المجريون (بالمجريَّة: magyarok) أو الهنغاريون هم أمة ومجموعة عرقية أصلية ومقيمة في المجر والأراضي المجرية التاريخية التي تشترك في ثقافة وتاريخ مشترك وتتحدث باللغة المجرية. وينتمون إلى شعوب الأوراليك الناطقة.

هناك ما يقدر بحوالي 14.2 إلى 14.5 مليون مجري عرقي وأحفادهم في جميع أنحاء العالم، منهم 9.6 مليون يعيشون في المجر اليوم (اعتباراً من عام 2016). ويعيش حوالي 2.2 مليون مجري في مناطق كانت جزءاً من مملكة المجر قبل معاهدة تريانون في عام 1920 وهي الآن أجزاء من الدول السبعة المجاورة للمجر، خاصةً سلوفاكيا وأوكرانيا ورومانيا وصربيا وكرواتيا وسلوفينيا والنمسا. وتعيش مجموعات كبيرة من الأشخاص ذوي أصول مجرية في أجزاء أخرى مختلفة من العالم، معظمهم في الولايات المتحدة وكندا وألمانيا وفرنسا والمملكة المتحدة والبرازيل وأستراليا والأرجنتين. ويعتنق أغلب المجريون المسيحية ديناً على مذهب الرومانية الكاثوليكية إلى جانب أقلية بروتستانتية كالفينية وتوحيدية.

المجريون أو الهنغاريون المصطلحات استخدمت بشكل رئيسي في سياق تاريخي (وخاصة لفترات قبل القرن العاشر ميلادي) و من قبل اللغويين. ويمكن تصنيف المجريين إلى عدة مجموعات فرعية وفقاً للخصائص اللغوية والثقافية المحلية؛ تتضمن المجموعات الفرعية ذات الهويات المتميزة.

مناطق الوجود
يشكل المجريون نسبة 94% من سكان المجر وحوالي 7% من سكان رومانيا ومن مناطق وجودهم أيضا دول البلقان وسلوفاكيا.

التاريخ

الأصل
تدعم الدراسات الحديثة وجود أصلٍ للّغات الأورالية ومتحدثيها، ومن بينهم المجريين الأوائل، في سيبيريا الشرقية أو الوسطى، في مكان ما بين نهري أوبي (أوب) ويينسي أو قرب جبال سايان في المنطقة الحدودية الروسية المنغولية. وجدت دراسة أُجريت عام 2019 ومبنية على علم الوراثة وعلم الآثار وعلم اللغويات، أن المتحدثين الأورال الأوائل جاؤوا من الشرق، تحديدًا من سيبيريا الشرقية، وتوزعوا على مناطق عدة شمالًا وغربًا.

قبل القرن الرابع الميلادي
خلال الألفية الرابعة قبل الميلاد، انقسمت الشعوب المتحدثة باللغة الأورالية والتي كانت تعيش في المناطق الجنوبية والوسطى من منطقة جبال الأورال. توزع بعضهم باتجاه الغرب والشمال الغربي وتعاملوا مع المتحدثين باللغة الإيرانية الذين كانوا ينتشرون باتجاه الشمال. على الأقل منذ عام 2000 قبل الميلاد وما بعد، أصبح المتحدثون باللغات الأوغرية مميزين عن بقية المجتمع المتحدث باللغة الأورالية، وكانت أغلبيتهم من أحفاد المجريين الذين يسكنون أقصى الجنوب. بالنظر إلى الدليل الآتي من أكوام المدافن ومواقع الاستيطان، فقد تفاعلوا مع الثقافة الأندرونوفية الهندية الإيرانية.

القرن الرابع إلى نحو عام 830

في القرنين الرابع والخامس بعد الميلاد، انتقل المجريون من غرب الجبال الأورالية إلى المنطقة الواقعة بين جبال الأورال الجنوبية ونهر الفولغا والمعروفة باسم باشكيريا (باشكورستان) وبيرم كراي. في أوائل القرن الثامن، انتقل بعض المجريون إلى محيط نهر الدون وهي منطقة بين أنهار الفولغا والدون وسيفيرسكي دونيتس. في الوقت نفسه، ظل نسل هؤلاء المجريون، الذين مكثوا في باشكيريا، هناك حتى أواخر عام 1241م.

كان المجريون الموجودون حول نهر الدون خاضعين لخاقانية (إمبراطورية) الخزر. كان جيرانهم من حضارة السالتوف الأثرية، منهم البلغار (البلغار البدو، الأونوغور) والألانيين، الذين تعلموا منهم البستنة وقواعد تربية الماشية والزراعة. يُرينا التراث أن المجريين كانوا مُنظمين في كونفدرالية من سبعة قبائل. كانت أسماء القبائل السبعة: جينو، كير، كيزي، كورت، جيرمات، ميجر، نايك، تارجان.

نحو عام 830 إلى نحو عام 895
نحو عام 830، انفجرت ثورة في خاقانية الخزر. كنتيجة لذلك، انضمت ثلاثة من قبائل الكابار الخزرية إلى المجريين وانتقلوا إلى ما يسميه الهنغاريون الإيتلكوز، وهي أرض بين جبال الكاربات ونهر الدنيبر. واجه المجريون أول اعتداء عليهم من قِبل البجناك (البجانكة) نحو عام 854، لكن تقول مصادر أخرى أن هجوم البجناك كان السبب وراء رحيلهم إلى الإيتلكوز. كان الجيران الجدد للمجريين هم الفارانجيون والسلافيون الشرقيون. من عام 862 وما بعد، بدأ المجريون (المشار إليهم أساسًا بالأونغري) إلى جانب حلفائهم، الكابار، سلسلة من غارات النهب من الإيلكتوز إلى حوض الكاربات، كانت في غالبها ضد الإمبراطورية الفرنجية الشرقية (ألمانيا) ومورافيا العظمى، وأيضًا ضد إمارة البالاتون وبلغاريا.

الدخول إلى حوض الكاربات (نحو 895)
في عام 895 / 896، تحت قيادة أرباد، عبر بعض المجريين جبال الكاربات ودخلوا حوض الكاربات. كانت القبيلة التي تدعى المجر هي القبيلة القائدة للتحالف الهنغاري الذي احتل وسط الحوض. في نفس الوقت (نحو عام 895)، بسبب انخراطهم في الحرب البيزنطية البلغارية 894 - 896، هوجم المجريون في إيتلكوز من قِبل بلغاريا وبعدها من قِبل أعدائهم القدماء البجناك. فاز البلغاريون بمعركة نهر بوه الجنوبي الحاسمة. من غير المؤكد فيما إذا كانت هذه النزاعات هي السبب وراء الخروج المجري من إتيلكوز أم لا.

من منطقة تيسا العلوية لحوض الكاربات، كثّف الهنغاريون غارات النهب عبر القارة الأوروبية. في عام 900، انتقلوا من المنطقة العلوية لنهر تيسا إلى ترانسدانوبيا (بانونيا)، التي أصبحت لاحقًا مركز الدولة المجرية الناشئة. في فترة الهجرة المجرية، كانت الأرض مأهولة بتعداد سكاني ضئيل من السلافيين، عددهم نحو 200,000، الذين كانوا إما مُتشبّهين بالمجريين أو مستعبدين من قِبلهم.

تشير الاكتشافات الأثرية (كتلك في المدينة البولندية برزيميسل) إلى أن العديد من المجريين ظلوا إلى شمال جبال الكاربات بعد 896/895. هناك أيضًا تعداد سكاني مجري ثابت في ترانسيلفانيا، وهم السيكليسيين الذين يشكلون 40% من المجريين في رومانيا. أصل شعب السيكلي، وعلى وجه الخصوص وقت استيطانهم في ترانسلفانيا، هو موضوع جدل تاريخي.

بعد عام 900
في عام 907، دمر الهنغاريون جيشًا بافاريًا في معركة بريسبورغ وجعلوا الأراضي التي هي اليوم ألمانيا وفرنسا وإيطاليا مفتوحة أمام الغارات المجرية، التي كانت سريعة ومدمرة. هزم المجريون الجيش الإمبراطوري للودفيش الطفل، ابن أرنولف من كارينثيا وآخر سليل شرعي للفرع الألماني من أسرة شارلمان، قرب أوغوسبورغ عام 910. من عام 917 إلى 925، أغار الهنغاريون على بازل وألزاس وبورغوندي وساكسونيا وبروفنس. صُدّ التوسع المجري في معركة ليشفيلد عام 955، ووُضع حد لغاراتهم على أوروبا الغربية، لكن استمرت الغارات على شبه جزيرة البلقان حتى عام 970، أقر البابا الاستيطان المجري في المنطقة حين تحول قادتهم إلى الدين المسيحي، وتُوّج القديس ستيفين الأول ملكًا على المجر عام 1001. هيمنت على الفترة الممتدة بين وصول المجريين من سهول أوروبا الشرقية وتوحيد مملكة المجر عام 1001، حملات النهب عبر أوروبا، من دانيا (الدنمارك) إلى شبه الجزيرة الإيبيرية (حاليًا إسبانيا والبرتغال). بعد قبول الأمة المجرية ضمن أوروبا المسيحية تحت حكم ستيفين الأول، أصبحت المجر بمثابة حصن ضد غزوات أخرى من الشرق والجنوب، خصوصًا من قبل الأتراك لاحقاً.

في ذلك الوقت، بلغ عدد أفراد الأمة المجرية نحو 400,000 شخص.

الفترة الحديثة الأولى حتى الحاضر
أُجريت القياسات الدقيقة الأولى للتعداد السكاني لمملكة المجر بما فيها من تركيبات اثنية عام 1850 – 1851. هناك جدال بين المؤرخين المجريين وغير المجريين (خصوصًا السلوفاكيين والرومانيين) حول التغييرات المحتملة في البنية الاثنية للمنطقة عبر التاريخ. يدعم بعض المؤرخون النظرية التي تقول إن نسبة المجريين في حوض الكاربات كانت ثابتة تقريبًا 80% خلال العصور الوسطى. بالكاد بلغ عدد غير المجريين 20% إلى 25% من تعداد السكان الكلي. لم يبدأ التعداد السكاني المجري بالتناقص إلا عند الغزو العثماني، إذ انخفض إلى أقل من 39% تقريبًا بنهاية القرن الثامن عشر. تراجع عدد المجريين بسبب الحروب المستمرة والغارات العثمانية والمجاعات والأوبئة خلال الحكم العثماني الذي استمر لمئة وخمسين عامًا. كانت مناطق الحرب الرئيسية هي الأراضي المأهولة من قِبل المجريين، لذا استنفذهم عدد الوفيات بمعدل أعلى بكثير من الأمم الأخرى. في القرن الثامن عشر، انخفضت نسبتهم أكثر بسبب توافد مستوطنين جدد من أوروبا، خصوصًا السلوفاكيين والصرب والألمان. كنتيجة للاحتلال التركي وسياسات هابسبرغ الاستعمارية، شهدت البلاد تغييرًا كبيرًا في البنية الاثنية إذ تضاعف عدد سكانها أكثر من ثلاث مرات ووصل إلى 8 مليون بين عام 1720 وعام 1787، بينما كان 39% فقط من شعبها مجريًا، وعاش بشكل أساسي في وسط البلاد.

