A breathing gas is a mixture of gaseous chemical elements and compounds used for respiration. Air is the most common and only natural breathing gas, but other mixtures of gases, or pure oxygen, are also used in breathing equipment and enclosed habitats such as scuba equipment, surface supplied diving equipment, recompression chambers, high-altitude mountaineering, high-flying aircraft, submarines, space suits, spacecraft, medical life support and first aid equipment, and anaesthetic machines.

Oxygen is the essential component for any breathing gas, at a partial pressure of between roughly 0.16 and 1.60 bar at the ambient pressure. The oxygen is usually the only metabolically active component unless the gas is an anaesthetic mixture. Some of the oxygen in the breathing gas is consumed by the metabolic processes, and the inert components are unchanged, and serve mainly to dilute the oxygen to an appropriate concentration, and are therefore also known as diluent gases. Most breathing gases therefore are a mixture of oxygen and one or more metabolically inert gases. Breathing gases for hyperbaric use have been developed to improve on the performance of ordinary air by reducing the risk of decompression sickness, reducing the duration of decompression stops, reducing nitrogen narcosis or allowing safer deep diving.

A safe breathing gas for hyperbaric use has four essential features:
 It must contain sufficient oxygen to support life, consciousness and work rate of the breather.
 It must not contain harmful contaminants. Carbon monoxide and carbon dioxide are common poisons which may contaminate breathing gases. There are many other possibilities.
 It must not become toxic when being breathed at high pressure such as when underwater. Oxygen and nitrogen are examples of gases that become toxic under pressure.
 It must not be too dense to breathe. Work of breathing increases with density and viscosity. Maximum ventilation drops by about 50% when density is equivalent to air at 30 msw, and carbon dioxide levels rise unacceptably for moderate exercise with a gas density exceeding 6 g/litre. Breathing gas density of 10 g/litre or more may cause runaway hypercapnia even at very low work levels, with potentially fatal effects.
The techniques used to fill diving cylinders with gases other than air are called gas blending.

Breathing gases for use at ambient pressures below normal atmospheric pressure are usually pure oxygen or air enriched with oxygen to provide sufficient oxygen to maintain life and consciousness, or to allow higher levels of exertion than would be possible using air. It is common to provide the additional oxygen as a pure gas added to the breathing air at inhalation, or though a life-support system.

For diving and other hyperbaric use

These common diving breathing gases are used:
 Air is a mixture of 21% oxygen, 78% nitrogen, and approximately 1% other trace gases, primarily argon; to simplify calculations this last 1% is usually treated as if it were nitrogen. Being freely available and simple to use, it is the most common diving gas.  As its nitrogen component causes nitrogen narcosis, it is considered to have a safe depth limit of about  for most divers, although the maximum operating depth (MOD) of air taking an allowable oxygen partial pressure of 1,6 bar is . Breathing air is air meeting specified standards for contaminants.
 Pure oxygen is mainly used to speed the shallow decompression stops at the end of a military, commercial, or technical dive. Risk of acute oxygen toxicity increases rapidly at pressures greater than 6 metres sea water. It was much used in frogmen's rebreathers, and is still used by attack swimmers.
 Nitrox is a mixture of oxygen and air, and generally refers to mixtures which are more than 21% oxygen. It can be used as a tool to accelerate in-water decompression stops or to decrease the risk of decompression sickness and thus prolong a dive (a common misconception is that the diver can go deeper, this is not true owing to a shallower maximum operating depth than on conventional air).
 Trimix is a mixture of oxygen, nitrogen and helium and is often used at depth in technical diving and commercial diving instead of air to reduce nitrogen narcosis and to avoid the dangers of oxygen toxicity.
 Heliox is a mixture of oxygen and helium and is often used in the deep phase of a commercial deep dive to eliminate nitrogen narcosis. Heliox is the standard mixture type for deep offshore saturation diving.
 Heliair is a form of trimix that is easily blended from helium and air without using pure oxygen. It always has a 21:79 ratio of oxygen to nitrogen; the balance of the mix is helium.
 Hydreliox is a mixture of oxygen, helium, and hydrogen and is used for dives below 130 metres in commercial diving.
 Hydrox, a gas mixture of hydrogen and oxygen, is used as a breathing gas in very deep diving.
 Neox (also called neonox) is a mixture of oxygen and neon sometimes employed in deep commercial diving. It is rarely used due to its cost. Also, DCS symptoms produced by neon ("neox bends") have a poor reputation, being widely reported to be more severe than those produced by an exactly equivalent dive-table and mix with helium.

Breathing air
Breathing air is atmospheric air with a standard of purity suitable for human breathing in the specified application. For hyperbaric use, the partial pressure of contaminants is increased in proportion to the absolute pressure, and must be limited to a safe composition for the depth or pressure range in which it is to be used.

Classification by oxygen fraction
Breathing gases for diving are classified by oxygen fraction. The boundaries set by authorities may differ slightly, as the effects vary gradually with concentration and between people, and are not accurately predictable.
Normoxic where the oxygen content does not differ greatly from that of air and allows continuous safe use at atmospheric pressure.
Hyperoxic, or oxygen enriched where the oxygen content exceeds atmospheric levels, generally to a level where there is some measurable physiological effect over long term use, and sometimes requiring special procedures for handling due to increased fire hazard. The associated risks are oxygen toxicity at depth and fire, particularly in the breathing apparatus.
Hypoxic where the oxygen content is less than that of air, generally to the extent that there is a significant risk of measurable physiological effect over the short term. The immediate risk is usually hypoxic incapacitation at or near the surface.

Individual component gases
Breathing gases for diving are mixed from a small number of component gases which provide special characteristics to the mixture which are not available from atmospheric air.

Oxygen

Oxygen (O2) must be present in every breathing gas. This is because it is essential to the human body's metabolic process, which sustains life. The human body cannot store oxygen for later use as it does with food. If the body is deprived of oxygen for more than a few minutes, unconsciousness and death result. The tissues and organs within the body (notably the heart and brain) are damaged if deprived of oxygen for much longer than four minutes.

Filling a diving cylinder with pure oxygen costs around five times more than filling it with compressed air. As oxygen supports combustion and causes rust in diving cylinders, it should be handled with caution when gas blending.

Oxygen has historically been obtained by fractional distillation of liquid air, but is increasingly obtained by non-cryogenic technologies such as pressure swing adsorption (PSA) and vacuum swing adsorption (VSA) technologies.

The fraction of the oxygen component of a breathing gas mixture is sometimes used when naming the mix:
 hypoxic mixes, strictly, contain less than 21% oxygen, although often a boundary of 16% is used, and are designed only to be breathed at depth as a "bottom gas" where the higher pressure increases the partial pressure of oxygen to a safe level. Trimix, Heliox and Heliair are gas blends commonly used for hypoxic mixes and are used in professional and technical diving as deep breathing gases.
 normoxic mixes have the same proportion of oxygen as air, 21%. The maximum operating depth of a normoxic mix could be as shallow as . Trimix with between 17% and 21% oxygen is often described as normoxic because it contains a high enough proportion of oxygen to be safe to breathe at the surface.
 hyperoxic mixes have more than 21% oxygen. Enriched Air Nitrox (EANx) is a typical hyperoxic breathing gas. Hyperoxic mixtures, when compared to air, cause oxygen toxicity at shallower depths but can be used to shorten decompression stops by drawing dissolved inert gases out of the body more quickly.

The fraction of the oxygen determines the greatest depth at which the mixture can safely be used to avoid oxygen toxicity. This depth is called the maximum operating depth.

The concentration of oxygen in a gas mix depends on the fraction and the pressure of the mixture. It is expressed by the partial pressure of oxygen (PO2).

The partial pressure of any component gas in a mixture is calculated as:

partial pressure = total absolute pressure × volume fraction of gas component

For the oxygen component,

PO2 = P × FO2
where:
PO2 = partial pressure of oxygen
P = total pressure
FO2 = volume fraction of oxygen content

The minimum safe partial pressure of oxygen in a breathing gas is commonly held to be 16 kPa (0.16 bar). Below this partial pressure the diver may be at risk of unconsciousness and death due to hypoxia, depending on factors including individual physiology and level of exertion. When a hypoxic mix is breathed in shallow water it may not have a high enough PO2 to keep the diver conscious. For this reason normoxic or hyperoxic "travel gases" are used at medium depth between the "bottom" and "decompression" phases of the dive.

The maximum safe PO2 in a breathing gas depends on exposure time, the level of exercise and the security of the breathing equipment being used. It is typically between 100 kPa (1 bar) and 160 kPa (1.6 bar); for dives of less than three hours it is commonly considered to be 140 kPa (1.4 bar), although the U.S. Navy has been known to authorize dives with a PO2 of as much as 180 kPa (1.8 bar). At high PO2 or longer exposures, the diver risks oxygen toxicity which may result in a seizure. Each breathing gas has a maximum operating depth that is determined by its oxygen content. For therapeutic recompression and hyperbaric oxygen therapy partial pressures of 2.8 bar are commonly used in the chamber, but there is no risk of drowning if the occupant loses consciousness. For longer periods such as in saturation diving, 0.4 bar can be tolerated over several weeks.

Oxygen analysers are used to measure the oxygen partial pressure in the gas mix.

 Divox  is breathing grade oxygen labelled for diving use. In the Netherlands, pure oxygen for breathing purposes is regarded as medicinal as opposed to industrial oxygen, such as that used in welding, and is only available on medical prescription. The diving industry registered Divox as a trademark for breathing grade oxygen to circumvent the strict rules concerning medicinal oxygen thus making it easier for (recreational) scuba divers to obtain oxygen for blending their breathing gas.
In most countries, there is no difference in purity in medical oxygen and industrial oxygen, as they are produced by exactly the same methods and manufacturers, but labeled and filled differently. The chief difference between them is that the record-keeping trail is much more extensive for medical oxygen, to more easily identify the exact manufacturing trail of a "lot" or batch of oxygen, in case problems with its purity are discovered. Aviation grade oxygen is similar to medical oxygen, but may have a lower moisture content.

Diluent gases
Gases which have no metabolic function in the breathing gas are used to dilute the gas, and are therefore classed as diluent gases. Some of them have a reversible narcotic effect at high partial pressure, and must therefore be limited to avoid excessive narcotic effects at the maximum pressure at which they are intended to be breathed. Diluent gases also affect the density of the gas mixture and thereby the work of breathing.

Nitrogen
Nitrogen (N2) is a diatomic gas and the main component of air, the cheapest and most common breathing gas used for diving. It causes nitrogen narcosis in the diver, so its use is limited to shallower dives. Nitrogen can cause decompression sickness.

Equivalent air depth is used to estimate the decompression requirements of a nitrox (oxygen/nitrogen) mixture. Equivalent narcotic depth is used to estimate the narcotic potency of trimix (oxygen/helium/nitrogen mixture). Many divers find that the level of narcosis caused by a  dive, whilst breathing air, is a comfortable maximum.

Nitrogen in a gas mix is almost always obtained by adding air to the mix.

Helium

Helium (He) is an inert gas that is less narcotic than nitrogen at equivalent pressure (in fact there is no evidence for any narcosis from helium at all), and it has a much lower density, so it is more suitable for deeper dives than nitrogen. Helium is equally able to cause decompression sickness. At high pressures, helium also causes high-pressure nervous syndrome, which is a central nervous system irritation syndrome which is in some ways opposite to narcosis.

Helium mixture fills are considerably more expensive than air fills due to the cost of helium and the cost of mixing and compressing the mix.

Helium is not suitable for dry suit inflation owing to its poor thermal insulation properties – compared to air, which is regarded as a reasonable insulator, helium has six times the thermal conductivity. Helium's low molecular weight (monatomic MW=4, compared with diatomic nitrogen MW=28) increases the timbre of the breather's voice, which may impede communication. This is because the speed of sound is faster in a lower molecular weight gas, which increases the resonance frequency of the vocal cords. Helium leaks from damaged or faulty valves more readily than other gases because atoms of helium are smaller allowing them to pass through smaller gaps in seals.

Helium is found in significant amounts only in natural gas, from which it is extracted at low temperatures by fractional distillation.

Neon

Neon (Ne) is an inert gas sometimes used in deep commercial diving but is very expensive. Like helium, it is less narcotic than nitrogen, but unlike helium, it does not distort the diver's voice. Compared to helium, neon has superior thermal insulating properties.

Hydrogen
Hydrogen (H2) has been used in deep diving gas mixes but is very explosive when mixed with more than about 4 to 5% oxygen (such as the oxygen found in breathing gas). This limits use of hydrogen to deep dives and imposes complicated protocols to ensure that excess oxygen is cleared from the breathing equipment before breathing hydrogen starts. Like helium, it raises the timbre of the diver's voice. The hydrogen-oxygen mix when used as a diving gas is sometimes referred to as Hydrox. Mixtures containing both hydrogen and helium as diluents are termed Hydreliox.

Unwelcome components of breathing gases for diving
Many gases are not suitable for use in diving breathing gases. Here is an incomplete list of gases commonly present in a diving environment:

Argon
Argon (Ar) is an inert gas that is more narcotic than nitrogen, so is not generally suitable as a diving breathing gas. Argox is used for decompression research. It is sometimes used for dry suit inflation by divers whose primary breathing gas is helium-based, because of argon's good thermal insulation properties. Argon is more expensive than air or oxygen, but considerably less expensive than helium. Argon is a component of natural air, and constitutes 0.934% by volume of the Earth's atmosphere.

Carbon dioxide
Carbon dioxide (CO2) is produced by the metabolism in the human body and can cause carbon dioxide poisoning. When breathing gas is recycled in a rebreather or life support system, the carbon dioxide is removed by scrubbers before the gas is re-used.

Carbon monoxide
Carbon monoxide (CO) is a highly toxic gas that competes with dioxygen for binding to hemoglobin, thereby preventing the blood from carrying oxygen (see carbon monoxide poisoning). It is typically produced by incomplete combustion. Four common sources are:
 Internal combustion engine exhaust gas containing CO in the air being drawn into a diving air compressor. CO in the intake air cannot be stopped by any filter. The exhausts of all internal combustion engines running on petroleum fuels contain some CO, and this is a particular problem on boats, where the intake of the compressor cannot be arbitrarily moved as far as desired from the engine and compressor exhausts.
 Heating of lubricants inside the compressor may vaporize them sufficiently to be available to a compressor intake or intake system line.
 In some cases hydrocarbon lubricating oil may be drawn into the compressor's cylinder directly through damaged or worn seals, and the oil may (and usually will) then undergo combustion, being ignited by the immense compression ratio and subsequent temperature rise. Since heavy oils don't burn well – especially when not atomized properly – incomplete combustion will result in carbon monoxide production.
A similar process is thought to potentially happen to any particulate material, which contains "organic" (carbon-containing) matter, especially in cylinders which are used for hyperoxic gas mixtures. If the compressor air filter(s) fail, ordinary dust will be introduced to the cylinder, which contains organic matter (since it usually contains humus). A more severe danger is that air particulates on boats and industrial areas, where cylinders are filled, often contain carbon-particulate combustion products (these are what makes a dirt rag black), and these represent a more severe CO danger when introduced into a cylinder.
Carbon monoxide is generally avoided as far as is reasonably practicable by positioning of the air intake in uncontaminated air, filtration of particulates from the intake air, use of suitable compressor design and appropriate lubricants, and ensuring that running temperatures are not excessive. Where the residual risk is excessive, a hopcalite catalyst can be used in the high pressure filter to convert carbon monoxide into carbon dioxide, which is far less toxic.

