The Cyclopean Isles (Italian: Isole Ciclopi), noted for their rows of basaltic columns piled one above another, lie not far from Mount Etna off the eastern coast of Sicily in the Mediterranean Sea.

Geology
Formed about 500,000 years ago, the Cyclopean Isles are of volcanic origin and may at one time have been attached to Sicily.

The Cyclopean Isles strongly resemble the Giant's Causeway on the northern coast of Northern Ireland, and the Isle of Staffa off the western coast of Scotland. The latter, closest in appearance to the Cyclopean pair, differs mainly in having the columns piled in terraces, one above another.

Homer's legend
There is an ancient tradition that the islands at one time formed part of the mainland of Sicily.

Homer has a curious story about the manner in which they became detached, towards the end of the ninth book of the Odyssey. When Odysseus visited Sicily it was inhabited by the Cyclopes, said to have had only one eye, on the forehead.

Odysseus encounters one of their number, Polyphemus, on his journey home to Ithaca, who kills two of Odysseus's men. Stuck inside Polyphemus's cave because he and his men are unable to move the boulder that blocks the entrance, Odysseus supplies Polyphemus with a special wine until he falls asleep, and blinds him by drilling the Cyclops's own wooden walking stick into his eye. Polyphemus opens the cave boulder and the Greeks escape to their ship; Polyphemus calls to the other Cyclopes for help and Odysseus, from the distance of his ship, begins to taunt and to jeer at him. Homer (Alexander Pope's translation) says:

Odysseus boasts that it was "Odysseus... Son of Laertes" who had burnt out Polyphemus's eye. Polyphemus invokes the vengeance of his father Poseidon, and:

Islands of Sicily
Volcanoes of Italy
Columnar basalts
Mediterranean islands
Archipelagoes of Italy

Cyclopean Isles


Asit yağmuru, asidik kimyasalların yağmur, kar, sis, çiy veya kuru parçacıklar halinde yeryüzüne düşmesine verilen isimdir.

Atmosfere yayılan kükürt dioksit, azot dioksit ve karbondioksit gazlarının kimyasal dönüşümlerden geçtikten sonra bulutlardaki su damlacıkları tarafından emilmesi ile oluşur. Daha sonra bu damlacıklar yeryüzüne yağmur, kar gibi yollarla düşerler. Bu toprağın asitlik miktarını arttırır ve tatlı su kaynaklarının kimyasal dengesini bozar. Havadaki tipik çap konsantrasyonunda oluşan yağmurun pH'ı 5.6 civarındadır. Bu yüzden pH'ı 5.6'nın altındaki yağmur asit yağmuru olarak nitelendirilir. Ama doğal asit kaynakları yüzünden yağmurun pH'ı zaten 4.5 ile 5.6 arasında değiştiği için 5.0'ın altı daha doğru bir ölçü olarak nitelendirilebilir. Asit yağmuru akarsuların zehirlenmesi ve yüksek irtifalardaki ormanların zarar görmesinin başlıca sebeplerindendir. Daha çok Endüstriyel faaliyetlerin ve enerji tüketiminin fazla olduğu  Çin, ABD, Rusya gibi ülkelerde görülür.

Tarihçe
Endüstri devriminden beri atmosferdeki kükürt ve azot oksitlerinin seviyesi arttı. Yoğun endüstrinin olduğu yerlerde ara sıra 2.4 gibi pH oranları okunmaya başlandı. Çin, Doğu Avrupa, Rusya gibi yerlerde ve rüzgarın bulutları bu ülkelerden taşıyıp yağmur bıraktıkları yerlerde asit yağmurları ciddi bir problem olmaya başladı. Bu bölgelerin ortak özelliği kükürt açısından zengin olan kömürü elektrik ve ısı üretiminde kullanmalarıdır. Yerel kirliliği düşürmek için yapılan yüksek bacalar dumanı atmosferin hareketli olan bandına taşıdığı için asit yağmurlarının yayılmasına katkıda bulundu.Asit yağmurları ilk olarak Endüstri Devriminin önemli şehirlerinden [İngiltere] [Manchester]'da fark edildi. 1852'de Robert Angus Smith hava kirliliği ile asit yağmurları arasındaki ilişkiyi fark etti.1894'te keşfedilmiş olmasına rağmen 1960'lara kadar bu olay bilim camiasının ilgisini çekmedi.

Adirondack Konsülü santral emisyonlarının azaltılmasını savunan en önemli organizasyonların başında gelir. Yayınladıkları "Acid Rain: A Continuing National Tragedy" (Asit yağmurları: Süregiden bir ulusal trajedi) isimli raporda bu olguyla ilgili önemli bilgileri açıklamışlardır.'''

Asit yağmurlarına yol açan emisyonlar
Asit yağmurlarına yol açan gazların en önemlisi kükürt dioksittir. Kükürtlü bileşiklerin kullanımı üzerindeki kontrol arttıkça nitrojen oksit de önem kazanmaktadır. Senede 70 Tg(S) SO2 fosil  yakıt tüketimi ile  endüstriyel tüketim sonucunda, 2.8 Tg(S) orman yangınlarından, 7-8 Tg(S) de yanardağlardan atmosfere karışmaktadır.

Doğal kaynakları

Asit yağmurlarına sebep olan gazların,  doğada bulunan en önemli kaynağı yanardağlardır. Karada, bataklıklarda ve okyanusta yaşayan bazı canlılar da bu biyolojik süreçlerin sonucunda bu gazları yayarlar.

İnsan faaliyetleri
Asit yağmuruna yol açan en önemli faktör insan faaliyetidir. Elektrik üretimi, fabrikalar ve motorlu araçlar gibi pek çok insan yapımı nesne zararlı gazları atmosfere bırakır. Bu gazlar aside dönüşüp yere geri düşmeden önce yüzlerce km taşınabilirler. Ayrıca asit yağmuruna neden olan sebeplerden en önemlisi parfüm ve deodorantlardır. Bu yüzden parfüm ve deodorantların kullanımı dünya çapında azaltılmalıdır.

Asit yağmurlarının insan sağlığına etkileri

Kaynakça

Çevresel kimya
Çevre kirliliği
Yağış
Jeomorfoloji
Orman patolojisi

Asit yağmuru


Gıda ve Tarım Örgütü (GTÖ; Food and Agriculture Organization, FAO), açlığı yok etmek ve beslenme şartlarını iyileştirmek amacıyla 1943'te kurulan ve 1946'da Birleşmiş Milletler'in uzmanlık kuruluşu haline gelen bir örgüttür. Açlığa karşı mücadelede çok yönlü etkinlikleri vardır. Hükûmet ve teknik kuruluşların tarımı, ormancılığı ve balıkçılığı geliştirme projelerine aracı ve yardımcı olur. Bu tip konularda ülkeler düzeyinde teknik yardımlar sağlar. Eğitsel projeler geliştirerek, araştırmalar yapar ve seminerler verir. Dünyadaki tarımsal ürünlerin üretimi, tüketimi, ticareti ve depolanması, tabii kaynakların geliştirilmesi, ağaçlandırma gibi konularda danışmanlık yapar. İstatistikler tutarak bültenler yayınlar.

GTÖ'nün merkezi Roma'dadır. Buna bağlı olarak dünyada yayılmış çok sayıda büroları mevcuttur. 1960'lardan sonra çalışmalarını, daha çok tarım ürünlerinin geliştirilmesi ve protein eksikliğinin giderilmesi konularında yoğunlaştırmıştır. BM ülkelerinin çoğu GTÖ'nün üyesidir.

Tarihi
Gıda ve tarım için uluslararası bir örgüt kurma düşüncesi 19. asrın sonuna doğru ve 20. asrın başında ortaya çıkmaya başlamıştır. Gıda ve tarıma odaklı uluslararası bir örgüt düzenleme fikri ilk olarak Amerikan tarımcı ve aktivist David Lubin tarafından öne sürülmüştür. Mayıs ve Aralık 1905'te Roma'da uluslararası bir konferans düzenlenmiştir. Bu konferans Uluslararası Tarım Enstitüsü'nün kurulmasına yol açmıştır. Böylece gıda ve tarım alanında ilk uluslararası örgüt kurulmuş oldu.

Daha sonra 1943 yılında ABD cumhurbaşkanı Franklin D. Roosevelt Gıda ve Tarım konusu üzerine bir Birleşmiş Milletler Konferansı çağırmıştır. 18 Mayıs ve 3 Aralık tarihleri arasında 43 hükûmet temsilcileri Virginia'da bir araya gelmişlerdir. Virginia'da hükûmet temsilcileri gıda ve tarım için daimi bir örgüt kurmaya söz vermişlerdir. Söz konusu örgüt 16 Ekim 1945 tarihinde Kanada'nın Québec şehrinde  Gıda ve Tarım Anayasası'nın imzalanmasıyla kurulmuştur. Gıda ve Tarım Örgütü'nün 1. Konferansı Kanada'da 16 Ekim ve 1 kasım 1945 tarihleri arasında gerçekleşmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 FAO'nun websitesi

Gıda ve Tarım Örgütü


Jean-Luc Godard (d. 3 Aralık 1930 - ö. 13 Eylül 2022) Fransız ve İsviçreli film yönetmeni, senarist ve sinema eleştirmeniydi. Fransız Yeni Dalgası'nın en etkili isimlerinden birisidir.

1930 yılında İsviçre kökenli Fransız orta sınıf bir ailenin çocuğu olarak Paris'te doğdu. Babası kendine ait bir kliniği olan bir doktor, annesi ise İsviçre'nin tanınmış bankacı ailelerinden birisinin kızıydı. II. Dünya Savaşı sırasında İsviçre'de yaşadı, 1940'ların sonuna doğru ailesi boşanınca Godard, etnoloji (budunbilim) okumak için 1949 yılında Sorbonne Üniversitesi girdi. Bu zaman dilimi boyunca Cineclub ve Cinemateque'e katıldı. Godard Yeni Dalga Akımı'nı alevlendiren insan olarak bilinen Andre Bazin ile burada tanıştı.

Yeni Dalga
"Nouvelle Vague" (Yeni Dalga), geleneksel Fransa sinema trendinden farklı bir sinema biçimini kullanan, belli bir fikir üzerinde birleşip buna göre film çeken genç bir yönetmen grubunun oluşturduğu bir akımdır. Yeni Dalga içinde sayılabilecek yönetmenler Jean-Luc Godard, François Truffaut, Jacques Rivette, Eric Rohmer ve Claude Chabrol'dür. 1959 yılında eşzamanlı olarak çektikleri filmlerde verdikleri mesaj aynıdır: "Herkes film yönetmeni olabilir."

Godard, Erich Rohmer ve Jacques Rivette ile "Cahiers du Cinéma"'yı çıkardı, aynı zamanda sinema ile ilgili makaleler de yazmaya başladı. Bir iki kısa film denemesinin ardından 1960 yılında ilk uzun metrajlı filmi Serseri Aşıklar'ın (A Bout de Souffle) çekimini tamamladı.

Sinema Serüveni

Yeni Dalga Dönemi
Serseri Aşıklar (1960), Hafta sonu (1967), Bir Artı Bir (1968) bu dönemin ürünleridir. Bu dönemde Godard deneysel çalışmalar yapmış, o günlerin önde gelen felsefi görüşlerine özellikle varoluşçuluk üzerine inşa edilmiş sinema tezlerini göz önüne almıştır. Tüm bu deneyler (örneğin yeniden tanımlanan senaristlik, Bertolt Brecht teorisinin sinematik uygulanması, geleneksel montaj biçiminin reddedilmesi, kamera ve ses sisteminin deneysel olarak farklı biçimlerde kullanılması) modern sinemanın olasılıklarını genişletmiştir. Godard, bu dönemde filmlerinde iletişim kopukluğu içindeki modern insanın farklı yaşam biçimlerini, akıldışı sosyal sistemleri, politik tartışma ve olayları konu almıştır.

Gorin ve Dziga Vertov Grup
Godard o dönemde yükselen Maoculuk'tan etkilenmiş, burjuva sinema sistemi için film yapmayı reddetmiştir. Godard, dönemin Maoist öğrenci liderlerinden Jean-Pierre Gorin ile Dziga Vertov Grup'u kurarak, Gorin ile birlikte o dönemdeki siyasal görüşlerinin çerçevesini çizen bir dizi film çekmiştir. Bu dönem 'Dziga Vertov Stage' olarak adlandırılır ve 1969 yapımı Le Gai Savoir ile 1972 yapımı Tout Va Bien filmleri arasındaki zamanı içine alır. Grup ismini, sınıf çatışmasını analiz eden ve montajı devrimci bir biçimde kullanmaya çalışan ünlü Rus yönetmen Dziga Vertov'dan almaktadır.

SonImage Dönemi
Sonraki dönemde, Godard kendisini modern dünyadan ayırıp, Grenoble isimli küçük bir şehre yerleşti ve "Eşsiz bir politik filmin sadece kendi ailesine göstereceği bir film olacağı" inancı ile video çalışmalarına odaklandı. Bu dönem, Anne-Marie Miéville ile subjektif video çalışmaları yaptığı video prodüksiyon stüdyosu 'SonImage Film Company' ismine ithafen 'SonImage Dönemi' olarak adlandırılmaktadır. Godard dikkatini video yoluyla birçok insanla yaygın iletişim kurma imkânına verdi ve politik ideolojiden çok genel olayları ve insanların tecridini işledi.

Son Çalışmaları
1979 yılında Godard ticari sinema dünyasına tekrar geri dönmüştür. Bu dönemde çektiği filmlerin karakteristik özellikleri arasında bir uygunluk ve ortak payda bulmak kolay değildir. Godard bu dönemde yeni bir felsefi yaklaşımla farklı sinematik deneyler yapmaya, insan varoluşunun ve bazen de dinsel duyumun en derinlerine inmeye çabalamıştır. 2017 yılında yönetmen Michel Hazanavicius, Godard'ın Anne Wiazemsky ile 60'lı yıllarda ilişkilerini anlattığı 'Redoubtable' adında bir biyografi filmi çekti. Film Altın Palmiye için yarıştı. Godard ise filmi ''aptalca bir fikir'' olarak yorumladı.

Ölümü
13 Eylül 2022 tarihinde İsviçre'deki evinde öldüğü duyuruldu. Yönetmenin eşi  Anne-Marie Mieville, Godard'ın Ötanazi yaptırdığını; bu yüzden İsviçre'ye yerleştiğini açıkladı.

