Olaylar
 1860 - Abraham Lincoln, ABD başkanı seçildi.
 1913 - Hint lider Mahatma Gandhi tutuklandı.
 1917 - Finlandiya, Rus İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını ilan etti.
 1918 - Çanakkale Boğazı, İngiliz ve Fransızlarca işgal edildi.
 1919 - Zyatkiv Anlaşması imzalandı.
 1923 - Amerikalı Jacob Schick, ilk elektrikli tıraş makinesinin patentini aldı.
 1923 - Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu kuruldu.
 1928 - Herbert C. Hoover, ABD Başkanı seçildi.
 1931 - İstanbul'da dolmuşlarda sarı-siyah damalı bant uygulaması başlatıldı.
 1936 - İzmit'te kâğıt ve karton fabrikası açıldı.
 1937 - İtalya, Almanya ile Japonya arasındaki anti-komünist pakta katıldı.
 1943 - II. Dünya Savaşı sürerken Rusya, Kiev şehrini Almanlardan geri aldı. Almanlar çekilirken Şehrin birçok tarihi binasını yerle bir etmişti.
 1944 - ABD'nin "Hanford Atomik Tesisleri"'nde plütonyum üretimi mümkün oldu. Bu plütonyum daha sonra Japonya'nın Nagasaki şehrine atılacak olan Şişman Adam kod adlı atom bombası'nın yapımında kullanılacaktır.
 1955 - Kayseri Şeker Fabrikası'nda üretime başlandı.
 1971 - İstanbul Kültür Sarayı'nın adı, Atatürk Kültür Merkezi (AKM) olarak değiştirildi.
 1971 - ABD Atom Enerji Komisyonu AEC, Alaska'nın Aleut takımadalarında bulunan Amchitka adasında Cannikin kod adı verilen ABD'nin en büyük yer altı hidrojen bombası denemesini yaptı.
 1981 - Millî Güvenlik Konseyi, "Devlet Mezarlığı Hakkında Kanun"u kabul etti.
 1981 - Yükseköğretim Kurulu (YÖK) kuruldu.
 1982 - AÜ SBF Basın ve Yayın Yüksek Okulu, Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden (SBF) ayrılarak Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi (İlef) adını aldı.
 1983 - Genel seçimler yapıldı: ANAP 211 milletvekili ile tek başına iktidar oldu. Halkçı Parti (HP) 117, Milliyetçi Demokrasi Partisi (MDP) 71 milletvekili çıkardı. 1983 seçimleri 12 Eylül 1980'den sonra kurulan partilerin katıldığı ilk genel seçim oldu.
 1984 - Ronald Reagan ABD Başkanı seçildi.
 1985 - Kolombiya'da, Kolombiya Devrimci Silahlı Güçleri'ne bağlı solcu gerillalar Adalet Sarayını ele geçirdi; çatışmalarda 11'i hakim 115 kişi öldü.
 1989 - Güneydoğu Anadolu Projesi Bölge Kalkınma İdaresi Başkanlığı GAP kuruldu.
 1991 - TBMM'de yemin töreninde Sosyaldemokrat Halkçı Parti (SHP) milletvekilleri Hatip Dicle ve Leyla Zana'nın yemin dışında Kürtçe olarak ek sözler söylemeleri tartışma yarattı. SHP Genel Başkanı Erdal İnönü Dicle ve Zana'nın partiden istifa etmelerini istedi.
 2001 - Belçika havayolu şirketi Sabena, iflas ettiğini açıkladı.
 2001 - Michael Bloomberg, New York Belediye Başkanı seçildi.
 2002 - Winona Ryder, New York'ta bir butikten 5.500 dolar değerinde eşya çalmaktan suçlu bulundu.
 2008 - ABD'de bir zamanların çocuk yıldızı Skylar Deleon cinayet suçlamasıyla yargılandığı mahkemede idama mahkûm oldu.
 2012 - Barack Obama, ABD Başkanlık seçimlerini ikinci kez kazandı.
 2015 - CNBC-e yayın hayatına son verdi.

Doğumlar
 15 - Genç Agrippina, Roma İmparatoriçesi (ö. 59)
 1180 - I. İzzeddin Keykavus, Anadolu Selçuklu Devleti Sultanı (ö. 1220)
 1494 - Kanuni Sultan Süleyman, Osmanlı'nın 10. Padişahı (ö. 1566)
 1661 - II. Carlos, İspanya Kralı (ö. 1700)
 1671 - Colley Cibber, İngiliz tiyatro oyuncusu ve yazarı (ö. 1757)
 1788 - Giuseppe Donizetti, İtalyan müzisyen ve ilk Türk bandosunun kurucusu (ö. 1856)
 1794 - Aimable Pélissier, Fransız general (ö. 1864)
 1814 - Adolphe Sax, Belçikalı mucit ve enstrüman yapımcısı (saksafonun mucidi) (ö. 1894)
 1835 - Cesare Lombroso, İtalyan kriminolog (suçluluğun bilimsel olarak incelenmesinin öncüsü) (ö. 1909)
 1841 - Armand Fallières, Fransız siyasetçi ve Fransa Cumhurbaşkanı (ö. 1931)
 1851 - Charles Henry Dow, Amerikalı gazeteci ve Financial Times gazetesinin kurucusu (günümüzde Dow Jones indeksi olarak bilinen ölçüyü getiren) (ö.1902)
 1861 - James Naismith, Kanadalı spor antrenörü ve mucit (basketbol sporunun yaratıcısı, Amerikan Futbolu ve kask'ın mucidi) (ö. 1939)
 1880 - Robert Musil, Avusturyalı romancı, hikâyeci ve deneme yazarı (ö. 1942)
 1927 - Rubén Amorín, Uruguaylı futbolcu, teknik direktör ve spor yazarı (ö. 2014)
 1931 - Mike Nichols, Amerikalı film yönetmeni, yapımcı, senarist ve En İyi Yönetmen Akademi Ödülü sahibi (ö. 2014)
 1932 - François Englert, Nobel Ödüllü (2013'te Peter Higgs ile paylaştı.) Belçikalı kuramsal fizikçi
 1940 - Clara Janés, İspanyol şair, yazar ve çevirmen
 1941 - Guy Clark, Amerikalı şarkıcı ve müzisyen (ö. 2016)
 1946 - Sally Field, Amerikalı oyuncu ve Oscar ödülü sahibi
 1947 - Mesut Yılmaz, Türk siyasetçi (ö. 2020)
 1948 - Glenn Frey, Amerikalı rock gitaristi, şarkıcısı, besteci ve aktör (ö. 2016)
 1949 - Brad Davis, Amerikalı oyuncu (ö. 1991)
 1952 - Michael Cunningham, Amerikalı yazar ve Pulitzer Ödülü sahibi
 1955 - Maria Shriver, Amerikalı gazeteci ve yazar
 1959 - Rahmi Emeç, Türk gazeteci ve şair
 1967 - Pervin Buldan, Türk siyasetçi
 1968 - Jerry Yang, Amerikalı bilişimci
 1968 - Kelly Rutherford, Amerikalı oyuncu
 1970 - Ethan Hawke, Amerikalı sinema oyuncusu
 1970 - Joyce Chepchumba, Kenyalı atlet
 1971 - Laura Flessel-Colovic, Fransız eskrimci
 1972 - Rebecca Romijn, Amerikalı oyuncu ve eski manken
 1979 - Lamar Odom, Amerikalı eski basketbolcu
 1980 - Mert Nobre, Brezilya asıllı Türk futbolcu
 1984 - Annie Cruz, Filipin asıllı Amerikalı porno yıldızı
 1986 - Conchita Wurst, Avusturyalı şarkıcı
 1987 - Ana İvanovic, Sırp tenis oyuncusu
 1987 - Naoki Miyata, Japon futbolcu
 1988 - Emma Stone, Amerikalı oyuncu
 1988 - Conchita Wurst, Avusturyalı şarkıcı
 1989 - Jozy Altidore, Amerikalı futbolcu
 1990 - André Schürrle, Emekli Alman futbolcu
 1990 - Kris Wu, Çinli-Kanadalı şarkıcı ve aktör

