Patricia Draper (born 2 April 1959) is a former Liberal Party politician. She held the seat of Makin seat from 1996 to 2007.

Early life
Draper was born in Woodville, South Australia, the daughter of German migrants who travelled to Australia after WWII. During her early teens she was a member of the Girl Guides and the RSPCA. Her early ambition was to become a High School Teacher, to teach economics and history. However, influenced by her mother's chosen career of nursing, at the age of 19, Trish became a nurse.

She joined the navy and completed her training as a medic specialising in surgical and theatre nursing. After leaving the navy, she moved into the area of aged care nursing, while completing her Bachelor of Arts Degree at the University of South Australia. In 1993 and 1994 Trish was elected as a student representative for the Salisbury Campus and coordinator of the Save Salisbury Campus Campaign.

Parliamentary career
Draper joined the Liberal Party in 1992 and subsequently stood for pre-selection for the Makin in November 1994. Draper went on to win the seat of Makin at the 1996 Federal Election.

Draper went on to win the former Labor seat of Makin in the next three elections (1998, 2001 and 2004). In 1998 she held her seat despite holding a 1% margin before the election.

In 2000, Draper campaigned against continuing high petrol prices, calling on the Federal Government to freeze the proposed GST component of petrol excise indexation. The Prime Minister and Cabinet subsequently changed the policy to permanently abolish the GST component of petrol excise indexation.

In 2003, together with her colleague the Member for Canning Don Randall MP, Trish Draper introduced a Private Members Bill, Protection of Australian Flags (Desecration of the Flag) Bill 2003 A Bill for an Act to amend the Flags Act 1953. However the bill lapsed, and did not become law.

Draper was involved in a travel controversy when she took her boyfriend away with her to a taxpayer-funded study tour to England, Ireland, France and the Netherlands in 2004. She was forced to pay back nearly $10,000 of his expenses. Whilst Draper maintained she had done nothing wrong, the ensuing controversy lead to a review of MP travel entitlements.

In September 2007, Draper was awarded the William Wilberforce Parliamentary Award.

Committee Service

House of Representatives Standing Committees
Aboriginal and Torres Strait Islander Affairs 8.12.98 to 31.8.04. Family and Community Services 20.3.02 to 31.8.04. Library 20.3.02 to 31.8.04. Privileges 1.12.04 to 07. Procedures 1.12.04 to 07. Chairman of Publications 1.12.04 to 07.

Joint Standing Committee
Foreign Affairs, Defence and Trade 1.12.04 to 07.

Coalition Policy Committees
Education, Science and Training 1996 to 2007. Health and Ageing 1996 to 2007. Small Business and Tourism 1998 to 2007. Secretary Health and Ageing  1998 to 2001. Chairman Health and Ageing 2001 to 2004.

Retirement from Federal Parliament
In June 2006, after the death of a long serving staff member, and the sudden illness of her husband, Draper decided to retire from Federal politics. Although Prime Minister John Howard encouraged her to stay, Draper announced her intention to retire at the 2007 election. The seat fell to Labor then-record two-party vote of 57.7 percent from a then-record two-party swing of 8.6 percent. The seat became the safest of the 23 Labor won from the coalition at the election.

In the lead up to 2010 South Australian state election, Draper stood for pre-selection for the state seat of Newland. She failed to win the seat at the subsequent election.

Currently, Draper continues to be a member of the Liberal Party, supporting the volunteers in the Newland and Makin branches, and working and mentoring in the community.

References

1959 births
Living people
Politicians from Adelaide
Liberal Party of Australia members of the Parliament of Australia
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Makin
University of South Australia alumni
Women members of the Australian House of Representatives
21st-century Australian politicians
21st-century Australian women politicians
20th-century Australian politicians
20th-century Australian women politicians

Trish Draper


Jónas Hallgrímsson (16 November 1807 – 26 May 1845) was an Icelandic poet, author and naturalist. He was one of the founders of the Icelandic journal Fjölnir, which was first published in Copenhagen in 1835. The magazine was used by Jónas and his fellow Fjölnismenn to promote Icelandic nationalism, in the hope of giving impetus to the Icelandic Independence Movement. Jónas remains one of Iceland's most beloved poets, penning some of the best-known Icelandic poems about Iceland and its people. Since 1996, Jónas's birthday has been officially recognised in Iceland as the Day of the Icelandic Language. On 16 November each year, the Jónas Hallgrímsson Award is awarded to an individual for their outstanding contribution to the Icelandic Language.

Biography
Jónas was born in the north of Iceland, in Öxnadalur in Eyjafjörður. He was the son of Hallgrímur Þorsteinsson, a curate, and Rannveig Jónasdóttir. He was the third of their four children; his siblings were Þorsteinn (born 1800), Rannveig (born 1802) and Anna Margrét (born 1815). In 1816 Jónas' father drowned in a lake and Jónas was sent to live with his aunt. In 1821 he returned home to Öxnadalur to be confirmed, before going away to a school in Skagafjörður, where he was taught by the Reverend Einar H. Thorlacius. He studied there for two years, and won a scholarship to attend the school at Bessastaðir for a further six.

After passing his final examinations in 1829, Jónas moved to Reykjavík and was employed by a sheriff as a clerk, living in his home. During this time, he also worked as a defence lawyer. It is said that sometime in the winter of 1831–1832, Jónas proposed to a woman called Christiane Knudsen, but he was rejected. He was heartbroken.

In 1832 he sailed to Denmark, and passed the entrance exam for the University of Copenhagen. He began working for a law degree, but after four years switched to literature and natural sciences, excelling in both subjects. In 1835, along with fellow Icelandic students Brynjólfur Pétursson, Konráð Gíslason and Tómas Sæmundsson, he founded the patriotic journal Fjölnir.

After graduation he was awarded a grant from the state treasury to conduct scientific research in Iceland, a project which he worked on from 1839 to 1842. He continued to pursue his interest in the natural history of Iceland, and to work on Fjölnir throughout his life, dividing his time between Denmark and research trips to Iceland. It was in Fjölnir that many of his poems and essays first appeared. Jónas also worked as a translator of foreign material, including scientific works. In these can be found many of the Icelandic words coined by Jónas. One of these, for an example, is reikistjarna, meaning planet. This is a compound word from the verb að reika (to wander) and the noun stjarna (star).

On 21 May 1845 in Copenhagen, Jónas slipped on the stairs up to his room and broke his leg. He went to the hospital the next day, but died of blood poisoning, aged only 37.

Style
Jónas is considered one of the founding fathers, and best examples, of romanticism in Iceland. The imagery in his poetry was strongly influenced by the Icelandic landscape. He is also known for introducing foreign metres, such as pentameter, to Icelandic poetry.

Charming and fair is the land,
and snow-white the peaks of the jokuls [glaciers],
Cloudless and blue is the sky,
the ocean is shimmering bright,
But high on the lave fields, where
still Osar river is flowing
Down into Almanna gorge,
Althing no longer is held,
Now Snorri's booth serves as a sheepfold,
the ling upon Logberg the sacred
Is blue with berries every year,
for children's and ravens' delight.
Oh, ye juvenile host
and full-grown manhood of Iceland!
Thus is our forefathers' fame
forgotten and dormant withal.

Iceland
Translated by Gudmund J. Gislason
Beck, Richard, editor, Icelandic Lyrics: Originals and Translations, Thorhallur Bjarnarson, Publisher, Post Box 1001, Reykjavik 1930

Controversy over Jónas' Remains
In 1946, the bones of Jónas Hallgrímsson were moved from Copenhagen to Iceland in a controversy known in Icelandic as the beinamálið ('the case of the bones'). While ostensibly a national triumph, the reburial has been argued to have been an enormously problematic exercise in hegemony by Iceland's post-independence elites and "instead of uniting the nation, the episode uncovered a great divide within the people of Iceland". The main campaigner behind this was Sigurjón Pétursson, an admirer of Jónas who claimed to be in telepathic communication with the dead poet and wanted to re-bury his remains in Öxnadalur, where Jónas grew up. Sigurjón came up against serious opposition from a number of the political élite, including Ólafur Thors, who was then Prime Minister of Iceland. The government informed him that Jónas' bones were state property, and would be buried at the national burial ground at Þingvellir, alongside the poet Einar Benediktsson.

However, the government proved unwilling to finance the excavation and transportation. Sigurjón covered most of the cost, even paying for Matthías Þórðarson, the director of the National Museum, to oversee the excavation. The process was a lengthy one, because a father and son had been buried on top of Jónas in 1875, and another couple in 1900, and they needed to be excavated first.

Finally, Sigurjón was able to transport the remains to Iceland. He drove north with them, intending to bury them in Öxnadalur in defiance of the government, but the priests there refused to perform the rites. The coffin stood in a church for a week before being driven back south and buried in the government's chosen spot on 16 November, Jónas' birthday. Since 1996, the date has been celebrated in Iceland as Icelandic Language Day.

The controversy, its motivations and outcomes were satirised by, amongst others, Halldór Laxness's 1948 novel Atómstöðin and Milan Kundera's Ignorance.

References

Sources
Jónas Hallgrímsson, Selected Poetry and Prose: The University of Wisconsin Digital Collections Center presents this publicly accessible digital resource. It includes a wide range of materials that introduce the work of Icelandic poet and natural scientist Jónas Hallgrímsson (1807–1845), generally acknowledged to be the most important and influential Icelandic poet of modern times.
Jónas Hallgrímson.is (In Icelandic)

External links

1807 births
1845 deaths
Jonas Hallgrimsson
Jonas Hallgrimsson
Jonas Hallgrimsson
Jonas Hallgrimsson
Accidental deaths from falls
Jonas Hallgrimsson
19th-century male writers

Jónas Hallgrímsson


Rachel Leskovac (Bradford, 5. lipnja 1976.), engleska je pjevačica i filmska, televizijska i kazališna glumica hrvatskog podrijetla.

Poznata je po ulozi medicinske sestre Kelly Yorke u BBC-ijevoj drami Holby City, frizerke Natashe Blakeman u sapunici Coronation Street i odvjetnice Joanne Cardsley u sapunici Hollyoaks.

Rođena je u Bradfordu od majke Engleskinje i oca Hrvata, u kojem je pohađala katolički koledž sv. Josipa, gdje je bila članicom kazališne skupine Scala Kids. Diplomirala je na Institutu za primijenjenu umjetnost u Liverpoolu 1998. godine.

Bila je predložena za Nagradu "Laurence Oliver" Londonskog kazališnog društva.

Ima dvije sestre: mlađu Sophie i stariju Kate.

Izvori

Vanjske poveznice

 Rachel Leskovac na Twitteru
 Filmografija Rachel Leskovac na fernserien.de

Hrvati u Ujedinjenom Kraljevstvu
Britanski filmski glumci
Britanski kazališni glumci
Britanski televizijski glumci
Britanski pjevači

Rachel Leskovac


Agave schottii ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Das Artepitheton schottii ehrt den deutschen Naturforscher und Pflanzensammler Arthur Schott, der an der Vermessung der Grenze zwischen den Vereinigten Staaten und Mexiko beteiligt war. Ein englischer Trivialname ist "Schott's Agave".

Beschreibung
Agave schottii formt kleine, dichte Rosetten. Die schmalen, linealischen, biegsamen, variabel angeordneten, hell- gelbgrünen, spitz zulaufenden Blätter sind 25 bis 40 cm lang und 0,7 bis 1,2 cm breit. Die faserigen Blattränder formen eine braune Kante. Der graue Enddorn ist 0,8 bis 1,2 cm lang.

Der ährige, schlanke, gebogene Blütenstand wird 1,8 bis 2,5 m hoch. Die hellgelben Blüten sind 30 bis 40 mm lang und erscheinen an kräftigen Stielen in 1 bis 3 Blüten am Blütenstand variabel angeordnet. Die tief trichterige Blütenröhre ist 9 bis 14 mm lang.

Die runden bis spitzförmigen dreikammerigen Kapselfrüchte sind 1 bis 2 cm lang. Die schwarzen, variabel geformten Samen sind 3 bis 3,5 mm lang.

Die Blütezeit reicht von April bis August.

Systematik und Verbreitung
Agave schottii wächst in Arizona und New Mexico in den Vereinigten Staaten sowie in Mexiko in Sonora und Chihuahua an steinigen Hängen, in Gras- und Waldland bis 900 m Höhe. Sie ist in der Regel mit zahlreichen Kakteen- und Sukkulentenarten vergesellschaftet.

Die Erstbeschreibung durch George Engelmann ist 1875 veröffentlicht worden. Agave schottii ist ein Vertreter der Sektion Parviflorae, welche die kleinsten Arten der Gattung mit einschließt. Typisch sind die langen, schmalen Blätter. Die Art ähnelt Agave felgeri, jedoch werden Unterschiede der Blütenstruktur deutlich. Agave schottii wird im Desert Botanic Garden in Arizona kultiviert.

Es werden folgende Varietäten unterschieden:
 Agave schottii var. schottii
 Agave schottii var. treleasei

Literatur
 August J. Breitung: Agave schottii. In: The Agaves. The Cactus & Succulent Journal Yearbook. 1968, S. 28, 30.
 Thomas Heller: Agaven. Ntv, Münster 2006, ISBN 3-937285-59-8, S. 128–129.
 Howard Scott Gentry: Agaves of Continental North America. University of Arizona Press, 1982, ISBN 0-8165-0775-9, S. 205–207.

 J. Thiede: Agave schottii. In: Urs Eggli (Hrsg.): Sukkulenten-Lexikon. Einkeimblättrige Pflanzen (Monocotyledonen). Eugen Ulmer, Stuttgart 2001, ISBN 3-8001-3662-7, S. 61.
 B. Ullrich: Agave schottii Brandegee. In: Kakteen und andere Sukkulenten. Band 40, Nr. 6, 1989, Karteikarte 18.

Einzelnachweise

Agaven
Schottii

Agave schottii


Anja Wicker, née le  à Stuttgart, est une biathlète handisport allemande concourant en LW10-5  pour les athlètes concourant assisses. Elle a représenté l'Allemagne en ski de fond et en biathlon aux Jeux paralympiques d'hiver avec un titre en 2014 et participe également à des compétitions de cyclisme à main.

Biographie
Wickerest atteint du syndrome de régression caudale, une malformation qui affecte le développement de la colonne vertébrale inférieure.

