Kongo Demokratik Cumhuriyeti (KDC) () ya da eski adıyla Zaire, Orta Afrika'da bir ülkedir. Yüzölçümü bakımından Sahra Altı Afrika'nın en büyük, Afrika'nın (Cezayir'in ardından) ikinci büyük, dünyanın ise 11. büyük ülkesidir. 105 milyonluk nüfusuyla en kalabalık Frankofon ülkedir. Ayrıca Afrika'nın en kalabalık 4. (Nijerya, Etiyopya ve Mısır'ın ardından), dünyanın ise 15. ülkesidir. Kongo Demokratik Cumhuriyeti, kuzeyden saat yönünde ilerlendiğinde Orta Afrika Cumhuriyeti, Güney Sudan, Uganda, Ruanda, Burundi, Tanzanya, Zambiya, Angola, Kongo Cumhuriyeti ve 40 km'lik bir sahil şeridi ile Atlas Okyanusu ile çevrilidir. Ülkenin başkenti Kinşasa'dır.

Büyük ölçüde Kongo Havzası'nda bulunan KDC'nin ilk yerleşimcileri 90.000 yıl önce bölgeye ulaşan avcı-toplayıcı Afrika Pigmeleridir. 3000 yıl önce Bantu halkları havzaya yayıldı. Kongo Krallığı 14 ile 19. yüzyıllar arasında Kongo Nehri'nin denize döküldüğü bölgede hüküm sürdü. Kuzeydoğu, orta ve doğu bölgelerde ise Azande, Luba ve Lunda krallıkları 16 ve 17. yüzyıllardan 19. yüzyıla dek varlığını sürdürdü.

Afrika Talanı'nın başlamasından kısa bir süre önce, 1870'li yıllarda Avrupalılar Kongo Havzası'na keşif seferleri düzenlediler. Bu seferlerin ilki Belçika Kralı II. Léopold'ün desteğiyle Henry Morton Stanley tarafından yapıldı. Léopold 1885 Berlin Konferansı'nda Kongo topraklarının tüm haklarını resmen aldı ve Kongo Bağımsız Devleti adıyla kendi özel mülkü ilan etti. Bu dönemde kralın sömürge askerî gücü olan Force Publique (Halk Gücü) yerel halkı kauçuk üretimine zorladı ve 1885'ten 1908'e dek milyonlarca Kongolu hastalık ve sömürü sonucu hayatını kaybetti. 1908'de Leopold sözde bağımsız Kongo'yu Belçika'ya devretti, böylece ülke Belçika Kongosu adını aldı.

Kongo, 1960'ta Kongo Cumhuriyeti adıyla Belçika'dan bağımsızlığını kazandı. Aynı yıl yapılan seçimlerle Kongo milliyetçisi Patrice Lumumba ülkenin ilk başbakanı, Joseph Kasa-Vubu ise ilk cumhurbaşkanı oldu. Bağımsızlıktan kısa bir süre sonra yönetimde çıkan anlaşmazlıklar Kongo Krizi'ne yol açtı. Güney Kasai ile Moïse Tshombé yönetimindeki Katanga bölgeleri ülkeden ayrılma girişiminde bulundu. BM ve Batı yönetimlerinin müdahale isteklerini yanıtsız bırakmasının ardından Başbakan Lumumba Sovyetler Birliği dahil tüm ülkelerin yardımına açık olduğunu belirtti. Bunun üzerine ABD ve Belçika, Cumhurbaşkanı Kasa-Vubu'nun 5 Eylül'de başbakanı görevden almasını sağladılar. Lumumba 1961'de Belçika destekli Katangalı askerlerce infaz edildi.

1965'te sonraları kendini Mobutu Sese Seko olarak isimlendirecek olan genelkurmay başkanı Joseph-Désiré Mobutu bir darbeyle iktidarı ele geçirdi. Diktatör Mobutu 1971'de ülkenin ismini Zaire olarak değiştirdi ve ülkeyi kendi partisi Devrimci Halk Hareketi'nin yönetimde olduğu bir tek parti devletine dönüştürdü. Mobutu yönetimi Soğuk Savaş'taki antikomünist tutumu nedeniyle Birleşik Devletler'den kayda değer bir destek gördü. 1990'lı yılların başlarında yönetim çözülmeye başladı. 1994 yılındaki Ruanda Soykırımı ve Kongo'da yaşayan Tutsi kabilesine mensup Banyamulenge halkının vatandaşlık haklarının ellerinden alınması nedeniyle doğu bölgelerde yaşanan istikrarsızlık 1996'da Tutsi FPR yönetimindeki Ruanda'nın ülkeyi işgaline yol açtı. Bu olayla Birinci Kongo Savaşı başladı.

Güney Kivu bölgesinden isyancı bir komutan olan Laurent-Désiré Kabila 1997'de Mobutu'nun Fas'a kaçmasıyla cumhurbaşkanı oldu ve ülkenin ismini Demokratik Kongo Cumhuriyeti'ne çevirdi. Kabila'nın ülkedeki Ruanda ve Tutsi varlığıyla yaşadığı gerilim 1998'de İkinci Kongo Savaşı'nın çıkmasına neden oldu. Dokuz Afrika ülkesinin katıldığı savaş 2003'te sona erene kadar 5,4 milyon insanın ölümüne yol açtı. 2001'de Cumhurbaşkanı Kabila korumalarından biri tarafından suikaste uğrayarak öldü, ardından koltuk oğlu Joseph Kabila'ya geçti. Oğul Kabila yönetiminde ülkede gözaltında kaybolmalar, işkence, keyfî hapis cezaları ve bireysel özgürlüklerin kısıtlanması gibi pek çok insan hakkı ihlali yaşandı. 2018 genel seçimlerinde Félix Tshisekedi'nin cumhurbaşkanı seçilmesiyle ülke tarihindeki ilk barışçıl güç teslimi yapıldı.

Demokratik Kongo Cumhuriyeti, doğal kaynaklar bakımından çok zengin bir ülke olmasına karşın siyasi istikrarsızlık, altyapı eksikliği, yolsuzluk ve sömürgecilik nedeniyle çok yoksul bir ülkedir. Başkent Kinşasa dışındaki büyük şehirler Lubumbashi ve Mbuji-Mayi maden şehirleridir. İşlenmemiş madenler DKC'nin en büyük ihracat kalemidir ve 2012'de yarısından fazlası Çin'e gitmiştir. Ülke İnsani Gelişme Endeksi'nde 189 ülke arasında 175. sıradadır. DKC; Birleşmiş Milletler, Bağlantısızlar Hareketi, Afrika Birliği ve COMESA (Doğu ve Güney Afrika Ortak Pazarı) üyesidir. 2015'ten bu yana ülkenin doğusundaki Kivu'da süregelen bir savaş nedeniyle 2018 itibarıyla 600 bin Kongolu ülkenin orta ve doğu bölgelerinden kaçarak komşu ülkelere sığınmış, 4,5 milyon insan ise evlerini terk etmek zorunda kalmıştır. Hâlen iki milyon çocuk açlık riski altında yaşamaktadır.

Ülke İsmi
Kongo Demokratik Cumhuriyeti geçmişinde birçok kez resmi adında değişiklik yaşanmış olup, belli dönemlerde komşu ülke Kongo Cumhuriyeti ile resmi olarak aynı isim kullanılmıştır. Aşağıdaki tabelada Kongo bölgesinin tarihsel isimleri yer almaktadır.

{| class="wikitable centered"
|-
! style="background:#9C9C9C;" colspan="3" |
Kongo Bölgesi Tarihsel İsimlendirmeleri

|-
! Eski Belçika Kolonisi (Günümüzde Kongo Demokratik Cumhuriyeti) !! Eski Fransa Kolonisi (Günümüzde Kongo Cumhuriyeti)* !! Eski Portekiz Sömürgesi
|-
| 1877'den itibaren kolonileşme || | 1880'li yıllarda kolonileşme** || rowspan="5" valign="top" | 1885'ten itibaren Portekiz-Kongosu
|-
| 1885'ten itibaren Kongo Bağımsız Devleti || | 1903'ten itibaren Orta Kongo
|-
| rowspan="2" | 1908'den itibaren Belçika Kongosu || 1910 Fransız Kongosu
|-
| 1958'den itibaren Kongo Cumhuriyeti
|-
! Bağımsızlık 30 Haziran 1960 || Bağımsızlık 15 Ağustos 1960
|-
| 1960 Kongo Cumhuriyeti (Kongo-Léopoldville olarak adlandırılan)1960 yılında Özgür Kongo Cumhuriyeti olarak direnişçiler tarafından bağımsızlık ilanı (26 ülke bağımsızlığı tanıdı, yaklaşık bir yıl sonra hükûmet yanlısı askerler tarafından yenilgiye uğratılmıştır) || rowspan="2" valign="top" | 1960 Kongo Cumhuriyeti (Kongo-Brazzaville olarak adlandırılan) || rowspan="4" valign="top" | 1956 Angola ile ortak yönetime sahip olan Portekiz Kongosu
|-
| 1961 Federal Kongo Cumhuriyeti (Kongo-Léopoldville olarak adlandırılan) ,  1964'te direnişçiler tarafından Kongo Halk Cumhuriyeti'nin Stanleyville'de ilanı (sadece 7 ülke tarafından tanınmış, birkaç ay sonra hükûmet yanlısı askerler tarafından yenilgiye uğratılmıştır)
|-
| 1964 Kongo Demokratik Cumhuriyeti (Kongo-Léopoldville olarak adlandırılan)   || rowspan="2" valign="top" | 1965 Kongo Cumhuriyeti (Kongo-Brazzaville olarak adlandırılan)
|-
| 1966 Kongo Demokratik Cumhuriyeti (Kongo-Kinşasa olarak adlandırılan)
|-
| 1971 Zaire Cumhuriyeti || rowspan="2" | 1969 Kongo Halk Cumhuriyeti || rowspan="2" valign="top" |1974 Portekiz Kongosu Angola tarafından ilhak edildi
|-
| 1991/92 (Kongo-Zaïre)Mobutu tarafından yasaklanan Ulusal Egemenlik Meclisi tarafından Anayasa taslağı oluşturma
|-
| style="background:#B3B7FF;" |1997'den bu yana  || style="background:#B9FFC5;" |1991'den bu yana  || style="background:#FFCBCB;" | 1975'ten bu yana Cabinda, Angola'ya bağlı bölge
|-
| colspan="3" |<small>
*Fransız Ekvatoral Afrikası'nın bir parçası olarak
**1888-1910 Gabun'da Fransız-Kongosu'nun bir parçasıydı
|}
<noinclude>

 Coğrafya
Afrika kıtasının en büyük ikinci yüzölçümüne sahip olan Kongo Demokratik Cumhuriyeti, sahip olduğu 2,344,458 km2'lik alan ile bir dönem sömürgesi konumunda olduğu Belçika'dan neredeyse 77 kat daha büyük konumdadır. Ekvator üzerinde kıtanın orta bölümünde yer alan ülke bitki örtüsü ve yaban hayat açısından zengin çeşitliliğe ve doğal alanlara sahiptir. Ülkenin toplamda sahip olduğu 10.730 km'lik kara sınırdan 2.511 km'si (251 km'si Cabinda ile sınır bölümünü oluşturmaktadır) Angola, 233 km'si Burundi, 1.577 km'si Orta Afrika Cumhuriyeti, 2.410 km'si Kongo Cumhuriyeti, 217 km'si Ruanda, 628 km'si Güney Sudan, 459 km'si Tanzanya, 765 km'si Uganda, 1.930 km'si Zambiya ile oluşurken, ülkenin ayrıca Atlas Okyanusu'nda 40 km'lik sahil şeridi bulunmaktadır.

Ülke toprakları tropikal yağmur ormanlarına sahip Kongo Havzası'nın neredeyse %60'ını kaplamaktadır. Ülkenin en yüksek noktasını 5.109 m ile Ruwenzori Sıradağı içerisinde yer alan Stanley Dağı'nın uç noktası olan ve Margherita Peak olarak adlandırılan zirve oluşturmaktadır. Ülkenin en büyük ve en uzun nehrini oluşturan Kongo Nehri, 4374 km'lik uzunluğu ile neredeyse tamamına Kongo Demokratik Cumhuriyeti sınırları içerisinde yer almakta olup, nehir batı bölümlerinde Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nin, Atlas Okyanusu'na dökülmeden önce Angola ve Kongo Cumhuriyeti ile sınır çizgisini oluşturmakta ve böylece bu iki ülkeye de kıyı şeridi oluşturmaktadır. Kongo Nehri, Afrika kıtasının Nil nehrinden sonra en uzun ikinci nehri konumumda olup, 39.160 m3/s ile taşıdığı su bakımından Afrika'nın en büyük, dünyanın ise en büyük ikinci nehri durumundadır. Kongo nehri ülkenin güney bölümünde Mitumba Sıradağı'nda kaynağından çıkarak kuzey yönde 1.000 km akmakta olup, burada da iç delta oluşturarak batı-güneybatı yönünde dönüş yapmaktadır. Bu dönüş neticesinde nehir Demokratik Kongo Cumhuriyeti ile Kongo Cumhuriyeti arasındaki sınırı da oluşturarak ilerlemekte ve son olarak Atlas Okyanusu'na dökülmektedir. Kongo nehri ile birleşerek yoluna devam eden birçok nehir bulunmaktadır. Bu nehirler içerisinde 9.873 m3/s su taşıma kapasitesine sahip olan Angola'dan gelen Kasai Nehri açık ara en büyük nehir konumundadır. Ülkenin kuzey bölümünden ve büyük bölümü Orta Afrika Cumhuriyeti ve Kongo Cumhuriyeti ile sınırı oluşturarak gelen ve Kongo nehrine katılan en büyük nehir ise Ubangi Nehri'dir.
Ülkenin sahip olduğu 40 km'lik tek sahil şeridi önemli bir yere sahip olup, bu sahil şeridi nedeniyle Atlas Okyanusu'nda zengin petrol yataklarına sahip olunmaktadır. Büyük Rift Vadisi göllerinin bulunduğu doğu bölümünde sınır çizgileri çoğu zaman göller ile oluşmaktadır. Bu bölgede Albert Gölü, Eduard Gölü, Kivu Gölü ve Tanganika Gölü gibi önemli göller yer almaktadır. Buradaki göllerin varlığı ülkeye yer altı zenginliklerini de beraberinde getirmekte olup, doğalgazın yanı sıra altın ve kalay gibi madenlerde bu bölgede çok miktarda yer almaktadır.

Kongo Havzası'nda bulunan ve Oksisol toprak olarak adlandırılan ve sabit sıcaklık ile birlikte yüksek nemin yaşandığı alanlarda görülen aşırı yıpranmış kırmızı tondaki toprak ülke ekonomisi için ekim alanı olarak verimlilik arz etmemekte olup, ülkenin kuzey ve doğusunda yüksek yerlerde yer alan topraklar tarım arazisi olarak daha uygun oldukları için bu bölgelerde tarım yoğun olarak gerçekleştirilmektedir.

