Vestel, 1984 yılında başlayan faaliyetlerini 1994 yılından beri Zorlu Holding bünyesinde sürdüren bir şirkettir. Vestel'in üretim tesisleri Manisa şehrinde yer almaktadır. Manisa'da 1,1 milyon metrekare alan üzerine kurulu Vestel City, tek lokasyonda üretim yapan en büyük endüstri komplekslerinden biridir.

1994 yılında Vestel Elektronik A.Ş'nin Zorlu Holding bünyesine katılmasının ardından kurulan Vestel Şirketler Grubu; bilgi teknolojileri, savunma sanayi ve elektrik, elektronik sektörlerinde faaliyette bulunan üretim ve pazarlama şirketlerine sahiptir.

Geçmiş
Vestel; elektronik, beyaz eşya ve dijital ürünler alanlarında faaliyet gösteren, 18'i yurt dışında olmak üzere, toplam 28 şirketten oluşan küresel bir şirketler grubudur. Tüketici elektroniği ve beyaz eşya alanında dünyanın önde gelen ODM (Original Design Manufacturer, Özgün Tasarım Üreticisi) üreticilerinden biri olan Vestel, Avrupa TV pazarının lider, beyaz eşya pazarının ise ilk 3 üreticisinden biridir. Vestel, aynı zamanda, Türkiye Devletinin en çok bilinen 10 markası arasında yer almaktadır.

Vestel'in üretim tesisleri Manisa'da ve Rusya'nın Alexandrov şehrinde yer almaktadır. Manisa'da 1,3 milyon metrekare alan üzerine kurulu Vestel City, Avrupa'nın tek lokasyonda üretim yapan en büyük endüstri komplekslerinden biridir.

Vestel televizyon satışlarında Türkiye pazarında ilk sıradadır. Beyaz eşya ürünlerinde ise Türkiye'nin en büyük 3 üreticisinden biridir. Üretimini yaptığı ürünlerin büyük kısmını ihraç etmektedir. Ayrıca Avrupa bölgesi pazarındaki pazar payı %35 civarındadır. Toshiba, JVC, Hitachi, Sharp gibi markalara da üretim yapmaktadır.

Vestel Ar-Ge merkezleri
5746 sayılı kanun ile belgelendirilmiş 3 Elektronik ve 1 Beyaz Eşya Ar-Ge Merkezi olmak üzere toplam 8 Ar-Ge Merkezi, Vestel City bünyesinde yer almaktadır.

Yurt içi ve yurt dışında yer alan diğer Vestel Elektronik Ar-Ge merkezleri:
 IPTV, 3D algoritma, TV etkileşimde yer alan sunucu yazılım geliştirme çalışmalarının yürütüldüğü İstanbul İTÜ Teknopark Vestek
 Sayısal yayınlar (DVB T/T2, C/C2, S/S2/S2X) için middleware yazılım tasarımı gerçekleştiren Bristol Cabot UK
 Ağırlıklı olarak komponent onayları konularında faaliyet gösteren Shenzhen Ar-Ge Ofisi

Sahibi olduğu veya üretimini yaptığı markalar
Vestel'in sahibi olduğu markalar:
 Vestel, Vestel Elektronik Sanayi Ve Ticaret A.Ş. tarafından üretimi yapılan ana marka
 Regal, Rusya'da da satılan bir Türk markası
 SEG, Rusya'da da satılan bir Alman markası
 FINLUX, Fin tüketici elektroniği markası
 Vestfrost, Vestel tarafından satın alınan eski bir Danimarka beyaz eşya markası
 Digihome, tüketici elektroniği markası
 Electra, İngiltere beyaz eşya markası
 Graetz, Almanca konuşan ülkelerde satılan beyaz eşya markası
 Innohit (İtalyan TV markası) marka sahibinin lisansı altında üretilmektedir.
 Isis, İngiltere tv ve beyaz eşya markası
 Celcus, Sainsbury's mağazaları tarafından özel olarak satılan bir İngiliz TV markası
 Luxor, daha önce Nokia'ya ait olan eski bir İsveç markası
 MAXWELL, TV setleri, DVD oynatıcılar ve beyaz eşya (özellikle buzdolabı, klima, fırın, çamaşır makinesi) üretmektedir.
 Servis, İngiltere beyaz eşya markası
 Sharp. Japon şirketinin Avrupa'da satılan cihazlarının lisanslı üretimini yapmaktaydı. 2016 yılının Ağustos ayında Sharp için 3.5 milyar dolar ödedikten sonra, Tayvanlı Foxconn, o zamandan öte borçlu olan Sharp şirketinin eski yönetimi tarafından imzalanan lisans anlaşmalarının çıkarılmasıyla, Japonya dışındaki Sharp'ın markasını kontrol altına almaya çalışmış, beyaz eşya için Vestel ile Slovakya'nın Avrupa'daki TV'leri için Universal Media Corporation ve Çin'in Amerika'daki devlete ait Hisense markası için üretim yapmıştır.
 Techwood, tüketici elektroniği markası
 Telefunken, Alman TV markası, marka sahibinin lisansı ile üretilmektedir.
 Waltham, Vestel tarafından satın alınan eski bir İngiltere markası
 Kendo, televizyon setleri ve set üstü kutu markası
 Acoustic Solutions, TV markası
 Walker, İrlanda'ya ait bir marka
 GoGen, bir Doğu Avrupa televizyon seti ve diğer elektronik ürün markası
 New Pol
 Nexon
 Toshiba. Vestel, Japon şirketi Toshiba'nın görsel çözümler bölümü ile beş yıllık lisans anlaşması kapsamında Toshiba markasını taşıyan televizyonlar üretmişti. Bu anlaşma, Japon elektronik şirketinin 2015 yılında skandal şişirilmiş sonuçlarının raporlanmasının ardından gelmişti. Vestel, Toshiba'nın Polonya, Wrocław'daki fabrikasını, Toshiba ve Vestel markasıyla satılacak TV'lerin üretimi için kullanacağını açıklamıştı.

Şirket etkinlikleri

Oyun sektöründe Vestel
Oyun pazarında aktif olmak isteyen, hatta bir dönem oyun konsolu üretmeyi planlayıp ardından bu düşüncesinden vazgeçen Vestel, video oyunu sektöründeki ilk tecrübesini, bir yerli yapım olan Kâbus 22 adlı oyunun Türkiye dağıtımcılığını üstlenerek yapmıştır. Korku türündeki oyun, 25 Aralık 2006 tarihinde, 18 yaş sınırlaması ile Vestel tarafından piyasaya sürüldü. Vestel, Kâbus 22 adlı oyunun getirisi ve oyun pazarındaki büyümenin neticesinde, yine yerli bir yapım olan I Can Football isimli çevrimiçi futbol oyununu Türk oyunseverlerin beğenisine sundu. 1 Nisan 2008 tarihinde açık beta testlerine başlanılan oyun, oyunculara 11'e 11 futbol oynama imkânı tanıyor.

GSM şebekesi
Vestelcell, Türk Telekom altyapısıyla sunulan mobil sanal ağ operatörlüğü hizmetidir.

Akıllı telefon işi

Venus V1 & V2
Cep telefonu dünyasına IFA fuarında tanıttığı cihazlarla dahil olan Vestel 2014 yılında tanıttığı modeller ile pazara dahil olmuştur. Vestel akıllı telefonlarını Venus serisi altında satmaktadır. Modeller: Venus 4.5, Venus 5.0 X, Venus 5.0 V, Venus 5.5 X, Venus 5.5 V Modeller ekran boyutlarına(inç) ve tasarımlarına göre adlandırılmıştır. X serisi köşeli tasarıma, V serisi ise yuvarlatılmış hatlara sahiptir. Vestel Venus 5.5X ve Venus 5.5V modellerinin gol altın renginde olan Android KitKat (android 4.4) sürümlü versiyonuna Venus V2 denilmiştir. Vestel çeşitli boyut ve tasarımdaki modelleri ile geniş bir kullanıcı kitlesine hitap etmektedir.

Venus V3
Vestel'in 2015 yılında lansmanını yaptığı Venus V3 serisi, 5580, 5070 ve 5040 olmak üzere üç yeni modeli bulunmaktadır.

Venus V4
Vestel'in yeni çıkarmış olduğu V serisinin devamıdır.

Venus V5
Vestel'in yeni çıkarmış olduğu V serisinin devamıdır.

Venus V6
Vestel'in yeni çıkarmış olduğu V serisinin devamıdır.

Venus e2
Vestel'in giriş seviyeli telefon serisidir.

Venus e2 Plus
Vestel Venus e2'nin ekstra özellikli versiyonudur.

Venus e3
Vestel'in giriş seviyeli telefon serisi olan e2'nin devamıdır.

Satışa çıkış tarihi: 24 Ekim 2017

Venus Z10
Vestel'in en kuvvetli amiral gemisinin ilk modelidir. Kamera, batarya vb. gibi teknik özellikleri yüksektir.

Duyurulma Tarihi:
2017, Şubat

Satışa çıkış tarihi: 28 Temmuz 2017

Venus Z20
Z10 sürümünün devamıdır.

Çıkış Yılı:
2018

Duyurulma Tarihi:
2018, Şubat

Çıkış Tarihi:
2018, Nisan'dır

Venus Z30
Z20 sürümünün devamıdır.

Çıkış Yılı:
2018

Duyurulma Tarihi:
2018, Ağustos

Venus Z40
Z30 sürümünün devamıdır.

Duyurulma Tarihi:
2019, Kasım

Satışa çıkış tarihi: 2 Kasım 2019

Vestel Savunma Sanayi
Vestel, Türkiye Devleti ile birlikte ortaklaşa ''%100 yerli üretim'' şeklinde Ar-Ge'de kazanmış olduğu yüksek teknolojik yetkinliği savunma-havacılık alanına taşıyarak NATO'nun uçuşa elverişlilik standardı olan Stanag 4671 ile uyumlu olarak geliştirilip yerli taktik İnsansız Hava Aracı (İHA) Karayel'e imza atmıştır.

Türk Silahlı Kuvvetleri için üretilen Karayel İHA (İnsansız Hava Aracı) sistemi; 6 uçak, 3 yer kontrol istasyonu ve yardımcı alt sistemlerden oluşmaktadır.

Karayel Taktik İHA
Karayel 2014 yılı içinde tamamladığı test uçuşlarında; 21.500 feet yükseklikte, 8 saat havada kalma başarısını gösterirken, Deniz Kurdu Tatbikatında, Deniz Kuvvetleri Komutanlığı tarafından verilen görevleri eksiksiz yerine getirerek toplamda 15 saatlik operasyonel uçuş gerçekleştirmiştir. Karayel, üzerinde bulunan buzlanma giderme sistemi sayesinde çetin hava koşullarında üstün performanslı uçuşlar gerçekleştirmektedir.

Karayel, 70 kg faydalı yük taşıma kapasitesi ve 20 saate kadar havada kalış süresi hedefi ile gelişmiş bir İHA olarak fark yaratmaktadır.

Karayel 2014 yılı içinde tamamladığı test uçuşlarında; 21.500 feet yükseklikte, 8 saat havada kalma başarısını gösterirken, TSK Deniz Kuvvetleri Komutanlığı tarafından verilen görevleri yerine getirerek toplamda 15 saatlik operasyonel uçuş gerçekleştirmiştir.

Bora Taktik İHA
Vestel Savunma, Karayel dışında, aviyonik testler ve pilot eğitimlerinde kullanılmak üzere Bora eğitim uçağını geliştirmiştir.

Özellikleri;
 8.000 feet yüksekliğe çıkma
 10 kg faydalı yük taşıma
 5 saate kadar havada kalış

Vestel'in aldığı ödüller

Tasarım ödülleri
 Plus X Award - 169 Adet
 Good Design Ödülü - 48 Adet
 A Design Award - 28 Adet
 Design Turkey - 22 Adet
 German Design Award - 22 Adet
 Red Dot Design - 15 Adet
 IF Design Award - 14 Adet
 Spark Design Ödülü - 4 Adet
 DME Award

İletişim ve Pazarlama ödülleri
 Altın Pusula - 2 Adet
 Kristal Elma - 24 Adet
 Media Cat Felis Ödülleri - 4 Adet
 Effie Awards - 2 Adet
 DP Ödülleri - 2 Adet
 Perakende Güneşi
 Mixx Awards
 Superbrands
 MGD Altın Objektif Ödülleri-Türkiye'nin Marka Yüzü
 Baykuş - Yeniden Doğuş
 Maltepe Üniversitesi - İletişim Akademisyenleri Medya ve İletişim Ödülleri
 Şikayetvar ACE ödülleri 2014-2017-2018 (Beyaz eşya ve Cep telefonu kategorisi) -2019 (Beyaz eşya ve Cep telefonu kategorisi)-2020- 2021(Tv ve Beyaz Eşya katorisinde)- 2022 olmak üzere toplam 9 ödül.

AR-GE ve İnovasyon ödülleri
 İnova Lig Ödülü
 Özel Sektör Arge Ödülleri - 2 Adet
 TESİD Yenilikçilik ve Yaratıcılık Ödülü
 9. Teknoloji Ödülü

TPM Mükemmel Fabrika Ödülü
 Vestel Elektronik "Mükemmel Fabrika Ödülü"
 Vestel Elektronik "Mükemmel Fabrika Süreklilik Ödülü"
 Vestel Beyaz Eşya "Mükemmel Fabrika Ödülü"

Çevre ödülleri
 ISO Çevre ve Enerji Ödülü
 Çevre Beratı Ödülü
 Enerji Verimliliği Proje Yarışması Ödülü - 2 Adet

İMMİB İhracatın Yıldızları ödülleri
 İhracatta en çok paya sahip firma
 Türkiye'nin geneli Elektrik-Elektronik
 TV Alıcıları
 Diğer Elektrik-Elektronik Üretim ve Dağıtım Ekipmanları
 Demir Çelik Eşya
 Beyaz Eşya

Kaynakça

Dış bağlantılar

1984'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
1984'te kurulan imalat şirketleri
İstanbul merkezli şirketler
Türkiye merkezli elektronik şirketleri
Türkiye merkezli beyaz eşya üreticileri
Türkiye merkezli bilişim şirketleri
Türkiye merkezli çok uluslu şirketler
Türk video oyunu şirketleri

Cep telefonu üreticileri
Video oyunu dağıtım şirketleri
Ev eşyaları markaları
Tüketici elektroniği markaları
Türk markaları

Vestel


Karaçomak Barajı, Kastamonu'da, Karaçomak Deresi üzerinde, sulama, taşkın kontrolü, içme suyu temini amacı ile 1968 - 1973 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.

Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 1.100.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 49,00 m, normal su kotunda göl hacmi 23,10 hm³, normal su kotunda göl alanı 1,43 km²'dir. 2.596 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermekte, yılda 3 hm³ içme suyu sağlamaktadır.