Anja Wicker commence le ski nordique en 2006 et concoure sur la scène internationale à partir de 2010. Elle décroche son premier podium aux Championnats du monde de 2013 lorsque Wicker remporte l'argent au sprint de biathlon. Qualifiée pour participer aux Jeux paralympiques d'hiver de 2014 dans les épreuves de ski de fond et de biathlon, elle y remporte sa première médaille d'or dans l'épreuve féminine de biathlon assis de 10 km et décroche une médaille d'argent dans l'épreuve féminine de biathlon assis de 12,5 km.

Wicker réaliser une performance décevante aux Championnats du monde 2015 à Cable, aux États-Unis. Elle termine deux fois vainqueur de la Coupe du monde de biathlon et a également remporté l'or dans l'épreuve individuelle féminine de biathlon aux Championnats du monde 2017 à Finsterau, en Allemagne.Malheureusement, elle réalise des performances bien en deçà des attentes aux Jeux paralympiques d'hiver de 2018 de PyeongChang en Corée du Sud, sans ramener de médaille.

Elle remporte un titre mondial aux championnats du monde de para-sports de neige 2021 qui se sont tenus à Lillehammer dans l'épreuve féminine de biathlon assis de 6 km ainsi qu'une médaille de bronze au 7,5 km assis féminin en ski de fond.

Lors de sa troisième participation paralympiques lors des Jeux de Pékin en 2022, elle remporte la médaille de bronze du 10 km assis.

Palmarès

Jeux paralympiques

Références

Liens externes
 Site personnel officiel

Biathlète handisport allemande
Biathlète (femme) aux Jeux paralympiques d'hiver de 2014
Championne paralympique allemande
Médaillée d'argent paralympique allemande
Fondeuse aux Jeux paralympiques d'hiver de 2014
Biathlète (femme) aux Jeux paralympiques d'hiver de 2018
Fondeuse aux Jeux paralympiques d'hiver de 2018
Biathlète (femme) aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022
Médaillée de bronze paralympique allemande
Naissance en décembre 1991
Naissance à Stuttgart

Anja Wicker


La saison 1989-1990 du Quimper CFC débute le  avec la première journée du Championnat de France de Division 2 (Groupe B), pour se terminer le  avec la dernière journée de cette compétition.

Le Quimper Cornouaille FC est également engagé en Coupe de France où il atteint les  tour, éliminé par le Saint-Seurin, jouant dans le même groupe que le QCFC en championnat, deux buts à zéro.

Résumé de la saison

Un échec sportif et financier

En Division 2
Après un échec, la saison précédente avec une  derrière le Stade rennais à cause d'une meilleure différence de buts pour les rennais. L'objectif du club est la montée en première division. À la suite de difficultés financières, le club doit économiser et de nombreux joueurs quittent le club alors que le club arrive à garder quelques joueurs comme Manuel Abreu et Jean-Yves Francini. Le début de saison est très moyen, l'équipe ne marque, n'encaisse pas et par conséquent fait énormément de matchs nuls, 8 matchs nuls en 10 matchs, 5 buts marqués et 7 buts encaissés. Le club vogue dans le classement entre la  et la . Lors de la suite, le club enchaîne victoire à domicile et défaite à l'extérieur. La fin de saison du club est catastrophique avec aucune victoire lors des 14 derniers matchs (5 matches nuls et 9 défaites). À la suite de ces mauvais résultats, le club termine , dernier de son groupe et est relégué en Division 3 pour la première fois depuis 1983. En septembre 1990, le QCFC dépose le bilan et redevient le Stade Quimpérois.

En Coupe de France
En Coupe de France, le club élimine la Légion Saint-Pierre Brest, deux buts à zéro à l'extérieur mais est éliminé par Saint-Seurin, présent dans le groupe des quimpérois, deux buts à zéro.

L'effectif de la saison

Les rencontres de la saison

Liste

 1 N : terrain neutre ; D : à domicile ; E : à l'extérieur ; drapeau : pays du lieu du match international

Affluence
L'affluence à domicile du Quimper CFC atteint un total :
 de  en 17 rencontres de Division 2, soit une moyenne de /match.
Affluence du Quimper Cornouaille Football Club à domicile

Bilan des compétitions

Division 2 - Groupe B

Classement

Résultats

Résultats par journée

Autres équipes du club

Equipe réserve
Après avoir remporté le championnat de Division d'Honneur, la saison passée. Bien que l'équipe première joue le maintien en Division 2, la réserve connaît une saison moyenne où elle se sauvera de la relégation grâce à 4 victoires consécutives dans les derniers matchs de la saison. Finalement, le club termine  sur 14 et reste en Division 4 alors que l'équipe vient d'être relégué en Division 3.

|}

Equipes jeunes
L'équipe des moins de 18 ans, s'illustre lors de cette saison en atteignant les huitièmes de finale de la Coupe Gambardella, éliminés par le Brest Armorique FC, futur vainqueur de la compétition.

|}

Notes et références

Notes

Autres références

Liens externes
  Saison 1989-1990 du Stade Quimpérois, footballdatabase.eu
  Saison 1989-1990 du Stade Quimpérois, www.footballstats.fr

Saison 1989-1990
Stade Quimpérois

Saison 1989-1990 du Quimper CFC


Verpa (Olof Swartz, 1815), sin. Ptychoverpa (Émile Boudier, 1907), numită în popor zbârciog fals sau verpă, este un gen de ciuperci comestibile saprofit din încrengătura Ascomycota în familia Morchellaceae care cuprinde în prezent, conform filogeneticii moleculare moderne, global mai puțin decât 20 de specii. El se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord prin pajiști și tufișuri, pe defrișări, mai rar în păduri, de la câmpie până la munte, apărând primăvara de la începutul lui aprilie până în iunie. Tip de specie este Verpa conica.

Istoric

Acest gen a fost descris deja foarte devreme de către marele savant francez Michel Adanson (1727-1806) în volumul 2 al operei sale Familles des plantes din 1763 sub denumirea Monka.

Câteva decenii mai târziu, în 1815, botanistul suedez Olof Swartz (1760-1818) i-a dat taxonul Verpa, valabil până în prezent, într-o publicație în Kungliga svenska Vetenskaps-Akademiens Handlingar.

Denumirea Relhanum a lui Samuel Frederick Gray, propusă în volumul 1 al lucrării sale A natural arrangement of British plants din 1821, poate fi neglijată.

Taxonul Ptychoverpa dat de micologul francez Émile Boudier în cartea sa Les Discomycètes d'Europe din 1907 apare în diferite publicații din secolul al XX-lea ca prim-denumire.

Descriere

 Corpul fructifer: are o formă conică, de clopot sau de degetar, este ori pliat în creste longitudinale care adesea se leagă între ele într-o rețea de tubulețe, ori strâns ridat și ceva alveolat, la mai multe soiuri neted, niciodată subîmpartit prin muchii sterile. Pălăria este fuzionată cu piciorul numai în vârf și atârnă pe margine liber în jos. Ea variază în culoare de la galben fad-maroniu peste roșu-maroniu la brun închis sau brun-măsliniu, partea inferioară fiind mereu pală. Ascele curbate spre exterior conțin – depinde de soi – câte 2-8 spori fiecare, care sunt elipsoidal-fusiformi, netezi, hialini (translucizi) și granulați în vârf, având o lungime de 20 - 25 microni. Pulberea lor este albă până alb-crem.
 Piciorul: este conic, în relație cu pălăria lung (cu o lungime de până la 15 cm) și fragil, câteodată împăiat, de obicei gol, dar niciodată plin pe interior, având o grosime de 1-1,8 mm. Coloritul este alb până (alb)-gălbui, la unele specii presărat cu bobițe mici maronii dispuse în șiruri.
 Carnea: este albicioasă, ceroasă și fragilă, având un miros aproape imperceptibil precum un gust plăcut.

Analiza ADN-ului ribozomal a multor ciuperci din ordinul Pezizales a arătat că genul Verpa este strâns legat de genurile Morchella și Disciotis.

Specii
Încă la începutul secolului al XX-lea au fost sancționate multe specii de genul Verpa. Conform filogeneticii moleculare moderne, multe din ele au fost recunoscute variații sau au fost tranferate la un alt gen mai similar. Genul cuprinde în prezent după Index Fungorum și Encyclopedia of Life următoarele soiuri:

</div>

Specii în imagini

Valorificare
Mai întâi trebuie menționat, că ciuperci de genul Verpa nu pot fi mâncate crud, pentru că sunt ușor otrăvitoare în această stare, conținând puțină hidrazină (care se dizolvă în timpul fierberii).

Valoarea culinară nu atinge calitatea bureților de genul Morchella. Sigur că ciupercile pot fi preparate ca zbârciogii, mai bine însă este adăugarea lor, tăiate mărunt, la ei, de exemplu într-un sos, dar de asemenea la tocane sau fripturi de carne alba (curcan, porc, pui, vițel).

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Heinrich Dörfelt, G. Jetschke: "Wörterbuch der Mycologie", Editura Spektrum Akademischer Verlag, Heidelberg-Berlin 2001, ISBN 3-8274-0920-9
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Jacob Sturm, A. J. Corda: "Deutschlands Flora in Abbildungen nach der Natur mit Beschreibung", partea III, vol. 2, Editura Jacob Sturm, Nürnberg 1829
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze - Partea a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura G. Fischer, Jena 1950

Legături externe

Verpă
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1763 în știință

Verpa (burete)


Duke of Kingston-upon-Hull was a title in the Peerage of Great Britain, with the title Earl of Kingston-upon-Hull being a title in the Peerage of England. The earldom was created on 25 July 1628 for Robert Pierrepont, 1st Viscount Newark. The dukedom was created on 10 August 1715 for his great-grandson, Evelyn Pierrepont, 1st Marquess of Dorchester, who had succeeded as the fifth Earl of Kingston-upon-Hull in 1690. The dukedom became extinct on the death of the second Duke in 1773. Unlike the city to which they refer, Kingston upon Hull, which is usually shortened to Hull, these titles are usually shortened to Duke (or Earl) of Kingston. (The titles were hyphenated but the city is now usually written without hyphens). They should not be confused with the separate Irish Earldom of Kingston (which refers to the town of Kingston in County Dublin).

History
From the 13th century, the seat of the Pierrepont family had been Holme Pierrepont Hall, Nottinghamshire. This was to move during the sixteenth century to Thoresby Hall, also in Nottinghamshire. Several members of the family had served in the 15th and 16th centuries as High Sheriff of Nottinghamshire and Derbyshire. The direct forebear of the Dukes and Earls of Kingson-upon-Hull was Sir Henry Pierrepont who represented Nottinghamshire in Parliament. He had married Frances Cavendish, daughter and eldest child of Sir William Cavendish and Bess of Hardwick.

Sir Henry Pierrepont's son, Sir Robert Pierrepont, was created Viscount Newark and Baron Pierrepont in the Peerage of England on 29 June 1627. In 1628 he was further honoured when he was made Earl of Kingston-upon-Hull with a remainder to heirs general, also in the Peerage of England. Robert Pierrepont had married Gertrude Talbot in 1601. She was a granddaughter of George Talbot, 6th Earl of Shrewsbury, and through him, all their descendants are able to claim descent from Edward III, through Edward's younger son, Thomas of Woodstock.

The first Earl was succeeded by his son, Henry Pierrepont, who was himself created Marquess of Dorchester in 1645. He died without heirs in 1660, and this marquessate became extinct. The earldom and other titles devolved on his nephew, Robert, the third Earl, the eldest son of the Honourable William Pierrepont, second son of the first Earl. Robert died unmarried and was succeeded by his younger brother, William, the fourth Earl. William was in his turn succeeded by his younger brother, the aforementioned Evelyn, the fifth Earl. He was created Marquess of Dorchester in the Peerage of England in 1706, a revival of the title held by his uncle, and later created Duke of Kingston-upon-Hull in the Peerage of Great Britain in 1715, with these titles becoming extinct on the death of the first Duke's grandson, Evelyn, the second Duke, in 1773. On the death of the second Duke's wife, the estates of the Dukes of Kingston-upon-Hull passed to Charles Medows. He was a great-grandson of the first Duke through the female line. He changed his surname to Pierrepont, and was created Viscount Newark, and Baron Pierrepont, of Holme Pierrepont in 1796 and later created Earl Manvers in 1806. These titles became extinct on the death of the sixth Earl Manvers in 1955.

Several other members of the family have also gained distinction. The Honourable William Pierrepont, second son of the first Earl, was a politician. His third son Gervase Pierrepont was created Baron Pierrepont in 1701. Lady Mary Pierrepont, better known as Lady Mary Wortley Montagu, daughter of the first Duke, was a writer, and introduced smallpox inoculation to Western medicine after witnessing it during her travels and stay in the Ottoman Empire. Elizabeth Pierrepont, Duchess of Kingston-upon-Hull, wife of the second Duke, was a courtier.

Earls of Kingston-upon-Hull (1628)
Other titles: Viscount Newark and Baron Pierrepont (1627)
Robert Pierrepont, 1st Earl of Kingston-upon-Hull (1584–1643) was already Viscount Newark and Baron Pierrepont since 1627
Henry Pierrepont, 2nd Earl of Kingston-upon-Hull (1607–1680) (created Marquess of Dorchester in 1645)

Marquesses of Dorchester; First creation (1645)
Other titles: Earl of Kingston-upon-Hull (1628), Viscount Newark and Baron Pierrepont (1627)
Henry Pierrepont, 1st Marquess of Dorchester (1607–1680), eldest son of the first Earl, died without surviving male issue, and his marquessate became extinct

Earls of Kingston-upon-Hull (1628, Reverted)
Other titles: Viscount Newark and Baron Pierrepont (1627)
Robert Pierrepont, 3rd Earl of Kingston-upon-Hull (c. 1660–1682), eldest son of Robert Pierrepont (grandson of the first Earl), died without issue
William Pierrepont, 4th Earl of Kingston-upon-Hull (c. 1662–1690), second son of Robert Pierrepont, died without issue
Evelyn Pierrepont, 5th Earl of Kingston-upon-Hull (1665–1726) (created Marquess of Dorchester in 1706 and Duke of Kingston-upon-Hull in 1715)

Dukes of Kingston-upon-Hull (1715)
Other titles: Marquess of Dorchester (1706), Earl of Kingston-upon-Hull (1628), Viscount Newark and Baron Pierrepont (1627)
Evelyn Pierrepont, 1st Duke of Kingston-upon-Hull (1665–1726), third and youngest son of Robert Pierrepont
William Pierrepont, Earl of Kingston-upon-Hull (1692–1713), only son of the first Duke, predeceased his father
Evelyn Pierrepont, 2nd Duke of Kingston-upon-Hull (1711–1773), only son of William, Earl of Kingston. The second Duke died without issue and the dukedom became extinct.