 İklim
Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nde coğrafi konumu nedeniyle Ekvator İklimi yaşanmaktadır. Bu sebepten dolayı ülke topraklarını çok büyük bir bölümünde sıcak, tropikal, nemli bir iklim yaşanmaktadır. Ülke genelinde yağmursuz geçen kurak dönemlerde ortalama sıcaklık 20 °C iken, yağmurun bol yağdığı yağmur sezonlarında ortalama sıcaklık 30 °C olarak ölçülmektedir. İklim mevsim geçişlerinde bile gözle görülür farklılık göstermemekte olup, ülke topraklarının genişliği nedeniyle bazı bölgelerde yerel olarak genelin dışında da iklim yaşanabilmektedir.

Ülkenin kuzeyindeki orta kesimde yer alan Mbandaka ve Kisangani şehirlerinde geçen Ekvator çizgisi, ülke içerisinden geçtiği 300 km'lik hatta yıl boyunca 1500–2000 mm düzeyinde olan şiddetli yağmur geçişlerine sebep olurken sıcaklığı yıl boyu 26 °C dolayında tutmaktadır.

Başkent Kinşasa'da yıl boyu ortalama sıcaklık 25 °C dolayında seyretmektedir. Başkentte yaklaşık olarak dört ay süren kurak dönem ile yağmur dönemlerindeki geçişler sırasıyla yaşanmakta olup, yağmur sezonun en yoğun yaşandığı dönem ise genel olarak Ekim-Nisan aylarıdır. Kinşasa'ya yıl boyu düşen yağmur ortalaması 1400 mm dolaylarındadır.

Ülkenin kuzey bölgelerinde Ekvator iklimin de etkisiyle var olan ormanlık alanlar da Savan olarak adlandırılan geniş çayırlar gözlemlenmektedir. Bu bölgelerde kurak dönem güney bölgelerine göre yılın son iki-üç ayı başlamakta olup, yeni yılın ilk iki-üç aylık dönemine kadar sürmektedir. Yağmurların yağdığı dönem olan Mart-Ekim dönemlerin de ise yıllık yağış oranın %90'ı gerçekleşmektedir. Ülkenin güney bölgelerinde hakim olan tropikal iklim ile birlikte kurak dönemler genellikle üç ila altı ay arasında (genellikle Mayıs-Eylül aylarında), yağmur dönemleri ise yine üç ila altı ay arasında (genellikle Ekim-Nisan aylarında) yaşanmaktadır. Ülkenin en güneyindeki bölge konumunda olan Katanga bölgesi içerisinde yer alan Lubumbashi'de altı ay yoğun bir kurak dönem yaşanırken, hava sıcaklıklarında gece ile gündüze sıcaklık farklılıkları büyük olabilmektedir. Ülkenin doğu kısmında yer alan dağlık alanlarında ise dağ iklimi hakim olup, ülkenin diğer bölgelerine göre daha serin bir iklime sahiptir. Ülkenin en yüksek noktasının da bulunduğu bölgede, dağın zirvelerinde kar görülebilmektedir. Demokratik Kongo Cumhuriyeti içerisinde en çok yağışta bu bölgelerde gerçekleşmektedir. Ülkenin en batı ucunda, Atlas Okyanusu'na kıyısı olan çok küçük bir bölgede ise Ilıman okyanusal iklim görülmektedir. Buna göre bu bölgede yer alan Boma'da yıllık yağış ortalamaları 800 mm'ye kadar düşüş göstermektedir.

 Bitki örtüsü ve yaban hayat

Kongo Demokratik Cumhuriyeti sınırları içerisinde Afrika kıtasının günümüzde de hala var olan en büyük yağmur ormanları bulunmaktadır. Ülke topraklarının neredeyse üçte ikisi tropikal yağmur ormanları ile dağlık orman arazilerinden oluşmaktadır. Ekvator çizgisine yakın yüksek yerlerde dağlık yağmur ormanları ile birlikte yoğun sisin yaşandığı sisli ormanlar sık olarak yer almaktadır. Bu tür ormanlarda daha çok uzun ve ince gövdeye sahip olan, sert yaprakları bulunan Kauçuk ağacı, Tik ağacı ve Mahagoni ağacı gibi ağaçlar ve Epifit, Salepgiller gibi bitkiler göze çarpmaktadır. Yağmur ormanları bölgesinin kuzeyinde ve güneyinde ise 200–500 km genişliğe sahip, nemli bir iklimin hüküm sürdüğü büyük çayırlık alanlar bulunmaktadır. Bu çayırlık alanlarda çok sık olarak Sütleğen bitkisi yer almaktadır. Nemli savan alanlardan daha kurak savan alanlarına geçişlerde ise Akasya ağaçları ve Sukkulent bitkisi görülmektedir.

Yaban hayat açısından Kongo Demokratik Cumhuriyeti önemli bir zenginliğe sahiptir. Memeli hayvan sınıfından olan aslan, leopar, gergedan, fil, zebra, çakal, sırtlan ve antilop gibi hayvanlar çoğunlukla geniş çayırlara sahip savan bölgesinde yaşarken, ülkenin de çoğunluğunu kaplayan ormanlık alanlarda da yaşayan ve sayıları yüzlerle ifade edilen çok sayıda hayvan bulunmaktadır. Özellikle UNESCO tarafından da dünya mirası olarak konumlandırılan Garamba, Kahuzi-Biéga, Salonga, Virunga Ulusal Parkları ile Yaban Hayat Rezervi Okapi çoğunlukla Bonobo, Goril, Okapi, Afrika mandası gibi hayvanların barındırdığı için yaban hayat ile önemli bir konumdadır. Yaban Hayat Rezervi Okapi'de ise ulusal parka adını da veren Okapi'nin dünya üzerindeki tek yaşam alanıdır. Dünya üzerinde sadece Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nde görülebilen Okapi'nin günümüzde nüfusu 5.000-10.000 arası olarak ifade edilmektedir. DKC'de bulunan ulusal parkların bir diğer özelliği ise dünya üzerinde insana benzeyen üç maymun türü olan Bonobo, Goril ve Şempanze'ye aynı anda ev sahipliği yapmasıdır. Doğada Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nden başka herhangi bir ülkede görülemeyecek hayvanların mevcudiyeti 3000'e yakın olarak ifade edilmektedir. Bu sayı 1980'li yıllarda 10.000 hayvan türü olarak dile getirilmekteydi.

Ülkede memeli hayvanların dışında 268 farklı sürüngen çeşidi ve binlerce balık ve kuş çeşidi yaşamaktadır. Ayrıca böcek çeşitliliğinde bol olduğu ülkede, 1300 ile dünyada başka hiçbir ülkede olmayacak kadar kelebek çeşidi yaşamaktadır.

 Tarih

 Erken tarih
Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nin bugün varlığını sürdürdüğü toprakların ilk yerlilerini günümüzde sadece çok küçük bir alanda yaşamlarını sürdüren Pigmeler oluşturmaktaydı. Yüzyıllar boyunca ilerleyen Bantu halkları, zaman içerisinde tarımdan, avcılığa kadar birçok alanda etkili olan topluluklar oluşturarak, söz konusu dönemde bölgede birçok devlet yapısını oluşturmuşlardır.
Bu devletler içerisinde özellikle 14. yüzyılda kurulan ve Afrika'da bugüne kadar kurulan en güçlü devlet yapılarında birini oluşturan Kongo Krallığı ön plana çıkmıştır. Bunun haricinde Luba Krallığı ya da Lunda Krallığı gibi krallıklarda bu bölgede kendi yapılarını oluşturmuşlardır.

15. yüzyılda bölgeye ilk gelen Avrupalılar olan Portekizliler, Kongo nehrinin Atlas Okyanusu'na döküldüğü noktada keşifler yapmış, 1491 yılında ise ilk defa Kongo İmparatorluğu ile diplomatik ilişki kurmuşlardır. Bu dönemde düzenlenen karşılıklı ziyaretler ile daha da geliştirilen diplomatik ilişkiler, Kongo kralının dinini Hristiyan Katolik olarak değiştirmesine varacak kadar ilerletilmiştir. Yeni Çağ ile birlikte Amerika'daki kolonilere köle gönderen ülkelerden biri konumuna gelen Kongo Krallığı, bu sayede refah seviyesini yükselterek oluşan yeni zengin üst tabaka topluluk ile birlikte Afrika kıyılarında yeni liman şehirleri kurmuşlardır.

16. yüzyıl ile birlikte krallıkta başlayan çözülme ve çöküş, 17. yüzyılda özellikle Portekiz hakimiyetinin bölgede kaybolması ile birlikte zirveye ulaşmış, köle tüccarlarının ve Portekiz sonrası bölgeye hakim olmaya çalışan Hollanda ve Birleşik Krallık'ın da çökmüş olan ülkeyi sömürüp, yağmalaması neticesinde tamamen ortadan kaldırılmıştır. 18. yüzyıl başlarında da Kongo bölgesinde kurulu birçok ülke de aynı şekilde ortadan kaldırılmış, 1866 yılında da son Portekizliler bölgeden ayrılmıştır.

1870 yılında bölgenin iç kısımlarına ziyarette bulunan ilk Avrupalı olan Galli Henry Morton Stanley her ne kadar Birleşik Krallık hükûmetine bölgeyi krallık koloni sistemine bağlama önerisinde bulunsa da, bu öneri hükûmet tarafından Nil bölgesinin kendileri için daha öncelikli olacağı gerekçesiyle kabul görmemiştir.

 Kolonileşme

Birleşik Krallık tarafından bu öneri reddedilmesini fırsat bilen Belçika Kralı II. Léopold uzun bir süredir koloni imparatorluğu kurma hayallerini gerçekleştirme arzusundaydı. 1885 yılında Kongo bölgesinin geleceği ile ilgili olarak düzenlenen Berlin Konferansı'nda, Kongo'nun kendisine özel mülkü olarak kullanımına verilmesine onay alarak kolonileşme tarihinde ilk ve tek olacak şekilde uluslararası hukuka aykırı bir şekilde bir bölgenin bir şahsın özel mülkü olarak ilan edilmesini sağlamıştır. Koloni tarihinde kolonileştirilen tüm bölgeler bir ülke tarafından yönetilip, idare edilirken Kongo bölgesi yaşayan tüm insanları ile birlikte şahsın özel idaresine bırakılmış, bölge insanı ekonomik çıkarlar doğrultusunda özellikle kauçuk elde ediniminde zalim yöntemlerle kullanılmış, idarelerine uygun hareket etmeyenler ağır cezalara çarptırılmış ve öldürülmüştür. 10 milyondan fazla insanın yaşamına mal olan bu olaylar uluslararası kamuoyunda karmaşaya ve öfkeye neden olmuş, II. Léopold gelen yoğun tepkiler neticesinde 1908 yılında Kongo'nun idaresini 'normal' koloni olarak Belçika devletine bırakmak zorunda kalmıştır.

Her ne kadar bölgenin idaresi bir ülkenin yönetimine bırakılmış olsa da, bölge insanını yaşadığı sıkıntılar ve olumsuzluklar da büyük oranda bir düzelme gerçekleşmemiş, bölge yağmalanmaya devam edilmiş, Kongolular otoriter koloni sahibi Belçika devleti tarafından acımasız yöntemler ile kullanılmaya devam edilmiştir. Kongo, dünya çapında gelişen kolonilerin bağımsızlık taleplerine uygun hareket ederek bağımsızlık söylemlerini güçlendirmiş ve ülkenin geleceğinin Kongolular tarafından tayin edilmesi gerektiği ifade edilmiştir. Başkent Léopoldville'de ki ilk çatışmalar ve diğer devletlerin baskıları neticesinde Belçika 1959 yılında ani bir şekilde bölgeden çekilerek bölgede karmaşık bir yapıyı geride bırakmıştır.

30 Haziran 1960 tarihinde Kongo Cumhuriyeti adı altında bağımsızlığını ilan eden ülkede, ABAKO (Alliance des Bakongo) lideri Joseph Kasavubu ülkenin ilk devlet başkanlığına, Pan-Afrikanizm yanlısı ve bağımsızlık mücadelesinin önde gelen isimlerinden olan Patrice Lumumba ise yeni ülkenin ilk başbakanlık makamına getirilmiştir. Ancak bu yönetim Belçika, ABD ve Sovyetler Birliği'nin kendi menfaatleri doğrultusundaki müdahaleleri sebebiyle uzun ömürlü olamamış, Lumumba asker tarafından görevinden alınarak tutuklanmıştır. Her ne kadar tutuklanmasından itibaren kısa bir süre kurtularak kaçmayı başarsa da, tekrar yakalanarak rakibi ve ayrılıkçı Katanga bölgesinin lideri Moïse Tshombé'ye teslim edilmiş ve daha sonra da Tshombé'nin silahlı güçleri tarafından öldürülmüştür. Lumumba'nın öldürülmesinde ABD'nin ve özellikle de eski koloni sahibi Belçika'nın rollerinin büyük olduğu tahmin edilmektedir.

 Diktatör Mobutu

1965 yılında Lumumba'nın eski bir asistanı olan Joseph Mobutu tarafından yapılan darbe ile Afrika tarihinin en uzun ve en düzeni bozuk diktatörlük sistemlerinden biri kurulmuştur. Ülkede belli dönemlerde ve belli bölgelerde Tshombé'nin Avrupa kökenli askeri birliklerinin Kongo'nun belli bölgelerini ara sıra eline geçirmesine rağmen tam anlamıyla başarıya ulaşamamıştır. Tshombé'nin Avrupa'ya ve Avrupalıya dayanan sisteminin aksine ülkeyi tamamen Afrikalılaştırma isteğinde olan Mobutu, tüm Avrupa menşeli işletmeleri kamulaştırarak ülke içerisindeki Avrupa etkisini azaltmak istemiştir. 1971 yılında ülkenin ismini Zaire olarak değiştiren Mobutu, oluşturduğu tek parti rejimi ve kişilik kültü ile ülke içerisinde yaptıklarının aksine ülkenin ve genelinde Afrika'nın Sovyetler Birliği etkisine girmesinden endişelenen Avrupalı devletlerin de desteğini alarak diktatör bir yönetim ortaya koymuştur. Mobutu, 1977/78 yıllarında Nathaniel Mbumba önderliğindeki ayrılıkçı Front de Libération Nationale du Congo (FLNC) tarafından düzenlenen ve Shaba'nın (günümüzde Katanga) Kongo'dan koparmayı hedefleyen Shaba İstilası özellikle Fransa ve Belçika askerlerinin önderliğindeki uluslararası askerî gücü sayesinde püskürtülerek yenilgiye uğratılmıştır.