Doğal yaşam
Bitki ve kuş çeşitliliği açısından zengin olan Karaçomak baraj gölünde 2015-2016 tarihlerinde yapılan su kuşları tespit çalışmasında barajda yoğunluklu olarak 17 kuş türüne rastlanmıştır. Bunlardan 6 kuş türü takım, 9 kuş türü familya olmak üzere baraj gölünde yoğunlaştığı görülmektedir. Baraj gölünde yaşayan kuş familyası incelendiğinde kuşların göç statüleri 10 kuş türünün yerli tür, 7 kuş türünün yaz aylarında göç ettiği, 3 türün ise yaz aylarında transit göçlerde bulunduğu, 1 tür kuşun ise kış aylarında göç ettiği gözlemlenmiştir.

Kuş türleri
 Angıt
 Bahri kuşu
 Dere düdükçünü
 Erguvani balıkçıl
 Gri balıkçıl
 Halkalı küçük cılıbıt
 Karabatak
 Küçük ak balıkçıl
 Küçük batağan
 Leylek
 Orman düdükçünü
 Pasbaş patka
 Yeşilbaş
 Yüyük ak balıkçıl

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kastamonu ilindeki barajlar

Karaçomak Barajı


Derebucak, Konya'nın bir ilçesidir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Derebucak Belediyesi
 Derebucak Kaymakamlığı

Derebucak


Samurai Cop američki je akcijski film iz 1991. g. Nije bio službeno objavljen te je "otkriven" godinama kasnije
te objavljen 2004. na DVD-u. Od tada stekao je kultni status kao jedan od najgorih filmova svih vremena.

Radnja

Kada japanska kriminalna banda znana kao Katana (za što je u filmu pogrešno objašnjeno da na japanskom jednostavno znači "japanski mač")
stekne kontroulu nad preprodajem kokaina u Los Angelesu, policija u pomoć pozove specijalnog "samurai" policajca Joea Marshalla
iz San Diega. Joe uz pomoć partnera Franka Washingtona pokušava stati na kraj bandi te njihovom šefu Fuji Fujiyami.
Nakon što banda ubije i muči nekoliko policajaca, šef postaje kapetan Roma naređuje njihovo ubojstvo, te u konačnom obračunu
Joe i Frank ubijaju sve članove bande, zajedno s Fujiyamom i Yamashitom, njegovom desnom rukom.

Produkcija

Detalji snimanja filma poznati su iz intervjua s Mattom Hannonon, koji je utjelovio "samurai" policajca. Budući da Hannon nije imao nikakvog iskustva borbe s oružjem, sve scene borbe koreografirao je ili Gerald Okamura, koji je u filmu glumio Yamashitu, ili su glumci sami improvizirali, budući da su za pripremu nekad imali samo po 15 minuta vremena. Snimanje se odužilo na nekoliko mjeseci, te je po završetku snimanja Hannon ošišao svoju dugu kosu. Međutim, nedugo poslije redatelj Amir Shervan ga je ponovo zvao da snime dodatne scene, za koje je Hannon bio primoran nositi žensku periku, koja mu je u jednom trenutku borbe čak pala s glave, no ta scena je ipak zadržana u filmu.
Hannon je izjavio da su on kao i ostali glumci bili frustrirani loše smišljenim dijalogom, kao i time što se nije ponavljalo sa snimanjem loše odigranih scena.
Također, rekao je da je nekoliko puta namjerno htio pokvariti pojedine scene, smatrajući da će ih Shervan izbaciti, ali one su ipak završile u konačnoj verziji filma.

Shervan nije imao dovoljno financijskih sredstava da omogući snimanje po noći, pa su sve scene snimane na danjem svjetlu, te su glumci
nosili vlastitu odjeću i vozili vlastite automobile. Kako po završetku snimanja nije mogao ponovo stupiti u kontakt s pojedinim glumcima, u post-produkciji
je u više navrata nasnimio svoj glas umjesto glumaca. Također su dodatne scene snimane u njegovom uredu te kasnije namontirane u film, što je često prilično očito jer se pozadina ne poklapa s izvornim mjestom snimanja.

Objavljivanje

Redatelj Amir Shervan je izvorno odnio film na American Film Market u nadi da će naći distributera, no na kraju nije službeno objavljen
te ga je kupio poljski distributer Demel International Corporation koja ga je objavila na VHS-u. Kasnije
je objavljen na DVD-u od strane Media Blastersa 2004. g. te ponovo 2013. na DVD-u i 2014. na Blu-rayu od strane Cinema Epocha.

Iako su u početku postojale glasine da je primjerak pronađen u jednom dvorcu, Gregory Hatanakal, koji danas posjeduje prava na film
izjavio je da je originalni 35-mm film pronašao jedan njegov zaposlenik u sefu namijenjenom za čuvanje filmova.

Recenzije i nastavak
Film je počeo stjecati kultni status nakon objavljenog videa na YouTubeu nazvanog "The Horny Nurse Scene" ("Scena s napaljenom medicinskom sestrom"). Ubrzo su ga obožavatelji počeli smatrati najboljim "tako lošim filmom da je dobar" nakon filma The Room.

Sredinom 2000-ih godina, kada je film postajao popularniji, obožavatelji su pogrešno vjerovali da je zvijezda filma Mathew Kareda (u filmu potpisan kao Mat Hannon) preminuo, kao i redatelj Shervan koji je zaista preminuo 2006. godine. Karedova kćer, vidjevši tu vijest, uvjerila je oca da snimi video da dokaže da je još uvijek živ. Gregory Hatanaka, koji posjeduje prava na originalni film već je bio krenuo s radom na nastavku filma, no po saznanju da je Kareda živ, odmah ga angažira u novom filmu, koji je naposljetku objavljen 2015. kao Samurai Cop 2: Deadly Vengeance.

Izvori

Vanjske poveznice

Američki filmovi
Filmovi 1990-ih

Samurai Cop


Pulteney Bridge is a bridge over the River Avon in Bath, England. It was completed by 1774, and connected the city with the land of the Pulteney family which the family wished to develop. Designed by Robert Adam in a Palladian style, it is highly unusual in that it has shops built across its full span on both sides. It has been designated as a Grade I listed building.

Within 20 years of its construction, alterations were made that expanded the shops and changed the façades. By the end of the 18th century, it had been damaged by floods, but was rebuilt to a similar design. Over the next century alterations to the shops included cantilevered extensions on the bridge's north face. In the 20th century, several schemes were carried out to preserve the bridge and partially return it to its original appearance, enhancing its appeal as a tourist attraction.

The bridge is now  long and  wide. Although there have been plans to pedestrianise the bridge, it is still used by buses and taxis. The much photographed bridge and weir below are close to the centre of the city, a World Heritage Site, renowned for its Georgian architecture.

Background
The bridge is named after Frances Pulteney, wife of William Johnstone. He was a wealthy Scottish lawyer and Member of Parliament (MP). Frances was the third daughter of MP and government official Daniel Pulteney (1684–1731) and first cousin once removed of William Pulteney, 1st Earl of Bath. She inherited the Earl's substantial fortune and estates close to Bath in Somerset after his death in 1764 and that of his younger brother and heir in 1767, and the Johnstones changed their surname to Pulteney. The rural Bathwick estate, which Frances and William inherited in 1767, was across the river from the city and could only be reached by ferry. William made plans to create a new town, which would become a suburb to the historic city of Bath, but first he needed a better river crossing. The work of the Pulteneys is memorialised by Great Pulteney Street in Bathwick, and Henrietta Street and Laura Place, named after their daughter Henrietta Laura Johnstone.

Design and construction
Pultney Bridge was designed by Robert Adam, whose original drawings are preserved in the Sir John Soane's Museum in London. It is one of only four bridges in the world to have shops across its full span on both sides, the others being in Italy (in Florence and Venice) and in Erfurt, Germany.

Initial plans for the bridge were drawn up by Thomas Paty, who estimated it would cost £4,569 to build, but that did not include the shops. A second estimate of £2,389 was obtained from local builders John Lowther and Richard Reed; it included two shops at each end of the bridge, but work did not begin before winter weather made construction of the pillars impossible. In 1770 the brothers Robert and James Adam, who were working on designs for the new town at Bathwick, adapted Paty's original design. Robert Adam envisaged an elegant structure lined with shops, similar to the Ponte Vecchio and the Ponte di Rialto he would likely have seen when he visited Florence and Venice. Adam's design more closely followed Andrea Palladio's rejected design for the Rialto. The revised bridge was  wide, rather than the  width envisaged by Paty, which overcame the objections of the local council about the bridge being too narrow.

Construction started in 1769 and was completed by 1774 at a cost of £11,000. The builders for the lower part of the bridge were local masons Reed and Lowther; the shops were constructed by Singers and Lankeshere.

Development
Pulteney Bridge stood for less than 20 years in the form that Adam created. In 1792 alterations were made during which the bridge was widened to  and the shops enlarged, converting the original sixteen shops into six larger ones. Floods in 1799 and 1800 wrecked the north side of the bridge, which had been constructed with inadequate support. A temporary bridge was erected, and repairs were completed in 1804. Thomas Telford suggested replacing the bridge with a single span cast iron bridge. However it was rebuilt by John Pinch senior, surveyor to the Pulteney estate, in a less ambitious version of Adam's design. Nineteenth-century shopkeepers changed the structure and appearance of their premises by changing windows, or expanding them by adding cantilevers over the river. Some painted advertisements on the outside of their shops, affecting the view from the river and Grand Parade. The western end pavilion on the south side was demolished in 1903 for road widening and its replacement was not an exact match.

In 1936 the bridge was designated an ancient monument. The city council bought several of the shops and made plans for the restoration of the original façade, which was completed in time for the Festival of Britain in 1951. The status of the bridge as an ancient monument was replaced in 1955 with its designation as a Grade I listed building. Further work was carried out in the 1960s to repair the underside soffits of all three arches. More restoration of the southern street facade was needed in 1975.

In 2009 Bath and North East Somerset council put forward a proposal to close the bridge to motor traffic and convert it to a pedestrianised zone, but the plan was abandoned in September 2011. It however remains a large source of income for the council, due to it being the most fined bus lane in the city.

Architecture
The bridge features a narrow street flanked by two full length rows of shops designed in the Palladian style c. 1770. All sit above three segmental arches of equal span. The shops on the north side have cantilevered rear extensions. Consequently, the northern external façade of the bridge is asymmetrical, much altered and of no architectural merit, whereas the southern external side clearly shows the hand of Robert Adam.

Built of limestone, in classic Palladian style, the southern façade takes the form of a temple-like central bay with symmetrical wings connecting to two flanking, terminating pavilions. The central bay is given eminence by a broken pediment supported by austere Doric pilasters. It in turn is flanked by two small bays, each with a small pointed pediment supported by shallow pilasters, which further emphasise and complement the central broken pediment sitting above a large Palladian window – the focal point of the building. On this southern side the structure comprises a principal floor at street level, with a low mezzanine separated by stone banding above. Beneath the principal floor is a sub-floor constructed in the masonry between the spans of the bridge, its presence indicated by ocular windows placed symmetrically beneath the span of each arch. This ocular motif, on a reduced scale, is repeated symmetrically at mezzanine level beneath the central broken pediment. The two terminating pavilions, in reality slight projections, have shallow saucer domes concealed behind their pointed pediments. The roof is pitched and of Welsh slate.

The western mid-stream pier was rebuilt in 1804. Further alteration took place in 1895, when the western pavilion was moved for the construction of the Grand Parade. The appearance changed yet again when the current weir, the scene of Javert's suicide in the film version of Les Misérables, was constructed between 1968 and 1972 as part of a flood-prevention scheme. Further restoration was undertaken in 1975.

Gallery

See also
Ponte Vecchio
Krämerbrücke
Rialto Bridge

References
Notes

Bibliography

External links

 Lecture Diagram 58: Perspective Construction of Pulteney Bridge, Bath (after Thomas Malton Junior) c.1810 by Joseph Turner, at the Tate, retrieved 25 April 2013

Grade I listed buildings in Bath, Somerset
Bridges in Somerset
Grade I listed bridges
Robert Adam buildings
Bridges completed in 1774
Bridges with buildings
Neoclassical architecture in England
Palladian bridges
Arch bridges in the United Kingdom
Bridges across the River Avon, Bristol

Pulteney Bridge


بياسيتشنو (بالبولندية:Piaseczno)  هي مدينة في وسط بولندا يبلغ عدد سكانها 32.610 نسمة (2005). تقع في ماسوفيا، نحو 16 كيلومترا في جنوب وارسو. ومن منطقة سكنية شعبية واحدى ضواحي وارسو، ترتبط ارتباطا قويا بالعاصمة، اقتصاديا وثقافيا. وهي عاصمة إقليم بياسيتشنو.

توأمة
لبياسيتشنو اتفاقيات توأمة مع كل من:
 وادي آش

وانظر أيضا

موقع مدينة بياسينتشو

الموقع الرسمي

مراجع

جرائم الحرب النازية في بولندا
محافظة مازوفيا (1526–1795)
مدن بولندا
مدن وبلدات في محافظة مازوفيا
مواقع الهولوكوست في بولندا

بياسيتشنو


Permissible exposure limit (PEL eller OSHA PEL; på dansk tilladeligt eksponeringsgrænse) er den juridiske grænseværdi i USA for en ansats eksponering for et kemisk stof eller fysisk agens såsom larm. PEL bestemmes af Occupational Safety and Health Administration (OSHA).  De fleste af OSHA's PEL'er blev meldt ud kort efter vedtagelsen af Occupational Safety and Health (OSH) Act i 1970.

For kemikalier angives den kemiske regulering normalt i parts per million (ppm), eller somme tider i milligrams pr. kubikmeter (mg/m3). For fysiske agenser såsom larm afhænger det af den specifikke agens.

Fodnoter

Arbejdsmiljø

Permissible exposure limit


Güneşli, Muğla ilinin Seydikemer ilçesine bağlı bir mahalledir.

2012 yılına kadar Fethiye ilçesine bağlı bir köyken, 2012 yılında Muğla'nın büyükşehir olmasıyla Seydikemer ilçesine bağlı bir mahalle statüsünü almıştır.

Tarihçe
Mahallenin adı 1980'li yılların ortalarına kadar Zeyve mahallesiydi, sonra Güneşli mahallesi olarak değiştirildi.

Coğrafya
Muğla iline 175 km, Fethiye ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Seydikemer'in mahalleleri

Güneşli, Seydikemer


Eric Barba (geb. vor 1997) ist ein US-amerikanischer Spezialeffektkünstler.

Leben
Barba besuchte das Privat-College Art Center College of Design in Pasadena, Kalifornien. Ab Mitte der 1990er Jahre arbeitete er zunächst für das Fernsehen. Für Steven Spielbergs SeaQuest DSV arbeitete er als CGI-Animator, danach überwachte er die digitalen Spezialeffekte der Serie Sliders – Das Tor in eine fremde Dimension. In der Folge erhielt er eine Anstellung bei Digital Domain, wo seine erste Arbeit Luc Bessons Science-Fiction-Film Das fünfte Element war. 2009 wurde er für seine Arbeit an Der seltsame Fall des Benjamin Button mit dem Oscar und dem British Academy Film Award ausgezeichnet.