Ölümler
 1003 - XVII. Ioannes, 16 Mayıs 1003'ten 6 Kasım 1003'te ölümüne kadar Papalık yapmıştır (d. 966)
 1231 - Tsuchimikado, Japon İmparatoru (d. 1196)
 1312 - Stommeln'li Christina, Alman Katolik mistik (d. 1242)
 1406 - VII. Innocentius, 17 Ekim 1404 tarihinden 1406'daki ölümüne kadar görevde kalan papa (d. 1336)
 1543 - Şehzade Mehmed, I. Süleyman'ın oğlu (d. 1521)
 1836 - X. Charles, Fransa Kralı (d. 1757)
 1864 - Maurice Leblanc, Fransız öykü ve roman yazarı; Arsen Lüpen karakterinin yaratıcısı (d. 1864)
 1863 - Henry Fitz, Amerikalı bilim insanı ve iş insanı (d. 1808)
 1866 - Christian Albrecht Bluhme, Danimarka Başbakanı (d. 1794)
 1887 - Eugène Pottier, Fransız devrimci, sosyalist ve şair (d. 1816)
 1893 - Peter İlyiç Çaykovski, Rus besteci (d. 1840)
 1914 - Carl Hans Lody, Alman Donanması'nda casusluk yapmış yedek subay (d. 1877)
 1922 - Ali Kemal, Türk yazar, gazeteci ve siyaset adamı (d. 1867)
 1931 - Leyla Açba, Abhaz Prensi Mehmed Refik Açba-Ançabadze ile Abhaz-Gürcü Prensesi Mahşeref Emuhvari'nin kızı (d. 1898)
 1944 - Mirza Valiyev, Azeri Kızıl Ordu çavuşu ve Sovyetler Birliği Kahramanı
 1960 - Erich Raeder, Alman asker (d. 1876)
 1964 - Hans von Euler-Chelpin, Alman asıllı İsveçli biyokimyacı (d. 1863)
 1965 - Edgar Varese, Fransız besteci (d. 1883)
 1975 - Ernst Hanfstaengl, Adolf Hitler için çalışan yabancı basın sekreteri (d. 1887)
 1983 - Münif Fehim Özarman, Türk karikatürist (d. 1899)
 1991 - Gene Tierney, Amerikalı sinema oyuncusu (d. 1920)
 2001 - Anthony Shaffer, İngiliz oyun yazarı, romancı ve senarist (d. 1926)
 2009 - İlhan Ayverdi, Türk dil bilimci (d. 1926)
 2012 - Clive Dunn, İngiliz şarkıcı, komedyen, oyuncu, sanatçı ve yazar (d. 1920)
 2015 - Bobby Campbell, İngiliz futbol adamı (d. 1937)
 2015 - Yitzhak Navon, İsrail Devleti'nin 5. Cumhurbaşkanı (d. 1921)
 2016 - Biser Kirov, Bulgar pop ve opera şarkıcısı (d. 1942)
 2016 - Zoltán Kocsis, Macar piyanist, besteci ve orkestra şefi (d. 1952)
 2017 - Karin Dor, Alman oyuncu (d. 1938)
 2017 - Richard F. Gordon, Jr., Amerikan Birleşik Devletler Donanması'nda görev almış deniz askeri, kimyager, test pilotu ve NASA astronotu (d. 1929)
 2017 - Feliciano Rivilla, İspanyol millî futbolcu (d. 1936)
 2018 - Coşkun Büktel, Türk tiyatro oyun yazarı, eleştirmeni, şair ve romancı (d. 1950)
 2018 - Jonathan Cantwell, Avustralyalı profesyonel yol bisiklet yarışçısı (d. 1982)
 2019 - Lev Anninski, Sovyet-Rus edebiyat eleştirmeni, gazeteci, tarihçi, yayıncı ve yazar (d. 1934)
 2019 - Jan Stráský, Çek siyasetçi (d. 1940)
 2020 - Luis Amann, Arjantinli siyasetçi (d. 1942)
 2020 - June Foulds, İngiliz atlet (d. 1934)
 2020 - Timur Selçuk, Türk besteci (d. 1946)
 2020 - Fernando Solanas, Arjantinli film yönetmeni, senaryo yazarı ve politikacı (d. 1936)
 2020 - King Von, Amerikalı rap müzisyeni (d. 1994)
 2021 - Clifford Rose, İngiliz aktör (d. 1929)
 2021 - Cissé Mariam Kaïdama Sidibé, Malili bir politikacı ve Mali'nin eski başbakanı (d. 1948)
 2021 - Muamer Zukorlić, bir Sırp politikacı ve İslam ilahiyatçısıydı (d. 1970)
 2021 - Yuhim Zvyahilski, Ukraynalı bir politikacı (d. 1933)
 2022 - Hurricane G, Porto Riko asıllı Amerikalı rap şarkıcısı (d. 1970)
 2022 - Tomm Kristiansen, Norveçli gazeteci, dış haberler muhabiri, sunucu, yazar ve kıdemli danışman (d. 1950)
 2022 - Edward C. Prescott, Amerikalı ekonomist ve Nobel Ekonomi Ödülü sahibi (d. 1940)
 2022 - Chaim Walkin, İsrailli Ortodoks haham ve eğitimci (d. 1945)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Savaş ve Silahlı Çatışma Çevre Sömürüsünü Önleme Günü

