The Boeing 314 Clipper was an American long-range flying boat produced by Boeing from 1938 to 1941. One of the largest aircraft of its time, it had the range to cross the Atlantic and Pacific oceans. For its wing, Boeing re-used the design from the earlier XB-15 bomber prototype. Twelve Clippers were built, nine of which served with Pan Am.

Design and development

Pan American had requested a truly trans-Pacific flying boat with unprecedented range and double the passenger payload of the airline's Martin M-130. Boeing's bid was successful and on July 21, 1936, Pan American signed a contract for six. Boeing engineers adapted the cancelled XB-15's  wing, and replaced the  Pratt & Whitney Twin Wasp radial engines with the  Wright Twin Cyclone. Pan Am ordered six more aircraft with increased engine power and capacity for 77 daytime passengers as the Boeing 314A.

The huge flying boat was assembled at Boeing's Plant 1 on the Duwamish River in Seattle, and towed to Elliott Bay for taxi and flight tests. The first flight was on June 7, 1938, piloted by Edmund T. "Eddie" Allen. At first the aircraft had a single vertical tail, and Allen found he had inadequate directional control. The aircraft returned to the factory and was fitted with the endplates on the ends of the horizontal tail in place of the single vertical fin. This too was found to be insufficient and finally the centerline vertical fin was restored, after which the aircraft flew satisfactorily.

The 314 used a series of heavy ribs and spars to create a robust fuselage and cantilevered wing, eliminating the need for external drag-inducing struts to brace the wings. Boeing also incorporated Dornier-style sponsons into the hull structure. The sponsons, broad lateral extensions at the waterline on both sides of the hull, served several purposes: They provided a wide platform to stabilize the craft while floating, they acted as a gangway for boarding and exiting, and they possessed intentional shaping to contribute additional aerodynamic lift in flight.

To fly the long ranges needed for trans-Pacific service, the 314 carried  of gasoline. The later 314A model carried a further . A capacity of  of oil was required for operation of the radial engines.

Pan Am's "Clippers" were built for "one-class" luxury air travel, a necessity given the long duration of transoceanic flights. The seats could be converted into 36 bunks for overnight accommodation; with a cruising speed of  (typically flights at maximum gross weight were flown at ) in 1940, Pan Am's schedule San Francisco to Honolulu was 19 hours.  Clipper service catered to elite businessmen and the wealthy traveler.  The 314s had a lounge and dining area, and the galleys were crewed by chefs from four-star hotels. Men and women were provided with separate dressing rooms, and white-coated stewards served five and six-course meals with gleaming silver service. The standard of luxury on Pan American's Boeing 314s has rarely been matched on heavier-than-air transport since then. A round trip from New York to Southampton was $675 (), while a one-way ticket from San Francisco to Hong Kong via the "stepping-stone" islands posted at $760 (). The Pan Am Boeing 314 Clippers brought exotic destinations like the Far East within reach of air travelers and came to represent the romance of flight. Most of the flights were transpacific, while transatlantic flights to neutral Lisbon and Ireland continued after war broke out in Europe in September 1939 (and until 1945), but military passengers and cargoes necessarily got priority, and the service was more spartan.

Equally critical to the 314's success was the proficiency of its Pan Am flight crews, who were extremely skilled at long-distance, over-water flight operations and navigation. For training, many of the transpacific flights carried a second crew. Only the very best and most experienced flight crews were assigned Boeing 314 flying boat duty. Before coming aboard, all Pan Am captains as well as first and second officers had thousands of hours of flight time in other seaplanes and flying boats. Rigorous training in dead reckoning, timed turns, judging drift from sea current, celestial navigation, and radio navigation were conducted. In conditions of poor or no visibility, pilots sometimes made successful landings at fogged-in harbors by landing out to sea, then taxiing the 314 into port.

Operational history

The first 314 flight on the San Francisco-Hong Kong route left Alameda on February 23, 1939 with regular passenger and Foreign Air Mail Route #14 service beginning on March 29. A one-way trip on this route took over six days to complete. Commercial passenger service lasted less than three years, ending when the United States entered World War II in December 1941.  Passengers and their baggage were weighed, with each passenger allowed up to  free baggage allowance (in the later 314 series) but then charged  () for exceeding the limit.

The Yankee Clipper flew across the Atlantic on a route from Southampton to Port Washington, New York with intermediate stops at Foynes in Ireland, Botwood in Newfoundland, and Shediac, New Brunswick. The inaugural trip occurred on June 24, 1939.

The success of the six initial Clippers had led Pan Am to place an order for six improved 314A models to be delivered in 1941, with the goal of doubling the service on both Atlantic and Pacific routes. However, the fall of France in 1940 caused some doubt about whether the Atlantic service could continue; passenger numbers were already reduced by the war, and if Spain or Portugal were to join the Axis, then the flights to Lisbon would be forced to stop. Pan Am began to consider reducing its order and, in August 1940, reached an agreement to sell three of the six under construction to the United Kingdom. The aircraft were to be operated by the British Overseas Airways Corporation (BOAC) and were primarily intended for the UK – West Africa route, as existing flying boats could not travel this route without stopping in Lisbon. The sale made a small net profit for Pan Am – priced at cost plus 5% – and provided a vital communications link for Britain, but was politically controversial. In order to arrange the sale, the junior minister Harold Balfour had to agree to the contract with no government approval, leading to stern disapproval from Winston Churchill and lengthy debate by the Cabinet over the propriety of the purchase. Churchill later flew on the Bristol and Berwick, which he praised intensely, adding to the Clippers' fame during the war.

At the outbreak of the war in the Pacific in December 1941, the Pacific Clipper was en route to New Zealand from San Francisco. Rather than risk flying back to Honolulu and being shot down by Japanese fighters, it was directed to fly west to New York. Starting on December 8, 1941 at Auckland, New Zealand, the Pacific Clipper covered over  via locations including Surabaya, Karachi, Bahrain, Khartoum and Leopoldville. The Pacific Clipper landed at Pan American's LaGuardia Field seaplane base at 7:12 on the morning of January 6, 1942.

Pan Am's Clipper fleet was pressed into US military service during World War II, and the flying boats were used for ferrying personnel and equipment to the European and Pacific fronts. The aircraft were purchased by the War and Navy Departments and leased back to Pan Am for a dollar, with the understanding that all would be operated by the Navy once four-engined replacements for the Army's four Clippers were in service. Only the markings on the aircraft changed: The Clippers continued to be flown by their experienced Pan Am civilian crews. American military cargo was carried via Natal, Brazil to Liberia, to supply the British forces at Cairo and even the Russians, via the Persian Corridor. The Model 314 was then the only aircraft in the world that could make the  crossing over water. The Army gave the aircraft the designation C-98, but the Navy—which used a different designation system at the time—disregarded this designation and operated the aircraft under the company designation B-314. In February 1942, forty women were hired by Pan Am to replace male mechanics in the hangars at LaGuardia to perform service, repair and overhaul of the Clippers for the European service. Maintenance demands were such that it took "141 mechanics, working three 8-hour shifts, to perform in two days the complete inspection of servicing routine which must be carried out before a Clipper just in from Europe can be sent on the return trip." Since the Pan Am pilots and crews had extensive expertise in using flying boats for extreme long-distance over-water flights, the company's pilots and navigators continued to serve as flight crew. In 1943, President Franklin D. Roosevelt traveled to the Casablanca Conference in a Pan-Am crewed Boeing 314 Dixie Clipper.

After the war, several Clippers were returned to Pan American hands. However, even before hostilities had ended, the Clipper had become obsolete. The flying boat's advantage had been that it did not require long concrete runways, but during the war many such runways had been built for heavy bombers. New long-range airliners such as the Lockheed Constellation and Douglas DC-4 were relatively easy to fly, and did not require the extensive pilot training programs mandated for seaplane operations. One of the 314's most experienced pilots said, "We were indeed glad to change to DC-4s, and I argued daily for eliminating all flying boats. The landplanes were much safer. No one in the operations department... had any idea of the hazards of flying boat operations. The main problem now was lack of the very high level of experience and competence required of seaplane pilots."

Retirement

The last Pan Am 314 to be retired, the California Clipper NC18602, in 1946, had accumulated more than a million flight miles. Of the 12 Boeing 314 Clippers built, three were lost to accidents, although only one of those resulted in fatalities: 24 passengers and crew aboard the Yankee Clipper NC18603 lost their lives in a landing accident at Cabo Ruivo Seaplane Base, in Lisbon, Portugal on February 22, 1943. Among that flight's passengers were prominent American author and war correspondent Benjamin Robertson, who was killed, and the American singer and actress Jane Froman, who was seriously injured.

Pan-Am's 314 was removed from scheduled service in 1946 and the seven serviceable B-314s were purchased by the start-up airline New World Airways. These sat at San Diego's Lindbergh Field for a long time before all were eventually sold for scrap in 1950. The last of the fleet, the Anzac Clipper NC18611(A), was resold and scrapped at Baltimore, Maryland in late 1951.

BOAC's 314As were withdrawn from the Baltimore-to-Bermuda route in January 1948, replaced by Lockheed Constellations flying from New York and Baltimore to Bermuda.

Variants
Model 314
Initial production version with  Twin Cyclone engines, six built for Pan Am.
Model 314A
Improved version with  Twin Cyclones with larger-diameter propellers, additional  fuel capacity, and revised interior. Still air range approx 4,700 miles. Six built, three for Pan Am and three sold to BOAC.
B-314
Five Model 314s pressed into military service with the U.S. Navy
C-98
Four Model 314s pressed into military service with the U.S. Army Air Forces

Operators

 Pan American World Airways
 United States Army Air Forces
 United States Navy
 World Airways

 British Overseas Airways Corporation

Surviving aircraft

None of the dozen 314s built between 1939 and 1941 survived beyond 1951, with all 12 being cannibalized for parts, scuttled, scrapped, or otherwise written off. Underwater Admiralty Sciences, a non-profit oceanographic exploration and science research organization based in Kirkland, Washington, announced in 2005, at the 70th Anniversary of the first China Clipper flight in San Francisco, its plans to survey, photograph, and possibly recover the remains of the hulls of two sunken 314s: NC18601 (Honolulu Clipper), scuttled in the Pacific Ocean in 1945; and NC18612 (Bermuda Sky Queen, formerly Cape Town Clipper), sunk in the Atlantic by the Coast Guard in 1947.  UAS has also spent significant time at Pan Am reunions and with individual crewmembers and employees of Pan Am conducting videotaped interviews for the mission's companion documentary. However, as of 2014, no search or recovery had been attempted, with the most recent news from 2011 suggesting that the company was still in need of at least US$8 million to get the plan under way.

There is a life-size 314 mockup at the Foynes Flying Boat Museum, Foynes, County Limerick, Ireland, located on the site of the original transatlantic flying-boat terminus.

Specifications (314A Clipper)

Cultural influence
Inspired by the airplane, Smith Corona designed, manufactured, and marketed a typewriter model they called the Clipper from 1945–1960. The typewriter model's logo prominently featured the Boeing 314 Clipper on the typewriter's body which served as a reminder of the luxury and design of the original airplane.

See also

References

Notes

Sources

 Dover, Ed. The Long Way Home: A Journey into History with Captain Robert Ford.  Albuquerque, New Mexico: Amazon POD,  Revised Edition 2010, First edition 2008. .