Filmografie (Auswahl)
 1997: Das fünfte Element (The Fifth Element)
 1997: Red Corner – Labyrinth ohne Ausweg (Red Corner)
 2000: Rules – Sekunden der Entscheidung (Rules of Engagement)
 2000: Supernova
 2007: Zodiac – Die Spur des Killers (Zodiac)
 2008: Der seltsame Fall des Benjamin Button (The Curious Case of Benjamin Button)
 2010: Tron: Legacy
 2011: Verblendung (The Girl with the Dragon Tattoo)

Auszeichnungen
 2009: Oscar für Der seltsame Fall des Benjamin Button
 2009: Saturn-Award-Nominierung für Der seltsame Fall des Benjamin Button
 2009: British Academy Film Award für Der seltsame Fall des Benjamin Button
 2011: Saturn-Award-Nominierung für Tron: Legacy

Weblinks
 Eric Barba Offizielle Website (englisch)

Oscarpreisträger
Spezialeffektkünstler
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Eric Barba


آمار سينج هو سياسي هندي من ولاية أتر برديش وأحد القادة المؤسسين لحزب «ساماجوادي»، وشغل منصب الأمين العام للحزب، وهو عضو في مجلس الولايات في برلمان الهند. ولد في 27 يناير عام 1956 في مدينة «أعظم كره». كان من الأصدقاء المقربين لممثل بولييود أميتاب باتشان، ورجل الصناعة الملياردير أنيل أمباني.

اشتهر آمار سينج في نيودلهي عندما تحولت حكومة الحزب التحالف التقدمي المتحد إلى أقلية بعدما سحب الحزب الشيوعي الهندي دعمه لاتفاق البرنامج النووي المقترح مع الولايات المتحدة. وقد نشأ حزبه (Samajwadi) والذي أسسه (Mulayam Singh Yadav) بدعم من 39 عضو.

الجدل
في 22 يوليو عام 2008 اتهم رئيسَ وزراء ولاية أتر برديش باختطاف ستة نواب في حزبه من الولاية المذكورة واحتجازهم في ولاية أتر برادي فافان في نيودلهي. وفي وقت لاحق طرد حزب ساماجوادي ستة أعضاء في البرلمان لتحديهم تعليمات الحزب أثناء اقتراح التصويت بالثقة.

أصيب آمار سينج بفشل كلوي كامل، وأُعلن أنه يتلقى العلاج في سنغافورة لزرع الكلى. تورط أيضًا في نزاع من خلال طلبه للتحقيق الدقيق في قضية مصادمات (Jamia Nagar). فقد أعطى أسرة الضابط موهان جاند شارما - ضابط شرطة لقي حتفه في المصادمات - مليون روبية. ثم طالب في وقت لاحق بتحقيق قضائي في حدوث إطلاق النار، مما يدل على أن اللقاء قد يكون وهمي. وقد انتقدته أسرة الضابط المذكور، وردت إليه أموله.

المراجع

أشخاص من أتر برديش
أشخاص من أعظم كره
خريجو جامعة كلكتا
سياسيون من مقاطعة أعظم كره
سياسيون هنود في القرن 21
مواليد 1956
هندوس هنود
وفيات 2020
وفيات بسبب الفشل الكلوي
وفيات مرتبطة بالمرض في سنغافورة

آمار سينج


Karl Haushofer (født 28. april 1839 i München, død 8. januar 1895 sammesteds) var en tysk mineralog. Han var søn af Max Haushofer.

Haushofer studerede bjergværksvidenskab og mineralogi, blev 1865 privatdocent i sidstnævnte fag ved Universitetet i München, 1868 professor i mineralogi og metallurgi (Eisenhüttenkunde) ved den tekniske højskole sammesteds og 1889 direktør for denne læreanstalt. Han har gjort talrige mineralogiske undersøgelser og blandt andet offentliggjort Hilfstabellen zur Bestimmung der Gesteine (1867), Die Konstitution der natürlichen Silikate (1875), Mikroskopische Reactionen (1885).

Kilder

Mineraloger fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Personer fra München

Karl Haushofer (mineralog)


Aratuba es un municipio brasileño del estado de Ceará.

Etimología
El topónimo Aratuba viene del tupí-guaraní ara (pájaro) y tyba (abundancia, gran cantidad). Su denominación original era Coité, después Santos Dumont y, desde 1950, Aratuba.

Geografía

Clima
Tropical húmedo en la porción norte y tropical cálido húmedo en el resto del territorio, con un promedio de lluvias media de 1.737 mm concentradas de enero a abril.

Hidrografía y recursos hídricos
Las fuentes de agua de Aratuba forman parte de las cuencas Metropolitana y del río Curu.

Subdivisión
El municipio tiene tres distritos: Aratuba (sede), Pindoba y Padre Juán.

Referencias

Enlaces externos

 Mapa de Aratuba
 Página del IBGE
 Página del Ceará

Localidades de Ceará

Aratuba


was a district located in Saga Prefecture, Japan.

Former towns
Higashiyoka
Kawasoe
Kubota

Timeline
April 1, 1889 (23 villages)
Due to the city status enforcement, the city of Saga was formed.
Due to the municipal status enforcement, 23 villages were formed within Saga District.
June 6, 1899 - The village of Kose (古瀬村) was renamed as the village of Kose (巨勢村).
October 1, 1922 - The village of Kōno was merged into the city of Saga. (22 villages)
April 1, 1953 - The village of Minamikawasoe was elevated to town status to become the town of Minamikawasoe. (1 town, 21 villages)
March 31, 1954 - The villages of Hyōgo, Kose, Nishiyoka, Kase and Takagise were merged into the city of Saga. (1 town, 16 villages)
October 1, 1954 - The villages of Kitakawasoe, Honjō, Nabeshima, Kinryū and Kuboizumi were merged into the city of Saga. (1 town, 11 villages)
March 1, 1955 - The villages of Higashikawasoe and Shinkita were merged to create the town of Morodomi. (2 towns, 9 villages)
April 1, 1955 - The town of Minamikawasoe, and the villages of Nakakawasoe and Ōdakuma were merged to create the town of Kawasoe. (2 towns, 7 villages)
April 16, 1955 - The villages of Kasuga, Kawakami and Matsuume were merged to create the village of Yamato. (2 towns, 5 villages)
September 30, 1956: (2 towns, 4 villages)
The village of Nishikawasoe was merged into the town of Kawasoe.
The village of Ozeki was merged with the villages of Nanzan and Hokuzan (both from Ogi District) to create the village of Fuji.
June 1, 1958 - Parts of the village of Fuji (the locality of Hattabaru) was merged into the village of Yamato.
January 1, 1959 - The village of Yamato was elevated to town status to become the town of Yamato. (3 towns, 3 villages)
October 1, 1962 - The town of Kubota absorbed parts of the village of Hishikari (from Ogi District).
October 1, 1966: (5 towns, 1 village)
The village of Higashiyoka was elevated to town status to become the town of Higashiyoka.
The village of Fuji was elevated to town status to become the town of Fuji.
April 1, 1967 - The village of Kubota was elevated to town status to become the town of Kubota. (6 towns)
April 1, 1996 - Parts of the town of Yamato (the locality of Matsuse) merged into the town of Fuji.
October 1, 2005 - The towns of Fuji, Morodomi and Yamato, along with the village of Mitsuse (from Kanzaki District) were merged into the expanded city of Saga. (3 towns)
October 1, 2007 - The towns of Higashiyoka, Kawasoe and Kubota were merged into the expanded city of Saga. Saga District was dissolved as a result of this merger.

See also
List of dissolved districts of Japan

Saga District

Saga District, Saga


Geoteknik, bilimsel metotlar ve mühendislik prensipleri kullanılarak zemin tabakasının ve malzemelerin özelliklerinin elde edilmesi, tahmin edilmesi ve bu bilgilerin mühendislik problemlerinde kullanılması uygulamasıdır. Zeminin ve çeşitli zemin malzemelerinin davranışlarını tahmin etmeye çalışarak, zemini insanlar için yaşanabilir hale getirme bilimidir.İnşaat mühendisliği disiplini içinde yer alır.

Geoteknik zemin mekaniği, kaya mekaniği ile jeoloji, jeofizik, hidrolojinin mühendislik yaklaşımlarını kapsar. Geoteknik, geoteknik mühendisleri tarafından uygulanır.

Uygulama alanları
Geoteknik; yerleşim projeleri ve konutlar, ulaşım sistemleri, köprüler ve sulama yapıları, enerji üretim tesisleri, limanlar ve deniz yapıları, tüneller ve yeraltı yapıları, atıkların uzaklaştırılması ve arıtma yapıları gibi inşaat mühendisliği uygulamalarında; etüt, tasarım ve yapım aşamalarında, inşaat alanın jeolojik ve zemin yapısının belirlenmesi uygulamalarını kapsar. Geoteknik bu uygulama alanları ile ekonomik ve güvenli yapılaşma için büyük önem taşımaktadır.

Tarihçe
İnsanlar tarihsel olarak zemini, sel kontrolü, sulama amaçları, mezar alanları, bina temelleri ve binalar için inşaat malzemesi olarak kullanmışlardır. İlk etkinlikler, Antik Mısır, eski Mezopotamya ve Verimli Hilal'in yanı sıra erken yerleşim yerlerinde bulunan MÖ 2000 yılına kadar uzanan barajlar ve kanalların izleriyle gösterildiği gibi sulama ve taşkın kontrolü ile bağlantılıydı. Indus vadisinde Mohenjo Daro ve Harappa. Şehirler genişledikçe, biçimlendirilmiş temeller tarafından desteklenen yapılar inşa edildi; Eski Yunanlar özellikle tekil temeller ve şerit ve radye temeller inşa ettiler. Ancak 18. yüzyıla kadar zemin tasarımı için teorik bir temel geliştirilmemiştir ve bu disiplin, geçmiş deneyimlere dayanarak bir bilimden çok bir sanat olmuştur.

Pisa Kulesi gibi temellerle ilgili çeşitli mühendislik problemleri, bilim adamlarını yeraltını incelemek için daha bilimsel tabanlı bir yaklaşım benimsemeye teşvik etti. En erken gelişmeler, istinat duvarlarının inşası için toprak basıncı teorilerinin geliştirilmesinde meydana gelmiştir. Fransız Kraliyet Mühendisi Henri Gautier, 1717'de farklı toprakların "doğal eğimini" tanıdı, bu daha sonra zeminin durma (repose) açısı olarak bilinir. Ayrıca, artık zemin türünün birim ağırlığına dayanarak -bugün için zemin türünün iyi bir göstergesi olarak kabul edilmeyen- bir zemin sınıflandırma sistemi de geliştirilmiştir.

Mekanik ilkelerinin zeminlere uygulanması, Charles Coulomb'un (bir fizikçi, mühendis ve ordu Kaptanı) askeri surlara karşı toprak basınçlarını belirlemek için geliştirilmiş yöntemler geliştirdiği 1773'te belgelenmiştir. Coulomb, çökme durumunda, kayan bir istinat duvarının arkasında ayrı bir kayma düzleminin oluşacağını ve tasarım amaçları için kayma düzlemindeki maksimum kayma gerilmesinin; zeminin kohezyonu c, kayma düzlemindeki normal gerilme ve zeminin sürtünme açısı ile ilişkisi olduğunu ortaya koymutur. Coulomb'un teorisi Christian Otto Mohr'ın 2 boyutlu gerilme ile birleştirerek, teori Mohr-Coulomb teorisi olarak bilinir hale geldi. Her ne kadar kohezyon yani c temel bir zemin özelliği olmasa da, kesin kohezyonun belirlenmesinin imkânsız olduğu kabul edilse de, Mohr-Coulomb teorisi bugün hala pratikte kullanılmaktadır.

19. yüzyılda Henry Darcy, gözenekli ortamlarda sıvı akışını tanımlayan Darcy Yasası olarak bilinen teoriyi geliştirdi. Joseph Boussinesq (bir matematikçi ve fizikçi), zeminde çeşitli derinliklerdeki gerilmeleri tahmin etmek için, elastik katılarda gerilme dağılımı teorileri geliştirdi; Mühendis ve fizikçi William Rankine, Coulomb'un toprak basıncına ilişkin alternatif bir teori geliştirdi. Albert Atterberg bugün zemin sınıflandırması için kullanılmakta olan kil kıvam indekslerini geliştirmiştir. Osborne Reynolds 1885'te gevşek granüler (taneli) malzemelerin sıkılaşma ve büzülmesine neden kayma gerilmelerini tanımladı.

Modern geoteknik mühendisliğinin, bir makine mühendisi olan Karl Terzaghi tarafından 1925 yılında Erdbaumechanik'in yayınlanmasıyla başladığı söylenir. Modern zemin mekaniği ve geoteknik mühendisliğinin babası olduğu düşünülen Terzaghi, efektif gerilme ilkesini geliştirdi ve zeminin kayma mukavemetinin efektif gerilme ile kontrol edildiğini gösterdi. Terzaghi ayrıca temellerin taşıma kapasitesi teorileri ve konsolidasyon nedeniyle kil tabakalarının oturma miktarının tahmin edilmesi için yaklaşımlar geliştirmiştir. 1948 tarihli kitabında Donald Taylor, sıkıca (yoğun şekilde) paketlenmiş zemin tanelerinin birbirine kenetlenmesinin ve genişlemesinin bir zeminin pik mukavemetine katkıda bulunduğunu fark etti. Hacimsel değişim davranışı (dilatasyon, büzülme ve konsolidasyon) ve kayma mukavemeti davranışı arasındaki ilişkilerin tümü, 1958'de Roscoe, Schofield ve Wroth tarafından kritik durum zemin mekaniği kullanılarak plastisite teorisi yoluyla 1958'de "On the Yielding of Soils" yayınıyla bağlandı. Kritik durum zemin mekaniği, zemin davranışını tanımlayan birçok çağdaş ileri modelin temelini oluşturur. Geoteknik santrifüj modelleme, geoteknik problemlerin fiziksel ölçekli modellerini test etme yöntemidir. Santrifüjün kullanımı, zemin içeren ölçekli model testlerinin benzerliğini geliştirir, çünkü zeminin mukavemeti ve elastik sertliği (stiffness) çevre basıncına çok duyarlıdır. Santrifüjlü ivme, bir araştırmacının küçük fiziksel modellerde büyük (prototip ölçekli) gerilmeler elde etmesini sağlar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Geoteknik temalı bilimsel blog

Jeoteknik

Geoteknik


تاسوس بابادوبولوس  (7 يناير 1934 - 12 ديسمبر 2008) سياسي قبرصي. انتخب رئيساً لجمهورية قبرص في الفترة من 28 فبراير 2003 إلى 28 فبراير 2008 الرئيس الخامس لها.
والده، نيكولا، يعمل مدرسا فيما كانت والدته ربة منزل من قرية Assia. كان الأبن الأول من ثلاثة أطفال. شقيقته Nitsa هي 8 سنوات وشقيقه الأصغر بانوس، 10 عاما الأصغر. بابادوبولوس الذي قضى في التعليم الابتدائي وآيوس المدارس الابتدائية في نيقوسيا. ثم شارك في التعليم الثانوي في عموم الجيمنازيوم. والده الذي شمل دائرة المحامين والقضاة، وكانت مؤثرة على مستقبله الوظيفي، وذهب لدراسة القانون في كلية كينغز في لندن.