Hydrocarbons
Hydrocarbons (CxHy) are present in compressor lubricants and fuels. They can enter diving cylinders as a result of contamination, leaks, or due to incomplete combustion near the air intake.
 They can act as a fuel in combustion increasing the risk of explosion, especially in high-oxygen gas mixtures.
 Inhaling oil mist can damage the lungs and ultimately cause the lungs to degenerate with severe lipid pneumonia or emphysema.

Moisture content
The process of compressing gas into a diving cylinder removes moisture from the gas. This is good for corrosion prevention in the cylinder but means that the diver inhales very dry gas. The dry gas extracts moisture from the diver's lungs while underwater contributing to dehydration, which is also thought to be a predisposing risk factor of decompression sickness. It is also uncomfortable, causing a dry mouth and throat and making the diver thirsty. This problem is reduced in rebreathers because the soda lime reaction, which removes carbon dioxide, also puts moisture back into the breathing gas, and the relative humidity and temperature of exhaled gas is relatively high and there is a cumulative effect due to rebreathing. In hot climates, open circuit diving can accelerate heat exhaustion because of dehydration. Another concern with regard to moisture content is the tendency of moisture to condense as the gas is decompressed while passing through the regulator; this coupled with the extreme reduction in temperature, also due to the decompression, can cause the moisture to solidify as ice. This icing up in a regulator can cause moving parts to seize and the regulator to fail or free flow.
This is one of the reasons that scuba regulators are generally constructed from brass, and chrome plated (for protection). Brass, with its good thermal conductive properties, quickly conducts heat from the surrounding water to the cold, newly decompressed air, helping to prevent icing up.

Gas analysis

Gas mixtures must generally be analysed either in process or after blending for quality control. This is particularly important for breathing gas mixtures where errors can affect the health and safety of the end user. It is difficult to detect most gases that are likely to be present in diving cylinders because they are colourless, odourless and tasteless. Electronic sensors exist for some gases, such as oxygen analysers, helium analyser, carbon monoxide detectors and carbon dioxide detectors. Oxygen analysers are commonly found underwater in rebreathers. Oxygen and helium analysers are often used on the surface during gas blending to determine the percentage of oxygen or helium in a breathing gas mix. Chemical and other types of gas detection methods are not often used in recreational diving, but are used for periodic quality testing of compressed breathing air from diving air compressors.

Breathing gas standards
Standards for breathing gas quality are published by national and international organisations, and may be enforced in terms of legislation. In the UK, the Health and Safety Executive indicate that the requirements for breathing gases for divers are based on the BS EN 12021:2014.
The specifications are listed for oxygen compatible air, nitrox mixtures produced by adding oxygen, removing nitrogen, or mixing nitrogen and oxygen, mixtures of helium and oxygen (heliox), mixtures of helium, nitrogen and oxygen (trimix), and pure oxygen, for both open circuit and reclaim systems, and for high pressure and low pressure supply (above and below 40 bar supply).

Oxygen content is variable depending on the operating depth, but the tolerance depends on the gas fraction range, being ±0.25% for an oxygen fraction below 10% by volume, ±0.5% for a fraction between 10% and 20%, and ±1% for a fraction over 20%.

Water content is limited by risks of icing of control valves, and corrosion of containment surfaces – higher humidity is not a physiological problem – and is generally a factor of dew point.

Other specified contaminants are carbon dioxide, carbon monoxide, oil, and volatile hydrocarbons, which are limited by toxic effects. Other possible contaminants should be analysed based on risk assessment, and the required frequency of testing for contaminants is also based on risk assessment.

In Australia breathing air quality is specified by Australian Standard 2299.1, Section 3.13 Breathing Gas Quality.

Diving gas blending

Gas blending (or gas mixing) of breathing gases for diving is the filling of gas cylinders with non-air breathing gases.

Filling cylinders with a mixture of gases has dangers for both the filler and the diver. During filling there is a risk of fire due to use of oxygen and a risk of explosion due to the use of high-pressure gases. The composition of the mix must be safe for the depth and duration of the planned dive. If the concentration of oxygen is too lean the diver may lose consciousness due to hypoxia and if it is too rich the diver may develop oxygen toxicity. The concentration of inert gases, such as nitrogen and helium, are planned and checked to avoid nitrogen narcosis and decompression sickness.

Methods used include batch mixing by partial pressure or by mass fraction, and continuous blending processes. Completed blends are analysed for composition for the safety of the user. Gas blenders may be required by legislation to prove competence if filling for other persons.

Density
Excessive density of a breathing gas can raise the work of breathing to intolerable levels, and can cause carbon dioxide retention at lower densities. Helium is used as a component to reduce density as well as to reduce narcosis at depth. Like partial pressure, density of a mixture of gases is in proportion to the volumetric fraction of the component gases, and absolute pressure. The ideal gas laws are adequately precise for gases at respirable pressures.

The density of a gas mixture at a given temperature and pressure can be calculated as:
ρm = (ρ1 V1 + ρ2 V2 + .. + ρn Vn) / (V1 + V2 + ... + Vn)
where
ρm = density of the gas mixture
ρ1 ... ρn = density of each of the components
V1 ... Vn = partial volume of each of the component gases

Since gas fraction Fi (volumetric fraction) of each gas can be expressed as Vi / (V1 + V2 + ... + Vn )

by substitution,
ρm = (ρ1 F1 + ρ2 F2 + .. + ρn Fn)

Hypobaric breathing gases

Breathing gases for use at reduced ambient pressure are used for high altitude flight in unpressurised aircraft, in space flight, particularly in space suits, and for high altitude mountaineering. In all these cases, the primary consideration is providing an adequate partial pressure of oxygen. In some cases the breathing gas has oxygen added to make up a sufficient concentration, and in other cases the breathing gas may be pure or nearly pure oxygen. Closed circuit systems may be used to conserve the breathing gas, which may be in limited supply – in the case of mountaineering the user must carry the supplemental oxygen, and in space flight the cost of lifting mass into orbit is very high.

Medical breathing gases
Medical use of breathing gases other than air include oxygen therapy and anesthesia applications.

Oxygen therapy

Oxygen is required by people for normal cell metabolism. Air is typically 21% oxygen by volume. This is normally sufficient, but in some circumstances the oxygen supply to tissues is compromised.

Oxygen therapy, also known as supplemental oxygen, is the use of oxygen as a medical treatment. This can include for low blood oxygen, carbon monoxide toxicity, cluster headaches, and to maintain enough oxygen while inhaled anesthetics are given. Long term oxygen is often useful in people with chronically low oxygen such as from severe COPD or cystic fibrosis. Oxygen can be given in a number of ways including nasal cannula, face mask, and inside a hyperbaric chamber.

High concentrations of oxygen can cause oxygen toxicity such as lung damage or result in respiratory failure in those who are predisposed. It can also dry out the nose and increase the risk of fires in those who smoke. The target oxygen saturation recommended depends on the condition being treated. In most conditions a saturation of 94-98% is recommended, while in those at risk of carbon dioxide retention saturations of 88-92% are preferred, and in those with carbon monoxide toxicity or cardiac arrest the saturation should be as high as possible.

The use of oxygen in medicine become common around 1917. It is on the World Health Organization's List of Essential Medicines. The cost of home oxygen is about US$150 a month in Brazil and US$400 a month in the United States. Home oxygen can be provided either by oxygen tanks or an oxygen concentrator. Oxygen is believed to be the most common treatment given in hospitals in the developed world.

Anaesthetic gases

The most common approach to general anaesthesia is through the use of inhaled general anesthetics. Each has its own potency which is correlated to its solubility in oil. This relationship exists because the drugs bind directly to cavities in proteins of the central nervous system, although several theories of general anaesthetic action have been described. Inhalational anesthetics are thought to exact their effects on different parts of the central nervous system. For instance, the immobilizing effect of inhaled anesthetics results from an effect on the spinal cord whereas sedation, hypnosis and amnesia involve sites in the brain.

An inhalational anaesthetic is a chemical compound possessing general anaesthetic properties that can be delivered via inhalation. Agents of significant contemporary clinical interest include volatile anaesthetic agents such as isoflurane, sevoflurane and desflurane, and anaesthetic gases such as nitrous oxide and xenon.

Administration
Anaesthetic gases are administered by anaesthetists (a term which includes anaesthesiologists, nurse anaesthetists, and anaesthesiologist assistants) through an anaesthesia mask, laryngeal mask airway or tracheal tube connected to an anaesthetic vaporiser and an anaesthetic delivery system.
The anaesthetic machine (UK English) or anesthesia machine (US English) or Boyle's machine is used to support the administration of anaesthesia. The most common type of anaesthetic machine in use in the developed world is the continuous-flow anaesthetic machine, which is designed to provide an accurate and continuous supply of medical gases (such as oxygen and nitrous oxide), mixed with an accurate concentration of anaesthetic vapour (such as isoflurane), and deliver this to the patient at a safe pressure and flow. Modern machines incorporate a ventilator, suction unit, and patient monitoring devices. Exhaled gas is passed through a scrubber to remove carbon dioxide, and the anaesthetic vapour and oxygen are replenished as required before the mixture is returned to the patient.

See also

References

External links

Industrial gases

Breathing gas


حزب الوسط هو حزب سياسي مصري يصنف كيمين وسط ذو مرجعية إسلامية، ترجع فكرة تأسيسه إلى مجموعة من قيادات الحركة الطلابية في السبعينات، وقيادات النقابات المهنية المنتمين للتيار الإسلامي ومعظمهم كانوا أعضاء في جماعة الإخوان المسلمين، ثم انفصلوا عنها عام 1996، وتقدموا بطلب للجنة شئون الأحزاب لإنشاء حزب سياسي يحمل اسم حزب الوسط ثلاثة مرات في أعوام 1996، 1998، و 2004 وتم رفض الطلبات الثلاثة، وبناء على هذا الرفض تقدم الحزب بطعن على قرار اللجنة أمام دائرة شئون الأحزاب بمجلس الدولة المصري، وبعد ثورة 25 يناير وتحديدا في 19 فبراير 2011 قضت الدائرة بالسماح بإنشاء الحزب، وإلغاء قرار لجنة شئون الأحزاب بالاعتراض على تأسيس الحزب.

يقع المقر الرئيسي لحزب الوسط في مدينة القاهرة، ويترأسه المهندس أبو العلا ماضي، ويتبنى حزب الوسط مبدأ المرجعية الإسلامية، التي تؤمن بالإسلام باعتباره نظاما سياسياً للحكم، ويهدف الحزب إلى إطلاق الحريات العامة وتحقيق إصلاحات سياسية ودستورية، وتحقيق استقلال القضاء، وإلغاء حالة الطوارئ، وإقرار التعددية الفكرية والسياسية وتعزيز الديمقراطية، كما يؤمن بالحرية الاقتصادية مع تحقيق العدالة الاجتماعية، بالإضافة إلى إجراء إصلاحات في مجالات الصحة والتعليم، وتدعيم الهوية الثقافية المصرية داخل انتمائها العربي والإسلامي.

التاريخ
بدأت فكرة مشروع حزب الوسط نتيجة لتطورات فكرية لمجموعة من شباب الحركة الإسلامية في مصر رأت أنه بات من الضروري تكوين تجربة حزبية سياسية مدنية تترجم المشروع الحضاري العربي الإسلامي، والتقت مجموعة من هؤلاء في نهاية عام 1995 على أن يترجموا هذه الفكرة إلى مشروع واختاروا له اسم حزب الوسط، وانتهت هذه المجموعة من صياغة البرنامج، وتم جمع عدد من المؤسسين ضم عدد من المسيحيين والسيدات، وتقدمت فعلاً في 10 يناير 1996 بطلب تأسيس الحزب إلى لجنة شئون الأحزاب، وقوبل هذا الطلب بالرفض.

قامت ضجة إعلامية كبيرة حول الحزب في كل وسائل الإعلام، وثارت تساؤلات حول أهداف الحزب ومعنى مرجعيته الإسلامية.

في يوم 13-5-1996 أصدرت لجنة الأحزاب بمجلس الشورى قرارا برفض قيام حزب الوسط.

في يوم 26/5/1996 قدم الدكتور محمد سليم العوا بصفته المحامي الأصلي لوكيل المؤسسين طعنا في قرار لجنة الأحزاب أمام محكمة الأحزاب. وتم تداول القضية أمام محكمة الأحزاب حتى صدر حكم المحكمة بالرفض في 9/5/1998، بعد أقل من يومين من تاريخ الرفض أي في يوم 11/5/1998 تقدم وكيل مؤسسي حزب الوسط بطلب جديد بمشروع وبرنامج جديد باسم حزب الوسط المصري والذي ضم عدد أكبر من المؤسسين الجدد عن المرة الأولى. نجح المؤسسون في رسم صورة واضحة عن المشروع من حيث استقلاله عن الإخوان المسلمين وسعيه لأن يكون حزب مدني ذو مرجعية إسلامية ومستقل ويعبر عن شريحة واسعة من المواطنين المصرين بشكل أوسع من فكرة جماعة دينية دعوية. وتم رفض المشروع أيضا من لجنة الأحزاب وتقدم المؤسسون إلى محكمة الأحزاب التي لم يمهل رئيسها المحامين والمؤسسين الوقت المطلوب للدفاع وأصر على الحكم في أخر جلسة له في المحكمة ليخرج من الخدمة القضائية بعدها وبالطبع كان الحكم رفض قيام الحزب.

لم يستكين أو يستسلم مؤسسو فكرة حزب الوسط عقب الحكم. بل ساهموا في كل الأنشطة السياسية والثقافية والفكرية والحوارية سواء على المستوى المحلي (في مصر) أو العربي والدولي وذلك تمهيدا لمرحلة جديدة في مسيرته.

