Amenti, Antik Mısır tradisyonlarında ölüm olayı ile bedenlerini terk eden ruhların çeşitli ölüm-ötesi hallerini ve öte-âlem anlamını içeren bir terim olup, eski Mısır yazısında ünlü (sesli) harfler kullanılmadığından günümüzde Amentet, Amentit biçiminde ve diğer farklı biçimlerde de yazılmaktadır.

Antik Mısır'da kayık sembolü

Amenti hakkında bilgi veren en önemli kaynak Mısır Ölüler Kitabı adıyla bilinir. Bu kitapta, ölüm olayı ile bedenlerini terk eden ruhların geçirecekleri serüven ve geçirebilecekleri aşamalar, genellikle sembollere bürünmüş bir biçimde ifade edilmektedir. Antik Mısır tradisyonunda, birçok tradisyonda da görüldüğü ölenlerin öte-aleme göçüşü bir kayık yolculuğu yapmasıyla simgelenir. Semavi kayıkların tasvir edildiği süptil okyanusa Nun'dur. (Nun'un tüm kozmozda mevcut olduğu ileri sürülen "esîrî okyanus"u ifade ettiği düşünülmektedir.) Mısır tasvirlerinde psikostazi (ölüm olayı ile bedenini terk eden varlıkların yargılanması) için "hakikat salonu"na gelen varlıkların, içinde merdiven olan bir kayıkla geldikleri görülmektedir. Kayık Antik Mısır anlayışında bazen yaşamın bir halinden diğerine geçişi, bazen de görünmeyen alemdeki bir tesir akımı içinde olunduğunu, bir hareket halinde olunduğunu, yolculuğu temsil eder. (Fakat Antik Mısır'da yıldızların konum ve hareketleri gösterilirken, onlar da kayık içinde resmedilirler.) Ölenlerin ruhlarını yeryüzü ile öte-âlemi ayıran karanlık sulardan kayıkla geçirip öte yakaya taşıyan dümenci kimi zaman Khu-en-ua, kimi zaman Horus olarak yazılır. Yargılanma aşamasını başarıyla atlatanların binebileceği Ra'nın kayığının dümeninde ise, Ani papirüsüne göre Horus vardır.

Öte-alem serüveni ve varlıkların ruhsal gelişim düzeylerine göre yaşayabilecekleri aşama ve olaylar Mısır Ölüler Kitabı'nda sembolik ifadelerle, kısaca şöyle anlatılır:

Yargılanma
Her ölene Osiris'in huzurunda konuşabilmesi için ağzı geri verilir ve ölü Osiris'in, 42 ilahın huzuruna çıkar. Ölüye yeryüzünde yaşarken yapmış olduklarını bilmesi için, belleği ve anımsama yetisi geri verilir. Psikostazi denilen hesaplaşma ya da yargılanma sonunda, ölü, kötü şeylerin anısını ağzından ifrazat olarak dışarıya atar.

Öte-alemin ışıklı tarafı
Ölü, bu aşamayı atlatabildiği takdirde, göksel sular üzerinde hakimiyet kurma olanağını edinir. Artık o alemde arzuladığı her dönüşümü gerçekleştirebilmektedir. Kutsal göllerde arınıp rahatlatıcı sular bölgesinden dilediğince su içer. Gerekirse yeniden yeryüzünde doğabilir. Arınmış bazı ölülere de "Ra'nın kayığı"nda yer alma olanağı tanınır. Hatta, ruhsal gelişim düzeyi yüksek kimi arınmış ölüler Horus'la özdeşleşebilir ve Osiris'in maiyetindekilerden biri olabilirler. Bu ölüler ışığa dönüşürler ki, Nefer-Tem ile özdeşleşenler Sirius yıldızının "yüce kapısı"na ulaşabilirler. İsis'in kudretinden alan ölülerin bir eli Göğe, bir eli de Yer'e doğru açık olur.

Öte-alemin karanlık tarafı

Amenti'nin bu olumlu halleri ya da yüksek ortamlarının yanı sıra olumsuz halleri ya da dehşetli ortamları da vardır. Öte-alemde ıstırap çekme haline ve öte-âlemin, ruhsal gelişim düzeyi geri varlıkların bulunduğu ortamlarına Tuat adı verilir. Tuat'ta ölülerin karanlık bölgelerden ışıklı bölgelere kayıkla geçirildiği bir ırmak akar.

Ayrıca bakınız
 Mısır Ölüler Kitabı
 Psikostazi
 Osiris dini

Kaynakça
 The Book of the Dead, Wallis Budge
 Mısır'ın Ölüler Kitabı,Albert Champdor, Ruh ve Madde Yayınları
 PSİ dergileri

Dış bağlantılar
 Ani Papirüsü'nde ölüm-ötesi tasvirleri
 Kayık ve Amenti
 Ra'nın Kayığı

Mısır mitolojisi
Ezoterizm

Amenti


An Arisaema tortuosum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nathaniel Wallich, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Wilhelm Schott. An Arisaema tortuosum in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. t. sivadasanii
 A. t. tortuosum
 A. t. neglectum

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arisaema

Arisaema tortuosum


Rush! (estilizado em maiúsculas) é o terceiro álbum de estúdio do grupo de pop rock italiana Måneskin, lançado em 20 de janeiro de 2023, através da gravadora Epic Records. Este álbum seria precedido pelos singles "Mammamia", lançado em 8 de outubro de 2021, "Supermodel", lançado em 13 de maio de 2022, "The Loneliest", lançado no dia 8 de outubro do mesmo ano, e "Gossip", lançado três dias antes do lançamento do álbum. O grupo faria turnês para a promoção do álbum e seu predecessor, Teatro d'ira: Vol. I (2021), no Loud Kids Tour no final de 2022, com as turnês europeias agendadas para o início do ano de 2023.

Antecedentes e gravação
Durante o período de gravação, onde, parcialmente, gravaram com o sueco Max Martin em Los Angeles, gravariam "provavelmente 50" faixas para o álbum. Måneskin revelaram que estavam se preparando para a produção e lançamento de seu "álbum de estréia internacional" do grupo, ao lado de Martin e equipe de MXM and Wolf Cousins, incluindo Savan Kotecha e Mattman & Robin, extensivamente, após encontrá-los no ano anterior. O single "Supermodel", no qual trabalharam com Martin e Rami Yacoub, estrearia ao vivo durante a final do Festival Eurovisão da Canção de 2022. A banda posteriormente revelaria uma canção do álbum, de nome "Gasoline", escrita em apoio à Ucrânia após a invasão russa de 2022, também composta pela equipe. Eles seriam, também, influenciados, durante o processo de escrita e gravação após escutar canções do Radiohead, com a baixista Victoria De Angelis afirmando que Måneskin "tentou experimentar um pouco mais com o som. Nós escutamos um monte de Radiohead onde eles usam vários pedais". Damiano David, vocalista do grupo, disse: "Eu acredito que a inspiração que nós conseguimos com o Radiohead serviu para focarmos em criar um mundo específico para cada música. Isso é algo que eles fazem muito, muito bem, então a gente tentou criar essas atmosferas incríveis. Eles realmente criam uma imagem do que você está escutando, e isso nos deu inspiração.

O quarteto anunciou o álbum no último dia de outubro de 2022 e, subsequentemente, em 15 de dezembro daquele ano, revelaram a lista de faixas. O álbum constitui-se de uma série de quatorze faixas em inglês e mais três no idioma italiano, incluindo a faixa "favorita dos fãs", que seria usada de conjunção em apresentações, "Gasoline", assim como outra faixa que debutou nos concertos, "Kool Kids". Em entrevista com a revista Entertainment Weekly, David explicaria a inclusão de faixas em italiano:

Singles
"Mammamia" seria liberada como principal single deste álbum em 8 de outubro de 2021. Os segundo e terceiro singles, "Supermodel" e "The Loneliest", seguindo em maio e outubro de 2022, respectivamente. Em 13 de janeiro de 2023, houve o lançamento do quarto single "Gossip". Um single promocional, entitulado "La fine" foi lançado em dezembro de 2022.

Recepção e críticas
Rush! recebeu críticas geralmente favoráveis dos críticos musicais. No agregador de resenhas Metacritic, que atribui uma classificação ponderada de 100 às resenhas dos críticos convencionais, o álbum tem uma pontuação média de 71 com base em 14 resenhas. O agregador AnyDecentMusic? deu 6,8 de 10, com base em sua avaliação do consenso crítico. Rho Chung do The Skinny opinou que o álbum "captura perfeitamente a sensação de autenticidade espontânea que o torna um show único". Escrevendo para a Kerrang!, Sam Law sentiu que a banda "ainda é totalmente imparável" quando "explora a exuberância juvenil e a excentricidade ardente que os trouxe até aqui em primeiro lugar". Robin Murray do Clash considerou o álbum "exaustivo e cansativo" e "a palavra definitiva neste improvável fenômeno do rock — na melhor das hipóteses, é um lembrete feroz de como o gênero pode ser divertido".

David Browne, para a Rolling Stone, acrescentou que "o ridículo da maior parte do Rush!" é uma demonstração de como Måneskin "só consegue confirmar como o hard rock & roll tem que trabalhar hoje em dia para ser notado". Chamando o projeto de "golpe mais amplo" da banda, Browne apreciou a produção de Max Martin, que "sabe como contornar um gancho", e o renascimento da "novidade new wave impassível e sem expressão".  Alexis Petridis, resenhando o álbum ao The Guardian, escreveu que Måneskin capturou suas influências e as tornou "genuinamente coerentes" no projeto, com um resultado "estranhamente sincero". Petridis observou que o que falta ao projeto é compensado com "entusiasmo" e "Se esse entusiasmo ocasionalmente se transforma em uma ânsia enjoativa de agradar, na maioria das vezes é contagiante".  Annabel Nugent do The Independent descobriu que ao longo do álbum é difícil conseguir um momento "em que você não se divirta", descobrindo que, no entanto, na primeira audição soa "amorfo".

Lauren Murphy, do The Irish Times, escreveu que "como uma coleção de canções de rock de nível superficial e emocionantes", o álbum é "mais do que útil", chamando-o de "uma tentativa de garantir a posição de Måneskin em territórios estrangeiros" com "assuntos de língua inglesa esguios", embora "liricamente pouco inventivo". Murphy observou que no álbum a banda parece ciente "que nunca teríamos ouvido falar deles se não fosse pelo perfil oferecido pelo Eurovisão". Revendo o álbum para The Atlantic, Spencer Kornhaber não ficou impressionado com o Rush! em comparação com os esforços anteriores da banda, escrevendo que "não é um caso muito forte de que o apelo da banda seja sua música". Kornhaber apontou que "a redundância do álbum tem o estranho efeito de questionar a volta das guitarras! narrativa que a banda aparentemente convida", rotulando as canções de "claramente recicladas" e "descaradamente medíocres". Jeremy D. Larson, do Pitchfork, rejeitou o álbum, chamando-o de "absolutamente terrível em todos os níveis concebíveis: vocalmente irritante, liricamente sem imaginação e musicalmente unidimensional. É um álbum de rock que soa pior quanto mais alto você o toca."

Sarah Taylor, da Gigwise, julgou a banda "jogando pelo seguro com as letras deste álbum, exagerando sua estética rebelde e comprometendo a beleza lírica de faixas anteriores como 'Torna a casa' e 'Coraline'", sugerindo que "alguns de suas canções são todas estilo e nenhuma substância". Taylor observou que as três faixas cantadas em italiano são algumas das "mais frenéticas e emocionantes" do disco.  Por outro lado, os críticos musicais italianos observaram que as faixas em italiano são as menos funcionais musical e liricamente.

Lista de faixas

Créditos
Måneskin
 Damiano David – vocais
 Victoria de Angelis – contrabaixo, vocais de apoio
 Thomas Raggi – guitarra
 Ethan Torchio – bateria

Desempenho nas tabelas musicais

Certificações

Ver também
 Lista de álbuns número um em Portugal em 2023

Álbuns de Måneskin
Álbuns da Epic Records
Álbuns produzidos por Rami Yacoub
Álbuns produzidos por Max Martin
Álbuns de 2023
!CS1 italiano-fontes em língua (it)
!CS1 japonês-fontes em língua (ja)

Rush!


| fæðingardagur  = 16. desember 1982
| fæðingarstaður =
| dauðadagur     =
| dauðastaður    = ,
| orsök_dauða    =
| verðlaun       =
| þekkt_fyrir    =
| stjórnmálaflokkur =
| starf          = Kvikmyndaframleiðandi
| trú            =
| maki           =
| börn           =
| foreldrar      =
| undirskrift    =
}}

Davíð Óskar Ólafsson (f. 16. desember 1982) er íslenskur kvikmyndaframleiðandi, kvikmyndaleikstjóri og handritshöfundur. Davíð er sonur klipparans Valdísar Óskarsdóttur. Davíð er menntaður í kvikmyndaframleiðslu frá Evrópska kvikmyndaháskólanum (''Den Europæiske Filmhøjskole'').

Verk í leikstjórn Davíðs

 Góða ferð (2009) (stuttmynd)
 Litlir hlutir (2011) (stuttmynd)
 Bakk (2015)
 Brot (2019) (þáttaröð)
 Trom (2021) (færeysk þáttaröð)

Tilvísanir

Tenglar

Fólk fætt árið 1982
Íslenskir kvikmyndaleikstjórar

Davíð Óskar Ólafsson


මධ්‍යන්‍ය උස අසාමාන්‍ය ලෙසින් අඩු ලෝක ව්‍යාප්ත බොහෝ වාර්ගික කණ්ඩායම් සඳහා  පිග්මි යන නම ව්‍යවහාර වෙයි; වැඩිහිටි පුරුෂයන් 150 සෙමී (59 අඟල්) ප්‍රමාණයකට අඩු මධ්‍යයන උසක් දක්වා පමණක් වැඩෙන ඕනෑම කණ්ඩායමක්  මානව විද්‍යාඥයින් විසින් පිග්මි ලෙසින් අර්ථ දැක්වෙයි.

පිග්මි ජනයා


Adolf Krefft (* 22. September 1863 in Schwerin; † 27. April 1936 ebenda) war ein deutscher Kaufmann und Politiker (DNVP).

Leben
Nach dem Besuch der Realschule absolvierte Adolf Krefft ab 1882 eine kaufmännische Lehre in Lübeck. Seine Ausbildung führte ihn auch in weitere Städte Deutschlands. Er leistete von 1884 bis 1885 Wehrdienst und wurde 1893 Teilhaber der väterlichen Handlung Friedrich Krefft in Schwerin, deren Leitung er 1901 als alleiniger Inhaber übernahm. Während des Ersten Weltkriegs diente er als Mitarbeiter beim Kriegspresseamt in Berlin. Als solcher war er im In- und Ausland an der Front bei den Waffengattungen des Heeres und der Marine tätig.

Während der Zeit der Weimarer Republik trat Krefft in die DNVP ein. Von 1920 bis 1929 gehörte er als Abgeordneter dem Landtag des Freistaates Mecklenburg-Schwerin an. Außerdem war er Vorstandsmitglied des Kyffhäuserbundes und des Landes-Kriegerverbandes, ehrenamtlicher Vertrauensmann bei diversen Behörden und Vorsitzender der Schweriner Kaufmannschaft.