يجادل مؤرخون آخرون، سلوفاكيونن ورومانيون تحديدًا، بأن التغير الجذري في البنية الاثنية المفترضة من قِبل المؤرخين المجريين لم يحدث في الواقع. يقول المؤرخون أن المجريين مثلوا نحو 30 – 40% فقط من التعداد السكاني للمملكة منذ تأسيسها. هناك نقاش حاد بين المؤرخين المجريين والرومانيين حول التركيب الإثني لترانسلفانيا خلال هذه الأوقات.

في القرن التاسع عشر، زادت نسبة المجريين في مملكة المجر بشكل تدريجي، إذ بلغت 50% بحلول عام 1900 بسبب تزايد النمو السكاني الطبيعي وحصول عملية اكتساب واستيعاب ثقافي مجري. بين عام 1787 وعام 1910 ازداد تعداد الاثنية المجرية من 2.3 مليون إلى 10.2 مليون، وترافقت هذه الزيادة مع إعادة توطين السهل المجري الكبير وفويفودينا بشكل أساسي من المستوطنين المجريين الروم الكاثوليك من المقاطعات الشمالية والغربية من مملكة المجر. في عام 1715 (بعد الاحتلال العثماني)، كان السهل الجنوبي الكبير غير مأهول تقريبًا لكن يملك اليوم 1.3 مليون ساكن، كلهم مجريون تقريبًا.

كان الاستيعاب الثقافي التلقائي عاملًا مهمًا، خصوصًا بين الأقليات الألمانية واليهودية ومواطني المدن الكبيرة. في المقابل، غادر نحو 1.5 مليون شخص (حوالي ثلثين من غير المجريين) مملكة المجر بين 1890 و1910 هربًا من الفقر.

مصادر

مراجع

تاريخ الشعوب التركية
تاريخ أورال
تاريخ مجريون
مجريون
شعوب أوغرية
عرقيات فويفدينا
عرقيات مقسمة بحدود دولية
مجموعات عرقية في المجر
مجموعات عرقية في النمسا
مجموعات عرقية في أوكرانيا
مجموعات عرقية في رومانيا
مجموعات عرقية في سلوفاكيا
مجموعات عرقية في سلوفينيا
مجموعات عرقية في صربيا

مجريون


Liste südkoreanischer Inseln, geordnet nach den ihnen zugeordneten Provinzen.

Chungcheongnam-do

Dangjin
 Daejodo ()
 Haengdando
 Nanjido

Seosan
 Bunjeomdo
 Ganwoldo
 Gopado
 Jeodo
 Ungdo
 Woodo

Taean
 Ando
 Anmyeondo ()
 Dujido
 Gauido
 Gyeokryeolbi Inseln
 Bukgyeokryeolbido
 Donggyeokryeolbido
 Seogyeokryeolbido
 Hwangdo
 Jukdo
 Mado
 Napasudo
 Oedo
 Oepasudo
 Ongdo
 Sinjindo ()

Hongseong
 Jukdo

Boryeong
 Bingdo
 Chudo
 Godaedo
 Heoyukdo
 Hodo
 Hyojado
 Janggodo
 Jukdo
 Nokdo
 Oeyeongdo
 Sapsido
 Sodo
 Songdo
 Wonsando
 Woldo
 Yukdo

Seocheon
 Yubudo

Gyeonggi-do

Ansan
 Bultando
 Daebudo ()
 Pungdo
 Seongamdo
 Yukdo

Hwasung
 Eodo
 Gukhwado
 Hyungdo
 Jebudo
 Ueumdo

Gyeongsangbuk-do
 Ulleungdo
 Jukdo
 Kwanundo

Incheon
 Baengnyeongdo
 Daecheongdo
 Deokjeokdo
 Gureopdo
 Ganghwa Island
 Ganghwado
 Hambakseom
 Modo
 Muuido
 Sido
 Silmido
 Sindo
 Socheongdo
 Wolmido
 Yeongjongdo
 Yeonpyeong

Jeju-do
 Jejudo
 Gapado
 Marado ()
 Udo

Jeollanam-do
 Anma-do ()
 Baekdo
 Choramdo
 Chuja Gundo
 Hauido ()
 Hongdo (Gelbes Meer) ()
 Hwa-do
 Imjado
 Jindo ()
 Naenarodo
 Nohwado
 Odongdo ()
 Oenarodo
 Geomundo (, im Angloamerikanischen Sprachraum Port Hamilton genannt)
 Seodo ()
 Dongdo ()
 Godo ()
 Sado
 Saengildo ()
 Sangtedo
 Sinjido ()
 Yeoseo-do ()
 Wan-do

Gyeongsangnam-do

 Hansando ()
 Hongdo ()

Umstrittene Inseln
 Liancourt-Felsen (Dokdo) () (von Südkorea beansprucht und de facto kontrolliert, de jure zu Japan gehörend)

!
!
Sudkorea

Liste südkoreanischer Inseln


Vjetroelektrana Zadar 4 ili VE Zadar 4 je vjetroelektrana uz cestu Benkovac - Karin Donji, na sjevernoistočnoj strani u kršu Bukovice, gdje je završena prva faza izgradnje, u vlasništvu privatne tvrtke Eko Zadar Dva d.o.o. Benkovac. Vjetroelektrana ima prva 4 vjetroagregata snage 9,2 MW (4 x Siemens - SWT-93 - 2,3 MW), a u budućnosti se još očekuje 6 vjetroagregata snage 18 MW. Ulaganje je vrijedno 360 milijuna kuna, za prvu fazu 120, a za drugu 240 milijuna kuna. Od toga su 30% vlastita sredstva, a 70% krediti Hrvatske banke za obnovu i razvitak (HBOR) te Zagrebačke banke. Proizvodnja će biti oko 30 GWh električne energije, što je dovoljno za opskrbu preko 6,5 tisuća domaćinstava. Divovska konstrukcija vjetroagregata je teška preko 130 tona. Rotor ima masu 62 tone, a gondola oko 80 tona. Promjer rotora agregata iznosi 108 metara.

Vjetroelektrane u Hrvatskoj
Vjetroelektrane u Hrvatskoj su započele svoj razvoj još 1988., kada je Končar postavio prvi vjetroagregat u brodogradilištu Uljanik, koji se i danas tamo nalazi, no onda je razvoj istoga obustavljen. Danas Končar ima postavljen prvi prototip svog modernog vjetroagregata na lokaciji Pometeno brdo u blizini Splita i pokušava uhvatiti korak s ostalim poznatim proizvođačima vjetroagregata.

Promatrajući karakteristike vjetra na prostoru Hrvatske, može se zaključiti da Hrvatska ima na desetke područja koja imaju zadovoljavajući vjetropotencijal za izgradnju elektrana. Mjerenja određenih karakteristika vjetra (brzina, smjer, učestalost) pokazala su kako je za iskorištavanje energije vjetra povoljnije područje Jadrana od kontinentalnog dijela Hrvatske. Stoga su prve hrvatske vjetroelektrane izgradene upravo na tom području.

U Hrvatskoj je trenutno 20 vjetroelektrana koje su u normalnom radu (kolovoz 2018.) i koje isporučuju električnu energiju u elektroenergetski sustav Hrvatske. Instalirana snaga svih vjetrolektrana je 570 MW, u radu je 254 vjetroagregata koji isporučuju godišnje oko 1 475 GWh električne struje. Za usporedbu Termoelektrana Plomin ima snagu 330 MW i isporučuje godišnje oko 2 173 GWh električne struje.

Izvori

Poveznice
 Vjetroelektrane u Hrvatskoj

Zadar 4
Zadarska županija

Vjetroelektrana Zadar 4


An Trichopilia concepcionis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Trichopilia concepcionis in nahilalakip ha genus nga Trichopilia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichopilia

Trichopilia concepcionis


Technomania er en dokumentarfilm fra 1996 instrueret af Frants A. Pandal efter manuskript af Frants A. Pandal.

Handling
Dokumentarfilm om techno: Musikken, teknologien, kulturen, historien bag og de sociale aspekter. Raves og parties i hele verden spiller en vigtig rolle i filmen, som indeholder materiale fra Tyskland, England, Indien, Thailand, USA og Holland. Filmen er en blanding af scratch og traditionel dokumentarfilm, krydret med computeranimation, keying og andre state of the art teknikker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Technomania


Pisagorculuk (), Pisagor ve takipçileri tarafından Sicilya'da uygulamaya koyulmuş ezoterik ve metafizik inançlar içeren felsefi bir öğretidir. İlk Pisagorcuların benzeri görüşlerini benimseyen daha sonraki oluşumlar Yeni Pisagorculuk terimi altında ele alınır.

İlk dönem Pisagorculuk, Homeros-Hesiodosçu kültten ayrılan bir dini cemaat olarak görülebilir. Bu cemaatin birtakım sıkı kuralları bulunmaktaydı. Bir yere girerken önce sağ ayakla adım atmak, fasulye yemekten kaçınmak, beyaz horozlara dokunmamak ve tapınaklara ayakkabı ile girmemek, bu sıkı kurallardan bazılarıydı. Arınma ayinleri uygular ve ruhlarının tanrılar arasında yüksek bir dereceye erişmesi için geliştirilmiş çeşitli yaşam kurallarını takip ederler. İnanç ilkeleriyse, sayıların nesnelerin gerçek doğasını oluşturduğuna ve ruh göçüne inanmaktır. İnanç ilkeleri o kadar sağlamdır ki √2 sayısını bulan Hippasos'un acı bir akıbete uğradığı düşünülmektedir. Cemaate kadınların da katılabiliyor olması Antik Yunan anlayışına ters düşmesi bakımından önemlidir.

Pisagorcuların kullandığı önemli bir dînî simge, Empedokles'in maddeyi bir araya getiren unsurlarla ilgili teorisiyle ilişkili olduğuna inanılan beş köşeli yıldız () sembolüydü.

Empedokles, Parmenides, Sokrates, Platon gibi Yunan filozofları etkilemesinin yanında İslam felsefesinde İhvan-ı Safa tabir edilen grubun temellerini oluşturan felsefi akımdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Pythagoreanism Web Article
 Pythagoreanism Web Site
 Stanford Encyclopedia of Philosophy

Pisagorculuk


King Edward's School (KES) er en uafhængig dagskole for drenge i området Edgbaston i Birmingham, England. Den blev grundlagt af kong Edvard 6. af England i 1552, og er i dag en del af Foundation of the Schools of King Edward VI in Birmingham.

