George Augustus Robinson (22 March 1791 – 18 October 1866) was a British-born colonial official and self-trained preacher in colonial Australia. In 1824, Robinson travelled to Hobart, Van Diemen's Land, where he attempted to negotiate a peace between European settlers and Aboriginal Tasmanians prior to the outbreak of the Black War. He was appointed Chief Protector of Aborigines by the Aboriginal Protection Board in Port Phillip District, New South Wales in 1839, a position he held until 1849.

Early life
Robinson was born on 22 March 1791, probably in London, England, to William Robinson, a construction worker, and Susannah Robinson (née Perry). He followed his father into the building trade, married Maria Amelia Evans on 28 February 1814, and had five children over the next ten years. He was connected with the engineering department at the Chatham Dockyard and had some involvement with the construction of martello towers along England's coast, possibly as a superintendent.

Van Diemen's Land

Robinson arrived in Hobart in January 1824, having apparently nearly been a victim of Gregor MacGregor's fraudulent Poyais scheme. He established himself as a builder and was soon employing several men. He was secretary of the Bethel Union and was a committee member of the Auxiliary Bible Society, also helping to found the Van Diemen's Land Mechanics' Institution. He was joined by his wife and children in April 1826.

Aboriginal Tasmanians
Conflicts between settlers and Aboriginal Tasmanians had vastly increased during the 1820s, which became known as the Black War. In 1830 Robinson investigated the Cape Grim massacre that had occurred in 1828 and reported that 30 Aborigines had been massacred. Robinson was to be brought in as a "conciliator" between settlers and Aboriginal people. His mission was to round up the Aboriginal people to resettle them at the camp of Wybalenna on Flinders Island.

Robinson befriended Truganini, to whom he promised food, housing and security on Flinders Island until the situation on the mainland had calmed down. With Truganini, Robinson succeeded in forging an agreement with the Big River and Oyster Bay peoples, and by the end of 1835, nearly all the Aboriginal people had been relocated to the new settlement.

Robinson's involvement with the Aboriginal Tasmanians ended soon after this, though, and the Wybalenna settlement became more akin to a prison as the camp conditions deteriorated and many of the residents died of ill health and homesickness. Because of this, Robinson's place in history is generally viewed as negative, especially within the current Aboriginal community. Some historians agree that his initial intentions were genuine, but his abandonment of the community is viewed as a turning point for the worse for the Tasmanian Aboriginals. Moreover, his promises of providing a place where Aboriginal people could practise their cultural traditions and ceremonies never came to fruition.

Chief Protector of Aborigines in Port Phillip District

Robinson became Chief Protector of Aborigines in March 1839, managing the Protectorate of Port Phillip with the help of four Assistant Protectors, William Thomas, James Dredge, Edward Stone Parker and Charles Sievwright. Maria, Robinson's wife died in 1848.

During his decade of service as Chief Protector he made more than 20 expeditions into the four districts of the Aboriginal Protectorate.

Robinson was paid a total of £8000 in his role as protector of Aborigines. He built a small community that included a church and coined the area 'Point Civilisation'. Many of the Aborigines who lived at the port had been removed under false pretenses from their true home in Tasmania.

In 1841 and 1842, Robinson traveled to western Victoria with Tunnerminnerwait where he investigated and reported on the Convincing Ground massacre that had occurred in 1833 or 1834. In 1841 he investigated a gunshot incident, and whilst travelling came across the aboriginal aquaculture site of Lake Condah, recording its dimensions.

His journals are regarded as amongst the most important documents on the early years of European settlement in Victoria. They offer significant observations on Koorie culture, early Melbourne personalities, the landscape and settler society.

Later life
The Port Phillip Protectorate was abolished on 31 December 1849, with Robinson receiving a pension. He returned to England in 1852 and the following year married Rose Pyne, with whom he had another five children. The couple spent five years living in Europe, mostly in Paris and Rome. In 1859 they settled in Bath, England, where Robinson died on 18 October 1866 at the age of 75.

Robinson in contemporary culture

Semi-fictional accounts of Robinson's travels are included in Matthew Kneale's book English Passengers and in T. C. Boyle's short story "The Extinction Tales", and Robinson is a major character in Richard Flanagan's 2008 novel Wanting.
There is a reference to Robinson in the book The Lost Diamonds of Killiecrankie by Gary Crew and Peter Gouldthorpe, and in Following the Equator, by Mark Twain. Robert Drewes' 'Savage Crows' also incorporates the work of Robinson into the plot. See also Mudrooroo's critical portrayal of Robinson in Doctor Wooreddy's Prescription for Enduring the Ending of the World, Master of the Ghost Dreaming and his Vampire Trilogy: The Undying, Underground and The Promised Land. Additionally, Cassandra Pybus' 2020 biography of Truganini, entitled Truganini: Journey Through the Apocalypse provides a detailed account of Robinson's personal relationship with Truganini and the traumatic psychological and cultural shifts experienced by Aboriginal Tasmanians.

Tasmanian artist Julie Gough referenced Robinson and his work in her recent exhibition Tense Past at Tasmania Museum & Art Gallery.

Robinson and museum collections
During Robinson's time in Tasmania and Victoria, he collected a large number of objects and artworks from the Aboriginal communities there. After his death, his widow Rose sold the items to many museums. The British Museum has 138 items relating to Robinson's time in Australia, including Aboriginal artefacts, prints and drawings. Joseph Barnard Davis acquired many from Robinson's widow in the 1860s, and it may be through his activities that objects subsequently found their way into other collections, for example at the British Museum. Leeds Discovery Centre has two spears he collected. The Pitt Rivers Museum in Oxford holds nineteen objects relating to Robinson's time abroad. The collection at Pitt Rivers includes several paintings and prints describing individual people from Aboriginal communities, including: Truggernana, Jenny, and Fanny, amongst others.

Notes

References
 Rae-Ellis, Vivienne (1988). Black Robinson Protector of Aborigines, Melbourne University Press,
 Ryan, Lyndall (2012). Tasmanian Aborigines: a history since 1803, Allen & Unwin,  (esp. pp. 151–239)

External links
 George Augustus Robinson - State Library of NSW
 George Augustus Robinson - State Records of NSW
 the journals and papers of George Augustus Robinson (1791-1866) - NSW State Library Protector of Aborigines Heritage Collection
 Black Robinson: Protector of Aborigines. A controversial study of by Vivienne Rae-Ellis Melbourne University Press
 Calder, James E.(1875). Some Account of the Wars, Extirpation, Habits, &c., of the Native Tribes of Tasmania esp. p. 20

1791 births
1866 deaths
Australian builders
Australian Christian religious leaders
English emigrants to colonial Australia
Settlers of Tasmania
Settlers of Melbourne
Indigenous Australians in Tasmania
19th-century Australian public servants
Australian diarists
19th-century diarists

George Augustus Robinson


Manastir Orahovica je jedan od četiriju manastira Slavonske eparhije i jedan od manastira Srpske pravoslavne Crkve koji se nalazi u samom srcu planine Papuk.

Povijest
Sam manastir nastaje negdje u 16.st. na mjestu nekadašnje drvene crkve. Prema arhitektonskom obliku, može se reći da je manastir sagrađen prema tradiciji Moravske graditeljske škole. Budući kako je mjesto mirno i daje spokoj onome koji tamo boravi, manastir još također nosi naziv Remeta.  Dugi niz godina u ovom manastiru bio je prepisivački centar, gdje su prepisivani mnogi rukopisi. Valja istaknuti kaligrafa Mateka koji je prepisao Parenesis sv. Efrema Sirijskog. Danas se mnoge knjige koje su ovdje prepisivane čuvaju u Episkopskoj knjižnici u Pakracu. Bitno je još naglasiti da je u vrijeme obnove Pećke patrijaršije, ovaj manastir bio sjedište Požeške eparhije (kasnije: Slavonska eparhija) od 1557. godine. U prosincu 1700. patrijarh Arsenije je u manastiru organizirao tri narodna zbora, protiv novog vala unijaćenja. Na tim zborovima je odlučeno da se Srbi ne pokoravaju unijatskom vladici Petroniju Ljubibratiću, koja je car krajem ožujka 1694. potvrdio za unijatskog vladiku u Srijemu, poslije smrti Longina Rajića. Manastir se suočio s mnogim događanjima koji su uništavali kao povlačenje Turaka, potresi te ratovi. U vrijeme Drugog svjetskog rata manastir je jako uništen. Nakon rata, tadašnji nadstojatelj manastira Milutin Amidžić obnavlja i vraća duh u njega. Jovan Četirević Grabovan oslikao je ikonostas 1775. godine, koji je djelomično stradao u Drugom svjetskom i Domovinskom ratu.

Manastir danas
Nakon smrti Milutina Amidžića, u manastiru 20 godina nije nitko boravio. Dolaskom arhimandrita Pavla iz manastira Ostrog u Crnoj Gori, monasi se polako vraćaju kako mjesno stanovništvo kaže "slavonsku svetinju". Također u manastiru se nalaze i moći Sv. Anastazije ili Stošije.

Izvori

Orahovica
Orahovica
Orahovica

Manastir Orahovica


{{Ekumenski sabor
|naziv=Sinoda od Hrasta
|datum=srpanj 403. na imanju Ad Quercum, okolica Konstantinopola
|prihvaćen=četrdeset dva nadbiskupa i biskupa
|prethodni=lipanj 403. u Konstantinopolu
|sljedeći=?
|sazvao=car Arkadije
|predsjedao=Severijan od Gabale
|sudionici=Ivan Zlatousti, Teofil I. Aleksandrijski|teme=politički motivirane
|odluke=izopćenje Ivana Zlatoustog
|odbacuju=carica Eudoksija
}}

Sinoda od Hrasta je bila provincijska sinoda, održana na imanju Dryn (Ad Quercum, epi Dryn) u Konstantinopolu (lat. Ad Quercum - hrast) u srpnju 403. koja je osudila i uklonila Ivana Zlatoustog kao konstantinopolskog patrijarha.
Sinoda je općeprihvaćena kao politički motivirana, te da je bila rezultat zavjere mnogih Zlatoustovih protivnika, uključujući caricu Eudoksiju i papu Teofila iz Aleksandrije.

Uvod
Godine 402. bizantski car Arkadije je pozvao aleksandrijskog patrijarha Teofilija u Konstantinopol da se zbog nekoliko optužbi koje su protiv njega naveli neki egipatski redovnici, osobito tzv. "Visoka braća", ispriča pred sinodom, kojim je trebao predsjedati Ivan Zlatousti. Teofilije, njihov negdašnji prijatelj, odjednom se okrenuo protiv njih i počeo ih progoniti kao Origeniste. Postavljajući se na čelo vojnika i noružanih sluga, Teofilije je krenuo protiv redovnikä, spalivši im staništa i zlostavljajući sve one koje je uhvatio.

Kad su uhvaćeni redovnici uspjeli pobjeći u Konstantinopol, odmah su molili patrijarha Ivana Zlatoustog da im pomogne. U isto vrijeme je i Teofilije pisao sv. Epifaniju ciparskom, tražeći od njega pomoć na način da ode do Ivana i nagovori ga na osudu origenista. Epifanije je dobroj vjeri otišao, ali kad je shvatio da ga Teofilije koristi samo za svoje osobne potrebe, napustio je Konstantinopol, da bi tijekom povratka na Cipar umro 403. godine. U to je vrijeme Zlatousti održao propovijed u kojoj je kritizirao bespotrebni luksuz žena. To je bilo prijavljeno carici kao da se ta propovjed odnosila na nju osobno, što je kod nje izazvalo još veći gnjev protiv Ivana.

Sinoda
Teofilije se napokon pojavio u Konstantinopolu u lipnju 403. godine, ali ne sam kako mu je bio zapovijeđeno, već s dvadesetdevetoricom svojih pomoćnih biskupa i, kako nam Paladije govori, s mnogo novca i raznoraznih darova. Njegov nećak i nasljednik Ćiril također je ga pratio na sinodu. Teofilije je uzeo smještaj u jednoj od carskih palača, te održao skupove sa svim protivnicima Ivana Zlatoustog. Zatim se povukao sa svojim pomoćnim biskupima i sedam drugih biskupa u vilu blizu Konstantinopola, ustvari na imanje Dryn (Ad Quercum), nazvanog Epi Dryn, gdje je bio sastavljen dugi popis, uglavnom, neutemeljenih optužbi protiv Zlatoustog.

Sinoda se sada sastojala od četrdeset dva nadbiskupa i biskupa, koje je doveo Teofilije, od kojih su mnogi bili sirijski i egipatski biskupi, a isti su bili neprijateljski nastrojeni prama Ivanu.
Sada je sinoda, koja je ustvari okupljena da sudi Teofiliju u skladu s nalogom cara, umjesto toga pozvala Zlatoustog da pristupi i ispriča se. Severijan, biskup u Gabali u Siriji, kojem je Zlatousti prethodno naredio da napustiti Konstantinopol zbog sudjelovanja u kontroverzi s đakonom Sarapionom'', pojavljuje se kao tužitelj. Zlatousti je odbio priznati zakonitost sinode u kojoj su mu otvoreni neprijatelji bili suci, pa je odbio na takvoj sinodi prisustvovati te joj na taj način dati legitimitet. Nakon trećeg poziva da se pojavi pred sinodom, Zlatoustom je, uz suglasnost cara, izglasano da bude izopćen.

Kako bi izbjegao beskorisno krvoproliće, on se trećeg dana predao vojnicima koji su ga čekali. Ali prijetnje uznemirene mase ljudi i iznenadna "nesreća u carskoj palači" (zapravo je u pitanju bio pobačaj), uplašili su caricu. Bojala se neke daljne kazne s nebesa zbog izgnanstva Zlatoustog, i odmah je naređen njegov opoziv. Nakon nekog oklijevanja, Zlatousti je ponovno došao u Konstantinopol, što je narod primio s velikim oduševljenjem. Teofilije i njegove pristalice su se spasili bježanjem iz Konstantinopola.

Razdoblje nakon sukoba
Neprijatelji Ivana Zlatoustog, unatoč svemu, se nisu odmarali i uskoro su ga uspjeli svrgnuti po drugi put 24. lipnja 404. godine, nakon čega su ga i prognali. Posljednje riječi Sv. Ivana Zlatoustog koje je izgovorio dok je ležao na putu ka izgonu, bile su: "Slava Ti Bože za sve (što si dao)! "

Izvori

Kršćanstvo
Ekumenski sabori

Sinoda od Hrasta


Theodor W. Adorno (Theodor Ludwig Wiesengrund-Adorno), (11 Eylül 1903,  Frankfurt - 6 Ağustos 1969, Visp, Valais, İsviçre), Alman felsefeci, toplumbilimci, bestekâr ve müzikbilimci.