Literatur
 Herrmann A. L. Degener: Wer ist's?, Band 9/1928, Leipzig 1928, S. 864

Weblinks

Landtagsabgeordneter (Mecklenburg-Schwerin)
DNVP-Mitglied
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher
Geboren 1863
Gestorben 1936
Mann

Adolf Krefft


Aledo may refer to:

Aledo, Illinois
Aledo, Texas
Aledo, Spain

Aledo


XtremeAir es una compañía aeronáutica alemana dedicada al diseño y fabricación de aviones acrobáticos, con su sede en Hecklingen, Sajonia-Anhalt, Alemania.

XtremeAir fue fundada en 2005 por Harro Moewes. En 2006 se trasladó la compañía a unas instalaciones aeroportuarias próximas a Magdeburgo. Además del diseño y fabricación de sus aviones, XtremeAir también diseña y crea piezas realizadas en materiales compuestos.

Productos
 XtremeAir Sbach 300, avión acrobático.
 XtremeAir Sbach 342, versión biplaza del Sbach 300.

Referencias
 Página oficial de XtremeAir (en inglés)

Fabricantes de aeronaves de Alemania

XtremeAir


Le lac Fundudzi est situé dans le Soutpansberg dans la province du Limpopo en Afrique du Sud.

Géographie
Il fait environ 5 km sur 3 km lorsqu'il est plein, et a été créé par un très ancien glissement de terrain qui a bloqué le cours de la rivière Mutale. Le lac et ses crocodiles résidents ainsi que la forêt voisine de Thathe Vondo, sont considérés comme sacrés par le peuple Vhatavhatsindi, le peuple du lac, qui fait partie des Vendas.

Légendes
Selon une légende des Vendas, le lac aurait été créé lorsqu'un lépreux de passage s'est vu refuser nourriture et abri. Il a maudit le kraal qui a disparu sous les eaux du lac nouvellement formé, et les Vendas prétendent que, tôt le matin, il est possible d'entendre le son des tambours et les cris et les hurlements des personnes noyées et du bétail
.

La légende dit aussi que le lac Fundudzi est protégé par un dieu python vivant dans la montagne. Les Vendas rendent hommage à ce dieu en exécutant chaque année une danse de la puberté, caractérisée par les balancements et les déhanchements au sein d'une ligne conga (sorte de queuleuleu), à laquelle des adolescentes de la tribu participent. On dit que la plénitude du lac et sa couleur reflètent le tempérament des ancêtres et la possibilité de pluie.

Notes et références

Lac d'Afrique du Sud

Lac Fundudzi


Christians Brygge er en gade og havnefront, der hovedsageligt ligger langs med den sydøstlige side af Slotsholmen i København. I nordøst er den forbundet med Niels Juels Gade via Christian IV's Bro. I sydvest fortsætter den over Bryghusbroen og et kort stykke på Sjælland, før den passerer under Langebro og bliver til Kalvebod Brygge. Gaden indgår ligesom de tilstødende gader i Ring 2.

Gaden blev oprindeligt navngivet Christiansgade i 1869 efter den daværende kong Christian 9.. Navnet blev ændret til det nuværende i 1954 i forbindelse med en planlagt omlægning af gaden, der blev gennemført i 1962. I dag ligger der både gamle bygninger langs gaden som Christian 4.s Bryghus og moderne bygninger som Det Kongelige Biblioteks tilbygning Den Sorte Diamant og den kommende bygning for Dansk Arkitektur Center.

Historie

Gaden blev anlagt i forbindelse med opfyldningen af Tøjhushavnen i 1868 og fik navnet Christiansgade året efter. På det tidspunkt gik den kun til Vester Voldgade, da Rysensteen Bastion fra Københavns gamle Vestervold endnu ikke var blevet fjernet. Den daværende Langebro lå udfor enden af Vester Voldgade, og ved siden af lå Druknehuset fra 1806, hvor drukneofre blev opbevaret, før de blev identificeret. Ved bastionen lå der desuden et offentlig havbad, Rysensteens Badeanstalt. En anden bygning i den nye gade var Kongens Bryghus, der oprindeligt havde haft til huse i en militær bygning på Slotsholmen, men som var flyttet til en ny bygning på den anden side af Frederiksholms Kanal i 1771.

Efter at Vestervold blev fjernet, blev Christiansgade forlænget til et kryds med den nye Vester Boulevard (nu H.C. Andersens Boulevard), der blev anlagt i 1890. Langebro blev flyttet til ud for den nye boulevard i 1902. Druknehuset blev revet ned samme år, mens badeanstalten blev pillet fra hinanden og delvist genopbygget på den anden side af havnen i 1905.

Den nuværende Langebro, der åbnede i 1954, blev anlagt så højt, at den kom til at gå over Christiansgade, der derved fik uhindret forbindelse med Kalvebod Brygge. Samme år skiftede gaden navn til Christians Brygge, dels for at undgå forvekslinger med Kristianiagade, og dels fordi der var planer om at omlægge gaden langs med kajen. Hidtil havde den i øst haft en nordligere forløb, der endte med passagen ved siden af Børsen. I 1962 blev den imidlertid omlagt til at følge kajen, før den blev ført under Knippelsbro og forbundet med Christian IV's Bro. En del af det gamle gadeforløb kan stadig genkendes, men ved Slotsholmsgade er Tjæreborgbygningen blevet anlagt henover den.

Bygninger

Den nok mest markante bygning langs med gaden er Det Kongelige Biblioteks tilbygning Den Sorte Diamant, der blev opført efter tegninger af Schmidt Hammer Lassen og som åbnede i 1999. To skyways i glas over gaden giver tørskoet forbindelse til de gamle bygninger. Bag de gamle bygninger ligger Det Kongelige Biblioteks Have og ved siden af den to brolagte passager, der forbinder Christians Brygge med Christiansborg og Tøjhusgade. Den nordøstlige passage hedder Proviantpassagen efter Proviantgården, som den ligger langs med. Christian 4.'s gamle arsenal, tøjhuset, på den anden side af bibliotekshaven huser nu Tøjhusmuseet.

Bygningskomplekset kaldet Tjæreborg, på grund af den mørke fremtræden med facader af mørkegrøn marmor og kobber, (Christians Brygge 6) blev opført af arkitekterne Thomas Havning og Svenn Eske Kristensen fra 1961 til 1968 og er hjemsted for Justitsministeriet.

I nr. 26 ligger kontorbygningen Ny Christiansborg, der blev opført i historicistisk stil efter tegninger af Knud Arne Petersen i 1907. Det huser blandt andet det amerikanske handelskammer.

Pr. 2016 er bygningen BLOX, der er tegnet af Rem Koolhaas til blandet brug, under opførelse på Bryghusgrunden. Bygningen kommer til at gå over gaden og opføres af Realdania for at skabe mere aktivitetet i området. Den kommer til at huse Dansk Arkitektur Center og Realdania samt lejligheder og restauranter.

Kunst
På Søren Kierkegaards Plads står Elisabeth Toubros abstrakte skulptur Urban Fractal fra 2000. Desuden har Mogens Møller lavet kunst med vand på pladsen.

I 2009 blev en bronzeafstøbning af Anne Marie Carl-Nielsens skulptur Havfrue opsat ved kajen udfor Den Sorte Diamant. Afstøbningen var en gave fra Carl Nielsen og Anne Marie Carl-Nielsens Legat til Det Kongelige Bibliotek, der råder over alle Carl Nielsens kompositioner og breve, herunder næsten 500 breve fra hans kone Anne Marie. Carl-Nielsen gengav sin havfrue på en noget mere dramatisk vis end Edvard Eriksens meget mere berømte og ni år ældre Den lille havfrue ved Langelinie længere mod nord.

Udfor Proviantpassagen står der en bronzeafstøbning af en græske statue af Demosthenes. Herman Wilhelm Bissens Istedløven stod tidligere udfor porten til Tøjhusmuseet, men den blev flyttet tilbage til sin oprindelige placering i Flensborg i 2011.

Transport
I 2015-2016 anlagdes en ny cykelsti langs med kajen som en del af den 13 km lange gang- og cykelsti Havneringen omkring den centrale del af Københavns Havn. En underføring der etableres som en del af BLOX-projektet skal gøre det nemmere for fodgængere at få adgang til vandet.

Havnebusserne har stoppested ved Den Sorte Diamant.

Noter

Eksterne henvisninger

 Christians Brygge  på indenforvoldene.dk

Gader i Indre By (København)
Slotsholmen

Christians Brygge


පරිගණක ආශි‍්‍රත නෛතික පැතිකඩ ගණනාවක්ම පවතී. ඒවායින් සමහරක් පහත දක්වා ඇත.
නීතියේ අංශයන්

 ප‍්‍රකාශන හිමිකම්
 සාධාරණ භාවිතය පිලිබඳ රීති
 ඩිජිටල් මාධ්‍යයට පිටපත් කිරීම
වැලැක්වීම සඳහා වන විශේෂ රීති ආදිය ඇතුලත් නීති ක්ෂේත‍්‍රය බුද්ධිමය දේපළ නීතිය ලෙසින් හැඳින්වේ. මෘදුකාංග සම්බන්ධයෙන් වන පේටන්ට් නීතිය තවමත් යුරෝපයේ සහ වෙනත් කලාපයන්හි වර්ධනය වෙමින් පවතින්නකි.

 මෘදුකාංග බලපත‍්‍ර
 පරිශීලනය සඳහා වන බලපත‍්‍ර
 නොමිළයේ ලබාදෙන මෘදුකාංග බලපත‍්‍ර
වැනි මාතෘකාවන් සම්බන්ධයෙන් වන සංවාදයන්ට

 නිෂ්පාදන වගකීම
 ස්වාධීන වර්ධකයින්ගේ වෘත්තීය වගකීම
 වගකීම්පත්
 ගිවිසුම් නීතිය
 වෙළඳ රහස්
 බුද්ධිමය දේපළ
ආදිය පිලිබඳ කාරණාවන් ඇතුලත් වෙයි.
බොහොමයක් රටවල පරිඝනක සහ සන්නිවේදන කර්මාන්තයන් රජයේ ආයතනයන් විසින් දැඩිව නියාමනය කරනු ලබයි.

පරිගණක භාවිතා කරන්නන් සහ පරිගණක ජාල විසින් අනුගමනය කළයුතු අනවසර ප‍්‍රවේශය, දත්ත සුරක්‍ෂිතතාව ආදිය සම්බන්ධ රීතීන් පවතී. එමෙන්ම පිටපත් කිරීම වැලැක්වීම සඳහා පවත්නා උපකරණයන් සම්බන්ධයෙන්ද රීතීන් වෙයි. සමහර රාජ්‍යයන් අතර මෘදුකාංග සහ ද්‍රෘඩකාංග ආනයනය සහ අපනයනය සම්බන්ධයෙන්ද සීමාවන් පනවා ඇත.

 අන්තර්ජාලය
 බදුකරණය
 පාරිභෝගික ආරක්‍ෂාව
 ප‍්‍රචාරනය
යනාදිය පාලනය කිරීම සඳහාද නීති පවතී.

වාරණය සම්බන්ධ නීති මෙන්ම
 ප‍්‍රකාශනයේ නිදහස
 රජයේ තොරතුරු සඳහා වන ප‍්‍රවේශය
 තමන් පිලිබඳව පුද්ගලික ආයතනයන් පවත්වාගෙන යනු ලබන තොරතුරු වෙත එම තැනැත්තන්ට ප‍්‍රවේශවීමේ අයිතිය

යනාදිය පිලිබඳවද නීති පවතී. නීතිය බලාත්මක කිරීම සඳහා අවශ්‍යවන්නාවූ දත්තයන් සහ සමහර දත්ත පුද්ගලික හේතූන් මත එක්රැස්කිරීම හෝ ළග තබාගැනීම තහනම් කරන නීතිද පවතී.

සමහර තත්වයන්හිදී සහ අධිකරණ බලයන් විසින් පරිගණක සන්නිවේදනයන් සාක්‍ෂි වශයෙන්ද, ගිවිසුම් ස්ථාපිත කිරීම සඳහාද යොදාගනු ලැබිය හැක. පරිගණකයන් මඟින් සන්නිවේදන පද්ධතීන්ට රහසින් ඇතුල්වීමේ සහ ප‍්‍රවීක්‍ෂණයේ හැකියාව ලබාදී ඇති අතර ඒවා අධිකරණයේ සාක්‍ෂි වශයෙන් නීතිය කි‍්‍රයාවේ යොදවනු ලබන්නේ කෙසේද යන්න පිලිබඳ විවිධ මතවාද පවතී.

පරිගණකගත ඡන්දය දීමේ තාක්‍ෂණය, ඡන්දය දීමේ යන්ත‍්‍රවල සිට ජංගම දුරකථන හරහා ඡන්දයදීම දක්වා වර්ධනය වී ඇති අතර නෛතික ගැටළු රාශියකට මග පාදා ඇත.

සමහර රාජ්‍යයන් නීතිය මඟින් මෙන්ම තාක්‍ෂණික උපක‍්‍රමයන් මඟින්ද අන්තර්ජාලය වෙත ප‍්‍රවේශය සීමා කොට ඇත.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Computer_law

නීතිය-පරිඝනකයේ නෛතික පැතිකඩ


Natronski papir ili kraft papir se proizvodi od nebijeljene ili bijeljene sulfatne celuloze s veoma velikom čvrstoćom na istezanje. Svojstven je po smeđoj boji. Natronski papir za izradu vreća keljen je i vodootporan, strojnogladak ili jednostrano gladak, gramature oko 80 g/m2. Natronski papir manje gramature (od 20 do 30 g/m2) služi kao kabelski, toaletni ili kao omotni papir za posebne svrhe, a najtanji (od 6 do 12 g/m2) kao kondenzatorski papir.

Sulfatna celuloza
Sulfatna celuloza proizvodi se postupkom koji je primjenjiv za preradu svih vrsta drveta (četinjača i bjelogorice) bez obzira na količinu smole, pa i za preradu stabljika različitih trava. Odlikuje se dugim i čvrstim vlaknima, koja su manje oštećena nego u sulfitnoj i natronskoj celulozi. Od sulfatne celuloze proizvodi se vrlo čvrst papir, koji u nebijeljenom stanju služi u prvom redu kao omotni papir, zatim kao kabelski i kondenzatorski papir, i slično.

Omotni papir
Omotni papiri, kartoni i ljepenke proizvode se uglavnom od starog papira (u prosjeku stari papir čini oko 80% sirovine), ali i od poluceluloze, sulfitne i sulfatne celuloze. Od omotnih se papira traži velika čvrstoća na kidanje, otpornost prema savijanju, dobra rastezljivost i neprobojnost. Kao materijal za pakiranje (ambalažu), papir se upotrebljava više od bilo kojeg drugog konkurentnog materijala.

U omotni ili ambalažne papire ubrajaju se:
 prosti papir za zamatanje ili šrenc papir, slabih mehaničkih svojstava i lošeg izgleda, upotrebljava se za pakiranje, a najviše kao unutarnji ravni sloj u valovitom kartonu;
 papir za valovitu ljepenku ili fluting papir, izrazite krutosti, služi za izradbu valovitoga sloja u valovitom kartonu (kartonska ambalaža);
 kraft papir, od dugih četinjačkih vlakana sulfatne celuloze, najboljih je mehaničkih svojstava, služi za izradbu papirnih vreća i kao ravni sloj valovitoga kartona;
 natronski papir, po kvaliteti sličan kraft papiru, ali manjih gramatura, koristi se za izradu konzumnih vrećica i ljepljivih papirnih vrpca.