 Kongo savaşları
Zaire ekonomisinin tam anlamıyla çökmesiyle ve doğu-batı sorununun çözümlenmesi ile Mobutu 1990 yılında ülkenin yavaş da olsa demokratikleşmesi yönünde adımlar atmaya çalışmış ancak başarılı olamamıştır. Ülkedeki tüm olumsuzluklara rağmen Mobutu iktidarının çöküşü komşu ülke Ruanda'da yapılan soykırım ile başlamış, Ruanda'da soykırımından sorumlu Hutu etnik grubuna mensup binlerce Ruandalının Zaire'ye kaçması Mobutu'nun gücünü olumsuz yönde etkilemiştir. Hutuluları takip eden Tutsi hükûmetine bağlı askeri birlikler ile ülke içerisindeki Mobutu karşıtlarının oluşturduğu birlik çok kısa bir süre içerisinde tüm Zaire'yi ele geçirmeyi başarmış, hasta olan ve uluslararası desteğini de kaybeden Mobutu'yu görevden kısa sürede uzaklaştırmışlardır. 1997 yılında isyancıların lideri konumunda olan Laurent-Désiré Kabila ülkenin yeni devlet başkanı olarak göreve getirilmiş, Kabila'nın ilk icraatlarından biri de ülkenin ismini Zaire'den tekrar Demokratik Kongo Cumhuriyeti olarak değiştirmek olmuştur. Mobutu karşısında oluşturulan bu birliktelik kısa sürede bozulmuş, 1998 yılında yine Ruanda merkezli isyancı güçlerin oluşturduğu birlik ülkeyi doğudan itibaren ele geçirmeyi hedeflemiş ancak bu ilerleyiş Angola ve Zimbabve askerî güçlerinin de Kabila güçlerine yardım etmesi ile fazla ilerlemeden geri püskürtülmüştür. Yaşanan bu gelişmeden sonra ülke kendi içerisinde farklı güç odaklarına bölünmüş ve yıllarca süren iç savaşlara neden olmuştur. Uzun yıllar süren müzakereler 2003 yılında olumlu yönde sonuçlandırılarak, tüm tarafların katılımı ile ülkede geçici hükûmet kurulmuştur.

Bu savaşlar neticesinde zor durumda olan Kongo ekonomisi ve sosyal hayatı daha da ağır bir darbe almış ve çökmüş, ayrıca ülkenin birçok yerindeki bölgeler insansızlaştırılmıştır. Uzun yıllar süren bu savaş ülke nüfusuna da derin bir darbe vurmuş, tahminlere göre 3 milyondan fazla insan bu süreçte dolaylı da olsa olumsuz yönde etkilenmiştir.

 Savaş sonrası dönem
Savaşın henüz sona ermediği Ocak 2001 tarihinde devlet başkanı Kabila düzenlenen suikast sonucu öldürülürken, yerini 'miras' yolu ile oğlu Joseph Kabila almıştır. Barış görüşmelerinde kararlaştırılan 2006 genel seçimlerinde sandıktan zaferle çıkan Joseph Kabila 1965 yılından bu yana seçim ile başa geçen ilk kişi olma özelliğini elde etmiştir. Ülkenin başında 1960 yılından bu yana ilk defa ülke içerisindeki barış ve refah için gerekli görüşmeleri yapmaya hazır olduğunu açıklayan bir devlet başkanı bulunmaktaydı.

 Doğu Kongo sorunu
Ülkenin doğu kısmında yer alan Kivu ve Itru bölgelerinde silahlı çatışmalar barış anlaşmasına rağmen devam etmiştir. 2003 yılında yapılan barış görüşmelerinde yer almayan ve o bölgede bulunan bölgesel silahlı gruplar, bölgede yer alan Hutu topluluklarını şiddet yanlısı Tutsi topluluğundan korudukları gerekçesiyle mücadeleye devam etmişlerdir. 2008 yılında Congrès national pour la défense du peuple (CNDP) örgütü ile yapılan barış görüşmelerinde sonuç elde edilememesi üzerine Kongo ve Ruanda hükûmetleri işbirliği anlaşması imzalamış, aynı yıl Kongo ve Ruanda askeri birliklerin ortak katılımı ile düzenlenen operasyonda birkaç gün önce mensubu ve lideri olduğu örgütü tarafından dışlanan Laurent Nkunda Ruanda'da yakalanarak tutuklanmıştır. Her ne kadar Mart 2009'da hükûmet ile Congrès national pour la défense du peuple örgütü arasında barış anlaşması imzalanmış olsa da, doğu bölgelerinde güvenlik hala tam olarak sağlanabilmiş bir konumda değildir.

 Nüfus
Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nde Temmuz 2010 yılında yapılan tahmini nüfus sayımında 68 milyon nüfus tespit edilmiş olup bu oran ile ülke, Afrika kıtasının en kalabalık dördüncü ülkesi konumundadır. Ülke içerisindeki nüfus yoğunluğu 30,2 kişi/km2 ile toprak büyüklüğü ile orantılı bakıldığında düşük olup nüfusun büyüme hızı yıllık %3 ile çok yüksek bir orandadır.

1984 yılında yapılan son resmi nüfus sayım sonuçları ile karşılaştırıldığında geçen süreç içerisinde ülkenin nüfusunu ikiye katladığı gözlemlenmektedir. Nüfusun %46,9'u 15 yaşının altında olup bu oran ile dünyadaki en genç nüfusa sahip ülkelerden biri konumundadır. Sadece %2,47'si 65 yaş ve üzeri olduğu ülkede Beklenen yaşam süresi erkeklerde 60,03 yaş, kadınlarda ise 63,69 yaş düzeyindedir.

Kongo Demokratik Cumhuriyeti genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %65,80'i 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %2,47'si 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %46.38 (erkek 23,757,297/kadın 23,449,057)
15-24 yaş: %19.42 (erkek 9,908,686/kadın 9,856,841)
25-54 yaş: %28.38 (erkek 14,459,453/kadın 14,422,912)
55-64 yaş: %3.36 (erkek 1,647,267/kadın 1,769,429)
65 yaş ve üzeri: %2.47 (erkek 1,085,539/kadın 1,423,782)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %46,8 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %3,14 düzeyindedir.

 Etnik gruplar
Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nde tıpkı diğer kolonileştirilmiş ve sömürge konumda olan ülkelerde olduğu gibi yapay etnik gruplar oluşturulmuştur. Ülkede var olan etnik grupların birçoğu modern zaman öncesi kabile mevcudiyetlerine göre oluşturulurken, kimi etnik grupta tıpkı Baluba gibi baştan meydana getirilmiştir.

Günümüzde ülkede var olan 200'den fazla etnik grubundan %80'i Bantu etnik grubuna mensup olmaktadır. Bantu etnik grupları içerisinde de Bakongo (%16), Baluba (%18), Mongo (%13) ve Banjaruanda (%10) en önde gelen gruplar konumundadır. Nüfusun geri kalan %20'sinden %18'i Sudan topluluklarından, %2'si Nilotan topluluklarından oluşmaktadır. Ülke genelinde ise 20.000 ila 50.000 arasında Pigme yaşamaktadır. Ülkenin bağımsızlığını ilan ettiği tarihte 100.000 civarında olan ve çoğunluğunu Belçikalıların oluşturduğu Avrupalılar, günümüzde 20.000 dolayında bir nüfus oluşturmaktadır. Belçika'nın ülkenin bağımsızlığını kabul etmeden önce etnik gruplar arasındaki yapay sorunlar ülkenin tarihindeki tüm savaşların ve problemlein ana kaynağı olarak kabul edilmektedir.

 Dil

Ülke içerisindeki etnik grup çeşitliğine paralel olarak çok sayıda da dil kullanılmaktadır. Ülke genelinde 214 dolayında yerel dil konuşulmaktadır. Ülkenin eğitimde ve edebiyatta kullanılan resmi dili Belçika'nın kolonisi olmasının etkisiyle Fransızcadır. Ülke genelinde Fransızcanın kullanımı dışında dört adette resmi dil mevcuttur: Kongoca (Kikongo), Lingala, Svahili ve Ciluba (Tshiluba). Bu resmi diller farklı diller konuşan topluluklar arasında lingua franca görevi görür. Fransızcanın dışındaki resmi dillerin dört dil ile sınırlandırılması da Belçika tarafından karara bağlanmıştır. Kongoca, geçmişte Kongo Krallığı'nda da kullanılan bir dil iken günümüzde Angola ve Kongo Cumhuriyeti'nde yaygın olarak kullanılmaktadır. Ciluba dili sadece Kasai-Occidental ve Kasai-Oriental illerinde konuşulurken, Avrupalılar tarafından iletişim dili olarak kullanılan ve bu sayede yaygınlaştırılan Lingala ülkenin kuzey-kuzeybatı bölgelerinde Bangala topluluğu tarafından kullanılmaktadır. Lingala, özellikle Mobutu diktatörlüğü döneminde ülke içerisinde önem kazanmış, Mobutu ulusa seslenişlerini bu dil vasıtası ile yapmıştır. Afrika kıtasının doğusunda yaygın olarak kullanılan ve çoğu ülkede resmi dil olan Svahili dili, DKC'de de kullanılmaktadır. Özellikle ülkenin doğu kesimlerinde konuşulan dil, Mobutu rejiminin sona erdirilmesi ile birlikte ordunun resmi dili olarak kullanılmaya başlanmıştır.

Kongo kanunlarına göre yayımlanan bir kanun, en geç 60 gün içerisinde diğer resmi dillerde de yayımlanmak zorundadır.

 Din
Ülke genelinde nüfusun %80'i Hristiyan dinine mensuptur. Belçika sömürgesi olduğu dönemlerde yapılan yoğun misyonerlik faaliyetleri neticesinde yerel dinlerden Hristiyan dinine geçen Kongoluların birçoğu da Katolik mezhebine bağlı olarak dinini yaşamaktadır. Ülke nüfusunun %50'si Katolik mezhebinde iken, %20'si Protestan, %10'u ise bağımsız bir Afrika Hristiyanlığı olan Kimbangizmi benimsemektedir. İslamiyet Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nde yoğun olarak görülen bir din olmayıp, ülke nüfusunun sadece %10'u İslami değerlere uygun yaşantısını sürdürmektedir. Ülke nüfusunun geri kalan %10'luk dilimi ise Senkretizm ve diğer Afrika yerel dinlerine inanmaktadır.

 Sosyal durum
Kongo Demokratik Cumhuriyeti dünyadaki en fakir ülkelerden biri olarak kabul edilmektedir. 2006 yılında Kongo hükûmetinin yaptığı bir araştırmaya göre nüfusun %76'sı çocuklarını okula gönderme imkanına sahip değilken, %79 yoksulluk sınırının altında bir yaşam sürdürmektedir. Yine aynı araştırmada nüfusun %81'i evlerde yeterli oda sayısına sahip değilken, %82'si tıbbi bakım olanaklarından faydalanamamaktadır. Ülke içerisinde genel olarak nüfusun %71'i ise açlık sınırının altında yaşamaktadır. Özellikle Équateur (Türkçe: Ekvator) ili ile iç savaştan en çok etkilenen Kivu illerinde yaşayan nüfusun çok büyük bir oranı açlık sınırının altında bir yaşam sürdürmektedir.

 Sosyal sistem
Ülke genelinde var olan sosyal sistem dünyadaki en kötü sistemler biri olarak görülmektedir. Her ne kadar teorik olarak Belçika kolonisi olduğu dönemden kalan ve örnek alınabilecek bir sosyal güvenlik sistemi mevcut olsa da, pratikte hiçbir işlevi bulunmamaktadır. 1992 yılında hükûmet tarafından alınan karar ile tamamen sonlandırılan sosyal güvenlik sisteminin yanı sıra devlet memurlarına verilen maaşlarda da tümüyle kesintiye gidilmiştir. Her ne kadar Mobutu iktidarının devrilmesinin ardından tekrar devlet personeline maaş ödenmesi yönünde çalışmalar yapılmış olsa da, bu yöndeki çabalar sonuçsuz kalmış, zaman zaman ödenebilen maaşlar memurların geçimi için yeterli düzeyde olmamıştır. Tüm bu gelişmeler neticesinde ülke vatandaşları devlet tarafından yapılması gereken ancak yapılmadığı için aksayan işlerin ilerlemesi adına öğretmenlere, polislere, devlet memurlarına, doktorlara ücret öder bir duruma gelmiştir. Kongo-Fransızcasında la motivation olarak adlandırılan bu uygulama hükûmet tarafından yasaklanmak istense bile, görevliler ve sivil vatandaşlar tarafından yapılması gereken maaş ödemelerinin taahhütlere rağmen zamanında yapılamayacağı inancından dolayı pek kabul görmemiştir.

 Sağlık
Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nde tıbbi imkansızlıklar had safhada yaşanmaktadır. Ülkede halkın sağlığını ön planda tutan bir sistem bulunmamaktadır, ülkede az sayıda var olan sağlık merkezleri de yıllar süren iç savaşlar nedeniyle kullanamaz bir hal almıştır. Ülkede doktor başına düşen hasta sayısı 10.000 dolayında olup, bu sayı KDC'ye benzer ülkelerin bazılarından bile 40 kat daha yüksek bir orandadır. 2005 yılında hükûmetin açıkladığı sağlık bütçesi 1 milyon Dolar'ın da altında belirlenmiştir.

Ülkedeki sağlık problemlerin en büyük sebeplerinden biri olarak gösterilen temiz su bulamama olarak gösterilmektedir. Kırsal alanlarda halkın sadece %29'u temiz suya ulaşabilirken, şehirlerde bu oran %82 olarak ifade edilmektedir. BM'nin 2011 yılında yaptığı bir araştırmaya göre su kaynakları açısından çok zengin bir ülke olan KDC'de, ülke genelinde 51 milyon kişi temiz su sıkıntısı yaşamaktadır. Ülke genelinde kanalizasyonun yaygın olmaması nedeniyle ishal, yüksek ateşin yanı sıra sıtma, çeçe sineğinin neden olduğu uyku hastalığı ülkede yaygın olarak gözlenmektedir.

2003 verilerine göre KDC'de 1 milyondan fazla yetişkin HIV virüsü taşımaktadır. Bu oran yetişkinlerde ülke nüfusunun %4,2'sine denk gelmekte olup, sayı yüksek olmasına rağmen bu oran diğer tüm Sahraaltı Afrika ülkelerinin ortalamasının altında bulunmaktadır.

 Eğitim
Ülke genelinde okuma yazma bilme oranı %67,2 (2001 verilerine göre Erkekler %80,9, Kadınlar %54,1) ile Mali ve Nijer gibi ülkelerden yüksek bir konumda olmasına rağmen, bu sayılar yıllar geçtikçe yaşanan iç savaşında etkisiyle azalmaktadır. 1995 yılında yapılan bir araştırmaya göre nüfusun %77'si okuma yazma biliyorken, bu oran 6 yıl gibi kısa bir sürede %67 seviyesine gerilemiştir.

Her ne kadar ülke genelinde devlet tarafından garanti altına alınan eğitim zorunluluğu bulunsa da, bu eğitimleri yapacak eğitim kurumları yok denecek kadar az konumda olup, var olanlar ise devlet desteğinden yoksun kalmaktadır. 2008 yılında bir araştırmaya göre ülkede 39 öğrenciye bir öğretmen düşmektedir.