1106
06

6 Kasım


Podmorsko arheološko nalazište u podmorju kod Baške Vode nalazi se u samoj luci Baške Vode, između starog pristana za pristajanje i istočnog lukobrana.

Opis
Tijekom kolovoza 2002. godine, na dubini od 4-5 metara, pronađeni su ulomci antičkih amfora i drugog keramičkog materijala. Arheološki nalazi datiraju se u razdoblje od 2. do 6. Stoljeća. Najveća koncentracija arheoloških ostataka nalazi se na području od oko 20 m2. tijekom rujna 2002. godine pronađena su još četiri prapovijesna kamena, dužine 20 cm, a primijećeni su i ostatci drvene konstrukcije za sada nepoznate namjene. Radi se o dvije usporedne grede dužine 150 i 340 dm, a širine 40 cm. Na udaljenosti od oko 50 metara sjeverozapadno nalaze se ostaci starovjekovnog naselja na položaju zvanom Gradina, pa je vjerojatno da se u slučaju predmetnog podmorskog arheološkog nalazišta radi o položaju pripadajuće mu luke. Iz gore navedenog proizlazi da je podmorsko arheološko nalazište u Baškoj Vodi jedna od rijetkih luka na južnom Jadranu s kontinuitetom korištenja od prapovijesti do kasne antike.

Zaštita
Pod oznakom Z-6501 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene podvodne arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Baška Voda

Podmorsko arheološko nalazište kod Baške Vode


Juan Oreste Gatti (Buenos Aires, Argentina, 8 de abril de 1950) es un diseñador, fotógrafo y artista plástico argentino que se ha destacado por ser el autor de los diseños gráficos relacionados con las películas de Pedro Almodóvar y las portadas de varios discos de rock argentino de la década de 1970. En 2004 recibió en España el Premio Nacional de Diseño.

Carrera artística
A fines de la década de 1960 se inició en el Instituto Di Tella de Buenos Aires.
Se relacionó con las bandas juveniles que dieron origen al rock argentino y diseñó muchas de las tapas históricas de aquellos discos, como la de Artaud de Spinetta, y otras de Sui Generis, Pappo's Blues, Claudio Gabis, Pastoral, Crucis, etc.

Vivió en Nueva York y durante la última dictadura militar argentina, en 1979, se radicó en España, que comenzaba su proceso democrático tras el franquismo. Allí se relacionó con creadores de la movida madrileña, en especial con Pedro Almodóvar, a quien desde entonces le realizó los diseños gráficos relacionados con sus películas. La asociación artística entre Almodóvar y Gatti ha sido comparada con la dupla Alfred Hitchcock-Saul Bass.

En cine, además, ha trabajado con John Malkovich, Fernando Trueba y Álex de la Iglesia, entre otros.

Ha diseñado y dirigido revistas de moda.

En España recibió el Premio Nacional de Diseño 2004 y la Medalla de Oro en Bellas Artes en 2009.

Ha diseñado portadas de discos para Rubí y Los Casinos (aunque no aparece en los créditos como tal, sino con nombre ficticio puesto que tenía contrato con CBS y Rubí fichó por Mercury), casi todas las portadas de los álbumes, singles y maxi sencillos de la agrupación Mecano (excepto la del álbum Aidalai, 1991) y, sobre todo, es más conocido por ser el creador de la portada de Deseo carnal (y los sencillos Como pudiste hacerme esto a mi y Un hombre de verdad) y el álbum No es pecado (con los sencillos A quién le importa y La funcionaria asesina) de Alaska y Dinarama. Posteriormente para el grupo  Fangoria ha sido el creador y fotógrafo de las portadas de Absolutamente (y los sencillos Más es más y La pequeña edad de hielo), de El paso trascendental del vodevil a la astracanada, Operación vodevil, Cuatricromía y su posterior reedición Policromía.

Más recientemente fue el encargado de diseñar las portadas, fotografías y diseño interno del disco de Fangoria Canciones para robots románticos, publicado el 12 de febrero de 2016.

Ha diseñado también el cartel de la última obra teatral de Bibiana Fernández y Loles León, así como la invitación a la edición de 2008 del tradicional Baile de la Rosa que se celebra en Mónaco. Este festejo se dedicó a la movida española y para su cartel posaron Alaska, Mario Vaquerizo, Bibiana Fernández y Pedro Almodóvar. Gatti diseñó también la invitación de la boda de Alaska y Mario Vaquerizo.

Conocido fundamentalmente como diseñador, en 2011 Juan Gatti dio el salto a las galerías de arte con su serie de cuadros y grabados Ciencias naturales: composiciones que combinan estudios anatómicos, botánicos, de insectos, etc. Esta muestra se expuso en la galería La Fresh de Madrid, y posteriormente se han producido accesorios de moda con estos motivos: pañuelos de seda, camisetas o cojines.

Véase también
 Rock argentino
 Orígenes del rock argentino

Referencias

Enlaces externos
 Exhibición Ciencias Naturales
 Biografía en inglés

Artistas plásticos de Argentina
Diseñadores gráficos de Argentina
Expatriados argentinos en España
Fotógrafos de Argentina
Porteños
Exiliados del Proceso de Reorganización Nacional
Exiliados argentinos en Estados Unidos
Instituto Di Tella
Medalla de Oro al Mérito en las Bellas Artes
Cartelismo
Premio Nacional de Innovación y Diseño
Exiliados argentinos en España

Juan Gatti


En dag vil ømheden... er en dansk kortfilm fra 1999, der er instrueret af Christian Møller.