Arms

See also
Earl Manvers
Viscount Newark
Baron Pierrepont

References

Extinct dukedoms in the Peerage of Great Britain
Pierrepont family
Noble titles created in 1715

Duke of Kingston-upon-Hull


Katarzyna Pawlowska (), cunoscută, de asemenea, sub numele de Kasia Pawłowska, este o ciclistă poloneză pe șosea și velodrom. Ea a câștigat cursa feminină de scratch de la UCI Campionatele Mondiale de Ciclism pe Velodrom în 2012 și 2013 și a concurat pentru țara sa în cursa de la Olimpiada de Vară din 2012, terminând pe locul 11.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1989
Sportivi polonezi în viață
Cicliști polonezi
Cicliști la Jocurile Olimpice de vară din 2012

Katarzyna Pawłowska


was a town located in Kikuchi District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 14,162 and a density of 525.10 persons per km². The total area was 26.97 km².

On March 22, 2005, Shisui, along with the town of Shichijō, and the village of Kyokushi (all from Kikuchi District), was merged into the expanded city of Kikuchi and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Kikuchi

Dissolved municipalities of Kumamoto Prefecture

Shisui, Kumamoto


Općinska nogometna liga Šibenik je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1987./88.
Sudjelovalo je 5 klubova koji su igrali četverokružnim liga sustavom, a prvak je bila momčad "Gaćeleza".

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Dalmatinska nogometna liga – Sjeverna skupina 1987./88.
 Općinska nogometna liga Zadar 1987./88.

Vanjske poveznice

Izvori

 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1987. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 1988. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 13514, god. XLVI, izdano 11. srpnja 1988., str. 6 ("Šibenik"), (20. kolo i konačni poredak), preuzeto 7. rujna 2019.

1987-88
Šibenik
1987-88 Šibenik

Općinska nogometna liga Šibenik 1987./88.


La 68º edición del Festival Internacional de Cine de Venecia tuvo lugar en Venecia del 31 de agosto al 10 de septiembre de 2011. La madrina de la edición de 2011 fue la actriz italiana Vittoria Puccini. El director estadounidense Darren Aronofsky fue el presidente del jurado de la sección oficial. El actor Al Pacino recibió el Premio honorífico antes de la presentación de su último film Wilde Salomé. Marco Bellocchio fue galardonado con el León de Oro a toda una carrera. el festival se abrió con el film nortemaericano Los idus de marzo, dirigido por George Clooney, y lo cerró Damsels in Distress de Whit Stillman.

Jurado
Las siguientes personas fueron seleccionadas para formar parte del jurado de esta edición:

 Sección oficial
 Darren Aronofsky, director estadounidense (Presidente)
 Eija-Liisa Athila, director finlandés
 David Byrne, músico y director británico
 Todd Haynes, director estadounidense
 Mario Martone, director italiano
 Alba Rohrwacher, director italiano
 André Téchiné,director y guionista francés

Horizontes (Orizzonti)
 Jia Zhang-Ke, director, guionista y productor chino - Presidente
 Stuart Comer, procurador de Cine de la Tate Modern de Londres
 Odile Decq, arquitecto francés
 Marianne Khoury, director y productor egipcio
 Jacopo Quadri, editor y director italiano

Opera Prima Luigi De Laurentiis
 Carlo Mazzacurati, director italiano - Presidente
 Aleksey Fedorchenko, director y guionista ruso
 Fred Roos, productor estadounidense
 Charles Tesson, crítico e historiador del arte francés
 Serra Yilmaz, actriz turca

Controcampo Italiano
 Stefano Incerti, director italiano - Presidente
 Aureliano Amadei, escritor italiano
 Cristiana Capotondi, (actriz italiano

Selección oficial

En Competición
Las siguientes películas fueron seleccionadas para la competición oficial:

Fuera de competición
Las películas siguientes fueron seleccionadas para ser exhibidas fuera de competición:

Cortometrajes

Proyecciones especiales

Horizontes (Orizzonti)
Las películas siguientes fueron seleccionadas para la sección Horizontes (Orizzonti):

Largometrajes

Cortometrajes

Proyecciones especiales

Controcampo Italiano
Las siguientes películas, representando las "nuevas tendencias del cine italiano", fueron exhibidas en esta sección:

Largometrajes

Documentales

Cortometrajes

Fuera de competición

Retrospectiva itlaiana de vanguardia
Las siguientes películas fueron exhibidas como parte de una retrospectiva sobre los filmes italianos de vanguardia, titulado Orizzonti 1961-1978.

Secciones independientes

Semana Internacional de la Crítica
Las películas siguientes fueron seleccionadas para la 26ª Semana Internacional de la Crítica del Festival de Cine de Venecia:
 En competición

Fuera de competición

Venice Days
Las películas siguientes fueron seleccionadas para la 8ª edición de la sección de Venice Days (Giornate degli Autori): Las tres nominadas para el Premio Lux fueron exhoibidas en esta sección.

 Selección oficial

 Proyecciones especiales

Espacio abierto

Premio Lux

Premios

Sección oficial
Las siguientes películas fueron premiadas en el festival:

En Competición (Venezia 68)
 León de Oro: Fausto de Alexander Sokurov
 León de Plata a la mejor dirección: Cai Shangjun por People Mountain People Sea
 Premio de Jurado especial:  Terraferma de Emanuele Crialese
 Coppa Volpi al Mejor actor: Michael Fassbender por Shame
 Coppa Volpi a la mejor actriz: Deanie Ip por Una vida sencilla
 Premio Marcello Mastroianni a la mejor actor o actriz revelación: Shōta Sometani y Fumi Nikaidō por Himizu
 Premio Osella a la mejor fotografía: Robbie Ryan por Cumbres borrascosas
 Osella al mejor guion: Yorgos Lanthimos y Efthimis Filippou por Alps

Horizons (Orizzonti)
 Mejor película: Kotoko de Shinya Tsukamoto
 Premio especial del jurado: Whores' Glory de Michael Glawogger
 Premio Horizons YouTube al mejor corto: Accidentes Gloriosos de Mauro Andrizzi y Marcus Lindeen
 Premio Cine europeo (corto): In attesa dell'avvento de Felice D'Agostino and Arturo Lavorato
Mención especial:
The Orator de Tusi Tamasese
All The Lines Flow Out de Charles LIM Yi Yong

Controcampo Italiano
 Mejor debut:  Scialla! de Francesco Bruni
 Mejor corto: A Chjàna de Jonas Carpignano
 Mejor documental: Pugni chiusi de Fiorella Infascelli
Mención especial:
Black Block (documental) de Carlo Augusto Bachschmidt
 Francesco Di Giacomo (cinematography) por Pugni chiusi

Premios especiales
 León dorado a toda una trayectoria: Marco Bellocchio
 Premio Persol de tributo al talento visionario: Zapruder Filmmakers Group (David Zamagni, Nadia Ranocchi & Monaldo Moretti)
 Premio Jaeger-LeCoultre Glory al cineasta: Al Pacino
 Premio L'Oréal Paris per il Cinema: Nicole Grimaudo

Secciones independientes
Semana Internacional de la Crítica de Venecia
León de Futuro
 "Luigi de Laurentis" a la mejor película de debut: Là-bas de Guido Lombardi
 Premio de la audiencia: Là-bas de Guido Lombardi

Venice Days (Giornati degli Autori)
 Premio Cines Label Europa: Présumé coupable de Vincent Garenq
 Premio Lina Mangiacapre: La pequeña Venecia (Shun Li y el poeta) de Andrea Segre
 Premio Laterna Magica: La pequeña Venecia (Shun Li y el poeta) de Andrea Segre
 FEDIC Award: La pequeña Venecia (Shun Li y el poeta) de Andrea Segre

Otros premios
Los siguientes films fueron premiados en la secciones independientes:

 Premios FIPRESCI
Mejor película (Competición oficial): Shame de Steve McQueen
Mejor película (Horizons): Two Years at Sea de Ben Rivers
 Premio SIGNIS: Fausto de Alexander Sokurov
Mención especial: Una vida sencilla de Ann Hui
 Premio Francesco Pasinetti (SNGCI)
Mejor película: Terraferma de Emanuele Crialese
Mejor debut: The Last Man on Earth de Gian Alfonso Pacinotti
 Leoncino d'Oro Agiscuola: Un dios salvaje de Roman Polanski
Mención sobre el Cine de UNICEF: Terraferma de Emanuele Crialese
 C.I.C.T. UNESCO Enrico Fulchignoni Award: Tahrir 2011 de Tamer Ezzat, Ahmad Abdalla, Ayten Amin, Amr Salama (Fuera de competición)
 Premio P. Nazareno Taddei: Una vida sencilla de Ann Hui
 Premio CinemAvvenire:
Mejor película - Venezia 69: Shame de Steve McQueen
Mejor película - Il cerchio non è rotondo:  The Orator de Tusi Tamasese
 Premio Equal Opportunity: Una vida sencilla de Ann Hui
 Premio Future Film Festival Digital: Fausto de Alexander Sokurov
Mención especial: Kotoko de Shinya Tsukamoto
 Premio Gianni Astrei: Una vida sencilla de Ann Hui
Premio Brian: Los idus de marzo de George Clooney
Queer Lion (Associazione Cinemarte): Wilde Salomé de Al Pacino (Out of competition)
 Premio Lina Mangiacapre – Mención especial: Maternity Blues de Fabrizio Cattani (Controcampo Italiano)
 Premio AIF Forfilmfest: Scialla! de Francesco Bruni (Controcampo Italiano)
 Premio Biografilm Lancia: Black Block de Carlo Augusto Bachschmidt (Controcampo Italiano)
 Premio Fondazione Mimmo Rotella: L'ultimo terrestre de Gian Alfonso Pacinotti
Mención especial: Pasta nera de Alessandro Piva (Controcampo Italiano)
 Ratón de oro: Killer Joe de William Friedkin
 Premio Open: Marco Müller

Véase también

 Festival Internacional de Cine de Venecia

Referencias

Enlaces externos

 Sitio Oficial del 68º Festival Internacional de Cine de Venecia

2011
Festivales de cine de 2011
Italia en 2011

Festival Internacional de Cine de Venecia de 2011


Bozova, Şanlıurfa ilinin bir ilçesidir. Şanlıurfa'ya 38 km uzaklıktaki ilçe, 2022 yılı Şubat ayı TÜİK verilerine göre Bozova ilçesi 53.878 nüfusa sahiptir. Sınırları içerisinde bulunan Atatürk Barajı'na 24 km uzaklıktadır. Her sene eylül ayında yelkenli yarışlarının düzenlendiği ilçedir. Atatürk Baraj Gölü'ne kıyısı olup su sporları ve kamp alanı mevcuttur. Çatak ve Yaslıca olmak üzere birçok göl kenarı tesisi bulunmaktadır.

Tarihçe
Tarihteki yerleşimin Neolitik (Yeni Taş/ Cilalı Taş) Çağı'na kadar arkeolojik araştırmalar ışığında kayıtlara geçen Bozova ilçesi iskan edildiği tarihten günümüze kadar yaşam izlerinin olduğu Neolitik ve Kalkolitik evresi Höyük kalıntıları ile bölgede bulunan yerleşim tarihinede ışık tutmaktadır. İlçede ve bölgede yapılan arkeolojik kazılar neticesinde Bozova ve çevresinde Asurlular döneminde Asuranianu, Romalılar ve Ermeniler döneminde Tormenapa, Araplar döneminde Telhüvek, Türkmenlerin döneminde Yaylak olarak isimlendirilen, tarihi MÖ 7250-5500 yerleşimlerine rastlanılmıştır.

Coğrafya
Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde, Şanlıurfa iline bağlı bir ilçe olan Bozova, batısında Halfeti, güneybatısında Birecik, güneyinde Suruç, güneydoğu ve doğusunda Şanlıurfa Merkez, kuzeydoğuda Hilvan ilçeleri, kuzeyinde de Adıyaman ili ve Atatürk Baraj Gölü ile çevrilidir.

Nüfus

Yönetim

Belediye

Kaynakça

Bozova, Şanlıurfa


Glavni obavještajni odjel (arp.: دائرة المخابرات العامة), Da'irat al-Mukhabarat al-Amma; eng.: General Intelligence Directorate, GID) je obavještajna služba Hašemitske Kraljevine Jordan. Glavni obavještajni odjel je poznatiji u svijetu pod engleskom skraćenicom GID. Sjedište GID-a je u Ammanu. GID je ključan činbenik jordanske nacionalne sigurnosti.

GID se smatra jednom od najboljih obavještajnih službi na Bliskom Istoku kao i jednom od najprofesionalnijih u arapskom svijetu.

Misija

Misija Glavnog obavještajnog odjela je navedena na službenoj internetskoj stranici kao:

 doprinos očuvanju Kraljevstva i nacije pod vodstvom Hašemita Njegovog Veličanstva kralja Abdulaha II bin al Huseina, kao i zaštite sloboda jordanskog naroda i očuvanja demokratskog oblika vlasti. Naš je cilj podijeliti s drugima odgovornost za izgradnju pravog temelja koji vodi stvaranju okruženja sigurnosti i stabilnosti, koje će se uspješno odraziti na sve sektore nacije, osiguravajući povjerenje svim vrstama domaćih i stranih investitora da posluju u pouzdanoj i sigurnoj atmosferi.

Dužnosti

Dužnosti i zadaci GID-a:

 Zaštita nacionalne sigurnosti od bilo kakvog napada
 Prikupljanje i analiziranje informacija i priopćavanje donositeljima odluka
 Sprječavanje intelektualne sabotaže, koja generira materijalnu sabotažu i sprječavanje bilo kakvog pokušaja prodora u jordansko društvo
 Sprječavanje fizičke sabotaže i borba protiv terorizma, bez obzira na njegove oblike, ciljeve i izvore
 Djelovanje protiv Špijunskog softwera
 Zadaci i obavještajne operacije za sigurnost Jordana
 Zadaci i zadaće koje premijer dodijeli pismenim nalogom

Povijest

Glavni obavještajni odjel je osnovan 1952. godine kao Glavni istražni odjel i pod tim imenom je djelovao sve do 1964. godine kada je usvojeno današnje ime.