Izvori

 Biljni proizvodi
 Tiskarstvo

Natronski papir


Adina (lat. Adina), biljni rod od jedanaest vrsta korisnog drveća iz porodice broćevki (Rubiaceae) raširen po istočnoj i jugoistočnoj Aziji.

Adina je i hrvatski naziv ovog roda.

Vrste
 Adina cordifolia  (Roxb.) Brandis
 Adina dissimilis Craib
 Adina eurhyncha  (Miq.) Å.Krüger & Löfstrand
 Adina fagifolia (Teijsm. & Binn. ex Havil.) Valeton ex Merr.
 Adina malaccensis  (Ridsdale) Å.Krüger & Löfstrand
 Adina metcalfii Merr. ex H.L.Li
 Adina multifolia Havil.
 Adina pilulifera (Lam.) Franch. ex Drake
 Adina pubicostata Merr.
 Adina rubella Hance
 Adina trichotoma  (Zoll. & Moritzi) Benth. & Hook.f. ex B.D.Jacks.

Sinonimi
 Adinauclea Ridsdale
 Haldina Ridsdale
 Metadina Bakh.f.
 Pertusadina Ridsdale

Izvori

Cinchonoideae

Adina


Ignaz Maybaum (2 March 1897, Vienna – 1976) was a rabbi and 20th-century liberal Jewish theologian.

Life
Maybaum was born in Vienna in 1897. He studied in Berlin at the Hochschule für die Wissenschaft des Judentums, where he was ordained as a rabbi in 1926. He took rabbinic posts in Bingen, Frankfurt an der Oder and Berlin. He was a disciple of Franz Rosenzweig.

In 1935 he was arrested by the Gestapo, spending six weeks in prison before being released. Leaving Germany in 1938, Maybaum was given work in the United Synagogue by the British Chief Rabbi, Joseph Hertz. His mother and sisters were killed in the Holocaust.

In 1949 he became rabbi of Edgware and District Reform Synagogue. From 1956 until his retirement in 1963, he lectured in homiletics and theology at Leo Baeck College. He was also active in inter-religious dialogue. His students include Nicholas de Lange.

Holocaust theology
Maybaum wrote many reflections on Judaism, Christianity, the Holocaust and Zionism. He also wrote on Islam. He is most frequently remembered for his controversial view in The Face of God After Auschwitz (1965) that the suffering of Jews in the Holocaust was vicarious atonement for the sins of the rest of the world.  He was connecting the Jewish people to the figure of the "suffering servant" of Isaiah 52 and 53 in the Tanakh (the Christian Old Testament). In the same work he employed Christian imagery, speaking of Auschwitz as the new Golgotha and the gas chambers as replacing the cross.

Works
 Parteibefreites Judentum (1935)
 Neue Jugend und Alter Glaube (1936)
 Man and Catastrophe (1941)
 Synagogue and Society: Jewish-Christian Collaboration in the Defence of Western Civilization (1944)
 The Jewish Home (1945)
 The Jewish Mission (1949)
 Jewish Existence (1960)
 The Faith of the Jewish Diaspora (1962)
 The Face of God After Auschwitz (1965)
 Trialogue Between Jew, Christian, and Muslim (1973)
 Happiness Outside the State (1980)
 Ignaz Maybaum: A Reader, Nicholas de Lange (ed.), New York and Oxford: Berghahn Books (2001)

References

 Ignaz Maybaum: A Reader, Nicholas de Lange (ed.), New York: Berghahn Books
 "Ignaz Maybaum" in Cohn-Sherbok, D. (ed.), Fifty Key Jewish Thinkers, London: Routledge, pp. 90–91
  'Iganz Maybaum and the Call for an Anti-Nazi Crusade', a paper presented by Isaac Hershkowitz, Bar-Ilan University, Israel

1897 births
1976 deaths
20th-century German theologians
20th-century German rabbis
Emigrants from Austria-Hungary to Germany
Austrian Reform rabbis
British Reform rabbis
British sermon writers
British theologians
Christian and Jewish interfaith dialogue
Rabbis from Vienna
German Jewish theologians
German male non-fiction writers
German Reform rabbis
Holocaust studies
Holocaust theology
Islamic and Jewish interfaith dialogue
Jewish emigrants from Nazi Germany to the United Kingdom
People associated with Leo Baeck College
University of Marburg alumni
Writers from Vienna
Writers on Zionism

Ignaz Maybaum


O Vickers Type 98 Vagabond foi um biplano monomotor leve desenvolvido pela Vickers do Reino Unido para participar da segunda Competição de Teste de Aeronaves Leves de Lympne de 1924. Ele foi um biplano convencional pequeno, com um método muito incomum de aparamento. Foi eliminado dos testes numa fase inicial e apenas um foi construído.

Design e desenvolvimento
Após os primeiros testes de Lympne realizados em 1923 para motoplanadores monopostos, o Air Ministry organizou um evento semelhante em 1924, desta vez para aeronaves de dois lugares de baixa potência. A capacidade do motor das aeronaves participantes tinham que ter até 1,100 centímetros cúbicos, e como antes, ter as asas dobráveis para fácil transporte e armazenamento. Os testes decorreram entre 29 de setembro e 4 de outubro. Várias empresas construíram aeronaves para eles, incluindo o Blackburn Bluebird, Hawker Cygnet, Supermarine Sparrow e dois modelos da Westland Aircraft o Woodpigeon e o Widgeon.

O Vickers Type 98 Vagabond foi o participante da Vickers. Era um biplano de baia única, apoiado em arame, com asas de corda constante, exceto nas pontas arredondadas. As asas tinham envergadura igual e apresentavam um escalonamento acentuado. Havia ailerons nas asas superiores e inferiores, com flaps internos nas asas inferiores que podiam ser dobrados para auxiliar na dobragem das asas. O Piloto e o passageiro sentavam-se em cockpits abertos, este último sob a asa superior. A visão superior do piloto foi aprimorada por um pequeno recorte no bordo de fuga da asa superior. A fuselagem tinha uma seção transversal mais arredondada do que a do Vickers Viget anterior, o participante da Vickers monoposto da competição de 1923, estendendo-se um pouco abaixo da asa inferior. O motor Bristol Cherub III de  foi montado em um nariz liso com os cilindros aletados expostos para resfriamento a ar. A cauda horizontal era semelhante à do Viget, mas a barbatana e o leme eram muito mais arredondados. Por causa do escalonamento, as rodas principais estavam na frente da asa inferior, apoiadas na fuselagem inferior. Uma característica incomum do Vagabond era o método de corte longitudinal. Em vez de mudar o ângulo do plano traseiro em relação à fuselagem, toda a parte traseira da fuselagem foi articulada logo à frente do bordo de fuga da asa inferior. Isso era controlado por meio de um volante entre os dois cockpits; a fuselagem traseira era levantada no início de uma descida de pouso para aumentar o arrasto e desacelerar a aeronave.

No início dos testes de voo, com o piloto H.J.Pain revelou a necessidade de endurecer os apoios do motor. Quando isto foi feito o Vagabond, agora equipado com o motor radial Blackburne Thrush de três cilindros e capacidade de 1,095 centímetros cúbicos voou bem em Lympne, mas foi eliminado nas rodadas preliminares. Somente um Vagabond, registrado como G-EBJF e 1 de julho de 1924 foi construído. Foi retirado do registro em 24 de janeiro de 1928

Ver também
  Conteúdo relacionado com  no Wikimedia Commons.

Listas relacionadas
 Lista de aviões (pré-1914)
Lista de aviões (A-B)
Lista de aviões (C-D)
Lista de aviões (E-H)
Lista de aviões (I-M)
Lista de aviões (N-S)
Lista de aviões (T-Z)

Bibliografia
Andrews, CF; Morgan, E.B. (1988). Vickers Aircraft since 1908 (2nd ed.). London: Putnam. ISBN 0-85177-815-1.
"Vickers Vagabond 'Plane Competitions at Lympne". BAE Systems. Visitado em .

Vagabond

Vickers Vagabond


Itubento é como é conhecido o clássico entre o  e o São Bento, clubes de futebol das cidades paulistas de Itu e Sorocaba, respectivamente. O confronto recebe esse nome devido à junção entre os nomes dos dois clubes. Na Série A1 do Campeonato Paulista, as equipes se enfrentaram dez vezes, com sete vitórias do Ituano, uma vitória do São Bento e dois empates. Na Série C do Campeonato Brasileiro a vantagem também é do Ituano. Em 3 partidas disputadas, uma em 1990 e duas em 2020, a equipe de Itu venceu as três. Pela Copa Paulista são 8 jogos desde 2008, com cinco vitórias do Ituano, uma vitória do São Bento e dois empates.

Estatísticas do confronto

Histórico
O primeiro duelo entre as duas equipes se deu em 1990, no Campeonato Paulista daquela edição. Após um longo período sem confrontos, ambos os clubes voltaram a se enfrentar com mais frequência a partir de 2006, seja pelo Paulistão, pela Copa Paulista ou até mesmo pelo Campeonato Brasileiro da Série C.

Ituano Futebol Clube
Esporte Clube São Bento
Clássicos do futebol do Brasil

Itubento


Panamerikan kara yolu (İngilizce: Pan-American Highway, İspanyolca: Carretera Panamericana, Portekizce: Estrada Panamericana, Fransızca: Autoroute Panaméricaine), Alaska'dan Ateş Toprakları'na kadar uzanan ve çok az boşluğu olan bir kara yolu sistemidir. Kuzey-güney uzantısında tüm Amerika kıtasını kateder. Ağ hattı olarak 48.000 kilometreyi kapsarken en uzun Kuzey-Güney hattı 25.750 kilometredir. 1923 yılındaki "5. Uluslararası Amerika Ülkeleri Konferansı" sırasında kıtayı boydan boya geçen tek bir kara yolu fikri oluştu. Nihayetinde 23 Aralık 1936 tarihinde Buenos Aires'teki "İnteramerican barışın pekişmesi Konferansı" esnasında "Carretera Panamericana" konvensiyonu imzalandı.

Yolun hemen hemen tamamı tamamlanmış ve kullanılabilir durumdadır. Sadece 90 kilometrelik Panama Kanalı ile kuzeybatı Kolombiya arasında kalan Darién eyaletinden geçmesi gereken kısmı tamamlanmamıştır. Bu kısma Darién boşluğu (İngilizce :Darién Gap) denir. Yol burada Panama'daki Yaviza kasabası ile Kolombiya'daki Turbo kasabası arasında kopmuştur. Darien ormanlık, dağlık ve biyolojik çeşitlilikler gösteren, ekolojik önemi olan bir bölgedir. Bu kısmın inşa projelerine, çeşitli sebeblerden birçok muhalefet gelmektedir. Bu muhalefetin sebebi, yağmur ormanlarının ve yerli halkların yaşam şekillerinin korunması ve bununla beraber bölgenin hayvan hastalıklarının yayılmasına ve uyuşturucu tacirlerine engel teşkil etmesidir.

Panamerikan kara yolu çok değişik iklim zonlarından geçer. Hem çok sık ormanlarda hem yüksek dağ geçitlerinde yol bulur. Bunun dışında 14 ile 19 arasında farklı ülkeyi kat eder. Bu yüzden birbirinden çok uzak bir tabela dili ve yol kullanılabilirliği mevcuttur. Yolun belli kısımları sadece kuru zamanlarda kullanılabilir, yılın tüm zamanında kullanılması tehlikeli olabilir.

Dış bağlantılar

 Harita
 Film müzği,Belgesel

Panamerikan Karayolu


Cissus osaensis es una especie del género Cissus en la familia Vitaceae. Es una planta trepadora que se encuentra en Centroamérica en Costa Rica y Guatemala.

Descripción
Es una planta trepadora o bejuco ; es muy parecida a Cissus alata de la cual se diferencia por las estípulas no reflexas, los peciólulos alados y folíolos de color rojo ladrillo cuando secos y caudados en el ápice. Con pocos tricomas de punta glandular

Taxonomía
Cissus osaensis fue descrita por Julio Antonio Lombardi y publicado en Candollea 52(1): 105–107, f. 1, en el año 1997.
Etimología
Cissus: nombre genérico que deriva del griego κισσος ( kissos ), que significa "hiedra".

osaensis: epíteto

Referencias

Enlaces externos
Cissus osaensis en IPNI

osaensis

Cissus osaensis


Die Hungarian International 2006 im Badminton fanden vom 26. bis zum 29. Oktober 2006 in Budapest statt. Es war die 31. Auflage dieser internationalen Meisterschaften von Ungarn. Das Preisgeld betrug 2.500 US-Dollar. Der Referee war Marcel Pierloot aus Belgien.

Austragungsort
 BME MAFC Gabányi László Sportshall, Hauszmann Alajos u. 10 (XI. Distrikt)

Finalergebnisse

Referenzen
 http://badminton.de/06-07-EBU-Circuit.927.0.html
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/winners.aspx?id=146E14EE-F705-4C2D-B469-3DE565F27D99

2006
Badminton 2006
Badmintonwettbewerb in Budapest
EBU Circuit 2006/07

Hungarian International 2006


Mack is an unincorporated community that is located about 10 miles east of the Colorado/Utah border in Mesa County, Colorado, United States. Mack is part of the  Grand Junction Metropolitan Statistical Area.

Description
A post office called Mack has been in operation since 1904. It was assigned the ZIP Code 81525. The community was named after John W. Mack, a businessperson in the asphalt industry.

The Country Jam Ranch is located near the town of Mack and is known for being a Music Festival Destination. This is a permanent festival site created for music festivals, including Country Jam, an event that has been held since 1992 and one that draws thousands of country music fans to the area.

See also

 Grand Junction Metropolitan Statistical Area
 Old Spanish National Historic Trail
 List of cities and towns in Colorado

References

External links

Unincorporated communities in Mesa County, Colorado
Unincorporated communities in Colorado

Mack, Colorado


زاوية سيدي الحسين تقع زاوية سيدي الحسـين ببلدية لرجام التابعة إداريا لولاية تيسمسيلت بدولة الجزائر المتاخمة لجبال الونشريس شمالا وبلدية الملـعب غربا وبـلدية سيدي عابد شرقا وجنوبا بلدية سيدي العنتري، ومن مزايا موقـعـها هو وجودهـا في المدخـل الرئيسي للبلدية وتربعها على مسـاحة تـفـوق 5000م2.

النشأة

إنّ تاريـخ الزّاوية قديم فهو يعود إلى مؤسسها الأول سيدي محمد بن يحيى الولي الصالح حـفيد السلالة النبوية الشريفة.

ــ أحمد عزيز ابن بوزيان ـ لإعادة إحياء مشعل
المسيرة العلمية ومواصلة الدرب على نفس المنوال ـ كان لهذا الأخير رأيًا صائبًا تجسد في الواقع بإعادة بناء الزّاوية بتسميتها الحالية زاوية سيدي الحسين بن مصطفى الواقعة بلرجام على بعد 22 كم عن جـبال الونشريس الأشم وهي تضم:

 قسما داخليا يتسع لأكثر من 40 طالبا.
 قسما خارجيا يتسع لأكثر من 60 طالبا.
 مسجدا ذو طابقين يتسع لأكثر من2000 مصلى.
 ومطعما ومرقدا للطلبة الداخليين.
 ومرآبا للسيارات.

زوايا في الجزائر

زاوية سيدي الحسين


Polatlı, Ankara ilinin batı kesiminde, Eskişehir-Ankara Devlet Yolu üzerinde Ankara'ya en yakın ilçedir (76 km). 1 Ağustos 1926 tarihinde 877 sayılı kanunla ilçe olmuştur.