1950'li yıllara kadar o dönemki Belçika-Kongo olarak adlandırılan bölgede herhangi bir üniversite bulunmamaktaydı. İlk üniversite 1953 yılında başkent Kinşasa'da kurulan ve Katoliklerin hakimiyetinde olan Lovanium Katolik Üniversitesi olmuştur. 1955 yılında ilk devlet üniversitesi olarak Lubumbashi'de kurulan üniversitenin haricinde üçüncü üniversite ise bu sefer Protestanların hakimiyetinde 1962 yılında Kisangani'de kurulmuştur.

Mobutu'nun göreve gelişi ile birlikte 1971 yılında her üç üniversite de üç farklı şehirde kalmak üzere Université Nationale du Zaire adı altında tek çatıda birleştirilmiştir. 1981 yılında yapılan yeni bir düzenleme ile de bu duruma tekrar bir son verilerek her üç şehirdeki üniversite tekrar ayrı birer üniversite haline getirilmiştir.

 Siyaset

Kongo anayasasında 2006 yapılan düzenleme ile ülkenin laik, demokratik, yarı başkanlık sistemi ile yönetildiği belirtilmiştir. Ülkenin devlet başkanı genel ve bağımsız seçimler ile her beş yılda bir halk tarafından seçilmekte olup, seçimlere girdiği takdirde peş peşe ikinci bir beş yıllık görev süresine daha sahip olabilmektedir. Devlet başkanı ülkenin başbakanını ve hükûmetini atama yetkisine sahip olup, ülkede Çift meclislilik yapısına uygun olarak üst merci olarak senato ve alt merci olarak ulusal meclis bulunmaktadır. Senatoda yer alan 108 temsilci her beş yılda bir il meclislerinden seçilerek göreve getirilirken, ulusal mecliste görev alacak 500 temsilci ise yine beş yıllık bir süre için halk tarafından seçilmektedir.

Ülke, 2006 yılında yapılan seçimler hariç, demokratik ve hukuk devletine uygun bir seçim süreci yaşayamamaktadır. Ülkedeki kuvvetler ayrımı sadece teoride bulunmakta olup, pratikte bağımsız bir yargıdan, medyadan bahsedilememektedir. Yasada var olan kanunlar uygulanmamakta, düzenlemeler kişilerin konumuna göre yapılmaktadır. Kongo Demokratik Cumhuriyeti 2012 Demokrasi İndeksi verilerin göre 167 ülke içerisinde 159. sırada yer almakta olup, otoriter rejime sahip ülkelerden biri olarak sınıflandırılmaktadır.

Kongo Demokratik Cumhuriyeti yönetimi ülkenin egemenliğini doğu bölgelerinde buradan yaşanan ayrılıkçı hareketler ve savaşlar nedeniyle gösterememektedir. Her ne kadar ayrılıkçı gruplar ülkenin meşruiyetini sorgulamasa da, ayrılıkçı taleplerde bulunmasa da ülkenin her bölgesinde devlet gücünü gösteremediği için Kongo Demokratik Cumhuriyeti Başarısız Ülke sınıfında değerlendirilmektedir.

 2006 seçimleri
30 Temmuz 2006 tarihinde yapılan ve birçok adayın yarıştığı seçimlerin ilk turunda Joseph Kabila %44,8, Jean-Pierre Bemba %20,0 ve Antoine Gizenga %13,1 oy oranı alarak ilk üçe girmiş, hiçbir aday yeterli çoğunluğa ulaşamadığı için en çok oyu alan iki aday ikinci seçim turuna katılmışlardır. 29 Ekim 2006 tarihinde yapılan ikinci tur seçimleri neticesinde oyların %58,05'ini alan Kabile devlet başkanı olarak seçilmiştir. Bu seçimler ülke tarihinin en şiddetten uzak, demokrasinin büyük çoğunlukla uygulandığı seçim olarak ifade edilmektedir.

 2011 seçimleri
27 Kasım 2011 tarihinde yapılan yeni seçimler bir önceki seçime göre şiddetin ön plana çıktığı, çatışmaların yaşandığı bir seçim dönemi olmuştur. Bu çatışmaların ana sebebi Kabila'nın seçimler öncesi kendisi lehine olabilecek ve muhalefetin de şiddetle karşı çıktığı bir yasa değişikliği ile seçimlerde ikinci tura gerek kalmadan, ilk turda oy çoğunluğu sağlayan adayın devlet başkanlığına seçilecek olmasını sağlayan hükmü onaylaması olmuştur. Şiddetin gölgesinde yapılan 2011 seçimlerde oyların %48,95'ini alan Kabila, rakibi Étienne Tshisekedi'nin %32,33'te kalması ile ikinci bir beş yıllık süre için devlet başkanlığı makamına oturmuştur.

 2018 seçimleri
Bir süredir ertelenen genel seçimler nihayet 30 Aralık 2018'de yapıldı ve bu, Félix Tshisekedi için sürpriz bir zaferle sonuçlandı. Ancak bir muhalefet adayı Martin Fayulu tarafından hile ile suçlandı. DRC Anayasa Mahkemesi, Fayulu'nun sonuca itirazını reddederek Tshisekedi'yi kazanan olarak onayladı. Joseph Kabila Ocak 2019'da istifa etti ve Tshisekedi 24 Ocak'ta DRC'nin 5. Başkanı olarak göreve başladı. Bu, 1960'ta bağımsızlığını kazandığından beri ülkede ilk demokratik iktidar geçişiydi.

 İnsan hakları
Kongo Demokratik Cumhuriyeti insan haklarına önem vermeyen ülkelerinden biri olarak kabul edilmektedir. Özellikle çatışmaların yaşandığı doğu bölgelerinde insan hakları ihlalleri çatışan taraflar tarafından daha sık uygulanabilmektedir. Özellikle tecavüz vakaları KDC'de savaş silahı olarak çok yüksek oranda kullanılmaktadır. Ülkede yapılan bir araştırmaya göre kadınların %39'u, erkeklerin ise %24'ü hayatlarında en az bir kez tecavüz vakası ile karşı karşıya kaldığı belirlenmiştir. Bölgeden 2010 yılında Luvungi'de yaşandığı gibi sık olarak toplu tecavüz olayları bildirilmektedir.

 Uluslararası organizasyon üyelikleri
Kongo Demokratik Cumhuriyeti bir dizi siyasi ve ekonomik birliklerin içerisinde yer almaktadır. Bunlar şu şekildedir:
 AEC (Afrika Ekonomi Birliği) AKP (Afrika, Karayip ve Pasifik Ülkeleri) AU (Afrika Birliği) BAD (Afrika Kalkınma Bankası) COMESA (Doğu ve Güney Afrika Ortak Pazarı) G33 (Kalkınmakta olan 33 ülkenin bir araya geldiği bir topluluk) SADC (Güney Afrika Kalkınma Birliği) UN (Birleşmiş Milletler) İdari yapılanma

Kongo Demokratik Cumhuriyeti merkezi bir yönetim ile idare edilmektedir. Ülkede toplamda var olan 11 bölgenin 10 tanesi il statüsüne sahip iken, başkent Kinşasa hiçbir bölgeye bağlı bulunmadan kendi başına bir bölge oluşturan Başkent Bölgesi statüsüne sahiptir. 2005 yılında kabul edilen bir yasa merkezi yönetim yetkilerini oluşturulacak bölgesel yerel yönetimlere bırakmayı, güncel olarak var olan 11 adet bölgenin oluşturulacak yeni bölgeler ile 25'e çıkmasını, bölgelerin elde edeceği toplam vergi gelirlerin %40'ını merkezi hükûmete göndermeden kendisine alabileceğini öngörmekteydi. 2011 yılı için planlanan bu değişiklikler sadece teoride kalmış, Ocak 2011 tarihinde kabul edilen yeni yasa ile ülkenin bölgesel olarak yeniden yapılandırılması yasası tamamen geri çekilmiştir.

Aşağıda bulunan tabloda ülkenin güncel olarak var olan tüm bölgeleri yüzölçümü ve nüfusu ile birlikte sıralanmıştır. Başkent Kinşasa resmi olarak hiçbir bölgeye bağlı olmayıp, Başkent Bölgesi'' statüsüne sahiptir.

Ekonomi
1960 yılında bağımsızlığını kazandığında Afrika ülkeleri içerisinde yüksek ekonomik verilere sahip gelişmiş bir ülke konumunda olan Kongo Demokratik Cumhuriyeti, sahip olduğu birçok doğal maden zenginliklerine rağmen yıllar içerisinde yaşanan iç savaş ve yolsuzluklar nedeniyle günümüzde en kötü verilere sahip ülkelerden biri konumuna gelmiştir.

Ülkenin 2010 verilerine göre Satın alma gücü paritesi gayri safi yurt içi hasılası 23,117 Milyar Amerikan doları düzeyinde, kişi başı GSYİH ise 328 ABD Doları seviyesindedir. 2011 verilerine göre enflasyon %13,3 düzeyinde gerçekleşmiş olup, yıllardır ülkede ABD Doları ikinci para birimi olarak çok sık olarak kullanılmaktadır.

Maden

Kongo Demokratik Cumhuriyeti dünya üzerindeki yer altı ve yerüstü doğal kaynaklar bakımından en zengin ülkelerden biri olarak kabul edilmektedir. Özellikle madencilik ürünleri ülkenin dış ihracat gelirlerinin ve döviz girişlerinin büyük bir bölümünü oluşturmaktadır. İhraç edilen ürünler arasında elmas, altın, koltan ve bakır önemli bir yer almaktadır. Ülkede koloni döneminden kalma maden yapıları ve gereçleri bakımsızlık nedeniyle neredeyse çökmüş bir konumda olup, günümüzde maden çıkartma işlemlerin çok büyük bir bölümü endüstriyel gereçlerden ve makinelerden yoksun, el ile yapılabilmektedir. Ülke nüfusunun önemli bir kısmına iş istihdamı sağlayan bu iş alanı devletin kontrolü altında bulunmaktadır.

Savaş dönemlerinde hem devletin hem de ayrılıkçı grupların en büyük gelir kapısını elde edilen maden zenginlikleri oluşturmuştur. Hem diğer komşu ülkeler hem de özel şahıs ve firmalar sistematik olarak ülkenin doğal zenginliklerini yağmalamış ve bu şekilde kazanç elde etmiştir. Doğu bölgelerdeki madenlerin gelirlerinin çoğunu ayrılıkçı gruplar elde ettiklerinden dolayı, kendileri adına savaş teçhizatlarına finansman sağlayabilmektedirler. Hükûmet doğu bölgelerdeki yasa dışı yapıların madenlerden elde ettiği kaynakları sona erdirmek adına doğu bölgelerindeki tüm madencilik faaliyetlerine Eylül 2010 tarihinde tamamen yasak getirmesi, yasal olarak kazanç sağlamaya çalışan iş sahiplerini ve çalışanlarını etkilemiş, yasa dışı üretim ön plana çıkarak ayrılıkçı grupların daha çok kazanç elde etmesine sebebiyet vermiştir. Bu durum karşısında hükûmet Mart 2011 tarihinde getirdiği maden çıkarma yasağını sonlandırmak durumunda kalmıştır.

Petrol ve Doğalgaz
Kongo Demokratik Cumhuriyeti tahmini olarak sahip olduğu 180 milyon varil petrol rezervi ile petrol yatakları açısından da zengin bir ülke konumundadır. 2011 yılında günlük 20.160 varil petrol üretimi yapılan ülkede, petrol üretimi devlet tarafından desteklenmektedir. Bu işlemler sırasında doğaya ve insan sağlığına saygı gösterilmemesi ve ciddi zararların verilmesi de eleştirilmektedir.

Ülke şu anda daha henüz işletilmeyen 991,1 milyon metreküp rezervlik doğalgaz kaynaklarına da sahiptir.

Tarım

Ülke Belçika kolonisi olduğu dönemlerde ihracatını yapabilmek adına halk meyve, sebze ekimini zorlanmaktaydı. Koloni döneminin son yıllarında da Avrupalıların kurduğu büyük tarımsal işletmeler ile ihracatta artış sağlanması hedeflenmiştir. Bağımsızlığın kazanıldığı 1960 yılından itibaren ise tarım alanlarında ve tarım ile uğraşan sınıfta sürekli azalma olmuş, özellikle 1973 yılında tüm verimli işletmelerin kamulaştırılması ile elde edilen mahsulün devlet tarafından alınması bu sektörü bitirme noktasına getirmiştir. Tarım ülke genelinde daha kazançlı bir zanaat olan madencilik nedeniyle ihmal edilmiş bir konumdadır. Ülkenin çoğu bölgesinde günümüzde tüm tarım faaliyetleri de şahsi tüketim ve satış için yapılmakta olup, büyük şehir pazarlarındaki olası şahsi satışlar ise var olan ulaşım sıkıntıları nedeniyle yaygın olarak yapılamamaktadır. Ülke genelinde tarım ürünü olarak manyok, muz, kahve, şeker kamışı ve kauçuk yaygın olarak işlenmektedir. Ayrıca kereste ticareti de yüksek oranda yapılmaktadır.

Sanayi
Günümüzde sanayi sektörü ağırlıklı olarak çıkarılan madenlerin işlenmesi işlemi ile uğraşmaktadır. Genel itibarıyla var olmayan büyük sanayi kuruluşları nedeniyle daha küçük işletmeler bu işlemleri yapmaktadır. Madenlerin işlenmesi haricinde var olan diğer orta ölçekli işletmeler ise tekstil, ayakkabı ve tütün ürünlerinin üretiminde faaliyet göstermektedirler.

Ulaşım
Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nde ulaşım imkanları çok az gelişmiş durumdadır. Ülkenin batı ve güney kesimlerinde yer alan yerleşim yerlerinin ulaşım bağlantıları daha gelişmiş bir konumda iken, doğu ve kuzey bölgelerde özellikle siyasi ve ekonomik nedenlerden dolayı çok daha az seviyededir.

Karayolu

Kongo Demokratik Cumhuriyeti bağımsızlığını kazandığında koloni sahibi Belçika ülke genelinde geriye iyi bir konumda olan 100.000 km karayolu bırakmıştır. Bu yolların büyük bir bölümü özellikle Mobutu iktidarı döneminde yapılmayan bakım, onarım çalışmaları nedeniyle 1990'lı yıllarda kullanılabilir karayolu uzunluğu 10.000 km'ye kadar düşüş göstermiş, kırsal alanda kalan bağlantı yolları ise tamamen kaybolmuştur. Günümüzde ülke genelinde var olan 150.000 km karayolunun sadece 3.000 km'lik bölümü asfaltlanmış olup, yolların büyük bir bölümü özellikle yağmur sezonlarında tamamen kullanılamaz hale gelmektedir.