حياته في لندن، من شأنه أن يثبت أن له دور محوري في الحياة السياسية المقبلة. في السنة الثانية من دراسته أنه عاشا معا مع سبيروس كيبريانو (محام ورئيس بلدية نيقوسيا في المستقبل) وكلاهما قد بدأت في الحياة السياسية من خلال تأسيس (قصيرة للاتحاد الوطني لطلبة من القبارصة في إنجلترا).

حياتة السياسية
عاد بابادوبولوس إلى قبرص في 20 مارس 1955، قبل عشرة أيام من بدء الكفاح المسلح ضد الاستعمار البريطاني. في البداية انضم EOKA الإقليمية، وأصبح رئيس العمليات في نيقوسيا، في حين وقد وقعوا في الأسر. قريبا غير أنه بدأ تنفيذ البرنامج في PEKA، الذراع السياسية للEOKA العصابات المنظمة. في عام 1958 (24 عاما)، أصبح الأمين العام.
شارك في مؤتمر لندن في 1959 وكان واحدا من اثنين من المندوبين (أكيل جانب المندوبين) الذين صوّتوا ضد التوقيع على اتفاقي لندن وزيورخ. وكان أيضا واحدا من أربعة ممثلين للجانب القبرصي اليوناني في اللجنة الدستورية التي صاغت دستور جمهورية قبرص .

التعيينات الوزارية
بعد الاستقلال، عاد هو والذين تتراوح أعمارهم بين 25 إلى بلده مفاجأة، ثم عُيّن وزيرا في أول حكومة مؤقتة وزير الداخلية وبعد فترة وجيزة منصب وزير العمل. [3]) وكان أصغر عضو في الحكومة الجديدة، ويظل أصغر وزير للعمل في القبرصية الحكومة ([4]. لذلك بعد 12 عاما على التوالي، كما كان وزير الداخلية ووزير المالية ووزير العمل والتأمينات الاجتماعية، وزير الصحة وزير الزراعة والموارد الطبيعية.

الحزب المتحد

في الرأي مع زعيم في وقت لاحق أنه استقال من الحزب في عام 1969 شارك في تأسيس الحزب المتحد (Eniaion Komma) المنحازة لطرف وداعمة مكاريوس. غلافكوس كليريديس في حين أصبح رئيسا لبابادوبولوس بقي نائبا لرئيس الحزب. في الانتخابات البرلمانية التي عِقدت في 15 يوليو عام 1970 وانتخب عضوا في مجلس النواب، والوقوف Eniaion بوصفه مرشح الحزب لنيقوسيا انتخابية. ومع ذلك، وبعد اختلاف.

1974 انقلاب
في عام 1974 وكان بابادوبولوس في السجن من قبل القوات العسكرية المسؤولة عن الانقلاب. مكاريوس تابعة لمجلس الوزراء الذي جعله هدفا رئيسيا، وكان اعتقلوا في فاماغوستا حيث كان في السجن. وأفرج عنه مساء أول قبل الغزو التركي لقبرص.

أدوار أخرى
أعيد انتخابه في انتخابات 5 سبتمبر 1976. في الفترة من 22 يوليو، 20 سبتمبر، 1976 شغل منصب رئيس مجلس النواب. في 19 أيار / مايو 1991 الانتخابات البرلمانية وانتخب عضوا في مجلس النواب، وشغل منصب المستشار الأول للممثل القبارصة اليونانيين الجانب في المحادثات، Glafkos Klerides حتى نيسان / أبريل 1976 وبعد توليه هذا المنصب لنفسه، ويعملون حتى تموز / يوليو 1978. انه ينتمي إلى قبرص في العديد من المؤتمرات الدولية، ولا سيما من المؤتمرات السنوية لمنظمة العمل الدولية ومنظمة العمل الدولية. وعلاوة على انه يمثل القبارصة اليونانيين في قبرص من جانب العديد من التوصيات الأخرى المقدمة في الأمم المتحدة ومجلس أوروبا.
حتى انتخابه انه يمارس القانون في نيقوسيا.
يقف كمرشح مستقل والترشح للحزب الديمقراطي في نيقوسيا انتخابية. واعيد انتخابه يوم 26 أيار / مايو

الحزب الديمقراطي

يوم 7 تشرين الأول / أكتوبر 2000، انتخب بالتزكية، كما قال رئيس الحزب الديموقراطي خلال المؤتمر في الانتخابات التاريخية التي مؤسس الحزب، وسبيروس كيبريانو، وقفت. في 27 أيار / مايو 2001 الانتخابات انه اعيد انتخابه على رأس الحزب الديموقراطي التذاكر.
كان عضوا في المجلس الوطني، رئيس اللجنة البرلمانية الدائمة للشؤون الأوروبية وعضو لجنة اختيار، ولجنة الشؤون المالية والمتعلقة بالميزانية. كما كان الرئيس المشارك للالمشتركة قبرص في الاتحاد الأوروبي لجنة برلمانية.

من رئيس قبرص

أنه قرر خوض الانتخابات الرئاسية عام 2003 على أساس برنامج انتخابي في أن يتمكن من الحصول على صفقة أفضل خلال النزاع القبرصي من واجب Glafkos Klerides. إنه ليس فقط بدعم من حزبه، Diko، ولكن أيضا من الحزب اليساري الحزب الديمقراطي الاجتماعي وكيسوس.
بابادوبولوس تولى الرئاسة في 28 شباط / فبراير 2003 بعد فوزه في الجولة الأولى بأغلبية مع 51.51٪ من الأصوات.) وقبل استفتاء عام 2004 خطة عنان حث القبارصة اليونانيين على التصويت لا، معلنا «تلقيت دولة، وأنا لن يلقى المجتمع».
وكان بابادوبولوس مرشحا لولاية ثانية في منصبه في الانتخابات الرئاسية لعام 2008. في الجولة الأولى، التي عقدت في 17 فبراير، في المرتبة الثالثة، خلف كلاً من ديميتريس خريستوفياس وايوانيس كاسوليدس مع نحو 31.8 ٪ من الأصوات، وبالتالي القضاء عليها من الجولة الثانية. إنه يتمتع بميزة طفيفة في استطلاعات الرأي قبل الانتخابات والقضاء يعتبر مفاجأة. وقال إنه على الفور بهزيمته يوم الانتخاب .

الأسرة
وهو متزوج من فوتيني ميكيليديس (من أسرة أناستاسيوس Leventis)، ولها أربعة أطفال: وConstantinos ماريا (من فوتيني السابقة للزواج مع Polykarpos Georkadjis)، وNikolas وأناستازيا

وفاته
توفي بابادوبولوس في 12 ديسمبر 2008، الساعة 13:05 من سرطان الرئة ذي الخلية الصغيرة. وكان كثير التدخين. أعلن عن وفاته مدير وحدة الرعاية المركزة في المستشفى العام لنيقوسيا تيودور كبريانو. وكان بابادوبولوس قد نُقل إلى وحدة الرعاية المركزة في المستشفى العام في نيقوسيا في 22 نوفمبر/ تشرين الثاني، وتوفي بالمستشفى في 12 ديسمبر 2008، دفن وعملت جنازة في 15 ديسمبر/ كانون الأول ديسمبر في الساعة 11:00 صباحا في كنيسة في Agia صوفيا Strovolos، نيقوسيا.

في 12 ديسمبر 2009 ذكرى السنة الأولى من وفاته قام مجهولون بسرقة رفاته من قبره.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص درسوا في ثانوية بانكبريان
قبارصة في منظمة إيوكا
أرثوذكس شرقيون قبارصة
حائزون على النجم الأكبر لوسام الخدمات لجمهورية النمسا
حائزون على وسام الملك توميسلاف
خريجو كلية كينجز لندن
رؤساء قبرص
رؤساء قبرص القرن 21
قادة أحزاب سياسية في قبرص
مواليد 1934
مواليد في نيقوسيا
وفيات 2008
وفيات السرطان في قبرص
وفيات بسبب سرطان الرئة
وفيات في نيقوسيا

تاسوس بابادوبولوس


Niels Christian Niels-Christiansen (10. maj 1925 - 11. oktober 2016), ofte blot kaldet Niels-Christiansen, var en dansk sportsjornalist, der gennem 40 år var en markant reporter og kommentator på DR TV.

Niels-Christiansen arbejdede på en række jyske dagblade, inden han i 1954 kom til Danmarks Radio. Her arbejdede han i en lang årrække tæt sammen med Gunnar "Nu" Hansen. Hans stemme var kendt fra en række sportstransmissioner på tv, ikke mindst i vintersportsgrene som kunstskøjteløb samt i mange år transmissionerne fra den traditionelle skihopskonkurrence i Garmisch-Partenkirchen. Men han dækkede et bredt spektrum af sportsgrene og kommenterede således også den første kamp, der blev sendt i Tipslørdag i 1969. Niels-Christiansen kommenterede fra otte olympiske sommerlege og ni olympiske vinterlege samt ni fodbold-VM-slutrunder.

Han gik på pension i 1994.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sportsjournalister fra Danmark

Niels Christian Niels-Christiansen


Branden i Grenfell Tower brød ud onsdag den 14. juni 2017 i London-bydelen Kensington kort før klokken 1 lokal tid. Branden startede på en af de nederste etager af Grenfell Tower - et 70 meter højt bolighøjhus på 24 etager. Branden spredte sig hurtigt til de øvrige etager og resulterede i 71 omkomne og 74 tilskadekomne. Stuart Cundy fra the Metropolitan Police oplyste endvidere den 16. juni, at seks af de omkomne blev fundet nedenfor bygningen, mens én døde på hospitalet. Desuden savnedes 70 personer.

Hundredvis af brandfolk og 45 brandbiler blev indsat til at slukke branden. Ca. 40 familier måtte tilbringe natten i krisecentre.

Man skønnede, at der på tidspunktet for branden befandt sig op til 600 personer i de 120 lejligheder (med et eller to soveværelser). Bygningen var renoveret i 2016, hvor der blandt andet blev tilføjet ny facadebeklædning, som menes at have bidraget til den hurtige spredning af branden.

Den 30. juni, godt 14 dage efter branden, trådte Byrådsformanden for Kensington og Chelsea; Nick Paget-Brown tilbage fra posten. Han havde været under konstant og forøget pres for at trække sig, bl.a. fra Londons borgmester.

Efterforskningen viste, at branden var startet i et defekt køleskab i en af højhusets lejligheder, og at branden efterfølgende havde spredt sig såvel indvendigt som udvendigt. Brandspecialister konkluderede i 2018, at den altafgørende årsag til brandens katastrofale omfang var en nylig renovering af huset, der havde medført, at facaden var uden brandmodstandsevne.

Årsag og brandsikkerhed
Allerede i 1999 var der tvivl om brandsikkerheden i Grenfell Tower. Umiddelbart efter branden kritiserede Londons borgmester Sadiq Khan bygningens sikkerhedsforanstaltninger, der ved brand rådede folk til at forblive i deres lejlighed.

Branden medførte en generel diskussion om brandsikkerheden i højhuse.

"Grenfell Action Group" advarede allerede i 2013 ejeren af bygningen, Royal Borough of Kensington og Chelsea (RBKC) og "Kensington and Chelsea Tenant Management Organisation", om bygningens mulige sikkerhedsmæssige risici, hvilket dog blev ignoreret.

Den 16. juni oplyste politiet i London, at intet tydede på, at branden var påsat. Samtidig oplystes det, at Storbritanniens premierminister, Theresa May, havde bestilt en gennemgribende og åben undersøgelse af branden, ligesom Scotland Yard havde åbnet en undersøgelse.

Efterfølgende viste efterforskningen, at branden var startet af et defekt køleskab i en lejlighed.

I april 2018 viste et rapportudkast lavet af brandspecialister fra British Research Establishment (BRE Global), at den altafgørende årsag til brandens katastrofale omfang var den renovering, herunder af facaden, som den 70 meter høje bygning gennemgik mellem 2014 og 2016.

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

 BBC oversigt 15. juni 2017

Bygninger, konstruktioner og anlæg i London
Ulykker
Kensington and Chelsea
Grenfell Tower

Branden i Grenfell Tower


Gustav Adolf Krauß (* 25. April 1888 in Diebach; † 4. August 1968 in Regensburg) war ein deutscher Forstwissenschaftler und Bodenkundler. Er widmete sich überwiegend der Fragen der forstlichen Standortkunde.

Leben
Krauß begann an der  Forstlichen Hochschule Aschaffenburg Forstwissenschaft zu studieren und wurde 1907 im  Forstcorps Arminia aktiv. Als Inaktiver wechselte er an die Ludwig-Maximilians-Universität München. Nach dem Ersten Weltkrieg legte er das Bayerische Forstliche Staatsexamen ab und wurde Assistent bei Emil Ramann. Er entwickelte in dieser Zeit die Pipettmethode zur Korngrößenbestimmung, promovierte 1923 zum Dr. oec. publ. und habilitierte sich hier nur zwei Jahre später. Noch im selben Jahr wurde er Nachfolger von Heinrich August Vater an der Forstlichen Hochschule Tharandt. 1935 wechselte er auf den Lehrstuhl für Bodenkunde der Ludwig-Maximilians-Universität, den er bis zu seiner Emeritierung 1954 innehatte. Mit ihm war auch die Leitung des Instituts für Bodenkunde und Standortslehre der Forstlichen Forschungsanstalt München verbunden.

Der Schwerpunkt seiner Arbeiten lag in der regionalen forstlichen Standortkunde und der Standortgliederung und -kartierung einzelner Wuchsbezirke. Auf Grundlage dieser Standorteinheiten untersuchte er den Wasserhaushalt, die Bodendurchwurzelung, die Humusauflage und die Nährstoffgehalte von Blättern und Nadeln. So wie die Arbeiten Walter Wittichs für Norddeutschland, wurden Krauß' Arbeiten für Mittel- und Süddeutschland wegweisend in der forstlichen Boden- und Standorterkundung. Er beschrieb als erster Pseudogleye.

Ehrungen
  Dr. forest. e. h. der Technischen Hochschule Dresden (1955)

Schriften
 mit J. Danzl: Beiträge zum Ausbau der mechanischen Bodenanalyse.  Tharandter Forstliches Jahrbuch, Band 79 (1928), S. 363–378.
 mit F. Härtel: Schematische Übersichtskarte der Verbreitung der natürlichen Bodentypen Sachsens. 1929, Tharandt, Leipzig.
 mit F. Härtel: Bodenarten und Bodentypen in Sachsen. In: Tharandter Forstliches Jahrbuch, Band 81, 1930, S. 131–147.
 mit W. Wobst: Über die standörtlichen Ursachen der waldbaulichen Schwierigkeiten im vogtländischen Schiefergebiet. Beiträge zur Standortskunde von Mitteldeutschland, Band 4, 1935, Berlin: Paul Parey.
 mit K. Müller und G. Gärtner: Standortgemäßge Durchführung der Abkehr von der Fichtenwirtschaft im nordwestsächsischen Niederland (mit grundsätzlichen Bemerkungen über "gleiartige" Bodenbildungen). In: Tharandter Forstliches Jahrbuch, Band 90, Heft 7/9, 1939, 715 S.