Tarihçe
Polatlı İlçesinde insan yerleşiminin bilinen en eski tarihi M.Ö. 3000 yıllarına kadar dayanmaktadır. Yassıhöyük Mahallesi'nde bulunan antik Gordion Şehrinde M.Ö. 3000 yıllarında yerleşim olduğu bilinmektedir.

Bölgede yaşayan belli başlı uygarlıklar sırasıyla, Hitit, Frigya, Lidya, Pers, Roma, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı uygarlıklarıdır.

Polatlı ilçe merkezinin bugünkü yerleşimi 1860 yılında Sivritepe mevkii Menteşe Mahallesi'nde ve Zafer Mahallesi'nde oluşmuştur. Yerleşimin asıl gelişimi Ankara-İstanbul demiryolunun 1892 yılında buradan geçmesiyle gerçekleşmiştir.

Kurtuluş Savaşı'nın en önemli olaylarından biri olan Sakarya Meydan Muharebesi Polatlı toprakları üzerinde meydana gelmiştir. Atatürk'ün Sakarya Meydan Muharebesi'ni yönettiği karargâh Alagöz Mahallesi'nde, attan düşerek yaralandığı yer İnler Mahallesi'ndedir. Bu savaşın önemli coğrafi mevkileri olan Çal Dağı, Duatepe, Beştepe ve Kartaltepe  de Polatlı sınırlarındadır.
"Polad" kelimesi Farsça olup "demir, kuvvetli" anlamına gelir. Osmanlı belgelerinde "Polad", "Poladlar", "Poladlı" kelimesi Ulu-Yörük ve Aydın-Beylü kabilelerine mensup Türkmen Yörük cemaatlerine verilen addır. 1530 yılına ait Tapu Tahrir Defteri'nde Ankara Livası dahilinde bulunan Padişah Hasları arasında, Seferihisar (Sivrihisar) kazası hudutları içinde olup da Erkonmadı adlı kişiye "tımar" olarak verilen Aydın-Beğlü kabilelerinin geliri bu şahıstan alınarak Haymana'ya dahil edilir. Bu kabileler arasında üç "Polad" cemaatinin nüfus ve vergi miktarları şöyledir:
- "Cemaat-i Öksüz nâm-ı diğer (diğer adı) Polad, hane 19, mücerred 15, hasıl 674 akçe."

- "Cemaat-i Poladlu, hane 8, mücerred 7, imam 1, hasıl 364 akçe."

- "Cemaat-i Polad an-cemaat-i Aydın-Beğlü, hane 2, mücerred 5, hasıl 14 akçe."

Ekonomi

Polatlı ilçesinin ekonomisi tarih boyunca tarım ağırlıklı olagelmiştir. İlçenin 383.675 dekar sulu, 1.789.500 dekar susuz  ve toplam 2.173.175 dekar tarım alanı bulunmaktadır. Yöre topraklarında en fazla üretilen  ürünler buğday, arpa, şeker pancarı, kavun ve soğandır. İlçede hayvancılık; büyükbaş, küçükbaş ve kümes hayvancılığına dayalıdır.

İlçe merkezinde kentsel ekonomik faaliyetlerin ve buna bağlı olarak sanayinin ve hizmet sektörünün gelişimi Ankara-İstanbul demiryolunun 1892 yılında Polatlı'dan geçmesi ile başlamıştır.

Türkiye'nin önemli tahıl ambarlarından birini oluşturan Polatlı aynı zamanda en aktif tahıl borsalarından birine de sahiptir. Bunun bir sonucu olarak Polatlı Borsası'nda ilçede üretilen tahılın iki katı kadar bir tahıl alım-satımı meydana gelmektedir. Polatlı Borsası bir "ihtisas borsası" olarak sürekli gelişme göstermekte, İlçe Tarım Müdürlüğü, Ziraat Odası, Tarım Kredi Kooperatifi şubesi, Trakya Birlik Kooperatifi şubesi, Pancar Bölge Şefliği, Yukarı Sakarya Sulama Birliği gibi önemli tarımsal kuruluşlar ilçede faaliyet göstermektedir.

Yakın tarihte inşa edilen Ankara-Sivrihisar yolu ve ilçede istasyonu olan Ankara-Eskişehir hızlı tren yolu yatırımları ile Polatlı, İstanbul-Ankara, Konya-Antalya-İzmir bağlantılarının merkezine oturmuştur.

Polatlı Vergi Dairesi kayıtlarına göre 3747 gerçek usulde, 1578 basit usulde, 875  kurumlar vergisi ve  4957  diğer alanlarda olmak üzere ilçede toplam 11.157 vergi mükellefi bulunmaktadır. 2006 yılı ilk altı ayında ilçede tahakkuk eden vergi 74.733.944,33 TL, tahsil edilen vergi ise  51.237.045,67 TL'dir. Mal Müdürlüğünce 2006 yılı ilk altı ayında yapılan harcamalar toplamı ise 20.727.583,80 TL'dir.

İlçede Ticaret Odasına kayıtlı 613 limited şirket, 56 anonim şirket, 7 kolektif şirket, 83 kooperatif, 2 müessese ve 388 gerçek kişi olmak üzere toplam 1.149 üye bulunmaktadır.

İlçede toplam 13 banka şubesi mevcuttur.

Sanayi

İlçede sanayi gün geçtikçe gelişmektedir. Türkiye'nin önemli sanayi kuruluşlarından olan Şişecam (Trakya Polatlı Cam Sanayii A.Ş),  Ortadoğu Rulman Sanayi ve Ankara Dişli Dövme Sanayi Dişli Fabrikası  Polatlı'da  bulunmaktadır. Bunların yanında ülke geneline galvanizli direk üreten Şa-Ra ile yurt içi ve yurt dışına  2 adet hazır beton fabrikası, 1 adet kâğıt ve matbaa fabrikası, 1 adet hediyelik eşya fabrikası, 1 adet  çatı cephe sistemleri fabrikası, 1 adet  ambulans donatım fabrikası, 1 adet boru fabrikası, 1 adet tıbbı malzeme üretim fabrikası, 1 adet  Doğalgaz Çevrim Santrali,  9 adet un fabrikası, 3 adet yem fabrikası, 8 adet mermer işletme tesisi ile 1 adet tarım aletleri yapım fabrikası ilçede faaliyet göstermektedir. Bu alanda sürekli yeni girişimler ve gelişmeler olmaktadır.

İlçede sanayinin gelişimine önemli katkılar yapacak olan Polatlı Organize Sanayi Bölgesi 2172 dekar alan üzerinde altyapı çalışmaları ve fabrika kuruluş çalışmaları seviyesinde  sağlıklı bir gelişme içindedir. Ayrıca Malıköy'de Ankaralı sanayicilerin önderliğinde 5200 dekar alan üzerinde Başkent Organize Sanayi Bölgesi adıyla ikinci bir OSB kurulmaktadır. Bunların dışında yine Malıköy bölgesinde 2. OSB'de ise altyapı çalışmaları devam etmekte olup, yine bu bölgede Anadolu Organize Sanayi Bölgesi adı altında yeni bir OSB kurulması planmala aşamasındadır.

Temelli bölgesinde Ankara Serbest Bölge kurulması yönündeki çalışmalar yer temini aşamasında sürdürülmektedir.

Nüfus
İlçe bağlısı 95 mahalleden oluşmaktadır.

Yönetim

Belediye başkanları

Galeri

Kaynakça

Ankara ilinin ilçeleri

Polatlı


Arşiv ya da belgelik, bütün dünyada kurumların gerçek ve tüzel kişilerin faaliyetleri sonucunda meydana gelen, idari, hukuksal, tanıklık, kurumsal değeri olan ya da tekrar kullanılmak üzere üretilen her türlü görsel, yazılı ve data bilgilerinin tutulduğu yerdir.

Arşivler; genel olarak klasik arşivler ve modern arşivler olarak ikiye ayrılır.
 Klasik arşivler; Osmanlı arşivi gibi eski yazıyla yazılmış belgelerle ilgili arşivlerdir.
 Modern arşivler; iş dünyası, hastaneler, televizyonlar gibi kurumların ürettikleri her türlü belge ve bilginin tutulduğu yerlerdir.

Arşivin Tanımı
Arşiv sözcüğünün kökü, eski Yunanca arkheion sözcüğünün Latince'ye geçmiş hali olan archivum dur. Anlam açısından arşiv; resmi dairelerin, çeşitli kurumların veya kişilerin işlerini yürütürken, üzerindeki işlemler tamamlanmış ve korunması gereken belgelerin düzenli bir şekilde, belirli kurallara göre bir araya getirilerek saklandığı yerdir. Arşivler, belgelerin çıktığı yerler olan devletin, şehrin veya kurumun, ailenin hizmetinde oluşuna göre devlet arşivi, şehir arşivi, özel arşiv, aile arşivi gibi isimler alırlar.

Arşiv malzemesinin çekirdeğini; devlet dairelerinde, büyük kurumlarda günlük işlemler esnasında çıkan yazışmalar ve dosyalar meydana getirir. Fakat bütün bu kâğıtlar arşiv malzemesi değildir. Toplanan malzeme arşivlerde uzmanları tarafından seçilip belirli kurallara göre sınıflanarak saklanır. Bu sınıflandırmanın sonradan faydalanma sırasında kolaylık sağlayacak şekilde olmasına dikkat edilir. Arşivleri oluşturan malzeme; kesinliği olan dokümanlar olduğu için, geçmiş faaliyetlerin yaşayan ve gerçek delilleridir.

Arşivin dokümanları çoğunlukla kil tabletler, tunç tabletler, papirüsler, parşömenler, elyazısı ile, daktilo ile yazılmış veya matbaada basılmış kâğıt belgelerdir. Bunlardan başka mikrofilmler, fotoğraflar, ses bantları, video kasetleri gibi öneme sahip dokümanlar da arşiv belgesi olabilir.

Bir şeyin arşiv malzemesi olabilmesi için üzerinden en az 30 yıl geçmesi kuralı kabul edilmiştir. Türkiye'de arşiv terimi, tarifteki anlamı aşan bir biçimde kullanılmakta ve her türlü dokümantasyonu içine alan bir anlam da taşımaktadır.

Arşivin Tarihçesi
Arşivin tarihi çok eski milletlere kadar dayanır. Eski Mısır ve Roma'da birçok devlet, tapınak ve aile arşivlerine sahipti. Mezopotamya'nın Nippur şehrinde, MÖ 2000 yılından başlayarak tablet halinde belgelerin saklandığı bir devlet arşivi bulunmuştur. Hattuşaş (Boğazköy)'ta yapılan kazılar sonucunda da, MÖ 1800-1200 yılları arasında Hititlere ait muharebe, antlaşma, kanun, kral yıllıkları ve daha birçok belgelerin saklandığı büyük bir devlet arşivi ortaya çıkarılmıştır. Bu arşiv muhtevasının önemli bir kısmı İstanbul, bir kısmı da Ankara arkeoloji müzelerindedir.

Zamanla bir arşiv bilimi oluştu ki, bu bilim arşivin günlük düzenini ve toplumdaki fonksiyonunu kurdu. Bu geleneğin kökeni ve nereden geldiği bilinmiyor ama bilinen en eski kullanim rehberleri Alman asilzadesi Jacob von Rammingen'in yazdığı rehberlerdir. Bu arşivbilimlerinin öncüsü 1571 yılında basılmış, ama olasılıkla 1500'lu yılların ilk yarısından önce yazıldığı sanılmaktadır. Jacob von Rammingen bu akedemik konunun babası diye anılırdı. O, Almanya´nin sahib olduğu en azından birkaç yüz yıllık bir arşiv geleneği kurdu. Arşiv teorisi ilk defa onun tarafından dile getirildi.

Avrupa devletlerinden Fransa, 1790 yılında ilk Fransız Millî Arşivini kurdu. İngiltere'de devlet adamları mevkilerinden ayrılırken kendi zamanlarına ait resmî evrakı beraberlerinde götürmeleri adettendi. Resmî evrakın dağınıklığını önlemek için İngiltere'de 1838'de Public Record Office kuruldu. Alman devlet arşivi ise 1867'de kurulmuştur.

Türk-İslam devletlerinde öteden beri yazılı ve yazısız kağıda hürmet fevkalade idi. Bilhassa kul hakkı geçmesi tehlikesi sebebiyle devlet evrakının korunmasına daha çok önem verilirdi. En büyük Türk-İslam devletlerinden biri olan Osmanlılar da aynı geleneğin devamı olarak devlet evrakını en özel yerlerde muhafaza etmişlerdir. Orta Doğu ve Balkanlar'da asırlarca hüküm süren Osmanlı İmparatorluğu'nda devletin ilk devirlerinden başlayarak, resmî evraklar, önem derecesine bakılmaksızın kese, torba ve sandıklarda belli usul ve düzenlere göre büyük bir titizlikle saklanmıştır. Maliye defterleri hazinesi ile Defterhane hazinesi devletin önemli hazinelerindendi. Çok değerli kayıtlar ve belgeler bu hazinelerde saklanırdı. Osmanlı Devleti'nde, devlet dairelerindeki evrakların düzenli korunması hakkında çeşitli direktiflerin verilmesi bu belgelerin korunmasındaki önemi göstermektedir. 1785'te Birinci Abdülhamid'in Reis-ül-küttab'''a gönderdiği emirde, evrak ve defterlerin korunmasına dikkat edilmesi istenilmektedir. Osmanlı arşivleri, Türkiye için olduğu gibi, dünya ulusları için de en kapsamlı arşivlerden biridir. Üç kıtaya yayılıp, çeşitli dil, din ve ırktaki insanları asırlarca idare eden Osmanlılar, arşivlerinde bu milletlere ait bilgileri titizlikle kâğıt üzerine geçirip saklamışlardır.

İstanbul'un fethine kadar Bursa ve Edirne'de arşivler oluşmuştur. İstanbul'un fethinden sonra, ilk arşiv Yedikule civarında yapıldı. Topkapı Sarayının inşasından sonra, Divan-ı Hümayun'un yanında bir arşiv yapıldı. 16. yüzyılda yüksek bir seviyeye ulaştı. Belgeler en küçük bir müsveddeye kadar atılmadan, torba, sandık, kılıf muhafaza hatta atlas içine kondu. Arşiv malzemeleri kurutulmuş mahzen depolarda saklandı.

Osmanlılarda, Divan-ı Hümayun'daki belgeler kâğıt veya defter şeklinde düzenlenirdi. Defterler ciltlenir, senelere göre düzenlenip sınıflanır, özel odalarda saklanırdı. Bu odalara Mahzen-i evrak adı verilirdi. Yaprak halindeki belgeler dürülüp keselere konurdu.

Önemli belgeler, fermanlar ise, atlas keselere ve muhafazalara yerleştirilirdi. Her dairede günün evrakı, bir tomar, her ayınki bir torbaya, her yılınki ise bir sandığa konurdu. Sandıkların üzerine de içeriğini gösteren etiketler yapıştırılırdı. Defterhane hazinesi, Divan-ı Hümayun toplantılarının düzenli devam ettiği zamanlarda, Kubbealtı dairesinin yanında bulunmaktaydı. Sonraları toplantılar önemini kaybedince, hazine, Topkapı Sarayı'nın birinci kapısındaki Bab-ı Hümayun'un üst kısmına taşındı. Daha sonra da Sultanahmet'te Saray-ı atik denen mahzene ve Babıali'ye yakın olan Tomruk dairesine aktarıldı. Sarayın bir kısım belgeleri Kubbealtı'nın bitişiğindeki Dış hazine binasında toplanmıştır. Maliye belgeleri de, Sultanahmet'teki Eski Çadır Mehterleri kışlasında korunmakdaydı. Bütün kanun, nizam, ferman ve emirler defterlere geçirilir, onaylanır, saklanırdı. Eski defterlere bakmak gerektiğinde bunları bulup hemen getirecek görevliler vardı.