تطورت أفكار المؤسسين ونضجت أكثر مع الوقت حتى تم بلورة المشروع الأخير باسم حزب الوسط الجديد وتم التقدم به رسميا يوم 17 /5 / 2004 وقد ضم عدد أكبر من المؤسسين من المحاولتين الأوليتين، المحاولة الأولى 74 مؤسسا والمحاولة الثانية 93 مؤسسا والمحاولة الثالثة 200 مؤسس منهم 7 أقباط و 44 فتاه وسيدة. وضم في هذه المرة عدد من الرموز الفكرية والسياسية والثقافية المهتمة أمثال المفكر الكبير د.عبد الوهاب المسيري والسياسي المخضرم فكري الجزار الملقب بشيخ المستقلين في البرلمان المصري لعدة دورات وعدد من أساتذة الجامعات والقضاة والمحامين والمهنيين ورجال الأعمال والعمال والفلاحين... الخ. كعادتها رفضت لجنة الأحزاب الحزب بحجة عدم تقديمه للجديد في برنامجه. وبناء على هذا تقدم حزب الوسط بطعن على قرار اللجنة أمام محكمة الأحزاب بمجلس الدولة. العدد 11780

تم تداول الطعن أمام محكمة الأحزاب والتي قامت بدورها بإحالته إلى هيئة مفوضي الدولة لإعداد تقرير بالرأي القانوني، وقد انتهت تلك الهيئة برئاسة المستشار/ فريد نزيه تناغو نائب رئيس مجلس الدولة إلى رأى الحق والقانون معاً، إذ أوصى بضرورة إلغاء قرار لجنة شئون الأحزاب السياسية المطعون عليه وما ترتب عليه من أثار أخصها تمتع حزب الوسط بالشخصية الاعتبارية، وقد رأى سيادته أن برنامج حزب الوسط متميزاٌ عن سائر الأحزاب القائمة تميزاً ظاهراً. حين فوجئ محامو الحكومة بنتيجة التقرير على الوجه السالف، شككوا فيه وطلبوا إعادته مرة أخرى فلم تستجب لهم المحكمة، وحجزت الدعوى للحكم بجلسة 4/2/2006 م.

في جلسة أبريل 2006 وفي خطوة غبر متوقعة أُعيدت الدعوى للمرافعة لجلسة 3/6/2006 م وذلك بسبب ما قدم إليها من طلب الحكومة التي ضغطت على سبعة أقباط مؤسسين لإلغاء توكيلاتهم وانسحابهم من الحزب. ولقد أصدر الحزب بيان بهذا الصدد. في يوم السبت الموافق 19 فبراير 2011 قضت دائرة شئون الأحزاب برئاسة المستشار محمد عبد الغنى، رئيس مجلس الدولة، بالسماح بإنشاء حزب الوسط، وإلغاء قرار لجنة شئون الأحزاب الصادر في 16 أغسطس 2009 بالاعتراض على تأسيس حزب الوسط، وما يترتب على ذلك من آثار أخصها تمتع الحزب الشخصية الاعتبارية وممارسة نشاطه السياسي، اعتباراً من اليوم من تاريخ صدور هذا الحكم.

الهيكل التنظيمي
أبو العلا ماضي هو رئيس حزب الوسط كان عضواً بجماعة الإخوان المسلمين في مصر وانشق عنهم عام 1995، ولد في مدينة المنيا جنوب مصر في 3 أبريل 1958، انتخب رئيساً لاتحاد طلاب جامعة المنيا في الفترة بين عامي 1977 و1979، وانتخب كذلك كنائب أول لرئيس اتحاد طلاب مصر في الفترة بين عامي 1978 و1979، حصل على شهادة بكالوريوس هندسة الميكانيكا من كلية الهندسة جامعة المنيا سنة 1984 وحصل كذلك على شهادة ليسانس الحقوق من كلية الحقوق جامعة القاهرة سنة 2008.

القيادات
تضم الهيئة العليا لحزب الوسط 30 عضواً، وتم تكوينها في مارس 2012 ويرأس الحزب أبو العلا ماضي، وفيما يلي أسماء أعضاء الهيئة العليا:

{|
|valign="top"|
 الأستاذ/عصام سلطان، نائب رئيس الحزب للشcون السياسية ورئيس الهيئة البرلمانية للحزب بمجلس الشعب 2012
 الدكتور/ محمد محسوب، نائب رئيس الحزب، ووزير الدولة للشؤون القانونية والمجالس النيابية السابق، وعميد كلية الحقوق جامعة المنوفية السابق، وأمين لجنة استرداد الأموال.
 المهندس/ حاتم عزام نائب رئيس الحزب للعلاقات الخارجية.
 الدكتور/ محمد عبد اللطيف، أمين عام الحزب، ورئيس الهيئة البرلمانية لحزب الوسط بمجلس الشورى، ورئيس اتحاد الناشرين العرب سابقا.
 الدكتور/ يحيى أبو الحسن، أمين عام صندوق حزب الوسط وعضو المكتب السياسي.
 المهندس/ حسام خلف، أمين الصندوق المساعد وعضو المكتب السياسي.
 المهندس/ عمرو فاروق، الأمين العام المساعد والمتحدث الرسمي باسم الحزب، وعضو مجلس الشورى، ومقرر الهيئة البرلمانية لحزب الوسط بالمجلس.
 الدكتورة/ إيمان قنديل، الأمين العام المساعد، وعضو مجلس الشورى.
 الدكتور/ عصام شبل، الأمين العام المساعد، وعضو مجلس الشورى.
 الأستاذ/ محمد يوسف، عضو المكتب السياسي، وعضو مجلس الشورى.
 الدكتور/ وجيه عمران، عضو المكتب السياسي، زأستاذ ورئيس قسم الدعوة بكلية أصول الدين جامعة الأزهر - الزقازيق.
 الدكتور/ بلال سيد بلال، عضو المكتب السياسي، والمتحدث الرسمي باسم الحزب، وطالب بكلية الطب بجامعة الأزهر.
 الأستاذ/ عاطف عواد، عضو الهيئة العليا.
 الدكتور/ عمرو عادل، عضو الهيئة العليا.
 الأستاذ/ أحمد ماهر، عضو الهيئة العليا، وأمين الشباب بالحزب.
 الدكتور/ طارق قريطم، عضو الهيئة العليا، وأمين الحزب بمحافظة الإسكندرية، ومدرس بكلية الطب بجامعة الإسكندرية.
 المهندس/ عمر بن الخطاب كمال، عضو الهيئة العليا.
 الأستاذ/ عصام حجاج، عضو الهيئة العليا.
 الأستاذ/ جيهان رجب، عضو الهيئة العليا.
 الأستاذ/ أحمد عبد الله سالم، عضو الهيئة العليا.
 الأستاذة/ أسماء يوسف، عضو الهيئة العليا.
 الدكتور/ جمال جبريل، عضو الهيئة العليا.
 المهندس/ عمر قنديل، عضو الهيئة العليا.
 الدكتور/ حسين حنفي، عضو الهيئة العليا.
 المهندس/ محمد فتحي البنا، عضو الهيئة العليا، وأمين الحزب بمحافظة البحيرة.
 الأستاذ/ وليد مصطفى، عضو الهيئة العليا.
 المهندس/ أحمد حامد، عضو الهيئة العليا.
 الدكتورة/ آلاء مجدي السمني، عضو الهيئة العليا.
 الدكتور /فؤاد جورج محفوظ، عضو الهيئة العليا.
 الدكتور/ طارق فهميم محمدين، مساعد رئيس ا

برلمان 2011
خاض الحزب أول انتخابات تشريعة بعد ثورة 25 يناير ببرنامج تفصيلى () ونافس الحزب في انتخابات مجلس الشعب على كل الدوائر بنظام القائمة النسبية كما دفع ب 70 مرشح بين عمال وفلاحين على المقاعد الفردية.

استطاع الحزب الحصول على 10 مقاعد في مجلس الشعب بما يضعه في المرتبة الخامسة بين القوائم التي خاضت الانتخابات. وحازت قوائم الحزب على ثقة ما يزيد عن المليون ناخب مما يعد بداية قوية للحزب.

المقرات
لحزب الوسط العديد من المقرات في كل محافظات الجمهورية والمقر الرئيسي في 8 شارع اللؤلؤة متفرع من شارع 10 أمام حديقة اللؤلؤة، خلف بنك كريدي أجريكول، المقطم
.

مواقف الحزب
رفض حزب الوسط ما حدث في 3 يوليو 2013 ووصفه بالانقلاب العسكري حيث صرّح حاتم عزام نائب رئيس الحزب بأن "ما حدث انقلاب عسكري بمباركة شيخ الأزهر وبابا الكنيسة والبرادعي والنور وتمرد"
.

مراجع

روابط خارجية
 موقع حزب الوسط
 برنامج حزب الوسط مايو 2009

أحزاب إسلامية سياسية
أحزاب سياسية أسست في 2011
أحزاب سياسية إسلامية في مصر
أحزاب سياسية أسست في 1996
و
أحزاب وسطية في مصر
انقلاب 2013 في مصر
تأسيسات سنة 1996 في مصر
ثورة 25 يناير
منظمات في الأزمة المصرية (2011–2014)

حزب الوسط (مصر)


Akhisar, Manisa'nın bir ilçesidir. Şehir merkezinde on dört mahallesi, kırsalda doksan altı köyü bulunan Akhisar, 177.419 kişilik nüfusu ile Manisa'nın il merkezi dışında nüfusu en yüksek, Türkiye'nin ise yüz otuz sekizinci nüfusu en yüksek ilçesidir. Orta Gediz Havzası'nda bulunan Akhisar Ovası üzerinde kurulu olan şehir, güneyde Gölmarmara, güneybatıda Saruhanlı, batıda İzmir'in Aliağa ilçesi, kuzeyde Balıkesir'in Sındırgı ilçesi, kuzeybatıda Kırkağaç ve Soma, doğusunda ise Gördes ile komşudur. Akhisar, 1645 km²'lik yüzölçümü ile Manisa genelinde en fazla yüzölçümüne sahip ilçe konumundadır. İlçenin en önemli geçim kaynağı tarımdır. Tarım dışında hammaddeye dayalı
sanayi ve ticaret ilçenin diğer ekonomik faaliyetlerindendir. İlçenin topraklarının %47'si tarım arazisi olarak kullanılırken bu arazilerde daha çok zeytin ve üzüm üretimi gerçekleştirilmektedir.

Toponim
Akhisar, önceleri Pelopia (Antik Yunanca: Πελόπεια), Semiramis (Antik Yunanca: Σεμίραμις) ve Euhippa adlarıyla bilinen bir yerleşim yeriydi. Şehrin ismi Helenistik Dönem'de, karısının bir kız çocuğu doğurduğunu öğrenen I. Seleukos tarafından Thiatira (Antik Yunanca: Θυάτειρα) olarak değiştirildi. Bizanslı Stephanos, şehrin isminin "kız evlat" anlamına gelen θυγάτηρ, θυγατέρα (thugatēr, thugatera) sözcüklerinden türetildiğini söylemektedir fakat kökeninin Lidya'ya dayanması daha olasıdır. Şehir, günümüzdeki ismini kasabaya yakın bir tepe üzerindeki kaleden almıştır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde şehre Köklice ismi verilse de bu isim uzun süre kullanılmadı.

Bizans döneminde ise "kutsal kilise" anlamına gelen Ta Siyaterya adının verildiği ve sürgün edilen Bizans prensi Theodor'un günümüzdeki ilçe merkezine yaptırdığı beyaz kaleden dolayı şehrin isminin Aspro Kastro (beyaz kale) olarak değiştirildiği iddia edilir. Bu iddiaya göre şehir Türklerin eline geçince Akhisar olarak çevrilmiş ve bu ad kullanılmıştır. Bir başka görüş ise şehrin Amazonlar tarafından MÖ 1300'de kurulduğu ve isminin Amazon kraliçesi Myrina'nın komutanından geldiğini söylemektedir. Her iki iddianın da bilimsel dayanağı bulunmamaktadır.

Tarihçe

Prehistorik Dönem

Akhisar'da bilinen ilk yerleşim Cilalı Taş Devri'ne kadar uzanmaktadır. İlçe çevresindeki arkeolojik alan ve höyüklerde yapılan yüzey araştırmalarından elde edilen buluntu ve kalıntılar, şehrin tarihinin MÖ 7000'lere kadar dayandığını göstermektedir. Lidya egemenliğine giren Thiatira, devletin en önemli kentlerinden biri oldu ve ülke sınırlarının en kuzeyinde bulunuyordu. MÖ 547'ye kadar Lidya egemenliğinde kaldı. Bu tarihte Pers İmparatorluğu'nun eline geçti. MÖ 334'te Anadolu seferine çıkan Büyük İskender, Pers hakimiyetine son vererek Akhisar'ı Makedonya Krallığı'na bağladı. İskender'in ölümü ile birlikte imparatorluk toprakları Makedonya, Ptolemaios Krallığı Seleukos İmparatorluğu olmak üzere üç parçaya bölündü. Bu bölünüşten sonra MÖ 281'de I. Seleukos tarafından Seleukos İmparatorluğu'na bağlanan şehre Makedon askerler yerleştirildi. MÖ 190'da Magnesia Muharebesi'nin kaybedilmesi ve donanmanın Efes'ten Patara'ya çekilmesi, Thiatira'nın Romalılara teslim olmasına yol açtı. Savaşın adından imzalanan Apamea Antlaşması ile birlikte Pergamon Krallığı, Akhisar da dahil Toros Dağları'nın batısındaki Anadolu topraklarının çoğunu ele geçirdi. Böylece kent, Pergamon Krallığı'nın yönetimine girdi. MÖ 138'de ölen III. Attalos, vasiyetinde krallığını ve hazinesini Roma Cumhuriyeti'ne bıraktı. Buna karşı çıkan Aristonikos, çevresine topladığı birliklerle isyan etti ve Thiatira'yı ve Apollonis'i ele geçirdi. Fakat Roma kuvvetlerine direnemeyerek kaçtı ve MÖ 133'te sığındığı Mysia Stratonikea'da (Siledik) yakalanarak idam edildi.

Akhisar, Roma döneminde önemli bir sanayi kenti haline geldi. En önemli sanayi kolu tekstil oldu. Yün boyama, keten dokumada ve deri işlemede geliştiler. Çeşitli iş kollarında dernekler kuruldu. MÖ 25/24, MS 17, MS 178/179, MS 212, MS 262 ve MS 358'de yaşanan depremlerde şehir, büyük zarara uğradı. Kent, MS 366'da bir savaşa sahne oldu. Thyatira Savaşı olarak bilinen ve Valens ile Procopius'un karşı karşıya geldiği savaşta Valens'in kuvvetleri galip geldi, Procopius idam edildi. MS 395'te Roma İmparatorluğu'nun ikiye bölünmesi'nin ardından kent, Bizans hakimiyetine geçti. Bu dönemde Hristiyanlığın yayıldığı ilk yerlerden oldu. Akhisar, Hristiyanlığın ilk yedi kilisesinden biriydi ve şehirde Sardis metropolitliğine bağlı bir de piskoposluk bulunuyordu. Bu piskoposluk, Türk Kurtuluş Savaşı'nın ardından 1922 yılında bölgedeki varlığına son vererek İngiltere'ye taşındı.