Filmografi

İlk Dönem Filmleri
 Opération 'Béton' (1954)
 Une femme coquette (1955)
 Charlotte et Véronique, ou Tous les garçons s'appellent Patrick (1959)
 Serseri Aşıklar (A Bout de Souffle), 1960
 Küçük Asker (Le Petit Soldat), 1960
 Kadın Kadındır (Une femme est une femme), 1961
 Hayatını Yaşamak (Vivre sa Vie), 1962
 Jandarmalar (Les Carabiniers), 1963
 Nefret (Le Mépris), 1963
 Çete (Bande a Part), 1964
 Evli Bir Kadın (Une Femme Mariée), 1964
 Alphaville, 1965
 Çılgın Pierrot (Pierrot le Fou),1965
 Erkek Dişi (Masculin Féminin), 1966
 Amerikan Malı (Made in USA), 1966
 Onun Hakkında Bildiğim İki Üç Şey (Deux ou trois choses que je sais d'elle), 1967

Politik dönem filmleri
 Çinli Kız (La Chinoise), 1967
 Haftasonu (Weekend), 1967
 Şen Bilgi (Le Gai Savoir), 1968
 Diğerleri Gibi Bir Film (Une Film Comme les Autres), 1968
 Bir Artı Bir (One Plus One), 1968
 Bir Amerikan Filmi (One Amerikan Move), 1968
 İngiliz Sesleri (British Sounds), 1969
 Pravda, 1969
 Doğu Rüzgarları (Vents d'Est), 1969
 İtalya'daki Mücadeleler (Luttes en Italie), 1969
 Zafere Kadar (Jusqu'a la Vitoire), 1970
 Vladimir ve Rosa (Vladimir et Rosa), 1971
 Her şey Yolunda (Tout va bien), 1972
 Jane'e Mektup (Letter to Jane), 1972

Filmin içinde video
 Burada ve Her yerde (Ici et Ailleurs), 1974
 İki Numara (Numéro Deux), 1975
 Nasıl Gidiyor? (Comment Ça Va?), 1976

Televizyonda video
 Altı Kere İki: İletişim Üzerine ve Altına(Six Fois Deux: Sur et Sous la Communication), 1976
 Dere Tepe Fransa/İki Çocuk (France Tour Détour/Deux Enfants), 1977-1978

Filmden önce video (senaryo, el yazmaları, denemeler...)
 Kaçan Kurtulur – Hayat (Sauve Qui Peut – La Vie), 1979
 Çile (Passion), 1982
 Adı Carmen (Prenom Carmen), 1982
 Selam Meryem (Je Vous Salue Marie), 1983

Filmden sonra video
 Çile Filminin Senaryosu (Scénario du Film Passion), 1982
 Freddy Bauche'a Mektup (Lettre a Freddy Bauche), 1982

Film yerine video
 Grandeur et Décadence d'un Petit Commerce de Cinéma, 1986
 Meetin' WA, 1987
 King Lear, 1987

Film, sinema, imajlar,ya da genel üzerine video
 Soft and Hard: Conversation Between Two Friends on a Hard Subject,  1986
 Puissance de la parole, 1988
 On s'est tous défilé, 1988
 Histoire(s) du cinéma, 1988
 Le Rapport Darty, 1989
 L'Enfance de l'Art (How Are The Kids), 1990
 Bu süreç içindeki filmleri
 Détective (Dedektif), 1984
 Soigne ta Droite (Sağını Kolla),1987
 Nouvelle Vague (Yeni Dalga), 1990
 For Ever Mozart (Daima Mozart), 1996
 Eloge de l'Amour (Aşka Övgü), 2001

Dış bağlantılar

 Jean-Luc Godard , imdb

Kaynakça
 Yeres, Artun (derleyen) (2004). "Göstermenin Sorumluluğu". İstanbul: Donkişot Yayınları. s. 171. ISBN 975-6511-25-7

1930 doğumlular
2022 yılında ölenler
Paris doğumlular
Fransız film yönetmenleri
Fransız senaristler
İsviçre asıllı Fransızlar
Paris Üniversitesinde öğrenim görenler
Gümüş Ayı Ödülü sahibi film yönetmenleri
Akademi Onur Ödülü sahipleri
İntihar eden oyuncular
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Jean-Luc Godard


The Territory of Missouri was an organized incorporated territory of the United States that existed from June 4, 1812, until August 10, 1821.  In 1819, the Territory of Arkansas was created from a portion of its southern area. In 1821, a southeastern portion of the territory was admitted to the Union as the State of Missouri, and the rest became unorganized territory for several years.

History
The Missouri Territory was originally known as the Louisiana Territory and was renamed by the U.S. Congress on June 4, 1812, to avoid confusion with the new state of Louisiana, which had been admitted to the Union on April 30, 1812.

On October 1, 1812, Governor Clark organized the five administrative districts of the former Louisiana Territory into the first five counties of the Missouri Territory.

The Anglo-American Convention of 1818 established the northern boundary of the Missouri Territory with the British territory of Rupert's Land at the 49th parallel north. This gave the Missouri Territory the Red River Valley south of the 49th parallel and gave Rupert's Land the slice of Missouri River Valley north of 49th parallel. The Adams–Onís Treaty of 1819 established the southern and western boundaries of the territory with the Spanish territories of Spanish Texas and Santa Fe de Nuevo México. The United States surrendered a significant portion of the Missouri Territory to Spain in exchange for Spanish Florida. The Convention of 1818 and the Adams–Onís Treaty would be the last significant losses of United States territory from the contiguous United States, although the cession of lands north of the 49th parallel would turn out to be the only permanent cession of U.S. territory (the territories ceded to Spain would be re-taken by the U.S. following the Texas annexation and the Mexican–American War).

On March 2, 1819, all of the Missouri Territory south of the parallel 36°30' north, except the Missouri Bootheel between the Mississippi River and the Saint Francis River north of the 36th parallel north, was designated the new Territory of Arkansaw. (The spelling of Arkansaw would be changed a few years later, although the proper pronunciation of the name would be debated until 1881.) The southeastern portion of the Missouri Territory was admitted to the Union as the State of Missouri on August 10, 1821.

St. Louis was the capital of the Missouri Territory.

The remaining portion of the territory, consisting of the present states of Iowa, Nebraska, and the Dakotas, most of Kansas, Wyoming, and Montana, and parts of Colorado, Minnesota and New Mexico, effectively became an unorganized territory after Missouri became a state. In 1834, the portion east of the Missouri River was attached to the Michigan Territory. Over time, various territories were created in whole or in part from its remaining area: Iowa (1838), Minnesota (1849), Kansas and Nebraska (both 1854), Colorado and Dakota (both 1861), Idaho (1863), Montana (1864), and Wyoming (1868).

In the 1820 United States census, 15 counties in the Missouri Territory reported the following population counts:

See also
 Historic regions of the United States
 History of Missouri
 Territorial evolution of the United States

References

External links
 Peter J. Kastor, Making Missouri American: A crowded frontier in the age of Lewis and Clark

States and territories established in 1812
States and territories disestablished in 1821
12th United States Congress
Former organized territories of the United States
Great Plains
Midwestern United States

Pre-statehood history of Arkansas
Pre-statehood history of Idaho
Pre-statehood history of Iowa
Pre-statehood history of Kansas
Pre-statehood history of Missouri
Pre-statehood history of Montana
Pre-statehood history of Nebraska
Pre-statehood history of North Dakota
Pre-statehood history of Oklahoma
Pre-statehood history of South Dakota
Pre-statehood history of Wyoming

Missouri Territory


ක'ආ යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉස්ලාමික ලෝකයේ ගෘහස්ථ වාස්තු විද්‍යාව තුළ දක්නට ලැබෙන පියස්සක් සහිත පිළිගැනීම් කුටියකි. මධ්‍යතන ඉස්ලාමික ගෘහ වාස්තු විද්‍යාව තුළ වඩාත් සුලබ කුටි ප්‍රභේදය මෙය වේ. ක'ආවේ සැලැස්ම සිව්-ඉවාන් නම් වූ ආගමික ගොඩනැගිලිවල ඇති කුරුස හැඩැති සැලැස්ම මගින් ආභාසය ලබන්නට ඇත. මෙය පිරිමි අමුත්තන් පිළිගැනීම සඳහා භාවිතා වූ අතර, එහි දී ඔවුනට අසුන් ගැනීමට උස් වූ වේදිකාවක් සපයා ඇත.

සැකැස්ම
වෙළඳුන් සහ ප්‍රාදේශීය දේශපාලනඥයන් වැනි ධනවත් ජනයාගේ නිවෙස්වල ක'ආව දක්නට ලැබිණි. මෙය බිම් මහලේ හෝ පළමු මහලේ පිහිටා තිබිය හැක. ක'ආ වෙත වන පිවිසුම සාමාන්‍යයෙන් නිවසේ අර්ධ-පෞද්ගලික අංගණයක් වෙත මුහුණලා පිහිටයි.

ක'ආ නම් අංගය අංගණයේත් ඉවාන් කොටසේත් සංකලනයක් ලෙස හැඳින්විය හැක. ක'ආව සම්පීඩිත මධය ප්‍රදේශයකින් (දුර්ක'ආ) සමන්විත වන අතර, එය අමුත්තන් පළමුව ක'ආව වෙත ඇතුළු වන විවෘත විමකි. උසැති අසුන්ගන්නා ප්‍රදේශයේ (තසාර්) දී අමුත්තන් සිය පාවහන් ඉවත් කොට බිත්තියට එදිරිව බිම මත ඇතිරූ කවිච්චියක් වැනි දිවාන් කොටසේ හිඳගැනීම සිදුකරයි. තසාර් කොටස ඉවාන් ප්‍රභේදයක් ලෙස කටයුතු කරන අතර, ඍජුකෝණාස්‍රාකාර ශාලාවක් වන එය තුන් පැත්තකින් බිත්තියෙන් වටවී ඇත. සාමාන්‍යයෙන් ක'ආවේ මධ්‍ය අක්ෂයේ එකිනෙකට මුහුණලා පිහිටි ඉවාන් දෙකක් දක්නට ලැබේ.

ප්‍රධාන පිවිසුම ඔස්සේ ක'ආවට ඇතුළුවන අමුත්තන් මුලින්ම දුර්ක'ආ (සාහිත්‍යමය "ක'ආව වෙත පිවිසුම") ප්‍රදේශය පසුකොට යා යුතු වේ. මෙය ක'ආවේ මධ්‍ය අවකාශය ද වේ. ක'ආවේ සැලැස්ම ගත් විට, දුර්ක'ආවේ දෙපසින් තසාර් (උස්වූ අසුන්ගන්නා පෙදෙස) දෙකක් හෝ ඇතැම්විට එකක් දක්නට ලැබේ. දුර්ක'ආවේ සිසිලන වතුර මලක් (ෆස්කියා) ඇතැම් විටෙක දක්නට ලැබේ. අවකාශය ශබ්දයෙන් පුරවාලන මෙම අංගය ඉස්ලාමීය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ දර්ශීය ලක්ෂණයකි.

තසාර් යනු උස්වූ වේදිකාවකි. ඒවා ඉවාන් කොටස තුළ පිහිටා ඇත. ක'ආවේ සම්පූර්ණ සැකැස්ම සැලකූ විට දුර්ක'ආව දෙපසින් ඉවාන් දෙකක් දක්නට ලැබේ. පිරිමි අමුත්තන් අසුන්ගන්නා තසාර් කොටසේ දී, සේවකයන් විසින් ආහාර හෝ කෝපි පිළිගන්වන ලදී. ඇතැම් නිදසුන්වල තසාරය වෙත ඍජුවම යොමුවන අමතර ප්‍රවේශයක් ඇති අතර, පළතුරු හෝ පාන වර්ග පිරිනැමීමට සේවකයන් ඇතුළු වන්නේ එම ප්‍රවේශයෙනි. තසාර් කොටසේ පැති බිත්තිවල පිහිටි ගිල්ලූ රාක්කවල සෙරමික් භාණ්ඩ, කොතල, කැටයම් කළ ලෝහ නිර්මාණ හෝ පොත් තැබීම සිදු විය. මෙම බිත්ති අරාබි චාරුලේඛන, විශේෂයෙන්ම කාව්‍යයන්ගෙන් සරසා තිබිය හැක. මෙය ඉස්ලාමික ලෝකයේ ප්‍රමුඛ කලා අංගයකි. ඉවාන් දෙකෙහි පැති බිත්තිවල වූ රාක්ක ආවරණය සඳහා මෂ්රාබියා නම් අංග ඇතැම්විට භාවිතා වේ.ඇතැම් අවස්ථාවන්හි දී, අලංකාර නිකේතනයක් (මසාබ්) දක්නට ලැබෙන අතර, මස්ජිදවල වූ නිකේතන සිහිගන්වන මෙහි සිවිලිම ලඝු මුකර්නාස්වලින් අලංකාර කොට තිබිය හැක.

ඉවානයේ සිවිලිම දුර්ක'ආවේ සිවිලිමට වඩා හැමවිටම පහත් ය. ආදිතම ක'ආවල ඉවාන් කොටස සාමාන්‍යයෙන් බැරල් හැඩැති ගෝලාර්ධ පියස්සකින් (කයිරෝයේ අල්-දර්දීර් නිවසේ ඇති ක'ආව) යුක්ත විය. මම්ලුක් ක'ආවක ඉවාන් කොටස්වලින් එකක් සුළං අල්ලනයක් (මල්කාෆ් හෙවත් බධාහන්ජ්) සහිත වූ අතර, එමගින් ක'ආව වෙත මඳ සුළං රැගෙන එන ලදී. දුර්ක'ආවේ සිවිලිම සාමාන්‍යයෙන් ක'ආවේ උසින් වැඩිම සිවිලම් කොටස වේ. මෙය බොහෝවිට දැවමය අෂ්ටාස්‍රාකාර පියසි කවුළුවකින් (ෂුඛ්ෂෙයිඛා) සමන්විත ය. මෙමගින් ඇතුළතට ආලෝකය ලැබුණු අතර, ඇතැම් අවස්ථාවන්හි දී ලන්තෑරුමක් රඳවා තිබෙනු ද දැකගත හැක.

අභ්‍යන්තර සැලසුම

විචිත්‍රවත් සහ සංකීර්ණ මෝස්තර භාවිතයෙන් ක'ආව අතිශයින් අලංකාර කොට ඇත. මෙම කුටියේ සැලැස්ම නිවසේ හිමිකරුට අමුත්තන් වෙත පේනවීමට තිබූ අංගය විය. ක'ආව පිහිටි ප්‍රදේශය අනුව මෙහි දී භාවිතා වන මෝස්තරවල විවිධත්වයක් දැකගත හැක.

ක'ආවේ බිත්තිය සාමාන්‍යයෙන් සයිප්‍රස්, පොප්ලර් හෝ මල්බෙරි වැනි දැවමය පනේලවලින් සම්නවිත විය. අජාමි ශෛලියෙන් යුත් ක'ආවක ජිප්සම් මිශ්‍රණයක් සමග රටාවක් වැනි ස්වරූපයෙන් යෙදූ දැව බිත්ති දැකගත හැක. මෙය ලෝහ පත්‍රවලින් (ටින්, රිදී හෝ රත්රන් වැනි) අලංකාර කළ අතර, අනතුරුව වර්ණගැන්වීම සිදු විය. සම්පූර්ණ බිත්තියම අනුතරුව ඔප දැමීම සිදු විය. වර්තමානයේ පැරණි ක'ආ බිත්තිවල වර්ණ සංතෘප්ත බවින් අඩුවුවත්, වර්ණ අතින් අතිශයින් විචිත්‍ර ය. බොහෝ නව නිවාසවල, විශේසයෙන්ම දමස්කස්වල වූ නිවාසවල කොළ, නිල් සහ දම් පැහැ වර්ණ දක්නට ලැබේ.

මෙහි බිම කපන ලද ගිල්ලූ ගල්වලින් සමන්විත ය.