Det er drengeskole, men dele lokation med King Edward VI High School for Girls (KEHS). De to skole drives helt separat, mens flere fag som drama, musik og flere begivenheder deles. Flere klubber og sportsfaciliteter deles også. Det delte område kalde Winterbourne opkaldt efter den nærliggende Winterbourne Botanic Garden.

Historie

Skolen blev grundlagt den 2. januar 1552 ved Royal Charter af Edvard 6. af England sammen med £20 per år som the Crown gav til uddannelsesmæssige formål. Den blev indrettet i en tudligere laugs-bygning på New Street. I 1680 var der neer 200 drenge på skolen.

I den tidlige del af 1700-tallet blev skolen påvirket af en uoverensstemmelse mellem en en guvernør og rektoren. Der blev opført en nye georgiansk-inspireret bygning på New Street mellem 1731 og 1734. I den sidste halvdel af 1700-tallet blev der etableret fire særskilte grundskoler og en pigeskole af Foundation of the Schools of King Edward VI. Indtil Francis Jeune blev rektor i 1835 var der relativt ringe udvikling. Han opførte en ny bygning på samme sted i nygotisk stil. Den blev tegnet af Charles Barry, som ansatte Augustus Welby Northmore Pugin til at designe interiøret. Efter den nye bygning blev indviet blev pensum og etos for skolen ændret en del. Sport blev en vigtig del af skolen og oldtidskundskab blev nedtonet til fordel for matematik og naturvidenskab.

I 1936 var den gamle bygning på New Street blev en brandfare, og der var planer om at flytte skolen til en ny lokation ved Edgbaston Park Road/Bristol Road, i Edgbaston, sammen med pigeskolen. Ironisk nok brændte de midlertidige bygninger på stedet ned i 1936. Skolen blev tvunget til at flytte til University of Birminghams Great Hall og omkringliggende bygninger i en kort periode, mens der blev opført nye midlertidige bygninger. I 1940 var tilpas mange af de nye bygninger, tegnet af Holland W. Hobbiss, blevet færdiggjort til at man kunne begynde at undervise i dem. I 1945 blev skolen en direct grant grammar school, hvilket betød at guvernøren måtte afgive kontrol over skolen. Skolerne blev endelig færdiggjort omkring 1948, og igennem 1950'erne blev skolen udvidet under Ronald G. Lunt, der blev udpeget i 1952. Han fik etableret et vømmebassin og en kapelbygning, der blev opført med bærgede byggematerialer fra bygningen i New Street. I 1976 blev skolerne slået sammen til én, da den daværende premierminister Harold Wilson stoppede Direct Grant scheme. Skolen er fortsat uafhængig og ligger i Edgbaston.

I 2010 erstattede skolen sine A-niveauer med International Baccalaureate.

Tilvalgsfag
Udover almindelige fag tilbyder skolen også en række ekstraaktiviteter for eleverne. Der er særlig stor fokus på sport, hvor skolen tilbyder en lang række forskellige sportsgrene. Desuden findes en række drama- og musikhold.
Et tilvalgsfag benytter levende historie til at undervise i middelalderen og bueskydning. Gruppen har ved flere lejligheder besøgt Middelaldercentret i Danmark.

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger
 King Edward's School, Birmingham
 The Foundation of King Edward the Sixth in Birmingham

 King Edward's School - Charles Barry's Building (1838-1936), New Street, Birmingham
 Robert Darleston King Edward's School Birmingham 1951–1959

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Birmingham
Skoler i England
Etableret i 1552

King Edward's School


යොංජෝ (1694 ඔක්තෝම්බර් 31 – 1776 අප්‍රේල් 22, රාජ්‍ය පාලනය 1724 ඔක්තෝම්බර් 16 – 1776 අප්‍රේල් 22) යනු කොරියාවේ  ජොසොන් රාජවංශයයේ 21වන පාලකයායි. ඔහු සුක්ජොං රජුගේ දෙවන පුත්‍රයා විය. ඔහුගේ මව චෝයි වංශයේ සුක් උපබිසව වූවා ය. බලයට පත්වීමට පෙර ඔහුව යෙඔනිං කුමරු ලෙස හැඳින්විණි. 1720දී, ඔහුගේ වැඩිමහල් සොයුරා වූ ග්යොංජොං රජු 20වන රජු ලෙස බලයට පත්වීමත් සමග, යෙඔනිං කුමරු රාජකීය අනුප්‍රාප්තික සහෝදර කුමරු (වංසෙජේ, 왕세제) බවට පත් විය. මෙය දේශපාලන පක්ෂ අතර නොයෙකුත් මතභේද සඳහා හේතු විය. අනතුරුව, වසර හතරකට පසු ග්යොංජොංගේ මරණින් පසු යොංජෝ සිහසුනට පත් විය.

යොංජෝ රජු සිය වසර 52ක රාජ්‍ය සමය තුළ, ජොසොන්හි බදු ක්‍රමය ප්‍රතිසංස්කරණයට උත්සාහ දැරූ අතර, කොන්ෆියුසියානු මූලධර්ම අනුව රාජ්‍ය පාලනය කරමින්, ඔහුගේ "විශිෂ්ට සමගිය" ප්‍රතිපත්තිය (තංප්යොං, 蕩平, 탕평) අනුව දේශපාලන පක්ෂවල ආරවුල් සමනය කිරීමට උත්සාහ ගත්තේ ය. ඔහුගේ සමයේ 1762දී සිය පුතු වූ සදෝ කුමරුහට දඬුවම් පැමිණවී ය. ඔහුගේ මතභේදාත්මක ක්‍රියාමාර්ග හැරුණු විට, යොංජෝගේ සමය කොරියානු ඉතිහාසයේ විශිෂ්ට යුගයක් ලෙස සැලකෙයි.

සිහසුනට පත් වීම
1720දී, ඔහුගේ පියා වූ සුක්ජොං රජු මියගිය අතර, සුක්ජොංගේ වැඩමහප් පුත්‍රයා වූ කිරුළහිමි යි යුන් කුමරු වයස 32දී, ග්යොංජොං රජු ලෙස රාජ්‍යත්වයට පත් විය. 1720දී සුක්ජොං මියගිය අතර, ඔහු විසින් යි යි-ම්යොං කුමරුට, යෙඔනිං-ගුන් කුමරුන් ග්යොංජොංගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස පත්කිරීමට පවසා තිබිණි. නමුත් මෙය පිළිබඳ ඓතිහාසික මූලාශ්‍රවල සඳහන් නොවේ..

ඔහුගේ සමයේ ඔහුට සිය පහත් ජන්මය නිසා වූ අභ්‍යන්තර අරගල සහ විරෝධතාවලට මුහුණදීමට සිදු විය. වංශවතුන් අතර වූ නොරොන් පක්ෂය (노론, 老論) ග්යොංජොං රජුට සිය අර්ධ-සොයුරා වූ යෙඔනිං කුමරු (අනාගත යොංජෝ රජු) පිළිබඳ ඇති ප්‍රසාදය නැතිකිරීමට බලපෑම් එල්ලකළහ. 1729දී, රජුගේ සිංහාසනාරූඪයෙන් මාස 2කට පසු, යෙඔනිං කුමරුන්ව රාජකීය අනුප්‍රාප්තික සහෝදර කුමරු (වංසෙජේ, 왕세제, 王世弟) ලෙස පත්කරන ලදී. මෙය බල අරගලය තවත් තීව්‍ර කළ අතර, ෂිනිම්සහ්වා (辛壬士禍) නැමැති විශාල සංහාරයකට හේතු විය. නොරොන්වරු රජුට කිසිදු පියවරක් නොගන්නා ලෙස පණිවිඩ යැවූ අතර, ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ මතයක් සුරූ සොරොන් පක්ෂය (소론, 少論) මෙම සිදුවීම සිය වාසියට හරවාගනිමින් – නොරොන් පක්ෂය බලය උදුරාගැනීමට තැත්කරන බව පවසමින් ඔවුන්ගේ ප්‍රතිවාදීන් සමහර කාර්යාලවලින් ඉවත්කරන ලදී.

සොරොන් පක්ෂයේ සාමාජිකයින්, අනුප්‍රාප්තිකයාව (යෙඔනිං-ගුන්) ඝාතනයට අදහස් කළේ මාලිගයට ඇතුළු වූ සුදු හිවලකු දඩයම් කරන බවසමිනි. නමුත්, යෙඔනිං-ගුන්ට සිය සුළු මව වූ ඉන්වොන් මව්බිසවගේ ආරක්ෂාව හිමි වූ නිසා ජීවිතය රැකගැනීමට හැකි විය. අනතුරුව, ඔහු සිය අර්ධ-සොයුරා වූ රජුට පැවසූයේ තමා මාලිගයෙන් පිට වී සාමාන්‍ය වැසියකු ලෙස දිවි ගෙවීමට කැමති බවයි.

1724 ඔක්තෝම්බර් 11 වනදින, ග්යොංජොං රජු මියගියේ ය. එවිට සොරොන් පක්ෂය යෙඔනිං කුමරුට දොස් පැවරූයේ රජුගේ මරණයට ඔහු දායක වන්නට ඇති බවයි. මෙයට හේතු වූයේ වරක් නොරොන් පාර්ශ්වය ග්යොංජොං, වෙනුවට ඔහුව සිහසුනට පත්කිරීමට ගත් උත්සාහය නිසායි.රජුගේ මරණයට හේතු වූ රෝග ලක්ෂණ සලකා බලා, අදවන විට ඉතිහාසඥයන් පිළිගන්නේ රජු මියගියේ මුහුදු ආහාර ආසාදනයක් නිසා බවයි. හෝමර් හල්බර්ට් සිය ද හිස්ට්‍රි ඔෆ් කොරියා කෘතිය තුළ සඳහන් කරන්නේ, "සොයුරා මෙය සිදුකිරීමට කිසිදු හේතුවක් පෙන්වා නොමැති වීමත්, මුහුදේ සිට සැතපුම් 30ක් පමණ ඈත පෙදෙසකට, මධ්‍ය ග්‍රීෂ්ම සමයේ අයිස් නොමැතිව ගෙනඑන ලද කූනිස්සන් ආහාරයට ගැනීමෙන් මිනිසකු මිය යා හැකි වීමත් නිසා මෙම සිද්ධිය පිළිබඳ පැතිරුණු දූෂමාන ආරංචි පිළිබඳ ප්‍රබල සැකයක් ඇතිවන බවයි." 1724 ඔක්තෝම්බර් 16දින යෙඔනිං කුමරු යොංජෝ රජු ලෙසින්, එනම් ජොසොන්හි 21වන පාලකයා ලෙස සිහසුනට පත් විය.

