget i brug. Vanskeligheden ved den første fremgangsmåde (fastlagt ved Lov af 17. maj 1873 og i kraft til 1920, hvorefter den afløstes af Loven om Indlemmelse i Købstæder af Arealer af Sognekommuner af 28. Juni 1920) var, at der hver gang skulle en lov til, lige som tidens bestemmelser om samtykke fra de berørte kommunale myndigheder vanskeliggjorde fremgangsmådens anvendelse. I stedet greb man mere og mere til den anden fremgangsmåde, og skridt for skridt indførtes i ulige dele af lovgivningen hjemmel til at lade bestemmelserne gælde også i sognekommuner.

Ved lov nr. 21 af 4. februar 1871 om politiet uden for København blev der blandt andet for forstæder i sognekommunerne givet en mulighed for anvendelse af købstadsreglerne på sådanne forstæder, der stødte umiddelbart op til købstadsbebyggelser, og i § 5 i samme lov åbnet mulighed for administrativt at gøre lovens bestemmelser gældende også for "landjurisdictioner eller dele af samme".

I lov nr. 28 af 21. marts 1873 om brandvæsenets ordning i købstæderne uden for København blev der i § 38 åbnet mulighed for at udvide bestemmelserne til "handels-, lade- og lossepladser med de forandringer, som det pågældende steds særegne kommunale og stedlige forhold gør nødvendigt".

Ved lov af 11. februar 1876 angående tilvejebringelse af bygningsreglementer for landdistrikter blev justitsministeren givet en bemyndigelse til helt eller delvist at udvide bestemmelserne i bygningslov for købstæderne eller i den særlige bygningslov for Frederiksberg af 12. januar 1858 til at omfatte landdistrikter eller dele af samme. Dette førte snart til udarbejdelse af særlige bygningsreglementer omfattende tættere bebyggede områder rundt om i sognekommunerne.

Med tiden udvidedes sognekommunernes ansvar og opgaver til efter 1. verdenskrig at omfatte:
 fattig- og forsørgelsesvæsenet,
 vejvæsenet, herunder brolægning, belysning og snerydning,
 det elementære skolevæsen (folkeskolen),
 politi,
 det almindelige næringsvæsen (næringstilladelser),
 havnevæsenet, undtagen for havne henlagte umiddelbart under staten,
 en del landboanliggender, så som omsorg for hegn og fred,
 vandforsyning,
 kloakledninger, skadeligt vands afledning og lignende,
 affaldsbortskaffelse og almindelig renlighed,
 bygnings- og sundhedsvæsen, og
 sikring af de for den kommunale virksomhed nødvendige midler (kort sagt: skatter).

Med henblik på sikringen af de for sin virksomhed nødvendige midler havde kommunen tre muligheder:
 Det offentlige kunne eje ejendom eller ejendomsrettigheder og kræve vederlag for at overlade udnyttelsen til private.
 Kommunen kunne selv drive virksomhed — under det frie markeds vilkår eller med eneret — og tage betaling for, hvad virksomheden ydede. Denne virksomhed var ofte gas-, elektricitets- og vandværker, idet kommunen derved opnåede den ekstra fordel selv at blive i stand til fastlægge fordelingsnettets udformning og derved blandt andet kunne sikre vand til brandvæsenet, gas og elektricitet til gadebelysning og forsyning af offentlige institutioner og private hjem.
 Endelig kunne kommunen opkræve skatter, hvis hovedkendemærke var, at de ikke var vederlag for nogen øremærket tjeneste fra det offentliges side og af den grund måtte have præg af tvangsbidrag til samfundshusholdningen.

I 1925 blev det gjort frivilligt og fra 1938 lovpligtigt for sognekommuner med byer med mere end 1000 indbyggere at udarbejde en byplan (kommuneplan). Bestemmelsen i byplanloven fra 1938 berørte ved lovens vedtagelse i alt omkring 230 sognekommuner.