Beylikler ve Osmanlı İmparatorluğu dönemi

Akhisar, 1307'de Saruhan Bey tarafından Saruhanoğulları Beyliği'nin egemenliğine geçirildi. Saruhan Bey döneminde şehir, Türkleştirildi. 1390'da Hızır Şah ile Orhan Bey arasında yaşanan taht mücadelesinden yararlanan II. Bayezid şehri ele geçirmiştir. 1402'de yapılan Ankara Savaşı'nın ardından Miranşah, Akhisar'ı yağmaladı. Saruhanoğulları Beyliği, 17 Ağustos 1402'de Orhan Bey tarafından Timur'un desteğiyle yeniden kuruldu. Beyliğin kurulması ile tekrar Saruhanoğulları'na bağlanan Akhisar, I. Mehmet'in Anadolu'daki siyasi birliği sağlaması ile yeniden Osmanlı yönetimine geçti. Aydınoğulları Beyi İzmiroğlu Cüneyd Bey'in kuvvetleri Halil Yahşi Bey tarafından Akhisar önlerinde yapılan Gülnas Muharebesi'nde mağlup edildi. Böylece II. Murad döneminde kesin olarak Osmanlı egemenliğine geçirildi. Sonrasında merkezi Kütahya olan Anadolu Eyaleti'nin Saruhan Sancağı'na bağlanan 12 kazadan biri hâline gelen Akhisar'ın, 1531'de bir nahiyesi ve 21 köyü vardı.

Ulaşım yollarının üzerinde ve verimli bir ovaya kurulmuş olması nedeniyle nüfusu artış gösterdi. 16. yüzyılın ilk yarısında kaza merkezinin on yedi mahallesi vardı. Şehrin, civarındaki bağlık alanlara yayılmasıyla mahalle sayısı on dokuza yükseldi. Şehrin, tarıma dayalı bir ekonomisi vardı ve tahıl ürünleri ve pamuk en çok üretilen ürünlerdi. Pamuklu dokumada gelişti. Şehirde, yeniçeri elbiseleri ve tersaneler için yelken ve tente bezleri dikiliyordu. 17. yüzyılda Kalenderoğlu Ayaklanması'ndan etkilenen kazaya, ayaklanmayı bastırması için Osmanlı ordusu gönderildi. Ordu, yol üzerindeki çeşitli köylerin Celaliler tarafından yağmalandığını gördü. 16 ve 17. yüzyıllarda Celali isyanları'ndan etkilenen şehrin surları tamir edildi ve civardaki halkın bir kısmı şehre yerleşti ve bu dönemde nüfusu artış gösterdi. Şehir 18. yüzyılda durumunu korudu. 19. yüzyıla gelindiğinde ise Akhisarlı ustalar tarafından yapılan geleneksel dokumanın yanı sıra çorap ve fanila dikilen bir fabrika da inşa edilmişti. Kasabada özellikle pamuk bezi ve iplik boyası üretimi yapılıyordu. "Şark Halı Kumpanyası" ilçede kurduğu acenteyle yerel üreticileri örgütleyerek tüm üretimi tekelde toplamayı başarmıştı. İlçeye gelen yabancılar, bölgedeki iplik fabrikası kurarak kendi denetimlerine geçirdiler.

Milli Mücadele ve Cumhuriyet dönemi

Yunanlar, 5 Haziran 1919'da Akhisar'ı işgal etti. Ancak Yüzbaşı Kemal Bey komutasındaki gönüllü milis kuvvetlerin 6 Haziran 1919'da Akhisar'a hareket etmesi sonucu İngilizlerin de etkisiyle Akhisar'ı 10 Haziran 1919'da boşaltmak zorunda kaldılar.  Önce 14 Haziran 1919'da Akhisar Redd-i İşgal Cemiyeti kuruldu, ardından Karaosmanoğlu Halit Paşa önderliğinde ilk müfreze oluşturuldu. Fakat kendisi 8 Temmuz 1919'da Yunanlar tarafından öldürüldü. 27 Haziran 1919'da Akhisar Cephesi kuruldu, Binbaşı Hüsnü Bey de bu cephenin ilk komutanı oldu. Cephe kurulduktan sonra Hüsnü Bey ile Akhisar ileri gelenlerinden Reşat Bey arasında bir anlaşmazlık yaşandı. Bu yüzden 12 Ağustos 1919'da Akhisar'a gelen Hacim Muhittin Bey, Celâl Bey'a cephe komutanlığı görevini almasını istedi. 19 Eylül 1919'da düzenlenen Üçüncü Balıkesir Kongresi'nde alınan kararla Akhisar Milli Alayı oluşturuldı ve komutanlığına Celâl Bey getirildi. Heyet-i Temsiliye'nin 19 Kasım 1919'da telgrafla gönderdiği önerinin ardından 1919 sonunda ve 1920 başında yapılanan Batı Cephesi, üç ayrı yapıya bölündü. Bu bölünmede komutanı Albay Kâzım Bey olan İzmir Kuzey Cephesi sınırları içinde kaldı. İlçe, 22 Haziran 1920'de ikinci bir Yunan işgaline uğradı. Yunanlar, Milne Hattı'ndan üç tümenle iki koldan Akhisar-Soma yönünde genel bir saldırıda bulundu. Akhisar, akşam saat 18.00'de Yunan kontrolüne geçti. Türk kuvvetleri saldırıyı kıramadılar ve önce Soma önlerinde, 24 Haziran'da Soma'nın boşaltılmasıyla Savaştepe'ye çekildiler ve Akhisar'ı boşalttılar. Yunanlar işgal süresince Bekirler, Dereköy, Beyoba, Yatağan, Gökçeahmet, Kömürcü, Muşlar ve Sarılar gibi köyleri ateşe verdi. Köylere baskınlar düzenleyerek halkın mal ve parasını gasp ettiler. Bu işgal 6 Eylül 1922'ye kadar sürdü.

1919 yılında Celâl Bayar'a göre Akhisar'da 6118 Rum ve 882 Ermeni; Sabahattin Selek'e göre ise 5877 Rum, 515 Ermeni, 485 Musevi; Yunanların tespitine göre ise 9586 Rum, 882 Ermeni yaşamaktadır. Yunan yazar Eleftherios Kasianis; 22-23 Ağustos akşamı Türk çetelerin Rumlara saldırdığını ve ertesi gün Türk ordusunun şehre girerek önce Ermenileri, iki gün sonra da Rumları öldürdüğünü söylemektedir. Öldürülen kişi sayısı kesin olarak bilinmemekle beraber, Kasianis sayının 7 bin civarında olduğunu tahmin etmektedir. Hristiyan bilimci David J. Jonsson, ise şehirdeki 7 bin Rum'un öldürülmesiyle ilçedeki tüm Hristiyan nüfusunun da yok olduğunu iddia etmektedir. 24 Temmuz 1923'te imzalanan Lozan Antlaşması'nda belirtilen Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi gereğince, çoğu Selanik, Drama ve Bulgaristan'dan gelen Türkler ilçeye yerleştirilmiştir. Cumhuriyet'in ilanından bu yana Manisa'ya bağlı olan Akhisar; 2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından Manisa'nın büyükşehir olması ile birlikte, ilçe belediye sınırları Manisa Büyükşehir Belediyesi mülki sınırlarına dahil oldu.

İdari Yapı

Mahalleler ve İşletmeler

2014 yılına kadar ilçeye bağlı 9 kasaba ve 86 köy, ilçe merkezinde 14, kasabalarda 20 olmak üzere 34 mahalle muhtarlığı bulunuyordu. 2012'de Meclis Genel Kurulunda kabul edilen 6360 sayılı yasa ile 2014 Türkiye yerel seçimlerinden itibaren ilçenin sınırları genişlemiş ve toplamda 109 mahalle sayısına ulaşmıştır.

Akhisar'da kaymakamlık ve Bakanlıkların Taşra teşkilatı olan İlçe Müdürlüklerinin tamamı ve İlçe Özel İdare Müdürlüğü de bulunmaktadır. İlçede Orman İşletme Müdürlüğü, Kadastro Müdürlüğü, Meteoroloji İstasyon Müdürlüğü, Askerlik Şubesi Başkanlığı gibi çevre yerleşim birimlerine de hizmet veren bölge veya işletme düzeyinde teşkilatlanan birimlerde bulunmaktadır.

Ceza merkezleri ve Komutanlıklar
İlçe adli yönden ağır ceza merkezidir ve şehirde A3 Tipi Kapalı/Açık Ceza İnfaz Kurumu bulunmaktadır. Akhisar'da biri aktif olarak kullanılmak üzere 2 adet Askeri Havalimanı bulunmaktadır. Kentteki Garnizon Komutanlığı ise Albay düzeyindeki Hava Meydan Komutanı tarafından yönetilmektedir. Akhisar Hava Meydan Komutanlığı NATO/CAOC-6 karargahına ev sahipliği yapan Muharip Hava Kuvveti ve Hava Füze Savunma Komutanlığı'na bağlı yedek hava meydanı olarak kullanılan bir havalimanıdır. Albay düzeyindeki komuta kademesi ile birlikte ağırlıklı olarak teknik personel olmak üzere 500 civarında askeri personel, er ve erbaş görev yapmaktadır.

Coğrafya
Akhisar ilçesi Ege Bölgesi'nin kuzeyinde, Manisa ili sınırları içinde bulunmaktadır. Güneyde Gölmarmara, güneybatıda Saruhanlı, batıda Aliağa, kuzeyde Sındırgı, kuzeybatıda Kırkağaç ve Soma, doğuda Gördes ilçeleri ile komşudur. 1645 km2 yüzölçümü ile Manisa ilinin yüzölçümü bakımından en büyük ilçesidir.

Şehrin batısında volkanik bir kütle olan Yunt Dağları, doğusunda Gördes Platosu, kuzeyinde Kırkağaç Ovası, güneyinde ise Marmara Gölü havzası, Çal Dağı ve Manisa Ovası bulunmaktadır. Gediz'in kollarından olan Kum Çayı'nın suladığı Akhisar Ovası üzerine kuruludur. 38 derece kuzey enlemi ile 27 derece doğu boylamı üzerinde bulunmaktadır. En alçak noktası denizden 60 metre yüksekliğiyle Kum Çayı boğazının taban kısmı, en yüksek noktası ise denizden 1280 metre yüksekliği ile Görenez Dağı'dır. İlçe merkezinin denizden yüksekliği ise 106 metredir. Akhisar'da pek çok akarsu bulunmaktadır. Kum Çayı, Gerdik Çayı, Gediz Nehri ve Bakırçay ilçedeki akarsulardan bazılarıdır.

Kara ve demiryolu ulaşımı gelişmiştir. Şehre ulaşım çoğunlukla 1955'te yapılan İzmir-İstanbul karayolu ve 1890'da açılan Manisa-Bandırma demiryolu ile sağlanmaktadır. 2019'da İzmir-İstanbul Otoyolu'nun açılmasının ardından bölgeye otoyolla ulaşım da sağlanabilmektedir. Ulaşım imkanlarının gelişmiş olması bölgede ticaretin gelişmesine sebep oldu. Karayolu ve demiryolu ağlarının etrafında gelişim gösterdi. Akhisar Ovası'nın üzerine kurulu olması bölgede tarımsal faaliyetlerin yapılmasına yol açtı. Şehirdeki toplam arazinin yüzde 47'si tarım arazisidir.

İklim
Akhisar'da, yazları sıcak ve kurak, kışların ılık ve yağışlı olduğu, kar yağışlarının ve don olaylarının fazla görülmediği Akdeniz iklimi görülür. Yükselti farklılıkları nedeniyle bölgede yaşanan iklim özelliklerinin, Akdeniz ikliminden bazı farklılıkları vardır. Yükselti farkları ile alanın genişliğinden kaynaklanan iklim adaları gözlemlenir. Kurak ve nemli dönemler ise ilçeye yıl içinde düşen yağış miktarının zamanla değişmesiyle oluşur, kurak dönemlerin süresi değişebilmekle beraber en az üç veya dört ay sürer.

En sıcak ay temmuzdur. İlçedeki ortalama en yüksek gündüz sıcaklığı 34,6°C'dir. En soğuk ay ise ocak ayı olup, bu dönemde ortalama en düşük sıcaklık 2 °C'nin altına inmektedir. Yaz ve kış mevsimlerinde sıcaklık değerleri birbirine yakın olup; ilkbahar ve sonbaharda hızla artar veya azalır. Ortalama sıcaklık alçak yerlerde 16 °C civarında olup yükseklere çıkıldıkça 7.5 °C'ye kadar düşer. Yağışlar en çok aralık, en az yaz aylarında düşer. Akhisar'da yıllık ortalama toplam yağış 589.3 mm'dir. Son yıllarda gözlenen en yüksek sıcaklık 45,2 °C'dir ve temmuz ayında yaşanmıştır. En düşük sıcaklık ise -11,3 °C'dir ve aralık ayında ölçülmüştür. Açık günler en fazla temmuz ve ağustos aylarında, kapalı günler ise en çok aralık ve ocak aylarında yaşanmaktadır. Yılın ortalama 35.4 günü don olaylı geçen Akhisar'da en çok don olayının yaşandığı ay, 10.5 günle ocak ayıdır. Yılda ortalama kar yağan gün sayısı 1-3 gündür.

Bitki örtüsü

Alçak ve az eğimli Neojen arazisinin büyük bir kısmında doğal bitki örtüsü ortadan kaldırılmıştır ve buralar tarım alanları olarak kullanılmaktadır. Doğal bitki örtüsünün görüldüğü alanlar ise nispeten yüksek ve eğimli alanlara tekabül eder. Akhisar Ovası'nın yüksek kesimlerinde kızılçam, karaçam, kermes meşesi, katran ardıcı, tespih ağacı, akçakesme, laden, ağaç fundası gibi bodur maki elemanlarıyla graminelerden oluşur. Makilikler, alüviyal ovalarda ormanlar ile tarım alanları arasında bulunur ve 600 metreye kadar görülür. Bu yükseklikten sonra çam ormanlarının en yaygın bulunduğu kesim gelir. Akhisar'ın etrafındaki hafif engebeli dağlarda zeytinlikler, çam ormanları, makiler, koca yemişler, armut ve mersin bitkileri yetişir.

Akhisar ilçesinin %40'ı ormanlarla kaplıdır. Bitki topluluklarının dağılımını iklim koşulları, toprak özellikleri ve bölgenin topoğrafik özellikleri belirler. Ormanlar en fazla Çamlıca Dağı'nın kuzey ve kuzeybatısındaki yamaçlarda, Büknüş Ovası'nın güney ve güneybatı kesimlerinde ve Akhisar Ovası'nın kuzeydoğusundaki yüksek kesimlerinde görülür. Bununla beraber ilçenin alçak olan güney kesimlerinde ormanlık alanlar bulunmaz, doğu kesimlerdeki yerleşim alanlarında ise ormanlar tahrip edilmiştir. Ormanlar, çoğunlukla bodur maki elemanlarından ve kızılçamlardan oluşur. Doğal bitki örtüsünün bozulmadığı, yüksek yerlerde ise karaçamlardan oluşan orman topluluklarına rastlanır. Ovada yetişen önemli kültür bitkileri; pamuk, tütün, üzüm ve zeytin olup bu bitkilerin katma değeri fazladır.