රාජ්‍ය සමය
යොංජෝ රජු දැඩි කොන්ෆියුසියානු පාලකයකු වූ අතර, ඔහුගේ නිලධාරීන්ට වඩා සම්භාව්‍ය ග්‍රන්ථ පිළිබඳ ඔහුගේ දැනුම පුළුල් වූ බව පැවසේ. යොංජෝ රජු සහ ඔහුගේ මුණුපරු ජොංජෝ රජ සමයේ, කොන්ෆියුසියානුකැණය එහි උච්චත්වයට පත් විය. 16වන සියවසේ අගභාගයේ සහ 17වන සියවසේ මුල් කාලයේ පරිහානියට පත්ව තිබූ ආර්ථිකය යළි ප්‍රකෘති තත්ත්යට පත් විය. ඔහුගේ පාලන සමය ජොසොන් රාජවංශයේ වඩාත් දීප්තිමත්ම යුගවලින් එකක් ලෙස සැලකෙයි.

යොංජෝ සිය ජනයා පිළිබඳ බෙහෙවින් සැලකිළිමත් විය. ජොසොන් රාජවංශයේ අනුවාර්ෂික වාර්තා පවසන්නේ සිය 4වන වර්ෂයෙහි පාන්දර ඇති වූ වර්ෂාවක හඬකින් අවදි වූ යොංජෝ රජු සිය සේවකයන්ට මෙසේ පවසා ඇති බවයි,

අනේ! මාගේ අයහපත් බව නිසා පසුගිය වසර හතර තුළ ජලගැලීම්, නියඟ හා සාගත පැමිණියේ ය. මේ වසර තුළ යි ඉන්-ජ්වා නැමැති රාජද්‍රෝහියකුගේ කැරැල්ලක් ඇති වී තිබේ. මෙවන් දුෂ්කරතාවන් හමුවේ කෙසේ නම් මාගේ දුගී ජනයා දිවිගෙවනු ඇත් ද? 'යුද්ධයකට පසු හැමවිටම දුෂ්කර වසරක් එළඹේ' යනුවෙන් පැරණි කියමනක් ද ඇත. වාසනාවට පසුගිය වසර දෙක පුරාවටම අපට විශාල සාගතයක් පැමිණියේ නැහැ. මේ වසරේ හොඳ අස්වැන්නක් ලැබේ යැයි අපි අපේක්ෂා කරමු. නමුත් මා තවමත් බියෙන් පසුවන්නේ ස්වනු නෙලීමේ කාලය ආසන්න නිසායි. ඊට පෙර ජලගැලීමක් හෝ නියඟයක් ඒදැයි කාටවත් පැවසිය නොහැකියි. හදිසියේම සීතල වැස්සක් ඇදහැළී අස්වනු නෙළීමට නියමිත බිම් ජලයෙන් යටකරාවිදැයි කවුරුන්වත් නොදනී. මගේ අවාසනාව නිසා මෙවන් දේ සිදුවුවහොත්, මට දෙව්ලොව දයාව හිමි නොවේවි. මාවිසින් ආවර්ජනා නොකර, උත්සාහ නොදරා සිටියහොත් මා කෙසේ ද දෙව්ලොව අනුකම්පාව දිනාගන්නේ? මම මා ගැනම ආවර්ජනය කිරීමට උත්සාහ ගත යුතුයි.

සිය අවාසනාව නිසා ජනයාගේ වගාවන් විනාශ වී ඔවුනට කුසගින්නේ සිටීමට සිදු වේදැයි යොංජෝ බියවුණේ ය. රජු ජනයාගේ බදු ප්‍රමාණය අඩුකිරීමට අමාත්‍යවරුනට නියෝග ක‍ළ අතර, තමන්ගේ භෝජන බඳුන් ප්‍රමාණය ද අඩුකළේ ය. සිය කුසගින්නෙන් පෙළෙන ජනයා වෙනුවෙන් සිතා, ඔහු තමන් ආහාරයට ගත් ආහාර වර්ග ප්‍රමාණය අඩුකළේ ය.

වසර 25කට පසු, 1753දී පමණ උදෑසනක ඇදහුලුණු නොනැවතුණු වර්ෂාව යොංජෝට සිය 4වන වර්ෂයේ ඇති වූ ජලගැල්ම සිහිපත් කළේ ය. අඩු ආහාර ප්‍රමාණයක් ගත් ඔහු: "අනේ! මගේ ගුණාංගවල අඩුබව නිසායි ජලගැලීම් සහ නියං ඇතිවන්නේ. එම වර්ෂයට වඩා මම තරමක් වැඩමහල්, කෙසේද මා ජනයාට අනුකම්පාව දැක්විය යුත්තේ? ඔවුන් වෙනුවෙන් මා තවත් වැඩිපුර වෙහෙසිය යුතුයි". නැවත වරක්, යොංජෝ සිය භෝජන මේසයේ බඳුන් සංඛ්‍යාව අඩුකිරීමට නියෝග කළේ ය. ඔහු වටා සිටි මිනිසුන් ඔහු දීප්තිමත්, ත්‍යාගශීලී, සහ කාරුණික රජකු බව පවසන්නට වූහ. ඔහුට තියුණු නිරීක්ෂණ හැකියාවක් සහ ඉක්මන් ධාරණ ශක්තියක් තිබූ බව පැවසේ.

ප්‍රතිපත්ති
17වන සියවසේ අගභාගය තුළ දේශපාලන පක්ෂආරවුල් නිසා රාජ්‍ය පරිපාලනයට සිදුවන අහිතකර බලපෑම වටහාගත් යොංජෝ රජු, සහසුනට පත්ව නොබෝකලකින්ම මෙම පක්ෂ ආරවුල් අවසන් කිරීමට උත්සාහ ගත්තේ ය. යොංජෝ කෙටිකාලීන සර්වත්‍ර යුධ සේවා බද්ද ස්ථාපනය කළ අතර, මාලිගයේ දොරටුවෙන් පිටතට යන සෑම විටම, ඔහු නිලධාරීන්, විද්වතුන්, සෙබලුන් සහ ගොවීන්ගේ අදහස් විමසුවේ ය. යුධ සේවා බද්ද අඩකින් අඩු කළ යොංජෝ, එහි අතිරික්තය ධීවර කර්මාන්තය, ලුණු, යාත්‍රා සහ අමතර ඉඩම් බදු මගින් පූරණය කරගැනිණි. මීට අමතරව යොංජෝ, රාජ්‍ය ආදායම් සහ වියදම් මූල්‍ය පද්ධතිය විධිමත් කරමින් ගිණුම්කරණ පද්ධතියක් පිහිටුවී ය. ඔහුගේ යතාර්ථවාදී ප්‍රතිපත්ති නිසා ග්යොංසං දෝ පළාතේ දුරබැහැර කඳුකර ප්‍රදේශ සිට ආසන්න වරායයන් දක්වා ධාන්‍ය බද්ද, මුදල් හෝ කපුවලින් අයකර ගත හැකි විය. මෙලෙසින් මුදල් සංසරණය වීම නිසා කාසි නිෂ්පාදනය වැඩි විය.

ගොවි ජීවිත සමෘද්ධිමත් කිරීමට යොංජෝගේ තිබූ දැඩි ආශාව නිසා ඔහු කොරියානු භාෂාවෙන් (හංගුල්) රචිත වැදගත් පොත් ජනතාව අතර බෙදා දීමට උත්සාහ ගත්තේ ය. ඒ අතර කෘෂිකර්ම ග්‍රන්ථය වැනි ග්‍රන්ථ ප්‍රධාන වේ. වර්ෂාමාන නැවත නිෂ්පාදනය කෙරුණු අතර, ඒවා ප්‍රදේශීය පරිපාලන කාර්යාල වෙත බෙදා දුණි. පොදු ව්‍යාපෘති ද ඇරඹිණි. සමාජ සචලතාවය ඉහළ නැංවීමේ නව ක්‍රමයක් ආරම්භ කරමින් යොංජෝ සමානා්‍ය ජනයාගේ සමාජ තත්ත්වය ඉහළ නැංවී ය. යොංජෝගේ මෙම ප්‍රතිපත්ති කොන්ෆියුසියානු රාජ්‍ය ක්‍රමය මානුෂීය පාලනයක් කරා ගෙනගියේ ය. නමුත් ඔවුනට එමගින් ඇති වූ සමාජ වෙනස වළක්වාගත නොහැකි විය.

වෙළඳ කටයුතු ප්‍රමාණය ක්‍රමයෙන් ඉහළ ගියේ ය. අගනුවර වෙළඳ ඒකාධිකාරය සහ තොග වෙළඳාම නොයෙකුත් සංවිධාන ඔස්සේ ගොඩනැගුණු අතර, බොහෝ වෙළඳුන් හන්යං නුවර වටා සංකේන්ද්‍රගත වන්නට විය. සම්ප්‍රදායිකව බෙදුණු රජයේ අවසරලත් වෙළඳසැල්, වීදි සහ පටු මංපෙත්වල අවසරලත් භාණ්ඩ සැපයුම්කරුවන් සහ කුඩා වෙළඳසැල්හිමියන් ඒකාබද්ධ කර ඒකාධිකාරී තොගවෙළඳ පද්ධතියකට ඒකරාශී කරන ලදී.

සිය සමාජ තත්ත්වය නොසලකා බොහෝ යැංබැන් වංශවත්හු සහ සාමාන්‍ය ජනයා හවුල් වෙළඳ කටයුතුවල නියැලෙන්නට වූහ. මෙලෙසින් හන්යං නගරය 18වන සියවසේ වෙළඳ සහ කර්මාන්ත ක්ෂේත්‍රයේ දියුණුවට පත් විය. අත්කම් සහ පිහි, අශ්ව කෙඳි හිස්වැසුම්, භෝජන මේස සහ පිත්තල භාණ්ඩ වැනි භාණ්ඩ සඳහා ඉල්ලුම ඉහළ ගියේ ය. මූලිකව අශ්ව කෙඳි හිස්වැසුම් පැළඳීමට යැංබැන්වරුන්ට පමණක් තිබූ අයිතිය ක්‍රමයෙන් නැති වී ගියේ ය.

නීතිවිරෝධීව සෑදූ පොත් වෙළඳාම වාණිජකරණය වූ අතර, ධනවත් යැංබැන්වරු සිය මුතුන්මිත්තන් ලියූ සාහිත්‍ය ග්‍රන්ථ ප්‍රකාශයට පත්කරන්නට වූහ. එලෙසම ජනප්‍රිය ප්‍රබන්ධ සහ කාව්‍ය ග්‍රන්ථ මුද්‍රණය ප්‍රචලිත විය. ජනතාව විශේෂයෙන්ම උපහාස සහ සමාජ විවේචන සඳහා ප්‍රියකළහ. එයට උදාහරණයක් ලෙස රජයේ නිලධාරීන්ගේ නොමනා ක්‍රියා සහ ලෝභීත්වය නිරූපණය කරමින් ගිසෙංවරියකගේ (විනෝදය ගෙනදෙන්නියකගේ) දියණියකගේ නිවැරදිබව තේමාකොට ගෙන ලියූ උපහාස ග්‍රන්ථයක් වන චුන්හ්යංජොන් (චුන්හ්යංගේ කථා) යන ග්‍රන්ථය බෙහෙවින් ප්‍රචලිත විය.