External links

 Boeing: Historical Snapshot: Model 314 Clipper Flying Boat
 The Boeing 314
 Pan American Clippers 1931–1946
 Boeing 314
 Boeing 314
 Boeing 314
 LIFE colour photo camouflaged Clipper La Guardia Marine Terminal ca.1942
 LIFE photo essay (comprehensive)'Pan American Clipper Ship' includes NC18605 in a glass doored hangar 1940
 LIFE photo Pan Am skipper flying the 314
 LIFE photo essay 'Pan American Clipper'includes Eve Curie leading pax off Clipper at Lisbon 1940
    LIFE photos NC18602 in Singapore Harbour 1941
 China Clipper 75th Anniversary Commemorative Flight (November 2010 – San Francisco Aeronautical Society)
 "Two Day Turn Around", February 1941 article
 "Three Deck Clipper Has Aisle In Wings", Popular Mechanics, August 1937, early article on Pan American Airways new airliner for trans-ocean flight
 "New York To Europe By Clipper",  Popular MechanicsMay 1939, large article with cutaway drawing of interior
  "Sailors of the Sky", Popular Mechanics, December 1940, detailed article with photos on flight deck operations of the Boeing 314

314
1930s United States airliners
Flying boats
Four-engined tractor aircraft
High-wing aircraft
Pan Am
Aircraft first flown in 1938
Four-engined piston aircraft

Boeing 314 Clipper


Thorsten Benter (* 17. Februar 1962 in Schleswig) ist ein deutscher Chemiker. Er ist seit 2001 Lehrstuhlinhaber des Fachs Physikalische Chemie an der Bergischen Universität Wuppertal.

Biographie
Nach Abitur an der Staatlichen Domschule Schleswig nahm er das Chemiestudium an der  Christian-Albrechts-Universität zu Kiel auf und schloss es 1987 mit der Diplomhauptprüfung ab. Er wurde 1993 mit seiner Dissertation über " REMPI massenspektrometrische Untersuchungen zur Produktbildung in den Reaktionen von NO3 Radikalen mit ungesättigten Kohlenwasserstoffen" promoviert. Von 1997 bis 2001 war er Assistant Professor of Chemistry an der  University of California, Irvine und folgte anschließend einem Ruf an die Bergische Universität Wuppertal.

Forschung
Seine Forschungsschwerpunkte sind die methodische Entwicklung von Ionisationsverfahren, insbesondere bei Atmosphärendruck sowie die Entwicklung diagnostischer  MS Verfahren. Er war maßgeblich an der Entwicklung der Laserionisation bei Atmosphärendruck (APLI) beteiligt.

Veröffentlichungen (Auswahl)

Weblinks
 Homepage der Physikalischen Chemie der Universität Wuppertal
 Benters Homepage bei der University of California

Physikochemiker
Chemiker (20. Jahrhundert)
Chemiker (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Bergische Universität Wuppertal)
Deutscher
Geboren 1962
Mann

Thorsten Benter


Bjöllulilja (fræðiheiti: Pyrola grandiflora) er tegund blómplantna af lyngætt. Bjöllulilja vex nyrst í N-Ameríku og einnig á Íslandi.

Útlit og einkenni
Bjöllulilja hefur egglaga eða sporbaugótt græn blöð, þykk og skinnkennd. Blómin eru í stuttum og gisnum klasa. Krónublöðin eru hvítleit, oft með bleikum æðum, um 15 mm löng en bikarblöðin eru mun minni, 2 mm og brúnleit til bleik. Blómin hafa eina purpurarauða frævu og tíu fræfla.

Bjöllulilja líkist helst grænlilju (Orthilia secunda) en hún hefur grænni blóm á einhliða blómaxi. Klukkublóm er með fleiri og smærri blóm auk þess að vera með minni gljáa á efra borði.

Útbreiðsla og búsvæði
Á Íslandi er bjöllulilja fremur sjaldgæf tegund sem finnst helst í röku landi upp í 380m yfir sjó, einkum norðaustanlands.

Tilvísanir

Lyngætt
Plöntur á Íslandi

Bjöllulilja


An Calamagrostis mckiei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joyce Winifred Vickery, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Rafaël Herman Anna Govaerts. An Calamagrostis mckiei in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha New South Wales. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis mckiei


Chase Andrew Budinger (* 22. Mai 1988 in Encinitas, Kalifornien) ist ein ehemaliger US-amerikanischer Basketball- und heutiger professioneller Beachvolleyballspieler.

Basketballkarriere

College
Budinger bekam viele Angebote von anderen Collegeteams wie UCLA und USC, entschied sich dann aber, für die University of Arizona zu spielen. In seiner Freshman-Saison startete er alle 30 Spiele und verbuchte 15,6 Punkte pro Spiel. Zum Abschluss dieser Spielzeit gab Budinger bekannt, dass er in seiner Sophomore-Saison bei Arizona bleiben würde, obwohl es Spekulationen gab, dass er schon vor Abschluss des Colleges in die NBA wechseln würde. Trotzdem erklärte er in seiner Junior-Saison, dass er sich zum NBA-Draft anmelden würde. Am letzten Tag der Draft-Abmeldefrist zog er seine Bewerbung jedoch zurück und blieb zunächst in Arizona.

Nach der College-Saison 2008/09 gab er bekannt, dass er sich zum zweiten Mal zum Draft anmelden würde.

NBA
Im NBA-Draft 2009 wurde Budinger von den Detroit Pistons an 44. Stelle ausgewählt. Diese transferierten ihn allerdings noch in derselben Nacht zu den Houston Rockets. Am 23. Februar 2011 schaffte er eine Karrierebestleistung von 30 Punkten gegen die Cleveland Cavaliers. Die Rockets gewannen das Spiel mit 124:119.

Während des NBA-Lockouts zur Saison 2011/12 unterschrieb Budinger ursprünglich einen Vertrag bei Lokomotive Kuban Krasnodar, dieser wurde jedoch nicht finalisiert, da der Lockout früher als erwartet endete.

In der verkürzten Saison 2011/12 absolvierte Budinger 58 Spiele für die Rockets und legte ähnliche Statistiken auf, wie in seinen ersten beiden Jahren. Allerdings steigerte er seine Trefferquote bei Drei-Punkt-Würfen auf 40,2 %. Beim NBA All-Star Weekend Slam Dunk Contest 2012 war Budinger einer der Teilnehmer. Obwohl die Rockets die Saison mit einer positiven Bilanz von 34 Siegen und 32 Niederlagen beendeten, verpassten sie die Play-offs.

Kurz vor dem NBA-Draft 2012 transferierten die Rockets Budinger zu den Minnesota Timberwolves, die im Gegenzug ihren 18. Pick nach Houston schickten.

Nach drei Spielzeiten in Minnesota wurde Budinger zur Saison 2015/16 an die Indiana Pacers abgegeben. Er wurde noch vor Ablauf der Spielzeit, am 5. März 2016, aus seinem Vertrag entlassen. Drei Tage später, am 8. März, unterschrieb Budinger für den Rest der Saison bei den Phoenix Suns.

2016 bis 2017
Im Oktober 2016 unterzeichnete er einen Vertrag bis Saisonende beim spanischen Erstligisten Baskonia Vitoria Gasteiz.

Beachvolleyballkarriere
Seit 2018 spielt Budinger Beachvolleyball auf der US-amerikanischen AVP-Tour und der FIVB World Tour / World Beach Pro Tour, zunächst mit dem zweifachen Olympiateilnehmer Sean Rosenthal, 2019 mit Casey Patterson und 2020 mit Chaim Schalk. Nach einem erneuten Duo 2021 mit Casey Patterson startete Budinger Ende 2021 und 2022 mit Troy Field und 2023 mit Miles Evans.

Weblinks

Einzelnachweise

Basketballspieler (Vereinigte Staaten)
Beachvolleyballspieler (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Mann
Geboren 1988
Basketballspieler (Saski Baskonia)

Chase Budinger


Nadine Sierra (født 14. maj 1988) er en amerikansk sopran, der synger opera. Hun er anerkendt som en af de førende lyriske sopraner i USA.

Hun begyndte at synge som 14 årig og havde sin første koncert i Helsinki i 2009. Hun var Gilda i Rigoletto i 2013 på Teatro San Carlo i Napoli, i 2015 på Metropolitan Opera og i 2016 på La Scala i Milano med Leo Nucci.

I januar 2016 sang hun ved Venedigs nytårskoncert på Teatro La Fenice sammen med Stefano Secco. I januar 2017 sang hun ved Palermos nytårskoncert på Teatro Massimo.

Præmier
 Palm Beach Opera Vocal Competition, 2007
 Metropolitan Opera National Council Auditions, 2009
 Florida Grand Opera Competition, 1. præmie, Miami, 2009
 Gerda Lissner Foundation Competition, 1. præmie, New York, 2010
 Neue Stimmen, 1. præmie Populære Jury, Gütersloh, 2013

Noter

Ekstern henvisning

Operasangere fra USA
Sopraner

Nadine Sierra


Ž4148 je županijska cesta u Hrvatskoj.

Cesta spaja Osječko-baranjsku i Vukovarsku srijemsku županiju točnije županijsku cestu Ž4111. Prolazi kroz naselja Vrbica, Mrzović, Markušica, Antin, Mlaka Antinska i Tordinci.

Ukupne je duljine 27,6 km.

Izvori

Županijske ceste u Hrvatskoj

Županijska cesta Ž4148


Phoenix Suns, Phoenix, Arizona'da merkezli NBA'de mücadele eden Amerikan bir profesyonel basketbol takımıdır. NBA'de Batı Konferansı'nın Pasifik Grubu'nda mücadele etmektedir. Kendi bölümünde Kaliforniya merkezli olmayan ilk ve tek takımdır. Suns 1992 yılından bu yana iç saha karşılaşmalarını Phoenix şehir merkezinde yer alan Talking Stick Resort Arena'da oynamaktadır.

1968 yılında kurulan ve aynı yıl lige katılan Suns 2013-14 sezonu itibarıyla elde ettiği %55 galibiyet yüzdesiyle NBA'de tüm zamanlarda en iyi galibiyet yüzdesine sahip dördüncü takımı unvanını taşımaktadır. NBA'de mücadele ettiği 46 yılda toplam 29 kez play-off yapma başarısı gösterdi. Ayrıca toplam 10 kez Batı Konferansı Finali oynarken 1976, 1993 ve 2021 yıllarında olmak üzere üç kez NBA Finalleri'nde yer aldı. Ancak Suns takımı tarihi boyunca hiç şampiyonluk yaşayamadı ve şu anda şampiyon olamayıp en yüksek galibiyet yüzdesine sahip takımdır.

Kulüp tarihi
Takım ilk kez 1968 yılında kuruldu. Yaptıkları kısa süreli hücumlarla rakibe savunma şansı tanımayan Suns, bu özelliğini Steve Nash'in takıma gelmesiyle kazandı. 2004 yılından sonra Nash ile birlikte hareketli ve koşan bir takım olarak öne çıktılar. Sıradan oyuncuları yıldız yapma özelliğine sahip olan Nash'in gelişiyle tüm takım farklı bir kimlik kazandı. Burada 2005 ve 2006 yıllarında iki kez üst üste MVP ödülünü kazanan Steve Nash'e özel bir parantez açmak gerekiyor. Şöyle ki Nash takıma geldiğinde 30 galibiyetin altındaki takımını alıp ligin zirvesine, 62 galibiyete taşıdı. Aynı sezon takımın All-Star uzunu olan Amare Stoudemire olmadan takımını batı finallerine kadar sürüklemeyi başardı. Bunların hepsi bir yana takıma gelen Boris Diaw'a En Çok Gelişme Gösteren Oyuncu Ödülü'nü ve 2003 NBA Seçmeleri ilk tur son sıra seçimi olan Leandro Barbosa'ya Yılın Altıncı Adamı Ödülü'nü kazandırdı. Diğer takımlara göre kısa ama atletik kadrosuyla 2004-05 ve 2005-06 sezonlarında batı finaline kadar yükseldiler. 2005-06 sezonunda yedi oyuncu kariyerlerinin en yüksek sayı ortalamalarına ulaştı.