Depremsellik

Akhisar, Batı Anadolu Fay Hattı üzerinde kurulmuş bir ilçe olup Gediz Çöküntü Havzası'nın kuzey koluna yerleşmiştir. Çevresinde pek çok aktif fay bulunur, yüksek deprem tehlikesi altındadır. Sık sık depremlerin yaşandığı Akhisar ve çevresinde, kaydedilmiş 224 tarihsel deprem bulunmaktadır. 1900'de bu yana meydana gelen ve en büyüğü 7.2 şiddetinde olan şiddeti 4'ten fazla olan 640 deprem yaşanmış olup bu depremlerden en kuvvetlisi 7.2 büyüklüğünde ölçülmüştür. İlçede orta ölçekli ve hasara neden olan en son deprem, 12 Eylül 2016'da meydana geldi. 5.0 ölçeğindeki bu depremde 15'i ağır olmak üzere 50 bina hasar gördü. Akhisar'ın yakın köyleri ve çevresinde 22 Ocak 2020'de başlayan ve ondan fazlası 5 şiddetinin üstünde olan bir deprem fırtınası da yaşandı.

Jeolojik yapı
Akhisar, I ve II. jeolojik zamanda oluşan çeşitli kayalardan meydana gelmektedir. Neojen öncesinde oluşmuş kayaların başlıcaları kristalin ve ofiyolit kaya topluluklarıdır. Kristalin kayalar Göcek civarında yoğunlaşırken ofiyolit kayalar filiş ve masif kireç taşları gibi diğer Kretase sonu oluşumların yapılandığı Dağdere civarında bulunur. İlçenin özellikle kuzeydoğusu II. zamandan kalma parçalanmış volkanik kayaçlarla masif kireç taşları, kumtaşı, konglomera, mermer ile örtülüdür. Bu kayaçlar bölgenin tektonik hareketlerinden dolayı kıvrılarak oluşmuştur. Güneydoğuda Alt Jura volkanitleri yüzeylenir. Doğuda Neojen zamanından kalma kırıntılı ve karbonatlı taşlar ile çakıltaşı, kumtaşı, silttaşı, kiltaşları ve kireç taşından oluşan Hasköy Formasyonu bulunur. Akhisar ile Gördes ilçeleri arasında kalan bölgede kömür yatakları bulunur. Kömür, siyahımsı bir renktedir, mat görünümlüdür ve düzensiz yapılanmıştır. İlçede kömürün dışında zımpara, krom, simli kurşun (gümüş içeriği yüksek olan kurşun) ve linyit madenleri de bulunur.

İlçede zonal, azonal ve intrazonal topraklar yayılış gösterir. En çok karşılan toprak çeşitleri kırmızı Akdeniz toprakları ile alüvyal topraklardır. Bölgede Akdeniz ikliminin yaşanması, kırmızı Akdeniz topraklarının geniş bir alana yayılmasını sağlamıştır. Özellikle ilçenin doğu ve güneybatısında yaygın olarak görülen bu toprak çeşidi, Neojen kalkerlerinin aşınmasıyla oluşmuştur. Alüvyal topraklar ise Kumçayı ve Gördük Çayı'nın dağlardan indirdiği toprakları Akhisar Ovası'nda birikmesiyle oluşmuştur.

Nüfus

16. yüzyılın ilk yarısında 3500 kadar nüfusu olan Akhisar'da, nüfus 16. yüzyılın geri kalanında pek fazla değişmedi. 18. yüzyıla kadar bölgede Müslüman nüfus çoğunlukta kaldı. Fakat Yunan İsyanı'nın ardından bölgeye yerleşen muhacirler ile çeşitli Ege Adaları'ndan Batı Anadolu'ya yerleşen Rumlar nedeniyle hem Türk nüfusu hem de Rum nüfusu 19. yüzyılda hızlı bir artış gösterdi. Rumların kazaya yerleşmesi, kazanın 200 metre yakınına İzmir-Aydın demiryolu hattının inşa edilmesiyle gerçekleşmiştir. Batı Anadolu'ya gelen Rumlar, demiryolu aracılığıyla iç bölgelere kadar ulaşmışlar ve yerleşmişlerdir.  Ayaz Belkız, Yunan İsyanı öncesinde nüfus kayıtlarında tek Rum'un kayıtlı olmadığından ve isyanın ardından bölgeye yerleşen Rumların giderek çoğalarak cemaat oluşturduklarından bahseder. Böylece ilçede nüfus bakımından azınlık konumunda olan Rumlar, bölgede üstünlüğü sağladılar ve 1890'a kadar olan süreçte kazaya bir kilise ile üç okul kurdular. Şehirde Rumların yanı sıra Musevi ve Ermeni azınlık da bulunuyordu.

19. yüzyılda gelen göçlerle beraber 19. yüzyıl başlarında 8-10 bin dolaylarında olan nüfus, yüzyılın sonlarında 12 bine çıktı. Sadece erkek nüfusunun sayıldığı 1835 nüfus sayımlarında, sırasıyla 2.815 erkek nüfusu tespit edildi ve nüfusun %25,8'i (726 kişi) gayrimüslimdi. 1842'de ise erkek nüfusu 3.555'e çıktı. 19. yüzyıl sonları ile 20. yüzyıl başlarında kazanın nüfusu 30.000 civarında kaldı. Cumhuriyet'in ilanından sonra 1927'de yapılan ilk nüfus sayımlarında ise kazanın nüfusu 47.716 olarak belirlendi. Bu nüfusun %37.77'si (18.026 kişi) şehir merkezinde yaşarken kalanı kırsal bölgelerde ve nahiyelerde yaşıyordu. 1935'te yapılan ikinci nüfus sayımında kazanın toplam nüfusu Palamut nahiyesinin Akhisar'a bağlanmasının da etkisiyle %33.4 artarak 63.650'ye çıktı. Nüfus mübadelesiyle Balkanlar'da yaşayan binlerce Türk, Akhisar'a gelerek buraya yerleşmişlerdir. Kaç kişinin mübadele kapsamında kazaya geldiği ile alakalı net bir bilgi bulunmazken Ekmel İzdem, 9.805 kişinin kazaya geldiğini söylemektedir.

Akhisar sahip olduğu coğrafi özellikler nedeniyle nüfusa oranla en çok göç alan ilçelerden biridir. Tarıma elverişli topraklar, insanların kentsel ve kırsal bölgelere yerleşip nüfusun artmasını ve ilçenin gelişmesini sağlayan önemli bir etkendir. D 555 karayolu ve Manisa-Bandırma demiryolu da ilçenin gelişmesine yol açtı. 2019-2020 yılları arasında ise ilçenin nüfus artış hızı (%1,05), ülke nüfus artış hızının (%0,55) yaklaşık iki katıdır. Akhisar'ın nüfusu 2020 itibarıyla 174.850 kişidir. İlçede km2'ye düşen 106 kişi düşmektedir ve bu il ortalamasına (109 kişi/km²) yakındır. İlçede 2618 kişi okuma yazma bilmez. İlçede yaşayanların %49,8'i erkek %50,2'si kadındır. Nüfus bakımından en küçük mahalle Kabaağaçkıran olup nüfusu 2020 itibarıyla 23'tür. Nüfus bakımından en büyük mahalle ise, 2020 itibarıyla nüfusu 22.056 olan Hürriyet'tir.

Ulaşım
Akhisar, İzmir Limanına 92 km, Adnan Menderes Havalimanı'na 110 km uzaklıktadır. Kent İstanbul-İzmir karayolu üzerinde İzmir'den 80, Bandırma'dan 190, İstanbul'dan da 470 kilometre uzaklıktadır. Aynı zamanda Bandırma-İzmir ve Ankara-İzmir demir yolları üzerindedir. Akhisar çevresindeki ilçeleri birbirine bağlayarak bölgede kavşak konumundadır.

Ekonomi

İlçenin ekonomik faaliyetleri tarım ve sanayi olmak üzere iki ana başlığa ayrılmaktadır.

Tarım
İlçenin 1980'lere kadarki en önemli tarımsal faaliyeti tütün üreticiliği iken bu durum 1990'ların başında zeytin üreticiliğine kaymıştır. Akhisar günümüzde zeytin üretimi açısından ilçe sınırları içerisinde barındırdığı 12 milyon zeytin ağacı ile Türkiye'nin en büyük zeytin ve zeytinyağı üreticisi konumundadır. Ayrıca ilçe kırsalında özellikle sultani üzüm üretimi de son dönemde yaygınlaşmıştır.

Organize Sanayi
Akhisar Organize Sanayi Bölgesi, Manisa Valisi Başkanlığındaki İl Özel İdaresinin %34, Akhisar Belediyesinin %33, Akhisar Ticaret ve Sanayi Odasının %33 katılımı ile toplamda 292 hektarlık alanda oluşturulmuştur. Bölge, 1.914.553 m² alana sahip 77 adet sanayi parselinden oluşmaktadır. Sadece Akhisar'a istihdam sağlamak ile kalmayan bölge, çevre ilçe ve beldelere de istihdam sağlamaktadır.

Kültür

Şenlikler

Çeşitli etkinlik, festival ve şenliklerin düzenlendiği ilçede, bunların arasından Osmanlı devrine kadar giden tarihiyle Çağlak Festivali ilçede düzenlenen en eski etkinliktir. Geçmişi 1476-1477'de Şeyh İsa'nın Bursa'daki medrese eğitiminin ardından Akhisar'a gelmesi dolayısıyla Çağlak Deresi'nde 17 gün boyunca yapılan kutlamalara kadar gitmektedir ve 1999'dan bu yana kesintisiz gerçekleşmektedir. 19. yüzyıl ortalarında maddi israf olarak değerlendirildiği için kutlanması yasaklanmış, Cumhuriyet döneminde yasak kaldırılarak kutlanmaya devam edilmiştir. Kutlanma tarihi ve süresi zaman içerisinde değişmiştir. Cumhuriyet ilk yıllarında Mart ayı ortalarında düzenlenen festivaller günümüzde mayıs ayında düzenlenmektedir. Bunun yanı sıra festival süresi birkaç günden bir haftaya kadar uzamıştır. Günümüzde şehir merkezine 4 km uzaklıktaki Çağlak mevkiinde düzenlenen festivalde yağlı güreş müsabakaları, zeytinyağlı yemek yarışmaları, atıcılık ve nişan talimleri, cirit oyunları, satranç turnuvaları, konserler, stand-up gösterileri, halk oyunları, film gösterimleri ve sergiler gibi çeşitli faaliyetler yapılmakta, katılımcılara yiyecek ve içecek dağıtılmaktadır.

İlçede yapılan bir diğer etkinlik ise zeytin hasat şenlikleridir. 2008'den bu yana düzenlenen şenliklerde kortej yürüşü, fotoğraf sergileri gerçekleşir, zeytin toplanıp zeytinyağı çıkarılır. Tahir Ün Caddesi ve Bakır Mahallesi'ndeki 1659 yıllık zeytin ağacı gibi çeşitli mekanlarda gerçekleşen etkinlik, 2019'da Barış Pınarı Harekâtı'na destek amacıyla iptal edilerek toplanan zeytinlerin Türk ordusuna gönderileceği açıklanmıştır.

Kültür & Sanat Merkezleri

Tayyare Sineması
İstiklal Savaşı sırasında Akhisar Cephesi Kuvay-i Milliye kumandanlığı da yapmış olan istiklal madalyası sahibi Murat Tolun Bey, 1925 yılında Türk Tayyare Cemiyeti'nin Akhisar şubesini kurup başkanlığını üstlenmiştir. Murat Tolun Bey, Tayyare Sinemasının projesini kendisi yapmış, inşaatında Bulgar ve Türk işçiler ile birlikte çalışmıştır. Sinemanın yapımı 30.000 liraya mal olmuştur. Tayyare Sineması'''nın günümüzdeki adı Akhisar Belediye Sinemasıdır. Akhisar Belediyesi tarafından işletilen sinema salonu dönem dönem konser, imza günü, tiyatro oyunları gibi kültürel etkinliklere de ev sahipliği yapmaktadır.

 Amfi Tiyatro
2013 yılında Manisa Valiliği  ve Akhisar Belediyesi tarafından gerçekleştirilen 251 bin Dev Öğrenci projesi kapsamında inşa edilen 3 Bin kişi kapasiteli Amfi Tiyatro 2 milyon 694 Bin TL'ye mal olmuş ve bunun 400 Bin TL'si 251 Bin Dev Öğrenci Projesi grubundaki öğrenciler tarafından toplanmıştır.

 Bülent Ciğeroğlu Kültür Merkezi
560 kişilik salonu ve fuayesi ile ilçede konser ve tiyatro mekanı olarak kullanılan salon, 2014 yılında, Soma Faciası davalarının görülmesi için geçici süreliğine Adalet Bakanlığına kiralanarak, Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi Duruşma Salonuna çevrilmiştir.

 Gölet Kültür Park
Hüsnü Kahraman'ın belediye başkanlığı döneminde proje haline getirilen ve yıllarca atıl durumda kalan alan, 2007 yılında inşaata yeniden başlanıp 2008 yılında tamamlanarak hizmete girmiştir. 50 bin metrekare alan üzerine inşa edilen parkta yapay göletin yanı sıra kültür merkezi, tenis kortları, tam ve yarı olimpik yüzme havuzu, basketbol sahası, piknik alanı gibi birçok sosyal ve kültürel alan bulunmaktadır. 5 yüzyıldır devam eden Çağlak Festivali de bu alan içerisinde yapılmaktadır.

 Turizm

İlçe sınırları içerisinde Thyateira Antik Kenti ve 1 adet Arkeoloji Ve Etnografya müzesi barındıran Akhisar'daki Ulu Cami, Paşa Camii, Şeyh isa Camii ve Yeni Gülruh Camii ile Hashoca Mahallesindeki Türkiye'nin ilk kütüphanelerinden olan Zeynelzade Kütüphanesi şehirdeki diğer tarihi ve turistlik yerlerdendir. Akhisar'ın yakın çevresinde ise Khliara (Kırkağaç), Kalamos (Gelenbe), Yortan (Bostancı) Höyüğü, Nakrasa (İlyaslar), Apollonis (Mecidiye), Hierokemo (Beyoba) gibi diğer turistik, tarihi bölgeler bulunmaktadır.

 Thyateira Antik Kenti

Akhisar ilçesinin antik çağdaki ismi olan Thyateira kenti, bugünkü modern kentin altında kalmıştır. Kent, Lidya devletinin ve Pergamon Krallığı'nın en önemli yerleşimlerinden olup, Roma İmparatorluğu döneminden, Bizans dönemine kadar bu isimle anılmıştır. Aziz Pavlus tarafından Batı Anadolu'da kurulan Hristiyanlığın ilk yedi kilisesinden biri de Thyateira kentindedir. Thyateira kentine ait kalıntıların bir bölümü bugün Akhisar kent merkezinde bulunan Tepe Mezarı mevkiinde görülebilmektedir.