භාවිතය
ඊජිප්තු ඔටෝමාන් සහ සිරියාව වැනි අනෙක් ඉස්ලාමික ලෝකයේ රටවල්වල පිළිගැනීමේ කුටි වර්ග අතුරින් එකක් ලෙස ක'ආ සැලකේ. ක'ආ ඇතුළත් වූයේ වානිජ හෝ ප්‍රාදේශික දේශපාලන නිවාස වැනි ඇති හැකි නිවාසවල ය. නිවසේ ප්‍රධානියා සිය අමුත්තන් හමුවීම හෝ අමුත්තන්ට සුබපැතීම සඳහා මෙම කුටිය භාවිතා කරන්නට ඇත. ක'ආවේ කිසිදු ස්ථාවර ගෘහභාණ්ඩයක් නොතිබූ අතර, කාලානුරූපීව එය වෙනස් විය. දර්ශීයව ක'ආව නිවසේ අංගණය‍ට උතුරු දෙසින් පිහිටා තිබිණි. මේ නිසා ශිශිර ඍතු‍වේ සූර්යාලෝකය හැකි උපරිම වහයෙන් ලබාගැනීමේ අවස්ථාව හිමි විය. ග්‍රීෂ්ම කාලයේ භාවිතා වන විට, කුටිය තුළට මඳ සුළඟ ඇතුළු වාතාශය ලබාගැනීම සඳහා සුළං අල්ලනයක් සවිකෙරෙන්නට ඇත. ක'ආව නිදන කුටිය්ක ලෙස ද භාවිතා වී ඇත. එහි දී නිදන ඇතිරිලි සහ බුමුතුරුණු තැන්පත් කොට තබන අවකාශද එහි වන්නට ඇත.

අතබා යනු පහළ කලාපය හැඟවීමට භාවිතා වන පදයකි. මෙම වදන සම්පීඩිත දුර්ක'ආව සඳහා භාවිතා වන්නට ඇත. නිවෙස් හිමියගේ අමුත්තන් එකරම් වැදගත් අය නොවේ නම්, ඔවුනව අතාබා කොටසේ රඳවනු ලැබිණි. ඔවුන් ගෞරවනීය අමුත්තන් වූයේ නම් ඔවුනට තසාර් වෙත ඇතුළුවීමට පමණක් අවසර හිමි විය. එහි දී ඔවුනට සිය පාවහන් ඉවත්කොට සෝපාවේ වාඩි විය හැකි විය.

තසාර් පෙදෙසේ වැදගත් අමුත්තන් අසුන්ගන්නා බැවින්, ඍතුව අනුව ඔවුනට පලතුරු වර්ග හෝ පාන වර්ග (කෝපි වැනි) පිළිගන්වනු ලැබිණි.

ක'ආ සඳහා නිදසුන්
ඉස්ලාමික ලෝකය පුරාම, විශේෂයෙන්ම ඔටෝමාන් ඊජිප්තුව සහ ඔටෝමාන් සිරියාව තුළ ක'ආ කාමරය දක්නට ලැබේ. වැදගත් ක'ආ කුටි පිහිටි ගොඩනැගිලි කිහිපයක් පහත දැක්වේ:
කයිරෝවේ බයිත් අල්-සුහයිමි ගොඩනැගිල්ල තුළ එහි ඇතුළු අංගණයට මුහුණලා පිහිට ක'ආ ගණනාවක් දක්නට ලැබේ.
නිව් යෝක්හි මෙට්‍රොපොලිටන් කලා කෞතුකාගාරයේ ඇති දමස්කස් කාමරය සිරියාවේ පිහිටා තිබූ ශිශිර ක'ආවකි.
මුහිබ් අල්-දීන් අල්-මුවාකිහි ක'ආව. ප්‍රතිසංස්කරණය කළ ගොඩනැගිල්ලක් වන මෙය 1730 සිට 1736 තෙක් කයිරෝවේ ප්‍රධාන අමීර්වරයා ලෙස කටයුතු කළ උත්මාන් කත්ඛුඩා අල්-කස්දුඝ්ලිගේ නිවහන ලෙස භාවිතා විය. මෙය මම්ලුක් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ අනර්ඝ නිමැවුමකි. දිගැති, පටු කාමරයක් වන මෙහි උස  පමණ වේ. පිළිගැනීම් කාමරයක් සහ දිවාන් කුටියක් වූ මෙහි දකුණු කොටසේ අමුත්තන් අසුන්ගන්නා උස්වූ ස්ථානය දක්නට ලැබේ.
ශාන්ත ජෝර්ජ් කන්‍යාරාමයේ ප්‍රධාන ශාලාවේ වූ ක'ආව. මෙම ක'ආවේ මධ්‍ය කොටස දෙපස කොටස් දෙකට වඩා උසැති ය. මෙම ක'ආව මුල්කාලීන 14වන සියවසේ ධනවක් ව්‍යාපාරිකයකුගේ නිවසක කොටසක් වන්නට ඇත. කන්‍යාරාමයේ දෙව්මැදුර වෙත දිවෙන විශාල දොරටුව, වරත්මානයේ ක'ආවේ එක් කොටසක තැන්පත් කොට ඇත.

මේවාත් බලන්න

බයිත් අල්-සුහයිමි

ආශ්‍රේයයන්

උද්ධෘත කෘති

ඉස්ලාමික ගෘහනිර්මාණ අංග
ඉස්ලාමික ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ගෘහිනර්මාණ අංග
අරාබි සංස්කෘතිය

ක’ආ (කුටිය)


An Eriocaulon senegalense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Eriocaulon senegalense in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Senegal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon senegalense


Home video cassette er en dansk eksperimentalfilm fra 1992, der er instrueret af Peter Lind.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1992

Eksperimentalfilm fra Danmark

Home video cassette


O Parque Nacional de Ivindo (em francêsː Parc national de l'Ivindo) é uma unidade de conservação que ocupa uma área de 298.758 hectares, com uma área tampão de 182.268 hectares, localizada nas províncias de Ogoué-Ivindo e Ogoué-Lolo, no Gabão. O parque engloba o rio Ivindo, um dos maiores rios de águas negras da África Central. Foi declarado um Patrimônio Mundial pela Organização das Nações Unidas para a Educação, a Ciência e a Cultura (UNESCO), no ano de 2021.

O parque é de propriedade do Estado, e gerenciado pela Agência de Parques Nacionais (ANPN). A Reserva Integral Ipassa com uma área de 10.000 hectares, criada em 2 de outubro de 1971, está inserida na região norte do parque nacional.

História
Na pré-história, o Vale do Ivindo e o Vale do Ogoué, onde atualmente se encontra o parque, foi habitada por humanos. Foram encontrados vestígios do período da Idade da Pedra e da Idade do Ferro. Entre os anos de 2500 a.C. e 2000 a.C., com as perturbações climáticas, o povo Bantu migrou para outras regiões. Os vales passaram por um longo período de despovoamento até o final do século XIII, com o povo Kota povoando a bacia do Ivindo, principalmente ao longo dos rios Ivindo e Djidji.

Entre os anos de 1930 e 1970, com a política de reagrupamento populacional criada pelo Governo Colonial, as aldeias foram todas agrupadas ao longo das estradas principais, Ovan-Makokou e Makokou-Okondja.

No dia 30 de agosto de 2002, através de decreto presidencial 612/PR/MEFEPEPN, o Parque Nacional de Ivindo foi criado, onde foram definidos os limites do parque.

Em 2 de fevereiro de 2009, uma área do parque com 132.500 hectares, que abrange as corredeiras e cachoeiras do Ivindo e uma parte de Ogoué, entrou para a lista de sítios Ramsar, de nº 1852.

Geografia
O parque está localizado no extremo sul do planalto na região norte do Gabão, em uma altitude média entre 400 e 500 metros acima do nível do mar. O ponto mais baixo sendo a 300 metros, no Vale do Ivindo e o ponto mais alto sendo a 748 metros, no cume do Monte Kinguié.

Geologia
O planalto, onde se localiza o parque, é formado por rochas cristalinas arqueanas, datadas de 2,7 a 3,4 bilhões de anos, com presença de maciços de rochas graníticas. As camadas do solo iniciam com depósitos litorais deltaicos, depois com depósitos marinhos, e consolidando com uma camada de jaspe e juntas de ampelita.

Hidrografia
Os três principais rios inseridos no parque são o rio Ivindo, na região nordeste; o rio Djidji, na parte central; e o rio Langoué, na região sul. Sendo o Ivindo o maior e mais importante rio do parque, abrange uma área de 62.700 Km², possui uma vazão média anual de 778 m³/s no Loa-Loa, e alimenta a cachoeira de Mingouli com 43 metros de altura; e a cachoeira Kongou com 50 metros de altura por 2 quilômetros de largura. O Djidji é o segundo maior rio, abrange uma área de 4.000 Km² e alimenta as cataratas Djidji com 70 metros de altura.

Ecossistema

Fauna

No parque se encontram 126 espécies de mamíferos, dos quais 15,8% são endêmicos ou sub-endêmicos da Baixa Guiné. No ano de 2010, os elefantes (Elephantidae) possuíam uma população de aproximadamente 2.851 indivíduos dentro dos limites do parque. Pode ser observado 11 espécies de primatas diurnos, onde 54% são endêmicas ou quase endêmica. Das espécies de primatas diurnos, pode-se encontrar o gorila ocidental, o chimpanzé comum (Pan troglodytes), o mandril (Mandrillus sphinx), o Miopithecus ogoouensis, o Cercopithecus cephus e o Cercopithecus pogonias. Dentre os primatas noturnos, há 7 espécies, onde 42,8% são endêmicas da Baixa Guiné. Pode ser avistado o Arctocebus aureus, o Euoticus elegantulus e o Sciurocheirus gabonensis. Dentro dos limites do parque, também podem ser avistados esquilos (Sciuridae), anomalures (Anomaluridae), arganaz (Gliridae), o porco-espinho africano (Atherurus africanus), o Thryonomys swinderianus, o Cricetomys eminii, o Muridae, o Potamochoerus porcus, Hylochoerus meinertzhageni, Hyemoschus aquaticus, Cephalophus leucogaster,  C. nigrifrons, C. ogilbyi, Neotragus batesi, Tragelaphus euryceros, Manidae, Mellivora capensis, Hydrictis maculicollis, Aonyx congensis, Herpestae, Crocuta crocuta,  Panthera pardus e Caracal auratus.

Podem ser avistados 438 espécies de aves, sendo 5 espécies endémicas da Baixa Guiné, e 357 espécies residentes ou nidificantes. Dentre as espécies de aves, pode ser encontrado o Agapornis swindernianus, Musophaga rossae, o Melignomon zenkeri, a Pitta reichenowi, a Hirundo smithii, Euplectes afer e o Mandingoa nitidula.

Flora
Aproximadamente 60% da área do parque é composta por florestas primárias guineo-congolesas fechadas, com presença de árvores de até 50 metros de altura. As espécies mais presentes são Coula edulis, Dacryodes buettneri, D. normandii, Dialium pachyphyllum, Diogoa zenkeri, Gilletiodendron pierreanum, Hyme nostegia pellegrinii, Pentaclethra eetveldeana, Plagiostyles africana, Santiria trimera, Scorodophloeus zenkeri e Scyphocephalium mannii. Além das florestas primárias, o parque também possui florestas de várzea e florestas pantanosas.

Clima
Possui um clima equatorial de transição, com as quatro estações bem definidas. A precipitação média anual é de 1.650 a 1.800 mm, sendo os meses de abril, maio, outubro e novembro os mais chuvosos, e os meses de julho e agosto os mais secos. A temperatura média anual é de 23,9°C, com temperatura mínima média de 21,7°C no mês de julho, e temperatura máxima de 25°C no mês de abril.

Patrimônio Mundial da UNESCO no Gabão
Parques nacionais do Gabão

Parque Nacional de Ivindo


Odenhausen (Lumda) este unul dintre cele șase sate ale comunei Rabenau din districtul Gießen al landului Hessa.

Istoric

Evoluția populației
Evoluția populației până în 1970 este următoarea:
 1577: 31 case
 1669: 60 de suflete
 1742: 3 clerici/funcționari, 30 străini, 11 evrei
 1804: 304 locuitori
 1830: 370 locuitori protestanți, 8 menoniți, 4 evrei.
 1834: 415 locuitori
 1885: 294 locuitori
 1925: 313 locuitori
 1939: 318 locuitori
 1950: 476 locuitori
 1961: 489 (418 protestanți, 70 romano-catolici) de locuitori. Persoane angajate: 82 în agricultură și silvicultură, 77 în meșteșuguri, 49 în comerț, transporturi și comunicații, 28 în alte servicii.
 1970: 474 locuitori

Cultură și atracții turistice

Biserica din sat

O clădire remarcabilă este biserica protestantă în stil romanic, cu un turn rectangular în stil gotic timpuriu. Nava este mai îngustă decât turnul și are pereți din zidărie de piatră. În peretele de Nord sunt amplasate oblic niște lespezi de piatră ce datează din secolul al XIII-lea. Prin urmare, nava trebuie să fie mai veche decât turnul. Biserica din Odenhausen  este una dintre cele mai vechi din districtul Gießen. Preotul paroh al parohiei, care include, de asemenea, orașele vecine Rüddingshausen, Weitershain și Geilshausen, este vicedecanul Jörg Gabriel.

Moșia Odenhausen
Clădirea cu patru etaje din Odenhausen a fost un conac al nobililor Nordeck zur Rabenau. Aceasta este, probabil, cea mai înaltă clădire locuită cu traverse din lemn din landul Hessa.

Moșia Appenborn
Chiar în afara localității se afla moșia Hofgut Appenborn, unde se afla reședința familiei nobiliare Nordeck zur Rabenau. Acolo există un conac seniorial rural, cu scară  deschis și coloane vechi de stejar, unde a fost invitat odată într-o vară poetul Rainer Maria Rilke. În apropierea conacului a fost o moară.

Note

Legături externe
 Die Ortsteile im Internetauftritt der Gemeinde Rabenau

Localități din Hessa

Odenhausen (Lumda)


An Kegeliella orientalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Günter Gerlach. An Kegeliella orientalis in nahilalakip ha genus nga Kegeliella, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kegeliella

Kegeliella orientalis


Technoire er en film instrueret af Per Flyvehavn.

Handling
Dette er den første episode af de extravagante eventyr om Kaptajn Lionel O jenzen. En grufuld rejse væk fra Gore-Scope planeten og ind i det store tomme rum... Fortsættelse følger...

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Eksperimentalfilm fra Danmark

Technoire


Gregor Erhart fue un escultor alemán en la transición del gótico tardío al Renacimiento, nacido el año 1470 en Ulm y fallecido el 1540 en  Augsburgo. Él es hijo de Michel Erhart, hermano de Bernard Erhart, padre de Paul Erhart y miembro de la Escuela de Ulm.

Datos biográficos

Inicialmente trabajó con su padre en el taller, pero luego emigró en 1494 a la Ciudad Imperial Libre de Augsburgo. Se cree que recibió un encargo para el monasterio y la iglesia de St. Moritz. Vivió en la casa de su pariente Adolf Daucher , que trabajaba como carpintero (Kistler en alemán).

En 1496 fue admitido como ciudadano con todos los derechos. Es un poco más tarde descrito por un cronista como "Ingeniosus magister ". Gregor Erhart trabajaba en 1531 con su hijo Paul Erhart en el próspero taller del que más tarde se haría cargo. Nueve años más tarde, murió a la edad de 70 años.

Citas
Hans Koepf se refirió a Gregor Erhart como "el más grande artista del milenio" en Ulm.