2006-2007 sezonunda takım NBA şampiyonluğu için bütün otoritelerin en büyük favorilerden biriydi. Batı konferansını Dallas Mavericks'in ardından ikinci tamamlayıp play-off'a girmeye hak kazandılar. İlk turda Los Angeles Lakers'ı 4-1 ile geçip konferans yarı finalinde San Antonio Spurs'e rakip oldular. Burada ilk dört maçta hakemlerin desteğini alan Spurs yaptıkları kasti faullerle Suns'ı yıpratmayı başardı. Bu faullerin sonuncusunda Nash'e omuz atan Horry (Nash'in cüsse olarak tam 2 katıdır) benchin ayaklanmasına sebep oldu. Sonrasında birer maç ceza alan Boris Diaw ve Amare Stoudemire takımlarını uzunsuz bıraktılar. Böylece hakemlerin ve David Stern'ün desteğiyle Spurs turu geçip ilerisindede şampiyonluğa ulaştı. 7 Şubat 2008 tarihinde NBA in en büyük oyuncularından olan Shaquille O'Neal'ı Shawn Marion ve Marcus Banks karşılığında takas ederek herkesi şaşırtmışlardır. Aynı sezon bir kez daha şampiyonluğun favorilerindendi. Fakat 2008 NBA Playoffları ilk turundada eşleştikleri San Antonio Spurs'e 4-1 yenilerek elendiler. Bunun üzerine takımın çalıştırıcısı Mike D'Antoni takımdan gönderildi ve New York Knicks'le anlaştı. 2012 yılında Steve Nash ise Los Angeles Lakers'a takas edildi.

Formalar

Personel

Takım sahipleri
 Karl Eller, Don Pitt, Don Diamond, Bhavik Darji, Marvin Meyer ve Richard Bloch 1968-1987
 Jerry Colangelo 1987-2004
 Robert Sarver 2004–günümüz

Genel menajerler

 Jerry Colangelo 1968-1995
 Bryan Colangelo 1995-2006
 Mike D'Antoni 2006-2007
 Steve Kerr 2007-2010
 Lance Blanks 2010-2013
 Ryan McDonough 2013–günümüz

Güncel kadro

Draft hakları

Emekli formalar

Basketbol Hall of Famerlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Orijinal website
 Phoenix Suns Basketball-Reference.com

NBA takımları

Phoenix Suns


Port Bell is a small industrial centre in the greater metropolitan Kampala area, in Uganda. Port Bell has a rail link and a railroad ferry wharf used for International traffic across Lake Victoria to Tanzania and Kenya.

Location
Port Bell is located in Nakawa Division, one of the five administrative divisions of the city of Kampala. It is a subdivision of the greater Luzira area in the south-eastern part of the city. It is located at the end of a narrow inlet of Lake Victoria, approximately , by road, south-east of the central business district of Kampala, Uganda's capital and largest city. The coordinates of Port Bell are 0°17'20.0"N, 32°39'13.0"E (Latitude:0.288900; Longitude:32.653620).

Overview
The port is named after Henry Hesketh Bell, a British commissioner, who took over administration of Britain's interests in Uganda in 1906. Its rail link is a branch line from the Kampala-Jinja main line.

Lake Victoria ferries operate from Port Bell linking Kampala to other railhead ports on Lake Victoria including Jinja, Kisumu, Musoma, and Mwanza.

When the first stage of the Uganda Railway was completed in 1901, the railhead was at Kisumu, 12 hours journey from Port Bell by ship. Ferries brought goods by lake between Port Bell and Kisumu. It was not until 1931 that the main line of the railway from Nakuru reached Kampala and then Port Bell.

Industry
Uganda Breweries Limited, a subsidiary of East African Breweries, has a brewery and a distillery for Uganda Waragi at Port Bell.

Points of interest

The points of interest in or near Port Bell include:
 Luzira Maximum Security Prison — Has a capacity of 20,000 inmates, including about 500 on death row.
 Cipla Quality Chemical Industries Limited — this US$40 million factory is the only one in sub-Saharan Africa that manufactures triple antiretroviral drug therapy medication.
 Uganda Breweries Limited — division of East African Breweries and maker of Uganda Waragi, a triple-distilled gin and Bell beer
 Port Bell — a port on the shores of Lake Nalubaale, handlin passenger and cargo traffic destined for Kisumu, Kenya and Mwanza and Musoma in Tanzania. The port is undergoing a two-year upgrade and renovation.

Air travel
Between 1930 and 1950 Port Bell was a landing point on the Imperial Airways flying boat passenger and mail route from Southampton to Johannesburg's Vaal Dam. Port Bell linked Khartoum and Kisumu. The nearby Silver Springs Hotel was originally built by the British Overseas Airways Corporation as a rest stop for passengers between long flights. During World War II, Port Bell was also on the route connecting Cairo with Libreville.

See also
 Railway stations in Uganda
 Transport in Uganda
 Rift Valley Railways

References

External links
 About Port Bell In 2009

Neighborhoods of Kampala
Economy of Uganda
Populated places on Lake Victoria
Luzira
Nakawa Division
Ports and harbours of Uganda

Port Bell


An Cyperus cunninghamii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Austin Gardner. An Cyperus cunninghamii in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. c. cheradicus
 C. c. cunninghamii
 C. c. uniflorus

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus cunninghamii


Renault Symbol, Fransız otomobil üreticisi Renault tarafından üretilen 4 kapılı bir sedandır. İlk olarak 1999 yılında Clio Symbol adıyla, Clio'nun sedanı olarak tanıtılmıştır. 2008 yılında Clio (hatchback) ile Symbol (sedan) iki farklı model olarak satışa sunulmuştur. 2013 yılında Symbol 2.0 150 beygir bir motor seçeneği sunulmuş fakat çok az üretildiğinden bilinmemektedir. 2013 yılında symbol, Dacia Logan'ın kasası ile satışa sunulmuştur.

İlk olarak Ağustos 2008'de test sırasında görüntülenen ve 2009 model yılında üretimine başlanan Yeni Symbol (Symbol II), Clio II bazlı bir platform üzerindedir. Motor gamı içerisinde yer alan 1.4 8V 75 Hp'lik güç ünitesi Megane I ve Europa (Renault 19) bloklarından türetilmiş ve Oyak-Renault Bursa fabrikasında üretilmektedir. Symbol serilerinde yer alan 1.4 8V, 1.4 16V, 1.6 16V'lik üniteler ve şanzımanlar (motor seçeneklerine göre JB, JH ve JR tipler) da bu fabrikada üretilmektedir.

Symbol, günümüzde Türkiye'de 5-İleri düz vites eşliğinde Joy (Authentique) ve Touch (Expression) donanım paketleriyle satılmaktadır.

Güvenlik standartları konusunda üzerinde en fazla spekülasyon yapılan Renault modeli olan Symbol'ün, Rusya'da 2002 senesinde gerçekleştirilen bağımsız çarpışma testlerine göre Clio II ile aynı standartlarda güvenlik sunduğu ve EuroNCAP değerlendirme skalasına göre 4 Yıldız'a eşdeğer yapıda olduğu bilinmektedir. Ancak 2013 model Dacia Logan ile eşitlenen Renault Symbol, Logan MCV baz alındığında 2014 modeli 3 yıldıza denktir. Türkiye'de en çok satılan otomobil modelidir. 1999-2008 arasında 182 bin araç satılmıştır.

Motorlar

Benzin
 0.9 Tce  90 bg
 1.2 16 v 75 bg
 1.4  8 v 75 bg
1.0 SCe 75bg
1.0 TCe 100bg

Dizel
 1.5 dCi 65 bg
 1.5 dCi 75 bg
 1.5 dCi 85 bg
1.5 dCİ 90 bg

Şanzımanlar
 5-İleri Düz
 Easy-R (Robotize Yarı Otomatik 5 İleri)

Görseller

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Renault Resmi Web Sitesi
 Renault Symbol Resmi Web Sitesi
 Renault Thalia/Symbol Downloads

Symbol
1999'da tanıtılan taşıtlar
Sedan otomobiller
Önden çekişli taşıtlar
2000'ler otomobilleri
2010'lar otomobilleri

Renault Symbol


Paulo Francisco Muniz Bilynskyj, mais conhecido como Delegado Paulo Bilynskyj (São Paulo, 10 de março de 1987) é um policial civil, influenciador digital e político brasileiro, filiado ao Partido Liberal (PL). Nas eleições de 2022, em sua primeira candidatura, foi eleito deputado federal por São Paulo com 72.156 votos (0,30% dos votos válidos).

Caso Priscila Barrios
Bilynskyj ficou nacionalmente conhecido em 20 de maio de 2020 após um caso ocorrido em sua residência na cidade de São Bernardo do Campo, onde sua namorada Priscila Delgado Barrios, após ter um surto psicótico, tentou assassinar Paulo e depois de efetuar disparos contra ele, ela se suicidou com um tiro,segundo a Polícia Civil do Estado de São Paulo. Paulo Bilynskyj levou 6 tiros ao sair do banho, ficou internado em estado grave e após diversas cirurgias sobreviveu, porém, com sequelas, futuramente teve que amputar o dedo médio da mão direita por consequência de um dos tiros. Ainda segundo a polícia civil o crime foi motivado por ciúmes que a namorada tinha dele, quando viu mensagens de Bilynskyj com outra mulher. Segundo ele, o que mais o deixou chocado foi "a forma criminosa como fui tachado pela mídia que, sem nenhuma prova, me acusou de feminicida.".

Conclusão do caso
Em 2021 a Justiça arquivou o caso concluindo que Paulo Bilynskyj sofreu uma tentativa de assassinato por parte da namorada, sendo baleado seis vezes e que em seguida se matou com um tiro.A perícia analisou a residência onde aconteceu o fato e também comprovou o relato de Paulo Bilynskyj. Como a autora dos disparos se matou, o Ministério Público do estado de São Paulo pediu o arquivamento do caso, que foi investigado e concluído como tentativa de assassinato e suicídio. O caso foi arquivado pela Justiça em 15 de junho de 2021, porém como o caso estava sob sigilo judicial, a conclusão só foi divulgada pela imprensa em julho de 2022.

Polêmicas

Caso Bohdan Bilynskyj

Paulo Bilynskyj é bisneto do ucraniano Bohdan Bilynskyj, que imigrou ao Brasil devido à sua oposição ao socialismo na União Soviética. O deputado relatou que seu bisavô, durante a Segunda Guerra Mundial, fizera parte da 14.ª Divisão de Granadeiros da Waffen-SS Galizien, batalhão formado por voluntários ucranianos após a invasão da União Soviética pela Alemanha Nazista. Em um discurso na Câmara de Deputados em 17 de maio de 2023, Bilynskyj homenageou o bisavô, que em sua visão "lutou em uma guerra mundial para libertar a Ucrânia das garras do comunismo". O político nega que seu bisavô tenha sido nazista, classificando a Galizien como uma "divisão de Ucranianos liderada por generais Ucranianos que lutaram exclusivamente contra a União Soviética". Entretanto, a Galizien foi comandada por Walter Schimana e Fritz Freitag, militares de nacionalidade alemã e austríaca, e a Waffen-SS, em sua totalidade, foi declarada uma organização criminosa nos Julgamentos de Nuremberg, em virtude de sua ligação ao Partido Nazista e envolvimento em crimes contra a humanidade.