Literatur
 W. Laatsch: Zum 70. Geburtstag von Gustav A. Krauß. In: Forstwissenschaftliches Centralblatt Jg. 77, 1958, S. 124–125.
 W. Laatsch: Gustav Krauß zum Gedenken. In: Forstwissenschaftliches Centralblatt Jg. 87, 1968, S. 315–316 (m. Bild).

Einzelnachweise

Forstwissenschaftler
Bodenkundler
Geologe (20. Jahrhundert)
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Ludwig-Maximilians-Universität München)
Hochschullehrer (Forstliche Hochschule Tharandt)
Hochschullehrer (Technische Universität Dresden, Standort Tharandt)
Ehrendoktor der Technischen Universität Dresden
Deutscher
Geboren 1888
Gestorben 1968
Mann

Gustav Adolf Krauß


An Rodriguezia granadensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Rodriguezia granadensis in nahilalakip ha genus nga Rodriguezia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rodriguezia (Orchidaceae)

Rodriguezia granadensis


La Piedad Ahuehuetlán o Atlexuca es un pueblo originario del Distrito Federal de México que existió entre las épocas prehispánicas y la segunda mitad del . Conocido también como La Piedad, esta comunidad se distinguió durante la época novohispana por tener uno de los cuatro conjuntos religiosos católicos dedicados a una advocación de la Virgen María que se consideraban protectores de la ciudad de México. Esta advocación era la de la Virgen de la Piedad.

Historia

La fundación del pueblo  data de tiempos previos a la llegada de los conquistadores,  en todo caso para 1550 se le nombra como Ahuehuetla o Atlexuca, distinguiéndose como un pequeño poblado de pescadores que se encontraba en uno de los varios islotes que existían al sur de la ciudad de México. el pueblo toma importancia por la llegada y sitio de residencia de Juan González y García aproximadamente en el año de 1564 quien también instala la Ermita de la Visitación (Actualmente la Calle de Ermita conserva el nombre en conmemoración de este hecho )   En 1595 el virrey le ofrece a los miembros de la orden dominica un terreno para asentar un convento de retiro, el cual con el paso del tiempo se convirtió en el Colegio Imperial de La Piedad y Porta Coeli, localizado en el pueblo de Ahuehuetla, a un poco más de un cuarto de legua de la ciudad de México, este sitio se consideró adecuado ya que antes el canónigo y ermitaño Juan González lo había habitado hasta 1590 dejando tras de si una buena reputación del sitio por sus obras, la orden toma posesión solemne de los terrenos el 12 de marzo de 1595, quedando como una vicaria de la parroquia de San Juan Tenochtitlán en la ciudad de México, entonces el nuevo virrey Luis de Velasco y Castilla autoriza al maestro general Hipólito María de Monterreal y al provincial fray Pedro Guerrero la construcción del convento, como anexo al templo.

Para su fundación la orden dominica designa a fray Bartolomé de Nieva, fray Cristóbal Ortega, fray Diego de Aragón y fray Juan de la Cruz, este último con órdenes sacerdotales es nombrado vicario, para su sustento de inicio se dedican a la mendicidad viviendo de las limosnas que les daban los vecinos y protectores de la orden.
Cuando se crea la Provincia de Oaxaca en la Arquidiócesis de México, los diferentes conventos de la Provincia de Santiago de México se elevan de categoría recibiendo el título de parroquia en 1607, es por estas fechas que se dedica el templo a la advocación mariana de La Piedad, recibiendo el nombre que lo distingue, entre los siglos XVII a XIX el templo y el convento se hicieron de una gran fama como centro de devoción mariana, por lo que el pueblo a su alrededor se  expande, como le ocurriera a La Villa de Guadalupe. mas este pueblo nunca recibió la distinción de Villa.

Para finales del  la fama del templo es tal que se considera como uno de los bastiones de la ciudad, por lo que se le nombra en numerosas obras literarias como uno de los cuatro pilares de la ciudad de México, es solo hasta la independencia de México que empieza a perder acólitos concentrándose las expresiones de devoción en la Basílica de Guadalupe, lo que poco a poco reduce la población de La Piedad, para estas fechas incluso se le deja de llamar por su nombre indígena.

Es a mediados del  que vuelve a aumentar su población con la construcción del Panteón Francés al otro lado del Río de la Piedad, este río se formó al desecar el lago de Texcoco a mediados del . Con la aplicación de las Leyes de Reforma el convento es obligado a cerrar, dejándose únicamente el templo el cual sufre ataques por parte de jacobinos del partido liberal, el convento en realidad se redujo y funcionó hasta 1800 en forma ilegal, aunque con conocimiento de las autoridades.

Es así como sobrevive, pero a finales del  se desarrollan las colonias de Narvarte, desarrollo urbano que termina por comerse al pueblo, desapareciendo en la segunda década del , desde entonces se le identifica más como parte de la colonia Narvarte que como un pueblo, es a mediados de la cuarta década que recibe oficialmente el nombre de Colonia Piedad Narvarte.

En forma definitiva los antiguos templo y convento son demolidos a mediados del , siendo construida la Parroquia de Nuestra Señora de La Piedad de estilo modernista, obra del arquitecto  E. Langenscheidt, siendo su párroco Darío Pedral; el 11 de abril de 1945 fue colocada la primera piedra por el Arzobispo Primado de México Luis María Martínez.

Por esta misma fecha se construyen en sus inmediaciones el Parque de béisbol del Seguro Social y el Centro Médico Nacional, además de entubar el Río de la Piedad y construirse en su cauce el Viaducto Miguel Alemán.

Actualmente citado pueblo originario, la Piedad Ahuehuetlan conserva sus sistemas de autogobierno mediante usos y costumbres y es el Consejo de Gobierno Autónomo que preside C. Christian Gallegos Vega quienes convocan a las asambleas comunitarias para trazar la ruta de las actividades del pueblo.

Leyenda de La Piedad

La imagen mariana que daba nombre al templo y convento de La Piedad debe su fama a la forma como llegó a México, esta indica que construido el templo y el convento se comisionó a un fraile de la orden de nombre fray Cristóbal Ortega para ir a Roma para resolver algunos de los asuntos de la orden en México, como parte de su encargo, estaba el buscar un buen pintor que realizara el cuadro para el altar mayor, por alguna razón este la inicio pero no logró terminarla en el tiempo por lo que se desconoce el autor, es así como el fraile regresa a la Nueva España con la obra envuelta y a medio hacer, de regreso por el mar Mediterráneo los envuelve una tormenta y ante la imposibilidad de hacer algo, el fraile y los marineros se dedican a solicitarle su intercesión para evitar la muerte, lo cual logran y ambos terminan el viaje, el fraile ya en el convento narra su viaje tras lo cual abre el lienzo que venía guardado desde Roma, al hacerlo descubren que la obra está terminada y lo consideran un milagro, lo que da mucha más fama al templo.

Personajes notables de La Piedad

 Agustín de Ahumada y Villalón Virrey de Nueva España.
 Fray Servando Teresa de Mier
 Juan González y García primer Nahuatlato Novohispano intérprete del mensaje de la Virgen de Guadalupe a San Juan Diego,confesor personal de Fray Juan de Zumárraga (primer arzobispo de México) precursor de los derechos humanos indígenas, benefactor del pueblo indígena Ahuehuetlan, tercer rector por dos periodos  de la Real Universidad Pontificia (hoy la UNAM), muere el 5 de enero de 1590 aislado en oración y penitencia los últimos 30 años de su vida, en predio que ocupó la Octava Delegación de Policía(Coordinación Territorial BJ-III); El 6 de julio de 2016 fue inaugurado el Centro Cultural Juan González y García en honor al trabajo social y comunitaria en favor del pueblo prehispánico]

Enlaces externos
"La Piedad" en La Ciudad de México en el Tiempo (blog)

Referencias

Benito Juárez (Ciudad de México)
Localidades históricas de Ciudad de México

La Piedad Ahuehuetlán


مانويل بابلو  (مواليد 25 يناير 1976 في أروكاس - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى ديبورتيفو لاكورونيا الإسباني منذ 1998 في مركز الظهير الأيمن . .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أروكاس
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو ديبورتيفو لاكورونيا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم كناريون
لاعبو لاس بالماس أتليتيكو
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 23 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو نادي لاس بالماس
مواليد 1976
مواليد في أروكاس

مانويل بابلو


Benzin im Blut heißen die Filme
 Benzin im Blut (1971), finnischer Dokumentarspielfilm
 Benzin im Blut (Fernsehserie), deutsche Fernsehserie
 Benzin im Blut (2018), US-amerikanischer Spielfilm

Benzin im Blut


Traun je rijeka u Gornjoj Austriji duga 153 km, jugozapadna pritoka Dunava.

Karakteristike

Traun se formira Štajerskoj kod Bad Ausseea na nadmorskoj visini od 659 metara, gdje se spajaju Altausseer i Grundlseer Traun s Kainisch Traunom Kod Koppentrettalma na
nadmorskoj visini od 663 m ulazi u Gornju Austriju u regiju Salzkammergut, pod imenom Koppen Traun.

Traun zatim protiče kroz Halštatsko jezero, skreće prema sjeveroistoku, prolazi Bad Goisern (502 m) i Bad Ischl (469 m), gdje prima zapadnu pritoku Ischl, protiče kroz jezero Traunsee kod Gmundena (440 m).

Nakon što prođe vodopad Traunfall, iznad Roithama (424 m) rijeka ulazi u nizinu, protiče kroz Wels (317 m) i kod Linza ima ušće u Dunav.

Nekad je Traun bio važan za transport drva i soli, danas se njegov hidropotencijal koristi za pogon brojnih hidroelektrana: Gmunden, Traunfall, Traunleiten, Marchtrenk, Traun-Pucking i Kleinmunchen i industrijske pogone
(tvornice celuloze i papira Steyrermühl i Laakirchen).

Izvori

Vanjske poveznice

 Rijeka Traun

Rijeke u Austriji
Pritoke Dunava

Traun (Dunav)


Reality TV, senaryosu olmayan gerçek yaşamdan kaydedilmiş dramatik ve mizahi durumları ekrana yansıtan ve karakter olarak profesyonel aktörler yerine gerçek kişileri kullanan bir televizyon programı çeşididir. Bir çeşit belgesel olduğu söylenebilir. Televizyonun ilk günlerinden beri çeşitli şekillerde var olmuş olsa da popüler bir furyaya dönüşmesi 2000'li yıllara rastlar.

Bu kategori altında yarışmalardan, gözetleme programlarına (Biri Bizi Gözetliyor gibi) kadar pek çok program çeşidi girmektedir.

Fakat, eleştiriler reality-gerçeklik teriminin yanlış olduğunu çünkü programlarda kişileri ya bir yere hapsettiği, ya egzotik bir adaya gönderdiği, ya alışılmadık hareketlerde veya durumlarda bulunmalarına sebep olduğu ve sonra tüm bunların üst düzey montajlama teknikleriyle programlaştırıldığı, bu sebeple gerçeği yansıtan bir yanlarının bulunmadığını iddia eder.

Reality showları, belgesel tarzı, ünlü kişileri konu alan (The Osbournes), Profesyonel Aktiviteler (Jackass), Yarışma Tarzı (Biri Bizi Gözetliyor), Kişisel Gelişim Tarzı, Randevulaşma Tarzı, Talk Showlar ve gizli kamera programları gibi kategorilere sahiptir. Reality showlar hızlı bir tempo, sansasyonelleştirme, kişileştirme, daha az soyutlama, dramatik çatışmanın artması gibi özelliklere de sahip olabilmektedir. Örneğin WWE (Amerikan Güreşi) de bir Reality Show'dur.

Reality TV


Vicente del Bosque González (d. 23 Aralık 1950, Salamanca, İspanya) İspanyol teknik direktör ve eski futbolcudur. 1999-2003 yıllarında Real Madrid'de görev aldığı dönemde kulübün son yıllardaki en başarılı dönemlerini geçirmiş, 2004-2005 sezonunun ilk yarısında Beşiktaş'ta görev almıştır.

Futbolculuk kariyeri

İlk yılları

Del Bosque, futbol hayatına 1966'da 16 yaşındayken Salmantino takımının altyapısında başladı. 2 sene burada oynayan del Bosque daha sonra İspanya'nın en önemli takımlarından Real Madrid'in altyapısına girmeyi başardı ve yıllarca sürecek Real Madrid kariyeri başlamış oldu.

1969'da o zamanki adıyla AD Plus Ultra olan Real Madrid'in rezerv takımı olan Real Madrid Castilla'da forma giydi. İspanya'nın üçüncü ligi olan Tercera División'da 3.'lük yaşadılar. del Bosque 11 maçta 5 gol kaydedince 1970'te Real Madrid ile profesyonel sözleşme imzaladı. Ancak tecrübe kazanması için ikinci lig La Liga 2 takımlarından Castellón'a kiralandı. 13 maçta 4 gol kaydedip ligde 6. oldular. Sonraki sezon bu sefer La Liga tecrübesi kazanması için lige yeni yükselen Córdoba'ye kiralandı. Ligde tutunamayıp küme düşseler de 21 yaşındaki del Bosque 15'i ilk 11'de olmak üzere 19 maça çıkıp bir de gol kaydetti.

1972-73 yılında del Bosque, bir kez daha Castellón'a kiralanmıştı. 26 yıl sonra tekrar La Liga'ya çıkan takımda del Bosque 30 maç forma giyerek takımın en önemli ismi oldu. Ligde 5. olarak 1943'te aldıkları 4.'lük sonraki en iyi derecelerine ulaştılar. Asıl sürprizi ise Copa del Rey'de finale kadar çıkıp kupayı Athletic Bilbao'ya kaybettiler. Del Bosque, bu performansı sonrası Real Madrid takımında kaldı.

Real Madrid

del Bosque, 1973-74 sezonu ile birlikte Real Madrid'de oynamaya başladı. İlk sezonunda sadece 16 maçta forma giyen futbolcu, kariyerinin ilk Copa del Rey şampiyonluğunu bu senede yaşadı. 1974-80 arasında Real Madrid'in fırtına gibi estiği dönemlerde ise takımın değişmez isimlerinden biri haline geldi. 1975-80 arasında 9. oldukları bir sezon dışında 5 lig şampiyonluğu gördü. Bunun yanında iki kupa şampiyonluğuna yardım etti. Avrupa'da ise iki kez Şampiyon Kulüpler Kupası yarı finaline çıksalar da başarı gelemedi. Bu altın dönemde del Bosque millî takımda da yer almaya başladı.