Devlet arşivi, padişahın, vezir-i azamlardaki mührüyle mühürlenen üç hazineden biri idi. Hükûmetin her toplantısından sonra konuşulanlar yazılır; bu mühür ile mühürlenirdi. Bir defterin arşivden çıkması sadrazamın yazılı emri ile olurdu. Arşiv dışında ne kadar kaldığı da kaydedilirdi.

Osmanlı devlet belgeleri çok iyi tutulur, sağlam kâğıtlara, silinmez mürekkeple yazılır ve çok iyi muhafaza edilirlerdi.Defter emini, istenen defter ve belgeyi, milyonlarca defter ve vesika arasından birkaç dakika içinde bulabilirdi. Çünkü en iyi şekilde ve fevkalade sınıflanmışlardı.

Osmanlı Devleti'nde modern anlamda millî arşivcilik konusunda ilk ciddi teşebbüs, devrin maliye nazırı Safveti Paşa'nın 1845'te Enderun'daki tarihî vesika ve defterleri bir düzen içine almaya çalışması ile görülür. Tam anlamışla modern arşivcilik ise, 1846'da Hazine-i Evrak Nezareti'nin kurulmasıyla başlar ve bugünkü Başbakanlık Arşivi'nin çekirdeğini oluşturur. Aynı sene Bab-ı Ali'nin iç kısmında yüksekçe, rutubetsiz bir yer seçilerek ve özel olarak imal edilen tuğla ile mükemmel bir bina yapıldı. Nezaretin başına Hazine-i Evrak Nazırı olarak sadaret mektupçusu Esseyyid Hasan Muhsin Efendi atandı. Türkiye'de modern arşivciliğin mimarı bu zattır denilebilir.

Hasan Muhsin Efendi, emrindeki ekip ile değerli çalışmalar yaptı. Devletin önemli işlerine ait gizli sayılacak, devletin sırlarını ifşa etmeyecek şekilde güvenilir memurların atanması gerektiği karara bağlandı. Arşive eklenecek belgelerin düzeni ve arşivin çalışma tarzını belirten arşivcilik talimatını hazırladı. Bunu 1849'da Hazine-i Evrak Nizamnamesi adı ile yayınlayarak Türk arşivciliğini belli bir düzene soktu. Bu arşivde, her türlü muahedeler, hatt-ı hümayunlar, iç ve dış meselelere ait belgeler, Divan-ı Hümayun defterleri, meclis takrirleri, mazbatalar, kanunlar ... v.s. saklanıyordu. Nezaret, bir süre sonra Hazine-i Evrak Müdürlüğü unvanını almış ve Osmanlı Devleti'nin sonuna kadar bu isimle devam etmiştir.

1922 senesinde İcra Vekilleri Hey'eti Riyaseti Kalem-i Mahsus Müdüriyetine bağlı, İstanbul'da Mahzen-i Evrak Mümeyyizliği kuruldu. 1923'te Hazine-i Evrak Mümeyyizliğine çevrildi. 1927'de Hazine-i Evrak Müdür Muavinliği adı altında Başvekalet müsteşarlığına bağlandı. 1933'ün Mayısında Teşkilat Kanunu gereğince, Ankara'daki Evrak Müdürlüğü ile İstanbul'daki Hazine-i Evrak Müdürlüğü, Başvekalet Evrak ve Hazine-i Evrak Müdürlüğü adı altında birleştirildi. 1937'de Hazine-i Evrak'ın adı Arşiv Dairesi Müdürlüğüne dönüştürüldü. 1943'te Başvekalet Arşiv Umum Müdürlüğü haline çevrildi. 1954 Başbakanlık Kuruluşu Hakkındaki Kanun çerçevesinde Başbakanlık Arşiv Genel Müdürlüğü kuruldu ve Başbakanlık Merkez Teşkilatı içine alındı. 1976 yılında Başbakanlık Müsteşarlığına bağlı olarak Cumhuriyet Arşivi Dairesi Başkanlığı kuruldu. Bu dairenin görevi, Başbakanlıkta Cumhuriyet döneminde biriken evrakın tanzimidir.

Bugün yüz milyonlarca Türkçe ve Osmanlı Devleti'ne ait arşiv malzemesi, Osmanlı'dan ayrılan devletlerde kalmıştır. Mesela, Kudüs Françisten Manastırı'nda 2644 Türkçe belge mevcuttur. Romanya arşivlerinde 210.000 belge olduğu biliniyor. Bunun yanında milyonlarca belge çürütülmüş, yakılmış ve 1931'de vagonlar dolusu Bulgaristan'a satılmıştır. 500.000 kadar Türkçe defter ve belge Bulgaristan'dadır. Bir kısım evrak da ambalaj kağıdı olarak esnafa intikal etmiştir.Tarih-i Osmani Encümeni millî tarih araştırmaları için Topkapı'dan çıkarılan evrakın sınıflanması gereğini duymuş ve bu işi Ali Emiri Efendi'nin başkanlığındaki bir heyete havale etmişti. 1918 - 1921 yılları arasında çalışan Ali Emiri, padişahlara göre kronolojik, 1921'de Mahmud Kemal İnal, devlet teşkilatlarına ve yapılan işlemlere göre, Adliye, Askeri, Bahriye, Maliye gibi adlarla 22 başlık altında topladı. 1932'de muallim Cevdet İnançalp'in tasnifi ise İbn'ül-emin tasnifinin aynı olmakla beraber bu başlıklar 16'ya indirilmiş ve bunlara sonradan Vilayat-ı Mümtaze eklenmiştir. 1936'da Macaristan'dan getirtilen arşiv uzmanı Lagos Fekete eski tasnifleri bırakarak kısaca Eskiyi olduğu gibi kurma, yeniden canlandırma olarak adlandırılan sistemi uyguladı. Bütün bu sınıflama çalışmaları, işin büyüklüğü karşısında neticesiz kaldı. Son yıllarda millî bir mesele haline gelen arşivlerimiz, özellikle Başbakanlık Osmanlı Arşivi, yeniden ele alınmış ve genç bir kadro ile sınıflama işlerine hız verilmiştir.

Bu konu, millî bir sorun olarak da ele alınabilir. Genç kadro 1987'de genç olmasına gençti ama 2009'da emekli olma çağına gelmiş yorgun ve ümitsiz bir kadro halindedir. Başbakanlık uzman yardımcısı unvanı ile işe başlatılan bu genç kadro devletin azizliğine uğramış, ellerinden alınan unvanlarından sonra Türkiye'nin en uzun süreli kadro karşılığı olmaksızın sözleşmeli personel unvanıyla çalıştırılan personeli haline gelmiştir. Yaş hadlerini çoktan aştıklarından, başka kurumlarda devlet memuru olma haklarını da kaybetmişlerdir. Acımasız bürokratik manevralar ile sözleşmeli personelin kadrolu memurdan tek farkı olan yüksek ücretleri de yeni başlayan bir öğretmenin altına düşürülmüştür. Liyakat ve hizmet bilinci açısından seçkin kamu personeli olmalarına rağmen imam hatip okulunda az buçuk arap alfabesi öğrenmiş yeni Türkiye iktidar zihniyeti tarafından "bunların da yaptığı iş mi, yaz kursunda benim çocuk bile bu yazıyı öğrenir" küçümsemesine maruz kalmışlar ve her platformda arşivlerimize, Osmanlıya verdikleri önemden bahsedenlerin zerre kadar ilgilenmedikleri yüzüstü bıraktıkları bir kurum haline gelmiştir.
Arşivin Görev ve Fonksiyonları
Bir arşivin başlıca görev ve fonksiyonları şu şekilde sıralanabilir:
 Arşiv malzemesini saptamak ve ayırmak,
 Arşiv malzemesini kayba uğramaktan korumak,
 Arşiv malzemesini gerekli şartlarda saklamak,
 Arşiv malzemesini yararlanmaya sunmak,
 Arşiv malzemesinin yeniden oluşumu aşamasında,bunu kontrol altına almak.
Arşivden Yararlanma
Arşivlerde, geçmiş yüzyılların belgeleri, tarih araştırmaları için en değerli dokümandır. Toplumsal, ekonomik yaşayışımızın bütün görünüşleri,bu belgelerde yatmaktadır. Arşiv belgelerinden bilimsel amaçlardan başka, resmi ya da kişisel işlerde, davalarda yararlanılabilir.
Arşivleri Kullanma Hak ve Özgürlüğü
 Arşivleri kullanma hak ve özgürlügü birbirine zıt iki prensip üzerinde inşa edilmiştir.Bunlardan birincisi kamu kurumlarının ürettikleri arşivlerin yine kamuya ait oldukları, dolayısıyla halkın onları serbestçe kullanma olanağona sahip olması prensibidir. İkinci prensip ise kamu kuruluşlarının tüzel kişilik olarak belirli bir hukuku olduğunu, dolayısıyla üretmiş oldukları belgelerin belirli ölçüler içinde gizlilik özelliğine sahip olması gerektiğini vurgular.
 Demokrasi ile idare edilen ülkelerde, ulusu meydana getiren üyelerin, her birinin haklarını (Devlete karşı olanlar dahil) koruyabilmesi için arşivlerin içerdiği bütün kaynaklardan yararlanma hakkına sahiptir.
 Millet topyekûn bir kişilik olarak kendisini yöneten ve o millet tarafından vekil tayin edilen kişi ve kurumların faaliyetlerini kontrol etme hakkına sahiptir.
 Genel olarak mesleği araştırma olan kişiler ve özellikle tarihçiler bir ülkeyi yapan tarihin bütün kaynaklarının kendilerine en çabuk bir şekilde açılması hakkına sahiptirler.
 Devlet ve diğer kamu kurumları kendi koruması altında bulunan vatandaşın haklarını korumak ve kollamak yükümlülüğüne sahiptir.Memleketin sorunlarından sorumlu olduğu için belli ölçüler içerisine bazı arşivleri bir süre araştırmaya açmama hakkına sahiptir.
Arşivlerin kullanılması hak ve hürriyeti başlıca iki türde gerçekleşebilir; belgeleri doğrudan araştırıcının eline vermek (communication) veya sergilemek (bu basın-yayın veya bilgisayar araçları ile de olabilir).Bu ikisi arasındaki fark, belge veya bilginin içeriğinin şahıslara bildirilmesi noktasındadır. Belgenin doğrudan araştırıcıya verilmesi, kataloglarda veya başka yerlerde referansı olan bir belgeyi bir kişiye incelemek için emanet etmektir. (Bilici,1994)
Arşiv Türleri
 Devlet Arşivleri: Bir ülkede, devlet hayatı ile ilgili mevcut bütün arşiv malzemelerinin toplanmış olduğu arşivlerdir.
 Şehir Arşivleri: Bir şehir ile ilgili bütün belgelerin, bir araya toplanmış olduğu arşivlerdir.
 Bucak (nahiye) Arşivleri: Bir bucağın idari kuruluşlarının işlemleri neticesi meydana gelen bütün belgelerin bir araya toplanmış olduğu arşivlerdir.
 Noter Arşivleri: Bir noterliğin işlemleri neticesi oluşan belgelerin, bir araya toplanmış olduğu arşivlerdir.
 Dini Arşivler: Cami, tekke, medrese, manastır, sinagog vb. dini kuruluşların faaliyetleri sonucunda oluşan belgelerin bir araya toplanmış olduğu arşivlerdir.
 Özel Arşivler: Devlet veya yarı devlet kuruluşu olmayan kişi veya kuruluşların arşivleri olarak tarif edilebilir.
 Hastane Arşivleri: Bir hastanenin faaliyetleri sonucunda oluşan belgelerin bir araya toplanmış olduğu arşivlerdir.
 Ekonomik Arşivler: Çeşitli endüstri ve ticaret kuruluşlarının bünyelerinde oluşturdukları arşivlerdir.
 İkonografik Arşivler: Orijinal resim, gravür, damga, resimli afişler, fotoğraf, şahıs, eşya ve anıt resimleri taşıyan her türlü diğer dokümanlardan oluşan arşivlerdir.
 Folklor Arşivleri: Bunlar bir ülke, şehir, bölge vb. ile ilgili her türlü folklor malzemelerinden oluşan arşivlerdir.
 Odyo-vizüel Arşivler: Bunlar göze ve kulağa hitap eden film, şerit film, manyetik bant, plak ve kasetler üzerine, arşiv belgesi olabilecek özellikteki resim, söz, müzik vb'nin arşividir.
 Günlük Kullanılan Arşivler: Oluşturları kuruluş ve ünitelerde, günlük olarak kullanılan belgelerden oluşan arşivlerdir.

Türk Arşivleri
 Tarih İçinde Osmanlı Arşivleri: Osmanlı İmparatorluğu'nun idari ve mali teşkilat politikasının temel taşlarından biri, yaptıkları nüfus ve arazi tahrirleridir. Bu açıdan bakıldığında, Osmanlı Devleti hem kendinden önce gelen İslam devletlerinin hem de Bizans İmparatorluğu'nun bir devamı mahiyetindedir.
Adı geçen tahrirler sonucunda meydana getirilen defter ve diğer belgeler, son zamanlara kadar, devletin sırlarını ihtiva eden gizli hazine şeklinde adeta dini diyebileceğimiz bir kavramla yabancılara gösterilmekten uzak tutulmuşlardır. Defter-i Hakani dairesinde bu belgeler üzerinde çalışan ve onların korunması ile uğraşan memurlar, özel bir merasimle eski isimlerini terk ederek takma bir isim alırlardı. Defterhane avlusunda gömülmüş pirlerinin ruhaniyetinden feyz alarak, birbirlerine birer tarikat üyesi adap ve muaşereti ile bağlı bulunurlardı. Ancak belirli zaman görev yapıp belirli derecelere ulaştıktan sonra bu defterlere bakmak ve içindeki sırları öğrenmek yetkisini alabilirlerdi. Fransız'ların Philippe Auguste zamanından önce yaptıkları gibi, Osmanlılar da bürokratik işlemleri layıkıyla, seri şekilde yerine getirebilmek ve gerektiğinde müracaat edebilmek için Divan-ı Hümayun'a ait çeşitli memur ve defterleri ordu ile birlikte seferlere götürdükleri bilinmektedir. Defter Emini de diğer memurlarla beraber sefere giderdi. Fatih'ten beri bu defter emini vardır.Yavuz'un Çaldıran seferine Defter Emini ve defterler beraber götürülmüştür.Sefer sırasında Sivas civarına gelindiğinde ordunun ağırlıkları ile hazine ve timar defterleri Sivas Kalesi'ne gönderilip koruma altına alınmış, ordu ise ileri harekâtını sürdürmüştür.
 Cumhuriyet Devri ve Türk Arşivleri Teşkilatı: Cumhuriyetin ilk yıllarında bir mümeyyizlik olarak başbakana bağlı olan arşiv idaresi,1933'te Başvekalet Evrak ve Hazine-i Evrak Müdürlüğü haline getirilmiştir. 1937 yılında Arşiv Müdürlüğü; 1943'te de Arşiv Umum Müdürlüğü haline getirilen bu makam, her seferinde Osmanlı arşivlerine yönelik görevler yüklenmiştir. Cumhuriyet, arşivlere daha çok saklanması gereken bir müze malzemesi olarak baktığı için, kendi devrinde üretilen ve büyük hacimlere ulaşan arşiv malzemesi ile meşgul olmamıştır.Bunun için 1976 yılını beklemek gerekir. Ancak bu tarihte Cumhuriyet Arşivi Daire Başkanlığı kurularak çağdaş arşivleri bir ölçüde koruma politikasının ilk adımları atılmış oldu. 1984'te de Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü bugünkü teşkilatına kavuşturulmuştur.
Şimdilik yerel hiçbir uzantıya sahip olmayan bu genel müdürlüğün görevleri şu şekilde belirtilmiştir:
 Millî Arşiv Politikasını saptamak,
 Devlet ve millet hayatını ilgilendiren her türlü belgeleri toplamak, değerlendirmek ve saklamaktır,
 Bütün arşivleri saptamak, toplamak ve gerekirse satın almak,
 Bilimsel gelişmeleri izlemek ve gerekli yayınları yapmak,
 Tarihi, kültürel ve estetik değeri olan arşiv malzemelerinden koleksiyonlar yapmak, seriler hazırlamak, gerekirse arşiv müzesi kurmak,
 Film, mikrofilm, ayıklama ve imha işlemlerini yerine getirmek.(Bilici,1994).