Yaşamı ve başlıca eserleri
Adorno, sosyoloji ve felsefe profesörüydü. Aynı zamanda kompozitörlük de yapan bir müzikolog ve eleştirmendi. Düşüncelerinin ağırlık noktası toplumsal kritiğin bütününü oluşturduğundan bir toplum bilimci olarak da anılır. Nesnel olanın özdeşleşmesindeki "düşüncenin ilk ortaya çıkış formu" onun ideoloji kritiğinin diyalektini temsil ederken aracı olmaya çalışarak paylaştığı görünen dolaysızlığın ki bütün aşamalarında yine kendine dağılan değişkenliği, doğru düzleminde aracısız olarak varlığını kabullenmeliydi. Sanki kendi içinde, mantık sınırlarını aşmadan gelinen felsefi bir kritik noktada istençle yoğrulmuş, geriye bakmadan objektif verilerle beslenerek sakinleştirici özellik taşıyan bir denemeyi, düşüncenin asıl çıktığı yerin dışına taşırmak gibi.<ref>Wozu noch Philosophie?'# 1963.</ref>

Bir filozof ve toplum bilimci olarak Adorno'nun, Institut für Sozialforschung (Sosyal Araştırmalar Enstitüsü Frankfurt Okulu) 1950'lerdeki totaliter antisemitizm ve üniversite öğrenci hareketinin kültürel kimliği ve kritiği bağlamında bütün nesnelliğinde objektifleştrmeye çalıştığı "Vatandaşlığın körleşen birlikteliği"ndeki değerlendirmesi günümüzde önemini hâlâ yitirmemiş olması açısından önemlidir.

Diyalektik der Aufklärung: Philosophische Fragmente (Aydınlanmanın Diyalektiği: Felsefi Fragmanlar), 1947, Max Horkheimer ile beraber yapılmış, kültür endüstrisi üzerine başlık taşır, Minima Moralia Reflexionen aus dem beschädigten Leben 1951 (Asgari Etik, hasar görmüş yaşamdan yansımalar), Ästhetische Theorie (Estetik Teorisi) 1970 posthum, Modern Müziğin Felsefesi 1949, Otoriter Kişilik, (Adorno yönetiminde bir çalışma grubu tarafından 1950'de hazırlanmıştır), Negative Dialektik (Negatif Diyalektik) 1966'da yayınlanmış başlıca eserleridir.

 Eski Frankfurt yılları (1903-1924)
Ailenin tek çocuğu olarak Adorno, şarap ticaretiyle uğraşan babası (Oscar Alexander Wiesengrund, 1870-1946) ve bir subay kızı olan annesi (Maria Barbara Calvelli-Adorno, 1865-1952) tarafından "Teddie" diye anılıyordu. Annesi Korsikalı bir İtalyan ailenin soyundan geliyordu ve Viyana Krallığı çatısı altında müzik uğraşısı vermiş bir şarkıcıydı. Babası daha sonra Protestan olan bir Yahudi soyundandı ve nihayetinde de Katolik olan Maria Barbara ile evlenmişti.
Theodor Wiesengrund Adorno, Arthur Schopenhauer'in uzun yıllar yaşadığı aynı güzel manzaraya sahip olan caddede büyüdü, 9 numaralı evde dünyaya gelmişti, babası da 7 numaralı yerde şarap ticaretiyle uğraşıyordu.
Adorno, Katolik olarak vaftiz edilmişti. Ama din dersi eğitmeninin entelektüel etkileşimiyle Protestan oldu. Babasının Yahudi soyundan gelmesinden kaynaklı daha sonra Gershom Scholem ile olan dostluğu sonraki yıllarda düşünsel rahatsızlıklarını ortaya çıkaracaktı. Annesi ve babasından aldığı çifte soyadını 1933'te "Wiesengrund-Adorno" şeklinde benimseyen Theodor Wiesengrund Adorno; aynı evde yaşayan piyanist, şarkıcı teyzesi Agathe Calvelli-Adorno'dan aldığı müzik dersleriyle piyano çalmayı öğrendi. Müzik, onların kültürel vatandaşlık kozmopolitliğinin senfonisine eşlik etti. Böylece annesi onu Richard Wagner'in Avrupa'da ses getiren Siegfried Operası'na dahil etmeyi başardı. Ve senfonik oda müziği literatüründe güvenilir bir şahsiyet olmasına olanak sağladı. Bu başarının arkasında yatan asıl neden elbette ki Theodor Wiesengrund Adorno'nun erken tespit edilen müzikal yeteneği idi.

Günümüzde Freiherr-vom-Stein Gymnasium olarak anılan Kaiser-Wilhelm-Gymnasium (Kaiser-Wilhelm Lisesi - Frankfurt) okulunu 17 yaşında iki sınıf atlayıp en başarılı öğrenci sıfatını alarak bitirmiştir.

Okulla birlikte Bernhard Sekles'ten kompozisyon üzerine dersler alan Adorno, 1923 yılında 14 yıllık arkadaşı Siegfried Kracauer ile beraber nihayet Kant'ın "Salt Anlayışın Kritiği"ni geride bırakarak artık kendi olmakla şunu söylüyordu: "En sessiz olanında bile değil, abartmıyorum, her şeyi okutmanlarıma borçlu olduğumu söylesem Kant'ın yazdıklarında eksik kalacaktır."Adorno'nun, bir toplum bilimci olarak geçmişindekilerinden farklı, yüksek bir yeteneğe sahip olduğu gerçekti. Kant'ın deneyimselliği ki müthiş bir hafızaya sahipti, Adorno'nun bütün bu mevcudiyette kitapları okumasına servet teşkil ediyordu. Çok hızlı bir şekilde Yunanca, Fransızca, göçmen İngilizcesi gibi yabancı dilleri öğreniyor, çatışkıları bu yeteneği sayesinde yeniyor, gerçekten yetenekleri olanlara da cesaret veriyor, biraz yeteneği olanlarınsa sabırsız olmalarına neden oluyor, başkalarının kıskançlığına maruz kalıyor ve yaptığı işin zorluğunu da kendisini anlamak isteyenlerin kapasitelerinin yetersiz kalmasında görebiliyordu.

Bu yüksek yetenekleriyle okulda göz dolduran Adorno, okul öğrencilerinin kıskançlığı yüzünden antisemizm meselesine varır. Lisede olduğu zamanda bir grup öğrenci tarafından yapılan kışkırtıcı: "...baban Abraham'a benden selam söyle Theodor!.." şeklindeki söylemler giderek bir ölüm tehdidine değin uzar. Yaş itibarıyla belki de ne söylediklerini bile tam olarak kavrayamayan bu öğrenciler, Adorno'nun okula artık yalnız başına gidip gelmesine engel teşkil ediyordu ve ondan sonra da annesi veya teyzesi Adorno'ya okul yolunda eşlik etmeye başladılar. Adorno, bu yaşadıkları olumsuz hatıraları Minima Moralia adlı eserinde işlemiştir.

1921'de Frankfurt Üniversitesi'nde felsefe, müzikoloji, psikoloji ve sosyoloji öğrenimine başladı ve kendisinden beklenildiği gibi 1924 yılında Edmund Husserl üzerine çalıştığı tezini en üstün derecede verdi. İçeriğinde eğitmeni Hans Cornelius'un eğitmenlik ruhunu da işleyen bu tez, aynı zamanda öğrenim kurumlarının felsefesini de kapsıyordu. Ve bu daha sonraki yıllarda Adorno'nun asli düşüncelerinden uzaklaşacaktı. İtinasıyla hayatındaki en önemli düşünsel yoldaşları Max Horkheimer ve Walter Benjamin olacaktı.

 (1925-1926) Viyana
Adorno, henüz Frankfurt'ta üniversite öğrencisi olduğu zamanda bir müzik eleştirmeni olarak birçok konuda yazıyı kaleme almıştır. 1924'te Alban Berg'in Wozzeck adlı operasını tanırken 1925'te Viyana'da bunun bir kompozisyon hâliyle tesirini irdeleyen tartışma atölyesini kuruyordu. Bir yandan da Eduard Steuermann ile piyanodaki kendi eksikliğini gidermeye uğraşıyordu. Steuermann üzerinden Arnold Schönberg ve Anton von Webern isimli ustalarla ile de diyaloğa girmeyi başarmıştı. Schönberg'in yenilikçi ahengi ve "on iki ton dizgesi" Adorno'nun müzik felsefesindeki belirleyici, asli  unsurlar olmuştu. Aslında Schönberg, sosyal-felsefi anlamda müziğiyle kendine fazla yer edinememişti. Alman komponist Otto Klemperer'in Krolloper kültür kompleksindeki (Berlin) Opern-Pläne'siyle (Opera Planları) Adorno kendi tasarımsalını realize ediyordu.

Nihayetinde önceleri dönemin önemli sanatçıları ve orkestralarınca icra edilen ve beğenilen ancak daha sonrasında giderek azalan şekilde yankı bulan müzik eserleri Adorno'da kısmen de olsa hâyâl kırıklığı yaratmıştır. Bu, onun akademik dünyaya, felsefe ve sosyoloji alanlarında yazmaya geri dönmesini bir anlamda tetiklemiştir. Fransız milli marşı için de çalışmalar yapan Adorno'nun eserleri sonraki yıllarda piyanist Maria Luisa Lopez-Vito tarafından 1981'den itibaren Palermo, Bozen, Berlin, Hamburg ve diğer bazı başka şehirlerde icra ediliyordu.

1945'ten önceki müzikle uğraşılarına rağmen Viyana'daki yaşantısı sırasında kayda aldığı kompozisyonlar, onun en derinlemesine çalıştığı zamana denk gelir. 1933'lerde ender olarak ama 1950'li yıllarda ise sıkça dinlenen bir komponist olarak tarihe geçer.

Viyana yıllarında okumalarını Alban Berg ile ortaklaşa ziyaret ettiği Karl Kraus'tan etkilenmişti. Ayrıca "Theorie des Romans" (Romanın Teorisi) eseri üzerinden zaten öğrencilerinin gözüyle hayran bakılan Georg Lukács ve yazar-müzisyen Hermann Grab ile bu kısa zamanda iyi bir dostluk edinmişti.

 Frankfurt (1926-1934)
Viyana'dan döndüğünde yeni bir başarısızlığın moral bozukluğunu yaşayacaktı. Şöyle ki; Adorno, doktorasına katkı sunmakta olan Hans Cornelius ve onun asistanı Max Horkheimer'in de üzerinde takılıp tatmin olamadıkları "İdealist Felsefedeki Bilinçsiz Ruh Öğretisinin Anlamı Üzerine" adlı bilimsel çalışmasını (Immanuel Kant'ın "Saf aklın Eleştirisi"ne göndermeler yapar), gelen bu tepki ve eleştiriler üzerine 1928'in ilk aylarında geri çekmiştir.

Walter Benjamin'den etkilenerek devrimci nihilizm ve materyalizmin kuramları üzerinde yoğunlaşarak vitalizmin ve gerçeküstü öğretinin kendince kritiğini oluşturmaya başlar. Üç yıl sonra da ağırlıkla varoluşçuluk teoremindeki somutlaştırma arzusunun eleştirisini içeren Søren Kierkegaard - Konstruktion des Ästhetischen (Estetiğin Kuramı) adlı çalışmasıyla Protestan teolog Paul Tillich yanında doktorasını yaparken bu çalışmasını kitap hâlinde arkadaşı sosyolog Siegfried Kracauer'e atfediyordu.

Daha sonraki yıllarda giderek önem kazanacak olan bir başka şehir Berlin idi. Burada 1923 yılında Frankfurt'ta tanışacağı eş adayı olacak kimyacı Margarete Karplus (Gretel), yaşıyordu ve 1937'de Londra'da onunla evlenecekti. Berlin'de Adorno için önem ve anlam arzeden diğer şahıslar tanıştığı Walter Benjamin, Ernst Bloch, Kurt Weill, Hanns Eisler ve Bertolt Brecht gibi felsefeci, yazar, müzik teorisyeni, şair, tiyatrocu ve edebiyatçılardı.

Adorno, 1928'den 1931'e kadar Avantgarde-Zeitschrift "Anbruch" (Avantgarde dergisi "Kırılma") adlı müziğe dair eleştiri ve kritiklerin ele alındığı dergide redaksiyon işini üstlendi. 1933'e kadar konser ve operalara değindiği eleştirileri başlangıçtan beridir aslında felsefi bir içerik taşıyordu.

Doktor unvanıyla ilk okumasını nihayetinde dersini Mayıs 1931'de "Aktualität der Philosophie" (Felsefenin Aktuelliği) adlı başlıkla yapıyordu. Bu konuşmaya daha sonraki yıllarda kendini ilişkilendiremeyen Adorno, ileriki yıllarda bu metni asli eserlerinde zenginleştirerek kullandı, işledi. Diyalektik bütünlüğü Hegel ile taşırarak söylemini "Das Ganze ist das Unwahre" (Bütün olan biten gerçek olmayandır) iddiasıyla harmanladı ki bu ilerleyen zamanla Adorno'nun felsefesinin çözümleyici şifresi olmalıydı; böylece Adorno, Heidegger ve pozitivizm ile olan sınırlarını da açıkça çiziyordu. İlk dersine ait Walter Benjamin öğretisinden kasıtlanarak işlediği bir başka konu da "Ursprung des deutschen Trauerspiels" (Alman Yas Geleneğinin Çıkış Noktası) olmuştur. 1932'de Horkheimer'in okuyucularına ulaştırdığı "Zeitschrift für Sozialforschung" baskısında "Zur gesellschaftlichen Lage der Musik" (Topluluk Olarak Algıladığımız Birliktelikte Müzik) konusunu işlemiştir.

Adorno'nun eğitmenlik uğraşısı 1933 kış sömestrinde bitiyordu. Nasyonal sosyalist düzen, baba tarafından kalma Yahudi'liği, onu sonbaharda akademik bulgusuna geri döndürecekti. Buna rağmen 1933'lerde Adorno, durduğu yeri, hedefine ulaşması anlamında oldukça kısa süren macerasıyla ve bütün açıklığıyla geriye bakıldığında tehlikesini bütün diğer entelektüeller bazında tamamıyla küçümseyecekti ve politik olarak kesinlikle yanlış değerlendirecekti.."