Demiryolu
Belçika hakimiyeti döneminde özellikle ülkenin iç bölgelerinde elde edilen maden zenginliklerinin bir an önce kıyıya ulaştırmak ve oradan da Avrupa'ya götürmek için yapımı hızlandırılan ve bu sayede daha fazla madeni daha kısa sürede Avrupa'ya ulaştıran demiryolu bağlantıları günümüzde ülke genelinde 5.100 km'lik bir uzunluğa sahip olmaktadır. Özellikle Lumumbishi'nin güzergâh üzerinde bulunduğu bazı demiryolu hatları ülke içerisinde başlayıp komşu ülkeler olan Zambiya ve Angola'ya kadar uzanmakta ve bu ülkelerde devam etmektedir. Ülkede var olan birçok demiryolu hattı herhangi bir plana ya da programa bağlı olmaksızın çalışırken, 1990'lı yılların başında bazı güzergahlardaki demiryolu seferleri iptal edilmiş, 2000'li yılların başında ise yeniden faaliyete geçirilmiştir.

Denizyolu
Ülkenin en büyük limanı Aşağı Kongo bölgesinin başkenti konumunda olan Matadi'de yer almakta olup, uluslararası deniz taşımacılığı gerçekleştirilebilmektedir. Ayrıca ülke içerisinde karayollarının sağlam olmayan yapısı nedeniyle var olan ve taşımacılığa elverişli bulunan nehirler üzerinde yolcu taşımacılığı yapılmaktadır. Yolcu taşımacılığında çok sık olarak bu yolun tercih edilmesi nedeniyle ölümlü kazalar sık bir biçimde yaşanabilmektedir. Son olarak Temmuz 2010 yılında yaşanan faciada Bandundu bölgesinde bir teknenin haddinden fazla yolcu alması nedeniyle alabora olması 100 kişi hayatını kaybetmesine neden olmuştur.

Havayolu
Ülkede var olan 200 civarı havaalanından sadece 26 tanesinin asfaltlanmış pisti bulunmaktadır. Ülkenin en büyük uluslararası havaalanı Ndjili Havaalanı olmakla birlikte, Lubumbashi, Bukavu, Goma ve Kisangani'de de uluslararası standartlara sahip havaalanları bulunmaktadır. Ülke genelinde karayollarının uygun olmaması nedeniyle havayolları günümüzde daha yaygın olarak kullanılabilmektedir. Ayrıca özellikle doğu bölgelerinden çıkarılan madenlerin batı bölgelerine sevkiyatında ayrılıkçı grupların çoğu karayolu ve demiryollarını elinde bulundurduğu için güvenlik açısından havayolu ile taşınmaktadır.

Spor
Ülke genelinde en sevilen spor türü futboldur. Her ne kadar ülkede var olan stadyumların fiziki yapısı günümüz şartlarına uygun olmasa da, yapılan futbol müsabakalarında stadyumlar seyirciler tarafından doldurulmaktadır. Demokratik Kongo Cumhuriyeti millî takımı 1968 ve 1974 (o dönemki adı Zaire) yıllarında Afrika Uluslar Kupası'nı kazanarak önemli başarılar elde etse de, ayrıca Zaire olarak 1974 yılında siyahi Afrika kıtasının ilk temsilcisi olarak Batı Almanya'da düzenlenen 1974 FIFA Dünya Kupası'nda yer almıştır.

Ülkenin en üst düzey futbol ligi Ligue 1'dir. Ülkenin en başarılı takımı olarak Lubumbashi şehrinin takımı olan Tout Puissant Mazembe'dir. Takım son ikisi 2009 ve 2010 yıllarında olmak üzere dört defa CAF Şampiyonlar Ligi şampiyonu olmuş ve 2010 yılında da Afrika kıtasından giden ilk takım olarak FIFA Kulüpler Dünya Kupası'nda yer almıştır.

Ayrıca bakınız
 Belçika Kongosu
 Katanga Devleti
 23 Mart Hareketi

Kaynakça

Dış bağlantılar
Dem. Kongo Cumh. haritası
Dem. Kongo Cumh. idari haritası

Svahili konuşan bölgeler ve ülkeler
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Orta Afrika ülkeleri

Kongo Demokratik Cumhuriyeti


La route régionale 627 () est une route régionale allant de Hirvaskangas à Äänekoski jusqu'à Multia en Finlande.

Présentation
La seututie 627 est une route régionale de Finlande-Centrale.

Parcours

 Äänekoski
 Hirvaskangas

 Uurainen
 Kangashäkki
 centre d'Uurainen
 Kyynämöinen
 Multia
 Sahrajärvi

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

627

Transport à Äänekoski
Transport à Multia

Seututie 627


Le GC376 est un antiviral à large spectre en cours de développement par le laboratoire pharmaceutique Anivive Lifesciences pour usage thérapeutique chez l'homme et l'animal. Anivive exploite depuis 2018 le brevet de l'université d'État du Kansas sur le GC376. Cette molécule présente une activité contre de nombreux virus humains et animaux, y compris les coronavirus et les norovirus ; les recherches les plus avancées concernent les études in vivo chez le chat pour traiter la péritonite infectieuse féline, maladie mortelle provoquée par un coronavirus félin. D'autres recherches ciblent le virus de la diarrhée épidémique porcine.

Développement

La molécule GC376 ayant une activité antivirale à large spectre contre les coronavirus, son application éventuelle contre le SARS-CoV-2 a fait l'objet de recherches dès le début de la pandémie de COVID-19. Des chercheurs de l'université de l'Arizona ont diffusé en prépublication des études in vitro indiquant que le GC376 serait très actif contre la protéase  (3CL) du SARS-CoV-2. Une autre équipe, à l'Université de l'Alberta, a par la suite publié des travaux confirmant l'activité du GC376 contre la 3CL du SARS-CoV-2 mais indiquant également un puissant effet antiviral. Lors d'un symposium virtuel sur le COVID-19 organisé à l'Institut Zuckerman de l'Université Columbia, les recherches sur le sujet dirigées par David Ho ont été rendues publiques, le GC376 étant alors qualifé d'inhibiteur de protéase le plus prometteur dans le laboratoire de Ho.

Mode d'action

Le HC376 est un inhibiteur de protéase. Il agit par inhibition compétitive de la protéase  commune à de nombreux virus du groupe  de la classification Baltimore, c'est-à-dire des virus à ARN monocaténaire de polarité positive. Cette protéase, notée 3CL, a pour fonction de cliver la polyprotéine virale en protéines non structurales indispensables à la réplication virale. D'un point de vue chimique, le GC376 un adduit de bisulfite sur le groupe aldéhyde du GC373, et il se comporte comme un promédicament pour ce dernier. C'est cet aldéhyde qui forme une liaison covalente avec le résidu de cystéine Cys144 du site catalytique de la protéase en donnant un monothioacétal qui bloque l'enzyme.

Notes et références

Antiviral
Sulfonate

GC376


An Carex peckii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elliot Calvin Howe. An Carex peckii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex peckii


Želovce este o comună slovacă, aflată în districtul Veľký Krtíš din regiunea Banská Bystrica, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.249 de locuitori.

Istoric
Localitatea Želovce este atestată documentar din 1327.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Želovce


Abdulhayy Öztoprak (1884, İstanbul - 1961, İstanbul), İstanbul'da Beşiktaş'tan Ortaköy'e giderken, Çırağan sırtlarında bulunan Yahyâ Efendi dergâhının son şeyhlerindendir. Babası Fikri Efendi, dedesi Şerif Ali Efendi'dir.

Abdülhay, annesinin gayretiyle küçük yaşta Kur'an hıfzını (Kur'ân-ı Kerîm'i ezberlemeyi) tamamladı. Zamanın usulüne göre medrese tahsili gördü. 18 yaşındayken babasının tamir ettirdiği Ümmü Gülsüm Câmii'ne imam oldu.

Abdülhayy Efendi aslen Kâdirî tarikatında, meşreben ise Nakşbendî idi. Son Nakşbendi şeyhlerinden Gümüşhânevî Dergahı Postnişini İsmâil Necâtî Efendi'den icâzet aldı. Bir ara Çiçekçi Câmi İmâm-Hatipliğini yaptı. Yahyâ Efendi dergâhının hizmetini üstlendi. Bir taraftan da Baytar mektebinde ayniyat muhâsipliği yaparak emekli oldu. Soyadı Kânunundan sonra Öztoprak soyadını aldı.

1961'de İstanbul'da vefât etti. Kabri Yahyâ Efendi Dergâhı kabristanı bahçesinde mescidin kıble yönündedir.

1884 doğumlular
1961 yılında ölenler
Şeyhler
İstanbul doğumlular
Yahya Efendi Tekkesi Haziresi'ne defnedilenler

Abdülhay Öztoprak


Hisham 1. (født 26. april 757, død 16. april 796) var den anden umayyadiske emir af Cordoba fra 788 til 796.

Han var søn af Abd al-Rahman 1. og blev efterfulgt som emir af sin søn Al-Hakam 1.

Referencer

Eksterne links

Emirer af Cordoba
Islam
Córdoba-kalifatet

Hisham 1.


Alex North (born Isadore Soifer, December 4, 1910 – September 8, 1991) was an American composer best known for his many film scores, including A Streetcar Named Desire (one of the first jazz-based film scores),  Viva Zapata!, Spartacus, Cleopatra, and Who's Afraid of Virginia Woolf? He received fifteen Academy Award nominations for his work as a composer; while he did not win for any of his nominations, he received an Honorary Academy Award in 1986, the first for a composer.

He wrote the music for Unchained Melody as the theme for the prison film Unchained (1955), It has become a standard and one of the most recorded songs of the 20th century, with over 1,500 recordings made by more than 670 artists, in multiple languages.

Early life
North was born Isadore Soifer in Chester, Pennsylvania, to Jewish parents Jesse and Baila (Bessie) who had left the Russian Empire for the US around 1906. Jesse was from Bila Tserkva and Bessie originated from Odessa (both cities are now in Ukraine). In the U.S., Jesse was a blacksmith, and Bessie ran a grocery store. During the Second World War, North served as a captain in the United States Army Special Services division from 1942 to 1946. There, he was responsible for "self-entertainment" programs in mental hospitals. He also composed music for more than twenty-six documentaries for the War Department while in the service.

Career
North managed to integrate his modernism into typical film music leitmotif structure, rich with themes. One of these became the famous song "Unchained Melody". Nominated for fifteen Oscars but unsuccessful each time, North is one of only two film composers to receive the Lifetime Achievement Academy Award, the other being Ennio Morricone. North's frequent collaborator as orchestrator was the avant-garde composer Henry Brant. He won the 1968 Golden Globe award for his music to The Shoes of the Fisherman (1968).

His best-known film scores include A Streetcar Named Desire, Death of a Salesman, Viva Zapata!, The Rainmaker, Spartacus, The Misfits, Cleopatra, Who's Afraid of Virginia Woolf?, Dragonslayer and Under the Volcano. His music for The Wonderful Country makes use of Mexican and American motifs.

His commissioned score for 2001: A Space Odyssey is notorious for having been discarded by director Stanley Kubrick. Although North later incorporated motifs from the rejected score for The Shoes of the Fisherman, Shanks and Dragonslayer, the score itself remained unheard until composer Jerry Goldsmith rerecorded it for Varèse Sarabande in 1993. In 2007, Intrada Records released the 1968 recording sessions on CD from North's personal archives.

North was also commissioned to write a jazz score for Nero Wolfe, a 1959 CBS-TV series based on Rex Stout's Nero Wolfe characters, starring William Shatner as Archie Goodwin and Kurt Kasznar as Nero Wolfe.  A pilot and two or three episodes were filmed, but the designated time slot was, in the end, given to another series. North's unheard score for Nero Wolfe and six recorded tracks on digital audio tape are in the UCLA Music Library Special Collections. He also wrote the music for various other television shows, such as the anthologies Climax! and Playhouse 90.

Though North is best known for his work in Hollywood, he spent years in New York writing music for the stage; he composed the score, for the original Broadway production of Death of a Salesman.  It was in New York that he met Elia Kazan (director of Salesman), who brought him to Hollywood in the 1950s.  North was one of several composers who brought the influence of contemporary concert music into film, in part marked by an increased use of dissonance and complex rhythms.  But there is also a lyrical quality to much of his work which may be connected to the influence of Aaron Copland, with whom he studied.

His classical works include two symphonies and a Rhapsody for Piano, Trumpet obbligato and Orchestra. He was nominated for a Grammy Award for his score for the 1976 television miniseries Rich Man, Poor Man, and went on to score the sequel Rich Man, Poor Man Book II and the 1978 miniseries The Word. North is also known for his opening to the CBS television anthology series Playhouse 90 and the 1965 ABC television miniseries FDR.

Legacy and recognition
North was recognized for his lifetime achievement in 2004 from the Sammy Film Music Awards.

In 2016, the Library of Congress added North's 1951 recording of his score to "A Streetcar Named Desire" to its National Recording Registry.

Death
North died on September 8, 1991, in Los Angeles, California.  He was cremated and his ashes were scattered at sea.

Awards
The American Film Institute ranked North's score for A Streetcar Named Desire #19 on their list of the greatest film scores. His scores for the following films were also nominated for the list:
Cleopatra (1963)
The Misfits (1961)
Spartacus (1960)
Viva Zapata! (1952)
Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)

North was nominated for fifteen Academy Awards throughout his career, one for Best Original Song, the rest in the Best Original Score category, making him the most-nominated composer to have never won.  He was however awarded an Honorary Academy Award in 1986; he was the first composer to receive it.