Obras
Entre las obras de Gregor Erhart se incluyen las siguientes:
 Madonna en la basílica de San Ulrich y Afra en Augsburgo.Basilika St. Ulrich und Afra
 Schutzmantelmadonna  (Virgen de la Merced) para el altar mayor del monasterio Kaisheim, 1502-1504 (desmantelado en 1672, destruido más tarde en la Colección de esculturas en Berlín, 1945)
 Magdalenenfigur (figura de María Magdalena) , conservada en el Louvre, París.
 Schutzmantelmadonna  (Virgen de la Merced) para la iglesia de Wallfahrts Frauenstein en el santuario del pueblo de Molln en la Alta AustriaWallfahrtskirche Frauenstein
 Crucifijo realizado hacia 1510/1520, desde 1808 en Öllingen, a continuación en la casa del párroco de Ulm , por demolición del edificio.

Las figuras del altar mayor del monasterio de Blaubeuren han sido atribuidas indistintamente tanto a Gregor Erhart como a su padre, Michel Erhart y su taller; esta última es la opinión más aceptada en la actualidad. La participación Gregor Erhart en la talla de algunas figuras del altar es muy probable.

La María Magdalena

La inusual estatua que reproduce la figura desnuda de María Magdalena a tamaño natural, creada en torno a 1510, representa a la Santa como mística y asceta, el cuerpo cubierto solo por su pelo largo. La figura tenía en la base originalmente ángeles tallados y fue cortada, probablemente en la Iglesia de Santa María Magdalena del convento de la orden de los dominicos de Augsburgo, que fue reconstruida en 1515.  La estatua de madera se puso a la venta en Alemania en el  procedente de la colección de Sigfried Lammle en Múnich y, finalmente fue  adquirida por el Museo del Louvre en París en 1902.

Está retratada con la gracia y la tranquilidad de la persona santa para cumplir con los cánones de la tradición del gótico tardío en Suabia, pero la actitud de la cadera - que se aproxima a las maneras clásicas del contrapposto- y la armonía del cuerpo desnudo reflejan una búsqueda del ideal de belleza que caracteriza el espíritu del Renacimiento. Así que en lugar de crear un estilo fino, una figura irreal gótica, encontramos talladas las curvas femeninas, los músculos intensos y una sensual sensibilidad.

Algunos críticos han expresado su descontento con la aparición de la estatua desnuda, pero cualquier sospecha de blasfemia se ve atenuada por la expresión pensativa con que está retratada para transmitir al espectador con el éxtasis místico de la materia, mientras que la belleza y el cabello de oro reflejan la tensión de la luz sagrada. El cuerpo de la mujer desnuda está tallado siguiendo las convenciones de la escultura medieval. Con este proyecto, de Gregor Erhart creó una obra maestra del arte medieval.

Notas y referencias

Notas

Bibliografía

 Barbara Maier-Lörcher: Meisterwerke Ulmer Kunst. Ostfildern 2004. ISBN 3-7995-8004-2
 Hans Koepf: Hans Multscher und die Ulmer Plastik. In: Schwäbische Kunstgeschichte. Band 3. Thorbecke, Konstanz 1963, S. 15-20

Enlaces externos

 Gregor Erhart, catálogo de obras en varios museos alrededor del mundo..
 Gregor Erhart, datos biográficos en  Web Gallery of Art.
 Gregor Erhart, catálogo de obras en la Web Gallery of Art.

Escultores de Alemania del siglo XVI
Escultores de Alemania del siglo XV

Ulm
Escultores del Gótico
Nacidos en Ulm
Fallecidos en Augsburgo

Gregor Erhart


Kale, Malatya ilinin bir ilçesidir

Tarihçe

Eski adı "İzollu"dur. Köydeki eski bir kaleden bu yeni ismini almıştır. Malatya'nın en zengin ve en yeşil ilçesidir. İlçede bulunan ve şimdi Karakaya Baraj Gölü altında kalan Pirot höyük, bu bölgede çok eski zamanlardan beri yerleşimin olduğunu göstermektedir. Günümüzde bölgede yaşayan İzol aşiretinin 1600'lü yıllarda Şanlıurfa'dan bu bölgeye göç ettikleri Evliya Çelebi'nin Seyahatname'sinde de belirtilmektedir.

İlçe yerel olarak izollu adı ile tanınmaktadır. İzollu bölgesi aslen ortasından geçen Fırat Nehri nedeniyle (Karakaya barajı) Elazığ ve Malatya tarafı olmak üzere ikiye ayrılmıştır. Yöre halkı kendini izol aşireti olarak tanıtmakta.

İlçe; Malatya-Elazığ karayolunun 45. km'sinde olup Kömürhan Köprüsü ilçe sınırları içerisindedir. Nüfusu yaklaşık 4 bin olup dağınık bir yerleşim şekline sahiptir. İlçenin temel geçim kaynağı kaysı olup az miktarda çilek üretimi ve hayvancılık da vardır. İlçe daha önce merkeze bağlı bir nahiye iken 1990'da çıkan kanunla ilçe statüsü kazanmıştır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kale Kaymakamlığı
 Kale Belediyesi

Kale, Malatya


La microrregión del Seridó Oriental Paraibano es una de las microrregiones del estado brasileño de Paraíba perteneciente a la mesorregión Borborema. Su población fue estimada en 2006 por el IBGE en 70.892 habitantes y está dividida en nueve municipios. Posee un área total de 2.608,719 km².

Municipios
 Baraúna
 Cubati
 Frei Martinho
 Juazeirinho
 Nova Palmeira
 Pedra Lavrada
 Picuí
 Seridó
 Tenório

Seridó Oriental Paraibano

Microrregión del Seridó Oriental Paraibano


Szerecseny é um município da Hungria, situado no condado de Győr-Moson-Sopron. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 784 habitantes.

Localidades de Győr-Moson-Sopron

Szerecseny


Peter Ferdinand Drucker (19 Kasım 1909 - 11 Kasım 2005), Avusturyalı yazar, konuşmacı, danışman, öğretim üyesi ve yönetim bilimci.

Yaşamı

Peter Drucker, 1909 yılında Avusturya'da eğitim seviyesi yüksek bir anne babanın çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. Evlerine dönemin entelektüel elitleri gelip gider, çeşitli konularda tartışmalar yapılırdı.

Frankfurt Üniversitesi'nde okudu. Keynes ve Schumpeter'den ders aldı. 1929'da Frankfurt'un en büyük günlük gazetesinde finans yazarlığı yaptı.

1933'te tutucu bir Alman filozofu olan Stahl hakkında yayımlanan yazısı nedeniyle Naziler tarafından yayınları yasaklandı ve yakılmıştır. Bir süre sonra, "Almanya'da Yahudi" sorunu başlıklı yazısı da aynı kaderi paylaşmıştır.

Hitler başa geçtikten sonra Londra'ya göçtü. Londra Bankası'nda ekonomist olarak işe başladı. 1937'de gazeteci olarak Amerika'ya gitti. Vermont'ta Bennington Koleji'nde siyaset ve felsefe profesörü olarak ders verdi. 1939'da ilk kitabı, "Ekonomik Adamın Sonu: Totaliterliğin Kökenleri"ni yazdı. 1945'te General Motors'u inceledi ve sonucunda 1950'de "İşletme Kavramı" başlıklı çığır açan kitabı basıldı. En önemli metni "Yönetim Uygulaması" 1954'te yayımlandı.Bu çalışmasında işletmeleri masaya yatırdı.

21 yıl boyunca New York Üniversite'sinde hocalık yaptı.(Dersleri spor salonunun yanında yüzlerce sandalyenin sığabileceği bir mekanda yapılıyordu). 1975'ten itibaren 20 yıl Wall Street Journal'da aylık köşe yazarlığı yaptı.

Claremont Üniversitesi'nde Yüksek Lisans öğrencilerine "İşletmede Drucker" dersi veren Joseph A. Maciariello, Drucker için, "Daireler halinde düşünürdü" diyor. Dehasının bir kısmı bağlantısız görünen öğretiler arasında ortak kalıplar bulabilmesinden kaynaklanıyor.

Drucker'in yazdığı kitaplar akademik kaynak olarak kullanılmadı.37 dile çevrilen 38 kitap ve çok sayıda makale yazdı. (Akademik çevrelerin ürettiği gerekçe ise lineer olmayan bir yaklaşımı olması ve çalışmalarının ölçümlere dayanan araştırmalar içermemesi diye özetlenebilir).

Tipik yönetim danışmanı kalıbına hiçbir zaman uymamıştır. Ev-ofisinden çalışmış ve asla bir sekreteri olmamıştır. (Telefonlarını ise hep kendi açmıştır).

ABD Başkanı George W. Bush tarafından kendisine 2002 yılında Başkanlık Özgürlük Madalyası verilmiştir.

1940'larda, organizasyonların temel prensiplerinden olan, sorumluluğun dağıtılması fikrini ilk savunanlardan olmuştur.

1950'lerde işçilerin yok edilmesi gereken mükellefiyetler değil, değerler olduğunu dile getirmiştir. Şirketin sadece kar makinesi değil, çalışana güven ve saygı üzerine kurulu bir insan topluluğu olduğu görüşünü üretmiştir, ilk kez "yeni pazarlama" kafa yapısında basit bir kavram olan "müşterisiz iş yoktur"u açıklığa kavuşturmuştur..

1960'larda, içeriğin önemine değinmiştir.

1970'lerde, bilginin, "Yeni Ekonominin" asıl sermayesi olduğunu yazmıştır.

1980'lerde kapitalizim ve iş dünyası hakkında ciddi şüpheler edinmeye başlamıştır. İşletmelerin toplumların yaratılması için ideal yer olmaktan çıktığını, bireysel çıkarların eşitlikçi prensipler karşısında her zaman galip geldiği bir yer olduğunu söylemiştir.

Amerikan iş dünyasının en önemli eleştirmenlerinden biri olmuştur. Yöneticilerin fazla ve etkisiz personel çalıştırmasına karşı çıkmıştır.

İşletmelerin işten çıkarmalarda elde ettikleri büyük kazançlara sert tepki göstermiş ve bu konuda: "Bu ahlaki ve sosyal olarak affedilemez. Bunun için çok büyük bedel ödeyeceğiz." demiştir.

Drucker, 1980'lerde yoğun olarak yaşanan ve yasal dayanakları zayıf olduğu için eleştirilen satın almalar, birleşmeler ve benzeri operasyonları kapitalizminin son hatası olarak görmüş ve bu konuda: "Serbest pazara inansam da, kapitalizm hakkında ciddi şüphelerim var." diyerek tepki göstermiştir.

Bazı konularda radikal yorumlar yapmayı tercih etmiş, örneğin; 1984'te bir tepe yöneticinin en düşük maaş alan işçinin 20 katından fazla maaş almasının doğru olmayacağını ilan etmiştir.

Drucker, kapitalizm aç gözlülüğü performans kadar hızlı ödüllendirdiğini savunurken, zamanının ve modasının geçmiş olmasıyla eleştirilmiştir.

Drucker ilerleyen yıllarda dikkatini ve çalışmalarını kâr amacı gütmeyen işletmelere yönlendirmiştir.

Kişileri ve kurumları yönetmenin karmaşıklıklarla dolu olduğunu söylemiştir. Yöneticilere iyi çalışanı tutmanın önemini, sorunlara değil imkânlara odaklanmak gerektiğini, müşterileri masanın aynı tarafında oturmayı, rekabet avantajlarını anlama ihtiyacını ve bunları yenilemeye devam etmeyi savunmuştur.

Kendisine Bazı Öğretileri Şunlardır:

Liderlik üzerine Öğretileri:

"Hiçbir zaman "ben" diye düşünme ve söyleme. "Biz" diye düşün ve konuş. Etkin liderler sadece organizasyonun güvenine sahip oldukları için otoriteye sahip olduklarını bilirler. Organizasyonun ihtiyaç ve imkânlarının kendi ihtiyaçlarından önce geldiğini anlarlar"

Yetenek Üzerine Öğretileri :

"Yönetimin iki ana görevi yeteneği çekmek ve tutmak haline geldi. Bilgi çalışanlarının birçok seçeneği var; gönüllüler olarak muamele görmeli ve yönetilmeliler. Kişisel başarı ve kişisel sorumlulukla ilgilenirler. Devamlı öğrenme ve eğitim beklerler. Saygı ve otorite isterler. Bunları onlara sağlayın"

Çalışma üzerine Öğretileri:

"Sorunlara değil imkânlara odaklanın. Sorun çözümü engeller, ama imkânları kullanmak sonuç üretir.

Gerçek bir kriz olmadan sorunlar yönetim toplantılarında imkânlar incelenip ele alınmadıkça tartışılmamalıdır. Değişimi bir fırsat olarak kullanın ve bir tehdit olarak görmeyin.

Karar Verme Üzerine Öğretileri:

"Her karar risklidir. Karar, kaynakları bilinmeyen ve belirsiz bir geleceği sunma taahhüdüdür. Eğer kararın gerekli olduğunu, sorunları açıkça ifade etmeyi ve doğrudan başa çıkmayı, sonunda uzlaşma yapmanız gerektiğini biliyorsanız, riskler en aza indirgenebilir"

Organizasyon Üzerine Öğretileri:

"Etkin organizasyonlar kendilerini tatmin etmek için değil, müşteri ihtiyaçlarını karşılamak için vardır. Liderler organizasyonu oluşturan çalışanların kendilerini sürekli yenileyebilecek şekilde dışarı odaklanmasını sağlamalıdır"

Gazeteci, profesör, tarihçi, ekonomist, yönetim bilimci olarak 95 yıl boyunca çeşitli katkılar üretmiştir. Bu katkılardan en önemlisi işletme alanıdır.

Türkçeye çevrilmiş kitapları

 Klasik Drucker
 Yöneticinin Değişen Dünyası
 Etkin Yöneticinin Seyir Defteri
 Fırtınalı Dönemlerde Yönetim
 Geleceğin Toplumunda Yönetim
 Sonuç İçin Yönetim
 Kapitalist Ötesi Toplum
 21. Yüzyıl İçin Yönetim Tartışmaları
 Büyük Değişimler Çağında Yönetim
 Etkin Yöneticilik
 Yönetim Uygulaması
 Yeni Gerçekler Devlet ve Politika Alanında Ekonomi Bilimi ve İş Dünyasında Toplumda ve Dünya Görüşünde
 Gelecek İçin Yönetim 1990'lar ve Sonrası

21. Yüzyıl İçin Yönetim Tartışmaları
Peter Drucker, 21. Yüzyıl İçin Yönetim Tartışmaları ya da özgün adıyla Management Challenges for the 21st Century kitabında gelişmiş ve gelişmekte olan tüm ülkelerde, sorunlar, analizler ve sorunların çözümü için tartışmalar sürerken, kurumların bu sürecin gerisinde kaldığını iddia ediyor. Yazara göre geleceğin liderleri olacak ve yarınlara hükmedecek kuruluşlar, bugünden bu sorunlarla mücadele etmeye başlayan ve kendilerini yeni mücadelelere hazırlayan yöneticelere sahip organizasyonlar olacaktır.

1909 doğumlular
1909 yılında ölenler
Başkanlık Özgürlük Madalyası sahipleri

Peter F. Drucker


An Carex fritschii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anton Waisbecker. An Carex fritschii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex fritschii


Saikojiman gwaenchana (hangul: 사이코지만 괜찮아) je južnokorejska televizijska serija. Glavne uloge su igrali Kim Soo-hyun i Seo Ye-ji.