 Arşivcilik
Arşivcilik, arşivlenecek belgelerin idareciliğinin yapıldığı, belgelerin saklandığı, korunduğu, bakımının yapıldığı, düzenlendiği, sunulduğu ve çeşitli işlemlerin yapıldığı bir bilim dalıdır. Tarih ve niteliği ne olursa olsun, bireyler veya (özel veya kamuya ait) tüzel kişilikler tarafından, kendi varoluş amaçları doğrultusunda ve kendi fonksiyonlarının yerine getirilebilmesi için toplanan (üretilen veya teslim alınan), ve öncelikle delil olarak ve idari amaçlar için, daha sonra da taşıdıkları genel enformasyon değerleri için saklanan belgeler bütünüdür. İngilizce'de archive science, Fransızca'da archivistique ve Almanca'da Archivwissenschaft, Archivlehre, Archivkunde şeklinde ifade edilen arşivcilik; arşiv teorisini, arşiv uygulamalarını konu edinen bir bilim dalıdır.

Arşivciliğin İlişkili Olduğu Bilim Dalları
 Hukuk
 İşletme
 İstatistik
 Filoloji
 Konu Başlıkları
 Arşiv
 Arşivin Tarihçesi
 Belgelerin "Arşiv Belgesi" statüsünde olabilmesi için taşıması gereken özellikler
 Arşivlerin önem ve değeri

 Arşiv Bilgi ve Belge Yönetiminin toplumsal kuruluşlarındandır. Kurumlar faaliyetleri sırasında çeşitli belgeler üretirler. Kimileri güncelliğini korurken, kimileri yitirir. Bazıları tekrar kullanılmak üzere saklanır. Saklanan bu belgeler arşivi oluşturur. Arşiv için; milletlerin, toplulukların, kişilerin hafızası da diyebiliriz. Arşivin Tarihçesi Arşivler bilgilerin kayıt altına alınmasıyla yani yazının kullanılmasıyla birlikte ortaya çıkmıştır. Yazıyla birlikte bilgiler belge denilen yerlerde varlık bulunmuşlardır. Belgelerin "Arşiv Belgesi" statüsünde olabilmesi için taşıması gereken özellikler
 Belgelerin içerdiği bilgiler açısından ileride bu belgelere gereksinim duyulacak olması,
 Oluşturulduğu kuruluşla ilgili önemli karar ya da işlemleri içermesi
 İlgili olduğu ülke, kurum, kişi ya da konu ile ilgili uzun vadeli yükümlülükleri belgelemesi,
 Araştırmacılara yardımcı olabilecek bilgiler içermesi,
 Oluşturulduğu alanda bilgi içeren tek kaynak olması,
 Herhangi bir alanda (siyaset, sanat, edebiyat, bilimsel vb.) değer taşıması gerekmektedir.
 Arşivlerin önem ve değeri Milletlerin, kişilerin, toplulukların  bilgi birikimlerine sahip çıkmaları, bilginin üzerine eklenerek gelişmesi açısından arşivler önemlidir. Bireylerin ve devletin haklarını ve uluslararası ilişkileri belgeleyip korurlar. İlgili olduğu konuyu aydınlatmaya ve saptamaya yararlar. Ayrıca her türlü bilimsel araştırmalara imkân sağlarlar. Çünkü ait olduğu devrin örf ve adetlerini, sosyal yapısını, kurumlarını ve bunlar arasındaki ilişkileri ortaya koyarlar. Devlet kurum ve kuruluşlarının çalışmaları, idari işlemleri, her türlü araştırmalar ve mevzuat uygulamalarının yazılı belgeleri arşivlerde saklıdır.   Dünyada arşivcilik
 İskoç Arşivleri: İskoçya'da arşivlerin koruma altına alınmasının tarihi oldukça eskidir; bu amaçla yapılmış ilk arşiv binası 1540'lara kadar gider.Şu anda kullanılan idare binası (General Register House) arşiv için 1774 ve 1787 yılları arasında inşa edilmiştir. Birleşik Krallık'ta arşiv amaçlı yapılmış en eski binadır ve hala asıl amacı için kullanılmaktadır. Avrupa'daki en eski arşiv binalarından biridir. İlk yapıldığı zaman yangın ve sel felaketleri dikkate alınarak yapılmıştır; bütün duvarları ve katlar arasındaki zeminler bir metre kalınlığında taştan yapılmıştır. Bütün binada ahşap zemini olan sadece bir oda vardır. Bina küçük odalar şeklinde bölünmüştür; bu,yangın çıkması halinde yangını küçük alanlara hapsetmek içindir. Binanın sağlamlığı ısı yalıtımı ve sıcaklık değişikliklerinden etkilenmemesini sağlamaktadır. (Kandur,1994).
 Fransız Arşivleri:
 Fransız Arşivlerinin Evrimi: Fransız Arşivlerinin ilk olarak 1194 yılında Philippe Auguste zamanında Freteval savaşında imha edilmesi tehlikesi belirdiği için bundan sonra yerleşik idare edilmelerine karar verildi. Ancak en eskisi 558 yılına ait Fransız arşivlerinin tarihi konusunda 12. asırdan öncesi için yeteri kadar bir bilgi mevcut değildir.

Asırlar ilerledikçe ve kraliyet yönetiminin organları geliştikçe her bir birimin arşivleri bağımsız olarak ve herhangi bir teknik veya hukuki kurala bağlı olmaksızın saklanıyor ve sınıflanıyordu .Bu birimlerin en meşhuru Paris Parlamentosu'dur ve defterleri kesintisiz olarak 1254'ten 1789'a kadar gelir. Ancak bu çok dağınık bir şekilde bulunan (1770'te yapılan bir ankete göre 5700 depo vardı) arşivlerin merkezi bir idareye bağlanması gerekiyordu. Fransa bu konuda, örneğin İspanya'ya göre, geç kalmıştı, çünkü Charles Quint 1543'te arşivleri Simancas şatosunda merkezileştirmişti. Daha sonra Venedik'te 1632'de ilk arşiv sınıflama el kitabı yayınlandı.Fransa'da ise 1765'ten 1779'a kadar en az dört kitap yayınlandı.(Bilici,1994).

 Fransız Arşivlerinin Kısa Tarihi: Fransa'da ilk arşiv sergisi 12. yüzyılda kurulmaya başlanmıştır fakat bir bütünlük halinde Millî Arşivler'i ve Bölgesel Arşivler'i organizasyon içine alan Fransız İhtilali'dir. Millî Arşivler: Millet Meclisi tarafından ihtilalin en başında 9 Temmuz 1789'da, Meclis'in kendi arşivinin korunması için meydana getirilmiştir.Bölgesel Arşivler: Anayasa Meclisi 1790 tarihinde yeni (ülke içi) sınır düzenleme kararı aldı.İller kazalara ve bucaklara bölündü.1795-1796 tarihlerinden itibaren, eski rejim idaresine ait arşivler,kilise kurumlarına ait belgeler ve göçmen listeleri her bölgenin merkezinde, yeni yönetimin kurumlarında üretilen malzemelerle beraber saklanmaya başlandı.(Süleymanoğlu,1993).

Avrupa'da Arşivciliğin Doğuşu
Avrupa'da arşivcilik, yazının bozulabilir malzemenin (kâğıt gibi) üzerine yazılmaya başlamasıyla önem kazandı. Eski Yunan'da ve Roma İmparatorluğu'nda arşivlerin tutulduğu biliniyor ancak bunlar savaş sonucu yok olmuştur.11. yüzyıl öncesine ait bugüne çok az malzeme ulaşmıştır. Arşivcilik bir bilimsel disiplin olarak 17. yüzyılda Fransa'da oluşmaya başladı. O zamanlar Dom Mobillon tarafından Diplomatik Bilimi adı altında bir meslek oluşturuldu. Ancak İtalya, İspanya ve Almanya'da arşivcilik el kitaplarının yine o tarihlerde yazıldığı biliniyor. 18.yüzyılın sonunda Avrupa'da -İngiltere hariç- arşivcilik teorisi ve uygulamaları Fransız ihtilali ile politik, idari ve yasal değişikliğe uğramış ve tamamen yenilenmiştir. 25 Haziran 1794'te kabul edilen Fransız anayasasında, arşivleri halkın görmesinin bir kişisel hak olduğu kabul edilmiştir. Fransız Devrimi sonrası eski kurumlara ait birçok belge halka açık arşivlerde toplanmıştır. Bu eski dokümanları okuyacak ve yorumlayacak eğitilmiş arşivci ihtiyacı hissedilmeye başlanmıştır. Bunun sonucu olarak 1811'de Napoli'da Scuola del Grande Archivio ve 1821-1829 yılları arasında Ecole des Chartes açıldı. Ancak bu okullarda verilen eğitim bugün anladığımız anlamda bir eğitim değildi daha ziyade tarih eğitimi veren kurumlardı. Bu kurumlarda arşivcilik  eğitiminin temeli sayılabilecek belgelerin ayıklanması ve arşive intikali teorileri verilmekte idi. Uzun zaman arşivcilikte temel ağırlığı tarihi yaklaşımlar işgal etti. İngiltere ve İspanya için bu İkinci Dünya Savaşına kadar devam etti. Ancak Avrupa'nın diğer ülkeleri 1850'den sonra arşivciliğin dört temel problemi ile ilgilenmeye başladılar. (Kandur,1993) Bunlar;
 Dokümanların arşivlere nasıl transfer edileceği,
 Ayıklamanın nasıl yapılacağı,
 Niteleme ve düzenlemenin hangi seviyede olacağı,
 Arşivlerin halkın hizmetine nasıl sunulacağı konularıdır.

 Türkiye'deki önemli arşivler

 Başbakanlık Osmanlı Arşivi
Bugün Türkiye'de en zengin arşiv, İstanbul-Kağıthane-Sadabad'daki Başbakanlık Osmanlı Arşividir.

Başbakanlık Osmanlı Arşivindeki arşiv malzemesi Osmanlı İmparatorluğu'nun merkez teşkilatı, kuruluşları olan Divan-ı Hümayun, bab-ı asafi ve bab-ı defteri ve bu ana kuruluşlara bağlı olan kalem ve dairelere ait olan defterler ile evrakı içine almaktadır. Topkapı Sarayı Arşivinin devamı niteliğinde bulunan İkinci Abdülhamid'in Yıldız Sarayı Arşivi de, Osmanlı Arşivinin bir bölümünü meydana getirmektedir. Ayrıca Sultan Abdülaziz ve Beşinci Murad devirlerine ait malzeme de bulunmaktadır. İmparatorluğun sona ermesi üzerine resmi dairelerin ve kaldırılan dairelerin evrakı da buraya intikal etmiştir.

Şu anda 100 milyonun üzerinde tarihi vesika bulunduran Başbakanlık Osmanlı Arşivi yalnız Türkiye'nin değil, Osmanlı İmparatorluğu'nun sona ermesinden sonra kurulan 20'den fazla devletin de ana arşivi durumundadır. Yani Anadolu, Asya, Avrupa, Afrika ve ayrıca Amerika'da kurulan devletlerle bulunan resmi ilişkilerden dolayı tüm dünyayı ilgilendiren bir belge koleksiyonu bu arşivde yer almaktadır. 2 Haziran 2013'te resmi açılışını Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın onurlandırdığı, bünyesinde bir de arşiv müzesi barındıran İstanbul-Kağıthane'deki Millî Arşiv Sitesi, hem araştırma hizmetleri birimi ile hem de kurum internet sitesi üzerinden bu belgeleri araştırmacılara sunmaktadır.

 Topkapı Sarayı Müzesi Arşivi
Tanzimat'tan önce padişahlarla ilgili evrak ve defterlerin, azil ve idam edilen veya mallarına el konulan devlet adamlarının evlerinde bulunan bu gibi belgelerin sarayda saklanması usuldendi. Bu arşivde, en eskisi Orhan Gazi zamanına kadar giden 10.726 defter ve 12.724 belge vardır. Arşivin A'dan H'ye kadar harflerle başlayan maddeleri içeren iki fasikül Topkapı Sarayı Müzesi Arşiv Kılavuzu (1938 - 1940) adıyla kaydedilmiştir.

Topkapı Sarayı Müzesi Arşivi'nde bulunan arşiv malzemelerinden defter serileri, Başbakanlık Osmanlı Arşivi Daire Başkanlığı tarafından sayısal ortama aktarılmış ve araştırmaya açılmıştır. Yaklaşık 200.000 adet belge serilerinin tasnif ve sayısallaştırılmasına devam edilmektedir.

 Tapu Kadostro Genel Müdürlüğü Arşivi
Ankara'da bulunan bu arşivde 16. yüzyılın son tapu tahrir defterleri ile 1848'den sonraki tapu kayıtları muhafaza edilmektedir.

 Şer'iyye Sicilleri Arşivi
Şer'i mahkemelerin verdiği dava ve karar defterleriyle, merkezden verilen emirlere ait belgeleri içermektedir. 1941'de Adalet Bakanlığı tarafından Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'na devredilmiştir. Ankara'daki Millî Kütüphanede muhafaza edilmektedir. Bunların Şer'iyye Sicilleri adıyla katalogları yayınlanmıştır. Ankara'daki şer'iyye sicillerinden başka İstanbul Müftülüğü Şer'iyye Sicilleri Arşivinde de bir kısım şer'iyye sicilleri'' muhafaza edilmektedir.

Şer'iyye Sicilleri Arşivi, şu malzemeleri ihtiva etmektedir.
 İstanbul Şer'iyye Sicilleri bölümü,
 Mülga Meşihat Arşivi bölümü,
 Mülga Meşihat Kütüphanesi bölümü.

Millî Kütüphanede bulunan Şer'iyye Sicilleri Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğüne devredilmiş ve İstanbul'da Osmanlı Arşivinde araştırıcıların hizmetine görüntüleriyle birlikte açılmıştır.

Vakıflar Arşivi
Vakıflar Genel Müdürlüğüne bağlı olarak faaliyet gösteren Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivinde ve Vakıflar Bölge Müdürlükleri bünyesindeki arşivlerde vakıf kayıtları ile ilgili belgeler muhafaza edilmektedir.