Çeşitli araştırma ve kazılarda eski kent yapısı ile ilgili kalıntılar bulunmuştur. Bunların en önemlisi kent merkezinde bulunan Tepe Mezarı kazısı sonrası bulunan kalıntılardır. Çeşitli yıllarda yapılan kazılarda burada bir sütunlu yol ile asbisli kolosal yapı ortaya çıkarılmıştır. Öğretmen Evi ve Vergi Dairesi Kazılarından sonra Tepe Mezarından çıkarılan sütunlu yol, Thyateira akropolü olan eski hastanenin bulunduğu tepeciğe gitmektedir. Tepe Mezarındaki asbistli yapı kuzey-güney yönünde uzanmakta olup uzunluğu 43 metreyi bulmaktadır.

 Akhisar Müzesi

Müze, Thyateira Antik kenti kalıntılarının hemen yanında bulunan ve 1932 yılında inşa edilip öncesinde okul daha sonraları da öğretmen evi olarak kullanılan alanda yapılan rölöve ve restorasyon çalışması sonrası 2012 yılında hizmete açılmıştır. 11 ayrı bölümden oluşan müzede 1451 adet arkeolojik ve etnografik eser sergilenmektedir. Bu eserlerin en önemlileri arasında 18-11 milyon yaşlarındaki fosiller ve el aletleri ile MÖ 500'lere tarihlenen lir çalan Eros rölyefi sayılabilir.

 Sinagog
Türk Telekom Müdürlüğü binasının hemen arkasında tarihi bir sinagog bulunmaktadır. Yapım tarihi ile ilgili bilgi bulunmamakla birlikte günümüzde, Kültür ve Turizm Bakanlığı kayıtlarına geçmiş eski kapısı dışında yapıya ait çok fazla bir kalıntı kalmamıştır.

 Musevi Mezarlığı

Şehirdeki Reşat Bey mezarlığının yanında, 673 metrekarelik alana yayılmış bir Yahudi mezarlığı vardır. İbranice taş oymaları ile mezar taşları günümüzde de ziyarete açık haldedir.

 Or Yehuda Tarım Okulu

Akhisar'lı bir Yahudi aile tarafından Kayalıoğlu mahallesi'nde Ziraat Okulu olarak yaptırılan bina günümüzde hala ayaktadır. Bina, 1903 yılında inşa edilmiştir. 3 kattan oluşan yapı yakın bir döneme kadar ilköğretim okulu olarak aktif olarak kullanılmaktaydı. Etrafında ziraat çalışmalarının yapılabileceği bahçelerin de olduğu binanın bodrum katında bir şaraphane de bulunmaktadır. Bina ve bahçe yaklaşık 2 dönümlük bir alanı kaplamaktadır (8.100 m²).

 Zeynelzade Kütüphanesi ve Hashoca Camisi
Kütüphane 1797 yılında Akhisar'ın zengin bir ailesi olan Zeynelzade ailesi tarafından yaptırılmıştır. Bina Hashoca Mahallesi'nde, Hashoca Camisinin karşısındadır. 1805 kayıtlarına göre 923 cilt el yazması kitap mevcuttu. Bu el yazması kitaplar arasında Kâtip Çelebi'nin Keşfü'z-Zunûn eseri de bulunmaktadır. Kütüphane 1805 yılında resmen tescil edilmiştir. Kütüphane, tek kubbeli olarak inşa edilmiş ve tavanında da alçı süslemeler kullanılmıştır. 2013 yılında Akhisar Belediyesi tarafından 208 Bin 195 TL yatırım yapılarak ve il özel idaresinden de 220 Bin 575 TL destek alarak restore edilen bina Akhisar turizmine yeniden kazandırılmıştır. Aynı adı taşıyan modern bir kütüphane 20. yüzyılda kentin bir başka yerinde inşa edilerek öğrencilere ve araştırmacılara hizmet etmektedir.

 Akhisar Paraları
Genel olarak, paranın, M.Ö. 7. yüzyılda Batı Anadolu'da Lidyalılar tarafından icat edildiği kabul edilmektedir. Kuzey antik Lidya'nın en önemli merkezi olan Thyateira, paranın kullanıldığı ilk şehirlerden biriydi. M.Ö. 200'ye doğru önemli ticaret merkezleri kendi paralarını basmaya başlamıştı. Bu dönemde Thyateira da kendi parasını basan bir merkez konumundaydı. Thyateira paralarında genellikle bir tarafında Apollo veya Artemis figürleri bulunurken, diğer yüzeyinde çift başlı balta olarak bilinen labris bulunmaktadır. MS 50'li yıllarda Thyateira, Roma İmparatorlarının, yerel valilerin veya şehir yöneticilerinin figürlerini taşıyan paraları basmıştır.

 Plateia Petra (Şahin Kaya)
İlçenin doğusunda bulunan, antik dönemdeki adı Plateia Petra olan ve günümüzde "Şahin Kaya" olarak bilinen yapı, Pers kültürünün ve Helenistik Dönemin izlerini taşımaktadır. Büyük bir kaya kütlesinin üzerine ve çevresine yayılmış kale kalıntıları günümüzde de görülebilmektedir. Yapılan araştırmalar sonucu buradaki ilk yerleşimin Persler tarafından gerçekleştirildiğini ortaya koymuştur. Konumu ve kalıntılar sayesinde, yerleşimin savunma amaçlı bir kale olduğunu göstermektedir. Plateia Petra'ya erişim, kayaya oyulmuş 3.050 basamaklı eski bir merdiven ile sağlanmaktadır.

 Mutfak
Akhisar mutfağı Ege, Anadolu ve Balkan izleri taşımakla birlikte daha çok zeytinyağlılar, sebze ve hamur işi ağırlıklıdır. Şehrin en bilinen mutfak ürünü Akhisar köftedir. Köfte dışında, Simit Ekmeği ve yöreye özgü yapılan katmer de şehirdeki öne çıkan mutfak ürünlerindendir. Evliya Çelebi Seyahatnamesi'nde Mekik ekmeğinin hâs ve beyâz bir ekmek olduğunu ve Akhisar'da yapılan bir ekmek çeşidi olduğunu yazmıştır.

 Spor
 Spor Tesisleri
Akhisar Şehir Stadyumu
Akhisar Kapalı Spor Salonu
Spor Toto Akhisar Stadyumu

 Spor Kulüpleri
 Futbol

İlçenin profesyonel futbol takımı Akhisar Belediyespor, tarihinde ilk kez 2012-13 sezonunda Süper Lig'de mücadele etme hakkını kazanmıştır. Bu başarıyı önceki sezon 1. Lig'de şampiyon olarak gerçekleştirmiştir. Daha önce kulüp iki sezon 1. Lig'de oynamıştır ve kuruluşundan beri çoğu zaman 2. Lig ve 3. Lig'de oynamıştır.

 Basketbol

İlçenin profesyonel Basketbol takımı Akhisarspor, Türkiye Basketbol Ligi'nde mücadele etmektedir.

Akhisar Belediyespor dışında ilçede amatör yerel ligde mücadele eden futbol takımları da bulunmaktadır.

 Eğitim

İlçede iki yıllık eğitim- öğretim hizmeti vermek üzere 2000 yılında Celal Bayar Üniversitesi'ne bağlı Meslek Yüksekokulu kurulmuştur.
Akhisar Meslek Yükselokulundaki eğitim programında;
Bilgisayar Programcılığı
Elektrik
Endüstriyel Tavukçuluk
Makine
Otomotiv Teknolojisi
Pazarlama
Zeytincilik ve Zeytin İşleme Teknolojisi gibi bölümler bulunmakta.

 Belediye başkanları

 Uluslararası İlişkiler

 Kardeş kentler
  Lozan, İsviçre
  Gostivar, Kuzey Makedonya
  Donji Vakuf, Bosna-Hersek

 Ayrıca bakınız
 Thyateira
 Thyateira Savaşı
 Aspro Kastro
 Akhisar Ovası
 Akhisar Belediyespor
 Kaynakça ÖzelGenel'''

Akhisar


Isla Sepu (en inglés: Sepu Island; también llamada Isla Sapu) es una isla fluvial en el río Gambia en África Occidental, que pertenece a la República de Gambia.

Sepu se encuentra a unos veinte kilómetros aguas abajo de la isla de Janjanbureh y a 150 metros de la Islas Kai Hai.  La isla es plana y aluvial de unos 1100 metros de largo y 340 metros de ancho.

La isla está cerca del pueblo de Brikama Ba y no está habitada.  Muchas especies de aves se encuentran en ella.

Véase también
Isla Seal Dog Este
Isla Sebascodegan
Isla Sedir
Isla Selden

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de ubicación de la isla

Islas fluviales de Gambia

Isla Sepu


La Première Nation Selkirk (en anglais : Selkirk First Nation) est une Première Nation située dans le territoire du Yukon, au Canada. Son centre de population d'origine est le poste de traite de Fort Selkirk en bordure du fleuve Yukon, mais la plupart de ses membres vivent de nos jours à Pelly Crossing, là où la route du Klondike traverse la rivière Pelly.

Les membres de la Première Nation sont des Tutchonis du Nord et leur langue d'origine est le tutchone du Nord. Traditionnellement, les gens de la Première Nation se nomment le peuple Hucha Hudan (« le peuple des terres planes »), en raison des terres planes qui caractérisent les deux bords de la rivière près de Fort Selkirk.

La Première Nation de Selkirk signe en 1997 un accord sur ses revendications territoriales avec le gouvernement fédéral canadien. Elle y obtient un total de  de terres désignées, situées au sein de son territoire traditionnel.

Son chef actuel (2020-2023) est Darin Isaac et la population de la Première Nation est de 672 personnes en 2016, dont environ 40 % réside à Pelly Crossing.

Culture
Un grand effort est fait pour préserver la langue et la culture nord-tutchonie. Le chanteur Jerry Alfred, récipiendaire d'un prix Juno en 1996, est par ailleurs originaire de la Première Nation.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste des bandes indiennes au Yukon
 Autochtones du Canada

Liens externes

 Site Web de la Première nation de Selkirk
 Page de la Première nation de Selkirk sur le site Web du Conseil des Premières nations du Yukon
 Profil de la Première nation Selkirk sur le site web du ministère canadien des Relations Couronne-Autochtones et des Affaires du Nord

Première nation au Yukon

Première Nation Selkirk


An Festuca taurica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Anton Joseph Kerner och Eduard Hackel. An Festuca taurica in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca taurica


Gastón Alexis Silva Perdomo (født 5. marts 1994 i Salto, Uruguay), er en uruguayansk fodboldspiller (forsvarer). Han spiller i Argentina for Independiente.

Klubkarriere
På klubplan startede Silva sin karriere i Montevideo-klubben Defensor Sporting, som han repræsenterede både på ungdomsplan og i de første år som seniorspiller. Efter tre sæsoner i klubben rejste han til Italien, hvor han skrev kontrakt med Torino F.C. Efter at have haft problemer med at komme på holdet i Serie A-klubben tilbragte han et år på leje i Spanien hos Granada.

Efter egentligt at have skrevet kontrakt med mexicanske Pumas UNAM i sommeren 2017 forlod Silva klubben uden at have spillet en eneste kamp, for i stedet at repræsentere Independiente i Argentina. Her var han i sin første sæson med til at vinde den næststørste af de sydamerikanske klubturneringer, Copa Sudamericana.

Landshold
Silva har (pr. juni 2018) spillet 17 kampe for Uruguays landshold, som han debuterede for 13. oktober 2014 i en venskabskamp mod Oman. Han har repræsenteret sit land ved flere udgaver af de sydamerikanske mesterskaber, Copa América og ved VM 2018.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Fodboldspillere fra Torino FC
Fodboldspillere fra Granada CF
Fodboldspillere fra Club Universidad Nacional
Fodboldspillere fra Independiente
Personer fra Salto

Gastón Silva


The Frank Melville Jr. Memorial Library is the main library at Stony Brook University in Stony Brook, New York. It is named for the father of philanthropist Ward Melville, who donated 400 acres of land and money to establish Stony Brook University in 1957. It originally opened in July 1963 and has massively expanded since its original construction. The library was dedicated to Melville in 1971.

The library currently holds over two million volumes, over 300 databases, 70,000 electronic journals, 10,000 electronic books, 10,000 compact disks and 6,000 films. The six-story building encompasses roughly 682,000 square feet of space and is in use by over fifty different administrative and academic departments. Numerous retail companies ranging from Shop Red West (one of the university's bookstores) to Starbucks are housed in the Melville Library.

History
Originally constructed in 1962 as a modest sized three-story building, the library opened its doors as the State University Library in July 1963 with capacity for 700 students. It was renovated almost immediately with numerous construction projects shortly after; in 1967, work began on the "Bridge to Nowhere", connecting the library to the Stony Brook Union. Plans to connect the two buildings with the Fine Arts Center were not completed until 10 years after ground was broken, giving the structure its name. The Bridge to Nowhere was completed in 1977 and demolished in 2002.

In 1969, architect Ervin Y. Galantay spearheaded a new design for the library, adding four separate five-story wings around the original structure as well as a glass atrium that connected the original building to its new areas. After another massive renovation in 1971 that nearly quadrupled the square footage of the library, it was dedicated to Frank Melville Jr., Ward Melville's father.

In April 2002, a steel sculpture by graphic designer Milton Glaser was installed outside the library facing the Academic Mall.

It holds more than 2.1 million bound volumes and over four million rolls of microfilm. The library is a member of the Association of Research Libraries, a consortium of the top 120 research libraries in the country. The library has a Special Collections Department which houses over 16,000 rare books, 800 antique and hand-drawn maps, and over 150 collections, including the papers of Senator Jacob K. Javits, the Environmental Defense Archive, and the William Butler Yeats Microfilmed Manuscripts Collection.

In 2016 the North and Central Reading Rooms were renovated and modernized with new furniture and technology improvements to become a "knowledge commons." The redesign included adding new independent study areas, more natural light, better acoustics, new flooring, more electrical outlets, and new computer workstations.

Description

The building consists of six floors, and a commuter lounge, and is located on the Academic Mall of the university. There are also separate branch libraries in Math, Physics & Astronomy, Chemistry, Music, Computer Science, and Marine Science. The Library also contains offices for different academic departments, as well as classrooms, computer labs, a career center and a bookstore.

Shop Red West, one of the university's bookstores, is located in the basement of the Melville Library. After a longtime partnership with Barnes & Noble, the university reached a contract with Follett Corporation in 2018 to manage its bookstores and electronic catalog. The bookstore, then a Barnes & Noble, moved to the Melville Library from the Stony Brook Union in 1986.

In 2016, Amazon@StonyBrook opened, becoming the first Amazon pick-up location in the state of New York and only the 15th college in the United States to offer an Amazon pick-up location. However, the facility closed in November 2020 after four years.
In 2017, a Starbucks coffee shop opened in the basement adjacent to Shop Red West. The 2,842-square foot location cost $1.4 million to make and seats 70. An existent storage facility had to be demolished in order to make room.