1980'den sonra ise ligdeki başarılar geride kalmaya başlamıştı. 1980-81 sezonunda lig ve Avrupa ikincisi oluyorlardı. del Bosque, finalde 90 dakika forma giyse de Liverpool karşısında alınan yenilgiyi engelleyemedi. 1981-82'de ise del Bosque son kez Copa del Rey'i gördü. 1982'den itibaren del Bosque artık takımda eskisi kadar yer bulmamaya başladı. 82-83 sezonunda sadece 6 maçta forma giyen del Bosque'li Real Madrid, katıldığı her turnuvada ikinci olmayı başarıyordu. (La Liga, Copa del Rey, Lig Kupası, Süper Kupa, Kupa Galipleri Kupası). 1983-84'te de lig ikincisi olan takımda del Bosque sadece bir maçta ilk 11'de başlayıp, toplamda sadece 5 maçta forma giydi ve sezon sonunda 33 yaşındayken futbolu bıraktı.

Millî takım kariyeri

1980 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde forma giyen del Bosque ilk ve tek millî golünü 13 Aralık 1978'de Kıbrıs'a kaydetti. İspanya, grup birincisi olarak şampiyonaya katılmaya hak kazandı. del Bosque, EURO 1980 kadrosuna teknik direktör Ladislao Kubala tarafından eklendi.

Teknik direktörlük kariyeri

Real Madrid Castilla

del Bosque, ilk teknik direktörlük deneyimini Real Madrid Castilla'da yaşadı. Castilla'nın teknik direktörü Amancio Amaro'nun Real Madrid'in başına geçmesiyle boşalan koltuğa geçen del Bosque, 1990'a kadar takımın teknik direktörlüğünü yaptı. İkinci ligdeki takımı 1987-88 sezonunda lig üçüncüsü yaptı ancak Real Madrid'in La Liga'da olması nedeniyle birinci lige çıkma hakkını kazanamadılar. Bunun dışında iki kez Copa del Rey'de çeyrek finale kadar çıkma başarısını gösterdiler. 1989-90 sezonunda ise lig sonuncusu olan takım 3. lig Segunda División B düşünce del Bosque takımdan ayrıldı.

Real Madrid

1970'lerden itibaren Real Madrid'in her kadamesinde görev alan Vicente Del Bosque, aktif futbolu tamamladıktan sonra genç takım antrenör ve yönetici olarak kulübe hizmet etti. İlk olarak 1994 sezonunda Benito Floro Sanz'ın kovulmasıyla kısa bir süre teknik direktörlük yaptı. Mayıs'ta ilk ve son kez düzenlenen İber-Amerikan Kupası'nda Real Madrid'in başında olan del Bosque, Boca Juniors ile yapılan iki maç sonunda toplamda 4-3 kazanarak kupayı müzeye götüren isim oldu. Mart-Mayıs arasında 11 maçta 5 galibiyet 1 beraberlik 5 mağlubiyet aldı.

1994'te yerine Jorge Valdano geçti. Ocak 1996'da kovulan Valdano'nun yerine bir maçlığına geçen del Bosque o maçtan da galibiyetle ayrıldı ve yerini Arsenio Iglesias'a bıraktı.

1999-2000 sezonunda kulüp yönetimi önemli masraflar yaparak yıldız oyunculardan kurulan takımı yöneten yabancı ve kariyer sahibi teknik direktörlerden beklediğini bulamayınca John Toshack'ı Kasım ayında kovup yerine del Bosque'yi tam yetkili olarak takımın başına getirdi. del Bosque'nin yardımıcı, eski takım arkadaşı José Antonio Grande'ydi. Kadroya Premier League'den eklenen Steve McManaman ve Nicolas Anelka'nın yanında Raúl González, Iker Casillas, Guti ve Fernando Morientes gibi altyapı oyuncuları, Roberto Carlos ve Hierro gibi eski nesil Real Madrid futbolcularıyla kaynaştı. del Bosque'nin bu dengeleri sağlaması zaman aldı ve ligde 5. olabildiler. Ancak del Bosque'li Real Madrid, 2000-01 UEFA Şampiyonlar Ligi'de finale çıktı. Paris'te oynanan finalde Real Madrid, Valencia'yı 3-0 yenerek Avrupa'nın en büyüğü oldu. Bu başarı del Bosque'nin kariyerindeki ilk kupa oldu.

2000-01 sezonu kulüp başkanı Perez'in Galaticos dönemini başlattığı yıl oldu. Luís Figo transfer rekorlarıyla kulübe katıldı. Ancak sezonun başında 2000 UEFA Süper Kupası finalinde Galatasaray'a kupa kaptırıldı. Sezon içinde Kıtalararası Kupa'da ikincilik, Şampiyonlar Ligi'nde ise yarı final geldi. Takımın forveti olan Morientes'in geçirdiği sakatlık takımı forvetsiz bıraksa da del Bosque'nin, Guti'yi forvete çekmesiyle bu sıkıntı da çözüldü. Ligde 14. hafta birinciliği kapan kadro 24 hafta boyunca liderliğini korudu ve RC Deportivo de La Coruña'nın 7 puan önünde lig şampiyonu oldular.

2001-02 sezonu Real Madrid'in 100. yılı olması nedeniyle çok önemliydi. Perez, bu sezonda ise yüksek transfer ücretiyle takıma Zinedine Zidane'ı kattı. Sezona İspanya Süper Kupası ile başlandı. Ligde ise takım ilk üç sıra arasına gidip geliyordu. Kupada da finale çıkan Real Madrid, finali kendi sahası Santiago Bernabéu Stadyumu'nda hem de 100 yıl önce kurulduğu tarih olan 6 Mart'ta Deportivo ile oynayacaktı. Hem ligde hem Avrupa'da fırtına gibi esen takımın, kupayı alacağı tahmin ediliyordu. Kupadan sonra Madrid'in 100. yılının kutlanması için her şey hazırdı ancak Real Madrid, maçı 2-1 kaybetti. del Bosque'de Real Madrid kariyerinde katılıp da alamadığı tek kupa olan Copa del Rey'i yine alamıyordu. Avrupa'da başarılı olan takım Şampiyonlar Ligi kupasını Glasgow'da, Bayer Leverkusen'i 2-1 yendikleri maçın sonrasında kaldırdı. La Liga'da ise 34. haftada liderliği kaybedip, ligi üçüncü olarak tamamladılar.

Sonraki sezonda takıma kazandırılan yıldız Brezilyalı Ronaldo oldu. 2002-03 sezonuna Real Madrid, Feyenoord'u 3-1 yenip UEFA Süper Kupası'nı kazanarak başladı. Bu Real Madrid tarihinin ilk Süper Kupası oldu. Sezon içinde takım Kıtalararası Kupa'yı da kazanmayı bildi ve del Bosque, daha önce kazanmadığı bir kupayı daha kazanmış oldu. Avrupa'da yarı finalde kalan takım, Real Sociedad ile çekişmeli geçirdiği ligi şampiyon olarak tamamladı. Ancak 2003'teki şampiyonluk sonunda beklenmedik bir şekilde Real Madrid, del Bosque'nin kontratını yenilemedi. Real Madrid başkanı Florentino Pérez ile del Bosque arasında ortaya çıkan fikir ayrılıkları bunun en büyük nedeni olarak gösterildi. del Bosque ile birlikte onun iyi anlaştığı Steve McManaman, Fernando Hierro ve Claude Makélélé de takımdan gönderildi. Sonuç olarak 2003-04 sezonunda İspanya Süper Kupası dışında Real Madrid bir kupa kazanamadı ve 4 senede 4 teknik direktör değiştirerek sarsıntılı bir dönem yaşadı.

del Bosque, Real Madrid'deki son döneminde 233 resmi maçta 127 galibiyet almıştır. Toplamda 8 tane kupayı müzeye getirmiştir. 2000 ve 2002'de UEFA Kulüp Futbol ödüllerinde yılın en iyi teknik direktörü ödülünü kazandı.

Real Madrid'de geçirdiği dört sezon içinde Del Bosque, modern futbolun en başarılı dönemini geçirdi. Bu dönemde Real Madrid, iki UEFA Şampiyonlar Ligi Şampiyonluğu, iki kez de La Liga Şampiyonluğu, 1 kez Supercopa de España, 1 kez UEFA Süper Kupası, 1 kez de Kıtalararası Kupa şampiyonluğu yaşadı. Başkan Florentino Pérez'in dünya futbolunun en önemli isimlerini büyük paralar vererek topladığı "Los Galacticos" döneminde sabırlı, değişik egoların çatışmasını önleyici tarzıyla dikkat çekti. Bu dönemde 186 maçta 104 galibiyetle büyük başarı kazandılar.

Beşiktaş

2004-05 sezonu başında Beşiktaş'ın başına gelen Yıldırım Demirören yönetimi tarafından Haziran 2004'te takımın başına del Bosque getirildi. Sezona üst üste transferlerle başlayan Beşiktaş, İbrahim Toraman, Çağdaş Atan, Mustafa Doğan, Murat Şahin, Veysel Cihan, Fatih Sonkaya, Okan Buruk, Ali Güneş, Berkant Göktan'ı alırken, del Bosque'nin etkisiyle yabancı olarak John Carew ve Juan Francisco García transfer edildi.

7 Ağustos 2004'te Beşiktaş, Malatyaspor deplasmanına giderek ilk resmi maçını oynadı. Ancak maçta 1-1'lik beraberlik 90. dakikada Ali Güneş'in attığı golle geldi. İkinci maçta ise Ahmet Yıldırım'ın kırmızı kartıyla 10 kişi kalan Beşiktaş, bu sefer Gençlerbirliği ile berabere kaldı. Ağustos ayını galibiyetsiz geçen Beşiktaş, Eylül'deki ilk maçında Sakaryaspor'u deplasmanda 4-1 yendi. UEFA Kupası macerasına başlayan Beşiktaş, Norveç ekibi FK Bodø/Glimt ile 86. dakikada Ahmed Hassan'ın attığı golle berabere kalabildi. İstanbul'da alınan 1-0'lık galibiyetle ise UEFA Kupası'nda gruplara kalınma sevinci yaşanıyordu.

Ekim ayına Trabzonspor maçıyla başlayan Beşiktaş, iki kırmızı kart gördüğü maçı 1-0 kaybetti. Böylece Beşiktaş 8 haftada 6 puan toplayarak ligde 14. oluyordu. Üst üste alınan Diyarbakırspor, Ankaragücü ve Fenerbahçe galibiyetleri ile Beşiktaş'ta hem sorunlar diniyor hem de 8.liğe yükseliniyordu.

Kasım ayına UEFA Kupası'nda alınan Athletic Bilbao galibiyetiyle başlandı. Ancak Konyaspor ve Rizespor karşısında alınan 2-2'lik beraberlikler Beşiktaş'ın lig zirvesinden uzaklaşması anlamına geliyordu. UEFA'daki ikinci maçta ise Steaua București karşısında 2-1'lik bir mağlubiyet alındı. Samsunspor karşısında alınan 4-2'lik galibiyette Beşiktaş yine kırmızı kart nedeniyle maçı 10 kişi tamamlıyordu.

Aralık ayına Avrupa'da R. Standard de Liège beraberliği ile başlandı. Ligde ise yine 10 kişiyle tamamladıkları bir İstanbulspor maçını kazandılar. Ligin ilk yarısı Kayserispor ve Akçaabat Sebatspor galibiyetleriyle bitiyordu. del Bosque'nin Beşiktaş'ı lider Fenerbahçe'nin 13 puan gerisinde 5.ciydi. Ancak önce UEFA Kupası'nda alınan Parma mağlubyeti ile Avrupa macerası sonlandı. Bunun sonunda yönetim kurulundan istifalar gelmeye başladı. Bu sırada Beşiktaş'ın Türkiye Kupası macerası başlıyordu. İkinci Lig takımlarından Göztepe'yi 1-0 yenen Beşiktaş, 23 Ocak 2005'te yine 10 kişi tamamladığı Konyaspor maçını 3-1 kaybedip, Türkiye Kupası'ndan da elendi. Bu mağlubiyetten birkaç gün sonra del Bosque takımdan kovuldu ve yerine Rıza Çalımbay getirildi.

del Bosque'nin Türkiye karnesi ligde 17 maçta 8 galibiyet, kupada 2 maçta 1 galibiyet, Avrupa'da ise 6 maçta 2 galibiyet oldu. del Bosque'ye Beşiktaş'ın Şampiyonlar Ligi gelirlerinden 7.961.767 € tazminat ödendi.

Türkiye' de "Yeniköy Kasabı" olarak bilinir.

İspanya millî takımı

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası sonrası teknik direktör Luis Aragonés, millî takımı bırakıp Fenerbahçe'ye transfer olunca, del Bosque İspanya Futbol Federasyonu tarafından İspanya millî futbol takımının başına getirildi.

Vicente del Bosque'li İspanya, Dünya Kupası elemelerinde Bosna-Hersek, Türkiye, Belçika, Estonya ve Ermenistan'dan oluşan gruba düştü. İlk altı maçının altısını da kazan del Bosque'nin İspanya'sı 2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası'na katıldı. Kupa öncesi hazırlık maçları yapan İspanya, 9 Haziran 2009'da Azerbaycan hazırlık maçını da kazandı. Böylece ilk 10 maçını da kazanan Del Bosque, Brezilya'nın eski teknik direktörlerinden João Saldanha'nın ilk 9 maçının dokuzunu kazanması rekorunu kırdı.

del Bosque ilk turnuva sınavını Konfederasyon Kupası'nda verdi. İspanya, Güney Afrika, Irak ve Yeni Zelanda'nın grubunda 3 maçını da gol yemeden kazanarak yarı finale çıktı. Bu sonuçlarla del Bosque, hem 13 arka arkaya galibiyetle millî takımlar bazında bir dünya rekoru kırarken, Brezilya'nın 35 maçtır yenilmeme rekoruna ortak oldu. 24 Haziran 2009'da ise yarı finalde ABD'ye yenilerek bu seriye son verildi. İspanya, Güney Afrika'yı uzatmalarda yenerek turnuva üçüncüsü oldu.

İspanya geri kalan Dünya Kupası eleme maçlarını da kazanıp 10 maçta 28 gol atıp 5 gol yiyerek, tüm maçlarını kazanarak 2010 FIFA Dünya Kupası'na katılma hakkı kazandı. Dünya Kupası öncesi, İspanya millî takımlar dünya sıralamasında ikinci sıraya çıkmıştı.