Nascidos em 1987
Naturais da cidade de São Paulo
Brasileiros de ascendência ucraniana
Policiais do estado de São Paulo
Delegados de polícia do Brasil
Brasileiros amputados
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira
Membros do Partido Social Liberal
Membros do Partido Liberal (2006)
Deputados federais do Brasil por São Paulo
Anticomunistas do Brasil

Paulo Bilynskyj


La 41ª edición de Rutas de América (denominada Gran Premio Antel), se disputó desde el 21 hasta el 26 de febrero de 2012.

Incluida en el UCI America Tour por cuarto año consecutivo, fue la decimoprimer carrera de dicha competición. Constó de 6 etapas con un trazado similar a la edición anterior y siendo la 4ª con doble sector (el segundo tramo una contrarreloj), para totalizar 917 km.

El ganador por segundo año consecutivo fue Jorge Soto del equipo BROU-Flores (Porongos). Lo acompañaron en el podio Matías Presa (Alas Rojas de Santa Lucía) y en principio Matías Médici, compañero de Soto. Cuatro meses después se supo que Médici había dado positivo de EPO, siendo suspendido y retirados sus resultados desde el 21 de febrero, con lo cual finalmente Álvaro Tardáguila fue tercero.

El equipo BROU-Flores, se quedó con la mayoría de las clasificaciones ya que también ganaron por equipos y Soto además de ganar la general ganó la clasificación de la regularidad y las metas cima. Álvaro Tardáguila del Amanecer triunfó en las metas Sprint y Alan Presa fue el mejor sub-23.

Equipos participantes

Participaron 21 equipos locales y 8 extranjeros, llegando a un total de 157 los competidores que iniciaron la carrera y siendo 73 los que la concluyeron. De los 8 equipos extranjeros, 3 de ellos fueron de categoría Continental. Estos eran el Real Cycling Team de Brasil, el Start Cycling de Paraguay y Competitive Cyclist de Estados Unidos, donde se destacacó la presencia del español Francisco "Paco" Mancebo.

Etapas
Se realizó el mismo recorrido de la edición 2011, con la diferencia que la contrarreloj se adelantó a la 4.ª etapa y su trayecto fue más corto (17,2 km).

Iniciando en Montevideo, las dos primeras etapas recorrieron el este y noreste de país transitando por las zonas serranas de la Sierra de las Ánimas y la Cuchilla Grande. Con terreno más plano a partir de la 3ª etapa, se arribó a la ciudad de Paso de los Toros, a orillas del Río Negro, donde se disputó la contrarreloj en un trayecto ida y vuelta desde la ciudad hasta la represa hidroeléctrica de Rincón del Bonete.

Desarrollo general
Un poco como se preveía la dureza de las primeras 2 etapas hicieron una selección natural donde prácticamente sólo quedaron 14 ciclistas con opción a la victoria final. En la 1ª etapa el equipo estadounidense del Competitive Cyclist sorprendió lanzando en solitario a Mike Olheiser a falta de 45 km para el final, cuando comenzó el sube y baja de la ruta 60 entre Pan de Azúcar y Minas. Olheiser obtuvo diferencias de hasta 1' 40" mientras el pelotón no se preocupaba por la fuga. Cuando éstos reaccionaron y comenzaron la persecución, el pelotón comenzó a fracturarse y perder unidades hasta que sólo quedaron 14 ciclistas detrás del estadounidense. Entre ellos estaban los locales Soto, Tardáguila, Médici, De Fino, Matías Presa, Pablo Pintos, Ignacio Maldonado y Gonzalo Tagliabúe; los brasileños Eriberto Rodrígues, Thiago Nardin y Alex Diniz; los compañeros del fugado Mancebo y Beyer más el sub-23 de Estados Unidos Tyler Magner. De todas formas y gracias al viento a favor Olheiser pudo mantenerse y llegar con 8" a meta ganando la etapa y convirtiéndose en el primer líder.

La 2ª etapa con el terreno de subidas y bajadas desde Treinta y Tres a Melo, nuevamente se presentó una batalla constante por hacer diferencias. Los equipos locales lanzaron varios ataques y el líder Olheiser más de una vez quedó retrasado en el camino pero con la ayuda de sus compañeros finalmente volvía a la cabeza de la carrera. Mientras, el pelotón se dividía en varias fracciones y la cabeza de carrera no estaba formada por más de 20 ciclistas. Finalmente, en un ataque a falta de 25 km, Jorge Soto, Alan Presa, Pablo Pintos y los compañeros del líder Francisco Mancebo y Chad Beyer formaron la fuga final que llegó a Melo. Los 5 arribaron con una diferencia de 24" sobre un grupo de 13 entre los que venía el líder. Soto ganó la etapa y con las bonificaciones quedó como líder, sólo 3" sobre Pintos, 5" Presa, 7" sobre Beyer y 10" sobre Mancebo.

La 3ª y la 4ªa etapa, fueron de transición, donde se permitieron fugas de ciclistas que estaban muy lejos en la clasificación general pero que finalmente fueron absorbidos a poco para la meta. En ellas sobresalió el esprínter argentino del Real Cycling Team, Francisco Chamorro ganando las 2 etapas.

La contrarreloj confirmó las dotes para este tipo de prueba del argentino Matías Médici quién se llevó la etapa. Matías Presa fue la sorpresa poniendo el segundo tiempo por sobre Jorge Soto, mientras que los integrantes del Competitive Cyclist, sin bicicleta para contrarreloj no pudieron estar cerca en los tiempos siendo Mancebo el más cercano a 1' 52" de Médici. A esto se sumó la caída y fractura de clavícula de Olheiser que debió abandonar la carrera. Con su 2º mejor tiempo, Presa se convirtió en nuevo líder, seguido de Soto a 3" y Médici a 15".

La 5.ª etapa, con un fuerte viento casi a favor, se desarrolló a un promedio de casi 53 km/h. El equipo del Porongos dispuesto a recuperar la malla blanca, cerró la escalera apenas se bajó la bandera a cuadros en busca de las bonificaciones de la primera meta intermedia ubicada a los 20 km de carrera. Destrozando al pelotón y sin dar oportunidades a fugas, Soto ganó el sprint intermedio y ganó los 3" de bonificación, empatando en ese momento a Presa en el liderazgo de la general. Sin bajar el ritmo de carrera, se llegó a Durazno, donde nuevamente Soto ganó y bonificó 3" para quedar nuevamente con 3" de ventaja sobre Presa en la general. En la llegada a Trinidad, Soto se ubicó segundo detrás del brasileño Kleber Ramos, sumando 6" más de bonificación, con lo que recuperó la malla y amplio a 9 los segundos de ventaja sobre Presa.

La 6ª y última etapa fue controlada por el equipo Porongos y aunque hubo algunos intentos de fuga por parte de Richard Mascarañas, Pablo Pintos, Francisco Mancebo y más adelante de los ciclistas del Club Amanecer, ninguna llegó a concretarse y en sprint se definió la etapa donde el argentino Cristian Clavero del equipo brasileño Avaí resultó ganador.

Clasificaciones finales
Las clasificaciones culminaron de la siguiente forma:

Clasificación general

Clasificación regularidad

Clasificación sprínter

Clasificación cima

Clasificación sub-23

Clasificación por equipos

UCI America Tour
La carrera al estar integrada al calendario internacional americano 2011-2012 otorgó puntos para dicho campeonato. El baremo de puntuación es el siguiente:

Los 10 ciclistas que obtuvieron más puntaje fueron los siguientes:

 ** Sus puntos no van a la clasificación por equipos del UCI América Tour. Sólo van a la clasificación individual y por países, ya que los equipos a los que pertenecen no son profesionales.

Referencias

Enlaces externos
Web oficial

 Video 1ª etapa
 Video 2ª etapa
 Video 3ª etapa
 Video 5ª etapa
 Video 6ª etapa

2012
UCI America Tour 2011-2012
Deporte en Uruguay en 2012

Rutas de América 2012


Cennetin Krallığı (Orijinal adı: Kingdom of Heaven), 2005 yapımı, yönetmenliğini Ridley Scott'ın yaptığı, Haçlı Seferleri konusu üzerine olan tarih, aksiyon, savaş ve dram türündeki bir sinema filmidir. Filmin başrollerinde Orlando Bloom, Eva Green, Liam Neeson, Jeremy Irons, Edward Norton, David Thewlis, Brendan Gleeson ve Selahaddin Eyyubi rolünde Gassan Mesud bulunmaktadır. Film, Müslüman komutan Selahaddin Eyyubi'nin Kudüs'ü Haçlıların kurmuş olduğu Kudüs Krallığı'ndan geri alması öncesinde Haçlı Seferleri'ni ve iki tarafın bu savaşlara bakışını anlatmaktadır. Filmin tamamı, 1189–1192 yılları arasındaki Üçüncü Haçlı Seferi'ne yol açan olayların kurgulanmış bir tasviridir.

Çekimler, yönetmen Ridley Scott'ın daha önce Gladyatör (2000) ve Black Hawk Down (2001) filmlerini de çektiği Fas'ın Varzazat şehrinde ve İspanya'nın Loarre Kalesi (Huesca), Segovia, Ávila, Palma del Río ve Sevilla (Casa de Pilatos, Alcázar) bölgelerinde yapıldı. Film, 6 Mayıs 2005 tarihinde 20th Century Fox tarafından gösterime girdi. Dünya çapında toplam 218 milyon dolar hasılat elde etti.

Konusu ve özeti
Film, temel olarak 11–12. yüzyıldaki Haçlı Seferleri sonrası Kudüs'ün durumunu ele almaktadır. Üç büyük İbrahimî din için de kutsal sayılan topraklara, filmdeki zaman çerçevesinde Hristiyanlar egemen vaziyettedir. Bu sırada Fransa'da demircilik yapmakta olan genç yaştaki Balian'ı bir şövalye olan babası Godfrey ziyaret eder ve Kudüs'teki barışı koruması için onu kendisiyle birlikte gelmeye davet eder.

Başta çekinceli olan Balian, daha sonra babası ile yola çıkar; ancak karışık olan politik yapılar ve kargaşa nedeniyle oluşan çatışmada babası yaralanır ve Kudüs'e varmadan ölür. Balian bu sırada Kudüs'ün kralı IV. Baldwin ile tanışır. Kral, barışı korumanın ellerinde olduğunu söyler ve ondan yardım etmesini ister. Ancak kralın kız kardeşi Sibylla ile evli olan Guy de Lusignan (Lüzinyanlı Guy) da şehirde sözü geçen bir şövalyedir ve savaş yanlısıdır. Guy, acımasız ve Müslüman karşıtı bir tarikat olan Tapınak Şövalyeleri'ni desteklemekte ve Kral Baldwin ile Müslüman Eyyûbî sultanı Selahaddin arasındaki hassas ateşkesi bozma niyetindedir.