Uloge
 Kim Soo-hyun – Moon Gang-tae
 Seo Ye-ji – Ko Moon-young
 Oh Jung-se – Moon Sang-tae
 Park Kyu-young – Nam Ju-ri

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica

Južnokorejske serije

Saikojiman gwaenchana


El SIDAC o Diodo de silicio para corriente alterna (English:Silicon Diode for Alternating Current) es un dispositivo bilateral de disparo de alta tensión y corriente. Es básicamente un diodo de cuatro capas con unas características eléctricas simétricas. El SIDAC se utiliza en aplicaciones en las cuales se necesita una tensión de disparo típicamente comprendida entre 104 y 280 V. Forma parte de la familia de los Tiristores, comúnmente llamados diodos tiristores bi-direccionales, es técnicamente especificado como un interruptor conmutado de tensión bilateral. El SIDAC es un dispositivo de conmutación activado por voltaje y utilizado en circuitos de encendido de lámparas compuestas por halogenuros metálicos así como en la iluminación de calles y exteriores en circuitos de encendido de lámparas de vapor de sodio de alta presión.

Los SIDAC se distinguen de los DIACs por el hecho de que están diseñados para manejar mayor potencia que los segundos, es decir, que generalmente presentan un mayor voltaje de disrupción y pueden transportar una mayor cantidad de corriente que los DIACs.

Definición
EL SIDAC es un dispositivo de alto voltaje de disparo bilateral que amplía las capacidades de disparo para voltajes y corrientes significativamente más altos que los DIACs, lo que permite nuevas aplicaciones rentables. Al ser un dispositivo bilateral, pasa de un estado de bloqueo a un estado de conducción cuando el voltaje aplicado de cualquier polaridad supera el voltaje de transición. Al igual que en otros dispositivos de activación, (SBS), los SIDAC se activan al pasar de una región de resistencia negativa a una de baja tensión en el estado de activación y permanecen en estado de conducción hasta que la corriente principal del terminal se interrumpe o cae por debajo de la corriente de mantenimiento. Los rangos de alto voltaje y corriente que manejan los SIDACs los hacen ideales para aplicaciones con altos niveles de potencia en donde otros dispositivos de disparo no son capaces de funcionar por sí solos, sin la ayuda de componentes elevadores.

Física del dispositivo

El SIDAC es un interruptor de silicio semiconductor de múltiples capas. Este componente es conmutado por tensión y puede ser operado como interruptor bidireccional. Por lo general, los SIDAC se utilizan en el suministro de potencia de alta tensión, o de circuitos de encendido.
El SIDAC posee una estructura similar a la del Diodo Shockley con la singular característica de tener una quinta capa P en su estructura.

Es un dispositivo compuesto, en principio, por cuatro capas semiconductoras NPNP más una capa P. Esencialmente, es un dispositivo interruptor que al aplicársele tensión positiva entre el ánodo y el cátodo, tendrá polarización directa entre dos de las uniones PN y una polarización inversa en las uniones NP. En estas condiciones, únicamente circula corriente muy baja y el dispositivo se encuentra en estado de corte o bloqueo. Al aumentar esta tensión, se llega a un voltaje de ruptura o avalancha, en el cual la corriente crece de forma abrupta y la caída de tensión decrece de idéntico modo. En este momento, el SIDAC ha conmutado desde el estado de bloqueo al de conducción.

Curva característica

La curva característica de un SIDAC es similar a la curva de un diodo Shockley de cuatro capas. La relación de corriente y voltaje de ruptura muestra que se requiere un voltaje capaz de llevar al SIDAC a un estado de conducción del SIDAC con un voltaje alrededor de 1.1 V. Una vez que la tensión de la fuente supera este umbral de encendido, el dispositivo se enciende y el voltaje cae rápidamente al valor de conducción, mientras que la corriente aumenta.
Entre las principales regiones de un SIDAC están la región de corte, región de resistencia negativa y la región de saturación o conducción.

Características térmicas

Este robusto interruptor de estado sólido está diseñado para manejar aplicaciones de encendido de lámparas que requieren un funcionamiento a temperaturas ambientes alrededor de 90 °C donde los componentes del circuito de ignición pueden aumentar la temperatura de la unión del SIDAC hasta 125 °C, especialmente cuando el elemento de la lámpara se remueve o se rompe.
Dependiendo de la corriente y de la temperatura, se ve afectado el voltaje instantáneo de encendido, principalmente si se encuentra en temperaturas cercanas a 125 °C, las características de temperaturas en función de la corriente y el voltaje se pueden obtener en las relaciones I-V disponibles en la hoja de datos del fabricante.

Circuito básico

Un circuito básico para la operación de un SIDAC consiste en conectarlo en serie con la fuente de tensión alterna y la carga. Puede observarse que, una vez que el voltaje de entrada sobrepasa al valor de disparo, denominado VBO el dispositivo conmuta al voltaje de encendido señalado como VT (1,1 V) y puede conducir una corriente definida según las especificaciones del fabricante. Este circuito puede ser utilizado para el encendido de lámparas tanto en interiores como en exteriores.

Aplicaciones
 Generadores de impulsos.
 Protecciones de sobretensión.
 Arrancadores de alta tensión para lámparas.
 Encendedores de gas natural.
 Alimentación de alta tensión.
 Arrancadores de lámparas de Xenón.
 Arrancadores para luminarias fluorescentes.
 Arrancadores para iluminación HID.

Fabricación
Los SIDAC están disponibles en series de gran tamaño que son económicas y fáciles de insertar y en series axiales que posen un pequeño encapsulado.
Entre los principales encapsulados para los SIDAC, disponibles en el mercado electrónico, están los de configuración axial, los de montaje superficial y los tipos 1 y 70.

Las características térmicas y demás capacidades de operación que pueda tener un SIDAC dependen principalmente del método utilizado para su fabricación. Entre los principales métodos de manufactura de los SIDAC y tiristores en general es la fabricación en Pallet que puede ser por el método difundido y planar difundido. El otro grupo es por encapsulación de Pellet.

Entre los principales fabricantes y distribuidores se encuentran:
 ON Semiconductor
 Motorola
 Teccor Electronics
 Littelfuse, Inc.
 NTE Electronics, Inc.
 Wuxi Xuyang Electronic Co., Ltd.
 Jinan Jingheng Electronics Co., Ltd.
 Changzhou Ruiying Import & Export Corp., Ltd.
 Jinan Power Sky Innovation Co.,

Véase también
 Diodo Shockley
 SBS
 DIAC
 Tiristor
 Interruptor unilateral de silicio
 Triac
 Rectificador controlado de silicio

Referencias

Enlaces externos
 https://web.archive.org/web/20190902170517/https://www.onsemi.com/
 http://www.littelfuse.com/data/en/Data_Sheets/E9Sidac.pdf
 http://www.datasheetcatalog.org/datasheet/motorola/MKP1V130.pdf

Diodos
Dispositivos semiconductores
Electrónica de potencia

SIDAC


Mike Dawes é um violonista inglês conhecido por usar a técnica fingerstyle para compor, arranjar e tocar várias partes simultaneamente no violão. Além de ser conhecido por seu trabalho solo, Dawes também toca no grupo de synth-pop Nik Mystery.

Desde 2012, quando chamou a atenção por conta de uma versão da música Somebody That I Used to Know, do Gotye, Dawes figura em listas de melhores instrumentistas. E em 2017 e em 2018, Dawes foi eleito por duas vezes seguida o "Melhor Guitarrista Acústico do Mundo" pelo site MusicRadar em parceria com a revista Total Guitar Magazine.

Em 2016, Dawes tornou-se o primeiro guitarrista acústico endorser da DiMarzio, compartilhando uma lista com nomes como John Petrucci, Steve Vai e Joe Satriani, enquanto co-projetou o captador magnético Black Angel com Larry Dimarzio e Nick Benjamin.

Discografia

Solo

Álbuns de estúdio
 What Just Happened? (2013)
 Era (2017)

Álbuns ao vivo
 Shows and Distancing: Live in the USA (2020)

EPs
 Reflections (2009)

Singles
 "Somebody That I Used to Know" (Gotye cover) (2012)
 "The Impossible" (2012)
 "The Impossible 2.0" (feat. Petteri Sariola and Adam "Nolly" Getgood) (2014)

com Nik Mystery
 When EP (2018)
 Maniac Single (2019)
 By a Thread Single (2019)

Aparições em outros projetos
 "The Impossible"  - Acoustic Guitar 2 (2008)
 "Clocks"  - Acoustic Guitar Forum 3 Compilation (2010)
 "Scotch Pancake"  - Acoustic Guitar Forum 4 Compilation (2010)
 "Melancholia"  - Yetzer Hara (Flux Conduct, 2017)
 "Boogie Slam"  - Acoustic Guitar 5 (2019)

Violonistas da Inglaterra

Mike Dawes


La Ruta Estatal de California 70, y abreviada SR 70 (en inglés: California State Route 70) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la  cerca de Beckwourth Pass. La carretera tiene una longitud de 287,3 km (178.528 mi). Esta ruta forma parte del Sistema Estatal de Carreteras Escénicas de California.

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 70 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 70 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
70
70
70
70
70
Carreteras escénicas de California
Sacramento

Ruta Estatal de California 70


Naoya Fuji (født 31. maj 1993) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Ehime FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoya Fuji


Mylda (fræðiheiti: Scalopus aquaticus) er tegund moldvarpa. Hún er eina tegundin sem tilheyrir samnefndu ættkvísli, myldur (Scalopus).

Heimildaskrá

Moldvörpur

Mylda


Douglas Albert Munro (11 de outubro de 1919 — 27 de setembro de 1942) foi um guarda costeiro dos Estados Unidos que foi postumamente condecorado com a Medalha de Honra por um ato de "heroísmo extraordinário" durante a Segunda Guerra Mundial.

Munro nasceu no Canadá, filho de pai americano e mãe britânica, e sua família se mudou para os Estados Unidos quando ele era criança. Ele foi criado em South Cle Elum, Washington, e frequentou a Central Washington College of Education antes de se voluntariar para o serviço militar pouco antes de os Estados Unidos entrarem na Segunda Guerra Mundial. Munro e seu companheiro de navio Raymond Evans eram conhecidos como os Gêmeos Gold Dust, assim chamados porque eram inseparáveis.

Ver também

Militares dos Estados Unidos

Douglas Albert Munro


Uma agência de emprego é uma organização que combina empregadores com empregados. Nos países desenvolvidos, existem várias empresas privadas que atuam como agências de emprego e uma agência de emprego com financiamento público.

Agências públicas de emprego
Uma das referências mais antigas a uma agência pública de emprego foi em 1650, quando Henry Robinson propôs um "Escritório de Endereços e Encontros" que ligaria empregadores a trabalhadores. O Parlamento britânico rejeitou a proposta, mas ele mesmo abriu tal negócio, que durou pouco.

A ideia de criar agências públicas de emprego como forma de combater o desemprego acabou por ser adotada nos países desenvolvidos no início do século XX.

No Reino Unido, a primeira bolsa de trabalho foi estabelecida pelo reformador social e ativista do emprego Alsager Hay Hill em Londres em 1871. Isso foi posteriormente aumentado por trocas oficialmente sancionadas criadas pelo Labor Bureau (London) Act 1902, que posteriormente foi nacional, um movimento solicitado pelo governo liberal através do Labor Exchanges Act 1909. O atual fornecedor público de ajuda à procura de emprego chama-se Jobcentre Plus.

Nos Estados Unidos, um programa federal de serviços de emprego foi implementado no New Deal. A legislação inicial foi chamada de Wagner-Peyser Act de 1933 e, mais recentemente, os serviços de emprego acontecem por meio de centros únicos estabelecidos pela Workforce Investment Act de 1998.

Na Austrália, o primeiro serviço público de emprego foi criado em 1946, chamado Commonwealth Employment Service.

Agência de emprego privada
A primeira agência de emprego privada conhecida depois de Robinson, Gabbitas & Thring, foi fundada em 1873 por John Gabbitas, que recrutou professores para escolas públicas na Inglaterra. Nos Estados Unidos, a primeira agência de emprego privada foi aberta por Fred Winslow, que iniciou uma Agência de Engenharia em 1893. Mais tarde, tornou-se parte da General Employment Enterprises, que também possuía a Businessmen's Clearing House (est. 1902). Outra das agências mais antigas foi desenvolvida por Katharine Felton como resposta aos problemas causados pelo terremoto e incêndio de 1906 em São Francisco.

Muitas agências temporárias se especializam em uma determinada profissão ou área de negócios, como contabilidade, assistência médica, técnica, secretariado ou, mais recentemente, economia digital.

Status da Organização Internacional do Trabalho
A primeira recomendação da Organização Internacional do Trabalho foi direcionada às agências de cobrança de taxas. A Recomendação do Desemprego, 1919 (nº 1), art. 1 convocou cada membro para,"tomar medidas para proibir o estabelecimento de agências de emprego que cobram taxas ou que exercem seus negócios com fins lucrativos. Onde tais agências já existem, recomenda-se ainda que elas sejam autorizadas a operar apenas sob licenças governamentais, e que todas as medidas viáveis sejam tomadas para abolir tais agências o mais rápido possível."A Convenção do Desemprego, 1919, art. 2, em vez disso, exigiu a alternativa de"um sistema de agências de emprego público gratuito sob o controle de uma autoridade central. Comitês, que incluirão representantes de empregadores e trabalhadores, serão nomeados para aconselhar sobre assuntos relativos ao funcionamento dessas agências."Em 1933, a Convenção das Agências de Emprego que Cobram Taxas (Nº 34) formalmente pediu a abolição. A exceção era se as agências fossem licenciadas e uma escala de taxas fosse acordada antecipadamente. Em 1949, uma nova Convenção revisada (Nº 96) foi produzida. Este manteve o mesmo esquema, mas garantiu um 'opt out' (Art.2) para os membros que não desejassem se inscrever. As agências eram uma parte cada vez mais arraigada do mercado de trabalho. Os Estados Unidos não assinaram as Convenções. A mais recente Convenção, a Convenção das Agências Privadas de Emprego, 1997 (Nº 181) adota uma postura muito mais branda e exige apenas regulamentação.

Na maioria dos países, as agências são regulamentadas, por exemplo, no Reino Unido sob a Lei das Agências de Emprego de 1973, ou na Alemanha sob a Arbeitnehmerüberlassungsgesetz (Lei de Contratação de Funcionários de 1972).

Recrutamento executivo
Uma empresa de busca de executivos é especializada no recrutamento de executivos para empresas de diversos setores. Este termo pode ser aplicado a empresas de consultoria de busca de emprego que cobram uma taxa dos candidatos a emprego e que se especializam em executivos de nível médio a superior. Nos Estados Unidos, alguns estados exigem que as empresas de consultoria de busca de emprego sejam licenciadas como agências de emprego.

Alguns recrutadores terceirizados trabalham por conta própria, enquanto outros operam por meio de uma agência, atuando como contatos diretos entre as empresas clientes e os candidatos que recrutam. Eles podem se especializar apenas em relacionamentos com clientes (vendas ou desenvolvimento de negócios), em encontrar candidatos (recrutamento ou terceirização) ou em ambas as áreas. A maioria dos recrutadores tende a se especializar em cargos permanentes, em tempo integral, de contratação direta ou em cargos contratados, mas ocasionalmente em mais de um. Em uma tarefa de busca de executivos, a empresa cliente que ganha o funcionário – não a pessoa que está sendo contratada – paga à empresa de busca sua taxa.