Berlin'de yayımlanan bir gazetedeki (Vossischen Zeitung) bir müzik kritikerinin yorumlarına dayanarak başlangıçta yine müziğe dair umutlanmış ve bu ilişki onu dengi olan diğer müzik teorisyenleriyle kısmen tekrar yakınlaşmaya götürmüştür. Hitler'in gençlik kolları öncüsü olan Baldur von Schirach'a ait 1934'te erkekler korosunca seslendirilen şiirinden övgüyle söz etmiştir. Daha önce nasyonal sosyalistlerce yasaklanan kaba anlamda zenci cazı diye nitelendirilen ve müzikten kopan bu tarza Adorno'nun yaptığı övgüsel yorum tepki toplamıştır.

Adorno daha sonra Frankfurt'ta yayımlanan üniversite öğrencilerinin "Diskus" adlı dergisine 1962/63 sömestirinde bir makale yazarak kendiyle yüzleşmiş ve aptalca, çocukça taktiklerle yazdığı cümlelerinden dolayı, kendi mülteci dünyasında ne kadar zorlandığından dolayı özür dilemiştir.

 (1934-1937) Oxford İngiltere

Kısa bir süre sonra Adorno İngiltere'ye gitti ve Oxford Üniversitesi'nde Edmund Husserls'in filozofisi üzerine yeni akademik bir çalışma yapmayı planlıyordu. "Zur Metakritik der Erkenntnistheorie" (Tanıma ve Bilme Teorisinin Meta Kritiği Üzerine) adlı bu çalışmasını 1956 yılında bitirmiştir. Gündelik ve süregelen hayatını maddi anlamda finanse etmek için düzenli olarak Almanya'ya gidip gelmek zorundaydı. Ama döviz kurlarının yüksek oluşu onu zorlamaktaydı. Almanya'da dostları, ailesi ve nişanlısıyla görüşüyordu.

Sosyal araştırmalar projesiyle Hektor Rottweiler bünyesinde çıkan "Über Jazz" (caz üzerine) adlı dergide Adorno'nun 1936 yılında yayımlanan yazısı, prensip olarak müzik kaygısından daha çok yakınlaşan kültür endüstrisi üzerine ele aldığı bir polemik yazısı olmuştur.

Bu zaman süresince hali nazırda yazılarından dolayı bir anlamda Amerika'da sürgünde yaşayan Max Horkheimer'den kendi enstitüsünde sosyal anlamda bilimsel araştırmalar yapması beklentisiyle bir davet alacaktı.

 ABD'deki göçmen yıllar (1938-1949)

O güne kadar yazdıkları ve ABD'ye gidişiyle toplumsal ve sosyal araştırmacı yakıştırmasını alan Adorno, Brüksel'de ailesiyle vedalaşıyordu (ki 1939'da onlar da gelecekti). San Remo'da bulunan Walter Benjamin ile de sıkı bir mektuplaşmanın başlangıcıydı bu göçmen yıllar.

New York'ta Horkheimer'in Institute for Social Research kurumunda çalışmaya başlayan Adorno, İsviçreli Paul Lazarsfeld tarafından projelendirilen "Princeton Radio Research Projects" kitlesel bazdaki iletişim projesinin yöneticiliğini yapıyordu. Amerika'daki araştırmacı tecrübelerine dayanarak tuhaf metotlarla parçaların hoşa gidip gitmemesini içeren oylama taktiğiyle değerlendirmesini yapıyor ve sonuçları topluyordu. Ancak yaptıklarının, reklam kaygısıyla radyo telefonunda meşgul ettiklerinin müzik teorisiyle ve müzik öğretisiyle pek ilişkisi olmadığını görecekti. Bu durum, Adorno'nun bireysel felsefi kaygılarını anlamak ve onları gidermekten çok projenin bir parçası olmasını engelleyen durum olmaya meyilli idi. Böylece Adorno pozitivizm kavgasında dinleyicilerin ve Horkheimer'in huzurunda ele aldığı "Nachgelassenen Schriften" (Bırakılmış Yazılar) -esinli hâli sonradan İngilizce dilinde Robert Hullot Kentor tarafından "Current of Music" adı altında yeniden dile getirilmiştir- içeriğindeki araştırmasının peşinde koşturacaktı. Adorno bu şekilde 1941'e kadar en son Los Angeles'ta Horkheimer ile beraber çalışacaktı.

Kaliforniya'da birçok göçmen müzisyen Alman tekrar buluşuyordu. Los Angeles'tan başlayıp eşi Gretel Adorno'nun da desteğiyle Adorno ve Horkheimer'in ortak ürünü olan, alt adıyla "Philosophische Fragmente" (Felsefenin Fragmanları) veya "Dialektik der Aufklärung" (Aydınlanmanın Diyalektiği) adlı teori kritiğinin asli eseri 1947'de Amsterdam'da yayımlanıyordu. Marksist öğretinin, tarihsel materyalizmin genelliği üzerinde yoğunlaşarak daha ileriye gitmeye çaba gösteren bu çalışma, Yahudi ve diğer soykırımların Auschwitz'e kadar uzanan genel kritiğini kapsıyordu. Endüstriyel kitle katliamı, Adorno ve Horkheimer'i şimdiye kadar bildikleri kültür alaşımının kırılma noktasına taşırıyordu. Felsefe de bundan etkilenmekten kendini alıkoyamıyordu.

Kitabın ilk cümleleri yazarların ortak kanıya vardıkları düşünceleri kapsıyordu:

"Geniş anlamda insan, mantığın ve gerçeğe alma duyusunun ilk anlama kavuşturulduğu günden bu yana gelişmiş düşünce yapısıyla hedefini takip etmekte ve kaygıyı kendisinden uzaklaştırıp daha etkin olarak hayata hakim olmak istemektedir. Fakat sonluluğu açıklanmış dünya bu mükemmel başarının çaresizliğinde ışımaktadır."

Adorno'nun yanıt aradığı sorulardan biri de kanıt arayan belirsiz geçmişinden beridir "Filozofinin, anlamlaştırılan ruhun bir uğraşısı olması mı, yoksa tamamıyla her şeyin üstünde olan zamanın anında içerik taşıması, orada saklı olması mı," idi. Kendi içine dönen bir sağaltım için oldukça geç olduğu anlaşılabilirdi. Güncelinde bunu anlamamayı daha absurd bir şekilde anlamak istiyordu. Bu şekilde daha yüksek bir noktada ulaştığı anlamak istemi Negative Dialektik (Negatif Diyalektik) olmuştu ki, Almanya'ya döndüğü ilk dönemde bitirdiği eseridir. Yeni bir emredici kategoride negatif bir diyalektle Hitler'in özgürlüğü zaten kısıtlanmış olan insanları zorlamasında olduğu gibi söyleminden acı verici bir şekilde faydalanmıştır:

"Düşüncelerinizi ve davranışlarınızı öyle bir ayarlayın ki, Auschwitz tekrarlanmasın, asla benzeri olmasın!"

Hâlâ spekülatif olarak değerlendirilen bu okültist yaklaşımcı yazdıklarından sonra şu meşhur açıklamasını yapmıştır:

"Auschwitz'ten sonra şiir yazmak da barbarlıktır ve çünkü kültürün kimliği ve kritiği, kültür diyalektiğinin en son basamağında barbarlığın karşısında durmaktadır."

Öte yandan tüm bildiklerine rağmen katliamdan sonra hayatta kalmanın sıkıntısıyla daha sonra başka bir tanımlamayla kendini doğrulamaya çalışıyordu. Sürekli yeşeren acının yeni kurallarla haykırışının yaşam üzerinde yine de hakkı vardı. Bu yüzden yanlışlıklar olağandı, Auschwitz'ten sonra şiir yazmanın sorgusunda. Yanlış olmayan şey ise Auschwitz'in hâlâ yaşanmış olma gerçekliği idi. Adorno'nun mektupları da endüstriyel katliamların onu ne kadar bastırdığını, üzdüğünü göstermekte idi.

1940'lı yıllarda Adorno 1925'ten beridir tanıdığı Hans Eisler ile birlikte 1960'ta tanınacak olan bir ortak çalışmada yeni müziğin felsefesini filmin kompozisyonunda yazarken  yardımcı olarak tanımlanması pek hoşuna gitmemişti.

Bunun yanı sıra Adorno, University of Berkeley (Berkeley Üniversitesi)'nin sosyal araştırmalar enstitüsünde The Authoritarian Personality (Personalizmin otoritesi, Önceliği), adı altında ağırlık olarak antisemist önyargıların nedenleri üzerinde yoğunlaşan araştırma grubunun projesine çalışıyordu. 1950'de yayımlanan bu kitabın fonksiyonu, merkezi olurunda empirik tarzda diyalektik teorinin açıklığa kavuşturulmasının sınanmasıdır.

Bu zaman içerisinde şahsi varlığında dikkate değer yan isim değişikliğidir. Almanca duyumsanan Wiesengrund soyadı, pratik hayatında ABD'de kaldığı süre boyunca savaş sonrası pek sevilen, hoş kabullenen bir soyadı değildi. Daha gençlik zamanlarında İtalyanca fantazileştirilen ismi onda nahoşluk yaratıyordu. Edebiyat dünyasında Theodore W. Adorno olarak sunulurken, tüm dünyada nefretle kınanan Almanların Yahudi katliamından sonra tüm ilişkesilliğiyle ve kültürel bağıntısıyla vatandaşlık gerçeğinde dışarıya olan duruşunu açıkça ortaya koyuyordu. Ve artık ismi Theodor W. Adorno idi.

 Frankfurt'ta geçen son yıllar (1949-1969)

1949 sonbahar sonlarına doğru Adorno Almanya'ya döner ve Horkheimer ile beraber zamanla emek verdikleri yıllardır kafasında pekişen sosyal araştırmalar enstitüsünü yeniden inşa etmeye ve Frankfurt Üniversitesi'nde de eğitmenlik yapmaya karar verir.

Üniversitedeki sosyoloji ve felsefe eğitmenliği görevinin yanında Frankfurt Okulu'nun yöneticisi olarak Husserl ve Hegel üzerine, Negatif Diyalektik ve fragman olarak kalan Estetik Teorisi üzerine çok önemli felsefi yazılar yazdı ve kitaplaştırdı. Daha Amerika'daki yıllarında müziğin yeni felsefesi oluşmuş, tıpkı Richard Wagner, Gustav Mahler ve Alban Berg üzerine monografiler yaptığı gibi dizin hâlinde kompozisyonlar yazmış ve nihayetinde artık felsefesini tanımlayabilmişti. Şair olarak deşifresine ise Edebiyata Notalar (Noten zur Literatur) adı altında topladığı eserinde yer vermiştir.

1951'de Aphorismen Minima Moralia (Aforizmalar ve Asgari Etik, ek adıyla "Hasar Görmüş Yaşamdan Yansımalar") adlı Max Horkheimer'e ithaf ettiği, birlikte çalıştıkları felsefenin subjektif tecrübesinden yola çıkarak Amerika göçmenliğinde yazıp bir araya getirdiği kitabı yayımlandı. 1952'de, daha önce Almanya'daki empirik sosyal araştırmalar konusunda bazı teorisyenleri karşısına alan kritik teorilerinin arkasında hâlâ durduğunu anlatan bir konuşma yaptı. 1957'de buna dair kritiğini de içeren görüşlerini Essay Soziologie und empirische Forschung (Sosyoloji ve Deneyimsel Görgücü Araştırma -deneme-) adlı eserinde topladı.

Adorno, felsefesindeki didaktlarda, bir düşüncenin yerini alan başka bir kesinliğin ardı sıra gelen ve daha sonra bir bütünlük arz eden sistematiği de benimsemiyordu. Tam tersine ona göre itirazlarla dolu olan bir dünyada düşünmenin de itirazları olmak zorundadır ki, bununla bir sistemin kabulüne itiraz edilebilinilsin. (Das Ganze ist das Unwahre - Bütün her şey gerçek olmayandır). Adorno, kendini bireysel bir araştırmacı olarak daha çok spesifik ve psikolojik konular üzerine vermeye başlamıştır. Ancak Adorno'nun çalışmaları çok kolay anlaşılır ve konularına göre bilimsel alanda hemen sınıflandırılabilinir değildi. Çalışmalarında daha çok içselleştirilmiş yoğunlukta kritiğin uç noktalarındaki derinliğini ele alırken, daima onların tarihteki artan bilimsel disiplininin felsefeden dilimlenerek ayrıldığını ve karşı karşıya duran, belli bir noktaya kadar sınırlandırılmış bazı branşların da neredeyse kendi başlarına birer ilim yerlerine dönüştüğünü söylemekteydi. Adorno tarzı felsefenin kutbu olan toplumsal koşulların bilimsel boyutta çalışma sarplığındaki yansımaları, onu pozitivizmin kritikeri olmaya aday gösterirken kendisi bunu sadece genel bir olağanlık içerisinde değerlendiriyor ve önemsemiyordu. Karl Popper ve Hans Albert'in bilinen pozitivizm kavgasında Adorno, bir yandan Frankfurt Okulu'nun yöneticisi, öte yandan 1960'lı yılların toplum bilimi alanındaki araştırma metotlarını ve değerlendirmelerini yapan biri olarak bu tartışmanın öncüsü idi. Pozitivizm kavgası kavram olarak onun ürünüdür ama kendisine rakip olan toplum bilimciler sonrasında bir şekilde itiraz gören bu kavram tarihsel kaçınılmazında yerini korumuştur. Genel olarak kavgadaki sorun; istatikler, değerlendirilmeye gerek görülmeyenler, basit olmaktan öteye gidemeyen bulgular ki, örneğin; "fakirlerin yaşadığı yerlerde görülen hastalıkların zenginlerin yaşadığı yerlerde daha az görüldüğü"nden daha öteye gidemeyen tarzdaydı. Nereye götürebilirdi ki bu yanıtı bilinen sorular insanı? Ve nereye varabilirdi ki, eğer sorulanlar henüz temasını bile anlamadığı suskun soruya zaten soru olarak dururken?

Adorno'nun felsefesinde yoğunlaştığı diğer bir nokta, "Sonsuzluğun mutlak oluşuna dair gerçeklik, bir elbisenin ilk tasarımından öte üzerine gelecek olan süsün ne olacağını bilmektir," şeklinde Walter Benjamin ve Horkheimer'in yanında başka filozoflarca da formüle edilen düşüncesidir. "Olandan olmak" veya benzeri fundametalist soyutlamalar ve onların değişim göstererek ortaya çıkan düşünceleri 20. yüzyıl felsefesinde epey yer kaplamıştır. Adorno, buna ters düşerek Heidegger'i karşısına almış ve "olandan olmamayı" ele almıştır. Bu anlamda görünmeyeni, şeffaflığı; Freud'dan bahsederek "Dünyanın görüntüsünü aradan kaldırarak bakma" yöntemini tercih eder.