දූෂණයට වැටබැඳීම
මේ රජු පාක් මුන්-සු නැමැති අම්හෙං-ඉයොසා (암행어사), එනම් රජුගේ රහස් පරීක්ෂකවරයාට අනුග්‍රහ දැක් වූ බව ප්‍රකට ය. පාක්, යි ඉන්-ජ්වාගේ කැරැල්ල මැඬලීමේදී වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටුකළ අතර, රජුගේ නාමයෙන් වංචා දූෂණ සිදුකළ නිලධාරීන්ව ඔහු විසින් සිරභාරයට ගන්නා ලදී.

මතභේදය
යොංජෝ රජ සමයේ සිදු වූ වැදගත්ම අපකීර්තිමත් සිදුවීම ලෙස ඔහුගේ පුත්‍රයා වූ කිරුළහිමි සදෝ කුමරුගේ මරණය සඳහන් කළ හැකි ය. ඉතිහාසය අනුව, සදෝ මානසික රෝගයකින් පෙළුණු අතර, ඔහු හේතු රහිතව මාලිගයේ නොයෙක් වැසියන් මරණයට පත් කළ අතර, ඔහු ලිංගික විකෘතිතාවන්ගෙන් පෙළුණු අයෙක් ලෙස සඳහන් වේ. මාලිගයේ නීති අනුව යොංජෝ රජුට සිය පුතු සිය දෑතින්ම මරා දැමිය නොහැකි විය. ඒ නිසා 1762 උණුසුම් ජූලි දිනයක සදෝව විශාල දැව සහල් මංජුසාවක සිරකරන ලදී. ඉන් දින අටකට පසු, හුස්ම හිර වීම නිසා සදෝ මරණයට පත් විය. 19වන සියවසේ දී, සදෝ කුමරුට මානසික ආබාධයක් නොතිබූ බවත්, නමුත් රචකයන් විසින් එසේ ලියා ඇති බවටත් කටකතා පැතිරිණි. නමුත් මෙම කටකතාවලට පටහැනි තොරතුරු ඔහුගේ වැන්දඹුව වූ හ්ය්ග්යොං ආර්යාව විසින් රචිත හ්යේග්යොං ආර්යාවගේ මතක සටහන් සහ ජොසොන් රාජවංශයේ අනුවාර්ෂික වාර්තාවන්හි සඳහන් වේ.

කතෝලික ධර්මය
රට තුළ සිදු වූ රෝමානු කතෝලික ක්‍රියාකාරකම්වලට එරෙහිව පළමුව පියවර ගත් රජු වන්නේ යොංජෝ රජුයි. 18වන සියවස විට විශේෂයෙන්ම ගංවොන් සහ හ්වංහේ පළාත් තුළ කතෝලික ධර්මය පැතිරගියේ ය. 1758දී, යොංජෝ රජු නිලවශයෙන් කතෝලික ධර්මය ඇදහීම සාහසික ක්‍රියාවක් ලෙස නිවේදනය කරන ලදී.

මරණය
කිරුළහිමි සදෝ කුමරුන්ගේ මරණයෙන් වසර 14කට පසු, සදෝගේ පුත්‍රයා සහ යොංජෝගේ මුණුපරා වූ ජොංජෝ රජු බවට පත් විය. නව රජුගේ මුල් රාජ්‍ය කාලය තුළ, දේශපාලන කුමන්ත්‍රණ බහුල වූ අතර, ඔහුගේ පියා වූ කිරුළහිමි සදෝ කුමරුන්ට දඬුවම් පැමිණවීමට, පෙත්සම් ඉදිරිපත් කළ රාජ්‍ය නිලධාරීහු ජොංජෝ තමන්ගෙක් පලිගනීවි යැයි බියවූහ.

යොංජෝ රජුගේ දේහය දොංගුර්‍යුංහි රාජවංශ සොහොනෙහි මිහිදන් කරන ලදී. යොංජෝ රජුගේ සිරුර, සිය දෙවන බිරිඳගේ දේහය සමග ගුරි නගරයේ, වොන්න්‍යුංහි (원릉, 元陵) රාජකීය සොහොනේ භූමදාන කොට ඇත.

පවුල

පියා: සුක්ජොං රජු (숙종)
මව: හේජු චෝයි වංශයේ රාජකීය වංශවත් සුක් උපබිසව (숙빈 최씨)
බිසෝවරු:
 දල්සුං සියෝ වංශයේ ජොංසොං අගබිසව (정성왕후 서씨, 1692 දෙසැම්බර් 7 – 1757 පෙබරවාරි 15) (1703 නොවැම්බර් මස විවාහ විය)
 දරුවන් නැත
 ග්යොංජු කිම් වංශයේ ජොංසුන් අගබිසව (정순왕후 김씨, 1745 නොවැම්බර් 10 – 1805 ජනවාරි 12)
 දරුවන් නැත
 ලී වංශයේ රාජකීය වංශවත් ජොං උපබිසව (정빈 이씨, 1694-1721)
 කිරුළහිමි හ්යෝජං කුමරු (효장세자, 1719–1728).
 හ්වාඔක් කුමරිය (화억옹주, 1717-1718)
 හ්වාසූන් කුමරිය (화순옹주, 1720-1758) ඇය අනපේක්ෂිත ලෙස මියගිය සිය සැමියා වූ කිම් හන් ෂින් (වොල් සුං වී) ගේ මරණින් පසු සියදිවි නසාගත්තා ය.
 ලී වංශයේ රාජකීය වංශවත් යොං උපබිසව (영빈 이씨, 1696 – 23 August 1764)
 කිරුළහිමි සදෝ කුමරු (사도세자, 1735–1762)
 හ්වාප්යොං කුමරිය (화평옹주, 1727–1748)
 හ්වාහ්යොප් කුමරිය (화협옹주, 1733–1752)
 හ්වාවැන් කුමරිය (화완옹주, 1738–1808)
 ජෝ ග්වයි-ඉන් (귀인 조씨)
 හ්වායූ කුමරිය (화유옹주, 1741–1771)
 මූන් සුක්-උයි (숙의 문씨)
 හ්වාර්යොං කුමරිය (화령옹주, 1752–1821)
 හ්වාගිල් කුමරිය (화길옹주, 1754–1772)

ඔහුගේ සම්පූර්ණ මරණාපර නාමය
 කොරියාවේ මහා යොංජෝ ජංසුන් ජිහෙං සුන්දොක් යොංමෝ උයිර්යොල් ජං-උයි හොං-යුන් ග්වං-ඉන් දොන්හුයි චෙචොන් ගොන්-ග්‍යුක් සොංගොං සින්හ්වා දේසොං ග්වං-උන් ගෙතේ ගියොං යොම්යොං සුන්චොල් ගොන්-ගොන් ගොන්යොං බේම්යොං සුතොං ග්යොංන්‍යොක් හොංයු ජුංහ්වා යුංදෝ සුක්ජං චංහුන් ජොංමුන් සොන්මු හුයිග්යොං හ්යොන්හ්යෝ රජ
 영조장순지행순덕영모의렬장의홍윤광인돈희체천건극성공신화대성광운개태기영요명순철건건곤영배명수통경력홍휴중화융도숙장창훈정문선무희경현효대왕
 英祖莊順至行純德英謨毅烈章義洪倫光仁敦禧體天建極聖功神化大成廣運開泰基永堯明舜哲乾健坤寧配命垂統景曆洪休中和隆道肅莊彰勳正文宣武熙敬顯孝大王

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
කිම් සුං-වොන් විසින් - 1988 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ද මෙමොයර්ස් ඔෆ් ලේඩි හ්යේග්යොං.
ලී මින් හෝ විසින් - 2002 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජෑං හී බින්.
ජෝ මින්-කි විසින් – 2002 රූපවාහිනී කතාමාලවක් වූ ඉන්ස්පෙක්ටර් පාක් මුන්-සු.
ලී සූන්-ජේ විසින් – 2007 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ යි සන්.
ලී හ්යුං-සුක් විසින් - 2010 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ දොං යි.
ජොන් ගූක්-හ්වන් විසින් - 2011 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ වොරියර් බෙක් දොං-සූ.
හන් සුක්-ක්යු විසින් - 2014 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ සීක්‍රට් ඩෝ.
සොං කං-හෝ විසින් - 2015 චිත්‍රපටියක් වූ ද ත්‍රෝන්.
කිම් මියුං-ගොන් විසින් - 2015 චිත්‍රපටියක් වූ රෙඩ් මූන්.
යෝ ජින්-ගූ විසින් - 2016 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජැක්පොට්| වැනි නිර්මාණ තුළ ද යොංජෝ රජුගේ චරිතය නිරූපණය කර ඇත.

මේවාත් බලන්න
කොරියාවේ ඉතිහාසය
කොරියාවේ රජවරු
ජොසොන් රාජවංශය
දොං යි (රූපවාහිනී කතාමාලාව)
යි සන් (රූපවාහිනී කතාමාලාව)

මූලාශ්‍ර

1694 උපත්
1776 මරණ
ජොසොන් පාලකයින්
18වන සියවසේ කොරියානු ජනයා

ජෝසුන්හි යොංජෝ රජ


Preprint (lucrare prepublicată) este o versiune preliminară a unei lucrări științifice (de obicei un articol), care nu a fost încă publicat într-un jurnal științific.

Publicarea într-un jurnal științific tradițional durează adesea luni sau chiar ani de la prezentarea articolului, în timp ce dezvoltarea științei este mult mai rapidă. Publicarea unor articole preimprimate pe Internet permite ca rezultatele cercetării să fie puse la dispoziția altor cercetători fără a fi nevoie de o lungă perioadă de așteptare până când articolul va fi publicat în revista de specialitate și, prin urmare, nu este întârziată dezvoltarea științei, cum ar fi fost dacă s-ar fi așteptat publicarea tradițională.

Principalele servicii pentru publicarea preprinturilor sunt arXiv și bioRxiv.org.

Note

Bibliografie
  Eysenbach G., The impact of preprint servers and electronic publishing on biomedical research. Curr Opin Immunol. 2000 Oct;12(5):499-503
  Eysenbach G., Challenges and changing roles for medical journals in the cyberspace age: Electronic pre-prints and e-papers, J Med Internet Res 1999;1(2):e9

Știința informației
Săptămâna accesului deschis 2022

Preprint


Entropi er udtryk for den samlede uorden eller tilfældighed i et system, se Entropi.