Handling
En mentalt forstyrret mand kidnapper en pige for at sætte / ordne hendes hår. Derigennem håber han at opnå et enkelt sekunds ømhed og nærhed. Fortiden og nutiden spiller ham et pus, men miraklernes tid er ikke forbi.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Kortfilm fra Danmark

En dag vil ømheden...


Blaj () es una ciudad de Rumania en el distrito de Alba.

Demografía
Según estimación 2012 contaba con una población de 21 386 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades del distrito de Alba

Blaj


Ayastefanos Antlaşması, 93 Harbi (1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı) sonunda imzalanan ateşkes ve barış antlaşmasıdır.

93 Harbi olarak da bilinen 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı, Osmanlı İmparatorluğu'nun yenilgisiyle sonuçlandı. Rus ordusu, batıdan Yeşilköy'e (eski adı Ayastefanos), doğudan Erzurum'a kadar geldi. Osmanlı İmparatorluğu barış istedi. Rus orduları başkomutanı Nikolay, barış esaslarının mütarekeyle birlikte görüşülmesi şartıyla bu isteği kabul etti ve 3 Mart 1878'de İstanbul'un Yeşilköy semtinde Osmanlı Devleti açısından ağır koşullar içeren bu antlaşma imzalandı.

Antlaşmanın maddeleri
 Sırbistan, Karadağ ve Romanya tam bağımsızlık kazanacak ve sınırları genişletilecek.
 Büyük bir Bulgaristan Prensliği kurulacak, prensliğin sınırları Tuna'dan Ege'ye, Trakya'dan Arnavutluk'a uzanacak.
 Bosna-Hersek'e iç işlerinde bağımsızlık verilecek.
 Teselya Yunanistan'a bırakılacak.
 Girit ve Ermenistan'da ıslahat yapılacak.
 Osmanlı Devleti Rusya'ya 300 milyon ruble nakit, geri kalanı toprak olarak (Kars, Ardahan, Artvin, Batum, Doğubayazıt ve Eleşkirt) ödenecek şekilde toplam 2 milyar 410 milyon ruble savaş tazminatı ödeyecek.

Sonuçları
Ancak bu antlaşma ile Rusya'nın Balkanlar'da tamamen hakim bir konuma gelmesi Batılı devletleri telaşlandırdı. Zira Rusların, Bulgaristan yolu ile sıcak denizlere inmeleri, Birleşik Krallık'ın Hindistan sömürgelerine ulaşmasına ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun Bosna-Hersek'i ilhakına set çekmiş olacaktı. Osmanlılar bu tepkilerden yararlanarak Kıbrıs'ın idaresini Birleşik Krallık'a bırakmak koşuluyla Berlin'de yeni bir antlaşma (Berlin Antlaşması) zemini elde etmeye başardılar. Ayastefanos'un ağır şartlarını hafifleten Berlin Antlaşması ile Osmanlı Devleti'nin Balkanlar'daki varlığı kısa süre daha devam etti.

Ayastefanos Antlaşması, Osmanlı devrinde Sevr Antlaşması gibi kâğıt üzerinde kalan bir antlaşmadır.

Kaynakça

93 Harbi
Bakırköy tarihi
Osmanlı İmparatorluğu'nun barış antlaşmaları
1878'de antlaşmalar

Ayastefanos Antlaşması


es un término genérico que hace referencia a cualquier yōkai japonés (criaturas sobrenaturales) que es dado a luz por una mujer embarazada.  Cuando el debido cuidado, no se da durante el embarazo, se dice que un Sankai sale en lugar del bebe. Antes de la llegada de la medicina moderna, el parto era mucho más peligroso e incomprensible, la gente era profundamente supersticiosa. Por lo tanto, las apariencias inusuales de abortos involuntarios y partos prematuros crearon la creencia del Sankai.

Oketsu
La historia de la Oketsu (オケツ) proviene de la Prefectura de Okayama. La apariencia externa, se parece a una tortuga, y el pelo crece en su espalda. Tan pronto como nace, comienza a arrastrarse por el suelo e intenta escapar por debajo de la casa. Si no es capturado y muerto de inmediato, se dice que arrastra por debajo a la madre que duerme y la mata.

Véase también
 Ubume

Referencias

Criaturas de la mitología japonesa

Sankai


Luniversité bénédictine (parfois dite BenU), est une université catholique romaine privée située à Lisle, dans l'Illinois.
Elle a été fondée en 1887 sous le nom de St. Procopius College par les moines bénédictins de l'abbaye de St. Procopius dans la communauté de Pilsen dans le West Side de Chicago. Elle a conservé une relation étroite avec l'Ordre bénédictin créé par saint Benoît (480-543 après JC), le père reconnu du monachisme occidental.

L'université est située dans la région métropolitaine de Chicago, proche de deux installations de recherche nationales importantes : le laboratoire national d'Argonne et le laboratoire national d'accélérateur Fermi. L'emplacement de l'université dans le bassin d'emploi de l'East-West Tollway corridor offre diverses possibilités de stages et d'emplois aux étudiants. Elle a une succursale, l'Université bénédictine, à Mesa, en Arizona.

Histoire
L'université bénédictine (alors entièrement masculine) a été fondée en 1887 sous le nom de St. Procopius College par les moines bénédictins de l'abbaye de St. Procopius, qui vivaient dans la communauté Pilsen du West Side de Chicago, deux ans seulement après le début de leur communauté.

Elle visait originellement à éduquer les hommes d'origine tchèque et slovaque. Bien que baptisée « collège » dès sa fondation, elle n'a commencé à offrir des cours postsecondaires qu'après avoir déménagé de Chicago dans la banlieue de Lisle en 1901.

Elle n'a été pleinement accrédité qu'en 1957 et s'est fortement développée, au fur et à mesure que la zone qui l'entourait passait de rurale à suburbaine. Cette même anne 1957, la composante lycée de l'institution a commencé à fonctionner indépendamment du collège (elle s'appelle maintenant Benet Academy). L'université est devenu entièrement mixte en 1968.