Dar anlamda Adorno'nun felsefi yazıları, ortaya koyduğu ve ileri sürdüğü düşünceleri bağlamımda genelde felsefi sorumluluğunu tam olarak yerine getirmeden sonlanır. Çoğu zaman somut analizler yapmakla yükümlü olduğunu bilmesine rağmen izlenimlerini aktarmış ve kavramlar üzerine yoğunlaşmıştır. Ancak anlaşılma noktasında yöntem ve formülize etme çabasını ihmal etmiştir.

Nihayetinde birey olarak toplumsal birlikteliğin bu kritiğinin ortasında durur. Ve içerik olarak boş kalan geleneksel soyut felsefenin önünde söz sahibi olduğunu görmüştür. Özellikle klasik tanıma teorisini eleştirmiştir. Çünkü sistemler içerisinde bireysel olan ve özdeşleştirilemeyen, anlamak yerine zarar verebilmekte, üstelik toplumsal diğer yaralar da açabilmektedir. Eğer Kant ve Hegel'in düşüncelerinin arkasına düşülmek istenmiyorsa felsefe eleştirisini sürdürmek zorundadır. Bunu doğrulayan Negatif Diyalektik negatif olduğundan bir antisistemdir çünkü itirazlar bulmuştur ve diyalektik diliyle arabulucu biçimde tarihsel, toplumsal birlikteliğin tartışmasını yapmıştır.

Ancak Adorno, felsefede hatta metafizikteki spekülatif aklın sadece "olandan" ile uğraşmadığını, onunla meşgul olmadığını görmüştür. Yalnızca Negatif Diyalektik'in eğiliminde bu ihtiyacın olandan öteye düşünme noktasında uzadığını savunmuştur. Bu, kişinin en iç düşüncesinin hücresinde ortaya çıkan, kendisiyle karşılaştırılamayacak olandır. İç dünyadaki en küçük ayrıntılar ve geçiş, değerlendirme noktaları kesin ve kayıtsız olandan daha fazla bir önceliğe ve öneme sahiptir. Adorno'nun felsefesi yalnızca Platon'un düşüncelerine götürmez. Temel olarak ayrıca metafiziksel ideolojinin düşünce esasında kabul edilebilirliğine karşıdır.

Son yıllarında öğrencileri tarafından öğrenci aydınlanma hareketleri doğrultusunda içine çekildiği kadın erkek eşitliği ve bireysel hürriyet çatışması noktasındaki düşüncelerine eleştiriler yapılıyordu. 1966'da büyük CDU, CSU ve SPD koalisyonunu karşısına alan ve hükûmeti yeni çıkardığı kanunlardan dolayı eleştiren protestocuların ve organizasyonların (Außerparlamentarischen Opposition - APO) içinde yer aldı.

2 Haziran 1967'deki Şah ziyareti Berlin'de protesto edilirken Benno Ohnesorg ismindeki öğrencinin polis kurşunuyla hayatını kaybetmesi sonrasında APO organizasyonu radikal eylemler yapmıştı. Nihayetinde bütün bu öğrenciler Adorno'nun devrimci felsefi ruhunu pratik çıkarımlarla kritik teoremlere çekmeyi denemiyorlardı. Kapitalist düzene olan bir itiraz vardı ve onların çürük yapılanmasına engel olmak istiyorlardı.

Adorno'nun okumaları öğrenci aktivitelerinde aktüel bir yer kaplıyordu. "Reaksiyonel yanıyla hislerimize saldırı, her zaman için sürprizler içermeye mecburdur!" diye ironik hâliyle Samuel Beckett'e yazmıştır. Adorno ve Horkheimer, üniversite gençliğinin aydınlanma hareketindeki şiddete temel sayılabilecek ruhsal bütünleştirici düşüncenin sahibidirler.

Adorno, 1969'da okumalarını kendini zorunlu hissederek kesmeye karar verir. Ocak ayında birkaç öğrencinin Frankfurt Okulu'na yaptığı ziyarette ortaya çıkan tatsızlıklar sonrası hakkında dava açılan Adorno, yaz mevsimi mahkeme günü eşiyle birlikte İsviçre'nin dağlık bir kenti olan Zermatt'a gider. Teleferik ile çıktığı yükseklikte çektiği kalp sancısı sonrasında bir kliniğe getirilir ve 6 Ağustos 1969'da kalp enfarktüsü geçirerek orada hayata gözlerini yumar.

Pedagog ve din filozofu Georg Picht, bir gazeteye verdiği ölüm ilânında şunu dile getiriyordu:

"Auschwitz'den sonra ruhu olan kanunun bir hikâyesi daha vardı Almanya'da; öyle tesir etmeliydi Adorno'nun ölümü, birden bütün saatler dururcasına."

 Felsefesi ve etkisi

Adorno, aklın nesnel olmadığını, insanın da bu anlamda kendi özneli olamadığını savunur ve bugüne kadarki felsefenin foyasını ortaya çıkarmaya çalışır.  Aklın nesnel olamamasının sebebi de insanın kendi hayatının öznesi olamamasıdır. Toplum üzerine teorileri genel bir karamsarlığı yansıtır. Ona göre bürokrasi, idare ve teknokrasinin kuşattığı toplumda bireyin kendisi bizzat geçmişte kalmıştır. Yoğunlaşmış sermaye, planlama ve kitle kültürü bireysel özgürlükleri büyük oranda tahrip etmiş ve eleştirel düşünme yeteneği yerini tümüyle şeyleşmiş bir toplum bilincine bırakmıştır.

"Düşünen insan saldırgan olamaz" şeklinde kışkırtıcı tarzıyla ideolojilerin etkisini kırmayı, aforizmalar biçiminde yazılmış metinleriyle kapalı düşünce sistemlerinin temellerini yıkmayı düşünür. Bu geleneksel olmayan tavrı toplumun eleştirel olmayan bir olumlamasını engellemeye çalışır. Böylece okurun sadece düşünmesini değil, düşüncelerini eleştirel bir biçimde yeniden kurmasını hedefler.

Adorno'nun kişisel çalışması, okulun genel yönelimlerinin çok ötesine gider bir bakıma, çünkü Adorno bir anlamda eleştirel teorinin kendi sınırlarına ulaştığı noktada çalışmasını sürdürür ve kendine özgü yöntemini bu çalışmalarla geliştirir. Horkheimer ile birlikte yaptığı çalışmaların yanı sıra, kendi kişisel çalışmalarının derinliği ve içeriğinden söylem yapısına kadar taşıdığı özgüllüğü dikkat çekicidir. Onun kişisel başyapıtı olan Minima Moralia bu bakımdan özel bir yere sahiptir. Kendi yöntemini ve anlayışını derinlikli ve ilginç bir şekilde ortaya koyar bu kitap. Adorno, her zaman, düşüncenin kendi içine kapanma eğilimine karşı ısrarla direnir. O, bir anlamda her tür despotizmin ve tahakküm ilişkisinin kaynağını ve kökenini düşünme imkânının sınırlandırıldığı ve kitlendiği yerlerde görür.

 Sonuç hakkında ve öğrencileri

 Regina Becker-Schmidt, Soziologin (sosyolog)
 Heide Berndt (1938-2003), Stadtsoziologin (şehir sosyoloğu)
 Bazon Brock (* 1936), Professor für Ästhetik (estetik profesörü)
 Peter Bulthaup (1934-2004), Philosoph und Chemiker (felsefeci ve kimyager)
 Detlev Claussen (* 1948), Soziologe an der Universität Hannover (Hannover Üniversitesi, sosyolog)
 Wilhelm Emrich (1909-1998), Literaturwissenschaftler (edebiyat araştırma görevlisi)
 Peter Furth (* 1930), Sozialphilosoph (sosyal felsefeci)
 Peter Gorsen (* 1933), Kunstwissenschaftler (sanat eleştirmeni ve araştırmacı)
 Karl Heinz Haag (* 1924), Professor für Philosophie (felsefe profesörü)
 Alois Hahn (* 1941), Soziologe (sosyolog)
 Peter von Haselberg, (1908-1992), Journalist (gazeteci)
 Alexander Kluge (* 1932), Literat, Filmemacher, Fernsehmacher und Philosoph (film ve tv yapımcısı, felsefeci)
 Hans-Jürgen Krahl (1943-1970), Studentenaktivist der 68er-Bewegung, SDS (68'lerin aktif üniversitesinden)
 Elisabeth Lenk (* 1937), Soziologin (sosyolog)
 Kurt Lenk (* 1929), Politologe (siyasal bilimci)
 Otwin Massing (* 1934), Politikwissenschaftler und Soziologe (politik ve sosyal bilimler araştırmacısı)
 Kurt A. Mautz (1911-2000), Literaturwissenschaftler und Schriftsteller (edebiyatçı ve yazar)
 Günther Mensching (* 1942), Professor für Philosophie (felsefe profesorü)
 Karl Markus Michel (1929-2000), Schriftsteller und Publizist (yazar ve yayımcı)
 Stefan Müller-Doohm (* 1942), Soziologe (sosyolog)
 Heinz-Klaus Metzger (* 1932), Musiktheoretiker (müzik teoritesyeni)
 Oskar Negt (* 1934), Sozialphilosoph (sosyal felsefeci)
 Dieter Prokop (* 1941), Soziologe (sosyolog)
 Ulrike Prokop (* 1945), Sozialwissenschaftlerin an der Universität Marburg (Marburg Üniversitesi, sosyal bilimler araştırmacısı)
 Helmut Reichelt (* 1939), Ökonom und Soziologe, Vorsitzender der Marx-Gesellschaft e.V. (çevre bilimci, sosyolog ve iktisatçı, Marx-Gesellschaft e.V. vakfının başkanı)
 Alfred Schmidt (* 1931), Philosoph und Soziologe (sosyolog ve felsefeci)
 Hermann Schweppenhäuser (* 1928), Philosoph und Publizist (sosyolog ve felsefeci)
 Rolf Tiedemann (* 1932), Philosoph, Philologe (felsefeci ve dilbilimci)
 Rolf Wiggershaus (* 1944), Publizist (yayıncı, editör)

 Kendisiyle ilgili Almanca literatür

 Walter Abendroth: Arthur Schopenhauer in Selbstzeugnissen und Bilddokumenten.  Rowohlt Taschenbuch Verlag, Reinbek bei Hamburg 1967. ISBN 3-499-50133-3
 Sabine Appel: Arthur Schopenhauer, Leben und Philosophie, Artemis&Winkler, Düsseldorf 2007, ISBN 3-538-07241-8
 Alfred Estermann: Schopenhauers Kampf um sein Werk. Der Philosoph und seine Verleger. Insel, Frankfurt am Main 2005, ISBN 3-458-17252-1
 Margot Fleischer: Schopenhauer. Herder, Freiburg 2001, ISBN 3-451-04931-7
 Margot Fleischer: Schopenhauer als Kritiker der Kantischen Ethik. Königshausen & Neumann, Würzburg 2003, ISBN 3-8260-2470-2
 Wilhelm Gwinner: Arthur Schopenhauer aus persönlichem Umgang dargestellt 2. Auflage. Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt 1987, ISBN 3-7829-0349-8 (Diese Biographie wurde kurz nach Schopenhauers Tod verfasst.)
 Arthur Hübscher: Arthur Schopenhauer, ein Lebensbild. 3. Auflage. Brockhaus, Mannheim 1988, ISBN 3-7653-0418-2
 Raphael Koeber: Schopenhauers Erlösungslehre. Duncker, Berlin 1882.
 Ferdinand Laban: Die Schopenhauer-Literatur. Versuch einer chronologischen Übersicht derselben. Reprint der Ausgabe von 1880. Franklin, New York, NY 1970.
 Bryan Magee: The Philosophy of Schopenhauer. Oxford University Press, Oxford 1997, ISBN 0-19-823722-7
 Rüdiger Safranski: Schopenhauer und die wilden Jahre der Philosophie. Hanser, München 1987, ISBN 3-446-14490-0
 Georg Simmel: Schopenhauer und Nietzsche. Ein Vortragszyklus. Mit einem Nachwort von Klaus H. Fischer "Über Simmel, Schopenhauer und Nietzsche", Schutterwald/Baden 2001, ISBN 978-3-928640-14-5
 Walther Schneider: Schopenhauer. Werner Dausien, Hanau 1985, ISBN 3-7684-4552-6
 Raymund Schmidt: Schopenhauer-Brevier. Dieterich'sche Verlagsbuchhandlung, Leipzig 1938. Sammlung Dieterich Bd. 37.
 Volker Spierling: Arthur Schopenhauer zur Einführung. 2., überarbeitete Auflage. Junius, Hamburg 2006, ISBN 3-88506-367-0

 Türkçe'ye Çevrilmiş Bazı Yayınları
 Müzik Yazıları - Bir Seçki, Çev. 	Şeyda Öztürk, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 9789750842948.
 Kültür Endüstrisi Kültür Yönetimi, Çev. Mustafa Tüzel, Nihat Ülner, İletişim Yayınları, ISBN 9789750505256.
 Minima Moralia, Çev. Orhan Koçak, Metis Yayınları, ISBN 9789753422079.
 Yeni Sağ Radikalizmin Veçheleri, Çev. Tarhan Onur, Şeyda Öztürk, Metis Yayınları, ISBN 9786053162032.
 Teori ve Pratik Üzerine Bir Tartışma, Max Horkhemier ile birlikte, Çev. Orhan Kılıç, Metis Yayınları, ISBN 9789753428996.
 Otoritaryen Kişilik Üzerine, Çev.	Doğan Şahiner, Sel Yayınları, ISBN 9789755708898.
 Negatif Diyalektik, Çev. Şeyda Öztürk, Metis Yayınları, ISBN 9789753429672.
 Metafizik Kavram ve Sorunlar, Çev. İsmail Serin, İthaki Yayınları, ISBN 9786053756439.
 Walter Benjamin Üzerine, Çev. Dilman Muradoğlu, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 9789750807824.
 Faşizm ve Propaganda'', Çev. Müge Çavdar, Sel Yayınları, ISBN 9786256462151

Ayrıca bakınız

 Frankfurt Okulu

Dış bağlantılar
 Almanca Wikipedia sayfasında Theodor W. Adorno
 Alexandra Bauer: "'denn Rettung der Aufklärung ist unser Anliegen' – Horkheimer/Adorno über die Elemente des Antisemitismus"
 Uni Frankfurt: Die Lebendigkeit kritischer Gesellschaftstheorie (Arbeitstagung aus Anlass des 100. Geburtstages von Theodor W. Adorno 4. – 6. Juli 2003)
 Reinhard Pabst: Über seine Herkunft und die Kindheit und Jugend in Frankfurt, PDF (742,7 KB)
 Detlev Claussen: Intellectual Transfer. Die amerikanische Erfahrung in der Kritischen Theorie, OGG (50,3 MB)
 Gespräch zwischen Adorno und Ernst Bloch aus dem Jahre 1964 über "Möglichkeiten der Utopie heute", mp3
 Videostream: Adorno – Wer denkt, ist nicht wütend
 Videostream: Der Weg Zur Kritischen Theorie – Adorno Horkheimer Fromm Habermas

Kaynakça

1903 doğumlular
1969 yılında ölenler
Alman filozoflar
Yahudi asıllı Almanlar
Alman edebiyat eleştirmenleri
Alman müzikologlar
Alman sosyologlar

Theodor W. Adorno


An Hechtia pringlei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Benjamin Lincoln Robinson ngan Jesse More Greenman. An Hechtia pringlei in nahilalakip ha genus nga Hechtia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hechtia

Hechtia pringlei


Idépolitik er en politik, som i modsætning til realpolitik, søger at nå sine mål gennem samarbejde om fremtidsorienterede og langsigtede politiske løsninger. Idépolitik distancerer sig yderligere fra realpolitik ved i sin grundform, at være samfundsinddragende. Mere specifikt henter politikken inspiration og mulige løsninger fra samfundets erfaringslivsverden og kombinerer den med relevant forskning. Forudsætningen for succes er de fremtidsorienterede visioner, opmærksomhed på nationale og internationale bevægelser, økonomisk bevidsthed samt aktiveringen af alle dele af samfundet. Idépolitikken søger gennem aktiveringen bevidst en konsolidering af fællesskabets kræfter, der optimalt set består af interessenter som den offentlige sektor, erhvervslivet, arbejderne, organisationer, frivillige, fagforeninger, kulturelle og individuelle orienteringer, uddannelsesinstitutioner, samfundets borgere samt samfundsudviklende investorer.