I 1933 gennemførtes to nye love om den kommunale styrelse, lov nr. 87 af 25. marts 1933 om købstadskommunernes styrelse og lov nr. 88 af 25. marts 1933 om landkommunernes styrelse. Købstadskommunallovens § 34 stk. 2 bestemte for Frederiksberg kommune, at den skulle anses for en købstad og forvaltes efter bestemmelserne i loven, dog under hensyn til visse særlige bestemmelser fastlagt i en særlig vedtægt vedtaget af Frederiksberg kommunalbestyrelse og stadfæstet af indenrigsministeren. Tilsvarende blev det i lovens § 34 stk. 3 bestemt, at lignende bestemmelser kunne gøres gældende for Gentofte kommune (ved regler fastlagt af indenrigsministeren og efter indhentet erklæring fra Københavns amtsråd) i det omfang, at dette måtte anses foreneligt med kommunens tilhørsforhold til Københavns amtsrådskreds med de tilpasninger, der efter forholdene måtte anses for hensigtsmæssige. Vedtægten, der fastlagde disse, blev stadfæstet i 1934, hvorefter Gentofte kommune i styrelsesmæssig henseende fik en købstadslignende stilling. Tilsvarende regler blev ved lov nr. 181 af 20. maj 1952 om ændringer i de københavnske omegnskommuners styrelse m.v. udvidet til også at omfatte en række københavnske omegnskommuner, nemlig Ballerup-Måløv, Birkerød, Brøndbyvester-Brøndbyøster, Dragør, Farum, Gladsaxe, Glostrup, Herlev, Herstedøster-Herstedvester, Hvidovre, Høje Tåstrup, Hørsholm, Lyngby-Tårbæk, Rødovre, Store Magleby, Søllerød, Tårnby, Vallensbæk og Værløse kommuner.

Sognekommunernes nedlæggelse
Uden for Københavns Omegn eksisterede sognekommunerne frem til 1970. I de nye storkommuner, der blev dannet i 1970, blev de kommunale kerneopgaver fra sogneforstanderskabernes tid typisk delt mellem tre udvalg:

 Teknisk udvalg (udvalget for teknik, miljø og vejvæsen)
 Det sociale udvalg
 Skole- og kulturudvalget (i samarbejde med skolekommissionen og fritidskommissionen)

Desuden nedsatte kommunerne et varierede antal udvalg, der tog sig af andre sager.

Noter

Litteratur

 Arne Gaardmand: Dansk byplanlægning 1938-1992; Arkitektens Forlag 1993;

Eksterne henvisninger
 "De bymæssige kommuner. Betænkning afgivet af det af indenrigsministeriet under 21. oktober 1952 nedsatte udvalg med den opgave at foretage en undersøgelse af de bymæssigt bebyggede sognekommuners særlige forhold" (Betænkning nr. 161; 1956)
 "Kommuner og Kommunestyre. Betænkning afgivet af Kommunallovskommissionen" (Betænkning nr. 420; 1966)
 Landkommunernes administration 1660-1970
 Salmonsens Konversationsleksikon, 2. udgave, Bind XIV, København 1923; opslag: kommune (s. 361-364)
 Bertel Dahlgaard: "Brydningerne mellem den administrative inddeling i kommuner og den økonomiske og erhvervsmæssige udvikling" (Nationaløkonomisk Tidsskrift, 3. række, Bind 41 (1933)

Kommuner i Danmark (1842-1970)

Sognekommuner i Danmark (før 1970)


Tara Cressida Frances " Finty " Williams (nascida em 24 de setembro de 1972)  é uma atriz inglesa.

Vida
Williams nasceu em 24 de setembro de 1972 em Londres, filho único de Judi Dench e Michael Williams . Williams treinou na Central School of Speech and Drama em Londres, graduando-se em 1994.

Ela tem um filho, Sam, nascido em 6 de junho de 1997. Sua mãe, Judi Dench, disse que Williams não lhe contou que ela seria avó até dias antes do nascimento.

A foto de Williams aparece nos créditos de abertura da série de televisão de comédia romântica britânica, estrelada por sua mãe, As Time Goes By .