Agente executivo
Um agente executivo é um tipo de agência que representa executivos que procuram cargos executivos seniores que muitas vezes não são anunciados. No Reino Unido, quase todas as vagas de até £ 125,000 ($ 199,000) por ano são anunciadas e 50% das vagas pagando £ 125,000 – £ 150,000 são anunciadas. No entanto, apenas 5% dos cargos que pagam mais de £ 150,000 (com exceção do setor público) são anunciados e geralmente estão no domínio de cerca de 4.000 recrutadores de executivos no Reino Unido. Muitas vezes, essas funções não são divulgadas para manter a confiança das partes interessadas e superar as incertezas internas.

Ver também

 Sistema Nacional de Emprego (Brasil)

Referências

Emprego

Agência de emprego


Olaylar
 İsa'nın çarmıha gerilmesi (en erken tahmini yıl)
 İmparator Tiberius tahttan ayrılarak Capri'ye yerleşti. Roma İmparatorluğu ve başkentin yönetimi Lucius Aelius Sejanus'a devredildi.

Doğumlar

Ölümler
 Claudia Pulchra, Yaşlı Agrippina'nın ikinci kuzeni ve yakın arkadaşı

als:20er#26

26


Karaca (Capreolus capreolus) Avrupa, Anadolu ve Hazar Denizi'nin kıyılarında bulunan bir geyik türüdür. Ural Dağları'ndan doğuda Çin'e ve Sibirya'ya kadar dağılmış bulunan ayrı bir tür ise Sibirya karacası (Capreolus pygargus) olarak bilinir. İki tür karaca Kafkas Dağları'nda bir araya gelir. Karaca bu dağların güney eteklerinde yer alırken, Sibirya karacası da kuzey eteklerinde bulunur. Karaca, kuzey İskandinavya ile İzlanda, İrlanda ve Akdeniz adaları dışında Avrupa'nın birçok bölgesinde görülür. Akdeniz bölgesinde yalnızca dağlık alanlarda bulunur, düzlüklerde ya ender görülür ya da hiç görülmez. Türkiye'de sıcak bölgelerde seyrek ağaçlı yerlerde görülür. Genellikle otsu bitki ve yapraklarla beslenirler.

Ayrıca bakınız
Bambi

Kaynakça

Geyikgiller
Azerbaycan'daki memeliler
Türkiye'deki memeliler
Polonya'daki memeliler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Karaca


دايف واتسون ، من مواليد 20 نوفمبر 1961 في ليفربول في إنجلترا، لاعب كرة قدم إنجليزي سابق، ومدرب كرة قدم إنجليزي سابق.

لعب مع نادي نوريتش سيتي ونادي إيفرتون.

درب نادي إيفرتون.

مسيرته الكروية
لعب دايف واتسون خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في واحد وعشرون موسمًا وسجل خلالها 34 هدفًا ضمن 635 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض دايف واتسون مسيرته مع نادي ليفربول في موسم 1979–80 لمدة موسم واحد، لم يشارك في أي مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي نورويتش سيتي في موسم 1980–81 ليلعب معه ستة مواسم، حيث شارك في 212 مباراة سجل خلالها 11 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي إيفرتون في موسم 1986–87 ليلعب معه أربعة عشر موسمًا، مشاركًا في 423 مباراة سجل خلالها 23 هدفًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
طاقم نيوكاسل يونايتد غير اللاعبين
طاقم ويغان أتلتيك غير اللاعبين
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو إيفرتون
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم من ليفربول
لاعبو ليفربول
لاعبو منتخب إنجلترا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
لاعبو نورويتش سيتي
مدربو الدوري الإنجليزي الممتاز
مدربو كرة قدم إنجليز
مدربو نادي إيفرتون
مدربو نادي ترانمير روفرز لكرة القدم
مواليد 1961
مواليد في ليفربول

دايف واتسون


A Gottbegnadeten-Liste ("Lista de presentes de Deus" ou "Lista de isenção de artistas importantes") era uma lista de 36 páginas de artistas considerados cruciais para a cultura nazista. A lista foi elaborada em setembro de 1944 por Joseph Goebbels, chefe do Ministério de Esclarecimento Público e Propaganda, e o líder supremo da Alemanha, Adolf Hitler.

História
A lista isentou os artistas designados da mobilização militar durante os estágios finais da Segunda Guerra Mundial . Cada artista listado recebeu uma carta do Ministério da Propaganda Nazista que certificava seu status. Ao todo, 1.041 nomes de artistas, arquitetos, maestros, cantores, escritores e cineastas figuraram na lista. Desse número, 24 foram apontados como especialmente indispensáveis; tornaram-se assim o equivalente aos "tesouros nacionais" do nacional-socialismo .

Goebbels incluiu cerca de 640 atores, escritores e diretores de cinema em uma versão estendida da lista. Eles deveriam ser protegidos como parte de seus esforços de filme de propaganda, que persistiram até o final da guerra (e culminando na cara produção final da UFA Kolberg, lançada em janeiro de 1945).

Muitas das figuras culturais que aparecem na lista não são mais amplamente lembradas, mas há exceções, incluindo vários músicos clássicos renomados, como os compositores Richard Strauss, Hans Pfitzner e Carl Orff, os maestros de orquestra Wilhelm Furtwängler e Herbert von Karajan, e o barítono wagneriano Rudolf Bockelmann. O único estrangeiro (Ausländer) da lista era o ator holandês Johannes Heesters.

Artistas listados especiais

Arquitetos

 arquiteto Leonhard Gall (1884-1952), "Reichskultursenator"
 arquiteto Hermann Giesler (1898-1987), "Reichskultursenator"
 arquiteto Wilhelm Kreis (1873-1955)
 arquiteto e crítico Paul Schultze-Naumburg (1869-1949)

Artistas visuais
 escultor Arno Breker (1900-1991), nomeado como "Reichskultursenator" (Reich Cultura senador)
 escultor Fritz Klimsch (1870–1960)
 escultor Georg Kolbe (1877–1947)
 escultor Josef Thorak (1889–1952)
 pintor de história Arthur Kampf (1864–1950)
 pintor Werner Peiner (1897-1984)

Autores

 Gerhart Hauptmann (1862–1946)
 Hans Carossa (1878-1956)
 Hanns Johst (1890-1979), "Reichskultursenator"
 Erwin Guido Kolbenheyer (1878–1962)
 Agnes Miegel (1879-1964)
 Ina Seidel (1885–1974)

Músicos
 Ricardo Strauss (1864–1949)
 Hans Pfitzner (1869–1949)
 Wilhelm Furtwängler (1886–1954) (removido em 7 de dezembro de 1944 por causa de suas relações com a resistência alemã.)

Atores

 Otto Falckenberg (1873–1947)
 Gustaf Gründgens (1899–1963)
 Johannes Heesters (1903–2011)
 Friedrich Kayßler (1874–1945)
 Eugen Klöpfer (1886–1950)
 Hermine Körner (1878–1960)
 Heinz Ruhmann (1902–1994)
 Heinrich Schroth (1871–1945)

Cantores

 Rudolf Bockelmann (1892–1958)
 Josef Greindl (1912–1993)
 Heinrich Schlusnus (1888–1952)
 Wilhelm Strienz (1899–1987)

Outros artistas listados no "Führerliste"
Havia também uma lista extensa, a chamada "Führerliste" que incluía "artistas abençoados por Deus" que não seriam recrutados, mas trabalhariam como "Künstler im Kriegseinsatz" (artistas no esforço de guerra).

Autores

 Hans Friedrich Blunck (1888-1961)
 Friedrich Griese (1890-1975)
 Josef Weinheber (1892–1945)
 Gustav Frenssen (1863–1945)
 Hans Grimm (1875-1959)
 Max Halbe (1865–1944)
 Heinrich Lilienfein (1879-1952)
 Börries Freiherr von Münchhausen (1874–1945)
 Wilhelm Schäfer (1868–1952)
 Helene Voigt-Diederichs (1875–1961)

Compositores

 Johann Nepomuk David (1895–1977)
 Werner Egk (1901-1983)
  (1906–1984)
 Harald Genzmer (1909–2007)
 Ottmar Gerster (1897–1969)
 Kurt Hessenberg (1908–1994)
 Paul Hoffer (1895–1949)
 Karl Holler (1907–1987)
 Mark Lothar (1902–1985)
 Joseph Marx (1882-1964)
  (1914–1993)
 Carl Orff (1895–1982)
 Ernst Pepping (1901–1981)
 Max Trapp (1887-1971)
 Fried Walter (1907–1996)
 Hermann Zilcher (1881–1948)

Maestros

 Hermann Abendroth (1883–1956)
 Karl Elmendorff (1891–1962)
 Robert Heger (1886-1978)
 Oswald Kabasta (1896–1946)
 Herbert von Karajan (1908–1989)
 Johannes Schuler (1894–1966)
 Karl Böhm (1894–1981)
 Eugen Jochum (1902–1987)
 Hans Knappertsbusch (1888–1965)
 Joseph Keilberth (1908–1968)
 Rudolf Krasselt (1879–1954)
 Clemens Krauss (1893–1954)
 Hans Schmidt-Isserstedt (1900–1973)
 Carl Schuricht (1880-1967)

Instrumentistas

 Ludwig Hoelscher (1907–1996), violoncelista
 Elly Ney (1882-1968), pianista
 Walter Morse Rummel (1887-1953), pianista
 Günther Ramin (1898–1956), organista e mestre de coro
 Walter Gieseking (1895-1956), pianista
 Wilhelm Stross (1907-1966), violinista
 Gerhard Taschner (1922-1976), violinista

Teatro e ópera

 Raoul Aslan (1886-1958), diretor e ator
 Heinrich George (1893-1946), ator
 Werner Krauß (1884–1959), ator
 Karl-Heinz Stroux (1908-1985), ator e diretor
 Heinrich Schlusnus (1888-1952), cantor
 Wilhelm Strienz (1899-1987), cantor
 Paula Wessely (1907-2000), atriz

Belas-Artes

 Claus Bergen (1885-1964), pintor marinho
 Ludwig Dettmann (1865–1944), pintor de guerra (membro da Secessão de Berlim )
 Fritz Mackensen (1866-1953), pintor
 Franz Stassen (1869–1949), pintor
 Clemens Klotz (1886-1969), arquiteto
 Alfred Mahlau (1894-1967), pintor
 Ernst Neufert (1900-1986), arquiteto
 Bruno Paul (1874-1968), arquiteto
 Richard Scheibe (1879-1964), escultor
 Joseph Wackerle (1880-1959), escultor

Lista especial de filmes iniciada por Goebbels

 Wolf Albach-Retty (1908–1967)
 Willy Fritsch (1901–1973)
 Átila Hörbiger (1896–1987)
 Vítor de Kowa (1904–1973)
 Harry Piel (1892-1963)
 Hans Albers (1891–1960)
 Karl Dannemann (1896–1945)
 OW Fischer (1915–2004)
 Hans Holt (1909–2001)
 Paul Horbiger (1894–1981)
 Fernando Marian (1902–1946)
 Armin Schweizer (1892-1968)
 Hermann Thimig (1890–1982)

Bibliografia
 Maximilian Haas: Die Gottbegnadeten-Liste (BArch R 55/20252a) em: Juri Giannini, Maximilian Haas e Erwin Strouhal (Hrsg. ): Eine Institution zwischen Repräsentation und Macht. Die Universität für Musik und darstellende Kunst Wien im Kulturleben des Nationalsozialismus . Mille Tre Verlag, Viena 2014, pp. 239–276.ISBN 978-3-900198-36-7 .
Documentos de 1944
Propaganda nazista

Lista de Gottbegnadeten


Paul de Vos (Hulst, 1595-Amberes, 1678) fue un pintor barroco flamenco especializado en la pintura de animales.

Biografía

Nacido el 9 de diciembre de 1595 en Hulst, cerca de Amberes, actualmente en la provincia holandesa de Zelanda, como su hermano mayor, Cornelis —que le iba a pintar las figuras de sus obras—, estudió con un pintor poco conocido, David Remeeus, quien en 1611 se convirtió en su cuñado. En 1620 fue admitido como maestro en la guilda o gremio de San Lucas.

Especializado en la pintura de animales, principalmente en monumentales cacerías muy demandadas por una clientela aristocrática, su arte aparece influido por el de  Frans Snyders, casado con su hermana Margaretha, aunque se irá distanciando de él progresivamente al adoptar una pincelada más fluida con la que logra efectos atmosféricos e infundir en sus composiciones mayor tensión dramática.

Conforme era costumbre entre los pintores de Amberes, De Vos colaboró frecuentemente con otros artistas, como Thomas Willeboirts Bosschaert, Jan van den Hoecke, Erasmus Quellinus II, Anton van Dyck y Jan Wildens, además de pintar los animales y motivos de cacería en algunas de las escenas mitológicas de Peter Paul Rubens y de su taller, como la Diana cazadora del Museo del Prado. Entre sus clientes destacaron algunos de los grandes coleccionistas españoles, como los marqueses de Leganés y del Carpio o el propio rey Felipe IV, de cuya colección procede el importante conjunto de pinturas de Paul de Vos conservado actualmente en el Museo del Prado. Además cuatro cuadros de aves y una escena de caza de Paul de Vos se conservan en el museo de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando procedentes de la colección de Manuel Godoy.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Hulst
Fallecidos en Amberes
Pintores flamencos del Barroco
Pintores de Flandes del siglo XVII
Miembros del Gremio de San Lucas de Amberes

Paul de Vos


Petr Arenberger, né le  à Prague, est un homme politique, médecin et universitaire tchèque.

Biographie

Situation personnelle

Parcours politique

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes
 Gouvernement Babiš II

Naissance en décembre 1958
Naissance à Prague
Ministre tchèque de la Santé
Personnalité politique tchèque
Ministre tchèque
Naissance en Tchécoslovaquie

Petr Arenberger


أحد الشعانين أو عيد الشعنينة هو الأحد السابع من الصوم الكبير والأخير قبل عيد الفصح (عيد القيامة) ويسمى الأسبوع الذي يبدأ به بأسبوع الآلام، وهو يوم ذكرى دخول يسوع إلى مدينة القدس، ويسمّى هذا اليوم أيضًا بأحد السعف أو الزيتونة لأن أهالي المدينة استقبلوه بالسعف والزيتون المزيّن فارشين ثيابهم وسعف النخيل وأغصان الزيتون أمامه، لذلك يعاد استخدام السعف والزينة في أغلب الكنائس للاحتفال بهذا اليوم. ويرمز سعف النخيل إلى النصر، أي أنهم استقبلوا يسوع منتصرًا مُحقّقا نبوأة زكريا بصفته المسيح.

يعطي المسيحيون حول العالم خاصةً مسيحيو القدس وغيرها من المدن في الأراضي المقدسة أهمية بالغة لأحد الشعانين كونه ذكرى دخول ملك السلام إلى القدس وحدثاً سابقاً لقيامة يسوع وبداية أسبوع الآلام.