Ideologisk er idépolitikken funderet i utilitarismen og socialismen sammenholdt med liberalistisk mådehold og omtanke.

Kilder

Politik

Idépolitik


İbrahim Müteferrika (; 1674, Kaloşvar, Erdel Prensliği - 1745, İstanbul), Macar asıllı Osmanlı müteferrika, matbaacı, yayımcı, yazar ve çevirmen. Osmanlı Devletinde basımevi kurup Türkçe kitap yayımlayan ilk kişidir. IV. Mehmed ve II. Mustafa dönemlerinde yaşamıştır.

Hayatı
Matbaa denilince akla ilk gelenlerden biri olan İbrahim Müteferrika 1674 yılında, bugün Romanya sınırları içinde yer alan Kaloşvar şehrinde doğdu. Üniteryen bir Macar olan Müteferrika, 1692 yılında İkinci Viyana Kuşatması'ndan sonraki savaşlarda Osmanlılara esir düştü. Esir olarak İstanbul'a getirildi. Burada Müslüman oldu ve müteferrikalık yaptı. "Müteferrika", sarayda padişah veya vezirlerin işlerine bakan görevlidir. Başka diller de bilmesinden dolayı yabancı devletlerle iletişim kuran heyetlerde bulundu. Geçici bir süre için Türkiye'ye davet edilmiş olan Macar Beyi Ferenc Rakoczi'nin hizmetine verildi. Macaristan'daki öğrenimi sırasında basım ve hak işlerini de öğrendiğinden matbaa kurmak istedi ve 1719-1720 yılları arasında matbaayı kurmayı başardı. 1719 yılında ilk kez Marmara Denizi haritasını basmayı başardı. 1745 yılında ölen İbrahim Müteferrika'nın cenazesi Aynalıkavak Kabristanı'na defnedilmiş, 1942 yılında Reşid Saffet Atabinen'in çabaları sonucunda buradan alınarak Galata Mevlevîhânesi hazîresine nakledilmiştir.

Matbaacılığı
Nevşehirli Damat İbrahim Paşa tarafından 1720 yılında Paris'e elçi olarak gönderilen Yirmisekiz Mehmed Çelebi, yanında oğlu Mehmed Said Efendi'yi de götürmüştü. Yirmisekiz Mehmet Çelebi, sefaretnamesinde Fransa'ya yönelik çok önemli bilgileri verirken oğlu da boş durmamış ve birçok yeniliğin Osmanlı İmparatorluğu'na taşınmasını sağlamıştır. Mehmet Sait Efendi, Paris'te iken bir matbaayı da ziyaret etmiş ve İstanbul'a dönüşünde bu konuda çalışmaya da karar vermişti. İbrahim Müteferrika, İstanbul dönüşü Mehmet Sait Efendi ile tanıştıktan sonra beraberce bir matbaa kurmak için çalışmalara başladılar. Sadrazam Nevşehirli Damat İbrahim Paşa onların düşüncelerini destekledi. Matbaanın açılmasına ancak dinî olmayan eserler basmak şartı ile izin verildi ve Şeyhülislâm Abdullah Efendi'den dinle ilgili olmayan eserlerin basılabileceği yönünde bir fetva, III. Ahmet'ten de uygunluk fermanı aldılar. 16 Aralık 1727 tarihinde Darü't-Tıbâati'l Amire adlı ilk matbaanın kurulmasına başlanıldı. Makine ve Latin alfabesi kalıpları yurt dışından getirtildi (Arap alfabesi kalıplarının kaynağı ise açık değildir ve Müteferrika tarafından yapıldığına dair bulgular vardır.). Yalova'da bir kâğıt fabrikası (Kağıthane-i Yalakabad) kuruldu.. 1729'da matbaanın ilk basılan kitabı Vankulu Lügatıi oldu. Ardından tarih ve coğrafyayla ilgili ve sözlük olan 16 eser daha yayımladı ve bastığı toplam eser sayısı 17'yi, cilt sayısı ise 22'yi buldu.

Müteferrika tarafından basılan özgün yapıtlar, Yalova'da bulunan İbrahim Müteferrika Kâğıt Müzesi'nde sergilenmektedir.

Matbaada basılan kitaplar
Matbaada basılan ilk kitap Vankulu Lugati idi, 500 adet basılmıştı. Bu kitapların tamamı satıldı. Daha sonra Tuhfetü'l-Kibār, Tārīh-i Seyyāh, Hindi'l-Garbī, Tārīh-i Tīmūr, Tārīhü'l-Mısır, Gülşen-i Hulefā, Grammaire turque, Usūlü'l-Hikem gibi kitaplar basıldı. Bunlardan Grammaire turque, Usūlü'l-Hikem ve Tārīh-i Rāşid/Çelebizāde kitaplarının çoğu satıldı. Toplamda basılan 9700 kitaptan 6724'ü (%70) satılmıştı.

İbrahim Müteferrika kurduğu matbaasında ömrü boyunca toplam 17 ayrı kitap basmıştır:
 Kitab-ı Lügat-ı Vankulu (Sihah El-Cevheri), 2 cilt hâlinde, 1729
 Tuhfet-ül Kibar fi Esfar el-Bihar, 1729
 Tarih-i Seyyah, 1729
 Tarih-i Hind-i Garbi, 1730
 Tarih-i Timur Gürgan, 1730
 Tarih-I Mısr-i Kadim ve Mısr-i Cedid, 1730
 Gülşen-i Hülefa, 1730
 Grammaire Turque, 1730
 Usul el-Hikem fi Nizam el-Ümem, 1732
 Fiyuzat-ı Mıknatısiye, 1732
 Cihan-nüma, 1732
 Takvim el-Tevarih, 1733
 Kitab-ı Tarih-i Naima, 2 cilt halinde, 1734
 Tarih-i Raşid, 3 cilt halinde, 1735
 Tarih-i Çelebizade, 1741
 Ahval-i Gazavat der Diyar-ı Bosna, 1741
 Kitab-ı Lisan el-Acem el Müsemma bi-Ferheng-i Şuuri, 2 cilt halinde, 1742

Bu kitaplardan Tarih-i Çelebizade'nin pek çok nüshası Tarih-i Raşid'in üçüncü ve son cildinin arkasına eklenip ciltlenerek beraber satıldığı için, bazı kaynaklar hataya düşerek Müteferrika'nın bastığı kitap sayısını 16 olarak göstermektedirler. Basılan kitapları çoğunlukla Kethüda, Mektupçu, Çavuşbaşı gibi Osmanlı bürokrasisi ve şeyhülislam, kadı vb. satın almıştır. Özellikle ilmiye sınıfından kişilerin kitapları alması ulemanın matbaaya karşı olmadığını göstermektedir. Buna karşın satış adetleri çok düşük kaldığından İbrahim Müteferrika, Latince olarak bastırdığı kataloglarla Avrupa'nın değişik yerlerinde kitaplarını satmaya çalıştı. Örneğin Grammaire Turque'den 200 adedini Cizvit Mektebine, peşin fiyatı 3 kuruş iken toptan 2,5 kuruşa satmıştır .

Ölümünden sonra matbaa

Devlet görevi nedeniyle bir süre sonra Mehmet Said Efendi matbaadan ayrıldı ve İbrahim Müteferrika tek başına matbaayı idare etmeye başladı. Bu süre içinde en çok kalifiye eleman bulma sıkıntısı yaşanmaktaydı. 1747'de İbrahim Müteferrika'nın ölümünden sonra matbaanın işletme izni Rumeli kadılarından İbrahim Efendi ile Anadolu kadılarından Ahmed Efendi'''ye verilmiştir. Bu ikili sadece 1757'de bir tek kitap basabildi, bu da Müteferrika tarafından basılan Vankulu Lügati'nin ikinci baskısıydı. Bu tarihten sonra matbaa 1784'e kadar hiçbir faaliyette bulunamadı.

 Telif eserleri
 Risâle-i İslamiyye, 1710 EsadCosan Mahtut/Hatt
 Vesilet-üt-Tıbâa, 1726
 Usul el-Hikem fi Nizam el-Ümem, 1732

 Tercüme eserleri
 Fiyuzat-ı Mıknatısiye, 1732

 Hakkında hazırlanmış eserler
, Orlin Sabev, Yeditepe Yayınevi, 2006, ISBN 97899756480427.
 Müteferrika ve Osmanlı Matbaası, Franz Babinger, Çev: Nedret Kuran Burçoğlu, Tarih Vakfı Yurt Yayınları, Mart 2004, ISBN 979-975-333-179-0.
 İbrahim Müteferrika ve Türk Matbaacılığı, Hüseyin Gazi Topdemir, Kültür Bakanlığı Yayınları, 2002, ISBN 975-17-2863-0.
 Çoşkun Yılmaz ve Fikret Sarıcaoğlu, Müteferrika: Basmacı İbrahim Efendi ve Müteferrika Matbaası, Esen Ofset, İstanbul, 2008, ISBN 9944508403.

  Ayrıca bakınız
 Matbaacılık

 Kaynakça
Dipnot

Diğer
 "İbrahim Müteferrika".A'dan Z'ye TARİH ANSİKLOPEDİSİ''.(1984).Serhat Yayınevi.491

Dış bağlantılar

 İbrahim Müteferrika Sitesi
 LiteraTurca Sitesi'ndeki Ibrahim Müteferrika Bölümü
 Osmanlı Tarihçileri veritabanı  "İbrahim Müteferriqa" maddesi
 İ. Kalaycıoğulları, Y. Unat, Kopernik Kuramının Türkiye'deki Yansımaları Eylül 2004, Kayseri, Turkiye
 Yardımcı Doç. Dr. N. Serpil ALTUNTEK'in makalesi
 Early Ottoman Printing: The Müteferrika Press
 Türkiye Dil ve Edebiyat Derneği makalesi

Osmanlı devlet görevlileri
1674 doğumlular
1745 yılında ölenler
Lale Devri
Osmanlı çevirmenleri
Osmanlı Macarları
Macar Müslümanlar
Müslüman olanlar
17. yüzyılda Macarlar
18. yüzyılda Macarlar
17. yüzyılda Osmanlılar
18. yüzyılda Osmanlılar
Türk ekonomistler
Türk yayımcılar
Türk sosyologlar
Macar tarihçiler
Türk antropologlar
Macar asıllı Türkler

İbrahim Müteferrika


Anne Lamott (nacida el 10 de abril de 1954) es una novelista estadounidense. También es una activista política, conferenciante y profesora de escritura. Basados en San Francisco Bay Area, sus trabajos son principalmente autobiográficos. Marcados por su humor autocrítico y franqueza, las obras de Lamott cubren temas como el alcoholismo, ser una madre soltera, depresión y cristianismo.

Biografía
Lamott nació en San Francisco, y se graduó en la escuela de Drew. Su padre, Kenneth Lamott, también era escritor. Su muerte fue el foco de su primera novela publicada, Hard Laughter. Tiene un hijo, Sam, nacido en 1989 y un nieto, Jax.

La vida de Lamott fue documentada en el documental de Freida Lee Mock, Bird by Bird with Annie: A Film Portrait of Writer Anne Lamott. Debido al documental y sus seguidores en Facebook y otras redes en línea, a menudo se llama "la escritora de la gente".

Lamott ha explicado por qué escribe: Intento escribir los libros con los que me gustaría encontrarme, que sean honestos, que toquen temas de la vida real, transformación espiritual, familias, secretos, asombro, locura, y que puedan hacerme reir. Cuando estoy leyendo un libro así, me siento viva y profundamente aliviada por estar en la presencia de alguien que compartirá la verdad conmigo, y me arrojará un poco de luz, e intento escribir este tipo de libros. Los libros, para mi, son una medicina.

Lamott ha sido descripta como alguien que captura muy bien el estilo de la narración no ficcional, llamado particularismo, un término acuñado por Howard Freeman.

Escritoras de Estados Unidos

Anne Lamott


Osrblie este o comună slovacă, aflată în districtul Brezno din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 373 de locuitori.

Istoric
Localitatea Osrblie este atestată documentar din 1622.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Osrblie


Í Alþingiskosningunum 25. september 2021 náðu eftirfarandi þingmenn kjöri:

Nánar um kjörna Alþingismenn
33 karlar náðu kjöri en 30 konur. Hlutfall kvenna á þingi var því jafn hátt og eftir kosningarnar 2016 en hefur aldrei verið hærra en í þessum tvennum kosningum.

Yngsti kjörni þingmaðurinn var Lilja Rannveig Sigurgeirsdóttir en hún var 25 ára og 10 daga gömul á kjördag. Elsti kjörni þingmaðurinn var Tómas Andrés Tómasson en hann var 72 ára og 173 daga gamall á kjördag. Tómas var jafnframt elsti nýliðinn í sögu þingsins. Meðalaldur kjörinna þingmanna var 49,1 ár.