Ravnatelj GID-a se imenuje kraljevskim dekretom nakon odluke koje donovi Vijeće ministara, jordanska Vlada.

GID je bio ključan u očuvanju unutarnje sigurnosti Jordana nakon sukoba Jordana pod vodstvom kralja Husseina I. i Palestinske oslobodilačke organizacije pod vodstvom Yassera Arafata od 1970. do 1971. godine koja je rezultirala izbacivanjem PLO-a s jordanskog teritorija nazvanom Crni rujan (eng. Black September). GID je spriječio mnogobrojne terorističke napade na jordanskom tlu.

I prije američkog Rata protiv terorizma i terorističkih napada 11. rujna u New Yorku, Jordanci su se pokazali kao ključni parter Amerikancima u sprječavanju terorizma.

Početkom 2000-ih Jordanska obavještajna služba je otkrila teroristički plan velikih razmjera za napad na desetke hotela diljem Jordana i SAD-a. Jordan je odmah prenio informacije Amerikancima, a napadi su bili onemogućeni u obje zemlje. GID je upozorio Sjedinjene Države na predstojeće napade 11. rujna. Krajem ljeta 2001., Jordanska obavještajna služba presrela je poruku da je u SAD-u planiran veliki napad i da će se koristiti zrakoplovi. U poruci je također otkriveno da je operacija bila pod kodnim nazivom "Veliko vjenčanje", koja se doista pokazala kao kodna oznaka za teroristički napad 11. rujna. Poruka je proslijeđena američkim obavještajnim službama putem nekoliko kanala.

Čak 100-ak zatvorenika Al-Kaide je prošlo kroz zatvor Mukhabarat u Al Jafru u južnoj pustinji Jordana. Među njima su neki od najvećih ulova u ratu protiv terorizma: šef Al Kaide Khalid Shaikh Mohammed i šef Perzijskog zaljeva Abd al-Rahim al Nashiri. Oslanjanje američkih obavještajnih službi na jordanske kolege dijelom je nastalo zbog odbojnosti obiju zemalja prema islamskom radikalizmu. Vjeruje se da je njihova suradnja pomogla ugušiti pobunu Al-Qaide u Iraku i eliminirati terorističke majstore poput Abu Musaba al Zarqawija.

Činjenica da CIA povjerava svoje najvažnije zatvorenike Jordanu govori mnogo o odnosu Washingtona s arapskim partnerima u ratu protiv terorizma. Uistinu, neopjevani junaci u naporima protiv Al Qaede bili su američki prijatelji u muslimanskom svijetu. Egipćani i Sjevernoafrikanci imaju visoke ocjene, ali Jordan se pokazao kao tajno oružje. "U mjeri u kojoj je itko bio učinkovit, Jordanci su bili", kaže bivši visoki dužnosnik američke obavještajne službe. "Oni su poput svačijeg omiljenog rođaka".

Tradicionalno bliske veze između CIA-e i jordanske špijunske agencije, ojačane nakon napada od 11. rujna 2001., povremeno su poticale tvrdnje skupina za ljudska prava da Jordan služi kao zamjenski zatvorski čuvar i ispitivač za američke obavještajne agencije. U posljednje dvije godine, suočene s novim prijetnjama u Afganistanu i Jemenu, Sjedinjene Države ponovno su pozvale saveznika za pomoć, kazali su sadašnji i bivši dužnosnici obiju zemalja.

Jamie Smith, bivši časnik CIA-e koji je radio u pograničnom području u godinama neposredno nakon Invazije SAD-a na Afganistan o GID-u kaže: "Oni poznaju negativca ... kulturu, njegove suradnike, i više od bilo koga o mreži kojoj pripada". Jordanci su bili posebno cijenjeni zbog svoje vještine u ispitivanju zarobljenika i kultiviranja doušnika, zahvaljujući nenadmašnoj "stručnosti s radikaliziranim militantnim skupinama i šiitskoj / sunitskoj kulturi", rekao je Smith.

Ipak, unatoč presudnoj ulozi Jordana, dužnosnici obiju zemalja inzistirali su na tome da njegovo sudjelovanje ostane praktički nevidljivo, djelomično kako bi se izbjeglo ugrožavanje položaja Ammana među drugim muslimanskim zemljama u regiji, priopćili su bivši obavještajni dužnosnici.

Ravnatelj Glavnog obavještajnog odjela od 2000. do 2005. general Saad Khair je opisan kao jedan od najvećih među arapskim obavještajnim časnicima svoje generacije. Vodio je niz majstorski izvedenih operacija protiv palestinskih terorističkih organizacija i kasnije Al Quaide. On je postavio standarde kako se to radi, rekao je bivši agent CIA-e koji je s njim blisko surađivao. George Tenet, ravnatelj CIA-e od 1996. do 2004. je na pitanje novinara koja strana obavještajna služba je najviše pomogla u borbi protiv Al Kaide je odmah odgovorio: "Jordanci!" te nastavio entuzijastično: "Njihov čovjek Saad Khair je superstar".

U filmu Tijelo od laži Ridley Scotta iz 2008. godine lik ravnatelja jordanske obavještajne službe Hani paše koji glumi Mark Strong je bio inspiriran stvarnim životom i obavještajnim djelovanjem Saada Khaira. Lik Hani Salaam se u filmu naziva Hani paša po počasnoj tituli za vrijeme Otomanskog carstva. Svi ravnatelji GID-a u stvarnosti koriste dodatak paša.

U terorističkom napadu na tajnu prislušnu stanicu CIA-e u Afganistanu blizu granice s Pakistanom 2010. godine stradalo je sedam agenata CIA-e i jedan agent GID-a. Agent identificiran kao Sharif Ali bin Zeid, satnik jordanske obavještajne službe, dobio je punu vojnu počast na ceremoniji koja se odnosila samo na njegov "humanitarni rad" u ratom razorenom Afganistanu.
Na njegovom pogrebu u Ammanu osobno je prisustvovao jordanski kralje Abdullah II. i njegova supruga Rania. Njegova smrt ponudila je rijetki prozor u partnerstvo koje američki dužnosnici opisuju kao ključno za njihovu protuterorističku strategiju. Iako se njegovo sudjelovanje rijetko priznaje javno, Jordan igra sve važniju ulogu u borbi protiv al-Qaede i drugih terorističkih skupina, ponekad u zemljama daleko izvan Bliskog istoka, tvrde sadašnji i bivši vladini dužnosnici iz obje zemlje. Trenutni i bivši američki obavještajci priopćili su kako poseban odnos s Jordanom traje najmanje tri desetljeća i nedavno je napredovao do točke da CIA-in časnik za vezu u Ammanu ima slodoban i potpun pristup sjedištu GID-a.

Smatra se da CIA nakon britanske obavještajne službe SIS, poznatije kao Mi6 ima najbolje odnose s GID-om.

"Jordan je na vrhu naše liste stranih partnera", rekao je Michael Scheuer, koji je prošle godine podnio ostavku iz CIA-e, završivši 22-godišnju karijeru, od čega četiri godine na čelu jedinice koja je pratila vođu Al Qaede Osamu bin Ladena, "Imamo slične planove i spremni su pomoći na bilo koji način." Iako se izraelski Mossad obično smatra najbližim saveznikom CIA-e u regiji, Scheuer i drugi ispitanici su rekli da je GID sposoban i profesionalan kao Mossad, a kao arapska nacija, Jordan je učinkovitiji u suzbijanju pretežno arapskih militantnih organizacija. "GID ima širi doseg na Bliskom istoku od Mossada", rekao je Scheuer.

GID se smatra za jednu od najboljih obavještajnih službi na Bliskom Istoku kao i za jednu od najprofesionalnijih u arapskom svijetu.

Jordanska obavještajna služba, Mukhabarat, smatra se najprofesionalnijom u arapskom svijetu. Za obavještajne podatke s Bliskog Istoka, neki agenti CIA-e smatraju jordansku službu vrijednijom od izraelskog Mossada. "Vrlo su sposobni, žive u surovom susjedstvu i morali su preživjeti", kaže bivši glavni agent CIA-e.

Ravnatelji

Unutarnje poveznice

 CIA
 Mossad
 SOA

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica GID-a

Sigurnosno-obavještajne službe
Jordan

Glavni obavještajni odjel (Jordan)


Le malate de calcium est un composé chimique de formule Ca(C2H4O(COO)2). C'est le sel de calcium de l'acide malique.

Il est utilisé comme régulateur d'acidité sous le numéro E352.

Il est apparenté, mais différent du malate de citrate de calcium.

Références

Composé du calcium
Malate
Additif alimentaire

Malate de calcium


Kulturno-umjetničko društvo "Jedinstvo" (skraćeno KUD "Jedinstvo") iz Splita, utemeljeno 1919. godine, najtrofejniji je hrvatski folklorni ansambl i jedno od najstarijih kulturno – umjetničkih društava u Republici Hrvatskoj. Danas KUD broji 400-njak članova organiziranih u folklorni ansambl, tamburaški orkestar, školu folklora, školu mandoline, gitare i tambure te klub veterana.

Povijest

1919.
Nakon završetka Prvog svjetskog rata je osnovan prvi splitski mješoviti zbor, preteća svih nadolazećih generacija Jedinstva. Nedugo nakon toga osniva se i prvi tamburaško-mandolinski orkestar.

1950-te
U razdoblju nakon završetka 2.svj.rata obnavljaju se nekadašnja pjevačka društva, orkestri, a 1946. započinje s radom i folklorna sekcija KUD-a Jedinstvo. U tim vremenima u društvu djeluju pored folklorne, još i dramska sekcija,baletna sekcija, zbor i limena glazba.

1960-te
Jedinstvo putuje na turneje i nastupe u Engleskoj, Italiji, Bugarskoj i Belgiji, krstarenje Mediteranom, posjet Egiptu te prva natjecanja. Prva međunarodna nagrada stiže iz Francuske, osvajanjem 3. mjesta na Olimpijadi folklora u Dijonu 1964.godine. Vrhunac i te generacije plesača, plesačica i svirača, bio je nastup 1965-te na velikom međunarodnom festivalu folklora u Velikoj Britaniji, točnije Walesu, u gradu Llangollenu.

S koreografijama Vrličkog kola i dubrovačke poskočice Linđo osvojeno je 1. mjesto, u velikoj konkurenciji brojnih zemalja. Ogroman uspjeh KUD-a Jedinstvo odjeknulo je među ljubiteljima folklora, naročito u Velikoj Britaniji, gdje Jedinstvo sljedeće godine kao pobjednik Llangollena dobiva poziv za nastupe u poznatom Royal Albert Hallu u Londonu, i to 6 dana zaredom, a nakon toga snima samostalnu emisiju u Cardiffu (Wales) za tamošnju televizijsku kuću TWW. Novi uspjeh stiže 1968. godine kada se osvaja 1. mjesto na međunarodnom folklornom natjecanju u Salernu (Italija).

Kroz društvo su djelovale i muške i ženske klape. Neke od njih poput Kantadura postale su poznate, a iz nekih nastaju i legendarne klape kao što je kultna Lučica. Malo je poznato da je na prvom izdanju legendarnog Festivala dalmatinskih klapa u Omišu 1967. nastupila i muška klapa Jedinstvo koju je vodio doajen klapskog izričaja Ljubo Stipišić Delmata, te odmah osvojila brončano odličje. Već naredne godine klapa Jedinstvo osvaja 2. mjesto, a vrhunac postiže 1969. osvajanjem 1. nagrade na Omiškom festivalu.

1970-te

To desetljeće nosi procvat turizma na Jadranu, tako i nastupa na terasama hotela i trgova u Tučepima, Trogiru, Makarskoj, Bolu, Podgori, naravno i Splitu, te Brelima, doprinijeli su daljnjoj promociji Jedinstva. 1970-te godine osvojeno je 1. mjesto na festivalu folklora u Middlesbroughu, V.Britanija, a odmah zatim i 2. mjesto na Olimpijadi folklora u Dijonu 1971.godine. Osvajanjem 1. mjesta na Concorso folkloristico Internazionale Castello di Gorizia, nastavlja se zlatni niz, sada u izvedbi nove generacije Jedinstva.

Mnogobrojna događanja kao što su gostovanja u Belgiji, Italiji, Njemačkoj, Bugarskoj, snimanja dokumentarnih reportaža, kalendara, kao i uvođenje novih koreografija na repertoar Jedinstva obilježila su ovo desetljeće, dok je sve kulminiralo nastupom na svečanostima 8. Mediteranskih igara u Splitu 1979.godine i nastupom pred 50.000 gledatelja na stadionu "Poljud".

1980-te
1982. godine KUD Jedinstvo odlazi na 45-dnevnu turneju u SAD i Meksiko gdje nastupa na pozornicama Chicaga, Knoxvillea, Phoenixa, Denvera, Dallasa, Santa Fea, San Francisca, Los Angelesa itd.

Vrhunac turizma u Hrvatskoj donosi nebrojeno mnogo nastupa tijekom sezone, da se nastupa I po 12 dana zaredom ili čak dva puta dnevno. Padaju i rekordi u broju nastupa pojedinih plesača na koncertima, nižu se po nekoliko turneja godišnje. Mandolinsko-vokalna grupa dobiva 1986. godine poziv naših iseljenika za posjet Australiji, te odlazi u Sydney i Melbourne na trotjednu turneju (Australija, četvrti kontinent),. Ansambl odlazi na gostovanja i natjecanja u Grčku, Italiju, Austriju. Osvojeno je 3. mjesto na Festivalu Concorso Internazionale folkloristico Castello di Gorizia 1987., prigodno nazvano Coppa dei Campioni, koji je okupio 20 dotadašnjih pobjednika tog natjecanja.

1989. godine Jedinstvo putuje u Tursku, Bursa (Azija, peti kontinent), te Zlatni Karagoz kao nagrada za osvojeno 1. mjesto.

Mjes Na "Olimpijadi folklora" 1989. godine, folklorni ansambl je osvojio Grand Prix publike, te tako i službeno ušao u krug elitnih svjetskih folklornih društava. Nakon osvajanja 3. mjesta u konkurenciji stiliziranog folklora, završni dan je donio natjecanje svih 48 ansambala – sudionika Festivala i osvojen je trofej koji predstavlja najveći uspjeh u povijesti Jedinstva.