L'école a été rebaptisée Illinois Benedictine College en 1971, et en 1996, elle est devenue l'Université bénédictine. Continuant à croître à Lisle, elle a aussi étendu sa portée en développant des campus dans d'autres villes, dont Springfield (Illinois) en 2003 et Mesa (Arizona) en 2012. L'université a ajouté le Kindlon Hall of Learning et le Birck Hall of Science en 2001 et le Neff Alumni Center en 2012, et en 2015, et elle a ouvert le Daniel L. Goodwin Hall of Business, qui comprend le Trading Lab et un auditorium de 600 places.

Pour répondre à une forte demande de formations utiles aux projets transfrontaliers d'affaires américains. L'Université Bénédictine s'est associée à l'université de technologie de Shenyang et à l'Université de Shenyang Jianzhu en Chine pour y proposer des programmes de maîtrise en administration des affaires et de maîtrise ès sciences en systèmes d'information de gestion.

Présidents
 Daniel Kucera, OSB - un bénédictin qui sera plus tard archevêque de Dubuque, 1959-1965, 1971-1976.
 Richard C. Becker, Ph.D., 1976-1995
 William J. Carroll, Ph.D., 1995-2015
 Michael S. Brophy, Ph.D., 2015-2018
 Charles Gregory 2018-présent

Formations universitaires
L'Université bénédictine propose  de premier cycle par le biais du College of Science, du College of Liberal Arts, du Daniel L. Goodwin College of Business et du College of Education and Health Services. Elle propose aussi 19 programmes d'études supérieures,  d'études supérieures et 4 programmes de doctorat.

Classements
Chaque année de 2010 à 2019, le magazine Forbes a classé la Benedictine  parmi les meilleurs collèges,  parmi les collèges privés et  parmi les universités de recherche américaines. La Bénédictine ne figurait plus dans la liste Forbes en 2020.

U.S. News & World Report a classé la Benedictine  dans son classement des meilleures universités nationales.

campus de Lisle

Athlétisme

campus de Lisle
Les Eagles, sur le campus de Lisle, participent à  sportifs interuniversitaires de la Northern Athletics Collegiate Conference (NACC) au niveau de la division III de la NCAA.

Les Redhawks, à l'université Bénédictine de Mesa, concourent en tant que membres de la California Pacific Conference (CAL PAC) au sein de la National Association of Intercollegiate Athletics (NAIA). Les hommes et le golf féminin, cross - country, les équipes de volley-ball et de tennis ont joué leur première saison au niveau du club en 2014-2015.

Les deux campus proposent  des cours intra-muros : fitness et sports en club (tennis masculin, cricket masculin, et  ping-pong comme sports de club.

Université bénédictine de Mesa
Située à Mesa, en Arizona, elle est devenue la première université catholique de quatre ans en Arizona après début des cours en 2013.

Les majeures de premier cycle comprennent la comptabilité, les arts de la communication, l'informatique, la justice pénale, les beaux-arts, les arts graphiques et le design, la gestion et le comportement organisationnel, la nutrition, les sciences politiques, la psychologie, la théologie et l'espagnol. En 2019, le campus de Mesa comptait  et  et membres du personnel.

L'université propose aussi des diplômes d'études supérieures.

Ses équipes sportives sont connues sous le nom de Redhawks et participent à la National Association of Intercollegiate Athletics en tant que membre de la California Pacific Conference. Les étudiants-athlètes participent à des compétitions de cross-country masculin et féminin, de golf, de basketball, de soccer, de baseball et de softball, et de volleyball, y compris le volleyball de plage féminin.

En 2019, Mesa a établi un partenariat avec Co+Hoots, une entreprise privée de co-working basée à Phoenix, en Arizona, pour explorer des opportunités éducatives innovantes, qui comprend la mise en place d'un « programme de certificat en entrepreneuriat. Le partenariat, qui s'inscrit dans le plan de la ville visant à créer un « quartier d'innovation du centre-ville », comprenait la rénovation et l'agrandissement des installations du campus du centre-ville de Mesa au 225 E. Main Street pour inclure un espace qui serait fourni « sans loyer » à Co+Hoots comme un espace de coworking commercial . Benedictine loue cette installation du centre-ville à la ville, un bail qui se termine en 2038, avec une option d'achat commençant en 2033.

Campus (succursale) de Springfield
Il a été fondé en 1929 en tant qu'institution distincte connue sous le nom de Springfield Junior College rebapsisé en 1967 Springfield College in Illinois. Début 2003, le Springfield College de l'Illinois et Benedictine University nouent un partenariat par lequel Benedictine offre des diplômes de licence, de maîtrise et de doctorat à Springfield. Ceci abouti à une fusion des  deux institutions, conformément aux directives du Conseil de l'enseignement supérieur de l'Illinois et à celles du Département américain de l'éducation. En 2010, l'Université bénédictine a créé un campus secondaire connu sous le nom d'Université bénédictine à Springfield. Springfield College dans l'Illinois a cessé tous les programmes universitaires en août 2011. À l'automne 2014, le conseil d'administration de l'Université bénédictine a décidé que le campus de Springfield mettrait fin aux programmes destinés aux étudiants de premier cycle et passerait à une communauté universitaire centrée sur les adultes. Les programmes pour adultes sont maintenant offerts par l'École d'enseignement supérieur, d'éducation des adultes et professionnelle de l'université.

Le 27 février 2018, le conseil d'administration de l'Université bénédictine et le conseil d'administration du Springfield College dans l'Illinois ont annoncé que la propriété Springfield située au  serait vendu. À la fin du semestre de printemps 2018, les cours ne seront plus enseignés sur le campus de Springfield. À partir des cours d'été 2018, les étudiants diplômés et diplômés adultes anciennement du campus de Springfield fréquenteront l'Université bénédictine sur les sites des employeurs et de la communauté de la région de Springfield. La propriété du campus secondaire de Springfield a besoin d'améliorations en capital. La décision de déménager vers d'autres sites de la région offrira aux étudiants et aux professeurs de l'université des lieux  équipés pour l'enseignement.

Bénédictine en Asie
Plus de  ont obtenu une maîtrise en administration des affaires (MBA) ou une maîtrise ès sciences en systèmes d'information de gestion (MSMIS) de l'université bénédictine grâce à ses partenariats avec deux universités chinoises - l'Université de technologie de Shenyang (SUT) et l'Université de Shenyang Jianzu (SJZU) – formé au début des années 2000.