Starfsaldursforseti nýkjörins þings var Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir sem  hafði áður setið á 24 löggjafarþingum. Þorgerður og Þórunn Sveinbjarnardóttir voru einu þingmennirnir sem tóku fyrst sæti á Alþingi á 20. öldinni og þannig einnig einu þingmennirnir sem voru fyrst kjörnir voru á þing áður en núverandi kjördæmaskipan var tekin upp.

23 þingmenn voru nýliðar á móti 40 sem áður höfðu gegnt þingmennsku.

Breytingar á kjörtímabilinu
1. → - 9. október 2021: Birgir Þórarinsson gekk úr Miðflokki yfir í Sjálfstæðisflokkinn áður en þing kom fyrst saman eftir kosningar, þingflokkaskipti svo skömmu eftir kosningar eiga sér engin fordæmi á lýðveldistímanum.
2.→ – Helga Vala Helgadóttir sagði af sér þingmennsku 2. september 2023. Dagbjört Hákonardóttir tók sæti henar á þingi.

Tenglar
 Fyrsta þing þingmanna - Alþingisvefurinn

Alþingiskosningar
Alþingismenn

Kjörnir alþingismenn 2021


ගණිතයෙහි, පුරාතන ඊජිප්තියානු ගුණ කිරීම (ඊජිප්තියානු ගුණ කිරීම, ඉතියෝපියානු ගුණ කිරීම, රුසියානු ගුණ කිරීම, හෝ  ගැමි ගුණ කිරීම ලෙසින්ද හැඳින්වුණු) යනු, ලිපිකරුවන් විසින් භාවිත කළ ගුණ කිරීමේ ක්‍රම දෙකින් එකක් වන අතර, ගුණ කිරීමේ චක්‍රය අවශ්‍ය නොවන, එහෙත් දෙකෙන් ගුණ කිරීමෙහි සහ බෙදීමෙහි, සහ  එකතු කිරීමෙහි හැකියාවන් පමණක් අවශ්‍ය වන, සංඛ්‍යා දෙකක් ගුණ කිරීම සඳහා වන ක්‍රමාණුකූල ක්‍රමයකි. ගුණ්‍යයන්  අතුරින් එකක් (සාමාන්‍යයෙන්  විශාලතමය)  දෙකෙහි බල එකතුවකට  වියෝජනය කරන එය,  දෙවන ගුණ්‍යයෙහි දෙගුණයන් වගුවක් නිර්මාණය කරයි.

දෙවන  ඊජිප්තියානු ගුණ කිරීමේ හා බෙදීමේ ශිල්ප ක්‍රමය පිළිබඳ කරුණු සොයා ගත්තේ,   ක්‍රි.පූ. දහහත්වන සිවයසෙහිදී, අහ්මස් ලියන්නා විසින් ලියන ලද , හයරටික් ක්‍රමයට ලියැවුනු මොස්කව් සහ රයින්ඩ්  ගණිතමය පැපිරස අනුසාරයෙනි. පුරාතන ඊජිප්තුවෙහි පාදය 2 සංකල්පය නොපැවතුනද,  මෙම ඇල්ගොරිතමය අනිවාර්යයෙන්ම, ගුණකය හා ගුණ්‍යය ද්වීමය බවට හැරවීමෙන්  පසුව දීර්ඝ ගුණ කිරීම සිදු කෙරෙන ඇල්ගොරිතමයම වෙයි. ද්වීමය බවට පෙරලීමෙන් පසුව අර්ථ නිරූපණය කෙරෙන මෙම ක්‍රමය, එබැවින් වර්තමානයෙහිදී පුළුල් ලෙසින් භාවිතා වන්නේ, නූතන පරිගණක සකසනයන් තුල ක්‍රියාත්මක කෙරෙන  ද්වීමය ගුණක පරිපථ තුලය.

වියෝජනය

දෙකෙහි බල සංඛ්‍යාවන්ගේ එකතුවක් බවට වියෝජනය කිරීම, දහයේ පාදයේ සිට දෙකේ පාදය දක්වා පෙරැලීමක් ලෙසින් භාවිතා කිරීම අරමුණු නොවීය; එවැනි සංකල්ප පිළිබඳ  ඊජිප්තියානුවෝ නොදැන සිටි අතර, වඩාත් සරල ක්‍රම භාවිතයට උත්සුක වූහ. යළි යළිත් ගණනය කිරීම වලක්වා ගැනීම සඳහා පුරාතන ඊජිප්තියානුවෝ දෙකෙහි බල ඉමහත් සංඛ්‍යාවක් වගු ගත කොට ගබා ගත්හ. සංඛ්‍යාවක් වියෝජනය කිරීමෙහිදී සිදුවන්නේ, එය සැදී ඇති දෙකෙහි බල සොයාගැනුමයි. ඊජිප්තියානුවෝ ආනුභවික ලෙසින් දැන සිටියේ, යම් සංඛ්‍යාවක් වියෝජනය කිරීමේදී සඳහා කිසියම් දෙකෙහි බලයක් එක් වරක් පමණක් භාවිතා වන බවයි. වියෝජනයේදී ඔවුහූ ක්‍රමානුකූලව ප්‍රගමනය වූහ; මුලින්ම ඔවුන් සොයාගත්තේ, ප්‍රශ්නයට තුඩු දී ඇති සංඛ්‍යාවට අඩු හෝ සමාන වූ විශාලතම දෙකෙහි බලය වන අතර, ඉන්පසුව මෙම අගය මුල් සංඛ්‍යාවෙන් අඩු කර ප්‍රතිඵලයට මෙම ක්‍රියාවලිය දිගටම යෙදුවේ අවසන කිසිවක් ඉතිරි නොවන තෙක්ය. (ගණිතයෙහි ශුන්‍ය සංඛ්‍යාව භාවිතා කිරීම ඊජිප්තියානුවෝ දැන නොසිටියහ).

විශාලතම දෙකෙහි බලය සොයාගැනුමට 1 සංඛ්‍යාවෙන් අරඹා ඔබගේ පිළිතුර දෙගුණ කරමින් යන්න.

නිදසුන:
 1 x 2 = 2
 2 x 2 = 4
 4 x 2 = 8
 8 x 2 = 16
 16 x 2 = 32

25 සංඛ්‍යාව වියෝජනය කිරීමෙහි නිදසුන:
 25 16,
 25 – 16 = 9,
 9 ට අඩු හෝ සමාන හෝ විශාලතම දෙකෙහි බලය වන්නේ 8,
 9 – 8 = 1,
 1 ට අඩු හෝ සමාන හෝ විශාලතම දෙකෙහි බලය වන්නේ 1,
 1 – 1 = 0

මේ අනුව 25 යනු  16, 8 සහ  1 යන දෙකෙහි බල වල එකතුවයි.

පුරාතන ඊජිප්තියානු ගුණ කිරීම


An Anaphyllum wightii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Anaphyllum wightii in nahilalakip ha genus nga Anaphyllum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anaphyllum

Anaphyllum wightii


Le château de Palanok  (; , ) est un système de fortifications incluant un musée situé à Oujhorod, en Ukraine. C'est aussi un monument classé.

Histoire

Le site est occupé depuis le néolithique, Ladislas Ier de Hongrie le renforce au . En travaux de 1971 à 1993, il est le site d'expositions temporaires puis devint un musée permanent avec cent trente salles, des souterrains...

Après la Première Guerre mondiale il devint, entre 1919 et 1938, une caserne pour l'armée tchécoslovaque puis, entre 1939 et 1944, pour l'armée hongroise avant de servir, à partir de 1944, à l'armée soviétique.

Architecture

Intérieur

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Château de Doubno,
 Forteresse d'Oujhorod,
 Synagogue d'Oujhorod,
 Liste de châteaux ukrainiens.

Liens externes

Musée d'histoire
Chateau
Château en Ukraine
Moukatchevo
Fort en Ukraine

Château de Palanok


Tisia bezeichnet:

 einen bedeutenden griechischen Lyriker des 6. Jahrhunderts v. Chr., siehe Stesichoros

in der antiken Geographie:
 den Grenzfluss Dakiens, die heutige Theiß
 Tisia (Bruttium), eine Stadt oder Festung der Bruttier

Tisia


Glaciațiunea Würm sau Glaciația Würm ( ori Würm-Glazial ori Perioada Würm, colocvial cunoscută și ca Würmeiszeit sau chiar Würmzeit; conform clasificării articolului epoca de gheață), cunoscută în literatura de specialitate doar ca Würm, adesea ortografiată doar "Wurm", a fost ultima perioadă glaciară din regiunea Alpilor, fiind glaciația care a fost cea mai aproapiată temporal de prezent din istoria naturală a lumii.

În același timp, Glaciația Würm este cea mai recentă glaciațiune a unei regiuni extinse dincolo de arealul munților Alpi. Este denumită, precum majoritatea altor perioade glaciare din Pleistocen, după un râu, în cazul de față după  Râul Würm din Bavaria, un afluent al Râului Amper.

Clasificare temporală

Intervalul descris de Glaciațiunea Würm poate fi datat aproximativ ca fiind cuprins între 115.000 până la 11.700 ani în urmă, depinzând de sursele de informații utilizate și de modul în care diferitele faze tranziționale ale perioadei dintre glaciațiuni și interglaciațiuni sunt alocate după unii sau alții.

Temperatură medie anuală

Temperatura medie anuală în timpul glaciației Würm a fost sub −3 °C (astăzi este de circa +7 °C, în același areal). Această masivă schimbare a temperaturii medii a făcut ca toate plantele să treacă din domeniul de hibernare (temperaturi negative) în domeniul biotemperaturii. Ca atare, schimbările din floră, determinate prin diverse metode, printre care analiza polenului și stratigrafia rocilor sunt foarte eficiente în stabilirea limitelor perioadei.

Glaciațiuni corespunzătoare în întreaga lume

Perioada corespunzătoare a glaciațiunii din centrul și nordul Europei este cunoscută ca  Glaciațiunea Westallgäu. În ciuda schimbărilor globale, în varii climate, care erau responsabile pentru existența ciclurilor glaciare importante, datarea climatului alpin nu se corelează automat cu cele mai extinse mase de gheață ale Scandinaviei.  "Ultima glaciațiune" din America de Nord corespunzând Glaciațiunii Würm este denumită Glaciațiunea Wisconsin.

Articole pe teme de glaciologie

 Aisberg
 Alpii înalți
 Antarctica
 Arctica
 Ablație (fenomen)
 Balanța masei unui ghețar
 Banchiză
 Calotă glaciară
 Calotă polară
 Circ glaciar
 Climatul calotelor polare
 Criosferă
 Ecoton
 Efectul de trecere
 Efectul Massenerhebung
 Gheață
 Ghețar
 Glaciațiunea Günz
 Glaciațiunea Saale
 Glaciațiunea Westallgäu
 Glaciațiunea Wisconsin
 Glaciațiunea Würm
 Glaciologie
 Încălzirea globală
 Înzăpezire
 Lac glaciar
 Lacul Toba
 Linia arborilor
 Linia ghețarilor
 Linia înghețului
 Linia de îngheț (astrofizică)
 Linia zăpezii
 Listă de țări în care ninge
 Listă de lacuri din România
 Morenă
 Nivologie
 Sculptura în gheață
 Serii de glaciațiuni
 Spărgător de gheață
 Tundră
 Tundră alpină
 Zăpadă
 Zonă de ablație
 Zonă de acumulare
</div>

Note, referințe

Legături externe

 Ultima glaciațiune  - Glaciațiunea Würm
  Britannica — Wurm Glaciation
  Video — Wurm Glaciation
  Video You Tube - Glaciation Würm
  Glaciațiuni (video)

Era glaciară
Geomorfologie
Glaciologie

Glaciațiunea Würm


Franklin Brown (eigentl.: Franklin Kroonenberg, * 11. März 1961 in Rotterdam) ist ein niederländischer Sänger.

Zusammen mit der Sängerin Maxine gewann er die niederländische Vorauswahl zum Eurovision Song Contest 1996. Beim Contest in Oslo erreichte das Duo mit ihrem Schlager De Eerste Keer dann den siebten Platz. Das Duo trennte sich nach dem Contest. Brown gründete eine eigene Künstleragentur namens F.B. eye Productions. Im Jahr 2007 erschien mit Steeds Weer noch einmal eine Single von dem Schlager-Duo. Brown ist auch als Jazz-Sänger aktiv.

Weblinks

Einzelnachweise

Sänger
Interpret eines niederländischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Musiker (Niederlande)
Niederländer
Geboren 1961
Mann

Franklin Brown


Tematski rječnici su rječnici koji publici daju pregled riječi neke teme.

Primjeri tematskih rječnika su:

 Slikovni rječnici obzirom na svoju prirodu i organizaciju su višetematski rječnici, na primjer Dudenov slikovni rječnik ima 10 tematskih cjelina.
 Pravni rječnici
 Ekonomski rječnici
 Medicinski rječnici
 Tehnički rječnici

Literatura
 Brbora, Sanja "O slikovnim rječnicima"

Rječnici
Leksikografija

Tematski rječnici


970ගණන් දශකය දිවුනේ, 970 ජනවාරි 1 දින සිට 979 දෙසැම්බර් 31 දින දක්වාය.

970ගණන්


Las Primarias del Partido Republicano de 2012 en Carolina del Sur se celebraron el 21 de enero de 2012. En esta elección primaria había 25 delegados en juego para elegir al candidato del partido Republicano para las elecciones presidenciales de Estados Unidos de 2012. El ganador fue el congresista de Virginia Newt Gingrich, el cual obtuvo 23 delegados, por dos de Mitt Romney.

Historicamete, este estado ha sido más importante para los republicanos desde 1980, en la cual el ganador de este estado ha ganado las elecciones para la nominación. Las primarias de Carolina del Sur marcaron, el inicio de las primeras primarias en ser celebradas en el Sur de los Estados Unidos para ambos partidos. Justo después de cerrar las urnas, Newt Gingrich fue declarado ganador de la contienda.

Elecciones

Resultados

Resultados con el 100% (2136 de 2136) de los precintos reportados.

Véase también
 Primarias del Partido Republicano de 2012

Referencias

Enlaces externos
 Destino 2012 en Univision (en español)
 Calendario de las primarias en Carolina del Sur (en inglés)
 Primarias y asambleas en CNN (en inglés)
 Candidatos a las primarias (en inglés)

2012
Carolina del Sur


En el marco de la mitología hinduista, Maricha fue un ráksasa que desempeñó un papel pequeño pero importante en el texto épico Ramaiana (hacia el siglo III a. C.)