Tih godina u društvu djeluje i najbolja mješovita klapa, koja snima više nosača zvuka, kao i mješoviti pjevački zbor. Obje vokalne sekcije ostvarile su niz uspješnih nastupa i samostalnih turneja.

1990-te

Na poziv organizatora međunarodnog folklornog festivala "Seoul '90", kao jedan od rijetkih europskih ansambala, KUD Jedinstvo zastupa Europu u Aziji – Južnoj Koreji. Za vrijeme turneje nastupa s još devet svjetskih ansambala u Seoulu, Busanu i Daeguu.

Nedugo zatim, Domovinski rat odveo je brojne članove Jedinstva dragovoljno u redove snaga za obranu Hrvatske. Time se ne prekida rad društva, nego s još većim motivom pristupa se probama, ponekad i u teškim uvjetima, ali ide se dalje.Brojni humanitarni koncerti i promicanje istine o ratu u Hrvatskoj obilježili su početak desetljeća. U Velikoj Britaniji 1992. godine u Llangollenu, u teškim vremenima za Republiku Hrvatsku, s ponosom je zavijorena hrvatska zastava na pobjedničkom postolju – 1. mjesto s 96 bodova (od 100) i veličanstveni doček u Splitu nakon 3 dana puta. Prvi je to put da je jedan hrvatski KUD na međunarodnom natjecanju zavijorio hrvatski stijeg pobjednika. Festival održava pod visokim pokroviteljstvom kraljice Ujedinjenog Kraljevstva, a Njeno Veličanstvo Elizabeta II., te 1992. godine je nazočila zatvaranju ove velike manifestacije.

Godine 1991. osnovana je Škola folklora, gitare i mandoline. Kao logična posljedica neprestanog stvaranja novih plesačica i plesača, 1999. godine stvoren je i Dječji folklorni ansambl sastavljen od završenih polaznika Škole folklore.

U međuvremenu tijekom ove dekade povijesti Jedinstva osvajaju se brojne nagrade na međunarodnoj sceni: ponovno Middlesbrough (7 odličja, četiri 1. mjesta), pa Južna Afrika – Johannesburg 1. mjesto, Zakopane – Poljska, Zakopane 2. mjesto...

U društvu po prvi put djeluje i Djevojački zbor, koji 90-ih osvaja niz nagrada na domaćim i međunarodnim festivalima (Varaždin, Split, Vatikan).

Mandolinski orkestar se sastoji od vrhunskih glazbenika, solista-virtuoza i maestra koji održavaju koncerte, od kojih treba izdvojiti koncert u blokiranom gradu Dubrovniku, te brojne osvojene nagrade i nastupe u Hrvatskoj i inozemstvu.

U zadnjem desetljeću prošlog stoljeća društvo još gostuje u Danskoj, Nizozemskoj, Engleskoj, Belgiji, Češkoj, Italiji, Španjolskoj te Južnoj Africi. Jedinstvo je predstavljalo Hrvatsku na prvoj CIOFF-ovoj World Folkloriadi održanoj u nizozemskom Brunssumu 1996.

2000-te

Početkom 2000-ih, u društvu djeluje i ženska klapa, koja unatoč tome što je ostala na okupu samo nekoliko godina, svoj talenat uspijeva potvrditi osvajanjem nagrade stručnog žirija na Festivalu dalmatinskih klapa – Omiš 2002.

Društvo odlazi na natjecanja i gostovanja u Španjolsku (Cantonigros 3. mjesto) a zatim i Austriju i Italiju. 2004. godine Jedinstvo je u Split donijelo nagradu za 1. mjesto s međunarodnog festivala "Music World" u talijanskom Fivizzanu, a u idućoj godini predstavljalo je Hrvatsku na "Europäische Jugendwochen" u Burg Ludwigsteinu u Njemačkoj, na "Méditerranée En Fête" u francuskom Vierzonu, na prezentaciji grada Splita u Anconi i na Festivalu folklora "Turgutreis" (Bodrum) u Turskoj.

2004. godine društvo dobiva povelju Republike Hrvatske od tadašnjeg Predsjednika Republike Hrvatske Sjepana Mesića, te nagrade grada Splita i Splitsko-dalmatinske Županije.
U 2006. godini KUD predstavlja Hrvatsku na Svjetskom sajmu turizma u njemačkom gradu Dresdenu gdje održavaju devet koncerata, zatim na festivalima u Petini (Italija) i St. Gironsu (Francuska), a u Hrvatskoj se izdvaja koncert na godišnjem susretu njemačke Udruge autobusera – RDA u Zadru, koncert za članove francuske međunarodne korporacije Vinci Grupa na Prokurativama, koncert na jedrenjaku-cruiseru Club Med2 i stalni tjedni nastupi za goste Bluesun grupacije u hotelima Maestral i Alga u Brelima i Tučepima.

S pojačanjem mlađih generacija, ansamblu godine koje slijede donose turneje u Nizozemsku, Njemačku, Italiju, Francusku i Tursku što sve služi kao uvertira iznimno uspješnoj 2009. godini.U godini proslave 90-te obljetnice društva, kao jedan od bivših pobjednika, Jedinstvo je pozvano u Dijon na "Fetes de la vigne- Olimpijade folklora, u prethodnih dvadeset godina te ova generacije stiže u formi srebrne medalje u kategoriji izvornog folklora osvojene u žestokoj konkurenciji 15 vrhunskih folklornih društava iz cijelog svijeta. Po povratku u Split ansamblu je pripremljen spektakularni doček, a uspješna 2009. okrunjena je nagradama grada Splita i Splitsko-dalmatinske županije. Iste godine Mandolinski orkestar ponavlja 2008., i ponovno uzima 1. mjesto u Imotskom, na međunarodnom Festivalu Mandolina Imota.

Povodom 90 godina KUD-a, u prosincu je održan dvosatni gala koncert pred preko 4000 gledatelja u Spaladium Areni. Uz sudjelovanje više od 200 izvođača svih generacija KUD-a, koncert je kamerama HRT-a zabilježen na službenom DVD-u Jedinstva, a tom prigodom premijerno je izvedena i obnovljena koreografija – "Prigorski plesovi".

Sekcije

Folklorni ansambl
 A Ansambl
 Pripremna grupa
 Škola folklora ''Branko Šegović''

Glazbene sekcije (instrumentalne sekcije)
 A Orkestar
 Pripremni orkestar
 Škola mandoline, gitare i tambure

Veteranske sekcije
 Veteranski plesni ansambl
 Veteranski mješoviti zbor
 Djevojački zbor
 Veteranski mandolinski orkestar

Koreografije

 Stari splitski plesovi (koreograf Branko Šegović, aranžer Marinko Katunarić)
 Plesovi Hrvata Bunjevaca (koreograf Dobrivoje Putnik, aranžer Gabriel Beronja)
 Završno kolo iz opere "Ero s onoga svijeta" (Jakov Gotovac, koreograf Oskar Harmoš)
 Plesovi Hrvata iz mađarske Podravine (koreograf Szávai József, aranžer Antuš Vizin)
 Vrličko kolo (koreograf Branko Šegović)
 Prigorski plesovi (koreograf Zvonimir Ljevaković, aranžer Branko Ivanković)
 Hercegovačka poskočica (Linđo) (koreograf Vido Bagur)
 Međimurski plesovi (koreografi Zvonimir Jurun, Mario Bešlija, aranžer Gabriel Beronja)
 Forski tonci (koreografkinja Marijana Kolumbić, aranžer Zvonimir Slaviček)
 Ličko kolo i tanac (koreografi Zvonimir Jurun, Natali Ban, aranžer Gabriel Beronja)

Nagrade i priznanja

Grand Prix

 Grand Prix - Festival international de folklore "Fêtes de la Vigne", 1989., Dijon, Francuska

1. Mjesto

 1. Mjesto – International musical Eisteddfod, 1965., Llangollen, Wales, Ujedinjeno Kraljestvo
 1. Mjesto – Concorso folkloristico (Concorso folkloristico internazionale), Provincia di Salerno, 1968., Salerno, Italija
 1. Mjesto – Festival dalmatinskih klapa (1. NAGRADA PUBLIKE – ZLATNA PLAKETA), 1969., Omiš, Hrvatska
 1. Mjesto – Festival dalmatinskih klapa (1. NAGRADA STRUČNOG ŽIRIJA – ZLATNI ŠTIT S GRBOM GRADA OMIŠA), 1969., Omiš, Hrvatska
 1. Mjesto – Tees-Side International Eisteddfod (Large folk dance competition), 1970., Middlesbrough, Ujedinjeno Kraljestvo
 1. Mjesto – Concorso folkloristico internazionale "Castello di Gorizia" (Folklore riprodotto), 1976., Gorizia, Italija
 1. Mjesto – Folk Dancing Competition "Golden Karagöz", 1989., Bursa, Turska
 1. Mjesto – International musical Eisteddfod (Folk dance group competition), 1992., Llangollen, Wales, Ujedinjeno Kraljestvo
 1. Mjesto – Tees-Side International Eisteddfod (Folk dance group competition), 1995., Llangollen, Wales, Ujedinjeno Kraljestvo
 1. Mjesto – Tees-Side International Eisteddfod (Small folk dance men), 1995., Llangollen, Wales, Ujedinjeno Kraljestvo
 1. Mjesto – Tees-Side International Eisteddfod (Small folk dance women), 1995., Llangollen, Wales, Ujedinjeno Kraljestvo
 1. Mjesto – Tees-Side International Eisteddfod (Folk instrumental solo / Pobjednik: Vladimir Zrnić), 1995., Llangollen, Wales, Ujedinjeno Kraljestvo
 1. Mjesto – International Eisteddfod of South Africa, 1995., Johannesburg, Južnoafrička Republika
 1. Mjesto – Međunarodno natjecanje zborova (Festival corale internazionale), 1996., Vatikan
 1. Mjesto – Državno natjecanje zborova Hrvatske (Djevojački zbor Jedinstva), 1998., Varaždin, Hrvatska
 1. Mjesto – Dani duhovne glazbe "Cro Patria" (1. nagrada žirija), 1998., Split, Hrvatska
 1. Mjesto – Dani duhovne glazbe "Cro Patria" (1. nagrada publike za izvedbu), 1998., Split, Hrvatska
 1. Mjesto – Državno natjecanje zborova Hrvatske (Djevojački zbor Jedinstva), 2000., Varaždin, Hrvatska
 1. Mjesto – Festival dalmatinskih klapa (1. nagrada stručnog povjerenstva), 2002., Omiš, Hrvatska
 1. Mjesto – Festival internazionale "Music World", 2004., Fivizzano, Italija
 1. Mjesto – Međunarodni festival "Mandolina Imota", 2008., Imotski, Hrvatska
 1. Mjesto – Međunarodni festival "Mandolina Imota", 2009., Imotski, Hrvatska
 1. Mjesto – 11.Festival dječjeg folklora Hrvatske, 2013., Kutina, Hrvatska

2. Mjesto

 2. Mjesto – Festival dalmatinskih klapa (2. Nagrada stručnog žirija), Omiš, Hrvatska
 2. Mjesto – Festival international de folklore "Fêtes de la Vigne" (Folklore Classique), 1971., Dijon, Francuska
 2. Mjesto – Festival folkloristico, 1971., Cosenza, Italija
 2. Mjesto – Tees-Side International Eisteddfod (Instrumental folk music ensembles), 1995., Middlesbrough, Ujedinjeno Kraljevstvo
 2. Mjesto – Tees-Side International Eisteddfod (Small folk dance mixed), 1995., Middlesbrough, Ujedinjeno Kraljevstvo
 2. Mjesto – International Eisteddfod of South Africa, 1995., Johannesburg, Južnoafrička Republika
 2. Mjesto – Dani duhovne glazbe "Cro Patria", 1995., Split, Hrvatska
 2. Mjesto – Državno natjecanje zborova Hrvatske (Djevojački zbor Jedinstva), 1997. Varaždin, Hrvatska
 2. Mjesto – Međunarodno natjecanje zborova (Djevojački zbor Jedinstva), 1998., Vatikan
 2. Mjesto – Międzynarodowy Festiwal Folkloru Ziem Górskich (Miedzynarodowy festiwal folkloru), 1999., Zakopane, Poljska
 2. Mjesto – Festival international de folklore "Fêtes de la Vigne", 2009., Dijon, Francuska
 2. Mjesto – Međunarodni festival "Mandolina Imota", 2014., Imotski, Hrvatska

3. Mjesto

 3. Mjesto – Festival international de folklore "Fêtes de la Vigne", 1964., Dijon, Francuska
 3. Mjesto – Festival dalmatinskih klapa (3. Nagrada stručnog žirija), 1967., Omiš, Hrvatska
 3. Mjesto – Concorso folkloristico internazionale "Castello di Gorizia" (Concorso dei campioni), 1987., Gorizia, Italija
 3. Mjesto – Festival international de folklore "Fêtes de la Vigne", 1989., Dijon, Francuska
 3. Mjesto – International musical Eisteddfod (Instrumental folk solo/group), 1992., Llangollen, Wales, Ujedinjeno Kraljevstvo
 3. Mjesto – Tees-Side International Eisteddfod (Choreographed dance), 1995., Middlesbrough, Ujedinjeno Kraljevstvo
 3. Mjesto – International Eisteddfod of South Africa, 1995., Johannesburg, Južnoafrička Republika
 3. Mjesto – Međunarodno natjecanje zborova (Djevojački zbor Jedinstva), 1996., Vatikan
 3. Mjesto – Dani duhovne glazbe "Cro Patria" (Djevojački zbor Jedinstva), 1996., Split, Hrvatska
 3. Mjesto – Festival Internacional de Música de Cantonigròs (Competició international de grups de danses), 2003., Cantonigros, Španjolska

Priznanja i povelje

 Nagrada grada Splita, 1969., Split, Hrvatska
 Grb grada Splita, 1975., Split, Hrvatska
 Grb grada Splita, 1992., Split, Hrvatska
 Grb grada Splita, 1994., Split, Hrvatska
 Nagrada grada Splita, 1995., Split, Hrvatska
 Plaketa grada Dovera, 1995., Ujedinjeno Kraljestvo
 First CIOFF World Folkloriada, 1996., Brunssum, Nizozemska
 Nagrada grada Splita, 1999., Split, Hrvatska
 Povelja Republike Hrvatske, 2000., Zagreb, Hrvatska
 Ključ grada Ismailie, 2000., Ismailia, Egipat
 Nagrada grada Splita, 2004., Split, Hrvatska
 Nagrada Splitsko-dalmatinske županije, 2004., Split, Hrvatska
 Nagrada grada Splita, 2008., Split, Hrvatska
 Grb grada Splita, 2009., Split, Hrvatska
 Nagrada Splitsko-dalmatinske županije, 2019., Split, Hrvatska
 Povelja Hrvatskog sabora kulture, 2019., Split, Hrvatska
 Plaketa/grb grada Splita, 2019., Split, Hrvatska
 Nagrada grada Splita, 2019., Split, Hrvatska

Poznate osobe

 Josip Hatze
 Boris Papandopulo
 Silvije Bombardelli
 Ana Roje
 Đeki Srbljenović
 Vinko Lesić
 Ljubo Stipišić
 Branko Šegović
 Ivica Čikeš
 Božena Svalina
 Aco Bočina
 Vladimir Beara
 Ratomir Kliškić
 Rajmir Kraljević

Vanjske poveznice
 Web stranica: http://www.kud-jedinstvo.hr/
 Facebook: https://www.facebook.com/kudjedinstvosplit/
 Youtube: https://www.youtube.com/user/Asistencija/featured
 Instagram: https://www.instagram.com/kudjedinstvo/

Izvor

 http://www.kud-jedinstvo.hr

Kultura u Splitu

Kulturno-umjetničko društvo "Jedinstvo" Split


Holiare este o comună slovacă, aflată în districtul Komárno din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 483 de locuitori.