En 2009, Benedictine s'est associée à deux universités vietnamiennes - l'université nationale du Vietnam (VNU) à Hanoï et l'université Binh Dong à Ho Chi Minh-Ville (anciennement Saïgon) - pour proposer des programmes d'études supérieures en administration des affaires et en systèmes d'information de gestion. En 2012, Benedictine a reçu l'approbation du ministère de l'Éducation en Chine pour offrir une maîtrise en santé publique (MPH) dans le cadre d'un partenariat avec l'université médicale de Dalian.

Centre de leadership axé sur les valeurs
Le Center for Values-Driven Leadership est un centre de praticiens universitaires situé au Goodwin College of Business de l'université Bénédictine.

Fondé en 2008, le centre (également connu sous le nom de CVDL) veut aider les dirigeants à améliorer leur entreprise et à apporter une contribution significative aux entreprises et à la société tout au long de leur vie et de leur travail. James D. Ludema, Ph.D., professeur de développement organisationnel ; et Sandra Gill, Ph.D., ancienne doyenne du Goodwin College of Business, sont cofondatrices. Le programme de doctorat du centre en leadership axé sur les valeurs offre un doctorat. ou DBA (Doctor of Business Administration) dans un format conçu pour les cadres supérieurs. Le centre s'est associé au Center for Positive Organizations de l'université du Michigan et à la Small Giants Community pour créer l'initiative de recherche Return on Values. Cette initiative explore le lien entre la culture et le profit dans les petites et moyennes entreprises.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

 Site officiel de l'athlétisme

Université catholique d'Amérique
Établissement scolaire fondé en 1887
Pages avec des traductions non relues

Université Bénédictine


Solomon Spalding (February 20, 1761 – October 20, 1816) was an American author who wrote two related texts: an unfinished manuscript entitled Manuscript Story – Conneaut Creek, and an unpublished historical romance about the lost civilization of the mound builders of North America called Manuscript Found.  Whether these texts are distinct is disputed. As none of his work was ever published, the titles are only working titles and thus not fixed. After Spalding's death, a number of individuals suggested that Spalding's work was used as a source by Joseph Smith for the Book of Mormon, a scripture in the Latter Day Saint movement.

Biography
Spalding was born in Ashford, Connecticut. He was a member of the Continental Army during the American Revolutionary War. In 1782, he entered Dartmouth College in Hanover, New Hampshire, graduating with the class of 1785. In October 1787, he became an ordained Congregationalist preacher in Windham, Connecticut.

In 1795, Spalding married Matilda Sabin and opened a store with her brother Josiah in Cherry Valley, New York. In 1799, they moved the store to Richfield, New York. Around this time, Spalding bought a tract of land in and relocated to Conneaut, Ohio. While in Conneaut, Spalding began writing Manuscript, Found. In 1812, due to the disruptions of the War of 1812, Spalding moved to Pittsburgh, Pennsylvania. In 1814, he moved to Amity, Pennsylvania, where he died two years later.

The Oberlin Manuscript
From 1809 to 1812, Spalding worked on a historical fiction about a Roman discovery of the Americas. An unfinished manuscript copy of this work exists, called "The Oberlin Manuscript" or "Honolulu Manuscript". It is a historical romance "purporting to have been translated from the Latin, found on 24 rolls of parchment in a cave, on the banks of the Conneaut Creek". It tells of a Roman ship which discovers America.

The text of the Oberlin Manuscript was published by the Reorganized Church of Jesus Christ of Latter Day Saints (RLDS Church) in 1885, and by the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (LDS Church) in 1886 and 1910 under the name Manuscript, Found.  In Eber D. Howe's anti-Mormon book Mormonism Unvailed, family members and other witnesses claimed that the true title of the Oberlin Manuscript is actually Manuscript Story – Conneaut Creek, and that Spalding penned another manuscript titled Manuscript, Found which bore no resemblance to the Oberlin Manuscript.

Other Manuscript
Around 1812, Spalding allegedly completed a historical romance distinct from the Oberlin Manuscript which "purported to have been a record found buried in the earth".  Spalding moved to Pittsburgh and reportedly took this manuscript to the publisher Patterson & Lambdin, but Spalding died in 1816 before the manuscript could be published.

Unlike the Oberlin Manuscript, there is, to date, no physical evidence of this first manuscript, so the details of this other manuscript are based on testimonies originally published some twenty years later in Mormonism Unvailed.

Alleged contents of second manuscript
 Plot
According to John Spalding, Solomon's brother, the plot of Manuscript, Found told "of the first settlers of America, endeavoring to show that the American Indians are the descendants of the Jews, or the lost tribes. "Spaulding's fiction is about a group of Romans blown off course on a journey to Britain who arrive instead in America. One of the Romans narrates the adventures of the group and the history and culture of the people they find in America." Cruel and bloody wars ensued, in which great multitudes were slain. They buried their dead in large heaps, which caused the mounds so common in this country." Spalding gave this as an affidavit to be published in Eber D. Howe's anti-Mormon book Mormonism Unvailed.
 Phraseology
Those who claim to have seen the second manuscript testified that it was written "in scripture style of writing" and recalled its repetitive usage of phrases like "and it came to pass" or "now it came to pass", as well as the repeated phrase "I Nephi".

Reliability of witness accounts of a second manuscript
Some modern scholars question the validity of the eyewitness accounts of this second manuscript. Fawn Brodie, in No Man Knows My History, dismissed the witness statements on grounds of witness tampering and false memory syndrome.

Theorized usage of Spalding's work in Book of Mormon

In 1832, Latter Day Saint missionaries Samuel H. Smith and Orson Hyde visited Conneaut, Ohio, and preached from the Book of Mormon. Nehemiah King, a resident of Conneaut who knew Spalding when he lived there, said that the Mormon text resembled the story written by Spalding years before. In 1833, Spalding's brother John and seven other residents of Conneaut signed affidavits stating that Spalding had written a manuscript, portions of which were identical to the Book of Mormon. These statements were published in E. D. Howe's 1834 book Mormonism Unvailed, in which the theory was presented that the Book of Mormon was plagiarized from this manuscript. Several years later, Spalding's widow and daughter, other residents of Conneaut, and residents of Amity, Pennsylvania, also signed statements indicating that Spalding had authored a manuscript that was similar to the Book of Mormon.