Etimología

 mārīca, en el sistema AITS (alfabeto internacional para la transliteración del sánscrito).
 मारीच en escritura devanagari del sánscrito.
 Pronunciación: /marícha/.
 Etimología: 'descendiente de [el sabio] Márichi'.
 Marica (Maricha) en idioma indonesio
 Martanja (/martánsha/) en idioma malayo
 Marichan en idioma tamil
 มารีจ (Marit) en idioma tailandés

Leyendas

Maricha fue arrojado a una isla remota por un flechazo del joven rey-dios Rama cuando trató de interrumpir un iagñá (sacrificio de fuego) del sabio Visuá Mitra.
Después de eso, Maricha llegó a tener mucho miedo ante la sola mención del nombre de Rama.

En el texto sánscrito Nama-ramaiana, Rama se describe como «Maricha-adini pataka rama» ('Rama, el que salvó a Maricha y otros').

Años más tarde, el ráksasa Ravana se esforzó por secuestrar a Sita (la esposa de Rama) y por lo tanto le pidió ayuda a Maricha. Entonces Maricha se convirtió en un venado de oro. El brillo dorado del ciervos atrajo a Sita, que le pidió insistentemente a Rama que lo atrapara para ella, ya que el ciervo había conseguido obnubilar a Sita a través de sus artes. Aunque Rama entendió que un ciervo de oro no era natural, y por lo tanto era potencialmente peligroso, Sita insistió en tenerlo, presa del engaño. Rama le pidió a su hermano Láksman que cuidara de Sita, mientras él salió a cazar al ciervo.

Durante la persecución del ciervo, Rama llegó a la conclusión de que el comportamiento era innatural, y seguramente malvado. Por lo tanto, decidió matarlo en vez de capturarlo vivo para Sita. Después de una larga persecución, lo atravesó con una flecha. Pero antes de morir, el ciervo imitó la voz de Rama clamando ayuda a Sita y Laksmaná. Sita cayó presa de la trampa y le pidió a su cuñado Laksmana que fuera a salvar a Rama. Lakshmana insistió en que nadie podría dañar a Rama. Sita, desesperada, acusó a Lakshmana de desear que su hermano Rama muriera, para quedarse con ella. Herido en su devoción a su cuñada, Lakshmana salió en busca de Rama. De esa manera, Sita quedó sola y Ravana pudo secuestrarla.

En la versión del Ramaiana escrita por Valmiki, Maricha era hijo de Suketu. Tenía una hermana llamada Tataka. En cambio en otras versiones, era hijo de Tataka.

Notas

Ráksasas
Personajes del Ramayana

Maricha


An Amorphophallus scaber in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Serebryanyi ngan Wilbert Leonard Anna Hetterscheid. An Amorphophallus scaber in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus scaber


Aceasta este o listă de bătălii din Primul Război Mondial la care a luat parte Armata Română.

1916
 Bătălia de la Turtucaia (1 septembrie 1916 - 6 septembrie)
 Bătălia din zona Bran-Câmpulung (1 septembrie 1916 - 6 septembrie)
 Bătălia de la Sibiu (1 septembrie 1916 - 6 septembrie)
 Bătălia de la Bazargic (5 septembrie 1916 - 7 septembrie)
 Bătălia de la Brașov (24 septembrie/7 octombrie 1916 - 25 septembrie/8 octombrie)
 Bătălia de pe Valea Oltului (26 septembrie - 29 septembrie)
 Prima bătălie de la Oituz (28 septembrie/12 octombrie - 14/27 octombrie)
 Operația de la Flămânda (29 septembrie 1916–5 octombrie)
 Bătălia de pe Valea Prahovei (9 octombrie 1916 - 25 octombrie 1916)
 Prima bătălie de pe Valea Jiului (23 octombrie - 29 octombrie)
 A doua bătălie de pe Valea Jiului (29 octombrie/11 noiembrie - 2/15 noiembrie 1916)
 A doua bătălie de la Oituz (28 octombrie/10 noiembrie - 2/15 noiembrie 1916)
 Bătălia de la Târgu Jiu (3/16 noiembrie - 4/17 noiembrie)
 Bătălia pentru București (30 noiembrie 1916 - 3 decembrie)
 Bătălia de la Argeș (1 decembrie 1916 - 6 decembrie)

1917
 Bătălia de la Mărăști (11 iulie 1917 - 19 iulie)
 Bătălia de la Mărășești (8 august 1917 - 4 septembrie)
 A treia bătălie de la Oituz (8 august - 22 august)

1918
 Bătălia de la Galați (7 ianuarie – 9 ianuarie 1918)
 Lupta de la Tighina (20 ianuarie – 25 ianuarie)

Liste referitoare la istoria României

Liste de bătălii

Listă de bătălii ale Armatei Române în Primul Război Mondial


Birecik, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin Orta Fırat bölümünde Şanlıurfa iline bağlı 96.000 nüfuslu bir ilçe merkezidir. Fırat ırmağının eskiden sadece doğu kıyısındayken son yıllarda her iki kıyısı üzerinde, deniz seviyesinden 450 metre yükseklikte kurulmuştur.

Birecik Şanlıurfa'ya 83, Gaziantep'e 63 km uzaklıktadır. Evler, ırmak boyundaki dar bir düzlükte ve bunun gerisinde yükselen dik bir yamaç -halk arasındaki adıyla "Yeşildağ"- üzerine yayılır. Bu yamaç üzerinde bir de kalesi vardır. Fırat, Birecik'in bulunduğu noktadan itibaren aşağıya doğru ufak çapta nehir nakliyatına elverişlidir. Bu sebeple, Birecik eskiden beri kara ve nehir ulaşımı arasında bir aktarma yeri olarak önem kazanmıştır. Daha sonraki devirlerde İstanbul-Bağdat demiryolunu Birecik'ten değil de biraz güneyden geçmesi ve kervan ticaretinin eski önemini kaybetmesiyle kasaba gerilemeye başladı. İnşası 1951'de başlayıp 1956'da sona eren Birecik Köprüsünün yapılması kasabanın önemini yeniden artırdı.

Birecik Ağzı

Birecik, ilçede konuşulan Türkçe ile de önemli konumdadır. Tarihçi İlber Ortaylı Birecik'te konuşulan Türkçenin saf Oğuz Türkçesi olduğunu belirtmiştir.

Birecik ağzının öne çıkan özellikleri şunlardır:

 Şimdiki zaman eki olarak "-yor" eki yerine "-y" eki kullanılır.

Örnek:
geliyor--> geliy,
gidiyor--> gidiy,
okuyor --> okuy,
yapıyor--> yapıy,
vuruyor--> vuruy,

 1. Çoğul Şahıs eki olarak "-ik,-ık" kullanılır.

Örnek:
geliyoruz--> geliyik,
gidiyoruz--> gidiyik,
okuyoruz --> okuyık,
yapıyoruz--> yapıyık,
vuruyoruz--> vuruyık

 Bazı kullanımlarda ünlü daralması görülmez.

Örnek:
yapmıyorlar mı? --> yapmaylar mı?,
gitmiyorlar mı? --> gitmeyler mi?,
gelmiyorlar mı? --> gelmeyler mi?

 Bazı sözcüklerin farklı kullanımları vardır.

Sıfat Örnek:
yeni --> yengi,

Zamir Örnek:
kendileri --> genler,
bana      --> bene,
sana      --> sene

 gıcık ve kasıt anlamında kullanılan "karez"

Örnek:
"bene karezin mi var?",
"karezine yapıysın."

Tarihçe
Aramice Bîrsâ kelimesinden türeyen ve Arapça kale, hisar anlamına gelen el-Bîre olarak olarak bahsedilen Birecik, "küçük kale" anlamına gelmektedir. Antik dönemde yerleşimden "Makedonopolis" olarak da bahsedilmiştir.

Fırat Nehri kıyısında yer alan yerleşimin tarihi, bu konumundan ötürü oldukça eski dönemlere kadar uzanmaktadır. Hititler döneminde iskanın başladığı düşünülen Birecik'e M.Ö 9. yüzyıl ortalarında Asurlular hakim olmuştur. Daha sonra Pers, Makedon ve Seleukoslar'ın egemenliğine giren yerleşim M.S 2. yüzyılda kesin olarak Roma topraklarına katılmıştır. Roma İmparatorluğunun bölünmesiyle Bizans topraklarında kalan yerleşim 637 yılında İyâz bin Ganm komutasındaki Arap ordularınca ele geçirildi. Abbasiler döneminde yerleşim yeniden imar edildi. Bizans ve Arap güçleri arasında sıkça el değiştirdi.

11. yüzyılın ikinci yarısında yerleşim Büyük Selçuklu Devleti'nin egemenliğine girmiş, 1096'da ise Bizanslılar tarafından yeniden ele geçirilmiştir. Ancak Bizans hakimiyeti de kısa sürmüş ve yerleşim Birinci Haçlı seferi sırasında 1098' de kurulan Urfa Kontluğu topraklarına katılmıştır. Musul atabegi İmâdeddin Zengî 1144'te Urfa'yı Haçlı Kontluğundan aldıktan sonra 1145'te Birecik bir süre kuşatsa da ele geçiremedi. Kale, 1150 yılında Urfa kontesi Beatrice tarafından Bizans İmparatorluğuna satıldı.

Yerleşim bir süre sonra Artuklular hakimiyet kurmuş, sonrasında yerel valilerce yönetilmeye başlayan yerleşim, 1182' de şehre gelen Selahaddin Eyyubi' ye bağlılığını bildirmiştir. 1260 yılında Hülagû Han tarafından ele geçirilen ve yağmalanan Birecik, hemen sonrasında Memlukluların eline geçmiştir. 1264'teki Moğol kuşatmasında şehir yakılırken yaşayanların büyük kısmı da öldürülmüştür. Baybars'ın Birecik'e doğru hareketi sonucu kuşatma kaldırılmış ve Memlükler kaleyi tahkim etmiştir.
Birecik; Memluklü-İlhanlı, Memluklü-Ak-Koyunlu ile Karakoyunlulara arasında uzun süren hakimiyet mücadelesinin etkisinde kalmıştır.

Memlüklerin Anadolu'ya gerçekleştirdiği harekatlarda önemli bir üs konumunda olan Birecik kalesi 1275 yılında Moğollar tarafından yeniden kuşatıldı. Ancak Baybars'ın yardıma gelmesiyle Moğollar kuşatmayı kaldırarak geri çekildi.

1418 yılında şehir Karakoyunlular tarafından yağmalandı. 1472 yılında Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan tarafından ele geçirildi. Ancak yerleşim kısa süre sonra yeniden Memlük denetimine girdi.

Birecik, 1516 yılında Osmanlı topraklarına katıldı. Bir süre Diyarbekir Eyaleti' nin sancaklarından oldu. Liman şehri olması ve tersanenin varlığıyla Anadolu'dan Bağdat ve Basra'ya ulaşımda önemli bir merkez konumunda bulundu. Halep ve sonrasında Rakka eyaletlerinin bir sancağı olan yerleşim, 19. yüzyıl ortalarında Halep Eyaleti'nin Rakka sancağına bağlı bir kaza konumundaydı. Halep Vilayeti'nin kurulmasıyla Urfa sancağının bir kaza merkezi oldu.

I. Dünya Savaşı sonrasında 27 Şubat 1919'da İngiliz güçleri Birecik'e girmiş, ancak aynı yıl içerinde Fransız kuvvetleri Birecik'e yerleşmiştir. Fransızlar 10 Temmuz 1920'de Birecik'ten çekilmiştir. Cumhuriyetin ilanıyla kaza merkezi statüsünde bulunan yerleşim Şanlıurfa ilini oluşturan ilçelerden biri oldu. 1956 yılında Fırat Nehri üzerinde inşa edilen köprü sayesinde şehir yeniden gelişme gösterdi.

Kelaynak kuşlarıyla ünlü, Fırat nehrinin çekiciliği ile doğal ve tarihi eserleriyle göze hoş gelen bir ilçedir.
Birecik köprüsü Türkiye'nin ikinci uzun ırmak köprüsüdür. Birecik kuzeyinde Birecik Barajı güneyinde ise, Karkamış Barajı arasında göl havzasında kalmaktadır. İlçe ekonomisi genelde Antep fıstığı üreticiliği üzerine kuruludur.

Coğrafya
Birecik, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin Orta Fırat Bölümünde, Şanlıurfa iline bağlı Fırat Nehri kıyısında bir ilçedir. Birecik ilçesi doğudan Arat ve Babadağları, güneydoğudan Suruç sınırında Beko Dağı ve kuzeybatıdan da Kalazan Dağı ile çevrilidir. Fırat Nehri üzerindeki konumu, yerleşmenin tarih boyunca önemli bir merkez olmasına neden olmuş, özellikle Anadolu ve Mezopotamya arasındaki ticarette bir bağlantı noktası olma özelliğini, 19. yüzyılda yakın çevreden demiryolunun geçmesi ve Ortadoğu'nun siyasal yapısındaki değişimlere değin korumuştur. Yörede hem kara hem de nehir ticareti önem kazanmıştır. Fırat Nehri hem nehir taşımacılığına, hem de açtığı dar vadi ile kara ulaşımına olanak sağlamıştır. Fırat Nehri'nin özellikle Birecik ile Basra Köprüsü'nün arasındaki bölümünde nehir taşımacılığı yapılmıştır. 1956 yılında Fırat üzerinde Birecik Köprüsü'nün yapılmasıyla yeniden ticaret ve tarımsal etkinlik gelişme göstermiştir.İlçe halkı tahıl ve baklagiller tarımıyla meşgul olur. Fıstık yetiştirme de ilçenin ekonomik hayatında çok önemli bir yer tutar.

Nüfus yapısı

Turizm
Birecik coğrafi konumu nedeniyle turistlerin çok fazla ilgisini çeken bir ilçe olmamasına rağmen tarihi dokusu ve doğal yaşamı sayesinde özellikle kültür gezilerini tercih eden turistlerin ilgisini çekmektedir. Dünyada sadece Fas'ta, Türkiye'de Birecik'te ve çok az sayıda Suriye'de yaşayan Kelaynak kuşları ilçenin simgesi durumundadır. Türkiye'de yaşayan yaklaşık 100 bireyin göç etmesine izin verilmemekte ve göç zamanı kuşlar kafeslere alınmaktadır. Kelaynaklarla ilgili gerek Avrupa gerek Türkiye kaynaklı kuşları güvenli şekilde göç ettirebilmeyi amaçlayan yeni projeler geliştirilmektedir.

Kelaynakların yanı sıra son zamanlarda sayıları gittikçe azalan Çizgili ishak kuşu da şehrin bir diğer önemli simgesidir. Fakat bilinçsiz yapılaşma sonucunda yaşam alanları olan söğütlükler gittikçe daralmış ve buna bağlı olarak populasyonu da azalmıştır.