Nominated - A Streetcar Named Desire (1951)
Nominated - Death of a Salesman (1951)
Nominated - Viva Zapata! (1952)
Nominated - The Rose Tattoo (1955)
Nominated - Best Original Song (with Hy Zaret) "Unchained Melody" (1955)
Nominated - The Rainmaker (1956)
Nominated - Spartacus (1960)
Nominated - Cleopatra (1963)
Nominated - The Agony and the Ecstasy (1965)
Nominated - Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)
Nominated - The Shoes of the Fisherman (1968)
Nominated - Shanks (1974)
Nominated - Bite the Bullet (1975)
Nominated - Dragonslayer (1981)
Nominated - Under the Volcano (1984)
Winner - Honorary Oscar for memorable achievement in a host of distinguished motion pictures (1986)

Golden Globe Awards for Original Score:
Nominated - Spartacus (1960)
Winner - The Shoes of the Fisherman (1968)

ASCAP Award for Original Score:
Winner - Lifetime Achievement (1986)
Winner - Good Morning, Vietnam (1987)

Grammy Awards for Original Score:
Nominated - Cleopatra (1963)
Nominated - Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)
Nominated - Rich Man, Poor Man (1976)

Selected filmography

A Streetcar Named Desire (1951)
Death of a Salesman (1951)
Viva Zapata! (1952)
Les Misérables (1952)
Désirée (1954)
Unchained (1955)
The Rose Tattoo (1955)
I'll Cry Tomorrow (1955)
The Bad Seed (1956)
The Rainmaker (1956)
The King and Four Queens (1956)
The Long, Hot Summer (1958)
Stage Struck (1958)
Hot Spell (1958)
The Sound and the Fury (1959)
The Wonderful Country (1959)
Spartacus (1960)
The Misfits (1961)
Sanctuary (1961)
The Children's Hour (1961)
All Fall Down (1962)
Cleopatra (1963)
Cheyenne Autumn (1964)
The Outrage (1964)
The Agony and the Ecstasy (1965)
Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)
The Devil's Brigade (1968)
The Shoes of the Fisherman (1968)
Hard Contract (1969)
A Dream of Kings (1969)
Willard (1971)
Pocket Money (1972)
Shanks (1974)
Bite the Bullet (1975)
Journey into Fear (1975)
Somebody Killed Her Husband (1978)
Wise Blood (1979)
Carny (1980)
Dragonslayer (1981)
Under the Volcano (1984)
Prizzi's Honor (1985)
The Dead (1987)
Good Morning, Vietnam (1987)
The Penitent (1988)

References

External links

 Alex North website maintained by his family.
 Unchained Melody Publishing LLC is the publishing administrator for "Unchained Melody".
 Alex North papers, Margaret Herrick Library, Academy of Motion Picture Arts and Sciences

1910 births
1991 deaths
People from Chester, Pennsylvania
Musicians from Delaware County, Pennsylvania
Academy Honorary Award recipients
Golden Globe Award-winning musicians
American male classical composers
Jewish American classical composers
American classical composers
Primetime Emmy Award winners
People from Ridgefield, Connecticut
American film score composers
RCA Victor artists
American jazz composers
American male jazz composers
20th-century classical composers
American people of Russian-Jewish descent
Jazz-influenced classical composers
20th-century American composers
Jazz musicians from Pennsylvania
Jazz musicians from Connecticut
Classical musicians from Pennsylvania
American male film score composers
20th-century American male musicians
Varèse Sarabande Records artists
20th-century American Jews

Alex North


Os torneios de Voleibol de praia nos Jogos Olímpicos de Verão de 2024 em Paris, na França serão disputados entre os dias 27 de julho e 10 de agosto de 2024 no Paris Expo Porte de Versailles. Um total de 96 atletas pertencentes à 48 CONs (24 duplas masculino e feminino) participarão do evento.

Qualificação
Quarenta e oito equipes de vôlei de praia, sendo vinte e quatro equipes masculinas e vinte e quatro femininas podem competir nas Olimpíadas. Apenas no máximo duas equipes por gênero da mesma nação são elegíveis para competir. Entre quarenta e oito equipes, uma equipe por gênero pertence às equipes do país sede, França. Em seguida, dois vencedores do Campeonato Mundial de 2024 garantirão vagas. A maioria das vagas nas Olimpíadas será alocada para as dezessete melhores equipes por gênero do Ranking Olímpico da FIVB em 9 de junho de 2024. As últimas cinco vagas por gênero virão de cinco torneios continentais de qualificação.

Resumo de medalhas

Quadro de medalhas

Medalhistas

Veja também

 Voleibol de praia nos Jogos Asiáticos de 2022
 Voleibol de praia nos Jogos Pan-Americanos de 2023

Eventos dos Jogos Olímpicos de Verão de 2024
Voleibol de praia nos Jogos Olímpicos


بطولة آسيا لكرة القدم للسيدات 2001 أقيمت في تايوان في الفترة من 4 ديسمبر إلى 16 ديسمبر وقد حقق لقبها منتخب كوريا الشمالية للمرة الأولى في تاريخه.

المنتخبات

المجموعات

تلعب المنتخبات الأربعة عشر في 3 مجموعات مجموعتان تضم كلا منها خمسة منتخبات والمجموعة الثالثة أربعة منتخبات.

المجموعة ا

المجموعة ب

المجموعة ج

نصف النهائي

تحديد المركز الثالث

النهائي

البطل

أحداث ديسمبر 2001 الرياضية في آسيا
بطولات كأس الأمم الآسيوية لكرة القدم للسيدات
كأس آسيا لكرة القدم للسيدات
كرة القدم الآسيوية في 2001
كرة القدم التايوانية في 2001
كرة القدم للسيدات في 2001
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها تايوان
رياضة تايوانية نسائية في 2001

كأس آسيا لكرة القدم للسيدات 2001


N-Sulfinylamine sind organisch-chemische Stickstoff-Schwefel-Verbindungen und zählen zu den Heterokumulenen des Schwefeldioxids. Sie sind Isostere der Isocyanate, besitzen allerdings eine gewinkelte Struktur der N=S=O-Einheit. Die polare N=S-Bindung ermöglicht die Verwendung der Sulfinylamine als vielseitige Synthesebausteine in Additionsreaktionen und in Cycloadditionen.

N-Sulfinylamine können durch Reaktion von Thionylchlorid mit einem primären Amin dargestellt werden.

Einzelnachweise

Stoffgruppe
 N-Sulfinylamine
 N-Sulfinylamine
 N-Sulfinylamine

N-Sulfinylamine


Éric René Boullier (Laval, Francia, 9 de noviembre de 1973) es un ingeniero y director de carreras de automovilismo francés. Durante las temporadas de 2010 a 2013, fue el jefe de equipo de Renault F1 y director de carreras y jefe de equipo de McLaren de Fórmula 1 entre 2014 y 2018.

Carrera
Eric Boullier se graduó en el Institut polytechnique des sciences avancées en 1999.

En 2002, Boullier se incorporó al equipo español de GP2 Racing Engineering, donde fue ingeniero jefe. Un año después, pasó a ser director técnico del equipo DAMS, que participaba en varias categorías, como la A1GP. Además, a finales de 2008, también fue nombrado el máximo responsable de Gravity Sport Management, donde se encargaba de tutelar la carrera de jóvenes pilotos como Ho-Pin Tung o Jérôme d'Ambrosio.

Fue vicepresidente de la Formula One Teams Association (FOTA) hasta su disolución.

A finales de 2009, la mayoría del accionarado de la escudería Renault fue adquirida por Genii Capital, quien a su vez era también propietaria de Gravity Sport Management. En 2010, fue nombrado como el nuevo director deportivo del equipo.

Bajo la dirección de Boullier, el equipo Renault (a la sazón llamado Lotus) consiguió terminar en la 5.ª posición del campeonato de constructores en  y , mejorando al 4.º lugar en  y .

Boullier abandonó el equipo en enero de 2014, para incorporarse a McLaren el mes siguiente como nuevo director deportivo. Dimitió de su cargo tras 4 años y medio, en julio de 2018.

Referencias

Enlaces externos

Dirigentes de Fórmula 1
Alumnado del Institut polytechnique des sciences avancées
Ingenieros de Francia
Nacidos en Laval (Mayenne)
Personas de McLaren

Éric Boullier


Der Flughafen Thisted () ist ein kleiner dänischer Flughafen mit dem IATA-Code TED und dem ICAO-Code EKTS. Dieser liegt an der Fernstraße Primærrute 26, acht Kilometer von Hanstholm und 15 Kilometer von Thisted entfernt. Seit April 2007 wurde von der Thisted Kommune ein neuer Betreiber für den damals geschlossenen Flughafen gesucht. Mittlerweile hat der Flughafen seinen Betrieb wiederaufgenommen.

Siehe auch
 Liste der Flughäfen im Königreich Dänemark

Weblinks

 Thisted Lufthavn Webpräsenz bei der Thisted Kommune (dänisch)

Einzelnachweise

Thisted
Thisted
Bauwerk in Thisted Kommune

Flughafen Thisted


ديتتشينو  هي مدينة في مقاطعة كالوغا أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4710 نسمة.

مدن مقاطعة كالوغا

ديتتشينو (كالوغا)


Jutlandia har flere betydninger:
 Jutlandia – et skib fra 1934
 Jutlandia (sang) – en sang af Kim Larsen fra 1986
 Jutlandia (dokumentarfilm) – en dansk udviklingsbistandsfilm fra 1953
 Jutlandia Saxofonkvartet – en dansk saxofonkvartet dannet i 1996

Se også
 Jylland (flertydig)

Jutlandia (flertydig)


Gaardsangersken er en dansk stumfilm fra 1916, der er instrueret af Alfred Cohn efter manuskript af C. Petersen.

Handling

Medvirkende
 Frederik Jacobsen - Bruun, en gammel musiker
 Julie Henriksen - Bruuns hustru
 Alma Hinding - Ella, Bruuns datter
 Anton de Verdier - Tardmo, impresario
 Gunnar Sommerfeldt - Büchner, pianist
 Maja Bjerre-Lind
 Ingeborg Spangsfeldt

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Alfred Cohn
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1916

Gaardsangersken


Die Irish Open 2000 im Badminton fanden vom 7. bis zum 10. Dezember 2000 in Dublin statt.

Medaillengewinner

Referenzen
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=AC967B0F-55E9-496E-A364-69D10E7C5C40

2000
Badminton 2000
EBU Circuit 2000/01
Badmintonwettbewerb in Dublin

Irish Open 2000


Kgl. begivenheder juni 1967 er en dansk dokumentarfilm fra 1967, der er instrueret af Allan de Waal.

Handling
Udstillingen af gaver ved brylluppet mellem prinsesse Margrethe til Danmark, Tronfølgeren og Henri de Laborde de Monpezat i juni 1967.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1967

Dokumentarfilm fra Danmark

Kgl. begivenheder juni 1967


Balaban, Kırklareli ilinin Demirköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1877 yılı kayıtlarında Bulgarca'da "büyük" anlamına gelen Velika olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 83 km, Demirköy ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Demirköy belde ve köyleri

Balaban, Demirköy


An Eriocaulon heterogynum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Eriocaulon heterogynum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon heterogynum


Dubovany este o comună slovacă, aflată în districtul Piešťany din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.013 locuitori.

Istoric
Localitatea Dubovany este atestată documentar din 1113.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dubovany


Usini (sardinski: Ùsini) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 200 metara i ima 4 365 stanovnika. Prostire se na 30,74 km². Gustoća naseljenosti je 142 st/km².Susjedne općine su: Ittiri, Ossi, Sassari, Tissi i Uri.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Usini


«Lies»  es el primer sencillo del grupo surcoreano de pop T-ara, lanzado el 27 de julio de 2009 y que más tarde fue incluida en su álbum debut Absolute First Album.

Historia
Aunque las miembros de T-ara habían participado anteriormente en dos canciones a principios de año, Lies fue el único sencillo oficial difundido por el grupo. Fue lanzado el 27 de julio de 2009 después de varios retrasos y cambios de imagen causados por la salida de Jiae y Jiwon del grupo. La canción alcanzó un éxito moderado en listas de diferentes estilos de música. Aunque nunca llegó a la posición número 1, se las arregló para mantener su alta posición en las listas de éxitos hasta septiembre de 2009, cuando el grupo lanzó su siguiente sencillo TTL (Time to Love), con la colaboración de Supernova.

Lista de canciones

Referencias

Sencillos de 2009
Sencillos de T-ara
Canciones en coreano
Canciones de T-ara
Canciones de 2009

Lies (canción de T-ara)


A escrita à mão ou escrita manual é a escrita feita com um instrumento de escrita, como uma caneta ou lápis, na mão. A escrita à mão inclui os estilos de letra de imprensa e letra cursiva e é distinta da caligrafia formal e da tipografia. Como a escrita manual de cada pessoa é única e diferente, ela pode ser usada para verificar o redator de um documento. A deterioração da escrita manual de uma pessoa também é um sintoma ou resultado de várias doenças; por exemplo, a incapacidade de produzir manualmente uma escrita clara e coerente também é conhecida como disgrafia.

Originalidade
Cada pessoa tem seu estilo próprio e único de escrita à mão, seja no dia a dia ou na sua assinatura pessoal. O ambiente cultural e as características da forma escrita da língua mãe em que se aprendeu a escrever são as principais influências no desenvolvimento do estilo. Mesmo gêmeos idênticos que compartilham aparência e genética não têm a mesma caligrafia.

As características da escrita manual incluem:

 a forma específica das letras, por exemplo, sua redondeza ou nitidez
 espaçamento regular ou irregular entre letras
 a inclinação das letras
 a repetição rítmica dos elementos ou arritmia
 a pressão contra o papel
 o tamanho médio das letras
 a espessura das letras

Condições médicas
A disgrafia é muitas vezes acompanhada por outras dificuldades de aprendizagem e/ou transtorno do neurodesenvolvimento como o TDAH. Da mesma forma, pessoas com ADD/ADHD apresentam maiores taxas de dislexia.  Não se sabe quantos indivíduos com ADD/ADHD que também tem dificuldade com a escrita manual realmente têm dificuldades de aprendizagem não diagnosticadas como dislexia ou se na verdade é a disgrafia que causa dificuldades de escrita à mão.

Descobriu-se que crianças com TDAH são mais propensas a ter escrita menos legível, cometer mais erros de ortografia, mais inserções e/ou exclusões de letras e mais correções. Em crianças com essas dificuldades, as letras tendem a ser maiores com grande variabilidade de tamanho letras, espaçamento entre letras, espaçamento entre palavras e alinhamento das letras na linha base. A variabilidade da escrita manual aumenta com textos mais longos. A fluência do movimento é normal, mas as crianças com TDAH eram mais propensas a fazer movimentos mais lentos durante a tarefa de escrever e segurar a caneta por mais tempo no ar entre os movimentos, especialmente quando tinham que escrever letras complexas, implicando que o planejamento do movimento pode demorar mais. As crianças que têm TDAH tiveram maior probabilidade de ter dificuldade em parametrizar os movimentos de forma consistente. Isso foi explicado com o comprometimento da habilidade motora devido à falta de atenção ou à falta de inibição. Para antecipar uma mudança de direção entre os traços, a atenção visual constante é essencial. Com desatenção, as mudanças ocorrerão tarde demais, resultando em letras mais altas e alinhamento ruim das letras na linha de base. A influência da medicação na qualidade da escrita manual não é clara.

Grafologia
Grafologia é o estudo pseudocientífico e análise da escrita manual em relação à psicologia humana. A grafologia é usada principalmente como uma ferramenta de recrutamento no processo de seleção de candidatos para prever traços de personalidade e desempenho no trabalho, apesar de pesquisas mostrarem correlações consistentemente nulas para esses usos.

Ver também
Manuscrito

Escrita

Escrita à mão


Agrilus kostali é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Jendek, 2007.