"I well remember that he wrote in the old style, and commenced about every sentence with 'and it came to pass,' or 'now it came to pass,' the same as in the Book of Mormon, and according to the best of my recollection and belief, it is the same as my brother Solomon wrote, with the exception of the religious matter."

In 1927, Professor Azariah S. Root, who had headed the library at Oberlin College, wrote a letter regarding the origins of the Spalding Manuscript and how it relates to the Book of Mormon. In it he states that the Spalding document to which he had access, The Oberlin Manuscript, "seems pretty clearly not to have been the manuscript from which the Book of Mormon was written". Since neither Root nor anybody else had possession of Spalding's alleged second manuscript, he stated that The Oberlin Manuscript "does not seem to throw very much light" on the question of whether the second manuscript was used as a basis for the Book of Mormon.

See also

View of the Hebrews

Notes

References

 .

External links

Ask the Apologist : Solomon Spaulding and the Book of Mormon : website opposing Spalding authorship of the Book of Mormon
The Spalding Studies Site : website favoring Spalding authorship of the Book of Mormon
The Spalding Enigma: The Fallacy of Repetition Continued? : website opposing Spalding authorship of the Book of Mormon
Oberlin Spalding manuscript 1885 RLDS Church edition
Oberlin Spalding manuscript 1886 and 1910 LDS Church editions
Spalding biography in 1867 Dartmouth Alumni publication
The FARMS Review of "Wayne Cowdrey, Howard Davis, and Arthur Vanick (2005). Who Really Wrote the Book of Mormon?: The Spalding Enigma (Concordia Publishing House)"

1761 births
1816 deaths
18th-century Congregationalist ministers
American Congregationalist ministers
American fiction writers
Book of Mormon studies
Congregationalist writers
Continental Army soldiers
Dartmouth College alumni
History of the Latter Day Saint movement
People from Ashford, Connecticut
People of colonial Connecticut
People of Connecticut in the American Revolution
People from Conneaut, Ohio
People from Richfield, New York
Writers from Ohio
Writers from Pittsburgh

Solomon Spalding


140628 Klaipeda este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
140628 Klaipeda este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Moletai de Kazimieras Černis și Justas Zdanavičius. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 140001-141000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

140628 Klaipeda


Predsjednik Mađarske (mađarski: Magyarország köztársasági elnöke, államelnök ili államfő) je šef Mađarske države. Ima uglavnom ceremonijalnu ulogu, ali može također staviti veto na zakone ili poslati zakon na razmatranje Ustavnom sudu. Većina drugih izvršnih ovlasti, kao što je odabir vladinih ministara i vodećih zakonodavnih inicijativa, umjesto toga pripadaju uredu premijera.

Ustav Mađarske propisuje da Narodna skupština (Országgyűlés) bira predsjednika Republike na mandat od pet godina, koji se može obnoviti samo jednom.

Neovisnost funkcije
Prema članku 12. stavku 2. Ustava, predsjednik, pri obavljanju svoje funkcije, ne može vršiti "javnu, političku, ekonomsku ili društvenu funkciju ili misiju". Oni ne smiju sudjelovati u "bilo kojoj drugoj plaćenoj profesionalnoj djelatnosti i ne mogu primati naknadu za bilo koju drugu aktivnost, osim aktivnosti koje podliježu autorskim pravima".

Uvjet za kandidaturu
Prema članku 10, mađarski državljanin u dobi od najmanje 35 godina može biti izabran za predsjednika.

Dosadašnji predsjednici
Mátyás Szűrös, 1989. – 1990.
Árpád Göncz, 1990. – 2000.
Ferenc Mádl, 2000. – 2005.
László Sólyom, 2005. – 2010.
Pál Schmitt, 2010. – 2012.
László Kövér (privremeno) 2012.
János Áder, 2012. – 2017.; 2017. – 2022.
Katalin Novák, 2022. –

Mađarska

Predsjednik Mađarske


The Amboyna massacre was the 1623 torture and execution on Ambon Island (present-day Ambon, Maluku, Indonesia) of twenty-one men, including ten of whom were in the service of the English East India Company, and Japanese and Portuguese traders and a Portuguese man, by agents of the Dutch East India Company (VOC), on accusations of treason. It was the result of the intense rivalry between the East India companies of England and the United Provinces in the spice trade and remained a source of tension between the two nations until late in the 17th century.

Background

From its inception, the Dutch Republic was at war with the Spanish crown (which was in a dynastic union with the Portuguese crown from 1580 to 1640). In 1598 the king of Spain embargoed Dutch trade with Portugal, and so the Dutch went looking for spices themselves in the areas that had been apportioned to Portugal under the Treaty of Tordesillas. In February, 1605 Steven van der Hagen, admiral of the Dutch East India Company (VOC), conquered the Portuguese fortress of Victoria at Amboyna, thereby taking over the Portuguese trading interests at Victoria. Like other European traders they tried to obtain a local monopsony in the spice trade by keeping out the factors of other European countries by force of arms. This especially caused strife with the English East India Company while the actions of the interloper Sir Edward Michelborne incensed the Dutch. Unavoidably, the national governments got involved, and this threatened the congenial relations between James I of England and the Dutch States General.

King James I and the Netherlands States General caused the two warring companies to conclude a Treaty of Defence in London in 1619 creating cooperation in the East Indies. The market in spices was divided between them in a fixed proportion of two to one (both companies having legal monopolies in their home markets); a Council of Defence was instituted in Batavia that was to govern the merchants of both companies; most important, those merchants were now to share trading posts peacefully, though each company was to retain and police the posts it had occupied. The Dutch interpreted this latter provision to mean that each company had legal jurisdiction over the employees of both companies in the places it administered. Contrarily, the English maintained, on the basis of the arbitration-article 30 of the treaty, that only the Council of Defence would have jurisdiction over employees of the "other" company. This proved to be an important difference of opinion in the ensuing events.