Osmanlı sosyal bünyesinde, hayır ve hasenat kurumu olan vakıfların varlığını onaylayan ve ortaya koyan vakfiyelerin, sicillerin ve belgelerin bir araya gelmesinden oluşmuş bir arşivdir.Vakıflar Arşivi'nde bulunan vakfiyeler, tarihi devir itibarıyla başlıca dört gruba ayrılır:
 Osmanlı devrinden önceki vakfiyeler (H. 410-699 M. 1019-1299),
 Osmanlı devrine ait vakfiyeler (H. 699-1336 M. 1299-1920),
 T.B.M.M. Hükûmeti ve Türkiye Cumhuriyeti dönemi vakfiyeleri (H. 1336-1342 M. 1920-1926),
 1926-1967 tarihleri arasında Medeni Kanun hükümlerine göre kurulan tesislere ait tesis senetleri ile, 1967'de kabul edilen 903 sayılı kanun hükümlerine göre kurulan vakıflara ait vakıf senetleri.

TBMM Arşivi
1920 yılından beri çıkan yasalar, tutanaklar vs. saklanmaktadır.

Ayrıca devlet daireleri, belediyeler, okullar, özel kuruluşlar ve ailelerin arşivleri de vardır.

Ayrıca bakınız
 Internet arşivi

Dış bağlantılar
 UNESCO Arşivler Portalı
 International Council on Archives

Kaynakça

Genel
•	Archival Science. International Journal on Recorded Information. Netherlands: Springer. ISSN: 1389-0166 (print version). ISSN: 1573-7519 (electronic version).

•	Cook, M. (1986). The Management of Information from Archives. Hants, England: Gower.

•	Horn, D. E. (1989). The development of ethics in archival practice. American Archivist, 52(1), 64-71.

•	İlhan, M. Mehdi, An Overview of the Ottoman Archival Documents and Chronicles (Osmanlı Arşiv Belgeleri ve Kroniklerinin Genel Bir Değerlendirmesi)

•	Keskin, İshak (2007). Osmanlı Arşivciliğinin Teorik Dayanakları Hakkında. Türk Kütüphaneciliği 21, 3 (2007), 271-303.

•	McDonald, L. (1989). Ethical dilemmas facing an archivist in the business environment: the constraints on a business archivist. Journal of the Society of Archivists, 10(4), 168-172.

•	MacNeil, H. (1991). Defining the limits of freedom of enquiry: the ethics of disclosing personal information held in government archives. Archivaria, (32), 138-144.

•	Posner, Ernst (1972). Archives in the ancient world, Harvard University Press, Cambridge Massachusetts.

•	Riberio, F. (2001). Archival Science and changes in paradigm. Archival Science, 1(3), 295-310.

•	Stockting, B. & Queyroux, F. (Eds.). (2006). Encoding Across Frontiers: Proceedings of the European Conference on Encoded Archival Description And Context (EAD And EAC), Paris, France, 7-8 October, 2004. Haworth Information Press.

•	Strömberg, JBLD (2010). The earliest predecessors of archival science - Jacob von Rammingen's two manuals of registry and archival management, printed in 1571, translated by JBLD Strömberg. Lund: Lundaboken, Wallin & Dalholm.

•	Usherwood, B.; Wilson, K. & Bryson, J. (2005). Relevant repositories of public knowledge? Libraries, museums and archives in 'the information age'. Journal of Librarianship and Information Science, 37(2), 89-98.

Özel
•       Binark,İ.(1980). Arşiv ve Arşivcilik Bilgileri.Ankara Cumhuriyet Arşivi Dairesi Başkanlığı.

•       Kandur,H.(1995). Arşivcilik Konferansları I.İstanbul.Librairie de Pera.

•       Keskin,İ.(2007). İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü https://web.archive.org/web/20131202223735/http://by2007.bilgiyonetimi.net/bildiriler/keskin-ppt.pdf

•       Özerdim, S.N.(1967). Bilgi Kaynakları ve Arşivcilik Ankara ss.20 http://kitaplar.ankara.edu.tr/dosyalar/pdf/361.pdf

Kaynakça

Arşiv


Ashok Nagar (en hindi; अशोकनगर जिला) es un distrito de la India en el estado de Madhya Pradesh. Código ISO: IN.MP.AK.

Comprende una superficie de 4673 km².

El centro administrativo es la ciudad de Ashok Nagar.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 844979 habitantes, de los cuales 400328 eran mujeres y 444651 varones.

Referencias

Enlaces externos

Ashok Nagar

Distrito de Ashok Nagar


El desnudo heroico o desnudez ideal es un concepto del arte y la cultura clásicos que pretende describir el uso del cuerpo humano desnudo especialmente, pero no sólo, en la escultura griega; pretende indicar que el sujeto humano aparentemente mortal representado en la escultura es en realidad un semidiós, es decir, un héroe.

Esta convención tuvo su inicio durante el periodo Grecia Arcaica (800-480 a. C.) y fue adoptada posteriormente por la escultura helenística y la escultura romana. El concepto funcionaba tanto para retratos de figuras masculinas como femeninas (en los retratos de  Venus y otras diosas). Particularmente en algunos ejemplos romanos podría llevarnos a la extraña yuxtaposición de un gusto hiperrealista (defectos físicos o elaborados peinados femeninos) con la visión idealizada del «cuerpo divino» al perfecto estilo griego.

Como concepto, se ha modificado desde sus inicios con otros tipos de desnudez propios de la escultura clásica, por ejemplo la desnudez (reminiscencia del pathos) de valientes luchadores derrotados en batalla por enemigos bárbaros, como el Gálata moribundo.

Tras desaparecer durante la mayor parte de la Edad Media, la idea se reintegró en el arte moderno como ejemplo de las virtudes (lo verdadero, lo bello y lo bueno) encarnadas por el cuerpo humano masculino desnudo. Entre finales del  y principios del , esta metáfora representaba la representación perfecta de los grandes hombres, aquellos cuyas acciones podían encarnar el estatus existencial más elevado.

Reapareció con gran vigor sobre todo durante el Renacimiento y el Neoclasicismo, periodos en los que el legado clásico influyó poderosamente en todas las formas del arte elevado: son muy famosos los desnudos heroicos de Miguel Ángel Buonarroti (ejemplar es la figura de su David) o los de Antonio Canova (con Perseo con la cabeza de Medusa y Napoleón como Marte pacificador, por poner sólo dos ejemplos entre muchos).

Historia

En la antigua Grecia, la desnudez masculina estaba socialmente aceptada, por regla general, en determinados contextos deportivos y militares, y con el tiempo se convirtió en un rasgo distintivo de la cultura helénica. Al parecer, según un pasaje de Tucídides, la desnudez fue practicada por primera vez por los espartanos en sus ejercicios militares y posteriormente fue introducida por ellos en los antiguos Juegos Olímpicos, pero otras fuentes afirman que la costumbre se originó cuando un atleta ganó la competición de atletismo durante la V Olimpiada (720 a. C.) que, a mitad de la carrera, se deshizo de la faja que llevaba alrededor de las caderas y que entorpecía sus movimientos.

La estudiosa Larisse Bonfante opina que la desnudez pudo tener una finalidad mágico-protectora, al igual que el simbolismo fálico y el uso del amuleto eran habituales en la época; ahora bien, sea cual sea la forma de su introducción, la desnudez es rápidamente adoptada por la sociedad y las artes griegas en su idealización formal y conceptual, generando una prolífica e influyente iconografía atestiguada ya en el  en pinturas de barcos y numerosos kouroi arcaicos.

En el , cuando aparecieron las primeras palestras y gimnasios de atletismo, la desnudez atlética ya estaba muy extendida: la propia palabra gimnasia, por cierto, deriva del griego gymnos, que significa desnudo.

Véase también
El desnudo en la Antigua Grecia

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Escultura de la Antigua Grecia
Desnudo (género artístico)

Desnudo heroico


Zagonetka: kulturno-zabavni mjesečnik bio je hrvatski zagonetački list iz Zagreba. Nastavak je lista Enigma. Prvi broj izašao je  godine. Izlazio je dvotjedno do 2010. godine. Glavni urednik bio je Mirko Buconjić. Izdavač je bio je Opravdano. ISSN je 1331-3746. Imao je prilog Extra zagonetka (ISSN 1331-3754).

Izvori

Zagrebački tisak
Hrvatski enigmatski tjednici

Zagonetka (1997.)


An Taeniophyllum exotrachys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Taeniophyllum exotrachys in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum exotrachys


Mikrop şu anlamlara gelebilir:

 Mikroorganizma, çıplak gözle görülemeyecek kadar küçük olup ancak mikroskop ile görülebilen organizmaların genel adı
 Mikrop, 1976 yapımı Naki Yurter filmi
 Mikrop, Gökhan Semiz'in 1992'de çıkardığı albüm

Mikrop (anlam ayrımı)


Antanas Vinkus (* 25. Dezember 1942 in Kretinga) ist ein litauischer Politiker und ehemaliger Diplomat. Er war u. a. Bürgermeister von Neringa, Botschafter in Estland, Lettland und Russland, sowie Gesundheitsminister und Vizeminister.

Leben
Von 1949 bis 1960 absolvierte Vinkus das Abitur an der Mittelschule Kretinga und von 1960 bis 1966 das Studium am Kauno medicinos institutas. 1966, von 1968 bis 1970 war er Therapeut im Republikkrankenhaus Klaipėda. Von 1966 bis 1968 leitete er als Chefarzt das Krankenhaus Neringa und 1975–1982 das Stadtkrankenhaus Klaipėda.

Von 1982 bis 1986 war er sowjetlitauischer stellv. Gesundheitsminister und von 1989 bis 1990 Gesundheitsminister Sowjetlitauens, von 1990 bis 1993 stellv. Sozialminister Litauens, von 2002 bis 2006 Botschafter in Estland, von 2006 bis 2008 in Lettland, von 2008 bis 2011 in Russland.

Von 2011 bis 2013 leitete Antanas Vinkus als Bürgermeister die Gemeinde Neringa,  2016–2020 war er Seimas-Mitglied.

Ehrungen
Seit 2001 ist er Ehrenbürger von Neringa.

Weblinks

 Persönliche Website von Vinkus

Quellen

Minister (Litauische Sozialistische Sowjetrepublik)
Gesundheitsminister (Litauen)
Stellvertretender Minister (Litauische Sozialistische Sowjetrepublik)
Stellvertretender Gesundheitsminister (Litauen)
Stellvertretender Sozialminister (Litauen)
Litauischer Botschafter in Estland
Litauischer Botschafter in Lettland
Litauischer Botschafter in Russland
Ehrenbürger in Litauen
LSDP-Mitglied
Träger des Ordens des Marienland-Kreuzes (I. Klasse)
Träger des Ordens des weißen Sterns (II. Klasse)
Person (Rajongemeinde Kretinga)
Politiker (Gemeinde Neringa)
Bürgermeister (Litauen)
Litauer
Geboren 1942
Mann
Politiker (20. Jahrhundert)
Seimas-Mitglied (21. Jahrhundert)
Sowjetbürger
Mitglied des Seimas
Krankenhausleiter (Litauen)

Antanas Vinkus


Crkva sv. Tudora nalazi se kod Nerežišća na Braču.

Opis
Ruševni ostaci crkve sv. Teodora (Tudora) nalaze se na predjelu Glogovik uz put prema Blacima. Jednobrodna predromanička građevina s polukružnom apsidom na bočnim zidovima ima prizidana po tri pilastra. Pronađena su dva ranokršćanska ulomka s križem.

Zaštita
Pod oznakom Z-1552 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Tudor
Tudot, Nerežišća

Crkva sv. Tudora kod Nerežišća


Le  fédéral du Parti socialiste ouvrier espagnol () est un congrès du Parti socialiste ouvrier espagnol (PSOE), organisé du  au  afin d'élire la commission exécutive et d'adopter la motion d'orientation politique et les nouveaux statuts.

Felipe González, secrétaire général du PSOE depuis , annonce en ouverture du conclave qu'il ne se représente pas. Il est remplacé par Joaquín Almunia.

Contexte
Le premier jour du congrès, le secrétaire général Felipe González annonce son intention de ne pas être de nouveau candidat au secrétariat général à la surprise de la quasi-totalité des délégués présents, après 23 ans de mandat.

Candidat au secrétariat général

Moins de  après l'annonce du renoncement de Felipe González, les principaux dirigeants territoriaux  du Parti socialiste s'entendent pour soutenir la candidature de Joaquín Almunia, porte-parole du groupe parlementaire au Congrès des députés.

Déroulement
Le congrès est convoqué les ,  et .

La rédaction de la motion d'orientation politique est directement assumée par la commission exécutive sortante, et non une commission de rédaction spécialement désignée.

Résultats
Le , Joaquín Almunia est élu secrétaire général du PSOE : sa liste pour la commission exécutive fédérale reçoit le soutien de 74,51 % des votants, tandis que celle pour le comité fédéral obtient 88,97 %.

Élection de la commission exécutive

Élection du comité fédéral

Composition de la commission exécutive
La commission exécutive fédérale est renouvelée de plus de la moitié, et comprend un record à l'époque de 42 % de femmes. En dépit de sa volonté de composer une direction de consensus, Joaquín Almunia doit accepter l'absence de plusieurs proches de premier plan d'Alfonso Guerra, dont le courant s'abstient lors du vote. De même, pour s'assurer le soutien des   du PSOE, le nouveau secrétaire général les intègre au sein de son exécutif, contrairement à ses prétentions initiales. Pour la première fois, une représentante du courant de la Gauche socialiste intègre la direction fédérale.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections générales espagnoles de 1996
 Congrès

Lien externe

34

34e congrès fédéral du Parti socialiste ouvrier espagnol


Douglas DB-7, A-20 adıyla da bilinen hafif bombardıman ve gece avcısı uçağı.

1937'den savaşın sonuna kadar kullanılmıştır. İlk modellerde motor sorunu vardı. İspanya iç savaşında kullanılan DB-7A'ların hızının çok düşük olduğu anlaşılmıştı. Sonraları geliştirilen motorlar 380 km hıza ulaşabiliyorlardı. Sonraları A-20'lere ek zırhlar ve kendi kendini yamayabilen yakıt tankları eklendi. A-20'ler savaşın sonuna kadar Müttefik kuvvetlerine hizmet etti. II. Dünya Savaşının en sağlam uçaklarından biri olduğu kabul edilir.

Amerika Birleşik Devletleri savaş uçakları
A-20 Havoc
Çift motorlu hava araçları
Bombardıman uçakları
Amerikan keşif uçakları
II. Dünya Savaşı'nda Amerika Birleşik Devletleri
1939'da tanıtılan taşıtlar

Douglas A-20 Havoc


La corbeta Vostok (Oriente en ruso) fue el barco de la primera expedición antártica y vuelta al mundo rusa de 1819-1821 bajo el mando de Fabian Gottlieb von Bellingshausen (en la expedición también se encontraba la corbeta Mirni).

Historial

La nave fue botada desde la grada en los astilleros Ójtinski, San Petersburgo, en 1818.

El 14 de julio de 1819, la Vostok, bajo el mando del capitán Bellingshausen, el jefe de la expedición antártica y la Mirny, comandada por el teniente Mijaíl Lázarev, partieron de Kronstadt, y el 28 de enero de 1820, llegaron a las costas de la Antártida. Después de reparaciones varias en Sídney, Australia, estudiaron la zona tropical del océano Pacífico, y el 12 de noviembre de 1820 se dirigieron de nuevo a la Antártida. El 22 de enero de 1821, alcanzaron el punto más al sur: . El 5 de agosto de 1821, finalizaron su singladura en Kronstadt.