أصل الكلمة
كلمة شعانين تأتي من الكلمة العبرانية «هوشيع-نا» والتي تعني يا رب خلص. ومنها تشتق الكلمة اليونانية «أوصنا» وهي الكلمة التي استخدمت في الإنجيل من قبل الرسل والمبشريين. وهي أيضاً الكلمة التي استخدمها أهالي القدس عند استقبال المسيح في ذلك اليوم.

الأصول الكتابية

رواية الإنجيل
دخل المسيح إلى القدس راكبًا على حمار تحقيقًا لنبؤة زكريا بن برخيا: . وكان استعمال الحمير مقتصرًا في المجتمع اليهودي على طبقة الملوك وطبقة الكهنة، ما يشير إلى يسوع هو المسيح، إذ إن المسيح في العقيدة اليهودية هو نبي وكاهن وملك. وقد يشير الحمار إلى السلام وذلك لأن الحصان عادةً ما يرمز للحرب بينما يرمز الحمار للسلام، وبذلك يكون هناك معنى تاريخي للقصة والذي حدث حقاً بحسب الأناجيل الأربعة، ومعنى ثانٍ رمزي يدل على دخول المسيح إلى القدس كملك للسلام.

استقبل يسوع سكان المدينة والوافدين إليها للاحتفال بعيد الفصح بسعف النخل، لتظلله من أشعة الشمس، كما أن سعف النخل علامة الانتصار. وفرشوا ثيابهم على الأرض وأخذوا يهتفون، حسب رواية العهد الجديد: . وتعني هوشعنا حرفيًا خلصنا، ويشير باحثو الكتاب المقدس إلى معنى مركب من استخدام «هوشعنا»، فهي في مفهوم اليهود تشير إلى الخلاص من الاحتلال الروماني، ووفق المعاني الروحية والعقائد المسيحية تشير إلى الخلاص من الخطيئة، تحقيقًا لرسالة المسيح القائمة في سر الفداء.

الاحتفال في الليتورجية وطقوس كنسية

المسيحية الشرقية
يعتبر أحد الشعانين أو دخول السيد إلى مدينة أورشليم بحسب الكنائس الأرثوذكسية أحد الأعياد الكبرى للسنة الليتورجية. أما اليوم الذي يسبق أحد الشعانين فهو سبت لعازر والذي يقوم فيه المؤمنون بتحضير سعف الشعانين عن طريق ربطها في الصلبان للتحضير ليوم الأحد.

في سبت لعازر، يتم ترتيل طروبارية لعازر وهي ترتيلة قصيرة والتي تتحدث عن إقامة لعازر من بين الأموات والتي تعتبر تحضيراً لقيامة المسيح من بين الأموات:

"أيُّها المَسيحُ الإِلهُ،

لَمَّا أَقَمتَ لَعازَرَ مِنْ بَينِ الأَمْواتِ

قَبلَ آلامِكَ، حَقَّقْتَ القِيامَةَ العَامَّةَ.

لِذلِكَ وَنَحنُ كالأَطْفالِ،

نَحمِلُ عَلاماتِ الغَلَبَةِ وَالظَّفَرِ

صَارِخِينَ نَحوَكَ، يا غالِبَ المَوتِ:

"أُوْصَنَّا في الأَعالي، مُبارَكٌ الآتي بِاسْمِ الرَّبّ"

من طقوس هذا اليوم أيضاً في الكنيسة  قراءة فصول من الأناجيل الأربعة في زوايا الكنيسة وأرجائها رمزًا للتبشير بالإنجيل في جميع أرجاء العالم.

المسيحية الغربية
في كنيسة الروم الكاثوليك وبعض الكنائس الأخرى مثل الكنائس الإنجيلية واللوثرية، يتم تقديس سعف الشعانين عن طريق وضعهم في ماء مقدسة خارج مبنى الكنيسة في حدث يُدعى تقديس الشعانين.

مسيرة الشعانين في القدس
بالإضافة إلى الاحتفال المتعارف في الكنائس، يتم الاحتفال بأحد الشعانين بطريقة مميزة في القدس بحيث يتم عمل مسيرة دينية تقليداً للأحداث المذكورة في الإنجيل، فيتم استخدام جحش وإطلاق مسيرة دينية يتخللها التراتيل والصلوات من كنيسة بيت فاجي مروراً بجبل الزيتون ووصولاً إلى كنيسة القديسة حنة بالقرب من باب الأسباط. تنتهي المسيرة من خلال صلاة في كنيسة القديسة حنة ثم تخرج فرق الكشافة من هناك وتجوب المدينة وصولاً إلى الباب الجديد في القدس ويشاهدها العديد من الناس احتفالاً بالمناسبة. تتم هذه المسيرة الدينية في تمام الساعة الثانية والنصف ظهراً ويصل عدد المشاركين إلى حوالي 15,000 مسيحي من مختلف الطوائف والجنسيات خاصةً الفلسطينيين وسكان مدينة القدس بالإضافة إلى فرق الكشافة والكهنة.

في عام 2020، لم يتم القيام بمسيرة الشعانين في القدس للمرة الأولى منذ سنوات عديدة وذلك بسبب حدوث جائحة كوفيد-19.

طقوس اجتماعيّة

بلاد الشام والعراق
في الأردن ولبنان وعموم فلسطين وسوريا والعراق، يعتبر أحد الشعانين مناسبة خاصة ومناسبة عائليَّة. في هذا اليوم، يُحضر الأطفال الكنيسة مع فروع من أشجار الزيتون والنخيل. بعد القداس تقام مواكب وتطوافات ترافقها فرق الكشافة. ويتخلل هذا اليوم احتفالات اجتماعية واجتماعات عائلية.

يتم تجهيز باقة مزينة من الورود والزيتون والنخيل بالإضافة إلى رمز الصليب داخل تلك الباقة لكل طفل، بحيث يحمل الأطفال هذه الباقات ويطوفون فيها بعد القداس الإلهي في دورة تتلى فيها الصلوات والتراتيل. وبعد الدورة وانتهاء الصلاة، يقوم كشاف الكنيسة باستعراض احتفالي للتعبير عن الفرح بدخول السيد إلى القدس.

الهند
في ولاية كيرالا في جنوب الهند يعتبر أحد الشعانين من أهم الأيام المقدسة في تقويم مسيحيون مار توما، من العادات والتقاليد تناثر الزهور حول الهيكل خلال قراءة الإنجيل عند جملة: «هوشعنا في الأعالي مبارك الآتي باسم الرب» حيث تتم قراءة هذه الكلمات ثلاث مرات. تقام تطوافات ومواكب بعد نهاية القداس، تتخله نثر الزهور ورش الماء. يعتبر أحد الشعانين مناسبة عائلية هامة بالنسبة لمسيحيون مار توما.

معرض صور

مصادر

انظر أيضًا
 دخول المسيح إلى القدس.
 أسبوع الآلام.
 .

أسبوع الآلام
أعياد الكنيسة القبطية الأرثوذكسية
احتفالات الأحد المسيحي
تذكارات يسوع
تراث يوناني
عطلات رسمية في اليونان
مناسبات أبريل
مناسبات مارس
مناسبات مايو

أحد الشعانين


النبطية  هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء النبطية في محافظة النبطية.

المراجع

مدن لبنان

النبطية التحتا


Hajduk Split 1911 – 1981 je kompilacijski album različitih hrvatskih glazbenika. Album je objavljen 1981. godine, a izdavač je Jugoton. Posvećen je HNK Hajduku, povodom 70. godišnjice od osnutka kluba.

Među najpoznatijim pjesmama su: "Nadalina", "Hajdučka" i "Galeb i ja".

Popis pjesama

Glazbenici
 Oliver Dragojević
 Mišo Kovač
 Tereza Kesovija
 Boris Dvornik
 Toni Kljaković
 Kvartet 4M
 Klapa Šibenik
 Klapa Oktet DC Vranjić
 Klapa Kantaduri Split
 Dubrovački trubaduri
 Meri Cetinić

Vidi još
 Dodatak:Popis pjesama posvećenih HNK Hajduku iz Splita

Izvori

Vanjske poveznice
 Hajduk Split 1911 – 1981 na Discogsu
 Hajdučka na YouTubeu

Albumi iz 1981.
Hrvatski glazbeni albumi
Albumi Olivera Dragojevića
Albumi Miše Kovača
Albumi Meri Cetinić

Hajduk Split 1911 – 1981


Thomas Burton may refer to:

Politicians
 Thomas Burton (16th century MP) for City of York
 Thomas de Burton, MP for Rutland 1377, 1380
 Thomas Burton (died 1438) (c. 1369–1438), MP for Rutland 1420,1425 and 1427
 Thomas Burton (MP for Westmorland) (died 1661), British Member of Parliament for Westmorland, 1656–1659
 Thomas Burton Hanly (1812–1880), Confederate politician

Sports
 Tommie Burton (1878–1946), West Indian cricketer
 Tom Burton (1964–2010), American professional wrestler
 Tom Burton (sailor) (born 1990), Australian sailor

Others
 Thomas Burton (merchant) (died 1495), Loughborough, England wool merchant
 Thomas Burton (bishop) (died 1458), pre-Reformation bishop of Sodor and Man
 Thomas Burton, a pseudonym used by musician CeeLo Green in the film Mystery Men
 T. L. Burton (born 1944), professor of medieval English literature
 Stephen Longstreet (1907–2002), American author who also wrote as Thomas Burton
 Thomas Burton Adams Jr. (1917–2006), commonly known as Tom Burton
 Thomas G. Burton (born 1935), American professor and specialist in Appalachian folk culture

See also
Burton baronets, several of whom were called Thomas Burton
Burton (name)

Thomas Burton


Mehmet Sait Galip Paşa (d. 1763, İstanbul - ö. 1829, Balıkesir), Osmanlı diplomatı, yerel idarecisi ve II. Mahmud saltanatında 13 Aralık 1823 - 14 Eylül 1824 tarihleri arasında dokuz ay iki gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Sedaret Mektubi Kalemi serhalifesi Seyyid Ahmed Efendi'nin oğlu olarak 1763'te İstanbul'da doğmuştur. Babasını 10 yaşlarındayken kaybetmiştir. Reis-ül Küttab Abdullah Berri Efendi himayesi ile Sedaret Mektubi Kalemi'nde devlet görevine başladı.
1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında 1791'de yapılan mütareke müzakereleri sırasında toplantı katipliği yaptı. Sedaret Mektubi Kalemi'nde 1795'te serhalife ve 1798'de amadi oldu.

Fransa'nın Mısır Seferi 1798 yılında başlamış; 1801'de Fransa'nın yenik düşerek birliklerini geri çekmesiyle sonuçlanmıştı. 27 Haziran 1801 tarihinde Fransa birliklerinin Mısır'dan geri çekilmesini düzenleyen El-Ariş Sözleşmesi imzalanmasından sonra, Osmanlı Devleti ve Fransa arasında nihai bir barış antlaşması imzalanması için görüşmelere başlanmış ve 9 Ekim 1801'de imzalanan Paris Barış Senedi ile bu barış şartları belirlenmişti. Antlaşma için Paris'te Osmanlı devlerini temsil etmek için murahhas elçi olarak Mehmet Said Galip Efendi atandı. 1 Nisan'da İstanbul'dan ayrılan Mehmet Said Galip Efendi nehir yoluyla Budapeşte, Viyana ve sonra karayolu ile Strazburg üzerinden 3 Haziran 1802'de Paris'e ulaşıp yeni başlayan müzakerelere katıldı. Osmanlı İmparatorluğu ve Fransa arasındaki nihai barış antlaşması niteliğindeki Paris Antlaşması 25 Haziran 1802'de imzalandı. Mehmet Said Galip Paşa sonradan bu diplomatik görevini ile ilgili hatıralarını anlatan Fransa Seferatnamesi adlı bir eseri kaleme almıştır.

1803 başlarında İstanbul'a dönünce önce "tezkere-i evvel" ve ekim 1806'da Ahmed Vâsıf Efendi yerine Reîsü'l-küttâb olarak tayin edildi.

Kabakçı Mustafa İsyanı ile III. Selim'in tahttan indirilmesi ve yenilikçilerin katledilmesi hareketleri sırasında sedaret kethudası Refik Efendi ile birlikte Rusçuk'ta Alemdar Mustafa Paşa yanına sığındı ve isyancı mürteciler tarafından öldürülmekten kurtuldu. Sedaret Mektupçusu Tahsin Efendi, Başmuhasebeci Ramiz Efendi, Tuna Yalısı Mübayaacısı Behiç Efendi ve Sadaret Kethudası Refik Efendi ile birlikte Rusçuk Yaranı olarak anılan bir gizli cemiyet kurarak Alemdar Mustafa Paşa'yı İstanbul'a gitmesi için teşvik edenler arasında bulundu.

1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı devam etmekteydi. Osmanlı ve Rus temsilcileri toplanıp bir mütareke görüşmelerine başladılar. Mehmed Said Galip Efendi Osmanlı Devleti'ni temsil edip 25 Ağustos 1807'de Yergöğü ateşkes mütarekesini Osmanlı devleti adına imzaladı. Bu sırada Silistre'de ordugahta bulunan yeniçeriler karışıklık çıkardılar. Disiplini olan bir ordu niteliği kalmamış olan Osmanlı birlikleri kış için başlarında Sadrazam ve Serdar-ı Ekrem Çelebi Mustafa Paşa olmak üzere Edirne'ye döndüler. "Rusçuk Yaranı"  başlarından olan eski sadrazam kethüdası Refik Efendi İstanbul'a geldi. IV. Mustafa'ya yakın çevrelerle görüşüp sonra şahsen IV. Mustafa'nın huzuruna çıkıp Alemdar Mustafa Paşa'nın İstanbul'a gelip padişaha bağlığını sunmak için izin istediğini ona bildirdi. Ama padişah bu izini vermedi. Refik Efendi'yi, Mehmed Said Galip Efendi yerine reisülküttaplığa tayin edip Edirne'de bulunan Sadrazam Çelebi Mustafa Paşa yanına gönderdi. Alemdar Mustafa Paşa 1808'de "Rusçuk Yaranı"'nın çabalarıyla Rusçuk milis ordusuyla ortalığı fazla karıştırmadan Edirne'ye geldi.

Alemdar Mustafa Paşa Rusçuk'tan gelmekte iken Nisan 1808'de Mehmed Said Galip Efendi ikinci defa reisülküttap olarak atandı. Kabakça Mustafa ve hempasının elimine edilip; III. Selim'in öldürülüp IV. Mustafa'nin tahttan indirilip yerine II. Mahmud'un tahta geçmesi; Alemdar Mustafa Paşa'nın sedaret dönemi ve Alemdar vakası ile öldürülüşü olayları sıralarında bu görevde bulundu.

1811'de Rusya ile yeni bir mütareke antlaşması müzakerelerine Osmanlı delegesi olarak katıldı. Bu mütareke antlaşması imzalandıktan sonra İstanbul'da döndü; Laz Aziz Ahmed Paşa sadrazamlık döneminde sedaret kethüdası görevine geçti. Laz Aziz Ahmet Paşa serdar-i ekrem olarak Tuna cephesindeyken onun yanında bulunmaktaydı. 2 Ekim 1811'de Tuna Muharebesi'nde Rus komutanı Markov Osmanlı ordusunu ağır bir yenilgiye ugratıp 14 Ekim tarihinde nehri geçip Yergöğü Osmanlı büyük karargâhını eline geçirdiğinde sedaret kethudası Mehmed Said Galip Efendi diğer bazı paşalarla Rusçuk'a kaçmak zorunda kalmıştı. 1811'de yapılan ateşkes müzakerelerine Osmanlı delegesi oldu. 1812'de Ruslarla barış antlaşması için Osmanlı delegesi olarak müzkereleri yürüttü. Müzakerelerden sonra 28 Mayıs 1812'de Bükreş Antlaşması imzalanıp 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı sona erdirilmiş oldu.