Entropi kan herudover have følgende betydninger:

 Entropi (informationsteori)
 Entropi (fysik)
 Entropi (økologi)

Entropi (flertydig)


Sant'Orsola a Chiaia (također nazvana Sant'Orsola dei Mercedari Spagnoli ili župna crkva Santa Maria della Mercede a Chiaia) je crkva u largo Sant'Orsola u četvrti Chiaia u Napulju, Italija.
Izvorno je na ovom mjestu bila mala kapelica iz 16. stoljeća koju je darovao Španjolac Annibale de Troyanis y Mortella i posvetio je svetoj Uršuli. Godine 1569. darovana je očevima reda Santa Maria della Mercede, koji su 1576. godine srušili kapelu da bi sagradili novi samostan. Crkva je obnovljena. Godine 1875. klaustar u kojem su se nalazile grobnice redovnika srušen je i umjesto njega izgrađeno je Teatro Sannazaro. U samostanu su do 1923. bili svećenici Mercedari.

U 19. st. rekonstrukcijom su dodane freske u lukovima lađe i na stropu s prikazima Gospine priče (1851.) i Otkupljenja zarobljenika (1852.) G. Gravantea. U transeptu su dva platna nepoznatih umjetnika iz 16. stoljeća.

Bibliografija

 Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, Newton e Compton editore, 2004.

Vanjske poveznice

Katoličke crkve u Napulju
Barokne crkve u Napulju

Sant'Orsola a Chiaia


Henry Lascelles puede hacer referencia a:

 Henry Lascelles (1767–1841), II conde de Harewood.
 Henry Lascelles (1797–1857), III conde de Harewood.
 Henry Lascelles (1824–1892), IV conde de Harewood.
 Henry Lascelles (1846–1929), V conde de Harewood.
 Henry Lascelles, (1882–1947) VI conde de Harewood.

Henry Lascelles


Red Rackham's Treasure () is the twelfth volume of The Adventures of Tintin, the comics series by Belgian cartoonist Hergé. The story was serialised daily in , Belgium's leading francophone newspaper, from February to September 1943 amidst the German occupation of Belgium during World War II. Completing an arc begun in The Secret of the Unicorn, the story tells of young reporter Tintin and his friend Captain Haddock as they launch an expedition to the Caribbean to locate the treasure of the pirate Red Rackham.

Red Rackham's Treasure was a commercial success and was published in book form by Casterman the year following its conclusion. Hergé continued The Adventures of Tintin with The Seven Crystal Balls, while the series itself became a defining part of the Franco-Belgian comics tradition. Red Rackham's Treasure has been cited as one of the most important installments in the series for marking the first appearance of eccentric scientist Cuthbert Calculus, who subsequently became a core character. The story was adapted for the 1957 Belvision animated series Hergé's Adventures of Tintin, the 1991 Ellipse/Nelvana animated series The Adventures of Tintin, the 1992-3 BBC Radio 5 dramatisation of the Adventures, the feature film The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn (2011) directed by Steven Spielberg, and the film's tie-in video game.

Synopsis

The synopsis continues a plot begun in The Secret of the Unicorn.

Tintin and his friend Captain Haddock plan an expedition to the West Indies aboard a fishing trawler, the Sirius, to search for the treasure of the pirate Red Rackham. Having previously read three parchments authored by Haddock's ancestor, Sir Francis Haddock, the duo had discovered the coordinates to what they believe is the treasure aboard the sunken 17th century vessel, the Unicorn, near an unknown island. An eccentric, hard-of-hearing inventor named Professor Cuthbert Calculus offers to aid them with the use of his shark-shaped one-man submarine, but they decline his assistance. Setting sail, they are joined by the police detectives Thomson and Thompson and soon discover that Calculus has stowed away on board, bringing his submarine with him.

When they reach the coordinates shown on the parchments, there is no island in sight. Frustrated, Haddock ponders turning back, but Tintin soon realizes the problem: If Sir Francis had used a French chart instead of an English chart to calculate the position, the coordinates would have been measured on the Paris Meridian rather than the Greenwich Meridian. As they have been using the Greenwich Meridian, they realise that they are too far west.

After traveling to the correct position, they discover an uncharted island, which is located about  north of Punta Cana (Dominican Republic) and  East-South-East of Cockburn Town (Location of 20°37'42.0"N 70°52'15.0"W adjusted by 2° 20′ 14.02500″ E for the Paris Meridian). There, they find a statue of Sir Francis Haddock and other evidence, including parrots who still use Haddock insults handed down from Sir Francis. Tintin deduces that Francis Haddock had taken refuge on the island and that the wreck of the Unicorn must be nearby. They locate the wreck using Calculus' submarine and recover various artefacts from it, but do not find the treasure. Among the artefacts is a strongbox containing old documents revealing that Sir Francis Haddock had been the owner of the country estate Marlinspike Hall.

Back in Belgium, Calculus purchases the Hall, using funds from the sale of his submarine design, and gives it to Haddock. Tintin and Haddock search the house's cellars, where Tintin spots a statue of Saint John the Evangelist holding a cross with a globe and eagle at its feet. Tintin suddenly remembers that Francis Haddock's original three parchments said, "For 'tis from the light that light will dawn, and then shines forth the Eagle's cross" and realises that this message referred, not to the location of the Unicorn, but to Saint John "the eagle": his traditional symbol. Tintin locates the island on the globe, presses a secret button which he finds there, and discovers Red Rackham's treasure hidden inside. Sometime later, Haddock hosts an exhibition of the treasure and several Unicorn artefacts in Marlinspike Hall.

History

Background

Red Rackham's Treasure was serialized amidst the German occupation of Belgium during World War II. Hergé had accepted a position working for , Belgium's largest Francophone daily newspaper. Confiscated from its original owners,  was permitted by the German authorities to reopen under the directorship of Belgian editor Raymond de Becker, although it remained firmly under Nazi control, supporting the German war effort and espousing anti-Semitism. After joining  on 15 October 1940, Hergé became editor of its new children's supplement, , with the help of an old friend, Paul Jamin, and the cartoonist Jacques Van Melkebeke, before paper shortages forced Tintin to be serialised daily in the main pages of . Some Belgians were upset that Hergé was willing to work for a newspaper controlled by the occupying Nazi administration, although he was heavily enticed by the size of '''s readership, which numbered some 600,000. Faced with the reality of Nazi oversight, Hergé abandoned the overt political themes that had pervaded much of his earlier work, instead adopting a policy of neutrality. Entertainment producer and author Harry Thompson observed that, without the need to satirise political types, "Hergé was now concentrating more on plot and on developing a new style of character comedy. The public reacted positively".Red Rackham's Treasure was the second half of a two-part story arc which had begun with the previous adventure, The Secret of the Unicorn. This arc was the first that Hergé had produced since Cigars of the Pharaoh and The Blue Lotus (1934–36). However, as Tintin expert Michael Farr related, whereas Cigars of the Pharaoh and The Blue Lotus had been largely "self-sufficient and self-contained", the connection between The Secret of the Unicorn and Red Rackham's Treasure is far closer.

InfluencesRed Rackham's Treasure introduced Professor Cuthbert Calculus to The Adventures of Tintin, who became a recurring character. Hergé had made use of various eccentric professors in earlier volumes of the series, such as Sophocles Sarcophagus in Cigars of the Pharaoh, Hector Alembick in King Ottokar's Sceptre, and Decimus Phostle in The Shooting Star, all of whom prefigure the arrival of Calculus. The character's deafness had been inspired by a colleague whom Hergé had worked with years earlier at Le Vingtième Siècle. Visually, Calculus was based on a real scientist, the Swiss inventor Auguste Piccard, who had been the first man to explore the stratosphere in a hot air balloon in 1931. Hergé had observed Piccard walking about Brussels on a number of occasions, however the character of Calculus would be notably much shorter than Piccard. Hergé named this character Tryphon Tournesol; while the surname meant "sunflower", the forename was adopted from a carpenter named Tryphon Beckaert whom Hergé had encountered in Boitsfort. Tryphon Tournesol was later renamed Cuthbert Calculus in the English translation and Balduin Bienlein (meaning "Little Bee") for the German translation.

Calculus' shark-shaped submarine was visually based on a real American submarine; Hergé had seen a picture of this in a German newspaper. The diving suit worn in the story was also based on clippings that Hergé had accumulated. Similarly, the dockside bar depicted by the cartoonist was based on an illustration that he had collected. The shop where Haddock and Tintin buy the diving equipment, including the suit, was inspired from a picture of a bar which was featured in the German magazine, Berliner Illustrirte Zeitung. The tribal effigy found on a Caribbean island by Sir Francis Haddock was based on a Bamileke tribal statue from Cameroon that Hergé saw in a museum. The Sirius, which had appeared before in The Shooting Star, was named after the SS Sirius, the first ship to cross the Atlantic Ocean solely under steam power, but was visually based upon the design of a trawler, the John-O.88. Hergé had sketched this ship in Ostend docks before obtaining both detailed plans of the trawler from the builders, Jos Boel & Son, and a small-scale model of it from a collector. The undersea wreck of the Unicorn was loosely inspired by images of the wreck of a 17th-century Swedish vessel, the Vasa, which Hergé had collected. The instance in the story in which a shark swallows a large box (that the characters hope contains the treasure) is based on a real account of a shark that swallowed a camera from the American underwater photographer Otis Barton, which Hergé had encountered in a French illustrated magazine.

The brief appearance of Dr. Daumière, who warns Haddock to cease drinking alcohol, was an allusion to Hergé's own physician, Dr. Daumerie. Hergé made a comical reference to the French comedian Sacha Guitry in the story by advertising a play by Guitry titled Me in which Guitry himself plays every role.

PublicationLe Trésor De Rackham Le Rouge began serialisation as a daily strip in Le Soir from 19 February 1943. The title of the new adventure had been announced in an advertisement in the newspaper two days previously. In Belgium, it was then published in a 62-page book format by Editions Casterman in 1944. Red Rackham's Treasure contained one of Hergé's two favourite illustrations from The Adventures of Tintin. It combines three actions encapsulating a sequence of events into one drawing: Haddock striding up the beach in the foreground, Tintin, Thomson and Thompson bringing the rowboat ashore in the midground, and the Sirius weighing anchor in the background.

Rather than immediately embark on the creation of a new Tintin adventure, Hergé agreed to a proposal that Le Soir crime writer, Paul Kinnet, would author a detective story featuring Thomson and Thompson. The story was titled Dupont et Dupond, détectives (Thomson and Thompson, Detectives), and was illustrated by Hergé.The Secret of the Unicorn and Red Rackham's Treasure were the first two Adventures of Tintin to be published in standalone English-language translations for the British market, as King Ottokar's Sceptre had previously been serialised in Eagle in 1951. Published by Casterman in 1952, these two editions sold poorly and have since become rare collector's items. They would be republished for the British market seven years later, this time by Methuen with translations provided by Michael Turner and Leslie Lonsdale-Cooper. Farr reported that Red Rackham's Treasure is the best-selling story in The Adventures of Tintin, while Harry Thompson referred to The Secret of the Unicorn-Red Rackham's Treasure arc as "the most successful of all Tintin's adventures".