Filmografia

Filme

Televisão

Rádio

 Doctor Who : Demon Quest - O Demônio de Paris - La Charlotte

Audiolivros

 Hawkmaiden Spellmonger Cadet Series Livro Um (2019)
 Hawklady Spellmonger Cadet Series Livro Dois (2019)
 Skyrider Spellmonger Cadet Series Livro Três (2019)
 Chain of Gold: The Last Hours Livro Um (2020)
 Evelina: Ou, a história da entrada de uma jovem no mundo (2016)
 A garota com todos os presentes (2014)
 Eu tenho o seu número (2012)
 Senhor de Stariel (2018)
 Três Irmãs (2021)

Referências

Ligações externas

 Finty Williams at IMDb

Atrizes de televisão do Reino Unido
Atrizes do Reino Unido

Finty Williams


Heimaey stavkirke er en stavkirke som ligger på øen Heimaey i øgruppen Vestmannaeyjar syd for  Island.

Kirken stod færdig 30. juli 2000 og var en gave fra Norge til Island i forbindelse med tusindårsjubilæet for den første kirke som blev bygget på Island af Olav Tryggvason i år 1000.

Den ældste, kendte kirke på Island var en stolpekirke og ikke en stavkirke. Den blev bygget mod nord i havnen af Hjalte og Gissur, to af Olav Tryggvasons mænd. Den kirke findes ikke længere, som det er tilfældet for mange andre kirker fra samme periode. Nogle af dem skal have været større end de kirker som findes i Norge i dag.

Haltdalen stavkirke (eller Holtålen stavkirke fra 1170) blev brugt som model for kirken; modellen står nu på Trøndelag Folkemuseum i området Sverresborg i Trondheim.

Heimaey stavkirke blev bygget i Lom i Norge, fragtet med båd til Island og bygget op igen dér. Den har en rekonstruktion af et maleri fra middelalderen, og originalen hænger i dag i Nidarosdomen, men siges at have været i netop den kirke som stavkirken er bygget efter.

Galleri

Noter

Se også
 Haltdalen stavkirke

Eksterne henvisninger

 Om kirken  på Kirkjukort.net (isl)

Kirker på Island
Etableret i 2000

Heimaey stavkirke


Obalni galeb () je veliki galeb bijele glave koji živi na zapadnoj obali Sjeverne Amerike. Prije se smatrao specifičnom podvrstom za meksičkog galeba (Larus livens) u Kalifornijskom zaljevu. Obalni galeb kreće se od Britanske Kolumbije u Kanadi do Baja California u Meksiku.

Opis

Obalni galeb je veliki galeb koji može narasti od 55 to 68 cm u duljinu, s rasponom krila između 130 i 144 cm, s tjelesnom masom kzmeđu 800 i 1400 grama. U studiji koja je obuhvatila 48 galebova te vrste, prosječna mase je bila 1011 g. Među standardnim mjerenjima, tetiva krila je 38 to 44.8 cm, kljun je 4.7 to 6.2 cm, a gležanj mu je od 5.8 do 7.5 cm. Obalni galeb ima bijelu glavu i tijelo i siva krila. Ima žuti kljun s crvenom subterminalnom mrljicom (ovo je malo mjesto na kraju računa koje pilići kljucaju kako bi stimulirali hranjenje). Jako podsjeća na galeba Larus schistisagus. Na sjeveru svog područja rasprostranjenosti čini hibridnu zonu sa svojim bliskim srodnikom sjevernopacifičkim galebom (Larus glaucescens). Obalnim galebovima treba otprilike četiri godine da dostignu svoje odraslo perje, te uzorke i boje na perju. Obalni galeb obično živi oko 15 godina, ali može živjeti i do 25 godina. Najveća kolonija obalnih galebova nalazi se na Farallonskim otocima, smještenim oko 40 km zapadno od San Francisca, Kalifornija; na području zaljeva San Francisco živi oko 30 000 galebova. Obalni galebovi također žive na obali Oregona.