Istoric
Localitatea Holiare este atestată documentar din 1257.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Holiare


Türkiye Yelken Federasyonu (kısaca TYF), Türkiye'deki yelken faaliyetlerini yöneten kurum. 25 Mayıs 1957 tarihinde, 1923'te kurulmuş olan Türkiye Su Sporları Federasyonundan ayrılarak kurulmuştur. Uluslararası Yelken Federasyonu tarafından da tanınmaktadır.

Türkiye Yelken Federasyonunun tescil ettiği yelkenli tekneler Laser, 470, Finn, Europe, Mistral, Optimist, 420, Pirat, Dragon, yat ve radyo kontrollü yat sınıflarıdır.

Dış bağlantılar

Federasyon
Yelken
Denizcilik kuruluşları
1957'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
Ankara merkezli kuruluşlar

Türkiye Yelken Federasyonu


Andriy Yevheniyovych Biletsky ( , IPA: [ɐnˈd⁽ʲ⁾r⁽ʲ⁾ij jeu̯ɦɛn⁽ʲ⁾ijoʋɪt͡ʃ b⁽ʲ⁾iˈɫɛt͡sʲkɪj] ; nascido em 5 de agosto de 1979 ) é um político de extrema-direita ucraniano. Ele é o líder do partido político Corpo Nacional. Ele foi o primeiro comandante da milícia voluntária neonazista Batalhão de Azov, e co-fundador do movimento nacionalista Assembleia Social-Nacional. De 2014 a 2019, Biletsky foi membro do Parlamento ucraniano.

Biografia
Andriy Biletsky nasceu em 1979 na Carcóvia, União Soviética. O pai de Biletsky, Yevheniy Mykhailovych Biletsky, veio de uma antiga família cossaca que fundou a vila de Krasnopavlivka , enquanto a mãe de Biletsky, Olena Anatoliyivna Biletsky (nascida Lukashevych) descendia de uma família nobre da região de Zhytomyr, à qual pertencem o dezembrista Vasiliy Lukashevich (Vasyl Lukashevych) que havia fundado a "Sociedade Secreta da Pequena Rússia".

Em sua juventude, Biletsky praticou vários tipos de artes marciais e boxe. Ao contrário de muitos ucranianos, ele se recusou a se juntar à Organização Pioneira da União de Vladimir Lenin, uma organização de escoteiros soviéticos. Biletsky, junto com colegas do último ano, ergueram a bandeira ucraniana sobre sua escola. Sua maior influência patriótica em sua juventude foi o presente de seu pai de um livro proibido na União Soviética, História da Ucrânia para Crianças por Anton Lototsky. Durante a Guerra do Kosovo, Biletsky, junto com um grupo de ucranianos, tentou se juntar ao Exército Iugoslavo como voluntários para lutar contra o Exército de Libertação do Kosovo (ELK), mas as autoridades iugoslavas os rejeitaram. Em 2001, Biletsky graduou-se com honras na faculdade de História da Universidade Nacional da Carcóvia. Sua tese foi sobre o Exército Insurgente Ucraniano. No mesmo ano, Biletsky participou dos protestos da "Ucrânia sem Kuchma" (UBK), pelos quais foi preso. O Serviço de Segurança da Ucrânia pressionou a administração da universidade para expulsar Biletsky da instituição.

Ativismo político 2002-13
Em 2002, Biletsky tornou-se líder do ramo Kharkiv da organização política Tryzub, e foi membro da seção Kharkiv do Partido Social-Nacional da Ucrânia (SNPU), mas se opôs à ideia de sua transformação em Svoboda.

Após a transformação do SNPU em Svoboda e liquidação do Patriota da Ucrânia original, em 2005 Biletsky iniciou um renascimento do Patriota da Ucrânia, independente de quaisquer facções políticas. O novo Patriota da Ucrânia consistia inicialmente nas filiais de Kharkiv da UNA-UNSO, Tryzub e ex-SNPU.

Nas eleições parlamentares ucranianas de 2006, Biletsky concorreu sem sucesso para o parlamento ucraniano.

Batalhão de Azov

Durante os eventos Euromaidan, membros do Patriota da Ucrânia de Biletsky estavam entre os fundadores do Setor Direito em 28 de novembro de 2013. Em 24 de fevereiro de 2014, o parlamento ucraniano adotou uma decisão sobre a liberdade dos presos políticos. No dia seguinte, Biletsky e outros prisioneiros foram completamente absolvidos de todas as acusações e libertados da custódia.

Em 12 de março de 2014, Biletsky tornou-se líder do partido em operações especiais para o "Setor Direito-Leste", que incluía regiões como os oblasts de Poltava, Kharkiv, Donetsk e Luhansk . Em 5 de maio de 2014, em Berdyansk, Biletsky tornou-se o fundador do Batalhão de Azov (como um batalhão territorial do serviço de patrulha ) e seu primeiro comandante. O batalhão foi inicialmente composto por membros do Patriota da Ucrânia, SNA, fãs de futebol (principalmente torcedores do Dynamo Kyiv) e do movimento AutoMaidan. A unidade paramilitar ficou conhecida como homenzinhos pretos em oposição às operações especiais russas "homenzinhos verdes". Seria transformado de uma milícia em um regimento regular da Guarda Nacional da Ucrânia em 20 de novembro de 2014.

Em 13 de junho de 2014, Biletsky liderou seu destacamento na bem-sucedida Primeira Batalha de Mariupol. Segundo o repórter militar britânico Askold Krushelnycky, "Biletsky foi calmo na avaliação das ações e dando ordens com calma e, na minha opinião, logicamente". Em 2 de agosto de 2014, Biletsky, ocupando o posto de Major de Milítsia, foi condecorado com a Ordem de Coragem e promovido a tenente-coronel da polícia em 15 de agosto de 2014.

Em entrevista ao LB.ua (Margem Esquerda) dada em 10 de dezembro de 2014, Biletsky anunciou que o Patriotas da Ucrânia suspenderia suas atividades como organização política devido à guerra e seria absorvido principalmente pelo Batalhão de Azov. Na mesma entrevista Biletsky disse que o logotipo do batalhão é diferente do Wolfsangel alemão e simboliza a "Ideia Nacional" ucraniana.

Funcionário eleito, 2016-19
Em 14 de outubro de 2016, Biletsky foi votado como líder do partido recém-formado Corpo Nacional. Em outubro de 2016, Biletsky deixou oficialmente a Guarda Nacional Ucraniana porque os funcionários eleitos ucranianos foram impedidos de prestar serviço militar, mas prometeu continuar sua carreira militar "sem títulos".

Durante seus primeiros três anos de trabalho em Verkhovna Rada Biletsky participou apenas em 2% das votações, apenas 229, ocupando o quinto lugar na classificação dos deputados com menos votos. Ele perdeu 328 sessões do parlamento ucraniano. Ele perdeu todas as sessões da Verkhovna Rada em 2016 e não apareceu no parlamento em março de 2017. De acordo com uma pesquisa do Comitê de Eleitores da Ucrânia, publicada em agosto de 2017, Biletsky não escreveu nenhuma lei que foi adotada na Verkhovna Rada. Com 30 projetos malsucedidos, ele está em primeiro lugar entre os deputados que apresentaram projetos de lei malsucedidos.

Nas eleições parlamentares ucranianas de 2019, ele ficou em 2º lugar na coligação política de extrema-direita, que incluia o Corpo Nacional, o Svoboda, a "Iniciativa Governamental de Yarosh" e o Setor Direito Seu partido não ganhou votos suficientes para superar o limite eleitoral de 5% e, portanto, não ganhou nenhum assento parlamentar.

2022-presente
Em 2022, durante a Invasão Russa da Ucrânia, Biletsky tornou-se comandante do "Grupo Tático Azov", que faz parte da 3ª Brigada de Assalto das Forças Terrestres Ucranianas. A 3° Brigada foi fundada por veteranos e ex-membros do Regimento Azov. Biletsky lutou na Batalha de Bakhmut.

Ideologia política
Em 2010, Biletsky disse que a missão da nação ucraniana é "liderar as raças brancas do mundo em uma cruzada final... contra Untermenschen liderado pelos semitas". Biletsky negou ter feito tais comentários e disse que era uma citação falsa fabricada por Sergey Lavrov para difamá-lo.

Até 2011, Biletsky era a favor da formação de uma confederação entre a Rússia e a Ucrânia, com Kiev como capital, segundo a BBC News ucraniana.

Em 2020, segundo o The Guardian, Biletsky "atenuou sua retórica nos últimos anos", desde sua ascensão política e trabalho militar.

Vida pessoal
De 2003 a 2016, Andriy Biletsky foi casado com Yuliya Oleksandrivna Biletskaya (nascida Brusenko); seu filho nasceu em 2007. Em abril de 2016, o casal se divorciou.

Extrema-direita na Ucrânia
Pessoas vivas
Nascidos em 1979
Neonazismo na Ucrânia
Nacionalistas da Ucrânia
Fascistas da Ucrânia

Andriy Biletsky


Islas Kampong Som es un grupo de islas del país asiático de Camboya, situadas en el Golfo de Tailandia. Las Islas incluyen:

Koh Rong: (o Kaôh Rong) se encuentra al oeste de la costa de Sihanoukville. Tiene recursos como el agua dulce y una bulliciosa comunidad de pescadores en el sureste.

Koh Rong Samlon: (o Kaôh Rong Sâmlon) Incluye una gran bahía con forma de corazón, existen allí cultivos de crustáceos y buenas playas.

Koh Tang: está a unos 60 kilómetros al suroeste de la costa de Camboya. Los únicos habitantes son personal militar.

Véase también
Isla Ripapa
Isla Sin Cowe
Islas Kai Hai
Islas Kaipong

Referencias

Enlaces externos

Archipiélagos e islas de Camboya

Islas Kampong Som


باسكال مشعلاني (27 مارس 1969 -)، مغنية لبنانية.

حياتها

شكلت باسكال مشعلاني حالة فنية فريدة في تسعنيات القرن الماضي، حيث جمعت بين جمال الفن والصورة، وأصبحت وجهاً إعلامياً لعدة حملات استخدمت أغانيها. اكتشفها الملحن احسان المنذر، وانطلقت عام 1989 حيث كانت في العشرينات من عمرها تلقت الدعم من شقيقها وأمها بسبب وفاة والدها مبكراً، أول ألبوماتها كان ألبوم «سهر سهر» مع الملحن جمال سلامة والشاعر عبد الرحمن الأبنودي الذي صدر عام 1991 وحقق نجاحاً كبيراً في المغرب العربي.

أصدرت بعدها العديد من الألبومات مثل «نظرة عيونك»، «بنادي»، «قلبك قاسي»، «لما بشوفك»، «خيالة» الذي حقق هو وألبوم «نور الشمس» الذي صدر عام 2000 نجاحاً كبيراً.

لقبت بالعديد من الألقاب حيث لقبها رئيس تحرير مجلة «الشبكة» جورج إبراهيم الخوري بملكة جمال الطرب.

وفي فيلم Spy Game اختيرت أغنية «نور الشمس» للظهور بالفيلم وهو من بطولة براد بيت وروبرت ريدفورد، وفي سنة 1998 كان لباسكال تجربة مع الإعلانات في إعلان Head & Shoulders حيث بثت على جميع المحطات العربية والأوروبية لمدة ستة أشهر.

كما قامت بإحياء العديد من الحفلات والمهرجانات في العديد من الدول العربية والعالم أهمها قرطاج، تطوان وأغادير في تونس وحفلات ليالي التلفزيون في مصرومهرجان المحبة في سوريا.