Critical analysis
Harry Thompson stated that the Secrets of the Unicorn-Red Rackham's Treasure arc marked the beginning of the third and central stage of "Tintin's career". He furthermore stated that in these two stories, Tintin has been converted from a reporter into an explorer to cope with the new political climate. He stated that in this story, Hergé "abandons the complex plotting of The Secret of the Unicorn in favour of an episodic style of adventure not seen since the early books". Thompson further draws attention to the arrival of Calculus in the story, describing him as the "third and final member" of Tintin's "family". Thompson was critical of the use of colour in the story, stating that much of it looks better in black-and-white, as it was originally printed in Le Soir.

Hergé biographer Benoît Peeters observed that both The Secret of the Unicorn and Red Rackham's Treasure "hold a crucial position" in The Adventures of Tintin as it establishes the "Tintin universe" with its core set of characters. He felt that while religious elements had been present in previous stories, they were even stronger in The Secret of the Unicorn and its sequel, something which he attributed to Van Melkebeke's influence. Peeters believed that Red Rackham's Treasure was "an unforgettable book" because it is the volume in which the "family"—meaning Tintin, Snowy, Haddock, and Calculus—all come together. Fellow biographer Pierre Assouline echoed this idea, noting that Hergé had "settled" the three characters in their new home. Focusing on the character of Calculus, he noted that the idea of the eccentric professor was "so universal that it would be inaccurate to point to any one source", suggesting possible influences from Charlie Chaplin and Hergé's own father. For Assouline, the professor embodies "the gentle madness and subtle humour in comic strips". He added that both Red Rackham's Treasure and its predecessor "reveal Hergé at a new level in his art", and suggested that the reason for their popularity lay in the fact that they were "the visual continuation of a literary universe that stretches from Jules Verne to Pierre Benoit".

Jean-Marc Lofficier and Randy Lofficier opined that The Secret of the Unicorn-Red Rackham's Treasure arc represents "a turning point" for the series as it shifts the reader's attention from Tintin to Haddock, who has become "by far, the most interesting character". They claim that the introduction of Calculus "completes the indispensable triangle that imbues Tintin with its mythic quality". Asserting that here, Hergé's "art has reached a degree of near-perfection", they awarded it five stars out of five.
Michael Farr said that the scene introducing Calculus was "a comic tour de force" marking the start of the "rich vein of humour" that the character brought to the series. Noting that unlike The Shooting Star, this two-book story arc contains "scarcely an allusion to occupation and war", he praised the arc's narrative as "perfectly paced, without that feeling of haste" present in some of Hergé's earlier work.

In his psychoanalytical study of the Adventures of Tintin, the academic Jean-Marie Apostolidès characterised the Secret of the Unicorn-Red Rackham's Treasure arc as being about the characters going on a "treasure hunt that turns out to be at the same time a search for their roots". He stated that the arc revolves around Haddock's ancestry, and in doing so "deals with the meanings of symbolic relations within personal life". He compared Sir Francis Haddock to Robinson Crusoe and noted how the Caribbean natives deified Sir Francis Haddock by erecting a statue of him in the same manner that the Congolese deify Tintin at the end of Tintin in the Congo. Highlighting that Calculus is one of many eccentric scientists to appear in the series, Apostolidès nonetheless emphasises the uniqueness of Calculus, by noting that the character approaches Tintin, rather than Tintin approaching him, as the young reporter had done with previous scientists. Commenting on the introduction of Calculus' shark submarine, Apostolidès states that it "allows them to cross a boundary previously restricting human beings and to penetrate into another universe, the one beneath the seas that holds secrets hitherto unknown". Ultimately, he believes that by the end of the story, "the family structure is in place", with Calculus representing a father figure with financial control, and Haddock and Tintin, who have become brothers through their joint adventure, adding that with the aid of Francis Haddock, "the ancestor", they are given a home at Marlinspike Hall.

Literary critic Tom McCarthy highlighted what he perceived as scenes in Red Rackham's Treasure which reflected common themes in The Adventures of Tintin. He pointed out that in being a stowaway aboard the ship, Calculus was one of many stowaways in the series, and that the treasure represented the theme of jewels and precious stones which also cropped up in The Broken Ear, Tintin in the Congo, and The Castafiore Emerald. He noted Tintin's misreading of the parchments and stated this was one of a number of calculation mistakes that the character makes in the series. He suggested that a scene in which the shark submarine pushes between Haddock's buttocks was a form of sexual innuendo referencing anal sex, highlighting similar innuendo in The Broken Ear and The Crab with the Golden Claws.

Adaptations
In 1957, the animation company Belvision Studios produced Hergé's Adventures of Tintin, a series of daily five-minute colour adaptations based upon Hergé's original comics. Red Rackham's Treasure was the fifth story to be adapted in the second series (and the eighth to be adapted overall), being directed by Ray Goossens and written by the cartoonist Greg. In later years, Greg would become editor-in-chief of Tintin magazine.

In 1991, a collaboration between the French studio Ellipse and the Canadian animation company Nelvana adapted 21 of the stories into a series of episodes, each 42 minutes long. Red Rackham's Treasure was the tenth episode of The Adventures of Tintin to be produced, although it ran half as long as most of the others. Directed by Stéphane Bernasconi, the series has been praised for being "generally faithful", with compositions having been actually directly taken from the panels in the original comic book.

A 2011 motion capture feature film directed by Steven Spielberg and produced by Peter Jackson was released in most of the world October–November 2011, under the title The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn, and in the US on 21 December, where it was simply titled The Adventures of Tintin. The film is partially based on Red Rackham's Treasure, combined with elements of The Secret of the Unicorn and The Crab with the Golden Claws''. A video-game tie-in to the movie was released October 2011.

References

Notes

Footnotes

Bibliography

External links
 Red Rackham's Treasure at the Official Tintin Website
 Red Rackham's Treasure at Tintinologist.org

1944 graphic novels
Comics set in the Caribbean
Literature first published in serial form
Methuen Publishing books
Nautical comics
Pirate comics
Tintin books
Comics about treasure hunting
Works originally published in Le Soir
Comics set in mansions and country houses

Red Rackham's Treasure


بلدية أريناس دي سان بيدرو (بالإسبانية: Arenas de San Pedro) بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية أريناس دي سان بيدرو 6.933 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

أعلام
 جوان بادروس
 إنفانتي لويس، كونت تشينشون
 بورخا سانشيز جيل

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية أريناس دي سان بيدرو

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

أريناس دي سان بيدرو


Su bilimi ya da hidroloji, suların yerküre üzerindeki dağılımını ve mekanik, fiziksel, kimyasal ve biyolojik özelliklerini inceleyen disiplinler arası bir bilimdir.

Yeryüzünde canlıların yaşamını devam ettirmek için suyu kullanmak ve kontrol altına almak istemesi gerektiğinden insanlar tarihin başlangıcından beri su ile ilgilenmişler, suyun her türlü özelliklerini tanımaya, hareketini yöneten kuramları belirlemeye, oluşturabileceği tehlikeleri belirlemeye, önlemeye ve sudan en iyi şekilde yararlanmaya çalışmışlardır. Suyun hareketini inceleyen bilime hidromekanik, bu bilimin teknikteki uygulamasına da hidrolik denir. hidroloji veya su bilimi ise suyun dünyadaki dağılımını ve özelliklerini inceler.

Hidrolojinin en geniş tanımı, 1962 senesinde ABD Bilim ve Teknoloji Federal Konseyi Bilimsel Hidroloji Komisyonu tarafından önerilmiştir ve önerdikleri tanım ise: "Hidroloji, yerküresinde (yani yeryüzünde, yeraltında ve atmosferde) suyun çevrimini, dağılımını, fiziksel ve kimyasal özelliklerini, çevreyle ve canlılarla karşılıklı ilişkilerini inceleyen temel ve uygulamalı bir bilimdir".

Bu tanımıyla hidroloji diğer birçok bilimlerin alanlarına da girmektedir. Disiplinler arası bir niteliği olan hidroloji bilimi matematik, fizik ve kimya gibi bilimlerle çok yakın bir ilişki içindedir. Hidrolojiyle diğer bilimler arasındaki sınırları kesin olarak belirginleştirmek çok güçtür. Ancak atmosferdeki su ile daha çok meteorolojinin, denizlerdeki su ile oşinografinin, yerin derinliklerindeki su ile de hidrojeolojinin uğraştığı söylenebilir.

Metotları
Su bilim çalışmalarında genelde şu yöntemler kullanılır:

Ölçümler
Bütün hidrolojik çalışmalarda ilk adım gerekli doğal verilerin toplanması için ölçümler yapılmasıdır. Hidrolojik olayları laboratuvarda benzeştirmek bugün için mümkün olmadığından ölçümlerin doğrudan doğruya doğada yapılması gerekmektedir. Bunun için yeteri sıklıkta bir ölçme ağının kurulması, bu ağdaki istasyonların yeterli hassasiyeti olan araçlarla donatılması ve bu ölçeklerin itinalı bir şekilde okunması gerekir. Hidrolojik veriler gerek zamanla gerekse yerden yere çok değiştikleri için ölçmelerin sık noktalarda ve sürekli olarak yapılması gereklidir. Son yıllarda hidrolojik ölçümlerde hassasiyeti arttıran araçlar kullanılmaktadır, bu arada nükleer tekniklerin kullanılması gittikçe yaygınlaşmaktadır.

Verilerin işlenmesi
Ölçmeler sonunda elde edilen bilgiler çok sayıda ve dağınıktır. Bu verilerin insan eliyle kaydedilmesi yerine otomatik olarak kartlara, şeritlere geçirilmesi ve veri tabanları halinde saklanması uygundur. Bu kayıtları en iyi şekilde yararlanılabilecek hale getirmek gerekir. Bu iş için günümüzde ileri bilgi işlem metotları kullanılmakta, işlemler bilgisayarlarla yapılmaktadır.

Matematik modeller kurulması
Bütün hidrolojik verileri ölçerek elde etmek ekonomik olmayacağı gibi birçok hallerde mümkün de olmadığından ölçümlerin bulunmadığı ya da yetersiz olduğu hallerde hidrolojik olayları yöneten kanunların belirlenmesi için bu olayların matematik modellerinin kurulması ve bunların doğruluğunun ölçme sonuçlarıyla karşılaştırılarak kontrol edilmesi gerekir. Fizik kanunları esas alınarak kurulan bu modeller doğadaki hidrolojik sistemlerin soyutlanmış benzerleri olarak düşünülebilir. Bu modellerin kurulmasında sistem analizi metotları önem kazanmaktadır. Hidrolojik modeller insanların doğada yapacakları değişikliklerin sonunda hidrolojik büyüklüklerde oluşacak değişmelerin tahmininde de kullanılır.