Rasprostranjenost i stanište

Obalni galeb je cjelogodišnji stanovnik Kalifornije, Oregona, Donje Kalifornije i južnog Washingtona. Selica je, seli se u sjeverni Washington, Britansku Kolumbiju i Baja California Sur kako bi proveli dio godine van sezone parenja.

Ponašanje

Obalni galeb rijetko ulazi više od otprilike 100 milja u unutrašnjost, gotovo nikad jako daleko od oceana; to je gotovo isključivo morski galeb. Gnijezdi se na obalnim otocima i stijenama uz obalu te na otocima unutar ušća. Kolonija postoji i na otoki Ano Nuevo, zatim na otoku Anacapa u Nacionalnom parku Channel Islands i na otoku Alcatraz u zaljevu San Francisco. U kolonijama dugotrajni parovi agresivno brane teritorije čije se granice mogu lagano mijenjati iz godine u godinu, ali se održavaju za život mužjaka.

Prehrana
Obalni galebovi hrane se u pelagičnim sredinama i u zoni plime i oseke. Na moru hvataju ribu i beskralježnjake poput krila, lignje i meduze. Nisu u stanju roniti i hraniti se isključivo na površini vode. Na kopnu se hrane trupovima tuljana i morskih lavova i životinjama pregaženim na cesti, kao i školjkama iz porodice Cardiidae, morskim zvijezdama, priljepcima i puževima u zoni plime i oseke. Oni se također hrane otpacima ljudske hrane, na staništima izmijenjenim ljudima, uključujući odlagališta otpada, i uzimaju hranu koja im je dana ili ukradena od ljudi u marinama, plažama i parkovima. Poznato je da su obalni galebovi grabežljivci koji ubijaju i jedu mladunke drugih ptica, posebno pačića, pa čak i odrasle neke manje vrste ptica. Obalni galebovi, uključujući onoga koji je živio na jezeru Merritt u Oaklandu, poznati su po tome što su ubijali i jeli golubove. Također će ugrabiti ribu iz usta kormorana ili pelikana prije nego što ih proguta.

Razmnožavanje
Na roditeljskom teritoriju izgrađeno je gnijezdo vegetacije i položena su 3 jaja. Ova se jaja inkubiraju mjesec dana. Jednom izleženi pilići ostaju unutar teritorija dok ne opernate. Piliće koji zalutaju na teritorij drugog galeba može ubiti par tog teritorija. Smrtnost pilića je velika, s tim da u prosjeku jedan polić preživi dok ne opernati. Povremeno će napuštene piliće udomiti drugi galebovi.

Hibridizacija
U državi Washington obalni galeb često se hibridizira sa sjevernopacifičkim galebom i može jako nalikovati eskimskom galebu. Hibridi imaju ravniju i veću glavu te deblji kljun s izraženim kutom na donjem dijelu kljuna, što ih razlikuje od manjeg eskimskog galeba.

Obalnigalebovi i ljudi

Obalnigaleb trenutno se ne smatra ugroženim. Međutim, oni imaju, za galeba, ograničeni domet. Brojke su se u 19. stoljeću znatno smanjile uzimanjem jaja morskih ptica za rastući grad San Francisco. Zapadne kolonije galebova također su patile od poremetnje njihovog staništa koja su pretvorena u svjetioničke stanice, ili, u slučaju Alcatraza, u zatvor.

Obalni galebovi vrlo su agresivni kada brane svoje teritorije, zbog čega ih neka tretiraju kao prijetnju. Automatizacija svjetionika i zatvaranje zatvora u Alcatrazu omogućili su vrsti da povrati dijelove svog područja. Trenutno su osjetljivi na klimatske događaje poput događaja El Niño i izlijevanja nafte.

Tisuće obalnih galebova i pilića borave na otoku Anacapa u Nacionalnom parku Kanalskih otoka.

Obalni galebovi postali su ozbiljna smetnja bejzbolskom timu San Francisco Giantsa. Tisuće galebova prelijeću AT&T Park u San Franciscu tijekom utakmica. Oni se roje po terenu, vrše nuždu prema navijačima, a nakon utakmica jedu ostatke stadionske hrane na sjedalima; kako ptice znaju kada se igre završavaju, nepoznato je. Galebovi su otišli dok je crvenorepi jastreb posjetio park krajem 2011. godine, ali vratili su se nakon što je soko nestao. Savezni zakon zabranjuje odstrel ptica, a unajmljivanje sokolara koštalo bi Giantse 8000 američkih dolara po igri.