Dünya Kupası'na 1-0'lık sürpriz İsviçre mağlubiyetiyle başlansa da Honduras'ı 2-0, Şili'yi ise 2-1 yendiler ve averaj ile grup birincisi oldular. Portekiz'i de 1-0'la geçip çeyrek finale kaldılar. Andrés Iniesta'nın golüyle Paraguay'ı 1-0 ile geçince 1950'den bu yana ilk kez son dörde kalmış oldular. Almanya'yı da Carles Puyol'un kafa golüyle 1-0 yenen İspanya, tarihinde ilk kez finale kaldı. Finalde Inesta'nın uzatma dakikalarındaki golüyle Hollanda'yı 1-0 yenerek tarihlerinde ilk kez Dünya şampiyonu oldular. Turnuvada 8 gol atıp 2 gol yiyen İspanya, hem en az gol atan hem de en az gol yiyen şampiyon oldu. Ayrıca turnuvanın son dört maçında gol yemeyen tek takım oldular.

del Bosque, Marcello Lippi'den sonra hem Şampiyonlar Ligi hem de Dünya Kupası'nı kazanan ikinci teknik direktör oldu. Teknik adam, 17 Kasım 2010 itibarıyla 38 maçta 33 galibiyet 1 beraberlik ve 4 mağlubiyet almıştır.2012 Avrupa Futbol Şampiyonasında da İspanya millî takımının başında olmuştur ve İspanya finalde İtalyayı 4-0 mağlup ederek kupaya uzanmıştır.

2016 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde C grubuda yer aldılar ve dokuz galibiyet ile tek yenilgiyle grubu lider tamamlayıp, 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'na direkt olarak katıldılar. 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda D grubunda Türkiye, Hırvatistan ve Çek Cumhuriyeti ile eşleşti. İki galibiyet ve bir yenilgi ile ikinci turda İtalya'nın rakibi oldular. Maçı 2-0 kaybedince turnuvadan elenmiş oldular ve bunun üzerine Del Bosque görevinden istifa etti.

Başarılar

Futbolcu olarak
 Takım
 Real Madrid
 La Liga (5): 1975, 1976, 1978, 1979, 1980
 Copa del Rey (4): 1974, 1975, 1980, 1982

Teknik direktör olarak
 Takım
İspanya

 FIFA Dünya Kupası (1): 2010
 Avrupa Futbol Şampiyonası (1): 2012
 FIFA Konfederasyonlar Kupası (1): 2013  (Final)
 FIFA Konfederasyonlar Kupası (1): 2009 (3.cü)

 Real Madrid
 Kıtalararası Kupa (1): 2002
 UEFA Şampiyonlar Ligi (2): 2000, 2002
 La Liga (2): 2001, 2003
 Supercopa de España 2001
 İber-Amerikan Kupası (1): 1994
 UEFA Süper Kupası (1): 2002
 UEFA Süper Kupası (1): 2000 (Final)

 Kişisel
 World Soccer; 2012
 IFFHS Dünya'da Yılın En İyi Kulübü Teknik Direktör: 2002
 IFFHS Dünya'da Yılın En iyi Millî Takım Teknik Direktörü: 2009, 2010, 2012
 FIFA Ballon d'Or Yılın Teknik Direktörü: 2012
 IFFHS Dünyada 21. Yüzyılın en iyi Teknik Direktörleri 7.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1950 doğumlular
İspanyol futbolcular
İspanyol teknik direktörler
Real Madrid CF teknik direktörleri
Beşiktaş teknik direktörleri
İspanya millî futbol takımı teknik direktörleri
1980 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Yaşayan insanlar
2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası teknik direktörleri
2010 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası teknik direktörleri
UEFA Şampiyonlar Ligi kazanan teknik direktörler
2013 FIFA Konfederasyonlar Kupası teknik direktörleri
İspanyol gurbetçi teknik direktörler
Türkiye'deki gurbetçi teknik direktörler
Süper Lig teknik direktörleri
Türkiye'deki İspanyol gurbetçiler
2014 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
İspanya millî futbol takımı futbolcuları
İspanya 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
2016 Avrupa Futbol Şampiyonası teknik direktörleri
Kıtalararası Kupa kazanan teknik direktörler
La Liga futbolcuları
Avrupa Futbol Şampiyonası kazanan teknik direktörler
Orta saha futbolcuları
İspanya amatör millî futbol takımı futbolcuları
FIFA Dünya Kupası kazanan teknik direktörler

Vicente del Bosque


Sauvin ist eine Weißweinsorte. Der Name stammt von den Elternteilen Seyve Villard und Sauvignon Blanc. Es handelt sich um eine interspezifische Neuzüchtung durch Gertrude Mayer an der Weinbauschule in Klosterneuburg.
Die Sorte wird als wenig frostanfällig mit mittelspäten, extraktreichen Weinen beschrieben. Die Sorte soll sehr resistent gegen Pilzerkrankungen sein. Geschmacklich ähnlich dem Sauvignon Blanc. Die Sorte ist in Österreich derzeit im Versuchsanbau.

Siehe auch die Liste von Rebsorten.

Synonyme: keine bekannt

Abstammung: Seyve Villard 12.375 X Sauvignon Blanc

Weblinks
 http://www.rebenzuechtung.at/beschreibung.php?sorte=sauvin&lang=de

Neuzüchtung (Rebsorte)
Weißweinsorte
Weinrebenhybride

Sauvin


Istanbulski dijalekt grčkoga ugroženi je govor Grka u Istanbulu koji je povijesno bio u kontaktu s turskim, francuskim i drugim jezicima. Oni koji su emigrirali u Atenu rabe ga sve rjeđe, a u Istanbulu, gdje im se broj ipak smanjio, postoji određen ponos lokalnim govorom zbog njegove duge povijesti.

Povijest
Grci su originalni naseljenici Istanbula, a početkom 20. st. brojili su oko 300 000 ljudi (35 % stanovništva Istanbula). Danas imaju 2000 ljudi od 20 000 000 stanovnika, ali u Grčkoj živi njih 200 000. Velikom emigracijom u Grčku 1964. godine nestala je stogodišnja prisutnost Grka u Istanbulu i nastala je dijaspora u Ateni.

Obilježja
Osim po rječniku, velika je razlika između standarda i istanbulskoga dijalekta tzv. tamno L, to jest glas /l/ izgovara se tako da se vršak jezika približi zubima, a stražnji dio velumu, to je onda velarizirani lateralni aproksimant [ɫ]. Standardni grčki nema velariziranoga laterala, ali sjeverni dijalekti imaju pred stražnjim samoglasnicima. Čini se da se u istanbulskome dijalektu velarizacija događa i pred [a] te na kraju sloga (tj. u kodi sloga). Papadopulos smatra da je ovo obilježje uzrokovano dodirima s turskim.

Druga je važna specifičnost izgovor glasova, koji u standardu glase /t͡s/ (hrv. c) /d͡z/ (hrv. stric bi, nadzor), kao [t͡ʃ] (hrv. č) /d͡ʒ/ (hrv. dž).

Dijalekt se svakom generacijom sve više približava standardu pa ova obilježja nije moguće naći kod svakoga govornika, a stariji ih češće imaju.

Izvori

Grčki jezik

Istanbulski dijalekt


Innocenzo Conti (Roma, 8 de fevereiro de 1731 - Frascati, 15 de novembro de 1785) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Roma em 8 de fevereiro de 1731. Filho de Stefano Conti, duque de Poli e Guadagnolo, e Maria Vittoria Ruspoli. Irmão de Michelangelo Conti, último duque de Poli; e do Padre Marcantonio Conti, Somaschan. Sua família deu os Papas, Inocêncio III, Honório III, Alexandre IV e Inocêncio XIII.

Educação
Estudou na Universidade La Sapienza, em Roma, onde obteve o doutorado in utroque iure, direito canônico e civil, em 27 de abril de 1752.

Início da vida
Entrou na prelazia romana em 1747. Referendário do Tribunal da Sigantura Apostólica, julho de 1752. Regente da Penitenciária Apostólica, 1752. Sucessivamente, vigário de S. Nicola in Carcere e de S. Maria ad Martyres . Secretário da SC das Indulgências e Sagradas Relíquias, dezembro de 1759 a 1764. Auditor da Sagrada Rota Romana, julho de 1764; tomou posse do cargo em fevereiro de 1765. Abade commendatario de Fossanova. O Papa Clemente XIV destinou-o núncio em Portugal a 26 de novembro de 1769.

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Tiro em 18 de dezembro de 1769. Consagrada em 26 de dezembro de 1769 a igreja de S. Maria em Vallicella, Roma, pelo cardeal Marcantonio Colonna, auxiliado por Orazio Mattei, arcebispo titular de Colossos, e por Giuseppe Contesini, arcebispo titular de Atenae. Assistente do Trono Pontifício, 1 de janeiro de 1770. Núncio em Portugal, 3 de janeiro de 1770, a pedido da corte portuguesa e do Marquês de Pombal; a nunciatura estava vaga desde que o arcebispo Filippo Acciaiuoli foi expulso pelo governo português em 2 de agosto de 1760, em decorrência de desentendimentos com a Santa Sé após a expulsão dos jesuítas do reino; partiu para Lisboa no mês de fevereiro seguinte, visitando na sua viagem as cortes de Florença, Parma, Turim e Madrid.

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 23 de setembro de 1771; publicado no consistório de 19 de abril de 1773; o papa enviou-lhe o barrete vermelho com oablegato apostólico Mons. Marcantonio, Somaschan, seu irmão. Desfrutou da proteção de Portugal, bem como da Espanha e da França. Participou do conclave de 1774-1775, que elegeu o Papa Pio VI. Nomeado secretário dos Breves Apostólicos, a 3 de março de 1775, por pressão de Portugal. Recebeu o chapéu vermelho em 16 de março de 1775; e o título de S. Silvestro in Capite, 3 de abril de 1775. Atribuído à SS. CC. dos Bispos e Regulares, Ritos, Concílios e Indulgências e Sagradas Relíquias. Camerlengo do Sagrado Colégio dos Cardeais, 25 de fevereiro de 1782 até 17 de fevereiro de 1783. Optou pelo título de S. Maria in Aracoeli, 15 de dezembro de 1783. Foi protetor das cidades de Anagni e Narni; dos Frades Menores Capuchinhos, março de 1774; dos monges de Montevergine; bem como de hospitais, mosteiros e instituições piedosas.

Morte
Morreu em Frascati em 15 de novembro de 1785, na villa de sua família em Frascati. Seu corpo foi levado para Roma e exposto na igreja de S. Marcello, Roma, onde ocorreu o funeral. Ele foi enterrado em seu título, S. Maria in Aracoeli. Em 1786, a Biblioteca do Vaticano adquiriu por 250 escudos os livros que pertenciam ao Cardeal Conti, incluindo os dois hebraicos 485 e 486, contendo uma versão latina literal do Pentateuco. O falecido cardeal havia cultivado as letras e, em particular, a arqueologia e era lucumone da Academia Etrusca.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XIV

Innocenzo Conti


Francis Roy  (born 29 August 1958) is a former British Labour Party politician, who was the Member of Parliament (MP) for Motherwell and Wishaw from 1997 to 2015. He was a Government Whip and Lord Commissioner of HM Treasury from 2006 to 2010, after having served as an Assistant Whip from 2005.

Early life

Roy was educated at Our Lady's High School, Motherwell, and later at Motherwell College (1992) and Glasgow Caledonian University in Consumer and Management Studies (1994).

Roy was, like many others in the area, a steelworker until he was made redundant in 1991 when Ravenscraig Steelworks closed. He describes the strikes of the 1980s as ensuring his "politicisation was cemented for life"

Political career
Roy worked as a parliamentary assistant to Helen Liddell MP before becoming MP for Motherwell and Wishaw.  He is the first MP born locally to represent Motherwell and Wishaw.

In 2001 Roy resigned as parliamentary private secretary to Helen Liddell in the wake of the cancellation of a visit to Carfin Grotto by Irish Taoiseach Bertie Ahern. Ahern was due to visit the grotto to open a memorial to victims of the Great Famine but the visit was cancelled due to Roy's advice of risk of possible sectarian violence, despite statements from Strathclyde Police that they did not consider the visit to be a security risk.

In 2015, Roy worked on Liz Kendall's unsuccessful bid for the Labour leadership.

He is the father of Brian Francis Roy, former general secretary of Scottish Labour.

Roy was appointed Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 2023 New Year Honours for political and public service.

References

External links
Frank Roy MP official site

1958 births
Living people
Scottish Labour MPs
Alumni of Glasgow Caledonian University
People educated at Our Lady's High School, Motherwell
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
Commanders of the Order of the British Empire

Frank Roy


Klips ve Onlar, 1986 yılında Türkiye'yi Eurovision Şarkı Yarışması'nda temsil eden müzik grubudur. 53 puanla Türkiye 9. olmuştur. Ayrıca 3 Aralık 1987'de "Halley" albümünü çıkarmışlardır.

Tarihçe

İlk yıllar ve Eurovision 1986
Klips, Gür Akad tarafından kuruldu. Grubun asıl kadrosu gitarda ve vokalde Akad, bas gitarda İlkin Deniz, davulda Derya Bozkurt ve klavyede Emre Tukur'dan oluşmaktaydı. 1984 yılında bas gitara Levent Yurtseven geçti. Aynı dönemde Seden Kutlubay ve Sevingül Bahadır, Onlar adlı bir ikili olarak müzik yapıyorlardı.

Müzisyen Melih Kibar, 1986 Eurovision Türkiye Elemeleri için adı duyulmamış bu iki grubu bir araya getirerek Klips ve Onlar'ı kurdu. Askerlik durumundan ötürü elemelere Yurtseven katılamadı. Sözlerini İlhan İrem'in yazdığı Halley şarkısı ile yarışan dört sanatçıdan biri olan grup, 15 Mart 1986'daki elemelerde Seyyal Taner'in Dünya adlı şarkısı ile birlikte 16 kişilik jürinin yarısının oyunu aldı. Ancak, jüri başkanının oyunu Halley kazandığı için, Eurovision'a gidecek şarkı bu şarkı oldu. Ancak kısa süre sonra Bergen'de düzenlenecek 1986 Eurovision Şarkı Yarışması'nın Seden Kutlubay'ın final sınavı dönemine gelmesi nedeniyle şarkıcı finale gidemedi ve bunun neticesinde gruba bir başka genç müzisyen Candan Erçetin dâhil oldu. Grup yarışmadan önce şarkının Türkçe ve İngilizce versiyonlarından oluşan bir 45'lik çıkardı.

3 Mayıs 1986'da düzenlenen yarışmada grup 53 puan alarak dokuzuncu oldu. Böylece Türkiye, Eurovision tarihinin en iyi sonucunu almış oldu. Klips ve Onlar'ın bu başarısı 1997 yılına kadar geçilemedi.

Sonraki yıllar
Grup, Eurovision'dan kısa süre sonra Halley adında bir albüm yayınladı. Ancak albümden sonra Erçetin ve Bahadır, müzik hayatlarına tek başlarına devam ettiler. Klips ise grup olarak müzik yapmaya devam etti. 1986 sonunda davula Aydın Karabulut geçti. Klips, 1989 Eurovision Türkiye Elemelerinde şarkıcı Sertab Altın ile Aysel Gürel - Uğur Başar eseri Hasret şarkısını seslendirdi. Sertab ve Klips, elemeleri üçüncü olarak tamamladılar. 1991 Eurovision Türkiye Elemelerinde ise yine bir Gürel - Başar eseri olan Sessiz Geceler'i Arzu Ece ile söylediler. Bu sefer ise ikinci oldular. Ancak, grup 1991 Eurovision Şarkı Yarışması'nda İki Dakika ile Türkiye'yi temsil eden İzel Çeliköz, Reyhan Karaca ve Can Uğurluer'in arkasında sahne alarak bir kez daha Eurovision sahnesine çıkmış oldu. Bu dönemde Klips'in 1986 albümünde yayınlanan bazı şarkılarına çekilen klipler TRT'de yayınlandı.