References

External links
 Library homepage

University and college academic libraries in the United States
Libraries in New York (state)
Stony Brook University
Brookhaven, New York
Federal depository libraries
Library buildings completed in 1962
Library buildings completed in 1967

Frank Melville Jr. Memorial Library


نبيلة السيد (7 أغسطس 1938 - 20 يونيو 1986)، ممثلة مصرية.

عن حياتها
ممثلة كوميدية لمعت من خلال عملها في فرقة ساعة لقلبك في الخمسينيات انتقلت بين العديد من الفرق المسرحية عقب حصولها على دبلوم معهد التمثيل من مسلسلات التليفزيون التي عملت بها:«اهلا بالسكان» من المسرحيات التي عملت بها:«اتفضل قهوة» «مسعود سعيد ليه» وغيرها توفيت اثر اصابتها بالسرطان كسبت شعبية من خلال بساطتها في الاداء الكوميدى فجسدت نفس الادوار التي جسدتها وداد حمدى بالإضافة إلى دور العالمة ثم الزوجة والام وقد حبستها السينما في هذا النوع ممن الشخصيات.

أعمالها

أفلام

مسلسلات

مسرحيات

روابط خارجية

المراجع

كوميديون مصريون
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات
ممثلات مصريات في القرن 20
مواليد 1357 هـ
مواليد 1938
وفيات 1406 هـ
وفيات 1986
وفيات بعمر 47

نبيلة السيد


Blitum, rod jednogodišnjeg bilja iz porodice Amaranthaceae, raširen po Europi, Aziji, sjeverozapadu Afrike, cijeloj Sjevernoj Americi i Australiji.

Vrste

 Blitum asiaticum (Fisch. & C.A.Mey.) S.Fuentes, Uotila & Borsch
 Blitum atriplicinum F.Muell.
 Blitum bonus-henricus (L.) C.A.Mey.
 Blitum californicum S.Watson
 Blitum capitatum L.
 Blitum korshinskyi Litv.
 Blitum litwinowii (Paulsen) S.Fuentes, Uotila & Borsch
 Blitum nuttallianum Schult.
 Blitum petiolare Link
 Blitum spathulatum (A.Gray) S.Fuentes, Uotila & Borsch
 Blitum × tkalcsicsii (H.Melzer) Mosyakin
 Blitum virgatum L.

Izvori

Anserineae

Blitum


Talijani odnosno Gospić(i) su naselje grada Tuzle, nekadašnje selo.

Zemljopisni položaj
Nalazi se s južne strane rijeke Jale. Prema istoku su Tanovići, Simin Han i Čaklovići donji. Prema sjeveru s druge strane rijeke su Križani. Zapadno su Slavinovići. Cestom prema jugu dolazi se u Momanovo. Iznad je vrh Šiljci (515 m).

Povijest
Ime Talijani dobilo je prema talijanskim obiteljima koje su se ovdje naselile. Donedavno ovdje je bilo par kuća. Danas je ovdje podignuto pored više uskih uličica mnogo individualnih objekata.

Nalazi se na spoju urbanog (Slavinovići) i ruralnog (Simin Han) područja grada Tuzle.

Izvori

Tuzla

Talijani (Tuzla, BiH)


A campanha presidencial de José Maria Eymael em 2022 foi oficializada em 2 de agosto de 2022 na Assembleia Legislativa de São Paulo (ALESP) em São Paulo. O vice da chapa foi João Bravo.

Pré-candidatura à Presidência em 2022
Em fevereiro de 2020, numa reunião de lideranças do Democracia Cristã (DC) em Teresópolis, município localizado no interior do estado do Rio de Janeiro, José Maria Eymael aceitou a indicação para ser pré-candidato à presidência da república em 2022.

Candidatura à Presidência
Em 2 de agosto de 2022, o Democracia Cristã oficializou a candidatura de Eymael para o cargo de Presidente da República na convenção realizada na Assembleia Legislativa de São Paulo (ALESP), concedendo ao candidato o direito de concorrer ao Palácio da Alvorada pela sexta vez, estando presente em todos os pleitos desde a disputa presidencial de 1998 (exceto 2002, segundo dados do TSE), que teve como vencedor Luiz Inácio Lula da Silva (PT).

No dia 6 de agosto de 2022, o nome escolhido para compor a chapa foi o do economista João Barbosa Bravo, também do DC. Bravo foi prefeito de São Gonçalo, cidade da região metropolitana do Rio de Janeiro, entre 1993 e 1996, enquanto esteve filiado ao Partido Democrático Trabalhista (PDT). Por serem do mesmo partido, a chapa é "puro-sangue".

Em 15 de agosto de 2022, Eymael anunciou que seu nome na urna eletrônica será de 'Constituinte Eymael', em referência ao fato de ter sido um dos constituintes de 1988. Pela primeira vez, Eymael utilizará o 'constituinte' em sua campanha. O vice da chapa, João Bravo, terá como nome na urna 'Professor Bravo'.

Candidatos

Resultado da eleição

Eleições presidenciais

Ver também

Campanha presidencial de Ciro Gomes em 2022
Campanha presidencial de Jair Bolsonaro em 2022
Campanha presidencial de Léo Péricles em 2022
Campanha presidencial de Luiz Felipe d'Avila em 2022
Campanha presidencial de Lula em 2022
Campanha presidencial de Padre Kelmon em 2022
Campanha presidencial de Simone Tebet em 2022
Campanha presidencial de Sofia Manzano em 2022
Campanha presidencial de Soraya Thronicke em 2022
Campanha presidencial de Vera Lúcia em 2022

Eymael
Democracia Cristã (Brasil)

Campanha presidencial de José Maria Eymael em 2022


පැරණි නව වසර හෝ  ඕර්තඩොක්ස් නව වසර (, , , , සර්බියානු: Српска Нова Година හෝ  Srpska Nova Godina , මැසඩෝනියානු සහ බල්ගේරියානු: Стара Нова година, , ) යනු,   ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර අළුත් අවුරුද්දෙහි ආරම්භය සනිටුහන් කරමින් සැමරෙන අවිධිමත් සාම්ප්‍රදායික නිවාඩු දිනයකි. 20වන සහ 21වන සියවස්හිදී,  ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුන අනුව පැරණි නව වසර සිදු වන්නේ ජනවාරි 14 දිනදීය.

පැරණි නව වසර


NGC 6725 je lećasta galaktika u zviježđu Teleskopu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6725
  Auke Slotegraaf: NGC 6725 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6700 - 6749

6725

NGC 6725


تتكون الاستعمارية الأمريكية أو كما تُعرف باسم الإمبريالية الأمريكية  من سياسات تهدف إلى توسيع النفوذ السياسي والاقتصادي والثقافي للولايات المتحدة ليشمل مناطق خارج حدودها. وبحسب المعلق، فإنها قد تشمل الغزو العسكري أو دبلوماسية مدافع الأسطول أو معاهدات غير متكافئة أو دعمًا من حكومة الولايات المتحدة لفصائل مفضلة أو اختراقًا اقتصاديًا من خلال الشركات الخاصة يليها تدخل دبلوماسي أو قسري عند تعرض تلك المصالح لتهديدات، أو تغييرًا للنظام.

عادة ما يُعتقد أن بداية سياسة الإمبريالية تعود إلى أواخر القرن التاسع عشر، ولو أن البعض يعتبر التوسع الإقليمي للولايات المتحدة على حساب السكان الأمريكيين الأصليين شبيهًا بما فيه الكفاية لأن يوصف بهذا المصطلح. لم تشر الحكومة الفيدرالية للولايات المتحدة في أي يوم إلى أراضيها كإمبراطورية، غير أن بعض المعلقين يشيرون إليها بهذا الاسم، من بينهم ماكس بوت وآرثر ماير شليسينجر ونيال فيرغسون. واتُهمت الولايات المتحدة أيضًا بالاستعمارية الجديدة، التي عُرّفت في بعض الأحيان بأنها الصيغة الحديثة للهيمنة، التي تستخدم القوة الاقتصادية لا القوة العسكرية في إمبراطورية غير رسمية، وتستخدم في بعض الأحيان كمرادف للإمبريالية المعاصرة.

وقد نوقشت في السياسات المحلية على مدى تاريخ البلاد بأكمله مسألة إذا ما كان يتوجب على الولايات المتحدة أن تتدخل في شؤون البلدان الأجنبية. أشار الخصوم إلى تاريخ البلاد كمستعمرة سابقة ثارت ضد ملك يعيش خارج البلاد وإلى القيم الأمريكية في الديمقراطية والحرية والاستقلال. وقد برر مناصرو الرؤساء الذين كانوا قد صُنفوا إمبرياليين كجيمس مونرو وآندرو جاكسون وويليام ماكينلي وثيودور روزفلت وويليام هوارد تافت التدخلات في بلدان عديدة أو احتلالها بالإشارة إلى الحاجة إلى تعزيز المصالح الاقتصادية الأمريكية (كالتجارة وسداد الديون) ومنع التدخل الأوروبي في الأمريكيتين وفوائد إبقاء العالم ضمن نظام جيد.

التاريخ

نظرة عامة
على الرغم من فترات عيش مشترك سلمي، أفضت الحروب الهندية الأمريكية إلى مكاسب إقليمية كبيرة للمستعمرين الأمريكيين الذين كانوا يتوسعون في أراضيهم الأصلية. واستمرت تلك الحروب بشكل متقطع بعد الاستقلال، وقد عادت حملة تطهير عرقي عُرفت باسم إبعاد الهنود على المستوطنين الأمريكيين الأوروبيين بأقاليم أكثر أهمية على الجانب الشرقي من القارة.

بدأ جورج واشنطن سياسة عدم تدخل الولايات المتحدة التي استمرت حتى العقد الأول من القرن التاسع عشر. وأعلنت الولايات المتحدة مبدأ مونرو في عام 1821 من أجل إيقاف استعمار أوروبي أوسع لكي تتيح للمستعمرات الأمريكية نموًا أكبر، غير أن الرغبة في التوسع الإقليمي نحو المحيط الهادي كانت واضحة في مبدأ القدر المتجلي. كانت صفقة لويزيانا الضخمة صفقة سلمية، إلا أن الحرب المكسيكية الأمريكية لعام 1846 أفضت إلى ضم 525 ألف ميل مربع من الأراضي المكسيكية. وحاولت بعض العناصر توسيع الولايات التابعة للولايات المتحدة أو الجمهوريات المؤيدة لها في المكسيك وأمريكا الوسطى، وقد كان أبرزهم المغامر ويليام ووكر في جمهورية باجا كاليفورنيا في عام 1853 وتدخله في نيكاراغوا عام 1855. بل إن عضو مجلس الشيوخ من تكساس سام هيوستن اقترح قرارًا في مجلس الشيوخ «تعلن من خلاله الولايات المتحدة عن محمية فعالة في ولايات المكسيك ونيكاراغوا وكوستاريكا وغواتيمالا وهندوراس وسان سالفادور، وأن تحافظ عليها». كانت فكرة التوسع الأمريكي في المكسيك ومنطقة البحر الكاريبي شائعة بين سياسيي دول العبيد، وأيضًا بين بعض أساطين التجارة في معبر نيكاراغوا (طريق التجارة الرئيسي شبه البري الذي يربط بين المحيطين الأطلسي والمحيط الهادئ قبل قناة بنما). حاول الرئيس يوليسيس إس. غرانت ضم جمهورية الدومينيكان في عام 1870، إلا أنه فشل في نيل دعم مجلس الشيوخ.

مع الحرب الإسبانية الأمريكية، جرى التخلي كليًا عن سياسة عدم التدخل. واستحوذت الولايات المتحدة على مستعمرات الجزر المتبقية في إسبانيا، ودافع الرئيس ثيودور روزفلت عن ضم الفيليبين. راقبت الولايات المتحدة أمريكا اللاتينية بموجب لازمة روزفلت، واستخدمت في بعض الأحيان الجيش لصالح المصالح التجارية الأمريكية (كالتدخل في جمهوريات الموز وضم هاواي). كانت السياسة الخارجية مثيرة للجدل بالنسبة للشعب الأمريكي، وقد أفسحت المعارضة المحلية الطريق أمام استقلال كوبا، على الرغم من أن الولايات المتحدة كانت قد سيطرت على منطقة قناة بنما واحتلت هايتي وجمهورية الدومنيكان. عادت الولايات المتحدة إلى سياسة عدم تدخل قوية بعد الحرب العالمية الأولى، التي اشتملت على سياسة حسن الجوار إزاء أمريكا اللاتينية. وبعد خوض الحرب العالمية الثانية، أدارت العديد من جزر المحيط الهادئ التي استولي عليها خلال الحرب ضد اليابان. جزئيًا لمنع جيشي ألمانيا واليابان من أن يصبحا ضخمين إلى درجة يشكلان فيها تهديدًا، وجزئيًا بهدف احتواء الاتحاد السوفييتي، وعدت الولايات المتحدة بالدفاع عن ألمانيا (التي تشكل أيضًا جزءًا من حلف شمال الأطلسي) واليابان (عبر معاهدة التعاون والأمن المتبادل بين الولايات المتحدة واليابان)، اللتين كانتا قد تعرضتا لهزيمة من قبل الولايات المتحدة في الحرب واللتين باتتا ديمقراطيات مستقلة. واحتفظت الولايات المتحدة بقواعد عسكرية ضخمة في كلا البلدين.

أعادت الحرب الباردة توجيه السياسة الخارجية الأمريكية نحو معاداة الشيوعية، ومارست السياسة الخارجية الأمريكية السائدة دورها بصفتها قوة عظمى عالمية تمتلك سلاحًا نوويًا. بالرغم من مبدأ ترومان ومبدأ ريغان، حددت الولايات المتحدة مهمتها بحماية الشعوب الحرة ضد نظام غير ديمقراطي، وأصبحت السياسة الخارجية المعادية للسوفيات قسرية وفي بعض الأحيان سرية. اشتمل تورط الولايات المتحدة في تغيير الأنظمة الإطاحة بالحكومة المنتخبة ديمقراطيًا في إيران وغزو خليج الخنازير في كوبا واحتلال غرينادا والتدخل في انتخابات أجنبية عديدة. أدت حرب فيتنام الطويلة والدامية إلى انتقادات واسعة ل«غطرسة القوة» ولانتهاكات القانون الدولي التي ارتكبتها «الرئاسة الإمبريالية»، واتهم مارتن لوثر كينغ، من بين آخرين، الولايات المتحدة بشكل جديد للكولونيالية.