أعمالها

الألبومات
 1991: سهر سهر
 1993: نظرة عيونك
 1994: بنادي
 1996: قلبك قاسي
 1998 لما بشوفك
 1999: خيالة
 2000: نور الشمس
 2001: قلبي
 2003: شو عملتلك أنا
 2004: صعبة عيش من دونك
 2005: أكبر كذبة بحياتي
 2007: آخذ عقلي
 2009: بحبك أنا بحبك
 2015: باسكال 2015
 2017: حبي مش حكي
 2018: بخاف أعشقك

فيديو كليبات

الجوائز والتكريمات

 من أبرز الجوائز التي حصلت عليها باسكال خلال مسيرتها الفنية كانت «الأسطوانة الذهبية» بسبب المبيعات القياسية لألبومها «بنادي» وهو من إنتاج شركة ميوزك ماستر سنة 1994 - وعن ألبوم «خيالة» أيضا اخذت جائزة عن أفضل المبيعات في الوطن العربي.
 ضمن استفتاء قامت به إذاعة الشرق الوسط مع شركة fame award 2000 وهي شركة أسترالية أجرت إحصاءات لمدة ستة أشهر مع عدد يشمل الفنانيين العرب أحرزت باسكال جائزة ال fame award 2000 عن سنة 2000.
 نالت باسكال أكبر عدد من اصوات الجمهور العربي في أستراليا واختيرت نجمة 2000 عن البوميي «نور الشمس» و«خيالة».
 أهم جائزة حصلت عليها باسكال عن البوم «نور الشمس» من شركة Warner العالمية في ماليزيا ال golden cd ثم platinum ثم double platinum على كثرة المبيعات التي وصلت إلى ربع مليون CD في ماليزيا، وباسكال هي أول فنانة عربية دخلت ماليزيا وغنت هناك وأحبها الجمهور الماليزي، ومن بعدها فتحت أبواب للأغنية العربية في ماليزيا. أحبها الشعب الماليزي ونالت كل النجاح ودعيت إلى promo tour في ماليزيا دام اسبوعين غنت في ماليزيا كان الشعب يردد مع باسكال الأغاني مع انهم لا يتكلموا العربية.
 نالت باسكال عن الأغنية الوطنية «زلغط يا لبنان» بمناسبة عيد الاستقلال نالت جائزة درع تكريم من الجيش اللبناني.
 نالت باسكال جائز تكريم من وزارة الثقافة والأعلام في الجزائر بمناسبة نجاحاتها وإطلاق إلبومها آخذ عقلي بصيف 2007.
 كرمت باسكال من قبل نادي Lions بمناسبة عيد الجيش اللبناني لتقديمها أغنيات وطنية للشعب اللبناني مثل «وينك يا إنسان»، و«حبيبي تطوع بالجيش» وغيرها.
 نالت جائزة أفضل مطربة للعام 2008 بمهرجان الإسكندرية الدولي للموسيقى والأغنية «الدورة السادسة» بأشراف منظمة (FIDOF)

حياتها الشخصية

عائلتها

اسمها عند الولادة هو باسكال بشارة البشعلاني من مواليد جديدة - الزلقا ترعرعت في منطقة جونيه. تتألف عائلتها من أخ وأخت إسمها داليدا وهي البكر متزوجة ولديها ولدان تعيش في أستراليا، وأما عن أخيها فاسمه إيلي وهو دائما معها منذ بداية مسيرتها الفنية.

توفي والدها وهي لم تبلغ السنة الأولى من عمرها، والدتها هي الأقرب إليها كانت وما تزال الرفيقة الدائمة لها.

زواج باسكال

بعد أن ظلّ موضوع زواجهما غامضاً خلال الفترة الماضية لعدم تأكيدهما أو نفيهما له، قرّرت النجمة اللبنانية ومواطنها الموزع الموسيقي ملحم أبو شديد قطع الشك باليقين، وخرجا ليؤكدا الخبر من خلال بيان صحفي صادر عن المكتب الإعلامي لباسكال. وذكر البيان الصحفي أن باسكال تزوجت مدنيًا من مواطنها ملحم أبو شديد الذي يرافقها فنياً لأكثر من 13 عاماً في حفل أُقيم أمس الإثنين بجزيرة قبرص، في حضور بسيط اقتصر على الأهل وعدد صغير من الأصدقاء المقربين.

وأضاف البيان أن التحضيرات الخاصة للزواج بدأت منذ حوالي شهرين، وأقاما العروسين عشها الزوجي في منطقة «أدما» بلبنان.

يُذكر أنه في السنوات الماضية قد تردّدت شائعات عن زواج باسكال وملحم أبو شديد، لكنهما كانا ينفيان طوال الوقت وجود أي مشاعر خاصة تربط بينهما، وذلك قبل أن يدخلا القفص الذهبي مؤخراً.

الحمل والأمومة

قررت باسكال وقف جميع اعمالها الفنية وذلك لأنها كانت حاملا في شهرها الأول، وذلك بعد أشهر قليلة من زواجها. رزقت باسكال بابنها الأول إيلي في سبتمبر 2011 حيث غابت بعدها لسنتين لتعتني بإبنها ولتعود بعدها إلى العمل الفني.

قصة مهووس باسكال

كشفت باسكال بأنها تعاني من مهووسٍ ظل يطاردها لمدة 8 سنوات، ويلاحقها أينما ذهبت، مشيرةً إلى أنه طلب منها الزواج، وعندما رفضت طلبه هددها بالانتحار أمام عينيها.وقالت باسكال: التقيت هذا الشخص قبل 8 سنوات، وطلب أن يلتقط لنفسه صورة معي، ولم يكتف بواحدة، وأصرّ على محادثتي على انفراد، وعندما تدخل أصدقائي لإبعاده وقعت حقيبته على الأرض، وفوجئت أنها كانت مليئة بصوري وقصاصات من الصحف تتضمن أخباري وغيرها وأضافت أنه منذ ذلك الوقت وهو يلاحقها برسائل إلكترونية، إلى أن وصل فجأة إلى مكتبها في لبنان قادمًا من مصر وطلب مقابلة أهلها بهدف الزواج، موضحةً أن طلبه قوبل بالرفض بشكل مهذب، لكنه استمر بمحاولاته وراح يرسل إليَّ الهدايا، ومنها عصافير الحب.

وأشارت إلى أن المهووس أخذ يطاردها من بيروت إلى تونس، وفي كافة المدن التي تسافر إليها بغرض إقامة الحفلات، ما جعلها تشعر بالقلق منه، لافتةً إلى أنه بعث لها برسالة تقول «إذا لم تتزوجيني سأهدر دمي بين يديك»، وغيرها من العبارات المخيفة التي دفعتها إلى استشارة المحامي. وأكدت أنها شرعت في إقامة دعوى قضائية ضده في المحاكم المصرية بعد أن فشلت كافة الجهود لإقناعه بالتراجع عن تصرفاته الغريبة، مضيفة أنه أخذ في ترويج بعض الشائعات المتعلقة بحياتها الشخصية مثل أنها متزوجة سرًّا من الملحن ملحم أبو شديد. ونفت المطربة اللبنانية بشدة أن تكون قد افتعلت القصة أو بالغت في روايتها بهدف الترويج لنفسها، وقالت: لم تصادفني مثل هذه الأمور خلال مسيرتي الفنية أي منذ 18 عامًا، ولا أردّ على من يهاجمني على صفحات المجلات، إلا في حال كان هناك مسّ بكرامتي، ثم إنني لست ممّن يطلقون الشائعات للترويج لأعمالهم.

المراجع

وصلات خارجية

 باسكال تحتفل بعيد ابنها الثالث-البوابة

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من جونيه
فنانو روتانا
مسيحيون لبنانيون
مغنيات لبنانيات في القرن 20
مغنيات لبنانيات في القرن 21
ممثلات أفلام لبنانيات
ممثلات تلفزيون لبنانيات
موارنة لبنانيون
مواليد 1969
موسيقيون لبنانيون

باسكال مشعلاني


Biserica Sfântul Bartolomeu (în ), denumită de obicei San Bartolomeo, este o biserică romano-catolică în stil romanic, situată în Marne, cartier al orașului italian Filago.

Biserica datează din secolul al XII-lea, dar din clădirea veche s-a păstrat doar absida, construcția fiind restaurată în anii 1984-1988.

Este biserica unde a fost botezat monseniorul Maurizio Malvestiti, episcop romano-catolic al diecezei Lodi.

Galerie foto

Referințe

Bibliografie
 Hans Erich Kubach: Architettura romanica. Electa, Milano 1978, ISBN 88-435-2474-7
 Jacques Le Goff, L'uomo medievale, Laterza, 1999, ISBN 88-420-4197-1
 Gian Maria Labaa: San Tomè in Almenno. Studi, ricerche, interventi per il restauro di una chiesa romanica. Lubrina, Bergamo 2005, ISBN 88-7766-312-X
 Lorenzo Moris e Alessandro Pellegrini: Sulle tracce del romanico in provincia di Bergamo. Bergamo 2003
 Raffaella Poggiani Keller, Filli Rossi, Jim Bishop: Carta archeologica della Lombardia: carta archeologica del territorio di Bergamo. Panini, Modena 1992. ISBN 88-7686-210-2
 Carlo Tosco: Architetti e committenti nel romanico lombardo. Viella, Roma 1997, ISBN 88-85669-54-9
 Pino Capellini und Giovan Maria Labaa: Itinerari dell'anno Mille. Verlag Sesab, Bergamo 2001

Legături externe

 Antenna Europea del Romanico

Biserici romano-catolice din Italia
Provincia Bergamo
Biserici cu hramul Sfântul Bartolomeu

Biserica Sfântul Bartolomeu din Marne


est un film américain de Andrew Jacobson et Adam Jay Epstein, sorti en 2008.

Synopsis

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : Andrew Jacobson et Adam Jay Epstein
 Scénario : Andrew Jacobson, Adam Jay Epstein, Will Forte, John Solomon, Andy Samberg, Akiva Schaffer, Jorma Taccone, Erica Rivinoja, Phil Lord et Cristopher Miller
 Musique : Jim Latham
 Pays d'origine : États-Unis
 Format : Couleurs - 1,85:1 - Dolby
 Genre : comédie
 Date de sortie : 2008

Distribution
 Michael Cera : Fred
  : Mike
 Jamie Kennedy : Mateus
 Frankie Muniz : Chuck
 Matthew Lillard : lui-même
  : Griffin
 Ben Feldman : Len
 Kevin Hart : Barry
 Vanessa Lee Chester : Charlotte
  : Leon
 Danneel Ackles : Melissa
  : Jessica
  : Justin
 John Farley :  Matthews
 Robert John Burke : Ben, l'agent du FBI
 Chris Cooper : Mike, l'agent du FBI
 Hank Harris : Ronny
  : New Tabitha
 Jeremy Suarez : RJ
  : le petit ami de la fille ivre
 Kyle Gass : Directeur
  : Hank
 Byron Cotton : David
 Nicholas D'Agosto : Evan
  : Jalin / Wyatt
  : Doug
 James Eckhouse : le père de Jessica
 Meagen Fay : la mère de Len
 Margo Harshman : la petite amie de Ted
 Heather Hogan : Kat
 Vanessa Lengies : Carla
 Bobbi Sue Luther : Gabriela
 Beverley Mitchell : Sue
 Rachel Specter : Blonde
 Mindy Sterling : Jane
 Patrick J. Adams (voix)

Liens externes

Film américain sorti en 2008
Comédie américaine
Film de Dimension Films
Film tourné à Boston
Film tourné à Los Angeles

Extreme Movie


Gisèle Prassinos () a fost o scriitoare franceză de origine greacă, asociată cu mișcarea suprarealistă.

Biografie
S-a născut în Istanbul, Turcia (atunci încă Imperiul Otoman), și a emigrat în Franța, cu familia ei, la vârsta de doi ani. A locuit inițial la Nanterre. Fratele ei, Mario Prassinos, este un cunoscut artist și designer.

Una din scrierile sale a fost descoperită de André Breton în 1934, atunci când ea avea doar paisprezece ani, și publicată în revista suprarealistă franceză Minotaure și în periodicul belgian Documents 34. Prima ei carte, La Sauterelle arthritique (Lăcusta artritică), a fost publicată în 1935, cu o prefață de Paul Éluard și o fotografie de Man Ray.

Marianne van Hirtum a observat că suprarealiștii acelor vremuri recunoșteau aceste scrieri timpurii ca o "ilustrare veritabilă a limbii automate prin excelență".

După cel de-al Doilea Război Mondial asocierea lui Prassinos cu suprarealismul organizat a fost redusă, dar ea a continuat să publice pe scară largă.

Bibliografie
(incompletă)
 La Sauterelle Arthritique (GLM, 1935)
 Quand le Bruit Travaille (GLM, 1936)
 La Revanche (GLM, 1939)
 Sondue (GLM, 1939)
 Le Temps n ' est rien (Plon, 1958)
 La Voyageuse (Plon, 1959)
 La Gonfidente (Grasset, 1962)
 Le Visage Effleuré de Peine (Grasset, 1964)
 Le Grand Gustare (Grasset, 1966)
 Les Mots Endormis (Flammarion, 1967)
 La Vie la Voix - Poésie (Flammarion, 1971)
 Le Verrou (Flammarion, 1987)
 La Masa de Famille (Flammarion, 1993)

Note

Legături externe
 Surrealist Women - An International Anthology (1998) - by Penelope Rosemont

Nașteri în 1920
Nașteri pe 26 februarie
Decese în 2015
Decese pe 15 noiembrie
Decese în Paris
Femei în suprarealism
Oameni din Istanbul
Pictori francezi din secolul al XX-lea
Scriitoare din secolul al XX-lea
Suprarealism
Traducători din secolul al XX-lea

Gisèle Prassinos


Le Club Sportivo Huracán, est un club péruvien de football basé à Arequipa.

Histoire

Fondé le  à Arequipa, le Sportivo Huracán remporte la Copa Perú en 1973. Il devient ainsi le deuxième club d'Arequipa à jouer en , deux ans après son voisin du FBC Melgar. Cependant, il redescend aussitôt malgré une assez bonne saison où il termine à la  sur 18 car victime d'un règlement arbitraire stipulant que si une ville (en dehors de Lima et Callao)  comptait au moins deux clubs, l'équipe la moins bien classée serait reléguée (le FBC Melgar ayant fini troisième du championnat, c'est donc au CS Huracán de descendre).

Le club atteindra à deux reprises la finale de la Copa Perú en 1975 et 1995. En 2013, il joue en  mais ne peut continuer à y participer l'année suivante en raison de dettes.

Résultats sportifs

Palmarès

Bilan et records

 Saisons au sein du championnat du Pérou : 1 (1973).
 Saisons au sein du championnat du Pérou D2 : 1 (2013).
 Plus large victoire obtenue en compétition officielle :
 Sportivo Huracán 15:0 Amigos de Matarani (Copa Perú 2015).

Personnalités historiques du Sportivo Huracán

Joueurs

Grands noms
José Luis Quiroz Salas, Avelino Pérez Valverde, Adrián Torres, Óscar Torres, Walter Lozada Regente, Mauricio Vidal, Elmer "Cachito" Lozada Regente, Rufo Fernández, Mario "Ratín" Núñez, Mario Salas, Paco Maldonado, Waldo Surco, Óscar Pacheco, Dante Zúñiga, Hugo Paredes et Julio Aparicio Vera forment partie de l'équipe vainqueur de la Copa Perú en 1973, le plus haut fait d'armes du CS Huracán.