Grup, 1991'den sonra müziğe devam etmedi. Uzun yıllardır müzikle iç içe olan Gür Akad ise bu süre içinde Barış Manço, Sezen Aksu, İlhan İrem, Ajda Pekkan, Erkin Koray, Tarkan, Egoist, Grup Destan, Sibel Tüzün, Çelik, Melih Kibar, Zerrin Özer, Özlem Tekin, Sertab Erener, Sevingül Bahadır ve daha birçok sanatçıya vokal yapıp gitar çaldı. Klips ve Onlar, 1986'dan sonra ilk kez tek seferliğine Candan Erçetin'in sunduğu "Beraber ve Solo Şarkılar" programında Halley'i söylemek için bir araya geldi.

Diskografi

Albümler
 Halley (1987)

Single'lar
 Halley (1986)

Bulundukları albümler
 Internationale Grand Prix 1986 (1986)
 20 Years With Turkey In The Eurovision Song Contest (1995)

Kaynakça

Türk pop müzik grupları
1986 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Türkiye'nin Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Candan Erçetin
İzel

Klips ve Onlar


Cloud Nine este primul album de debut al DJ-ului norvegian și compozitorului Kygo, în colaborare cu Maty Noyes, Conrad Sewell, Parson James, Tom Odell, Foxes, Matt Corby, RHODES, Will Heard, Julia Michaels, James Vincent McMorrow, Kodaline, Labrinth, John Legend and Angus și Julia Stone. A fost lansat pe 13 mai 2016 de Sony Music și Ultra Music.

Listă piese

Note

Albume din 2016

Cloud Nine (album de Kygo)


Rezultati pretrage tražilice (eng. Search Engine Results Pages, SERP) su stranice koje tražilice prikazuju kao odgovor na pretražni upit (eng. search query) koji je zadao tragatelj. Glavna sastavnica SERP-a su izlistani rezultati koje je vratila tražilica kao odgovor na upit ključnom riječi, premda stranica mogu također sadržavati druge rezultate poput oglasa.

Dvije su općenit vrste rezultata, organska pretraga (eng. organic search), tj. koje je vratio korisniku algoritam tražilice i sponozornirana pretraga (eng. sponsored search), tj. oglasi. Rezultati su obično poredani prema relevantnosti ka upitu. Svaki rezultat koji je prikazan na stranici s rezultatima sadrži naslov, poveznicu koja pokazuj na aktualnu stranicu na internetu i kratki opis (atribut description) kojim prikazuje gdje su ključne riječi (atribut keywords) našle sadržaj unutar stranice s organskim rezultatima. Za sponzorirane rezultate oglašivač odlučuje što će se prikazati.

Izvori

Pretraživanje Interneta

Rezultati pretrage tražilice


Dorit Kreysler () a fost o actriță de film austriacă.

Filmografie (selecție)
 Woman Made to Measure  (1940)
 My Daughter Lives in Vienna (1940)
 Vienna Blood (1942)
 The Master Detective (1944)
 Die Fledermaus (1946)
 Artists' Blood (1949)
 Twelve Hearts for Charly (1949)
 Sensation in San Remo (1951)
 I Lost My Heart in Heidelberg (1952)
 The Chaste Libertine (1952)

Referințe

Bibliografie
 Goble, Alan. The Complete Index to Literary Sources in Film. Walter de Gruyter, 1999.

Legături externe

Nașteri în 1909
Decese în 1999
Actori austrieci
Cioturi Biografii Austria

Dorit Kreysler


4. gardijska brigada "Sinovi Posavine" je bila jedna od gardijskih brigada Hrvatskog vrijeća obrane, napravljena je kao želja Hrvata za opstanak u Bosanskoj Posavini

4. gardijska brigada je odlikovana Redom Nikole Šubića Zrinskog povodom Dana pobjede i domovinske zahvalnosti i 25. obljetnice Operacija Oluja 2020. godine.

Rat u BIH
Cilj djelovanja JNA bio je ovladavanje tokom rijeke Save i područjem Bosanske Posavine, uspostavljanje sigurnog koridora koji bi zapadne dijelove Bosne i Hercegovine, koje su već nadzirali Srbi (banjalučka i dobojska regija), kao i Republike Srpske Krajine u Hrvatskoj kopnenim putem povezali sa Srbijom. U Bosanskoj Posavini organizirana je Hrvatska zajednica Bosanska Posavina. U Hrvatsku zajednicu Bosansku Posavinu ušle su općine: Bosanski Brod, Modriča, Bosanski Šamac, Brčko, Derventa, Odžak, Orašje i Gradačac, a sjedište je bilo u Bosanskom Brodu. Osnivanjem Hrvatskog vijeća obrane, 8. travnja 1992. godine, HZ Bosanska Posavina je povezana s Hrvatskom zajednicom Herceg-Bosnom.

JNA angažira krupne oklopno-mehanizirane sastave i cijelo ljeto 1992. godine vode se intenzivne borbe. Područje Bosanske Posavine pod nadzorom je HVO-a, koji intenzivno potpomaže Hrvatska vojska, uz pružanje logistike na frontu i sudjelovajući i s krupnijim sastavima. Glavni problem obrane Bosanske Posavine bio je postojanje dviju linija zapovijedanja - političke i vojne. Dok je vojna logika nalagala odsudnu odbranu i presjecanje koridora prema Krajini, čime bi se ubrzao i pad Krajine u Hrvatskoj, a snage HV-a i HVO-a bile su dovoljno opremljene i motivirane za uspješno izvršenje takvih operacija, politički argument je presudio i došlo je do povlačenja HV-a iz Bosanske Posavine, nakon čega je ubrzo uslijedilo i srpsko zauzimanje toga dijela BiH.Ljeto 1992. prošlo je u žestokim napadima i protunapadima, ali je krajnji rezultat za srpsku stranu bio povoljan. Srbi su imali tri faze ofenzivnih djelovanja. U travnju i svibnju su zauzeli Bosanski Šamac (17. travnja 1992.) i Brčko (7. svibnja 1992.). Nastavkom borbi u lipnju srpske snage zauzimaju Derventu (7. srpnja 1992.), Modriču (28. lipnja 1992.) i Odžak (13. srpnja 1992.), a konačni slom obrane hrvatskih snaga u Bosanskoj Posavini uslijedio je 6. listopada 1992. godine srpskim zauzimanjem Bosanskog Broda.

U razdobljima između srpskih napada slijedile su protunapadi snaga HV-a i HVO-a, u kojima se, navodno, uspjele doći do ispred Doboja, ali su tada zaustavljene političkim direktivama. Na svom dijelu fronta, HVO i Armija BiH zabilježili su uspjeh obranom Gradačca, a manje je poznat podatak da su jedinice Armije BiH i HVO-a do 1993. godine držale ratnu liniju u predgrađima Brčkog na približno kilometar od rijeke Save. Na dijelu Bosanske Posavine, uz rijeku Savu, pod nadzorom HVO-a održala se enklava kod Orašja, gdje su jedinice HVO-a uspjele odbiti kasnije jake srpske napade u svibnju 1995. godine.

Poražene srpske snage u Republici Hrvatskoj, nakon akcije Bljesak, su prebačene na Posavski koridor, u okolicu Orašja. Oporavljene od poraza u Hrvatskoj, pojačane i izuzetno naoružane srpske snagu krenule su u odlučujući napad, pod nazivom Osveta, s namjerom okupiranja prostora općine Orašje. Napad je počelo 5. svibnja 1995. godine. Srpski neprijatelj je upotrijebio svu moguću tešku tehniku, uključujući i bojne otrove. Tisuće srpskih vojnika i specijalaca bezuspješno je napadalo i pokušavalo probiti crte obrane. Hrabri oraški branitelji su sve napade uspješno odbijali i nanosili neprijatelju katastrofalne gubitke od kojih se nije oporavio do kraja rata, tako da je crta bojišnice do Daytonskog sporazuma, bila uglavnom mirna i bez većih djelovanja.

Brigada je imala svoje informativno glasilo Sinovi Posavine.

HVO u Bosanskoj Posavini

Osnovane brigade Hrvatskog vijeća obrane u Bosanskoj Posavini:[19][20]

 101. pješačka brigada HVO Bosanski Brod

 102. pješačka brigada HVO Odžak

 103. pješačka brigada HVO Derventa

 104. pješačka brigada HVO Bosanski Šamac

 105. pješačka brigada HVO Modriča

 106. pješačka brigada HVO Orašje

 107. pješačka brigada HVO Gradačac

 108. pješačka brigada HVO Ravne-Brčko

Poginuli pripadnici 4. gardijske brigade

 Derventa - 477

 Bosanski Brod - 386

 Orašje - 215

 Odžak - 148

 Modriča - 127

 Bosanski Šamac - 15

Odlikovanja

4. gardijska brigada Sinovi Posavine je odlikovana Redom Nikole Šubića Zrinskog povodom Dana pobjede i domovinske zahvalnosti i 25. obljetnice Operacija Oluja 2020. godine.

Srodni članci
Hrvatsko vijeće obrane

Unutarnje poveznice

Bosanskohercegovački Hrvati u Ratu u Bosni i Hercegovini
Hrvatska Republika Herceg-Bosna
ATJ Širokobriješka Kažnjenička bojna HVO
Bošnjačko-hrvatski sukob
Operacija Cincar

Operacija Zima '94.
Operacija Ljeto '95.
Operacija Maestral
Federacija Bosne i Hercegovine
Hrvatska samouprava u Bosni i Hercegovini

Izvori

Brigade HVO-a
Nositelji Reda Nikole Šubića Zrinskog

4. gardijska brigada "Sinovi Posavine"


شويا هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء حاصبيا في محافظة النبطية.

المراجع

 تبعد حوالي 120 كلم عن بيروت ترتفع حوالي 1090مترا عن سطح البحر بلدة مختلطة دروز ومسيحيين تبعد عن حاصبيا 3 كلم فيها مجلس بلدي منتخب من سنة 1962 وتعاقب على رئاسة البلدية توفيق حمد الشوفي ثم علي محمد بركات ثم انقطع المجلس البلدي عن مهامه بسبب الاحتلال الإسرائيلي عام 1982 عائلاتها: أكبر عائلتها الشوفي / ابوسيف / دعيبس / بركات /ابوسعد /داغر، جماز/الخطيب، /، أبو نجم /، علوان /عبود /بدوي /الحضوي / محمود/عائلات مسحية عزام / حداد/ ابوخير
تشتهر شويا بكثير من المواقع اللأثرية واهمها برج عبنايل / المغارة حيث ما زال البئر والنواويس شاهدة على على تلك الحقبة الزمنية وادي اليهودي / البيرة / خرايب السهول / والعديد من الاماكن إضافة إلى قلتعها العسكرية التي بناها الاستعمار الفرنسي ودمرة في قصف إسرائيل لها سنة 1969 في 13 تموز بعد تمركز قيادة الثورة الفلسطنية فيها بموجب اتفاق القاهرة المنعقد حينها من اجل دعم الثورة الفلسطينية اشتهرت شويا بحسن الضيافة والكرم والنخوة / مصادر الدخل من الزراعة والهجرة وبعض المشاريع الصغيرة محدودة الدخل فيها عدد لاباس به في السلك العسكري بين جيش ودرك نسية التعليم تشكل حوالى 30 في المئة من المجموع العام في مدرسة للمرحلة المتوسطة / فيها ثلاث قاعة عام شيدت بفضل اهالي القرية وبعض المساعدت من عدة اطراف ساسية انطلقت منها الشارة الأولى في مقاومة الاحتلال الإسرائيلي ليل الخامس من حزيران 1982 قام مجموعة من شباب القرية بمهاجمة قوات الاحتلال في نفس اليوم لدخوله وقدمة عددا من الشهداء في اطار جبهة المقاومة الوطنية وسقط أيضا من اهلها العديد من جراء القصف بين جريح وشهيد
فيها مزار لسيدنا الشيخ الفاضل حيث اقام في شويا مدة من الزمن مع عدد من المشايخ في عهد الأمير فخرالدين خلال الاحتلال التركي في اشحار سنديان يفوق عمرها الف خمس ماية سنة ما زالت شاهدة على العصر فيها عدد كبير من اشجار الزيتون الروماني
كان لشويا دور كبيرة أيام الثورة السورية الكبرى بقيادة سلطان باشا الاطرش

أماكن مأهولة في قضاء حاصبيا
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
تجمعات درزية في لبنان
قضاء حاصبيا
مدن لبنان

شويا (حاصبيا)


La Facultad de Humanidades, Ciencias Sociales y de la Salud de la Universidad de Magallanes  fue creada a fines del año 2002, en una reorganización de la ex-facultad de Humanidades y Ciencias Sociales, se encuentra en el Campus Central de la Universidad de Magallanes, muy cercana al Casino y a la Biblioteca Central, su decano es Juan Carlos Judikis.

En el futuro cercano se planea hacer una nueva reestructuración a esta facultad con la pronta apertura de la carrera de Medicina de la Universidad de Magallanes, por lo cual se creara una nueva facultad que agrupe solo a las carreras del área de la salud.

Departamentos y Carreras

Departamento de Enfermería

 Enfermería

Departamento de Terapia Ocupacional

 Terapia Ocupacional

Departamento de Kinesiología

 Kinesiología
 Nutrición y Dietética
 Fonoaudiología

Departamento de Educación y Humanidades

 Pedagogía en Educación General Básica
 Pedagogía en Educación de Párvulos
 Pedagogía en Educación Física Enseñanza Básica y Media
 Pedagogía en Inglés Enseñanza Básica y Media
 Pedagogía en Castellano y Comunicación
 Pedagogía en Historia y Ciencias Sociales
 Pedagogía en Biología y Ciencias Naturales
 Pedagogía en Matemáticas

Departamento de Ciencias Sociales

 Trabajo Social

Escuela de Psicología
 Psicología

Véase también

Universidad de Magallanes
Campus Central de la Universidad de Magallanes

Enlaces externos
 Página oficial de la Universidad de Magallanes

Facultades de la Universidad de Magallanes
Facultades de Humanidades de Chile
Facultades de Ciencias Sociales de Chile


Grundlovsjubilæet - 5. juni 1949 er en dansk dokumentarfilm fra 1949.

Handling
100 års jubilæet for Grundloven fejres 5. juni 1949. Festlighederne indledes med kransenedlægning ved Frederik 7.'s rytterstatue foran Christiansborg. Kong Frederik 9. og statsminister Hans Hedtoft deltager.

Noter

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Danske film fra 1949
Begivenheder i 1949
Danmark i 1940'erne

Grundlovsjubilæet - 5. juni 1949