Balian, halkın susuzluktan mücadele ettiği İbelin'de, kendisine miras kalan malikanesinde ölmüş babasının topraklarını işleyerek yeni bir hayata hazırlanırken, Guy de Lusignan ve arkadaşlarının Müslümanlara yaptığı bir saldırı ortalığı karıştırır. 1185'te Guy ve müttefiki Renaud de Châtillon, bir Müslüman (Sarazen) kervanına saldırır ve Selahaddin, misilleme amacıyla ordusunu toplayıp Renaud'un kalesi Kerek'e ilerler. Kralın isteği üzerine bölgeye gidip köylüleri savunan Balian, Eyyûbî askerleri tarafından yakalanır. Balian, askerlerin başındaki adamın aslında Selahaddin'in yaveri İmadeddin olduğunu öğrenir. İmameddin, daha önceki merhametinin karşılığını ödemek için Balian'ı serbest bırakır.

Selahaddin ve Baldwin, devasa iki ordu arasında konuşurlar. Baldwin, barışın devamı için saldırıyı yapan Renaud'u ve diğerlerini cezalandırma sözü verir. Bu söze güvenen Selahaddin geri çekilir. Kerek Kalesi'ne varan Baldwin, Renaud'u cezalandırır. Cüzzam hastalığından muzdarip olan ve maske ile gezen Baldwin, ölümünün yaklaştığını anlayınca tahta Guy de Lusignan'ın geçmemesi için kız kardeşi Sibylla'nın ondan ayrılmasını, Balian ile evlenerek onun kral olmasını teklif eder. Balian bunu reddeder. Bir süre sonra da Baldwin ölür. Öldüğünde henüz 24 yaşındadır.

Yeni kral Guy de Lusignan, Müslümanlara karşı savaş ilan etmekte gecikmez. Balian ile de geçimsizdir ve ona bir suikast düzenler ve başarısız olur. Ardından Selahaddin'e karşı Filistin civarındaki Tiberya mevkiinde saldırıya gider, ancak taktik hataları nedeniyle ağır bir yenilgi alır. Selahaddin, savaş sonunda Guy'ı esir alır, Renaud'u idam eder ve Kudüs'e yürür. Kudüs'ün savunması artık Balian'a kalmıştır Balian, halkı korumak amacıyla kalır ve onlara ilham vermesi için savaşan her erkeği şövalye ilan eder.

Üç günlük bir kuşatmanın ardından Selahaddin, Balian ile müzakere eder. Balian, Selahaddin'in şartlarını kabul etmemesi hâlinde Kudüs'ü yok edeceğini yeniden teyit ettiğinde Selahaddin, Hristiyanların sağ salim ayrılmalarına izin vermeyi kabul eder. Uzun süren kuşatma ve taktik savaşları sonrası Balian ve Selahaddin anlaşmaya varırlar ve kutsal kent Müslümanlara teslim edilirken, Balian ve Hristiyanlar da ülkelerine doğru yola çıkarlar.

Yine demirciliğe dönmek üzere olan Balian, filmin sonunda yeni bir Haçlı seferinin Kudüs'ü geri almak için yola çıktığına şahit olur...

Oyuncular ve karakterler

 Orlando Bloom – İbelinli Balian
 Eva Green – Kudüslü Sibylla
 Liam Neeson – İbelinli Barisan (Godfrey)
 Gassan Mesud – Selahaddin Eyyubi
 Edward Norton – IV. Baldwin
 Jeremy Irons – Trablus kontu III. Raymond (Tiberias)
 David Thewlis – Hospitalier Şövalyeleri lideri
 Brendan Gleeson – Renaud de Châtillon
 Marton Csokas – Guy de Lusignan (Lüzinyanlı Guy)
 Velibor Topić – Amalric
 Alexander Siddig – İmadeddin el-Isfahani
 Halid El Nabawy – Molla
 Ulrich Thomsen – Gérard de Ridefort
 Jon Finch – Patrik
 Iain Glen – I. Richard
 Nathalie Cox – Balian'ın eşi
 Giannina Facio – Selahaddin'in kız kardeşi
 Eriq Ebouaney – Firuz

Yapım aşaması

Çekimler

Çekimler, yönetmen Ridley Scott'ın daha önce Gladyatör (2000) ve Black Hawk Down (2001) filmlerini de çektiği Fas'ın Varzazat şehrinde ve İspanya'nın Loarre Kalesi (Huesca), Segovia, Ávila, Palma del Río ve Sevilla (Casa de Pilatos, Alcázar) bölgelerinde yapıldı. Filmin görüntü yönetmeni John Mathieson, birçok büyük ve geniş manzara yarattı ve Arthur Max'in yapım tasarımı temel alınarak büyük bir Kudüs seti inşa edildi.

Filmin başrol oyuncularından Orlando Bloom'un, "İbelinli Balian" rolü için 20 kilo aldığı bildirildi.

Görsel efektler
İngiliz görsel efekt firması Moving Picture Company, film için 440 efekt çekimi tamamladı.

Ayrıca bakınız
 Hıttin Muharebesi
 Üçüncü Haçlı Seferi
 İslam ve Hristiyanlık

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ridley Scott'ın yönettiği filmler
Ortak yapım filmler
Din hakkında filmler
Scott Free Productions filmleri
Harry Gregson-Williams'ın müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri tarihî filmleri
Almanya epik filmleri
Almanya tarihî filmleri
Birleşik Krallık epik filmleri
Birleşik Krallık tarihî filmleri
Gerçek olaylara dayanan dramatik filmler
Gerçek olaylara dayanan epik filmler
Gerçek olaylara dayanan savaş filmleri
12. yüzyılda geçen filmler
Tarihî epik filmler
2000'lerde tarihî filmler
2005 çıkışlı dramatik filmler
2000'lerde aksiyon-savaş filmleri

Cennetin Krallığı


František Janda-Suk (Postřižín, Češka, 25. ožujka 1878. – Prag, Češka, 23. lipnja 1955.), češki bacač diska i olimpijski doprvak u Parizu 1900. Janda-Suk se u to vrijeme natjecao pod zastavom Bohemije te je hicem od 35,04 metra postao prvi češki odnosno čehoslovački osvajač olimpijske medalje.

Bio je prvi atletičar koji je koristio tehniku rotacije cijelog tijela prilikom bacanja diska. Tu tehniku je izmislio nakon što je proučavao Mironov kip Diskobola. Svega godinu dana nakon tog "izuma", František Janda osvaja olimpijsko srebro.

Kao čehoslovački predstavnik, František je nakon toga još nastupao na Olimpijadama u Stockholmu i Parizu, ali bez većih uspjeha.

Vanjske poveznice
Profil Jande-Suka na Sports-reference.com

Bacači diska
Češki atletičari

František Janda-Suk


Telgraf, iki merkez arasında, kararlaştırılmış işaretlerin yardımıyla yazılı haberlerin veya belgelerin iletimini sağlayan bir telekomünikasyon düzenidir.

Elektrikli telgraflar, bir verici, bir alıcı ve ikisi arasına çekilmiş elektrik hattından meydana gelir. Vericiye maniple denir. Maniple, telgraf şebekesindeki elektrik akımını açıp kapayan anahtarlardır. Manipleye basınca devre tamamlanır ve telgraf şebekesinden akım geçer.

Karşı tarafta ise alıcılar vardır. Alıcılar, elektro mıknatıs bobinlerden yapılmışlardır. Elektro mıknatısın karşısında ileri geri hareket edebilen madeni bir çubuk vardır. Bu çubuk elektro mıknatıstan akım geçtiği zaman hareket eder. Çubuğun ucundaki mürekkepli kalem bir kâğıt şerit üzerine nokta (.) veya çizgi (-) şeklinde şekiller çizer.

Sesle çalışan alıcılar da vardır. Bunlar kâğıt bir şeride yazı yazmak yerine, sert bir cisme vurarak tıkırtı çıkarırlar. Tecrübeli telgraf operatörleri, bu tıkırtıları dinleyerek mesajı çözerler. Burada kısa tıkırtı nokta (.), uzun tıkırtı çizgi (-) anlamına gelmektedir.

Tarihçe
Claude Chappe, 1792 yılında telgraf adında bir sistem ortaya attı. Tepelerin üzerine kurulmuş kulelerden bir ağ oluşturuldu ve her kulenin üzerinde 49 değişik konuma ayarlanabilen iki uzun kola sahip bir makine vardı. Her konum bir harfe veya bir rakama karşılık geliyordu. Bu sistem çok başarılı oldu. 19. yüzyılın ortalarında Fransa'daki kule ağı yaklaşık olarak 4828 kilometreydi.

1830 yılında Amerikalı Joseph Henry (1797-1878), elektrik akımını teller vasıtasıyla uzaklara taşıyıp, oradaki bir zili çalıştırdı. Zil bir elektromıknatısa bağlıydı. Bu elektrikli telgrafın doğuşuydu.

1834 yılında Amerikalı ressam Samuel Morse, bir yolculuk sırasında kendisine elektro mıknatıstan söz eden bir yolcuyla tanışmıştı. Telgraf üstünde zaten çalışmaları olan Morse, bu sefer elektro mıknatıslı telgraf için çalışmaya başladı.

1837 yılında, Samuel Morse ilk elektromıknatıslı telgrafını yaptı. O telgrafta bulunan elektromıknatısa bağlı bir kalem vardı. Bu kalem kâğıt bir şerit üzerine elektro mıknatıstan aldığı hareketle zig zag çizgiler çiziyordu. Bu sistem pek başarılı değildi.

Daha sonra Morse ve yardımcısı Vail bunu geliştirdiler. Nokta ve çizgilerden oluşan bir kodlama sistemi ortaya çıkardılar. Bu kodlama sistemi, daha sonra tüm dünyada kabul gören Mors alfabesiydi.

O yıllarda telgraf en popüler iletişim aracı oldu. İlk telgraf hattı ise 1843 yılında Washington ile Baltimore, Maryland arasına çekildi.

Ayrıca bakınız

 Mors alfabesi
 Samuel Morse

Telgraf


Grinchen er en amerikansk 3D computer animeret julefilm fra 2018 produceret af Illumination. Filmen er baseret på Dr. Seuss bog How the Grinch Stole Christmas! fra 1957.

Medvirkende

 Birthe Neumann som Borgmester Gevinkel (stemme)
 Rasmus Kolbe som Fred (stemme)
 Anders Stegger som Bartholomew (stemme)

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2018
Julefilm fra USA
Engelsksprogede film
Filmgenindspilninger
Animationsfilm fra USA
Film baseret på bøger

Grinchen


UAR is the common abbreviation for the United Arab Republic, a state formed by the union of the republics of Egypt and Syria in 1958.

UAR or Uar may also refer to:

 Uar (tribe), a tribe in Central Asia and China
 Understanding Animal Research, a British advocacy group
 Unión Argentina de Rugby, the official governing body of rugby union in Argentina
 Union of African Railways, an organization of African railways
 United Artists Records, American record label
 United Artists Releasing, American film distribution joint venture which operated from 2017 to 2023
 Genetic code for stop codon
 ICAO designator for Aerostar Airlines, a Ukrainian airline

UAR (disambiguation)


Léducation ouverte, ou la pédagogie ouverte, est un mouvement éducatif fondé sur l'ouverture, qui entretient des liens avec d'autres mouvements éducatifs tels que la pédagogie critique. Elle est également basée sur une position éducative qui favorise l'élargissement de la participation et de l'inclusion dans la société. L'éducation ouverte élargit l'accès à l'apprentissage et à la formation traditionnellement offerts par les systèmes d'éducation formelle  et est généralement offerte par le biais de l'enseignement en ligne et à distance. Le qualificatif  « ouvert » fait référence à l'élimination des obstacles qui peuvent empêcher à la fois les possibilités et la reconnaissance de la participation dans le cadre des apprentissages institutionnels. L'un des aspects de l'ouverture de l'éducation, tel que mentionné dans la désignation, est le développement et l'adoption de ressources éducatives libres.