Les internationaux péruviens Genaro Neyra et Freddy Suárez jouèrent pour le club, le premier en 1976 et le second en 1992 (avec un retour en 2011).

Entraîneurs

Culture populaire

Popularité
Le CS Huracán est considéré comme l'un des cinq grands clubs de la ville d'Arequipa au même titre que le FBC Melgar (le club le plus important de la ville car présent en D1 depuis 1971), le FBC Aurora, le FBC Píérola et l'Association White Star.

Notes et références

Liens externes

  CS Huracán - Soccer - Team Profile sur www.globalsportsarchive.com

Club de football à Arequipa
Club de football fondé en 1927

Club Sportivo Huracán


Anders Johnson ist der Name folgender Personen:

* Anders Johnson (Eishockeyspieler) (* 1962), schwedischer Eishockeyspieler
 Anders Johnson (Skispringer) (* 1989), US-amerikanischer Skispringer

Anders Johnson


يوشيدا شيغه-رو  يوشيدا هو اسم العائلة (22 سبتمبر 1878 - 20 أكتوبر 1967) كان دبلوماسيا يابانيا وسياسيا شغل منصب رئيس وزراء اليابان في الفترة بين 1946 - 1947 و للمرة الثانية بين 1948 - 1954. كانت سياساته تعمل على تنشيط اليابان بعد الحرب العالمية الثانية بالاعتماد على الولايات المتحدة للحماية العسكرية.

حياته
ولد يوشيدا في يوكوسوكا، محافظة كاناغاوا ودرس في جامعة طوكيو الإمبراطورية (حالية جامعة طوكيو) ودخل السلك الدبلوماسي عام 1906 بعد انتصار اليابان على روسيا في الحرب اليابانية الروسية. عمل كسفير لليابان في إيطاليا، والمملكة المتحدة في الثلاثينات من القرن العشرين.

روابط خارجية

مراجع

سياسيو الحزب الليبرالي الديمقراطي الياباني
أشخاص من كوتشي (اليابان)
أشخاص من يوكوسوكا (كاناغاوا)
أعضاء مجلس النواب الياباني
خريجو جامعة طوكيو
رومان كاثوليك يابانيون
رؤساء وزراء اليابان
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
سجناء ومحتجزو اليابان
سجناء ومعتقلون يابانيون
سفراء اليابان لدى المملكة المتحدة
سفراء اليابان لدى إيطاليا
سياسيون من طوكيو
شخصيات الحرب الكورية
مواليد 1878
وزراء خارجية اليابان
وفيات 1967
وفيات في طوكيو
يابانيون معادون للشيوعية

يوشيدا شيغه-رو


Kıyamet Suresi (Arapça: سورة القيامة), Kur'an'ın 75. suresidir. Sure 40 ayetten oluşur.

Mekke'de Kari'a Suresi'nden sonra indirildiğine inanılan sure, ismini ilk ayette geçen ve ölümden sonra dirilme anlamına gelen "kıyame" kelimesinden alır.

Kıyamet Suresi'nde Kıyamet Günü'nden, insanların öldükten sonra yeniden diriltileceklerinden, peygamberin kendisine vahiy geldikten sonra onu nasıl okuyacağından, günah işleyenlerin Kıyamet Günü'ndeki durumlarından, insanların başıboş bırakılmadıklarından bahsedilir.

Kaynakça

Sureler

Kıyâmet Suresi


Erceg (Herceg) je prezime koje u Hrvatskoj nose pretežito Hrvati katolici, a manji dio osoba s tim prezimenom, uglavnom u okolici Zadra, su pravoslavci koji se izjašnjavaju kao Srbi.

Matica prezimena je u selu Rašćane kod Vrgorca. Po popisu stanovništva iz 2011. prezime Erceg je prvo po učestalosti u Vrgorskoj krajini i na 123. mjestu u Hrvatskoj.

Sredinom prošlog stoljeća u Hrvatskoj je bilo približno 1600 Ercega, a danas ih živi oko 2400 u 990 domaćinstava. Prisutni su u svim hrvatskim županijama, u 69 gradova i 131 manjem naselju, najviše u Splitu (330), Zagrebu (300), Šibeniku (210), Vrgorcu (130), te u Makarskoj (125). Prezime "Erceg" nosi i oko 500 osoba u Americi, približno 300 u Australiji, te oko 300 osoba u Novom Zelandu.

Povijest prezimena

Prezime Erceg (Herceg) najvjerojatnije potječe od riječi herceg (starohrv. herceg < madž. herceg, od starovisokonjem. herizoho/herizogo, srednjovisokonjem. herzoge: vojskovođa, vojvoda; njem. Herzog), koja se u hrvatskoj historiografiji upotrebljava kao naziv (titula) za najvišega kraljeva zamjenika u Hrvatskoj.

Titulu hercega upotrebljavao je i veliki vojvoda bosanski Hrvoje Vukčić Hrvatinić, koji je 1403. dobio titulu dux Spaleti, što se u onodobnim hrvatskim izvorima prevodilo kao herceg splicki. Nešto poslije Stjepan Vukčić Kosača (1435) naslijedio je od svojega strica Sandalja Hranića njegove zemlje i od 1448., nakon kraljevske potvrde svojih posjeda, nazivao se hercegom, isprva kao herceg humski i primorski, a zatim kao herceg od svetoga Save (prvi dokument s početka 1449). Nakon njegove smrti titulu hercega nosila su oba njegova sina – Vladislav i Vlatko. Njihovi su nasljednici sve do kraja XVI. st. rabili istu titulu te prezime Hercegović, a po tituli hercega Osmanlije su nakon osvajanja nekadašnjih zemalja Hranića-Kosača to područje nazvali Hercegovinom. U te zemlje spadalo je i područje Zabiokovlja, odnosno sela Rašćane (Hrašćane) i Vrdol (Vrhdol).

Nema povijesnih dokaza da su osobe koje su nosile (ili nose) to prezime eventualno potomci nekog od bosanskih hercega, ali to prezime nedvojbeno potječe od riječi (titule) herceg, a ne od naziva Hercegovina (kao što su prezimena Hercegovac/Hercegović ili Ercegovac/Ercegović). S obzirom na to da se glas "h" ranije nije upotrebljavao u svakodnevnom govoru ljudi iz tih krajeva, prezime se je počelo u tadašnjim maticama pisati kao "Erceg", što se zadržalo i do danas.

Prezime Erceg se prvi put spominje u sedamnaestom stoljeću kada se u vrijeme Kandijskog rata u Podgori, kao izbjeglice, spominju Petar, Tadija i Nikola Erceg (Herceg) iz Rašćana, a u Hercegovini (u okolici Ljubuškog) se pojavljuje tek sredinom osamnaestoga stoljeća i to najčešće u svom izvornom obliku "Herceg".

U svojoj knjizi "Plemena Imotske krajine" fra Vjeko Vrčić piše da su se, "prema nesigurnoj predaji", Ercezi u Rašćanima Gornjim ranije prezivali Jurišići, ali nigdje nema povijesnih dokaza za to.

Ercezi u Rašćanima

Na području nekadašnjeg jedinstvenog sela Rašćane Ercezi pretežito (i gotovo bez "primjesa") žive u tri zaselka: Gomila i Vodenjak u Rašćanima te Ercezi u Rašćanima Gornjim. Osim tih zaselaka, obitelji s prezimenom Erceg žive i u zaselcima Knezovići, Lužine, Sokoli i Zelići (svi u Rašćanima), gdje su se uglavnom naselili na ženino imanje.

Izvori

 fra Vjeko Vrčić, Plemena Imotske krajine, Imotski, 2015., str.236.
 Kreševska povelja

Vanjske poveznice

Hrvatska prezimena

Erceg


Beyoncé: Platinum Edition er fyrsta box sett platan frá bandarísku söngkonunni Beyoncé. Platan var gefin út á miðnætti þann 24. nóvember 2014 af Parkwook Entertainment og Columbia Records. Platan er endurútgáfa af fimmtu breiðskífu hennar, Beyoncé frá 2013, og var gefin út í tilefni þess að eitt ár var frá útgáfunni. Box settið var gefið út með hljóð- og mynddiskum frá upprunalegu plötunni. Box settið inniheldur að auki annan geisladisk með tveimur nýuppteknum lögum og fjórum áður útgefnum endurhljóðblöndunum, og annan mynddisk sem inniheldur upptökur af flutning söngkonunnar á tíu lögum frá The Mrs. Carter Show World Tour tónleikaferðalaginu frá 2013-2014.

Stuttskífan, Beyoncé: More Only, sem innihélt einungis nyútgefna efnið í heild sinni, var gefin út stafrænu formi samhliða box settinu. Stuttskífan fór beint í 8. sæti bandaríska Billboard 200 vinsældarlistans og seldist í 43.000 eintökum fyrstu vikuna auk 28.000 einingum sem jafngilda plötu.

Útgáfan var kynnt með útgáfu á smáskífum. "Flawless (Remix)" var gefin út í Bandaríkjunum sem aðalsmáskífa plötunnar 12. ágúst 2014 og "7/11" var gefin út sem önnur smáskífa plötunnar 25. nóvember 2014.

Lagalisti
Beyoncé — Diskur eitt (Audio)
 "Pretty Hurts"
 "Haunted"
 "Drunk in Love" (ásamt Jay-Z)
 "Blow"
 "No Angel"
 "Partition"
 "Jealous"
 "Rocket"
 "Mine" (ásamt Drake)
 "XO"
 "Flawless" (ásamt Chimamanda Ngozi Adichie)
 "Superpower" (ásamt Frank Ocean)
 "Heaven"
 "Blue" (ásamt Blue Ivy)

Beyoncé — Diskur tvö (Visual)
 "Pretty Hurts"
 "Ghost"
 "Haunted"
 "Drunk in Love" (ásamt Jay-Z)
 "Blow"
 "No Angel"
 "Yoncé"
 "Partition"
 "Jealous"
 "Rocket"
 "Mine" (ásamt Drake)
 "XO"
 "Flawless" (ásamt Chimamanda Ngozi Adichie)
 "Superpower" (ásamt Frank Ocean)
 "Heaven"
 "Blue" (ásamt Blue Ivy)
 "Credits"
 "Grown Woman" (bonus video)

Beyoncé — Diskur þrjú (Live DVD)
 "Run the World (Girls)"
 "Flawless"
 "Get Me Bodied"
 "Blow"
 "Haunted"
 "Drunk in Love" (ásamt Jay-Z)
 "1+1"
 "Partition"
 "Heaven"
 "XO"
 "Rocket"

Beyoncé — Diskur fjögur (More Audio)
 "7/11"
 "Flawless Remix" (ásamt Nicki Minaj)
 "Drunk in Love Rremix" (ásamt Jay-Z og Kanye West)
 "Ring Off"
 "Blow Remix" (ásamt Pharrell Williams)
 "Standing on the Sun Remix" (ásamt Mr. Vegas)

Heimildir

Tilvísanir

Hljómplötur Beyoncé
Hljómplötur gefnar út árið 2014
Bandarískar breiðskífur

Beyoncé: Platinum Edition


Tongas fodboldlandshold repræsenterer Tonga i fodboldturneringer og kontrolleres af Tongas fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Oceanien

Tongas fodboldlandshold


Bernard (Bob) C. Mumford Jr. (* 1930 in Steubenville, Ohio) ist ein US-amerikanischer Geistlicher der Pfingstbewegung und Bibellehrer.

Leben
Mumford war das dritte von insgesamt acht Kindern, zwei seiner Brüder verstarben bereits im Kindesalter, so dass er mit fünf Schwestern aufwuchs. Im Alter von zwölf Jahren hatte er ein Bekehrungserlebnis während eines Gottesdienstes in Roanoke, den er zusammen mit seiner älteren Schwester besuchte. Im Alter von 19 Jahren trat Mumford in die US-Marine als Sanitätsmatrose ein. Während eines Heimaturlaubs besuchte er einen Gottesdienst der Assemblies of God in Atlantic City in New Jersey, der als Auslöser einer geistlichen Erneuerung gilt.
Mumford besuchte das Valley Forge Christian College, später das Reformed Episcopal Seminary und schloss schließlich 1964 sein Studium als Master of Divinity ab.

Nach dem Studium arbeitete Mumford an verschiedenen Kirchen als Pastor, ab 1963 als Dekan und Professor für Neues Testament und Mission am Elim Bible Institute in New York. Nach dem Besuch einer pfingstlerischen Konferenz in Fort Lauderdale gründete er die Holy Spirit Teaching Mission, die später umbenannt wurde in Church Growth Ministries (CGM), der treibenden Organisation des sogenannten Shepherding Movements. Zudem war Mumford der Herausgeber eines pfingstlerischen Magazines mit dem Namen New Wine.
Im Jahr 1986 verließ Mumford CGM und Fort Lauderdale, um in San Rafael seine Organisation unter dem Namen Lifechangers neu zu beleben, die er 1973 gegründet hatte, die Lehrmaterial zu biblischen Themen wie dem Reich Gottes und Prophetie herausgab. Später distanzierte er sich von CGM und entschuldigte sich bei den Menschen, die durch CGM Verletzungen durch das Konzept des Shepherding, eines zu eng verstandenen und falsch angewendeten Hirtendienstes, erlitten hatten.

Familie
Bob Mumford heiratete Judy 1956, sie haben vier Kinder und leben in North Carolina und Florida.

Schriften
 Take Another Look at Guidance: A Study of Divine Guidance, 1971.
 The purpose of Temptation, 1973.
 Take Another Look at Guidance: Decerning the Will of God, 1993.
 Fifteen Steps out, 1994.
 Agape Road: Journey to Intimacy with the Father, 2011.
 Mysterious Seed: Maturing in Father's Love, 2011.
 Nourishing the Seed: Learning to Please Father God, 2012.
 Breaking the Power of Corruption, 2015.

Weblinks
 Bob Mumford, Website csmpublishing.org (englisch, abgerufen am 7. August 2023).
 Bob Mumford, Lifechangers - Mentoring kingdom co-workers since 1973, Website lifechangers.org (englisch, abgerufen am 7. August 2023).

Einzelnachweise

Geistlicher der Pfingstbewegung
Gründer einer christlichen Organisation
Sachbuchautor (Theologie)
Sachliteratur (Religion)
Sachliteratur (Theologie)
US-Amerikaner
Geboren 1930
Mann

Bob Mumford