Referências

kostali

Agrilus kostali


Aceasta este o listă de scriitori francezi de literatură fantastică în ordine alfabetică:

A
 Raphaël Albert
 Marcel Allain
 François Angelier
 Madame d'Aulnoy
 Marcel Aymé

B
 Samantha Bailly
 Martin Balmont
 Honoré de Balzac
 Pierre Barbet
 Jules Barbey d'Aurevilly
 Marcel Béalu
 Pierre Benoit
 Michel Bernanos
 Arthur Bernède
 Pierre Bordage
 Robert de Boron
 Édouard Brasey
 Serge Brussolo

C
 Jacques Cazotte
 Blaise Cendrars
 Alexandre Chatrian
 Chrétien de Troyes
 Jean Cocteau
 Pierre Corneille

D
 Alain Damasio
 Lise Deharme
 Charles Deslys
 Pierre Dubois
 Catherine Dufour
 Charles Duits
 Alexandre Dumas

E
 Erckmann-Chatrian
 Émile Erckmann

F
 Claude Farrère
 Mélanie Fazi
 Jean-Louis Fetjaine
 Paul Féval, père
 Gustave Flaubert
 Timothée de Fombelle
 Anatole France

G
 Antoine Galland
 Théophile Gautier
 Jean Giraudoux
 Godefroi de Leigni
 Julien Gracq
 Guillaume de Lorris

H
 Samar Hachem
 Anthelme Hauchecorne
 Nathalie Henneberg
 Léo Henry
 Romain d'Huissier
 Victor Hugo

J
 Jean-Philippe Jaworski

L
 Erik L'Homme
 Jane de La Vaudère
 André Launay
 Gaston Leroux
 Henri Lœvenbruck
 André de Lorde
 Jean Lorrain

M
 Maurice Maeterlinck
 Chevalier de Mailly
 Jean-François Marmontel
 Sophie Masson
 Xavier Mauméjean
 Guy de Maupassant
 Prosper Mérimée
 Jean de Meun
 Henri Michaux

N
 Charles Nodier

P
 Michel Pagel
 Charles Perrault
 Pierre Pevel
 Pierre Alexis Ponson du Terrail

Q
 Edgar Quinet

R
 Maurice Renard
 Pierre de Ronsard
 J.-H. Rosny aîné
 André Ruellan

S
 Jacques Sadoul
 Antoine de Saint-Exupéry
 Audrey Salles
 Simon Sanahujas
 Pierre Saviste
 Marcel Schwob
 Magali Ségura
 Thierry Serfaty
 Léa Silhol
 Valérie Simon
 Bernard Simonay
 Jacques Sternberg
 Ketty Steward
 Eugène Sue
 Marie Surgers
 Guillaume Suzanne
 Christia Sylf

T
 Bénédicte Taffin
 Stéphane Tamaillon
 Vanessa Terral
 Élodie Tirel
 Adrien Tomas
 Gilles Thomas
 Roland Topor
 Simon Tyssot de Patot

V
 Voltaire

W
 Aurélie Wellenstein
 Erik Wietzel

Vezi și
 Listă de scriitori francezi
 Listă de scriitori francezi de literatură științifico-fantastică
 Viitorul a început ieri

 *

Listă de scriitori francezi de literatură fantastică


An Chasmanthium in uska genus han Liliopsida. An Chasmanthium in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chasmanthium

Chasmanthium


Ardagh Group er en Luxembourg-baseret virksomhed, der producerer glas og metalvarer, og som siden slutningen af 1990'erne har vokset sig til en af verdens største metal og glasvirksomheder.

I 2012 havde virksomheden 89 faciliteter i 22 lande, og der var omkring 23,500 personer ansat. Den årlige omsætning var omkring €7,7 mia.

Virksomheden ejer bl.a. det danske Holmegaard Glasværk i Næstved.

Historie
Virksomheden blev grundlagt i 1932 som Irish Glass Bottle Company i Dublin. Via en serie fusioner og opkøb efter Paul Coulson blev en del af firmaet i 1998.

I 1999 købte den Rockware Glass. I 2011 købte den metalpakke-firmaet Impress Group for €1,7 mia. og Fi Par for €125 millioner. I august 2012 købte man Anchor Glass for $880 millioner. I januar 2013 indgik Ardagh Group en aftale om at overtage St-Gobain's Verallia North America for €1,3 mia. I 2016 blev Rexams Glass Division købt.

I marts 2017 blev Ardagh Group børsnoteret på New York Stock Exchange, og indkasserede over $300 millioner.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Ardagh Group official website

Virksomheder fra Luxembourg
Luxembourg (by)
Glasvirksomheder
Etableret i 1932

Ardagh Group


المصوت الأمامي أو المتقدم  هو مصوت يُنتج واللسان في أقصى وضع متقدم ممكن في الفم بدون أن يحدث تضيق يؤدي إلى إعاقة مرور تيار الهواء كما يحدث عند لفظ الصوامت.

في اللغات الأوروبية كالإنغليزية كثيرا ما تدعى المصوتات الأمامية بـ«المضيئة» (bright) والخلفية بـ«المظلمة» (dark)، بينما في اللغة العربية فإن القدماء عادة ما ربطوا الأصوات الأمامية بمصطلحات من قبيل «الكسر» و«الترقيق» و«الإمالة» و«الإضجاع» وربطوا الأصوات الخلفية بصطلحات من قبيل «التفخيم» و«التغليظ» و«التثقيل».

يوجد رموز لتسعة مصوتات أمامية في ألفبائية صوتية دولية:
 مصوت أمامي مغلق غير مدور //
 مصوت أمامي مغلق مدور //
 مصوت أمامي متوسط مغلق غير مدور //
 مصوت أمامي متوسط مغلق مدور //
 مصوت أمامي متوسط مفتوح مدور //
 مصوت أمامي متوسط مفتوح غير مدور //
 مصوت أمامي قرب مفتوح غير مدور //
 مصوت أمامي مفتوح غير مدور //
 مصوت أمامي مفتوح مدور //

أثر المصوتات الأمامية على الصوامت
تشتهر المصوتات الأمامية بقدرتها على «سحب» الصوامت المجاورة لها نحو الحنك الصلب وهو ما يعرف بالإغارة. تشيع هذه الظاهرة في كثير من اللغات وأحد الأمثلة الهامة هو إغارة الصوامت اللثوية الصفيرية // إلى صوامت خلف لثوية صفيرية // وهذه الظاهرة تظهر بكثرة طاغية في اللغة الإنغليزية كما في لفظ كلمات من قبيل facial وvision؛ وهي ظاهرة حديثة في الإنغليزية لم يمض عليها إلا حوالى 100 عام. وفي اللغات السامية اشتهرت إغارة حرف السين إلى شين بشكل تام في كثير من تلك اللغات وهناك أدلة حديثة تظهر أن هذه العملية بدأت في بيئات مصوتية متقدمة.

مراجع

مصوتات
نطقيات

مصوت أمامي


Hešeri (; Manchu:  Hešeri), is a clan of Manchu nobility with Jianzhou Jurchens roots, originally hailing from the area which is now the modern Chinese provinces of Jilin and Liaoning. It was once one of the most important and powerful noble families in the early Qing dynasty in China, second only to the royal House of Aisin Gioro, to whom they were closely related by marriage.

The power of the Hešeri family reached its zenith in the period of Duke Hešeri Sonin and his third son Lord Hešeri Songgotu (from approximately 1650 to 1705). Although its influence declined following Songgotu's death, the Hešeri clan continued to be the hereditary nobility and play a role in Chinese politics until the demise of the Qing dynasty in early 1912.

History

Origins
The name Hešeri was first recorded in the Thirty Common Surnames of Jurchen during the later Tang dynasty (c. 800-850), and is said to be derived from the name of an ancestral river (šeri loosely translating to water-spring in the Manchu language). Alternatively, some have suggested that the name may stem from that of an ancient tribe. During the Tang dynasty, the Hešeri lived on the northern outskirts of the empire, co-existing to some degree with the then extant Khitan and the Liao dynasty they founded (which dynasty the Jurchen ultimately conquered and destroyed in 1125); while the bulk of the clan maintained their ancestral residencies, the (second) ascendancy of the Jurchen (renamed by this time to Manchu) during the Qing dynasty and the administrative and military appointments clan Hešeri enjoyed as a result saw moderate diffusion of Hešeri throughout the more interior northern and central provinces.

After the Xinhai Revolution of 1911 and the resulting 1912 collapse of the Qing dynasty, the vast majority of Hešeri saw fit to distance themselves from their Manchu origins. To accomplish this, the more Han-sounding diminutive He (Chinese: 赫 / 何) was adopted as a replacement surname (commonly spelled Ho in Hong Kong and several other Cantonese-speaking regions); a few Hešeri went further and changed their surnames completely to Gao (高), Kang (康), Zhang (张), Lu (芦), He (贺), Suo (索), Ying (英), Hao (郝), Hei (黑), Pu (普), Li (李), or Man (满).

Notable figures

Jin dynasty

In the 119-year history of the Jin dynasty, at least 52 people from this clan were powerful enough to affect the government's decisions. Their names were recorded in the History of Jin.
Lihua, Empress Qinxian (),  wife of Taizu of Jin
Zhining, Prince Jinyuan of the Second Rank ().
Liangbi, Prince Jinyuan of the Second Rank  ().
Ziren ().
Cupei ().
Machan (), Cupei's brother.
General Heshilie Zhizhong (紇石烈執中; also known as Hushahu 胡沙虎)
Yawuta (; ?-1231), a general.
Heshilie Zhushennu (紇石烈諸神奴), husband of Emperor Shizong of Jin,s 14th daughter

Qing dynasty

Males
Šose (Chinese: ), Sonin's father. Fluent in Mandarin, Mongolian and Manchu. Awarded the honorific Baksi ("Knowledgeable Man", Chinese: 巴克什 Bākèshí) by the Qing dynasty's founding father, Nurhaci.
Sonin (Chinese: ; ?-1667), Duke of the First Rank (Chinese: ), Chief minister, Grand Councillor (Chinese: ) of the Shunzhi Emperor. Senior among the Four Regents of the Kangxi Emperor;
Gabula (Chinese: ; ?-1681), first son of Sonin, Duke of the First Rank (Chinese: ). Father in law and Chief Minister (Chinese: ) of the Kangxi Emperor.
Songgotu (Chinese: ; ?-1703), third son of Sonin, Grand Councillor (Chinese: ), Baohe Scholar (Chinese: ) Chief Minister of the Kangxi Emperor, main signatory of the Treaty of Nerchinsk.
Xinyu (Chinese: 心裕), fifth son of Sonin, Earl of the First Rank (Chinese: ).
Fabao (Chinese: 法保), sixth son of Sonin, inherited the Duke of the First Rank from his father.
Hife (Chinese: ; ?-1662), Šose's brother. Viscount of the Third Rank (Chinese: ). He had the same language skill as his elder brother. Also awarded the honorific Baksi and honored as one of only three companions to the then-emperor with the epithet "[one] whose merit aided our Way."
Suwayamboo (Chinese: ; 1641–1684), son of Hife, Sonin's cousin. Viscount of the Third Rank (Chinese: ) . Minister of River Transport for the Kangxi Emperor (Chinese: ).
Sungseo (Chinese: ; ?-1755), grandson of Suwayamboo (), Viscount of the First Rank (Chinese: ), Co-minister of Rites ().
Erdeni (Chinese: , not to be confused with Panchen Erdeni), originally from the Nara clan, one of the two inventors of the Manchu script. He was inducted into the clan and given the surname Hešeri by the Qing ruler Hong Taiji as a reward for his contributions.
Dingshou (Chinese: ; ?-1731), the General of Light Chariot of the Third Rank (Chinese: ) one of the greatest military generals of the early Qing dynasty. Ultimately served as Vice Governor of the Mongolian Plain Yellow Banner.
Songzhu (Chinese: ; 1657–1735), Grand Councillor (Chinese: ), Minister of Rites(Chinese: ), Wenhua Scholar (Chinese: ), Royal Tutor (Chinese: )
Giyamo (Chinese: ; 1711-1777), Minister of River Transport (Chinese: ), Minister of Home Office (Chinese: ).
Guangliang (Chinese: ; ?-1800), General of Heilongjiang.
Fuzhina (Chinese: ; ?-1810), Viceroy (or more precisely Governor-General) of Guizhou (Chinese: ).
Saicungga (Chinese: ; ?-1826), Baron of the Second Rank (Chinese: ), Governor of the Mongolian Plain Yellow Banner. Served also as the Governor of the Manchu Plain Red Banner and the Mongolian Bordered Blue Banner prior to this appointment. Awarded the posthumous title 'Taizitaishi (Chinese: )'.
Jirun (Chinese: ; ?-1826), Governor of the Manchu Plain Blue Banner, Minister of River Transport (Chinese: ), Governor of Shandong (Chinese: ), Co-Minister of Works (Chinese: ).
Fulehungga (Chinese: ; ?-1829), Baron of the First Rank (Chinese: ),内阁学士, Co-Minister of Wars (Chinese: ), Co-Minister of Foreign Affairs (Chinese: )
Nadanju (Chinese: ; ?-1832), Minister of Rites (Chinese: ), Co-Minister of Wars (Chinese: ).
Shutong'a (Chinese: ; 1776–1836), Vice Military Conmmander of Zhili (Chinese: ).
Chunqing (Chinese: ; ?-1847), Viceroy of Yunnan and Guizhou (Chinese: ).
Mutengge (Chinese: ; 1780–1852), General of Jiangnin (Chinese: ).
Šuhingga (Chinese: ; ?-1858), Viceroy of Shanxi and Gansu (Chinese: ), Co-Minister of Wars (Chinese: ), 軍機大臣, dead as 雲南巡撫.
Shuyuan (Chinese: ; ?-1859), Supreme Court Shaoqing (Chinese: ), 盛京戶部侍郎兼奉天府府尹, 戶部右侍郎兼管錢法堂事務.
Hebao (Chinese: ), 兵部员外郎, 通政司参议.
Yinggui (Chinese: ; ?-1879), Viceroy of Fujian and Zhejiang (Chinese: ), General of the Army (Chinese: ). Gained title 太子太保 after his death.
Warda (Chinese: ), a general.
Tundali (Chinese:), an important military commander.
Hechun (Chinese: ; ?-1860), Viceroy and Imperial Admiral of Jiangnan (Chinese: ) and military commander.
Encang (Chinese: ), a military commander.
Rushan (Chinese: ), Magistrate of Sichuan (Chinese: ).
Sebjengge (Chinese: ; ?-1907), General of Ningxia (Chinese: )

 Prince Consort

Females
Imperial Consort
 Empress
 Empress Xiaochengren (1654–1674), the Kangxi Emperor's first empress, the mother of Chenghu (1670–1672) and Yunreng (1674–1725)

 Imperial Noble Consort
 Imperial Noble Consort Xianzhe (1856–1932), the Tongzhi Emperor's consort

 Consort
 Consort Ping (d. 1696), the Kangxi Emperor's consort, the mother of Yinji (1691)
 Consort Chang (1808–1860), the Daoguang Emperor's noble lady

 Imperial Concubine
 Imperial Concubine Xi (d. 1702), the Kangxi Emperor's imperial concubine

 Second Class Female Attendant
 Second Class Female Attendant Mu (d. 1832), the Daoguang Emperor's second class female attendant

Princess Consort
 Primary Consort
 Yun'e's second primary consort

 Secondary Consort
 Mianyu's secondary consort (d. 1860)
 Yicong's secondary consort, the mother of Zailian (1854–1917), Zaiyi (1856–1923), fifth daughter (b. 1857), Zaiying (1859–1930) and Zaisheng (1860–1864)

Modern Era
Ying Lianzhi (Chinese:英斂之; 1867–1926), also known as Ying Hua (英华), founder of the prominent newspaper Ta Kung Pao, and founding member of The Catholic University of Peking.