Contexte
Un exemple de pratique institutionnelle conforme à l'éducation ouverte consiste à réduire les barrières à l'entrée, par exemple en éliminant les conditions d'admission à l'université. Parmi les universités qui adoptent de telles pratiques, on compte l'Open University en Grande-Bretagne, la Athabasca University et l'Université Thompson Rivers, l'Open Learning au Canada et l'Open University of Catalonia, en Espagne, entre autres. Les cours en ligne ouverts et massifs (MOOC) et l'OpenCourseWare par exemple constituent les approches les plus récentes et les plus visibles de l'éducation ouverte, adoptées par les universités du monde entier. Bien que de nombreux MOOC offrent une inscription gratuite, les coûts d'acquisition d'une certification peuvent constituer un obstacle. De nombreuses institutions qui souscrivent à l'éducation ouverte proposent des programmes de certification gratuits accrédités par des organisations telles que UKAS au Royaume-Uni et ANAB aux États-Unis ; d'autres utilisent un système de badge.

Origines de l'éducation ouverte
L'éducation ouverte fait partie d'un mouvement d'ouverture plus large. Il trouve ses origines, en particulier dans l'enseignement supérieur, au XVIIe siècle dans la pensée de John Amos Comenius, qui a proposé le libre accès à l'éducation comme objectif central. Certains auteurs ont constaté une discussion scientifique sur l'éducation ouverte issue des mouvements progressistes en éducation de la petite enfance, liée à l'ouverture des méthodes d'enseignement et à la promotion de l'autonomie de l'apprenant à l'intérieur et à l'extérieur de la classe.

L'ère d'après-guerre des années 1960 et 1970 a été confrontée à une , alors que les systèmes éducatifs répondaient lentement à la demande d'enseignement supérieur à une époque de crise scientifique et économique et où la prospérité nécessitait de nouveaux modèles pour répondre aux besoins d'un groupe beaucoup plus large et diversifié d'apprenants tout au long de la vie . Ce contexte ramène la question de l'ouverture au sein de l'enseignement supérieur. Ces conditions ont conduit à la mise en place de systèmes d'enseignement ouverts et à distance à l'échelle mondiale, qui ont eux-mêmes développé de nombreuses idées novatrices et progressistes sur la manière de répondre aux besoins éducatifs de populations nombreuses et diversifiées d'apprenants. La mise en place de l'enseignement ouvert aujourd'hui au sein de le système d'enseignement dominant, en particulier dans l'enseignement supérieur, est directement liée au développement des universités d'enseignement ouvert à partir des années 1970.

L'interdépendance de l'éducation ouverte et du progrès scientifique et économique n'est pas une coïncidence. L'ouverture en éducation est liée à l'évolution des besoins des sociétés, des cultures et des économies et, en particulier, à l'évolution rapide des technologies numériques et en réseau. La technologie, la pédagogie et les développements socio-économiques connexes entretiennent une relation symbiotique avec l'enseignement ouvert et à distance, ainsi qu'avec les fondements intellectuels et théoriques qui définissent sa pratique .

L'émergence la plus récente de l'éducation ouverte est liée à la capacité de partager des ressources sur le Web, à moindre coûts par rapport à la distribution de matériel protégé par le droit d'auteur courant dans l'enseignement supérieur. Un des premiers exemples est le programme opencourseware, créé en 2002 par le Massachusetts Institute of Technology (MIT), qui a été suivi par plus de 200 universités et organisations. Semblables à la Déclaration de Berlin sur le libre accès aux connaissances dans les sciences et les sciences humaines du mouvement du libre accès, les objectifs et les intentions de l'éducation ouverte sont spécifiés dans la Déclaration de Cape Town sur l'Éducation ouverte.

Le MOOC est une forme plus récente de cours en ligne basé sur des principes d'ouverture qui suscite une attention croissante depuis le début des années 2010, illustrée par des plateformes en ligne telles que edX, Coursera et Udacity.

Caractéristiques communes de l'éducation ouverte

L'éducation ouverte est souvent considérée comme un bien sans équivoque, faisant partie d'un mouvement plus large d'ouverture dans la société (c'est-à-dire la connaissance ouverte, le gouvernement ouvert, l'accès ouvert, les données ouvertes, l'open source et la culture ouverte). Cependant, des approches critiques de l'éducation ouverte ont également été développées et soulignent des perspectives différentes et la nécessité d'un examen nuancé des contextes d'ouverture, une focalisation sur les questions de participation, de pouvoir et de justice sociale, un dépassement des binômes entre ouvert et fermé ainsi que l'examen des relations entre les conditions formelles, non formelles et informelles d'éducation ouverte de même que les relations entre les enseignants et les apprenants. L'ouverture dans l'éducation est considérée comme un terme à la fois compréhensible et contesté avec de multiples couches et autant de dimensions. Il peut être caractérisé comme un concept adaptatif, flexible et évolutif . Les partisans de l'ouverture dans l'éducation soutiennent que pour tirer pleinement parti des avantages de l'éducation ouverte, il est nécessaire de se concentrer sur les pratiques éducatives ouvertes (en anglais, open educational practices ou OEP). En utilisant les pratiques éducatives ouvertes, les éducateurs ouverts reconnaissent l'omniprésence des connaissances à travers les réseaux et aménagent un apprentissage qui vise à promouvoir l'agentivité de l'apprenant, l'autonomisation et la participation civique mondiale . De même, il existe d'autres mouvements parallèles dans l'éducation qui soutiennent l'ouverture, notamment l'apprentissage en réseau, l'apprentissage connecté et les technologies sociales.

Les caractéristiques communes de l'éducation ouverte dans la pratique tentent de créer des opportunités pour les apprenants qui leur permettent de :

 accéder à l'éducation, aux ressources éducatives ouvertes, aux manuels scolaires ouverts et aux bourses d'études ouvertes
 collaborer avec les autres, au-delà des frontières des institutions, des systèmes institutionnels et des lieux géographiques
 créer et co-créer des connaissances ouvertement
 intégrer les pratiques, les réseaux et les identités d' apprentissage formels et informels

Fondements théoriques de l'éducation ouverte

L'éducation ouverte est motivée par la conviction que les apprenants veulent exercer leur libre arbitre dans leurs études, en particulier dans une perspective d' apprentissage tout au long de la vie. Tout au long de son histoire, l'éducation ouverte a été associée à plusieurs significations : accès, flexibilité, équité, collaboration, capacité d'action, démocratisation, justice sociale, transparence et suppression des barrières . Les chercheurs et les praticiens dans le domaine de l'éducation ouverte ont adopté des théories éducatives génériques telles que le constructivisme social, le comportementalisme et le cognitivisme, et ont ensuite généré leurs propres fondements théoriques suite à l'émergence d' universités ouvertes  et à l'émergence d'universités puissantes et sophistiquées. les technologies numériques, telles que l' apprentissage en réseau ou le connectivisme. L'éducation ouverte a également été influencée par la philosophie de l'ouverture, caractérisée par l'accent mis sur la transparence et la collaboration . Les conceptualisations initiales de l'éducation ouverte étaient caractérisées par une étude indépendante, où les apprenants sont indépendants du temps et de l'espace grâce à l'apprentissage asynchrone, mais également indépendants dans le développement de leurs propres stratégies et pratiques d'apprentissage, axées sur l'apprentissage personnalisé et l'autonomie et l'action de l'apprenant.

Plus récemment, les théories qui soutiennent l'éducation ouverte se sont développées parallèlement à l'évolution rapide des technologies numériques en réseau et à la sophistication des logiciels sociaux. Le modèle de communauté d'enquête (CoI) proposé par Garrison, Anderson et Archer (2000)  été développé pour fournir un ordre conceptuel et agir comme un outil heuristique pour l'utilisation de la communication assistée par ordinateur à l'appui d'expériences éducatives, particulièrement pertinentes. pour l'éducation en ligne et ouverte. Le modèle CoI soutient qu'une expérience d'apprentissage en ligne significative est créée par une combinaison et une interaction entre la présence cognitive, sociale et pédagogique .

Une gamme d'autres théories et cadres conceptuels se rapportent à l'éducation ouverte, y compris le connectivisme qui adopte une approche non linéaire de l'apprentissage, influencée par la théorie de la complexité, où les communautés de connaissances sont formées par des connexions forgées dans un environnement d'apprentissage en réseau (Siemens, 2005) . Le connectivisme est lié à l'ouverture en mettant l'accent sur l'autonomie et l'agence de l'apprenant et son utilisation des REL. L'étude de l'apprentissage autodéterminé, connu sous le nom d'heutagogie, se rapporte également à l'éducation ouverte, fondée sur les principes d'auto-efficacité et de capacité, de métacognition et de réflexion, et d'apprentissage non linéaire. L'apprentissage autodéterminé est souvent considéré comme faisant partie d'une expérience continue entre la pédagogie, l'andragogie et l'héutagogie, reflétant un passage d'environnements et d'activités centrés sur l'enseignant à des environnements et des activités déterminés par l'apprenant. Un cadre d'écologies d'apprentissage soutient l'éducation ouverte à travers une perspective d'apprentissage à la fois tout au long de la vie et à l'échelle de la vie, qui consiste à apprendre simultanément à différents endroits dans les multiples contextes dans lesquels on habite. Une approche des écologies d'apprentissage repose sur les possibilités des nouvelles technologies pour faciliter l'apprentissage autonome, axé sur les intérêts et traversant les frontières, en corrélation avec le mouvement d'ouverture dans l'éducation. Une approche d'apprentissage rhizomatique peut également sous-tendre des formes d'éducation ouverte, caractérisées comme un processus organique où le programme est connecté à la communauté et où l'apprenant navigue dans des environnements d'apprentissage diversement connectés en établissant des liens, en négociant le processus d'apprentissage et en s'adaptant au changement (Cormier, 2008, p. 16) . Dans les fondements théoriques les plus récents de l'éducation ouverte, y compris le connectivisme, l'heutagogie et l'apprentissage rhizomatique, l'ouverture découle de la conception centrée sur l'apprenant et non linéaire des contextes et des ressources d'apprentissage et de la promotion de l'agence et de l'autonomie de l'apprenant.

Technologies pour l'éducation ouverte
Les technologies disponibles pour l'éducation ouverte sont importantes pour l'efficacité globale du programme. Ils favorisent une ouverture absolue dans la diffusion de l'éducation, éliminant les obstacles, y compris, mais sans s'y limiter, le coût et l'accès à des ressources gratuites et pertinentes. Une fois que les technologies disponibles ont été trouvées, il doit y avoir des applications appropriées sur les technologies pour le programme d'éducation en ligne spécifique.

Étant donné que l'éducation ouverte se produit généralement à un moment et à un endroit différents pour la plupart des individus à travers le monde, certaines technologies doivent être utilisées pour améliorer le programme. Ces technologies sont principalement en ligne et servent à diverses fins. Des sites Web et d'autres formations sur ordinateur peuvent être utilisés pour fournir des notes de cours, des évaluations et d'autres supports de cours. Des vidéos sont fournies et présentent des conférenciers, des événements de classe, des discussions sur des sujets et des entretiens avec des professeurs. YouTube et iTunesU sont souvent utilisés à cette fin. Les étudiants peuvent interagir via des conférences informatiques avec Skype ou Google+, des e-mails, des groupes d'étude en ligne ou des annotations sur des sites de partage de signets sociaux. D'autres contenus de cours peuvent être fournis sous forme de cassettes, d'imprimés et de CD.