رأى كثيرون أن المصالح النفطية الأمريكية كانت وراء شن حرب الخليج التي أعقبت الحرب الباردة في عامي 1990 و1991، على الرغم من أنها صدت الغزو العدواني للكويت. وبعد هجمات 11 سبتمبر في عام 2001، أثيرت مرة أخرى الأسئلة حول الإمبريالية مع غزو الولايات المتحدة الأمريكية لأفغانستان بهدف الإطاحة بنظام طالبان (الذي كان يؤوي المهاجمين) وغزو العراق (الذي ادعت الولايات المتحدة زورًا أنه يمتلك أسلحة تدمير شامل) في عام 2003. أفضى الغزو إلى انهيار الحكومة البعثية العراقية واستبدالها بسلطة الائتلاف المؤقتة. وفي أعقاب الغزو، برز تمرد ضد قوات التحالف والحكومة العراقية المنتخبة حديثًا، واندلعت حرب أهلية طائفية. فتحت حرب العراق صناعة النفط أمام شركات الولايات المتحدة لأول مرة منذ عقود وجادل كثيرون بأن الغزو يشكل انتهاكًا للقانون الدولي. قُتل نحو 500 ألف شخص خلال كلتا الحربين حتى عام 2018.

وفي ما يتعلق بالهيمنة على الأراضي، دمجت الولايات المتحدة (مع حقوق التصويت) جميع الأراضي التي هيمنت عليها في قارة أمريكا الشمالية، بما في ذلك ألاسكا غير المجاورة.

أصبحت هاواي أيضًا دولة ذات تمثيل متساو في البر الرئيسي، إلا أن الولايات القضائية الجزرية الأخرى التي استولي عليها خلال زمن الحرب تبقى أراض، وهي غوام وبويرتوريكو وجزر العذراء الأمريكية وساموا الأمريكية وجزر ماريانا الشمالية. (قدمت الحكومة الفيدرالية اعتذارًا رسميًا عن الإطاحة بحكومة هاواي في عام 1993). أصبحت بقية الأراضي التي استولي عليها مستقلة مع درجات متفاوتة من التعاون، وقد كانت تتراوح بين ثلاث دول مرتبطة بحرية تشارك في برامج الحكومة الفيدرالية مقابل حقوق إنشاء قواعد عسكرية، وبين كوبا التي قطعت علاقاتها الدبلوماسية خلال الحرب الباردة. كانت الولايات المتحدة من بين المؤيدين العلنيين لإنهاء الاستعمار الأوروبي بعد الحرب العالمية الثانية (بعد أن بدأت فترة انتقالية لمدة عشرة أعوام من أجل استقلال الفيلبين في عام 1934 من خلال قانون تايدينغز مكدافي). وعلى الرغم من ذلك، فإن رغبة الولايات المتحدة بنظام غير رسمي من الريادة العالمية خلال «القرن الأمريكي» غالبًا ما أدخلتها في نزاعات مع حركات التحرر الوطني. منحت الولايات المتحدة اليوم الجنسية للأمريكيين الأصليين وأقرت لهم بدرجة معينة من السيادة القبلية.

الحروب الهندية والقدر المتجلي في القرنين الثامن عشر والتاسع عشر
أكد المؤرخ في جامعة ييل بول كينيدي «منذ وصول المستوطنين الأوائل إلى فيرجينيا من إنجلترا وبداية تنقلهم غربًا، كانت هذه الأمة أمةً إمبريالية، أمة غازية». مضيفًا على توصيف جورج واشنطن للفترة الباكرة من تاريخ الولايات المتحدة ك«إمبراطورية ناشئة»، كتب بينجامين فرانكلين: «وبذلك فإن الأمير الذي يضم منطقة جديدة، أو يجدها غير مأهولة، أو يطرد سكانها الأصليين لكي يمنح شعبه وطنًا، والمشرع الذي يضع قوانين فعالة لتعزيز التجارة ويزيد العمالة ويحسن الأرض بحراثة أكثر أو أفضل، ويوفر المزيد من الغذاء عن طريق مصايد الأسماك ويؤمّن الملكيات وما إلى ذلك، والرجل الذي يخترع حرفًا أو فنونًا أو صناعات جديدة أو تحسينات جديدة في الزراعة، فبإمكاننا أن نسميهم بصورة معبرة آباء الأمة، إذ إنهم السبب وراء جيل الجموع من خلال التشجيعات التي يقدمونها للزواج».

القرن العشرين

بدأ القرن العشرين بإحكام السيطرة على جزيرة جوانتانامو تلاها مباشرة في نفس العام العديد من العمليات العسكرية في كولومبيا، وفي العام التالي عملية أخرى في هندوراس. وفي العام 1914 قامت قوات المارينز بغزو هايتي والاستيلاء على البنك المركزي لتحصيل ديون هايتي لأمريكا بالقوة، وفي العام التالي تم احتلال هايتي لمدة 19 عام.

وفي الحرب العالمية الأولى دخلت أمريكا حليفاً لبريطانيا وفرنسا في حرب إعادة اقتسام المستعمرات في العالم. في نفس الوقت قامت بشن حملة عسكرية في عام 1916 على جمهورية الدومينكان لفرض سيطرتها وتعيين حكومة عسكرية استمرت ثمان سنوات، بدلا من الحكومة الثورية التي قامت بإسقاطها. وفي عام 1932 شنت القوات الأمريكية عمليات عسكرية بهدف غزو السلفادور.

اشتركت أمريكا في الحرب العالمية الثانية التي أنهتها بإلقاء قنبلتين ذريتين هيروشيما وناجازاكي لتقتل ما يقرب من 200 ألف وتصيب وتشوه مئات الآلاف من المدنيين. وفي عام 1954 أطاحت أمريكا بحكومة جواتيمالا. وفي عام 1961 فشلت أمريكا في عميلة إنزال لقواتها بكوبا فيما عرف بعملية غزو خليج الخنازير. وفي عام 1967 دعمت المخابرات الأمريكية الحكومة العسكرية في بوليفيا لمحاربة الثوار بزعامة جيفارا. وفي نهاية الستينات وإلى بداية السبعينيات حاولت أمريكا غزو فيتنام وبالرغم من هزيمتها إلا أنها خلفت ورائها ما قد يصل إلى ثلاثة ملايين قتيل من الشعب الفيتنامي. وفي عام 1973 ساهمت أمريكا في إنهاء حكم سلفادور أليندي في شيلي ونجاح اليمين في إقامة حكومة ديكتاتورية عسكرية.

في عام 1982 دخلت أمريكا بقوات في لبنان لمطاردة عناصر المقاومة الفلسطينية ولدعم إسرائيل في غزوها للبنان تحت ستار قوات حفظ السلام الدولية واضطرت للانسحاب في عام 1983 بعد قتل 241 جندي من المارينز في عملية واحدة. في عام 1986 غارت الطائرات الأمريكية على الأراضي الليبية بحجة تورط ليبيا في عمل إرهابي ضد أمريكا، أسفرت الغارات عن قتل وإصابة العشرات. وفي عام 1989 تم اجتياح بنما لعزل الديكتاتور نورييجا الذي كانت قد نصبته للحكم من قبل، وأسفر الغزو عن قتل عشرة آلاف بنمي والسيطرة على قناة بنما الهدف الوحيد من الغزو. وفي عام 1992 حصلت أمريكا على تفويض من الأمم المتحدة بقيادة تحالف لاحتلال الصومال، قتل فيها عشرة آلاف صومالي، بحجة إعادة الاستقرار إليه بعد حرب أهلية طاحنة.

في عام 1991 دخلت أمريكا على رأس تحالف دولي في حرب مع الجيش العراقي فيما سمي بعملية تحرير الكويت، أسفرت عن إلقاء 880 ألف طن من القنابل ليتم قتل ما يقرب من 200 ألف عراقي وإصابة ما يزيد على نصف مليون آخرين علاوة على عشرات الآلاف الذين أصيبوا بالسرطان على أثر ضرب الأراضي العراقية بقنابل اليوارنيوم المخضب.

قصفت الطائرات الأمريكية ملجأ العامرية. مما أدى إلى قتل 400 مدني وجرح أكثر من 1.500 آخرين، العديد منهم من النساء والأطفال.

تم قتل عشرات الآلاف من الجنود العراقيين العزل عند نهاية حرب الخليج الثانية.

تم فرض حصار وعقوبات شاملة ضد العراق، الذي عانى من جرّائه الجماهير العراقية لعملية نقص في الغداء. فبسبب العقوبات مات نصف مليون طفل عراقي خلال عقد التسعينات فقط، ومات أكثر من مليون عراقي آخرين.

في عام 1999 أمطرت قوات التحالف الأمريكي ـ البريطاني العراق بوابل من القنابل والصواريخ أدى إلى سقوط مئات الضحايا وآلاف المصابين علاوة على تدمير العديد من منشئات البنية الأساسية والمنازل وخسائر جمة في مخازن السلع. وذلك لإجبار صدام على دخول المفتشين الدوليين للعراق.

الحرب على الإرهاب

أتاحت «الحرب ضد الإرهاب» للولايات المتحدة الأمريكية إقامة مجموعة قواعد عسكرية في آسيا الوسطى- وهي منطقة جديدة بالنسبة لها، وإرسال قواتها من جديد إلى الفليبين التي ُسحبت منها خلال سنوات 1990. ليس الحفاظ على السيطرة العسكرية الأمريكية الهدف الوحيد للإستراتيجية الكبيرة لإدارة بوش. إنها تسعى أيضا إلى فرض النموذج الانجلو-أمريكي من الرأسمالية اللبرالية على العالم برمته. يؤكد بوش في تقديمه لوثيقة الإستراتيجية القومية للأمن:«انتهت الصراعات الكبرى للقرن العشرين بين الحرية والتوتاليتارية بنصر حاسم لقوى الحرية وبنموذج مستديم وحيد لنجاح أمة: الحرية والديمقراطية والسوق الحرة.» إنه بالفعل نمط خاص جدا من النزعة الأممية التي تترك للشعوب حرية اختيار «النموذج الوحيد المستديم»، الرأسمالية الليبرالية.
بعد أحداث 11 سبتمبر 2001 قررت أمريكا اجتياح أفغانستان لإسقاط حكم طالبان ومطاردة بن لادن ضمن عملية كبيرة استهدفت القضاء على ما سمته بالإرهاب. أسفرت عن قتل ما يزيد عن خمسة آلاف شخص وتشريد وتجويع ملايين الأفغان لينتقلوا من وضع سيئ لوضع أكثر سوءاً.

المسلمون والإمبريالية الأمريكية
حسب بعض المؤيدين لفكرة «المؤامرة الطائفية»  فإن ما يشهده العراق حالياً هو جزء من خطة واسعة يمكن أن ندعوها - صناعة أمريكية- لتقسيم وتشتيت شعب العراق، بخاصة، والعالم العربي- الإسلامي، بعامة. فحسب فكرة المؤامرة الطائفية، فأن مئات آلاف المسلمين قُتلوا عندما دفعت الولايات المتحدة نحو إشعال الحرب العراقية-الإيرانية مع استمرارها تزويد الطرفين بآلة الدمار بغية إنهاك الدولتين وبذر عوامل الكراهية والشقاق والاحتراب بين المذهبين الإسلاميين. كذلك قُتل مئات آلاف أخرى عندما قررت الولايات المتحدة التخلص من النظام العراقي السابق.

النظام السياسي
الوضع الأمريكي الجديد قائم على القوة القطبية الواحدة، حيت تم التحول إلى الولوج في القرن الأمريكي الجديد ؛ وهو ما يعني تغيير الأدوات والإستراتيجيات المؤدية إلى ذلك وفقًا لمتطلبات هذه المرحلة، وبالتالي التحول عن سياسة الاحتواء المزدوج التي فشلت في التعامل مع العراق على مدار أكثر من عقد إلى اتباع سياسة الاقتلاع من الجذور وفق الحكمة الشهيرة «الوقاية خير من العلاج» أو حسب المنهج الوقائي الأمريكي الجديد Preemptive. فالولايات المتحدة تمسك حاليًا بناصية العوامل المؤهلة للعب دور إمبراطوري بشكل نادر الحدوث؛ فهي تمتلك القوة العسكرية والأرضية الاقتصادية القوية، وكذلك القوة العلمية والتكنولوجية، كما تمتلك أيضًا القوة الناعمة "Soft Power"، ويقصد بها القوة الثقافية -وليست الروحية- التي تبدأ من سيجار المارلبورو، ومرورًا بأفلام هوليود، هذه القدرات لم تجتمع أبدًا في قوة عالمية مثلما اجتمعت في الولايات المتحدة.

يعتقد بعض المحللين أن وجود القانون الدولي وهيئة الأمم المتحدة شكل عقبة أمام أمريكا، لذلك عمدت إلى تجاوز الأمم المتحدة ومحاولة إلغائها، وسيطرت على مجلس الأمن وجعلته لعبة بين يديها ودائرة من دوائرها وصاغت قراراته كما تريد.

النظرة الجيوسياسية التي تهيمن على فكر الإدارة الأمريكية تجاه العراق، والتي تنبع من الرغبة في بسط الهيمنة العالمية، لا تقتصر فقط على الاحتفاظ بقواعد عسكرية حول العالم في أي وقت تريده، ولكنها أيضًا ترى ضرورة التحكم في مختلف مصادر الموارد الطبيعية المؤكدة والمحتملة، والتي يأتي على رأسها النفط، وخاصة نفط الخليج.

الرأسمالية الأمريكية

الرغبة الأمريكية في السيطرة على النفط الخليجي لا تنبع من حجم مساهمته في الاحتياجات النفطية الأمريكية، بقدر ما هو السبيل لجعل الولايات المتحدة تحتفظ بمفاتيح الطاقة العالمية في يدها، وما يعنيه ذلك من التحكم في حركة منافسيها العالميين. بسط الهيمنة على واحد من أهم مصادر الطاقة في العالم كي تكتمل مقومات الإمبراطورية الأمريكية المزمع بناؤها، وليس أدل على ذلك مما ورد في إستراتيجية الطاقة القومية  أو ما يعرف بـ«تقرير تشيني Cheney Report» الذي يشير إلى ضرورة أن يكون هناك قواعد عسكرية على رأس جميع منافذ النفط في العالم بدءا من كازاخستان، وانتهاء بأنغولا في أفريقيا.

كما تشير تلك الوثيقة أيضًا إلى أنه بحلول عام 2020 فإن النفط الخليجي سيساهم بما يتراوح بين 54 و67% من معروض النفط العالمي الخام «... وهو ما يجعل هذا الإقليم حيويًا بالنسبة لمصالح الولايات المتحدة...» هكذا يقول التقرير حرفيًا، كما تشير بعض التقديرات إلى أن السعودية التي تصل طاقتها الإنتاجية حاليًا إلى نحو 10.5 ملايين برميل يوميًا، والعراق بنحو 2.5 مليون برميل يوميًا، سوف ترتفع طاقتاهما الإنتاجيتان كي تصل إلى نحو 22.1 و10 ملايين برميل يوميًا لكل منهما على التوالي، وذلك خلال الـ17 عامًا القادمة.

انظر أيضا
 أمركة
 الإمبراطورية السوفيتية
 شمولية معكوسة
 مذهب المصير الحتمي
 عقدة استعلاء
 إمبريالية

مراجع

انتقادات الولايات المتحدة
إمبراطوريات
إمبريالية
تاريخ علاقات الولايات المتحدة الخارجية
تاريخ توسع الولايات المتحدة
علاقات دولية

استعمارية أمريكية