Gallery

See also
 List of Manchu clans

References

External links
THE CAMBRIDGE HISTORY OF CHINA The Qing Empire To 1800

Manchuria
Jurchen history
Qing dynasty people
Manchu clans

Plain Yellow Banner

Hešeri


Volvo BM AB var en traktorproducent som var aktiv mellem 1973 og 1985. Deres traktorer er f.eks. Volvo BM 350 Boxer, 470 bison, T 430, og T 650.

Historie
Volvo BM er navnet på den virksomhed som i perioden 1973 til 1988 producerede entreprenørmaskiner, baglæssere, dumpere og frem til 1982 også traktorer. Før 1973 hed virksomheden AB Bolinder-Munktell, der producerede foruden overnævnte maskiner også skovmaskiner. Virksomheden Volvo BM lægges i 1988 sammen med Clark Equipment og Michigan for at blive til VME Group. Traktorproduktionen blev fra solgt til den finske traktorproducent Valmet som i dag hedder Valtra. For at tilfredsstille de meget loyale svenske bønder forhandledes traktorerne som Volvo BM Valmet og Volvo Valmet under en lang overgangsperiode.

Se også

 Liste over traktormodeller fra BM
 Bolinder-Munktell
 Volvo Construction Equipment
 Volvo BM 4200
 Volvo BM 2650/2654

Traktorproducenter
BM
Etableret i 1973
Ophørt i 1985

Volvo BM


11445 Fedotov este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11445 Fedotov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Liudmila Juravliova. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,64 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 12,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1978
Centura de asteroizi

11445 Fedotov


O Troféu Kikito de Melhor Atriz Coadjuvante  é um prêmio laureado a melhor atriz coadjuvante em um longa-metragem  concedido pelo Festival de Gramado desde 1976, sendo um dos principais prêmios do cinema brasileiro.

Imara Reis manteve por 28 anos o recorde como atriz mais premiada nessa categoria, com 02 prêmios. Clarisse Abujamra e Bianca Byington, também possuem 02 Kikito. Já Alaíde Costa é a atriz mais velha a ser premiada, com 84 anos, tendo Lídia Mattos sido a recordista anterior, ao ser premiada aos 76 anos, em 2000. Lídia Mattos e Dilma Lóes são as únicas atrizes premiadas nesta categoria que são mãe e filha, respectivamente.

Lista de Vencedoras
 A lista a seguir conta com os nomes divulgados no site oficial do Festival de Gramado:

Década de 1970

Década de 1980

Década de 1990

Década de 2000

Década de 2010

Década de 2020

Ligações externas

Festivais de cinema do Brasil
Prêmios de cinema do Brasil


Die TX 750 ist ein Touren-Motorrad des japanischen Motorradherstellers Yamaha. Die Maschine mit luftgekühltem Zweizylinder-Viertaktmotor wurde zwischen 1972 und 1974 gebaut.

Technik
 luftgekühlter Zweizylindermotor (Parallel-Twin/Gleichläufer), quer eingebaut, eine obenliegende Nockenwelle (OHC) von einer Einfach-Rollenkette angetrieben, 2 Ventile pro Zylinder über Kipphebel betätigt, Elektro- und Kickstarter, Primärantrieb über geradeverzahntes Stirnradgetriebe, Trockensumpfschmierung (Ölinhalt 3 Liter)
 Yamaha "Omni-Phase-Balancer-System": zur Schwingungstilgung zwei Ausgleichswellen mit unterschiedlich schweren Gewichten, davon das größere entgegengesetzt der Kurbelwelle laufend, von einer Rollenkette angetrieben.
 Hubraum: 743 cm³, Bohrung × Hub: 80 mm × 74 mm,Verdichtungsverhältnis 8,8 : 1
 Zwei Mikuni-Unterdruckvergaser (Ø 38 mm)
 Leistung: 37,5 kW (51 PS) bei 7.240 min−1
 Drehmoment: 57,8 Nm bei 4.500 min−1
 klauengeschaltetes 5-Gang-Getriebe, Hinterradantrieb über Einfach-Rollenkette (5/8" × 3/8")
 hydraulisch betätigte Scheibenbremse vorn (zwei Scheiben Ø 300 mm), Trommelbremse hinten (Ø 180 mm)
 Doppelschleifen-Rohrrahmen, Radstand 1455 mm
 Tankinhalt: 19 Liter, davon 4,5 Liter Reserve
 Batteriezündung mit zwei Unterbrecherkontakten, Wechselstromgenerator, Batterie 12 Volt/16 Amperestunden
 2-in-2-Auspuffanlage
 Höchstgeschwindigkeit: 186 km/h (Testwert, solo langliegend)
 Beschleunigung: 0 – 100 km/h in 5,1 s (Testwert, solo)

Literatur (Zeitschriften)
 Big bikes June 1973
 Cycle Guide nov. 1972
 Cycle World july 1972
 Cycle World dec. 1972
 Das Motorrad 16/1972
 Das Motorrad 19/1972
 Das Motorrad 13/1974 "Bestandene Reife-Prüfung"
 Das Motorrad  5/1973
 Hobby 15/1972
 Hobby 21/1972
 Hobby 14/1973
 Klassik Motorrad 4/2007
 Modern Cycle dec. 1972
 Motorcyclist dec. 1972
 Motorrad Classic 2/2011
 Motorrad Classic 4/1993
 Motorrad Classic 7/2013
 Motorradfahrer 9/1991
 www.nippon-classic.de
 Oldtimerpraxis 8/1999
 Oldtimerpraxis 11/2008
 Wheelies 10/2005
 Whellies 11-12/2016
 Joachim Kuch, Jürgen Gaßebner: Yamaha: Motorräder seit 1955. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 2004, ISBN 3-613-02280-X, Seite 129.

Weblinks
 Yamaha TX 750 auf motorradonline.de
 tx750.de

TX 0750

Yamaha TX 750


L-DOPA sau levodopa (IUPAC: L-3,4-dihidroxifenilalanină) este un aminoacid neesențial biosintetizat de organismul uman, animal și de către unele plante. Este obținut pe calea metabolică a catecolaminelor, fiind biosintetizat direct din L-tirozină. Levodopa este un precursor al neurotransmițătorilor dopamină, noradrenalină (norepinefrină) și adrenalină (epinefrină), toate fiind catecolamine.

Utilizări medicale
Ca și medicament, este un antiparkinsonian, fiind folosit în tratamentul bolii Parkinson. Se află pe lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății.

Mecanism de acțiune
L-DOPA poate trece bariera hematoencefalică, spre deosebire de dopamină. Datorită acestui fapt, administrarea de L-DOPA duce la creșterea concentrațiilor de dopamină la nivelul creierului, fiind transformată în acest neurotrasmițător după ce a ajuns la acest nivel.

Conversia sa la dopamină nu se face doar la nivel central, ci și la nivel periferic, sub acțiunea unor enzime denumite dopa-decarboxilaze periferice. De aceea, de multe ori levodopa se asociază cu un inhibitor al acestor enzime, precum sunt carbidopa și benserazida, pentru a crește nivelele de L-DOPA care ajung în SNC.

Referințe

Vezi și
 Benserazidă
 Carbidopa
 Dopamină

Antiparkinsoniene
Aminoacizi neesențiali
Catecolamine
Promedicamente
Medicamente esențiale listate de OMS

Levodopa


Anne Van Lancker (* 4. März 1954 in Temse) ist eine belgische Politikerin (sp.a).

Nach einem Lizenziat in Arbeitssoziologie und einem Fachlizenziat in Sozialrecht begann Van Lancker als wissenschaftliche Mitarbeiterin am Institut für Arbeit und wurde danach Assistentin für Arbeitssoziologie an der Katholischen Universität Löwen sowie leitende Mitarbeiterin des wissenschaftlichen Dienstes des Studien- und Dokumentationszentrums SEVI.

Van Lancker war Ende der 1980er-Jahre Mitarbeiterin der sozialistischen Fraktion in der belgischen Abgeordnetenkammer, wurde danach beigeordnete Kabinettschefin des Flämischen Ministers für Beschäftigung und war daraufhin Kabinettschefin des Flämischen Ministers für Beschäftigung, der später zum Minister für Beschäftigung und Soziales wurde. 1994 wurde sie in den Parteivorstand, 1999 in den Exekutivvorstand der SP (heute sp.a) gewählt. Seit 1995 ist sie Mitglied des Parteirates in Gent sowie Mitglied der Provinzialverwaltung Ostflandern. 1999 wurde sie Vorsitzende der Frauenorganisation der sp.a, zij-kant. Von 1994 bis 2009 gehörte sie dem Europäischen Parlament an.

Weblinks

Mitglied des Europäischen Parlaments für Belgien
Politiker (Flandern)
Mitglied der Socialistische Partij Anders
Belgier
Geboren 1954
Frau

Anne Van Lancker


275786 Bouley este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
275786 Bouley este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Pic du Midi la observatoire du Pic du Midi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 2,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 275001-276000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

275786 Bouley


ශක්ති තීව්‍රතාව යනු ජාතියක ආර්ථිකයෙහි ශක්ති කාර්යක්ෂමතාවයෙහි  මිණුමකි. එය ගණනය කෙරෙණුයේ දදේනි ඒකකයක් සඳහාශක්ති ඒකක ලෙසිනි.

 ඉහළ ශක්ති තීව්‍රතාව තුලින් ඇඟවෙන්නේ ශක්තිය දදේනි බවට පෙරැලීමට අධික මිලක් හෝ වැයක් හෝ ඇවැසි බවකි.
 පහළ ශක්ති තීව්‍රතාව තුලින් ඇඟවෙන්නේ ශක්තිය දදේනි බවට පෙරැලීමෙහි අඩු මිලක් හෝ අඩු වැයකි.

ශක්ති තීව්‍රතාව යන්න, ඒකක වර්ග ප්‍රමාණයක ශක්ති භාවිතය නැංවීමෙහි මිනුමක් වන ශක්ති භාවිත තීව්‍රතාව (EUI) හා සමගින් පටලවා ගත යුතු නොවේ.

සමාලෝචනය
ශක්ති තීව්‍රතාව විවිධ හේතුන් මත රදා පවතී. උදාහරණයක් ලෙස ජනතාවගේ ජීවන රටාව ගත හැකිය. ජීවන රටාව උසස් තත්ත්වයක පවති නම් එම රටේ ශක්ති තීව්‍රතාව ඉහළ අගයක පවතී.
එසේම නිෂ්පාදන කර්මාන්තයේ ශක්ති තීව්‍රතාව, මෝටර් රථ වල ඉන්ධන භාවිතය, ධාවනය වන දුර , ප්‍රවාහන සේවයේ නව ක්‍රමෝපාංග, ශක්ති සලකනය  මත රදා පවතී.

ශක්ති තීව්‍රතාව


තබ්බෝව වැව, කාවන්තිස්ස රජතුමා විසින් කරවන ලද මහ වැවකි. පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇත.ලංකාවේ ජුරාසික් යුගයේ පොසිල හමුවූ එකම ස්ථානයි.

ආශ්‍රිත
 මහ වැව් නාමාවලිය

මහ වැවු

තබ්බෝව වැව


Pribeník (bis 1948 slowakisch "Perbenik"; ungarisch Perbenyik) ist eine Gemeinde im Osten der Slowakei, mit  Einwohnern (Stand ) und liegt im Okres Trebišov, einem Kreis des Košický kraj.

Geographie
Die Gemeinde liegt im Südostteil des Ostslowakischen Tiefland in der Landschaft Medzibodrožie, nahe der ungarischen Grenze. Das Ortszentrum liegt auf einer Höhe von  und ist fünf Kilometer von Kráľovský Chlmec, 30 Kilometer von Sátoraljaújhely sowie 60 Kilometer von Trebišov gelegen.

Geschichte
Pribeník bestand wahrscheinlich schon vor dem 11. Jahrhundert, zum ersten Mal schriftlich erwähnt wird es erst im Jahr 1323. Vom 14. bis zum 17. Jahrhundert entwickelte sich der Ort als ein Marktflecken. 1828 sind 81 Häuser und 599 Einwohner verzeichnet.

Bis 1919 gehörte der im Komitat Semplin liegende Ort zum Königreich Ungarn und kam danach zur Tschechoslowakei. Auf Grund des Ersten Wiener Schiedsspruchs lag er 1938–45 noch einmal in Ungarn.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (914 Einwohner):

Bauwerke
 klassizistisches Landschloss der Familie Majláth von 1799, heute Sitz einer Mittelschule
 reformierte Kirche aus dem 17. Jahrhundert
 griechisch-katholische Kirche von 1900
 orthodoxe Synagoge, heute Sitz eine Galerie

Weblinks
 Eintrag auf bodrog-tisa.sk (slowakisch)

Ort in der Slowakei
Ersterwähnung 1323

Pribeník


The voiced glottal fricative, sometimes called breathy-voiced glottal transition, is a type of sound used in some spoken languages which patterns like a fricative or approximant consonant phonologically, but often lacks the usual phonetic characteristics of a consonant. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is , and the equivalent X-SAMPA symbol is h\.

In many languages,  has no place or manner of articulation. Thus, it has been described as a breathy-voiced counterpart of the following vowel from a phonetic point of view. However, its characteristics are also influenced by the preceding vowels and whatever other sounds surround it. Therefore, it can be described as a segment whose only consistent feature is its breathy voice phonation in such languages. It may have real glottal constriction in a number of languages (such as Finnish), making it a fricative.

Features
Features of the voiced glottal fricative:
 Its phonation is breathy voiced, or murmured, which means the vocal cords are loosely vibrating, with more air escaping than in a modally voiced sound. It is sometimes referred to as a "voiced h". Strictly speaking this is incorrect, as there is no voicing.
 In some languages, it has the constricted manner of articulation of a fricative. However, in many if not most it is a transitional state of the glottis with no manner of articulation other than its phonation type. Because there is no other constriction to produce friction in the vocal tract, most phoneticians no longer consider  to be a fricative. True fricatives may have a murmured phonation in addition to producing friction elsewhere. However, the term "fricative" is generally retained for the historical reasons.
 It may have a glottal place of articulation. However, it may have no fricative articulation, making the term glottal mean that it is articulated by the vocal folds, but this is the nature of its phonation rather than a separate articulation. All consonants except for the glottals, and all vowels, have an individual place of articulation in addition to the state of the glottis. As with all other consonants, surrounding vowels influence the pronunciation , and accordingly  has only the place of articulation of these surrounding vowels.

Occurrence

See also
Creaky-voiced glottal approximant

Notes

References

External links

Glottal consonants
Approximant-fricative consonants
Pulmonic consonants
Voiced oral consonants

Voiced glottal fricative