Les gouvernements, les institutions et les gens réalisent l'importance de l'éducation. La connaissance humaine est cruciale pour produire des leaders, des innovateurs et des enseignants compétents. Les systèmes éducatifs doivent offrir à chaque individu la possibilité de se construire une vie meilleure. La technologie a facilité l'expansion des possibilités d'éducation. Grâce à Internet, les étudiants peuvent facilement trouver des informations sur pratiquement n'importe quel sujet tandis que les mentors sont capables de partager leur expertise avec n'importe quel étudiant en quelques secondes. Le matériel pédagogique est diffusé à un public mondial sans frais supplémentaires. L'évolution de la technologie permet aux apprenants d'interagir avec la communauté mondiale dans le confort de leur foyer. Dans le cadre de l'enseignement à distance, les universités et les collèges étendent leur impact grâce à des cours en ligne que les personnes de n'importe quel pays peuvent suivre.

L'éducation ouverte comprend des ressources telles que des pratiques et des outils qui ne sont pas entravés par des obstacles financiers, techniques et juridiques. Ces ressources sont utilisées et partagées facilement dans les environnements numériques. La technologie a révolutionné les techniques d'envoi et de réception d'informations au quotidien notamment dans le domaine de l'éducation. La disponibilité des ressources Web a tout transformé. L'éducation ouverte est fondée sur des ressources éducatives libres (REL) composées de sources d'apprentissage, d'enseignement et de recherche . Avec Open Education, les coûts des manuels scolaires qui ont augmenté de plus de trois fois le taux d'inflation pendant de nombreuses années ne doivent pas entraver l'éducation. Sur la base de l'examen par NBC News des données du Bureau des statistiques du travail du Département du travail, les prix des livres pour étudiants ont augmenté de trois fois les taux d'inflation de janvier 1977 à juin 2015, reflétant une augmentation de 1 041 % .

Les REL peuvent éventuellement résoudre ce problème puisque les documents sont gratuits en ligne et économiques sous forme imprimée. Les ressources destinées à l'achat de manuels scolaires peuvent être réorientées vers la technologie, l'amélioration du support d'instructions et la réduction de la dette. Des études de recherche ont également montré que de nombreux étudiants apprennent davantage grâce à leur accès à du matériel de qualité. La technologie a également un potentiel illimité pour élever l'enseignement et l'apprentissage à un niveau supérieur.

Approches critiques de l'éducation ouverte
Il existe un certain nombre de préoccupations concernant la mise en œuvre de systèmes d'éducation ouverts, en particulier pour une utilisation dans les pays en développement. Il s'agit notamment d'un manque potentiel de contrôle administratif et de systèmes d'assurance qualité pour les éducateurs et le matériel dans certains programmes, des limitations d'infrastructure dans les pays en développement, un manque d'égalité en termes d'accès aux technologies nécessaires à la pleine participation des étudiants aux initiatives d'éducation en ligne, et des questions concernant l'utilisation de matériel protégé par le droit d'auteur.

Voir aussi
 Cours en ligne ouvert et massif (MOOC)
 Ressources éducatives libres
 Pratiques éducatives ouvertes
 Education gratuite
 Aperçu de l'éducation ouverte
 Apprentissage personnalisé
 Projet SLOOP
 Fondation de l'éducation ouverte de Virginie
 Éducation en Afrique
Enseignement supérieur au Québec
Education city

Références

Apprentissage électronique
Logiciel éducatif
Enseignement à distance
Culture libre
Recherche scientifique sur Internet
Technologies de l'information et de la communication pour l'enseignement

Éducation ouverte


Bernd Martin (10. februar 1955 i Stuttgart, Vesttyskland – 1. december 2018) var en tysk fodboldspiller (forsvarer).

Martin startede sin karriere hos VfB Stuttgart i sin fødeby, hvor han spillede frem til 1982. Han sluttede karrieren med tre sæsoner hos Bayern München, som han vandt både det tyske mesterskab og DFB-Pokalen med.

Martin spillede desuden én kamp for Vesttysklands landshold, en EM-kvalifikationskamp mod Wales 2. maj 1979.

Titler
Bundesligaen
 1985 med Bayern München

DFB-Pokal
 1984 med Bayern München

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra FC Bayern München
Fodboldspillere fra VfB Stuttgart
Personer fra Stuttgart

Bernd Martin


El Club Atlético Tenerife, más conocido como Tenerife Aficionados, fue un club de fútbol de la ciudad de Santa Cruz de Tenerife en la isla de Tenerife (islas Canarias). Se fundó en 1960. Fue el primer filial del Club Deportivo Tenerife. Desapareció en 1990.

Historia
Fundado en 1960 como filial del Club Deportivo Tenerife el Tenerife Aficionados tuvo el honor de ser uno de los veinte equipos fundadores del Grupo Canario de la Tercera División. El equipo vio reducido su potencial cuando el Club Deportivo Tenerife y la UD Salud llegaron a un acuerdo de filiaridad del equipo verdiblanco. Los buenos resultados del UD Salud que llegó incluso a la Segunda División B, y la mala racha del Club Atlético Tenerife que llevaba varios años en Preferente sin poder volver a Tercera División hizo que en 1990 ante la imposibilidad de mantener dos filiales el Club Deportivo Tenerife decidiera hacer desaparecer al Tenerife Aficionados y apostara por el UD Salud que pasaría llamarse desde ese año Club Deportivo Tenerife "B".

Temporadas

Datos del club

 Temporadas en 3ª División: 5
 Temporadas en Preferente: 7

Palmarés
Campeón Copa Heliodoro Rodríguez López (3): 1968-69, 1983-84 y 1987-88.
Campeón Preferente Tenerife (1): 1983-84.

Véase también
 Club Deportivo Tenerife
 Anexo:Equipos canarios de fútbol
 Anexo:Equipos de fútbol de la provincia de Santa Cruz de Tenerife

Referencias

Equipos de fútbol fundados en 1960
Fútbol en España en 1960
Fútbol en España en 1990
Equipos de fútbol desaparecidos de Canarias
Historia de la provincia de Santa Cruz de Tenerife
Equipos de fútbol desaparecidos en 1990
Aficionados
Equipos de fútbol filiales de Canarias
Equipos de fútbol de la provincia de Santa Cruz de Tenerife

Club Deportivo Tenerife Aficionados


An Myrmecophila christinae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Germán Carnevali ngan Gómez-juárez. An Myrmecophila christinae in nahilalakip ha genus nga Myrmecophila, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 M. c. christinae
 M. c. ibarrae

Mga kasarigan

Myrmecophila

Myrmecophila christinae


Glyphothecium, rod pravih mahovina iz porodice Ptychomniaceae. Postoji nekoliko vrsta iz Novog Zelanda, Australije Nove Gvineje i Južne Amerike.

Vrste
 Glyphothecium gracile (Hampe) Broth.
 Glyphothecium pendulum Zanten
 Glyphothecium sciuroides (Hook.) Hampe ex Broth.

Izvori

Ptychomniales

Glyphothecium


124. længdegrad kan henvise til:

 124. vestlige længdekreds
 124. østlige længdekreds

124. længdegrad


Utsetela gabonensis, grm iz porodice dudovki. Raste jedino u zapadnoj-središnjoj tropskoj Africi (Republika Kongo i Gabon).

Može i ne mora biti razgranat. Naraste od 0,6-2,5 m visine.

Izvori

Dorstenieae
Flora Republike Kongo
Flora Gabona

Utsetela gabonensis


Mary Lynde Craig (nascida Lynde; após o primeiro casamento, Foster; após o segundo casamento, Hoffman; após o terceiro casamento, Craig; Vermont, 24 de março de 1834 –  São Francisco, 20 de junho de 1921) foi uma escritora, professora e advogada americana. Ela possuía propriedades em São Francisco e era uma ativista pelos direitos de propriedade das mulheres. Craig atuou como editora associada do periódico The Citrograph, de Redlands, na Califórnia. Em 1893, ela foi uma das quatro mulheres que exercem advocacia na Califórnia. Em 1891, ela deu o "endereço de boas-vindas" na organização do Sequoia Chapter, em São Francisco. Enquanto frequentava a National Editorial Association em Chicago com o marido, em maio de 1893, ela também teve a oportunidade de falar para outras grandes audiências — uma vez no Auditorium, outra no Art Palace e mais outra no Woman's Building. Ela trabalhou como presidente da Pacific Coast Women's Press Association e historiadora da coluna Hastings Law. Craig morreu em 1921.

Primeiros anos
Mary Delano Catherine Lynde nasceu em Vermont em 24 de março de 1834. Seus pais se chamavam Aaron Phipps Lynde e Nancy Melinda (Walker) Lynde. Ela era de ascendência da Guerra Revolucionária Americana, descendente do Tenente Benjamin Lynde, do Exército Continental.

Carreira
Lynde mudou-se para a Califórnia em 1859 para assumir um cargo de professora na Lincoln Primary School pelas ruas de Fifth e Market. No ano seguinte, ela estava trabalhando como diretora e professora na Denman School. Em 1º de fevereiro de 1862, ela se casou com Samuel Foster com quem teve seu único filho, Samuel Lynde Foster (1863–1951). Após a morte de Foster, em 1866, ela se mudou brevemente de volta para Springfield, onde lecionou na recém-criada escola secundária consolidada, antes de retornar a São Francisco para ensinar na Lincoln Grammar School e depois na San Francisco Girls' High School. Quando o pai de Foster morreu em 1872, sua mãe mudou-se para São Francisco, onde lecionou na Missão Chinesa e viveu com Foster. Algum tempo depois, ela se casou com Henry Fitz Warren Hoffman, um notável empresário e benfeitor da cidade.

Henry morreu em dezembro de 1890 e, em setembro de 1891, Hoffman entrou na Universidade da Califórnia, Hastings College of the Law. A razão que ela deu para entrar na faculdade de direito aos 60 anos foi para permitir que ela se sustentasse melhor. Em 10 de dezembro de 1891, ela deu o "Endereço de Boas-vindas" na organização do Capítulo Sequoia, em São Francisco, trabalhando posteriormente como historiadora de Capítulos. Nessa época, ela fez um discurso sobre "Estradas rurais e ruas urbanas", perante a Associação de Imprensa Feminina da Costa do Pacífico, da qual era tesoureira. Este discurso foi publicado pela Press Association como uma monografia e, traduzido para o norueguês, foi amplamente lido nos Estados Unidos e na Europa. Scipio Craig, presidente da Editorial Association of Southern California, publicou o endereço, intacto, em seu jornal, The Citrograph, e enviou saudações ao seu autor. Em 12 de novembro de 1892, em Vallejo, Califórnia, eles se casaram. Ela escreveu para revistas e jornais de Nova Iorque a São Francisco. Na época, ela era a presidente da associação Pacific Coast Women's Press, historiadora da coluna Hastings Law e "uma escritora de destaque". Em 1893, ela foi reconhecida na Ordem dos Advogados da Califórnia como apenas a segunda mulher na Califórnia a exercer a advocacia. Ela então voltou para a faculdade para tirar o grau acadêmico de Bacharel em Direito. Tendo dado aulas por muitos anos na San Francisco Girls' High School, Craig se aposentou em 1894.