Olasılık hesabı ve istatistik metotlarının kullanılması
Hidrolojik olaylar değerleri zaman içinde değişen çok sayıda değişkenin etkisi altında meydana geldikleri için önceden kesinlikle belirlenemeyen bir nitelik taşırlar. Örneğin elde bulunan 30 yıllık ölçme sonuçlarını kullanarak bir akarsuda gelecek 100 yıl içinde görülecek en büyük taşkını kesin olarak belirlemek mümkün değildir. Bu bakımdan olasılık teorisi ve istatistiğin hidrolojide kullanılması büyük önem taşır. Ancak bu bilimler yardımıyla 100 yıllık taşkın debisi için tahminler yapmak mümkün olabilir. Bu bilimlerin hidrolojideki önemleri son yıllarda daha iyi anlaşılmış ve hidroloji öğretiminde bu gibi metotlara büyük bir yer verilmeye başlanmıştır. Ancak unutulmaması gereken bir nokta bu metotları gözü kapalı olarak uygulamamak, daima önce hidrolojik olayın fiziksel yönlerini incelemek zorunluluğudur.

Hidrolojik olayların incelemesinde değişkenlerin çokluğu ve aralarındaki ilişkilerin karmaşıklığı yüzünden teorik bir analiz çoğu zaman mümkün olmadığından yaklaşık yöntemler kullanmak gerekir. Bu sebeple birçok problemlerin çözümü için birden fazla yöntem kullanılabileceği görülür. Bunların arasında uygun bir seçim yapmak bilgi ve deneyimi gerektirir. Kullanılacak metot incelenen olayın zaman ölçeğiyle de ilişkilidir.

Çevrim
Su doğada çeşitli yerlerde ve çeşitli hallerde bulunmakta ve yer küresinin çeşitli kısımları arasında durmadan dönüp durmaktadır. Yerküresinin iklim sistemi ile yakından ilişkili olan hidrolojik çevrim günlük ve yıllık periyotları olan bir süreçtir.

Atmosfer biriktirme sisteminden yüzeysel biriktirme sistemine düşen yağışın bir kısmı sızma yoluyla zemin nemi biriktirme sistemine, oradan da perkolasyon yoluyla yer altı biriktirme sistemine geçmektedir. Her üç sistemin de buharlaşma ve terleme yoluyla atmosfer ile ilişkileri bulunduğu gibi yüzeysel biriktirme sistemine düşen yağış eklenip buharlaşma kayıpları çıktıktan sonra geriye kalan su akarsularda akış şeklinde denizlere veya göllere ulaşmakta, oradan buharlaşma ile atmosfere geri dönmektedir. Hidrolojik çevrim sırasında su aynı zamanda yer yüzeyinden söktüğü katı taneleri akarsular yoluyla göl ve denizlere taşıyarak yerkabuğunun biçim değiştirmesine sebep olur.

Sistem, düzenli bir şekilde birbirleriyle ilişkili olan ve çevresinden belli bir sınırla ayrılan bileşenler takımı olarak tanımlanır. Sistemi çevresinden ayıran sınırın çizilmesi incelenen problemin özelliklerine bağlıdır. Hidrolojik çalışmalarda göz önüne alınan sistem bir akarsu havzasının bir bölümü olabileceği gibi bir havzanın tümü de olabilir, birkaç havza bir arada bir sistem olarak da düşünülebilir. Bir sistemin çevresiyle olan ilişkileri girdi ve çıktı vektörleriyle belirlenir.

Yerküresinde insanın varlığı hidrolojik çevrimi etkilemektedir. Bu diyagram hidrolojinin mühendislikteki önemini de ortaya koymaktadır. Mühendislik hidrolojisinde yüzeysel akışını aynı çıkış noktasına gönderen bölge olarak tanımlanan su toplama (drenaj) havzasını esas ünite olarak ele almak uygun olur. İnsanın hidrolojik çevrim üzerindeki etkisi yağış safhasında suni yağış şeklinde görülür. Diyagramda bir havzaya düşen yağışın bir kısmının buharlaşma ve terleme ile atmosfere geri döndüğü bir kısmının zemine sızarak yer altı taşıma ve biriktirme sistemine katıldığı, bir kısmının da yüzeysel taşıma ve biriktirme sisteminde yüzeysel akış haline geçtiği görülmektedir. İnsan doğal bitki örtüsünü değiştirerek tutma, terleme ve sızma kayıplarını etkileyebilir. Bunun sonunda yüzeysel akış değişir. Örneğin ormanların kesilmesi sonunda yüzeysel akış hacminin ve taşkınların büyüdüğü görülmüştür. Şehirleşme de sızma kayıplarını azaltacağından yüzeysel akış üzerinde etkili olur, yer altı biriktirme sistemini de etkiler. Bir yandan da kirli artıkların akarsulara dökülmesiyle insan doğada suların kirlenmesine, böylece su kalitesinin düşmesine sebep olmaktadır. Şehirleşmenin ve endüstrinin ilerlemesiyle daha da önem kazanan bu sorun insanın hidrolojik çevrim üzerine etkisinin olumsuz bir yönünü yansıtmaktadır. İnsanlar tarafından meydana getirilen büyük biriktirme hazneleri akarsulardaki akış rejimini değiştirirler, bu hazneler aynı zamanda önemli miktarda buharlaşmaya yol açtığı için haznelerden buharlaşma diyagramda ayrıca gösterilmiştir.

İnsan kendisi için gerekli olan suyu akarsular ve haznelerden su alarak yüzeysel sistemden ve yerçekimi ya da pompajla yer altı sisteminden elde edebilir. Bir havzada mevcut toplam su miktarı hidrolojik çalışmalarla belirlenir. Bu miktarı ihtiyaçla karşılaştırarak suyun en ekonomik şekilde kullanılmasını sağlamak ise su kaynaklarını geliştirme çalışmalarının konusudur.

Dolaşım ve yeraltı sularının oluşumu

Hidrolojik dolaşım
Yeryüzüne düşen yağış yoluyla oluşan sular, yağış esnasında daha yere ulaşmadan, arazi üzerinden akarken ve bitkiler tarafından alınıp terleme yolu ile dışarı çıkıp buharlaşır. Bu suyun kısa dolaşım yapması ve tekrar atmosfere dönmesi olayıdır.

Aynı şekilde oluşan suların bir kısmı ise yüzeyde akar ve çeşitli akarsuları oluşturur. Diğer bir kısmı da yeraltına sızar; buralarda birikir ve yeraltısularını meydana getirir. Yeraltına sızan bu sular boşlukları ve çatlakları doldurur; bu boşluk ve çatlaklar boyunca derinlere kadar gider; ya da bir noktadan "Kaynak" şeklinde yeryüzüne yeniden çıkar, akarsulara, göllere veya denize boşalır. Bu yüzden su daha uzun yollu Büyük dolaşım yapmış olur. Suyun çeşitli şekillerde yapmış olduğu bu dolaşımlarına "Hidrolojik Dolaşım" adı verilir. Bu devam edegelen döngü, güneş kaynaklı ısı enerjisi ve yerçekimi ile oluşmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Hidrometri

Kaynakça
 Temel Britannica Ansiklopedileri
 Bilim ve Teknik TÜBİTAK

Hidrolik mühendisliği

Su bilimi


An Carex perakensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Carex perakensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. p. borneensis
 C. p. perakensis
 C. p. vansteenisii

Mga kasarigan

Carex

Carex perakensis


Jacob Spoonley (3 de marzo de 1987 en Palmerston North) es un futbolista neozelandés que juega como arquero en el Forrest Hill Milford.

Carrera

Comenzó a figurar en la plantilla oficial del Auckland City en 2005 y sus buenas actuaciones en las categorías menores de la selección neozelandesa permitieron que el Wellington Phoenix le hiciera un contrato profesional en 2007, formando parte de la creación de la franquicia participante de la A-League. En 2008 regresó al Auckland City y logró varios éxitos locales e internacionales. En 2012, el Phoenix lo contrató a préstamo para afrontar un encuentro de la temporada 2012/13. En 2013 firmó con el Team Wellington en busca de más regularidad. Volvería a ser cedido a préstamo a los Nix debido a la convocatoria internacional de Glen Moss y la lesión de Lewis Italiano, arqueros del club. El club wellingtoniano llegó a la final de la ASB Premiership 2013/14, pero cayó en la final ante el Auckland. Volvió a ser cedido a préstamo al Phoenix en 2014 para disputar la última fecha de la A-League. En 2014 se alejó del Wellington y regresó al Auckland. Dejaría la liga nacional en 2017, pasando al Forrest Hill Milford, participante de las ligas regionales de Auckland.

Clubes

Selección nacional

Representó por primera vez a  en la Copa Mundial Sub-20 Canadá 2007. Formó parte del plantel que jugó los Juegos Olímpicos de Pekín 2008, disputando los tres encuentros como arquero titular. Ese mismo año tuvo su debut con la selección absoluta, cuando ingresó debido a la expulsión de Glen Moss en la derrota 2-0 de los All Whites ante .

Volvió a ser llamado para la selección mayor el 21 de marzo de 2013 en la previa a dos encuentros por eliminatorias frente a  y , remplazando a Moss, que había sufrido una lesión durante un entrenamiento.

Partidos e invictos internacionales

Palmarés

Referencias

Enlaces externos
 Spoonley en transfermarkt
 Spoonley en la página de la FIFA

Nacidos en Palmerston North
Futbolistas de Nueva Zelanda
Futbolistas de Nueva Zelanda en los Juegos Olímpicos de Pekín 2008
Futbolistas de Nueva Zelanda en la Copa de las Naciones de la OFC 2008
Futbolistas de la selección de fútbol sub-20 de Nueva Zelanda
Futbolistas del Auckland City Football Club
Futbolistas del Wellington Phoenix Football Club
Futbolistas del Miramar Rangers
Futbolistas del Team Wellington
Futbolistas del Forrest Hill Milford
Guardametas de fútbol

Jacob Spoonley


Bachkand est un village de la région de Kelbajar en Azerbaïdjan.

Histoire
En 1993-2020, Bachkand était sous le contrôle des forces armées arméniennes. Le 25 novembre 2020, sur la base d'un accord trilatéral entre l'Azerbaïdjan, l'Arménie et la Russie en date du 10 novembre 2020, la région de Kelbajar, y compris le village de Bachkand, a été restituée sous le contrôle de l'Azerbaïdjan.

Voir aussi

 Bachlibel (Kelbajar)

Notes et références

Ville en Azerbaïdjan

Bachkand (Kelbajar)