En total, fueron 751 días en los recorrieron unas 49.723 millas (unos 92.300 km). El resultado más importante de la expedición fue el descubrimiento de un sexto continente, la Antártida. Además, un mapa fue levantado y se estudiaron más de 29 islas  en un extenso trabajo oceanográfico. En memoria de este viaje extraordinario en Rusia fue diseñada una medalla conmemorativa.

En 1828, la corbeta Vostok fue dada de baja de la lista de la Armada Imperial Rusa y desguazada.

Honores

En su honor se nombraron:

 La isla Vostok, del conjunto de las islas de la Línea, pertenecientes a la República de Kiribati, descubierta durante la expedición.
 La isla Vostok, en las islas Sandwich del Sur en el Atlántico Sur.
 El lago Vostok.
 La estación de investigación antártica Vostok.

Además, según la tradición establecida, el nombre de "Vostok" fue trasladado a la nave más grande de investigación de la armada rusa.

En 1994, el Banco de Rusia en la serie La Primera Expedición Antártica Rusa, emitió una moneda conmemorativa de la corbeta Vostok.

Corbetas de la Armada Imperial Rusa
Barcos de expediciones a la Antártida
Barcos de los años 1810
Rusia en la Antártida
Antártida en el siglo XIX

Vostok (1819)


Michelle Goos (født 27. december 1989 i Amsterdam) er en hollandsk håndboldspiller, som spiller for Buxtehuder SV og det hollandske landshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Nederlandene
Personer fra Amsterdam

Michelle Goos


Onthophagus pluton é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1902.

Referências

Ligações externas

pluton
Coleópteros descritos em 1902

Onthophagus pluton


සුසෙව් හේවාගේ තැලීනා ප්‍රැන්සින් ධර්මසේන වීරසිංහ හෙවත් ප්‍රැන්සින් ධර්මසේන යනු කාව්‍යකරණයේ මෙන්ම ගද්‍යකරණයේද  පරතෙරට උගත්තෙකි. හිටිවන කවි සඳහා මහත් හැකියවක් පෙන්වූ ඇයට භාෂා සතරක් මනාව හැසිරවිය හැකි විය.

මුල් දිවිය
ප්‍රන්සින් 1895 වර්ශයේ දී එවකට පානදුර තොටුමුණ නම් වූ පළාතේ වාද්දුවස්කඩු බද්දේ පොතුපිටිය වලව්වේදී උපත ලැබුවේ පවුලේ දෙවනිය වශයෙනි. ඇයගේ පියා වූවේ පොතුපිටියේ මුදියන්සේ යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබුවා වූ විදානේ ආරච්චි තානාන්තරයක රාජකාරි කළා වූත් ඉංග්‍රිසි ආණ්ඩුවෙන් වීරසිංහ ආදී ගරු නම්බුනාම ලබා ගත්තා වූ සුසෙව්හේවාගේ සීමන් ධර්මසේන වීරසිංහය. මව වූවේ මොල්ලිගොඩ මහගෙදර සුසෙව්හේවගේ දෝන එංගල්තිනා  ලමාතැනීය.කුඩා  ප්‍රැන්සින්ව සාහිත්‍යය සහ කලාවට ලැබුවා වූ දක්ශතාව නිසවෙන්ම පියා විසින් වස්කඩුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමි වෙතට යොමුකරවනු ලැබින.එහිදී පාලි සහ සංස්කෘත බස පරතෙරට උගත්තේය.  ඉන්ග්‍රිසි සහ ලතින් බස හැසිරවීමේ භාග්‍යය ලැබුනේ මිලාගිරියේ සෙන් පෝල්ස් විද්‍යලයේ පස් වසරක් ලැබුවා වූ ඉගැනීම නිසාවෙනි.
සොලොස්විය ඉක්මවන සමයේ දී වස්කඩුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමි ගේ මෙහෙයවීම  මත ක්ලේශ ඛණ්ඩනය වී ගොස් පැවති නාරි සංදේශය අරුත් විවරණ සපයමින් මුද්‍රණය කරවනු ලැබුවේය. තම පියා විසින් සිදුකරවනු ලැබුවා වූ ධර්ම දාන ව්‍යාපාරය යටතේ පාලනය වූ වුල්වන්ඩාල් වීදියේ සත්‍යාර්ථ මුද්‍රණාලයේ කතෲ ධූරය ලබාගෙන නව ධර්ම පුස්ථකයන්ද සම්පාදනය කරවන ලදී.
ඇය විසින් රචනා කරන ලද්දා වූ කවි පද අතර රදා ශෝක මාලය,  දෝන මාරියා ලමාතැනී කළ පිංකම් හෑල්ල, වස්කඩු බද්දේ කතෝලික සංහාරය, තනපුඩු වියරුව, පස්වසින් මා හැරගිය මව ආදිය ප්‍රමුඛ වේ.

රදා ශෝක මාලය ගද්‍යය

බඩ පොත්තට ඇලී ගිය තම සොයුරියගේ දරුවන්
අහරක් සොයා ගන්නට තුට්ටුවක් වෙනුවෙන් දොරට බැස්සෙමි
මහ රැහේ ගෙයක් ගෙයක් පාසා කිලිටි එකතුකර වෙන් වෙන් මලුවල බහා ගනී
අතින් කටින් එල්ලාගත් මම ඇදුනේ ලිඳ දෙසටය.
අපුල්ලන්න ගිය කල මව ලැබූ ත්‍යාගය මම
වාසගමක් දෙන්නට කෙනෙක් නැත,
පූර්ණිමාවක් වුව ලොවට පෙනෙනා ත රක්ෂා කළ නොහැක
තුට්ටු දෙකක බත් නැබිලියක් වෙනුවෙන් ලබන වෙහෙසක්
බක්කියක කිංකිණි කන වැටුණු විගස බැස යුත්තෙ අගලටය
ලිං දියෙන් කිලිටි ඉවතලන්නා සේ මාගේ දුර්මිටු සමය අවසන්ව යාදෝ
සිත යදින්නේ ඉහල රැහැක අවසන් සංස්කාරයක්
තුට්ටු පඩුරු පතා මුතුකුඩ ලෑමක්
දණ තෙක් සුදු රෙදිකඩ හැද තලප්පාව මසතෙයි
වෙනදා පාපහර ගසනා ඔවුන් අද රුවන්පුර පමිණෙන්න යැයි දොඩති
මා වියපත් මවගේ යැදුම කිළි ගෙයක් හිර ගෙයක්
හකුලන සුදු රෙදි කඩක රුදිර බිඳුවක්
නිසැක දෙවියෝ වෙසෙති
අදෝනාවට කෙදිනක හෝ පිළිතුරු ලබයි
අද හෙතෙම රාජකුල ස්වාමි දරුවකි
කොළබ කොටුවේ පසින්දෙකි
ඉහල රැහැට අභියෝග කරන්නෙකි
උසස් පතිණියකි
ජාතිය නුවනට දෙවනි වූ  බව පෙන්වන ඔහු සත්‍ය මහත්මයෙකි.

මියයාම
විසිවන වියේදී විවාහා ප්‍රාප්ත වී කුසුමාවතී , චන්ද්‍රාවතී , ජගලස් නමින් දරුවන් තිදෙනෙකු ලැබීය.තිස් පස් වසරක් ආයුශ වින්දනය කළා වූ ඇය සතර වන දරුවා ප්‍රසූතියේ දී සිදුවූ අත්වැරදීමක් හේතුවෙන් 1930 දී තමා උපන් නිවසේදීම අභාවප්‍රාප්ත විය.

තැලීනා ප්‍රැන්සින් ධම්සේන වීරසිංහ


Wilhelm Humser (Frankfurt na Majni, 12. studenog 1870. -  Grünwald, 19. veljače 1938.) je bio njemački časnik i vojni zapovjednik. Rođen je 12. studenog 1870. u Frankfurtu na Majni. U prusku vojsku stupio je kao dragovoljac 1891. godine, te je u istoj 1901. dostigao čin poručnika, a 1908. čin satnika. Od 1912. zapovijeda satnijom u 173. pješačkoj pukovniji, nakon čega je u ožujku 1914. premješten na službu u Glavni stožer. Na početku Prvog svjetskog rata služi kao stožerni časnik u stožeru 4. armije kojom je zapovijedao vojvoda Albrecht. U kolovozu 1914. promaknut je u čin bojnika, dok je u lipnju 1917. imenovan načelnikom stožera Gardijskog pričuvnog korpusa tijekom koje službe je 16. svibnja 1918. odlikovan ordenom Pour le Mérite. Te iste godine u kolovozu postaje načelnikom stožera 4. armije koju dužnost obnaša do kraja rata.

Nakon završetka rata, u siječnju 1919., raspoređen je najprije u stožer III. korpusa, da bi ubrzo nakon toga u veljači bio imenovan načelnikom stožera IX. korpusa. U rujnu 1919. otpušten je iz vojske. Preminuo je 19. veljače 1938. u 68. godini života u Grünwaldu.

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Wilhelm Humser


Las dunas de Concón, oficialmente nombradas Campo dunar de la Punta de Concón, es un conjunto de dunas chileno ubicado entre la comuna de Concón y la localidad de Reñaca en la Región de Valparaíso.

Características

El campo dunar, cuyo origen geológico data del Período Cuaternario, se ubica en una terraza marina a más de 30 , y posee dunas estables, producidas tras vastos procesos de modelamiento eólico, transversalmente en dirección sur-oeste, predominante en la zona.

La fuente de alimentación de arenas que dio origen a estas dunas fueron los esteros de Viña del Mar y Reñaca, cuyas cuencas costeras nacen en la cordillera de la Costa. Se produjeron en un periodo interglaciar gracias al aumento del caudal de ríos y esteros por el derretimiento de los hielos, cuando los cursos de agua mantenían un caudal mayor que el actual y, por lo tanto, poseían una gran capacidad para transportar notables cantidades de sedimentos hasta su desembocadura. Se caracterizan por no ser alimentadas por arenas de la playa; están colgadas, apartadas por acantilado, son una duna fósil. Geomorfológicamente, las dunas de Concón se denominan "dunas colgadas". Esta disposición las hace muy frágil.

En el Santuario se pueden distinguir dos campos dunares diferentes: las dunas pleistocenas y las dunas holocenas. Las primeras son las más antiguas y se encuentran al interior, al oriente de la actual Av. Reñaca-Concón. Están estabilizadas debido al accionar de la vegetación, gracias que a más desarrollo del suelo en el estrato alto se sustentan especies propias del bosque esclerófilo como molle, maitén, huingán, peumo y boldo. Las dunas más recientes, las  holocenas, se ubican sobre el acantilado muerto, en el frontis de la roca oceánica. Comprenden una alineación transversal al viento predominante SW, alternándose con depresiones.

Las dunas son utilizadas como atracción turística, siendo usual la práctica de deportes como sandboard.

Vegetación

Las dunas cuentan con una vegetación arbustiva menor, propia del matorral costero del litoral del Norte Chico de Chile. Mayormente formada por arbustos y hierbas anuales, junto con un grupo de flores distribuidas de forma irregular a lo largo de las dunas, teniendo un nivel de aglomeración distinta según el nivel de la duna en que se encuentran. Sin embargo, en la duna hay un ecosistema que se compone no únicamente por especies vegetativas, sino que también dispone con especies que dependen exclusivamente de este lugar, como por ejemplo pequeños invertebrados y aves. Se encuentra el Liolaemus kuhlmanni, un vertebrado correspondiente a la familia de reptiles que habitan la costa central de Chile, que ocupan las dunas como lugar de reproducción, alimentación y refugio. La fauna predominante consta de poblaciones de aves marinas (especialmente migratorias, como chorlos y playeritos), y sitios de descanso de lobos marinos y pingüinos de Humboldt.

Área protegida
El 5 de agosto de 1993 fue nombrado Santuario de la Naturaleza por el Decreto 481 del Ministerio de Educación de Chile. El 28 de abril de 1994 se restringió el área protegida a 12 de las 45 hectáreas totales del conjunto, mediante el Decreto 106 del mismo ministerio. Ello, permitió que los propietarios de los terrenos no protegidos proyectaran la construcción de edificios de departamentos en las dunas, por el alto valor de estos y su ubicación contigua a centros turísticos. Ante la preocupación de la comunidad, en 2006 se amplió la protección a 21,8 hectáreas, de las cuales 2,3 corresponden a la comuna de Viña del Mar y 19,5 a la comuna de Concón.

En 2011, la Sociedad Urbanizadora Reñaca Concón S.A. (Reconsa), dueña de las 21 hectáreas del campo dunar que están protegidas, decidió cerrarlas al libre acceso del público argumentando protección del lugar de la contaminación y la práctica de deportes, además de interponer un recurso de protección de su derecho a la propiedad ante la Corte de Apelaciones de Valparaíso. El 27 de diciembre la empresa comenzó a cercar las dunas, sufriendo la oposición de vecinos, quienes interrumpieron las obras. El 29 de diciembre la Corte de Apelaciones decidió no innovar en cuanto al cierre perimetral del santuario, hasta que no se resolviera el recurso de protección. Otro recurso de protección se interpuso contra la empresa, buscando impedir el cierre de las dunas; el 15 de febrero de 2012 fue desestimado en fallo dividido. En diciembre del mismo año el Ministerio de Medio Ambiente amplía a 30.1 hectáreas la zona del campo dunar declarada como Santuario de la Naturaleza. Esto reconoce la existencia en el área de un ecosistema sumamente frágil, que cuenta con la mayor diversidad de flora y fauna del sistema dunar litoral de Chile. A través del Decreto 45, dictado el 26 de diciembre del 2012, se aprueba la propuesta de redelimitación, ampliación y se declaran Santuario de la Naturaleza dos sectores del Campo Dunar de La Punta de Concón.

Conflicto en la zona
Debido a las transformaciones de la zona protegida y de las modificaciones de las hectáreas del campo dunar, el sector protegido pertenece a una empresa inmobiliaria y no al Estado chileno. Esto ha generado conflicto debido a las pretensiones de construcción en sectores cercanos al Santuario de la Naturaleza. Actualmente existen cuatro anteproyectos inmobiliarios en el lugar.

Entre esos proyectos se encuentran las obras del proyecto inmobiliario Makrocreano, que consta de un edificio de 9 pisos cercano al límite sur del campo dunar de Concón. Sin embargo este proyecto se encuentra paralizado gracias a que la Corte Suprema ratificó el fallo de la Corte de Apelaciones de Valparaíso. La obra se encuentra en avenida Borgoño y desde el 2019 contaba con un permiso de edificación entregado por la Dirección de Obras Municipales de Viña del Mar, sin embargo uno de los argumentos que contribuyó a la decisión de la paralización fue que el proyecto no contaba con un estudio de impacto ambiental, lo que aumenta los conflictos entre autoridades municipales, empresariales y organizaciones ambientales de la zona. Sin embargo, este no es el único caso de conflictos entre inmobiliarias y proyectos de obras en las cercanías del Santuario de la Naturaleza.

Existen diversas organizaciones que realizan labores de difusión, limpieza, legales y más en busca de la conservación de este espacio.

Referencias

Enlaces externos

 Artículo en la Sociedad Geológica de Chile.

Santuarios de la naturaleza de Chile
Áreas protegidas de la Región de Valparaíso
Concón
Concón

Dunas de Concón