U medijima
Obalni galeb bio je jedan od antagonista u poznatom filmu Alfreda Hitchcocka Ptice koji je sniman u zaljevu Bodega u Kaliforniji.

Galerija

Izvori

Dodatni izvori

Vanjske poveznice
Western Gull Facts - from University of Washington Nature Mapping Program
 Oregon Coast Today - Seagull article

Ostali projekti

Galeb

Obalni galeb


Iasmakh-Adad I es el hijo de Shamshi-Adad I, rey de Asiria y heredero al trono de este.

Historia
Iasmakh-Adad I fue puesto como rey de la ciudad de Mari por su padre, y reinó en esa ciudad desde 1798 hasta 1780 a. C. Su padre lo puso al frente de la ciudad de Mari, puesto que éste era un punto clave frente a la ciudad enemiga de Alepo.A la muerte de su padre, reinó en el trono asirio su hermano, Ishme-Dagan mientras que Iasmakh-Adad I se quedó regente en el trono de Mari. Con la muerte de Šamši-Adad I, las ciudades enemigas de Asiria, Ešnunna y Alepo terminaron por someter a un ya de por si reino en decadencia. De Alepo vino Zimri-Lim, quien conquistó la ciudad de Mari, y restableció el reino de sus antepasados. Iasmakh-Adad I tuvo que huir de Mari y se desconoce cuál fue su final.

Bibliografía

 C. GRIMBERG. Historia Universal Daimon. 1. El Alba de la civilización. Barcelona, 1973.

Reyes de Asiria
Reyes del siglo XVIII a. C.
Reyes de Mari
Asia en el siglo XVIII a. C.

Iasmakh-Adad


An Eleocharis suksdorfiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gustave Beauverd. An Eleocharis suksdorfiana in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis suksdorfiana


Pablo Fernando Meneses Arenas (Chile, 21 de septiembre de 1984) es un futbolista chileno. Juega como volante y delantero y su último club fue Unión San Felipe.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en BDFA.com
 Ficha en Soccerway.com

Futbolistas de Chile
Futbolistas del Club de Deportes Naval de Talcahuano
Futbolistas del Club Deportivo Provincial Osorno en los años 2000
Futbolistas del Club Deportivo Unión San Felipe en los años 2010

Pablo Meneses


كيجيورو شيديهارا  (11 أغسطس 1872 - 10 مارس 1951) كان سياسي ياباني شغل منصب رئيس الوزراء الياباني الرابع والأربعين.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من كادوما (أوساكا)
أعضاء مجلس النواب الياباني
خريجو جامعة طوكيو
رؤساء مجلس النواب الياباني
رؤساء وزراء اليابان
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
سفراء اليابان لدى الولايات المتحدة
سفراء اليابان لدى هولندا
سياسيون من محافظة أوساكا
كازوكو
مواليد 1872
مواليد في كادوما (أوساكا)
نواب رؤساء وزراء اليابان
وزراء خارجية اليابان
وفيات 1951

كيجيورو شيديهارا


In the 1920 Manitoba general election, a heterogenous grouping of "Farmer" candidates took 12 seats. Together they made up the second-largest caucus in the Legislature. Some of them went on to found the United Farmers of Manitoba in 1922.

In the 1930 federal election in Canada, five supporters of the United Farmers ran in Saskatchewan as "Farmer" candidates. None of them were elected. Additionally, in the 1925 federal election, one supporter of the Progressive Party of Canada ran in Quebec as a "Farmer" candidate.

See also
 List of political parties in Canada

References

Federal political parties in Canada

Farmer (party)


Billy Don't Be a Hero (Billy no seas un héroe) es una canción de 1974 contra la guerra, interpretada por Paper Lace y también por Bo Donaldson and The Heywoods. La canción fue escrita por Mitch Murray y Peter Callander.