Após seu terceiro casamento, Craig tornou-se editora associada do The Citrograph. Enquanto estava em Chicago, em 1893, Craig falou para grandes audiências, inclusive no Auditorium, no Art Palace e no Woman's Building. Craig manteve uma casa em San Francisco e Redlands, na Califórnia. Enquanto viúva, ela supervisionou os estudos de seu filho que se formou na Universidade Harvard.

Morte e legado
Craig morreu em 20 de junho de 1921 em sua casa em São Francisco, na Califórnia. As dezenas de milhares de dólares que ganhou por escrever e ensinar foram gastos com outros. Avenida Hoffman, em São Francisco, foi alterado para Craig.

Obras publicadas

 1894, A legislação é necessária para as mulheres?: um discurso (...) lido perante o Parlamento da Mulher do Sul da Califórnia, Los Angeles, 11 de outubro de 1893 (em inglês)
 1901, Estradas rurais e ruas da cidade: um discurso perante a Associação de Imprensa Feminina da Costa do Pacífico, 18 de julho de 1901 (em inglês)

Bibliografia

Mulheres jornalistas dos Estados Unidos
Mortos em 1921
Nascidos em 1834
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Mary Lynde Craig


Jordan X. Davis, né le  à Charlotte en Caroline du Nord, est un joueur américain de football américain qui évolue au poste de defensive tackle. Il joue avec la franchise des Eagles de Philadelphie en National Football League (NFL).

Biographie

Jeunesse
Né à Charlotte en Caroline du Nord, Davis fréquente le lycée Hopewell, où il joue au basket-ball, avant d'être transférée au lycée Mallard Creek alors qu'il était junior, où il a commencé à jouer au football américain. Il décida de jouer les Bulldogs de la Géorgie alors qu'ils avaient reçu des offres de Clemson, Floride, Miami et la Caroline du Nord.

Carrière universitaire
Étudiant à l'université de Géorgie, il joue avec les Bulldogs de 2018 à 2021. Après sa saison senior, il remporta le trophée Outland, décernée au meilleur joueur de ligne défensive du football universitaire, et le Chuck Bednarik Award, décernée au meilleur joueur défensif du football universitaire selon le Maxwell Football Club.

Carrière professionnelle
Lors du NFL Combine 2022, Davis a enregistré une course de 4,78 secondes au sprint de 40 yards, faisant de lui le troisième joueur de plus de 330 livres à courir en dessous des 5 secondes après Dontari Poe (2012) et Greg Robinson (2014).

Il est sélectionné au  rang global par les Eagles de Philadelphie lors de la draft 2022 de la NFL. Les Eagles ont échangé le , le , le  et le  choix aux Texans de Houston pour acquérir le  choix global.

Références

Naissance en janvier 2000
Naissance dans le comté de Mecklenburg (Caroline du Nord)
Joueur américain de football américain
Defensive tackle
Joueur de football américain des Bulldogs de la Géorgie
Choix de draft des Eagles de Philadelphie

Jordan Davis (football américain)


Car Talk, arabalar üzerine ABD'de yayınlanan popüler radyo programı. Program İtalyan asıllı Tom and Ray Magliozzi kardeşler (Tappet Brothers) tarafından haftada bir NPR'da yayınlanmakta olup, 1 saat sürmektedir. Araba üzerine izleyicilerin soruları ve sorunları cevaplanmaktadır. İyi tavsiyelerle dolu olan program esprilerle cazip hale getirilmiştir.

Tom ve Ray Magliozzi kardeşler Eylül 2012'de,  25 yıllık bir süreden sonra programı sonladırmaya karar verdiler.

Dış bağlantılar
 Car Talk internet adresi
NPR's 'Car Talk' duo calling it quits, AP

Amerika Birleşik Devletleri'nde radyo programları
Otomotiv bakımı
Peabody Ödülü sahipleri

Car Talk


In music, a double stop is the technique of playing two notes simultaneously on a stringed instrument such as a violin, a viola, a cello, or a double bass. On instruments such as the Hardanger fiddle it is common and often employed. In performing a double stop, two separate strings are bowed or plucked simultaneously. Although the term itself suggests these strings are to be fingered (stopped), in practice one or both strings may be open.

A triple stop is the same technique applied to three strings; a quadruple stop applies to four strings. Double, triple, and quadruple stopping are collectively known as multiple stopping.

Early extensive examples of the double stop and string chords appear in Carlo Farina's Capriccio Stravagante from 1627, and in certain of the sonatas of Biagio Marini's Op. 8 of 1629.

Bowing
On instruments with a curved bridge, it is difficult to bow more than two strings simultaneously. Early treatises make it clear that composers did not expect three notes to be played at once, even though the notes may be written in a way as to suggest this. Playing four notes at once is almost impossible. The normal way of playing three or four note chords is to sound the lower notes briefly and allow them to ring while the bow plays the upper notes (a broken chord). This gives the illusion of a true triple or quadruple stop. In forte, however, it is possible to play three notes at once, especially when bowed toward the fingerboard. With this technique more pressure than usual is needed on the bow, so this cannot be practiced in softer passages. This technique is mainly used in music with great force, such as the cadenza-like solo at the beginning of the last movement of Tchaikovsky's violin concerto.

Bach bow
The "Bach bow" with its arched back uses a system of levers to slacken or tighten bow hair immediately while playing so as to (according to its advocates) facilitate the performance of polyphonic music. Such a bow was conceived early in the 20th century by Arnold Schering and Albert Schweitzer and constructed by Rolf Schröder in 1933. A similar device called the "Vega bow" was built in 1954 under the sponsorship of the violinist Emil Telmányi. Neither of these bows bears any particular relation to historical Baroque bows and neither has ever been widely employed. In 1990, German cellist Michael Bach invented a curved bow for cello, violin, viola and bass. He named it "BACH.Bogen" (BACH.Bow) after his own name.

Notation

In longer three-note or four-note chords, either the top note or the top two notes are sustained after the lower notes have been played as grace notes. Sometimes the noteheads for the lower notes are filled in to show they are of short duration while the noteheads for the notes to be held are left open. This notation occurs, for example, at the beginning of the fourth movement of Beethoven's fifth symphony.

Simultaneous notes in a single part for an orchestral string section may be played as multiple stops or the individual notes may be distributed among the players within the section. Where the latter is intended, divisi or div. is written above the staff.

Plucking
Guitar double stops are commonly used in rock, blues, metal, and jazz music. They are often played by fingerpicking or hybrid picking, but can also be strummed, or executed with hammer-ons or pull-offs. Jimi Hendrix was especially known for utilizing double stops on the guitar.

When three or more notes are played simultaneously on a plucked string instrument, it is simply called a chord rather than a triple stop or quadruple stop.

See also

 Glossary of music terminology

References

String performance techniques
Extended techniques

Double stop


Agrilus pseudosallei é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Hespenheide *in* Westcott, *et a o*., 2008.

Referências

pseudosallei

Agrilus pseudosallei


A pact is a formal agreement.

Pact, The Pact or PACT may also refer to:

Entertainment
 The Pact (novel), by Jodi Picoult, 1998
 The Pact (2002 film), adaptation of Picoult's The Pact
 The Pact (2003 film), Australian film
 The Pact (2006 film), American documentary
 The Pact (2012 film), American horror film
 The Pact (2018 Spanish film), Spanish horror thriller film
 The Pact (TV series), American title for Polish series Pakt
 The Pact (British TV series), Welsh drama series
 The Pact, former title of 2018 American comedy film Blockers
 The Pact (comics), a production of Image Comics
 The Pact (2002 book), a 2002 non-fiction book by The Three Doctors

Organizations
 Parents and Abducted Children Together, UK charity dealing with international child abduction
 Party for Accountability, Competency and Transparency, Canadian political party
 Pratigya Apprenticeship for Community Transformation, an Indian residential program for tribal youth
 Prison Advice and Care Trust, UK charity supporting prisoners and their families
 Producers Alliance for Cinema and Television, UK media trade association
 Protecting American Communities Task Force, group of federal agents established in 2020 by the U.S. Department of Homeland Security
 PACT (Protestant Adoption Society), an Irish adoption organisation

Places
 Pact, Isère, a commune in France
 Puppetry Art Center of Taipei, an art center in Taipei, Taiwan

Science and technology
 PACT (compiler), a series of compilers for the IBM 701 and 704 computers
 Protein ACTivator of the interferon-induced protein kinase, a protein encoded by the PRKRA gene
 Powdered activated carbon treatment, a waste water treatment technology
 Programme of Action for Cancer Therapy, an IAEA project on radiation medicine
 Positioning Advertising Copy Testing, a document detailing features of a Good Copy Testing System
 PACT (interaction design), a structure used to analyse user interfaces

See also
 PACT Act (disambiguation)
 Pakt (disambiguation)
 Covenant (historical)
 Deal with the Devil
 Suicide pact
 Trade pact
 , Including many titles "Pact of ..."
 , Including many titles "The ... Pact"

Pact (disambiguation)


Düstûr el-'Amel li-Islâh el-Halel veya Bozuklukların Düzeltilmesinde Tutulacak Yollar Kâtîb Çelebi'nin Hicrî 1063, yani Miladî 1652/53, yılında kaleme aldığı, Osmanlı Devleti'nin toplumsal bir çöküş tehlikesine karşı neler yapması gerektiğini konu alan bir risâledir.

Eserinde Kâtib Çelebi, İbn Haldun'un tarih felsefesi ve sosyolojik kuramlarını takip etmiştir ve İbn Haldun'un Üç durum yasası savını eserine temel olarak kullanmıştır. Üç durum yasasına göre toplumlar da insan gibi üç devreden geçer: gençlik ve gelişme, duraklama ve çöküş yani gerileme ve yaşlanma. Kâtib Çelebi toplumlar için bu süreci benimser, her toplum için duraklama ve çöküşün nihâi olduğunu kabullenir bununla birlikte bu sürecin geciktirilebileceğini belirtir. Eserinde bu sürecin geciktirilmesi, ve Osmanlı toplumunun iddia ettiği sorunlu hâlini düzeltebilmesi için çeşitli yapısal değişiklikler önerir. Toplumu birçok çağdaşı gibi dörde ayıran (çiftçiler, tüccarlar, askerler ve alimler) Kâtib Çelebi'ye göre temel sorunlardan biri asker sayısı artarken çiftçi sayısının azalmasıdır; bu sebeple önerdiği çözümlerden biri de asker sayısının azaltılması, çiftçi sayısınınsa arttırılmasıdır.

Eserde ortaya atılan fikrî yapının sentetik bir kuram oluşturması ve kuramı var olan toplumsal durumun analizinde ve olası çözüm yollarının bulunmasında kullanmaya çalışması, eseri ve Kâtib Çelebi'yi öne çıkaran iki unsurdur.

Notlar ve kaynakça

 Ayrıca genel olarak: Remzi Demir, "Philosophia Ottomanica, Osmanlı İmparatorluğu Döneminde Türk Felsefesi: Eski İle Yeni Felsefe Arasında", cilt 2, s.24-28.

1653 kitapları
Sosyoloji kitapları
Siyasi kitaplar


Araban (Arabân), Klasik Türk müziği'nde bir makam. Az kullanılmıştır.

Ayrıca bakınız
 Arabankürdi
 Bayatiaraban
 Şedaraban

Kaynakça

Klasik Türk müziği makamları

Araban (makam)