Birecik ilçesinin tarihi simgesiyse şehrin kuzeyinde Fırat'ın doğusundaki bir tepe üzerinde yerleşmiş olan Birecik kalesidir. Kalenin yapım tarihi tam olarak bilinmemekle birlikte ilk olarak Asurlular zamanında yapıldığı iddia edilmektedir. Üzerinde bulunan 12 burçtan günümüze sadece biri kısmen ulaşabilmiştir. Şehrin çevresini kuşatan surlar tamamen yıkılmış sadece 2 adet şehir kapısı ve 1 adet burcu ayakta kalmıştır. Ayakta kalan kapılar şehrin kuzeydoğusundaki Urfa kapısı ve şehrin kuzeyindeki Meçan kapısıdır. Şehrin  kuzeybatısındaki Bağlar kapısı ve güneyindeki Meydan kapısı ise günümüze ulaşamamıştır.

Şehirde ayrıca Selçuklular zamanından kaldığı tahmin edilen Ulu Camii de önemli tarihi eserlerdendir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Birecik Kaymakamlığı
 Birecik Belediyesi
 Birecik Haber

Birecik


Holossiïvska () est une station de la ligne Obolonsko-Teremkivska (M2) du métro de Kiev. Elle est située dans le raïon de Holossiïv de la ville de Kiev en Ukraine.

Mise en service en 2010, elle est desservie par les rames de la ligne M2. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Holossiïvska, est une station, de passage, de la Ligne Obolonsko-Teremkivska (M2) du métro de Kiev. Elle est située, entre la station Demiïvska, en direction du terminus nord Heroïv Dnipra, et la station Vassylkivska, en direction du terminus sud, Teremky.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Holossiïvska est mise en service le , lors du prolongement de la ligne de Lybidska à Vassylkivska. Elle est réalisée par les architectes AT. Gneverev, T. Tselikovskaya, A. Jukhovsky, A. Nashivochniki et E. Plashchenko.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Holossiïvska, est desservie par les rames de la ligne Obolonsko-Teremkivska (M2).

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Obolonsko-Teremkivska (M2)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M2 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 2010

Holossiïvska (métro de Kiev)


Droste Verlag est un éditeur de livres allemand à vocation régionale de Düsseldorf. Il est fondé en 1933 par .

Histoire
En 1921, le journaliste économique Heinrich Droste fonde une société d'édition de journaux sous le nom d'Industrie-Verlag und Druckerei AG à Düsseldorf. Elle édite notamment le Düsseldorfer Stadt-Anzeiger.

En 1933, il fonde ce qui est aujourd'hui la maison d'édition de livres de fiction. Tout commence avec la prépublication du roman  de  dans le quotidien de l'éditeur, . Parmi les premiers auteurs du programme d'édition figurent notamment  et . Malgré l'appartenance de Heinrich Droste au parti NSDAP, une atmosphère libérale règne dans la maison d'édition. Après l'interdiction du journal KPD Freiheit et de la Volkszeitung (SPD), l'éditeur reprend les typographes et les imprimeurs de ces journaux. La sœur de Droste, , est la rédactrice en chef de l'éditeur. Pendant l'ère national-socialiste, presque exclusivement des auteurs étrangers sont publiés dans le domaine de la fiction. Dans certains cas, les Juifs à l'étranger se sont vu confier des traductions d'œuvres. De 1936 à 1969, la maison d'édition opère sous le nom de Droste Verlag und Druckerei KG.

S'efforçant de se réconcilier avec l'histoire, la maison d'édition publie les œuvres révolutionnaires d'Alan Bullock (Hitler. Eine Studie über Tyrannei) et Fritz Fischer (Griff nach der Weltmacht). Des biographies et des mémoires sur des personnages tels que Charles de Gaulle, Werner Forssmann, Claus Schenk Graf von Stauffenberg et Manfred von Ardenne sont publiés. Le programme comprend également les écrivains suivants : Hugo Hartung, Irmgard Keun,  et .

Après le décès d'Heinrich Droste en 1958, son fils Manfred Droste (mort en 2021) reprend l'entreprise. Des livres illustrés sont publiés, notamment avec Eugen Roth et . Pendant cette période, Droste reprend le respecté éditeur de photos . Depuis 1970, Droste Verlag est connu sous le nom de Droste Verlag GmbH. Il existe une coopération étroite avec des institutions scientifiques telles que la , les Archives fédérales, la Fondation Konrad-Adenauer, l'Agence fédérale pour l'éducation civique et l'Institut Heinrich-Heine. Des auteurs tels que , Avi Primor, Joachim Bitterlich,  et Walter Riester publient leurs livres chez Droste. En 2002, Felix Droste devient directeur général. En 2015, Jürgen Kron rejoint la maison d'édition de Düsseldorf en tant que directeur général.

Programme
Le Droste Verlag publient entre autres des biographies, des ouvrages régionaux et des écrits scientifiques sur l'histoire et l'histoire contemporaine.

Dans le domaine scientifique, paraissent entre autres les séries de publications Forschungen und Quellen zur Zeitgeschichte de la Fondation Konrad-Adenauer et diverses séries de la Commission pour l'histoire du parlementarisme et des partis politiques ainsi que des publications des Archives fédérales.

En outre, des volumes sont publiés par la Société d'histoire rhénane, l'Institut Heinrich-Heine, le , le Musée de la ville de Düsseldorf et le .

Auteurs au programme de la maison d'édition : biographies de, entre autres : , Manfred von Ardenne,  et Dorothee Achenbach ; fictions de, entre autres : , ,  et Lotte Minck ; livres de non-fiction (histoire, politique, connaissances) de, entre autres :  , Michel Bar-Zohar et  ; des régions (Aix-la-Chapelle, Düsseldorf, Bas-Rhin, région de la Ruhr, etc.)  de, entre autres :  et . Les autres catégories comprennent les loisirs, les livres-cadeaux, les livres pour enfants, les thrillers, l'art, les dialectes et les volumes sur la ville.

Divers
Droste Verlag est membre de l'IG Regionalia de l', Jürgen Kron étant le porte-parole adjoint.

Bibliographie
 Dagmar Olzog, Johannes Hacker (Hrsg.): Dokumentation deutschsprachiger Verlage. 14. Ausgabe. verlag moderne industrie, Landsberg am Lech 2001 , S. 90.

Liens externes

Références

Maison d'édition ayant son siège en Allemagne
Düsseldorf
Fondation en 1933

Droste Verlag


Yanmei (chinesisch 艷梅 / 艳梅 Yànméi) ist der Eigenname von:

 Li Yanmei (* 1990), chinesische Dreispringerin
 Dong Yanmei (* 1977), chinesische Langstreckenläuferin
 Xu Yanmei (* 1971), chinesische Wasserspringerin
 Jiang Yanmei (* 1981), in China geborene Badmintonspielerin aus Singapur

Yanmei


Sokutaş, Adana ilinin İmamoğlu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı; içi oyuk, yani soku bir taşta buğday öğütüldüğü için sokutaş olarak konduğu köy halkından rivayet edilir.

Coğrafya
Adana iline 50 km., İmamoğlu ilçesine 10 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Çiftcilik gelirlerinin azalması ile büyük şehirlere göç olmuştur.

İmamoğlu'nun mahalleleri

Sokutaş, İmamoğlu


Elizabeth Taylor (1932–2011) foi uma atriz anglo-americana. Começou sua carreira como atriz infantil no início dos anos 1940, tornando-se uma das estrelas mais populares da era de ouro do cinema clássico de Hollywood na década de 1950. Taylor foi a primeira atriz a assinar um contrato milionário, para estrelar o filme "Cleópatra", em 1963. Ela então se tornou a estrela de cinema mais bem paga na década de 1960, permanecendo uma figura pública bem conhecida pelo resto de sua vida.

Nascida em Londres de pais estadunidenses socialmente proeminentes, Taylor se mudou com sua família para Los Angeles em 1939. Ela fez sua estréia como atriz com um papel menor no filme "There's One Born Every Minute" (1942), da Universal Pictures, mas o estúdio encerrou seu contrato depois de um ano. Foi então assinada pela Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) e se tornou uma estrela adolescente popular depois de aparecer em "A Mocidade é Assim" (1944). Ela fez a transição para papéis maduros na década de 1950, quando estrelou a comédia "O Pai da Noiva" (1950) e recebeu elogios da crítica por sua atuação no drama "Um Lugar ao Sol" (1951).

Apesar de ser uma das estrelas mais lucrativas da MGM, Taylor queria encerrar sua carreira no início dos anos 1950. Ela se ressentiu do controle do estúdio e não gostou de muitos dos filmes para os quais foi designada. Começou a receber papéis mais agradáveis em meados da década de 1950, começando com o drama épico "Assim Caminha a Humanidade" (1956), e estrelou vários filmes de sucesso comercial e de crítica nos anos seguintes. Estes incluíram duas adaptações cinematográficas das peças de Tennessee Williams: "Gata em Teto de Zinco Quente" (1958), e "De Repente, no Último Verão" (1959); Taylor ganhou um Globo de Ouro de melhor atriz por este último. Embora não gostasse de seu papel como uma prostituta em "Disque BUtterfield 8" (1960), seu último filme pela MGM, o filme a fez ganhar um Oscar de melhor atriz por sua atuação.

Durante a produção do filme "Cleópatra", em 1961, Taylor e sua co-estrela Richard Burton começaram um caso extraconjugal, o que causou um escândalo. Apesar da desaprovação do público, eles continuaram seu relacionamento e se casaram em 1964. Apelidados de "Liz e Dick" pela mídia, eles estrelaram 11 filmes juntos, incluindo "Gente Muito Importante" (1963), "Quem Tem Medo  de Virgínia Woolf?" (1966), "A Megera Domada" (1967), e "Adeus às Ilusões" (1967). Taylor recebeu as melhores críticas de sua carreira por Woolf, ganhando seu segundo Oscar e vários outros prêmios por essa atuação.

A carreira de atriz de Taylor começou a declinar no final da década de 1960, embora ela continuasse estrelando filmes até meados da década de 1970, depois que se concentrou em apoiar a carreira de seu sexto marido, o senador dos Estados Unidos John Warner. Na década de 1980, atuou em seus primeiros papéis substanciais no palco e em vários filmes e séries de televisão. Ela se tornou a segunda celebridade a lançar uma marca de perfumes, depois de Sophia Loren.

Em 1999, o Instituto Americano de Cinema a nomeou a sétima maior estrela feminina do cinema clássico americano. Taylor recebeu uma estrela na Calçada da Fama de Hollywood em 1960.

Os títulos em português referem-se a exibições no Brasil.

Cinema

Longas-metragens

Televisão

Outras aparições
Outras aparições incluem: Entrevistas com David Frost, Barbara Walters, Phil Donahue e Larry King; vários perfis de Michael Jackson; o "Freddie Mercury Tribute Concert"; e "Elizabeth Taylor: England's Other Elizabeth", em 2000.

Ligações externas

 Elizabeth Taylor AIDS Foundation (ETAF)

Referências

Filmografias de atrizes
Filmografias de pessoas dos Estados Unidos

Filmografia de Elizabeth Taylor


L'église Saint-Léger est une église paroissiale du  située à Couhard, ancienne paroisse intégrée à Autun, en Saône-et-Loire en France. Édifiée au , elle est remaniée aux , .

Culte
L'église est dédiée à saint Léger d'Autun, évêque martyr du , qui aurait eu les yeux crevés à Couhard.

Architecture

Le chœur et les boiseries actuelles sont du  et le clocher du . L'église subit une restauration en 1980 et 1981.

Une statue de Léger du  figure sur la façade, au-dessus de la porte d'entrée. En pierre, elle est haute de . Le clocher est décoré de quatre gargouilles, représentant un chien, un loup, un animal fantastique et un animal non-identifié.

Patrimoine mobilier

Trois éléments du patrimoine mobilier de l'église sont classés au titre d'objet aux monuments historiques en 1924 :
 une cloche en bronze du  ;
 une statue en bois d'une abbesse bénédictine avec un voile sur la tête, du , haute de . Elle est vénérée sous le nom de saint Benoît.
 une statue en bois de saint Georges portant un édifice à la main, du , haute de .
Les deux statues proviennent de l'ancien prieuré de Saint-Georges-du-Bois, installé dans la paroisse de Couhard.

Seule la statue de saint Léger sur la façade est inscrite au titre d'objet, en 1978.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Pyramide de Couhard, monument antique à proximité

Liens externes

Saint-Léger
Couhard
Couhard

Église Saint-Léger de Couhard


Biserica fortificată din Agnita, inițial biserică romano-catolică cu hramul Sfânta Agata, este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul orașului Agnita. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 143691.02.01.

Ansamblul este format din cinci monumente:
 Biserica evanghelică ()
 Turn de poartă (al olarilor) ()
 Turn estic (al fierarilor) ()
 Turn sud-estic (al croitorilor) ()
 Turn sud-vestic (al cizmarilor) și fragment din zidul de incintă ()

Note

Legături externe
 Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument
 Fișă monument

Imagini

Monumente istorice din județul Sibiu
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici cu hramul Sfânta Agata

Biserica fortificată din Agnita


Adam Dixon né le 11 septembre 1986 à Nottingham, est un joueur de hockey sur gazon anglais et britannique. Il évolue au poste de défenseur au Beeston HC et avec les équipes nationales anglaise et britannique.

Carrière

Coupe du monde
 Top 8 : 2010, 2014, 2018

Championnat d'Europe
  : 2009
 Top 8 : 2019

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Références

Liens externes

Joueur britannique de hockey sur gazon
Naissance en septembre 1986
Champion d'Europe de hockey sur gazon
Naissance à Nottingham
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Adam Dixon


Glenea sejuncta é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Francis Polkinghorne Pascoe em 1867. É conhecida a sua existência no Bornéu.

Referências

Borneo catalog 2005

sejuncta
Coleópteros descritos em 1867

Glenea sejuncta


L'Adoro te, op. 150, est une œuvre de Mel Bonis composée en 1933.

Composition
Mel Bonis compose son Adoro te en 1933. C'est une œuvre pour chœur mixte a cappella. Il existe deux manuscrits, avec la mention . Elle a été éditée à titre posthume chez Armiane en 1998.

Analyse
L'Adoro te est une inspiration de l'Eucharistie chrétienne, à l'image de ses autres œuvres, comme les trois O Salutaris, les deux Tantum ergo ou le Panis angelicus.

Réception

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Musique chorale
Œuvre réalisée en 1933

Adoro te


Center Grove Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Center Grove Township (Iowa)
 Center Grove Township (North Carolina)

Center Grove Township