Debido a que la canción fue lanzada en 1974, es a menudo asociada con la guerra de Vietnam , aunque en realidad se refiere a la guerra civil americana como lo demuestra el "blues soldado" (las fuerzas de la Unión) en las letras y portada del sencillo. Además, un vídeo musical de 1974 muestra a la banda tocando con los uniformes de la Unión.

Charts

Billy Don't Be a Hero llegó a ser número uno en las listas de singles del Reino Unido el 16 de marzo de 1974, El grupo Paper Lace pensaba lanzar el disco en Estados Unidos, pero la canción fue grabada y publicada antes que ellos por Bo Donaldson and The Heywoods, alcanzando el n.º1 en el Billboard Hot 100 el 15 de junio de 1974.

La canción en el cine y TV

 La canción aparece en las películas Las aventuras de Priscilla, reina del desierto (1993), Un golpe de suerte (2005).
 El título de la canción es mencionado en la comedia Friends (1994-2004), por el personaje de David Schwimmer, -Ross Geller- como referencia de algo sucedido durante su infancia, es decir, hace mucho tiempo.

Referencias

 Billy Don't be a Hero en Wordpress Consultado el 15-11-11
 UK Singles Chart number-one single (Paper Lace version)March 16, 1974 Consultado el 15-11-11

Sencillos de 1974
Sencillos número uno en Billboard Hot 100

Billy Don't Be a Hero


Harry Joseph Bowman (* 17. Juli 1949; † 3. März 2019), Spitznamen Taco und T, ist der ehemalige Präsident des Outlaws MC. Er war eine Zeit lang auf der Liste der FBI Ten Most Wanted Fugitives und war seit 1999 inhaftiert.

Kriminelle Rocker-Karriere
Harry Bowman war Mitglied des Outlaws MC und hatte verschiedene Posten innerhalb des Clubs inne. So war er Präsident in Detroit und nationaler Vizepräsident. 1982 tötete Bowman den Outlaw Arthur Allen Vincent in Ormond Beach, Florida.

Von 1984 bis 1997 war er der nationale Präsident der Outlaws und steuerte den Club von einem Vorort von Detroit aus. Seine rechte Hand war Wayne "Joe Black" Hicks. Im Rahmen seiner Tätigkeit als Präsident beauftragte er unter anderem Hicks, einen Mord an einem früheren Outlaw-Mitglied auszuführen. Der Mordauftrag konnte jedoch nicht durchgeführt werden.

1990 befahl Bowman den Mord an Raymond Chaffin, einem Mitglied der verfeindeten Motorcycle-Gang Warlocks MC in Fort Lauderdale. Der Mord wurde am 21. Februar 1991 von Houston Murphy und Alex "Dirt" Ankeric ausgeführt, während Hicks und Bowman sich für ein Alibi in der Öffentlichkeit zeigten.

Im März 1992, im Rahmen des alljährlichen Treffens Daytona Beach Bike Week, kam es zu einer handgreiflichen Auseinandersetzung zwischen Irwin "Hitler" Nissen, einem ehemaligen Prospect der Outlaws, und dem Präsidenten von Atlante. Bowman ließ Nissen entführen und schwer zusammenschlagen, wobei er selbst Hand an ihn legte und mehrfach bedrohte. 1993 ließ er ein weiteres Outlaw-Mitglied entführen, das gegen den Club ausgesagt hatte. Nachdem er diesen mehrere Tage gefangen hielt, zwang er ihn, aus dem Club auszutreten.