Ocak 1814'te üçüncü kez reisülküttap görevine getirildi. Fakat II. Mahmut'un baş danışmanı ve padişaha çok etkili olan Mehmed Said Halet Efendi ile geçinemeyip ihtilafa düştü. Halet Efendi'nin sultan etkisi ile Mustafa Said Galip Efendi Anadolu eyaleti Kütahya sancakbeyi olarak İstanbul'dan uzaklaştırıldı. 1814'te vezirlik rütbesi (ve paşa unvanı) kazandı. Aynı yıl ortalarında Anadolu eyaleti Bolu sancakbeyi olarak atandı. Sonra sırasıyla 1815 başlarında Sivas, 1817'de Niğde; sonra Ankara, Çankırı, ikinci defa Bolu ve Kastamonu sancakbeyi oldu. Haziran 1821'de vezirliği kaldırıldı ve Konya'ya sürgüne gönderildi. Halet Efendi'nin 1823'te idamından sonra Aralık 1823'te vezirliği geri verildi. Sırayla Bozok, Kayseri, İzmit ve Bursa sancaklarına beylik yaptı ve İzmit ve Bursa'da gorev yapmakta iken ek olarak İstanbul Boğazı Rumeli sahilleri muhafızlığı görevi de verildi.

1825'te sadrazam olan Turnacızade Silahdar Ali Paşa Mora meselesi'nde gevşek davrandığı görüldüğü için azledildi. Yerine 13 Aralık 1823'te Mehmed Said Galip Paşa sadrazam oldu. Mora meselesini Osmanlı güçleri ile çözemeyeceğini anlayarak Mısır valisi olan Kavalalı Mehmed Ali Paşa'dan askerî yardım istedi ve bu desteği sağlamak için Mehmed Ali Paşa'nın istediği Mora ve Girit valiliklerini ona vermek üzere söz verildi. Sultan II. Mahmud, Yeniçeri Ocağı'nin artık yararlı olacağından ümidini kesmişti ve bu ocağı kaldırmak ile ilgili düşüncelerini gerçekleştirmeyi başaracak güçlü bir sadrazam istemekteydi ve sadrazam Galip Paşa'ya düşüncelerini açmıştı. Paşa, kendisinin bu işte başarılı olamayacağını, cesur, gözü pek bir sadrazamın gerektiğini Sultana bildirmişti. Örnek olarak Benderli Selim Pașa'nın başarılı olabileceğini söylemişti. 14 Eylül 1824'te Mehmed Said Galip Pasa sadrazamlıktan azledildi ve Benderli Mehmed Selim Sırrı Paşa yeni sadrazam oldu.

Mehmed Said Galip Paşa'nın vezirliği alındı ve Gelibolu'ya sürgüne gönderilmesi kararı çıktı. Fakat Gelibolu'ya gitmekte iken yolda bu karar geri alındı. Vezirliği geri verildi ve Erzurum Eyaleti valiliği ve Şark serdarlığına tayin edildi.

1828'de bu eyalet valisi iken 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı hakkında görüşlerini bir tezkere halinde merkezi hükûmete gönderdi. Bu görüşler İstanbul'da gayet fena karşılandı. Mehmed Said Galip Paşa'nın vezirliği geri alındı ve eyalet valiliğinden azledildi.

Balıkesir'e sürgüne gönderildi. 1829'da Balıkesir'de sürgünde iken öldü. Mezarı Balıkesir'de Zağnos Paşa Camii mezarlığındadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danışmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5,
 Yalçınkaya, Alaaddin "Mehmed Said Galip Paşa" (1999), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.185-186 ISBN 975-08-0072-9

1829 yılında ölenler
Osmanlı sadrazamları
Yunan Bağımsızlık Savaşı'nda Osmanlılar
Reisü'l-küttablar
Osmanlı Erzurum valileri
Balıkesir'de ölenler
Kütahya tarihi

Mehmed Said Galip Paşa


Bastian Schmid (* 29. Dezember 1870 in Weihmichl; † 25. Juni 1944 in München) war ein deutscher, in München-Solln wohnhafter Verhaltensforscher, Pädagoge, Hochschullehrer, Herausgeber von naturwissenschaftlichen Buchserien und Zeitschriften sowie Verfasser von zahlreichen Tierbüchern.

Leben, Wohnort und Familie
Schmid begann seine Laufbahn als Pädagoge, publizierte über philosophische Themen und promovierte zum Dr. phil. Im Jahre 1900 war er Realschuloberlehrer in Bautzen und bereits publizistisch aktiv. Um 1905 war er Oberlehrer am Realgymnasium in Zwickau und hatte einen Professorentitel erworben. Er wandte sich verstärkt der Pädagogik der Naturwissenschaften und der Psychologie zu und veröffentlichte zahlreiche Werke, Zeitschriften, didaktische Kursanleitungen sowohl für Lehrer als auch für Schüler. So publizierte er, als Geologe, um 1905 auch ein Lehrbuch für Geologie.

Große Bekanntheit erfuhr Schmid jedoch eher als Tierpsychologe und Verfasser zahlreicher populärwissenschaftlicher Tierbücher, die sich vor allem mit Instinktleistungen, Verhalten und dem möglichen Seelenleben von Tieren auseinandersetzen. Einige Bücher erreichten mehrere Auflagen und wurden noch nach seinem Tode weiter neu aufgelegt. Zudem war er Herausgeber mehrerer naturwissenschaftlicher Zeitschriften, so Natur, die Zeitschrift der Deutschen Naturwissenschaftlichen Gesellschaft, sowie Buchreihen und Autor von wissenschaftlichen Artikeln in Fachzeitschriften und akademischen Lehrbüchern.

Er kaufte, wohl bereits vor 1903, die im Stil der deutschen Neurenaissance erbaute Villa des Hofopernsängers Kaspar Bausewein, nach dessen Opernabschied und Wegzug zum Tegernsee, in der Natalienstraße (heute Buchauerstraße) 20 in München-Solln. Schmid war jedoch wohl erst ab ungefähr 1919 selbst in München wohnhaft. Im seinerzeit noch unbebauten Gartengrundstück hielt er sich im Laufe der Zeit über 500 Tiere, u. a. Affen, Ameisenbären, Dohlen, Störche, Wölfe und Lämmer. Nach seinem Tod baute seine Tochter, die Choreographin Senta Maria, ungefähr im Jahre 1958 eine Ballettschule mit Studiobühne an das Haus an, die jedoch später wieder abgerissen wurde. Bastian Schmid ist auf dem Friedhof Solln zusammen mit seiner Ehefrau Friederike, geb. Hörburger (1872–1942), und seiner Tochter im Familiengrab bestattet. 1953 wurde der Bastian-Schmid-Platz in Solln nach ihm benannt.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Bernhard Landsberg, Otto Schmeil, Bastian Schmid: Natur und Schule: Zeitschrift fur den gesamten naturkundlichen Unterricht aller Schulen, Verlag B.G. Teubner, Leipzig und Berlin 1902
 Lehrbuch der Mineralogie und Geologie für höhere Lehranstalten. I u. II. Teil. Verlag J.F. Schreiber, Esslingen und München 1905 (erste Auflage) bis ca. 1915 (dritte Auflage)
 Philosophisches Lesebuch. Zum Gebrauch an höheren Schulen und zum Selbststudium. Verlag B.G. Teubner, Leipzig 1906
 Der naturwissenschaftliche Unterricht und die wissenschaftliche Ausbildung der Lehramtskandidaten der Naturwissenschaften: ein Buch für Lehrer der Naturwissenschaften aller Schulgattungen, 1907
 Handbuch der naturgeschichtlichen Technik für Lehrer und Studierende der Naturwissenschaften. Verlag B.G. Teubner, Leipzig 1914
 Biologisches Praktikum für höhere Schulen, Verlag B.G. Teubner, Leipzig und Berlin 1914
 Natur. Halbmonatsschrift für alle Naturfreunde. 1914–1920. Organ der deutschen und deutschösterreichischen naturwissenschaftlichen Gesellschaft. Herausgegeben von Professor Dr. Bastian Schmid. Verlag Theod. Thomas, Leipzig 1914
 Volk, Karl G.: Geologisches Wanderbuch. Ein Weggenosse für fahrende Schüler und junge Naturfreunde (zweiter Teil) in: Prof. Dr. Bastian Schmids naturwissenschaftliche Bibliothek Serie A: Für reifere Schüler, Studierende und Naturfreunde; Verlag B.G. Teubner, Leipzig und Berlin 1915.
 Deutsche Naturwissenschaft, Technik und Erfindung im Weltkriege. Herausgegeben von Professor Dr. Bastian Schmid, Verlag Otto Nemnich, München und Leipzig 1919 (Digitalisat)
 Das Tier in seinen Spielen. mit Abb. von C.O. Petersen, Deutsche Naturwissenschaftliche Gesellschaft, Verlag Theodor Thomas, Leipzig 1919
 Von den Aufgaben der Tierpsychologie, Verlag Gebrüder Borntraeger, 1921
 Liebe und Ehe im Tierreich. mit Abb. von A. Achleitner, Verlag Theodor Thomas, 1921
 Die Säugetiere: mit besonderer Berücksichtigung ihrer Organisation und Lebensweise, Verlag Pestalozzi, 1922
 Grundriß der Mineralogie und Geologie. Für höhere Lehranstalten & zum Selbstunterricht. Verlag J. F. Schreiber, Esslingen 1922
 Die Sprache und andere Ausdrucksformen der Tiere, Verlag Rösl & Cie., München 1923
 Die Vögel, mit besonderer Berücksichtigung ihrer Organisation und Lebensweise dargestellt, in Das Naturreich, Verlag Pestalozzi, 1924
 Das Seelenleben der Tiere, Rikola Verlag, Wien und Leipzig 1926, bis Ausgabe 95 Die Seele der Tiere, Union Deutsche Verlagsgesellschaft, 1951
 Allgemeine Naturgeschichte – (Tierreich, Pflanzenreich und Mineralreich) für Haus und Schule, Verlag Hesse und Becker, Stuttgart 1926
 Aus der Welt des Tieres – Ein Buch von der Seele des Anderen, Verlag Otto Salle, Berlin 1930
 Gesellschaft und Staat unter Tieren – Aus dem Gemeinschaftsleben der Tiere (Kosmosbändchen, Nr. 141), Kosmos Ges. der Naturfreunde, Franckh'sche Verlagshandlung, Stuttgart 1935
 Über die Heimkehrfähigkeit von Waldmäusen (Mus sylvaticus L.), in: Journal of Comparative Physiology A: Neuroethology, Sensory, Neural, and Behavioral Physiology 23, 1936, S. 592–604
 Begegnung mit Tieren, Verlag Knorr & Hierth, 1938
 Zur Psychologie unserer Haustiere. Frankfurt am Main (= Frankfurter Bücher. Forschung und Lehre. Band 4).
 Das Tierkinderbuch, Union Deutsche Verlagsgesellschaft, Stuttgart 1952

Literatur
 Andreas W. Daum: Wissenschaftspopularisierung im 19. Jahrhundert. Bürgerliche Kultur, naturwissenschaftliche Bildung und die deutsche Öffentlichkeit 1848–1914. 2., erg. Aufl., Oldenbourg, München 2002, ISBN 978-3-486-56551-5.

Weblinks

Einzelnachweise

Verhaltensforscher
Geologe (20. Jahrhundert)
Pädagoge
Autor
Person (München)
Geboren 1870
Gestorben 1944
Mann

Bastian Schmid


Dingiswayo () ( – 1817) (born Godongwana) was a Mthethwa King, well known for his mentorship over a young Zulu general, Shaka Zulu, who rose to become the greatest of the Zulu Kings. His father was the Mthethwa King, Jobe kaKayi. It was under Dingiswayo that the Mthethwa rose to prominence, mostly employing diplomacy and assimilation of nearby chiefdoms to strengthen his power base.  According to Mthethwa (1995), the Mthethwas are descended from the Nguni peoples of northern Natal and the Lubombo Mountains, whose modern identity dates back some 700 years.

Lineage
Dingiswayo's lineage can be traced back to Mthethwa the first. It is possible that Dingiswayo and Zwide kaLanga shared the same lineage through Xaba KaMadungu. Zwide was the king of the Ndwandwe, Khumalo, Msene, and Jele peoples. (There does not appear to be a direct family link between Zwide kaLanga and Soshangane kaZikode of the Nxumalo people).

Dingiswayo's Mthethwa family line is stated by Muzi Mthethwa (1995) as follows:

 Dingiswayo
 Jobe
 Khayi
 Xaba
 Madungu
 Simamane and Wengwe
 Ndlovu
 Khubazi
 Nyambose
 Mthethwa

Early life
We first hear of Godongwana during the wanderings of Nandi and her illegitimate son Shaka, who settled with the Mthethwa under King Jobe. Godongwana and his brother, Tana, plotted against their father Jobe, but their plot was discovered. Tana was killed and Godongwana made his escape. Nursed back to health by a sister, the young man found refuge in the foothills of the Drakensberg among the Qwabe and Langeni people. He changed his name to Dingiswayo, which means "one in distress or in exile".

King of the Mthethwas
Upon the death of his father, he returned to claim the Kingship. He found his brother Mawewe in power. He displaced him without resistance. Mawewe fled, but was lured back and killed.

Captain Goddard Edward Donovan and Dr Andrew Cowan of the 83rd Regiment who were exploring a Southern approach to the African interior and were possibly murdered by chief Phakathwayo, and Dingiswayo subsequently acquired Cowan's horse and gun. Dingiswayo's new military tactics were an adoption of western techniques of drills and formation movements under a chain of command.

With Shaka as his general, he attacked the Amangwane under Matiwane in about 1812 and drove them across the Buffalo river. It was the first of the Mfecane migrations – tribes displaced, latterly by the Zulus, and who in turn displaced others in a series of internecine wars.

Dingiswayo combined a number of smaller tribes to oppose his chief rival to the north, Chief Zwide of the Ndwandwe.

Death and legacy
In 1816 Shaka returned to the Zulu to claim chieftainship, while still recognising the larger Mthethwa and Dingiswayo as overlord. However, in the course of an attempted invasion of Zwide's territory, Dingiswayo was captured and beheaded by Zwide at Ngome, near Nongoma. His personal possessions were buried in his kraal. Dingiswayo's grave is on the north bank of the Tugela River, in KheKheKhe's kraal. The Mthethwa forces were defeated and scattered temporarily, with the remnants reforming under Shaka. Zwide was later defeated by Shaka in the Zulu Civil War.

Dingiswayo's career marked a watershed in the history of south-east Africa. During his exile he was exposed to European ideas and he put these into practice to produce a disciplined and highly organised army for the first time in the region. After his death, Shaka extended these ideas to create a rigidly disciplined society to complement Dingiswayo's military reforms.

References

Notes

Citations

1780 births
1817 deaths
19th-century Zulu people
Chieftainships
History of KwaZulu-Natal
Mthethwa
South African animists

Dingiswayo