1994 befahl Bowman einen Krieg mit ihren Hauptrivalen, den Hells Angels. Dieser Befehl führte zu zunehmenden Zusammenstößen zwischen den beiden Clubs, in die auch Unschuldige verwickelt waren. So bestückte Bowman in Gary, Indiana, einen Wagen als sogenannten "War Wagon" mit zusätzlichen Stahlplatten und Schießscharten, der gegen einen Supporter-Club der Hells Angels vorgehen sollte. Dieser wurde jedoch vorher von der Polizei gestoppt. 1994 wurde auf ein Clubhaus der Hell's Henchmen in Chicago ein Bombenanschlag verübt, der jedoch fehlschlug. Einen Monat später zündeten Outlaws das Clubhaus an. Weitere Anschläge wurden auf Clubhäuser der Warlocks in Orlando und in Brevard County verübt. 1994 wurde der Fifth Chapter Motorcycle Club (FCMC) in Florida bei einer Clubparty überfallen, verprügelt und beraubt, weil eines der Mitglieder bei einer Beerdigung einen Hells Angel umarmt hatte.

1994 tötete Bowman den Outlaw Donald Fogg mit einem Kopfschuss. Fogg war als Polizeiinformant aufgefallen und wurde deshalb von Bowman hingerichtet.

Verhaftung
1997 wurde ein Haftbefehl gegen Bowman erlassen, der jedoch nicht ausgeführt werden konnte. Bowman wurde danach auf der Liste der "FBI Ten Most Wanted Fugitives" gesetzt. Er wurde 1999 bei einem Besuch seiner Familie in Sterling Heights, Michigan, verhaftet. Er wurde unter Anklage wegen Verstößen gegen das RICO-Gesetz in vier Fällen, unter anderem Mord, Anstiftung zum Mord und Drogenschmuggel, gestellt. Weitere Anklagepunkte umfassten Verstöße gegen das Betäubungsmittelgesetz, Körperverletzung und illegalen Waffenbesitz. Er wurde zu einer zweifachen lebenslangen Haftstrafe verurteilt. 2002 beantragte Bowman Revision, die Jury sah allerdings keine Verfahrensfehler.

Dokumentationen
 2012: Gangster – Ohne Skrupel und Moral; Staffel 1, Folge 2: Harry "Taco" Bowman / OT: The Ultimate Outlaw: Harry "Taco" Bowman

Weblinks

Einzelnachweise

Person (Mordfall)
Rocker
US-Amerikaner
Geboren 1949
Gestorben 2019
Mann

Harry Joseph Bowman


SAFIR Automobile, vorher Schweizer Automobil Fabrik in Rheineck SAFIR, war ein Schweizer Hersteller von Automobilen und Nutzfahrzeugen.

Unternehmensgeschichte
Anton Dufour und Jakob Schmidheiny gründeten am 14. November 1906 in Rheineck das Unternehmen Schweizer Automobil Fabrik in Rheineck SAFIR zur Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Safir, abgeleitet von Schweizer Automobil Fabrik In Rheineck. 1907 folgte die Umbenennung in SAFIR Automobile und der Umzug  an die Hardstrasse 219 nach Zürich. 1910 endete die Produktion nach ein paar Dutzend hergestellter Exemplare.

Fahrzeuge

Automobile
Im Angebot standen die Modelle 30 PS und 50 PS. Für den Antrieb sorgte ein Vierzylinder-Reihenmotor, der vorne im Fahrzeug montiert war und über eine Kardanwelle die Hinterachse antrieb. Besonderheiten waren ein direkt übersetzter oberer Gang des Getriebes sowie der Druckluftstarter von Saurer. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit des stärkeren Modells war mit 97 km/h angegeben.

Nutzfahrzeuge
Das Unternehmen stellte einige Lastkraftwagen und Omnibusse her. Rudolf Diesel, Hippolyt Saurer, Heinrich Dechamps und Gustave Seguin arbeiteten an einem Dieselmotor für Straßenfahrzeuge.

Literatur

 Ernest Schmid: Schweizer Autos. Die schweizerischen Automobilkonstruktionen von 1868 bis heute. Auto-Jahr, Lausanne 1978, ISBN 2-88001-058-6.

Weblinks

  Auf gtue-oldtimerservice.de
 Swiss Car Register: Safir Rheineck 1906-1910

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Schweiz)
Produzierendes Unternehmen (Zürich)
Ehemaliges Unternehmen (Zürich)
Gegründet 1906
Aufgelöst 1910

SAFIR Automobile