The incident

Despite the treaty, relations between the two companies remained tense. Both parties developed numerous grievances against each other including bad faith, non-performance of treaty-obligations, and "underhand" attempts to undercut each other in the relations with the indigenous rulers with whom they dealt. In the Amboyna region, local VOC-governor Herman van Speult had trouble, in late 1622, with the Sultan of Ternate, who showed signs of intending to switch allegiance to the Spanish. Van Speult suspected the English of secretly stirring up these troubles.

As a result, the Dutch at Amboyna became suspicious of the English traders that shared the trading post with them. These vague suspicions became concrete when in February 1623 one of the Japanese mercenary soldiers (ronin, or masterless samurai in the employ of the VOC) was caught in the act of spying on the defenses of the fortress Victoria. When questioned under torture the soldier confessed to a conspiracy with other Japanese mercenaries to seize the fortress and assassinate the governor. He also implicated the head of the English factors, Gabriel Towerson, as a member of the conspiracy. Subsequently, Towerson and the other English personnel in Amboyna and adjacent islands were arrested and questioned. In most, but not all cases, torture was used during the questioning. Torture consisted of having water poured over the head, around which a cloth was draped, bringing the interrogated repeatedly close to suffocation (this is today called waterboarding). This was the usual interrogative procedure in the Dutch East Indies at the time. According to the English version of events, even more sadistic forms of torture were used. The accused conspirators were stretched on the rack, subjected to flame, stabbed, and several had their limbs blown off by gunpowder. This was later disputed by the Dutch. According to Dutch trial records, most suspects confessed that they were guilty as charged, with or without being tortured. Since the accusation was treason, those that had confessed (confession being necessary for conviction under Roman Dutch law) were sentenced to death by a court consisting of the governor and Council of the VOC at Amboina. However, four of the English and two of the Japanese condemned were subsequently pardoned. Consequently, ten Englishmen, nine Japanese and one Portuguese (the latter being employees of the VOC), were executed. On 9 March 1623 they were beheaded, and the head of the English captain, Gabriel Towerson, was impaled on a pole for all to see. The incident ended any hope of Anglo-Dutch cooperation in the area, a goal that both governments had been pursuing for several years, and marked the beginning of Dutch ascendancy in the Indies.

Aftermath
In the summer of 1623, the Englishmen who had been pardoned and acquitted sailed to Batavia and complained to the Dutch governor-general Pieter de Carpentier and the Council of Defence about the Amboyna affair, which they said was a false accusation based upon a fantasy and that the confessions had been obtained only by severe torture. When they were unable to obtain redress in Batavia, they traveled to England, accompanied by the English factor at Batavia. Their story caused an uproar in England. The directors of the EIC asked that the English government demand reparations from the VOC and exemplary punishment of the Amboina judges from the Dutch government.

According to the English ambassador Sir Dudley Carleton, the version of events as he presented it also caused much anger at the VOC in Dutch government circles. However, the VOC soon presented its version of events which contradicted the English version in essential respects. The Dutch States General proposed a joint Anglo-Dutch commission of inquiry to establish the facts, but the suggestion was rejected by the English as too time-consuming. The Dutch did not want to execute the culprits of the torture and executions summarily as the English wished, so the States General commissioned an inquiry by delegated judges from the highest courts in the Dutch republic to investigate the matter. The Amboyna judges were recalled from the East-Indies and put under house arrest.

The trial progressed slowly because the court of inquiry wished to cross-examine the English witnesses. The English government balked at this demand because it felt it could not compel the witnesses to travel to the Republic. Besides, as the English based their case on the incompetence of the court to try employees of the EIC (according to the English interpretation of the Treaty of Defence), the executions were ipso facto illegal in the English view and, therefore, constituted a judicial murder. This contention could be decided without an examination of the witnesses. The Dutch, however, maintained that the court at Amboyna had been competent and therefore concentrated their inquiry on possible misconduct of the judges.

The English witnesses traveled to the Dutch republic in 1630 with Sir Henry Vane the Elder. They were made available to the court under restrictive conditions. The draft-verdict of the court (an acquittal of the accused) was presented to the new English king Charles I in 1632 for approval (as agreed beforehand by the two governments). It was rejected, but the accused judges were released by the Dutch authorities.

In 1654, Towerson's heirs and others received £3,615 and the EIC £85,000 from the VOC in compensation for the events at Amboyna.

War of pamphlets

The East India Company was unhappy with the outcome, and in 1632 its directors published an exhaustive brochure, comprising all the relevant papers, with extensive comments and rebuttals of the Dutch position. The Dutch had already sought to influence public opinion with an anonymous pamphlet, probably authored by its secretary, Willem Boreel in 1624. At the time, ambassador Carleton had procured its suppression as a "libel" by the States General. However, an English minister in Flushing, John Winge, inadvertently translated it and sent it to England, where it displeased the East India Company.

The East India Company brochure contained the gruesome details of the tortures, as related in its original "Relation". The massacre was used as casus belli for the First Anglo-Dutch war, and the brochure was reprinted as "A Memento for Holland" (1652). The Dutch lost the war and were forced to accept a condition in the 1654 Treaty of Westminster, calling for the exemplary punishment of any surviving culprits. However, no culprits appear to have been still alive at the time. Moreover, after arbitration on the basis of the treaty, the heirs of the English victims were awarded a total of £3615 in compensation.

The brochure and its allegations also played a role at the start of the Second Anglo-Dutch War. One of the casus belli used for the annexation of the Dutch colony New Netherland was the Amboyna Massacre. The Treaty of Breda (1667) ending this war appeared to have finally settled the matter.

However, during the Third Anglo-Dutch War, the matter was again raised in a propagandistic context. John Dryden wrote a play, entitled "Amboyna or the Cruelties of the Dutch to the English Merchants", apparently at the behest of his patron who had been one of the chief negotiators of the Secret treaty of Dover that caused England's entry into that war. The play embellishes the affair by attributing the animus of Governor Van Speult against Gabriel Towerson to an amorous rivalry between the (fictitious) son of the governor and Towerson over an indigenous princess. After the son rapes the princess, Towerson kills the son in a duel. The governor then takes his revenge in the form of the massacre.

Jonathan Swift refers to the massacre in Book 3, Chapter 11 of Jonathan Swift's novel Gulliver's Travels (1726). Lemuel Gulliver pretends to be a "Hollander" and boards a Dutch ship named the Amboyna when he leaves Japan. He conceals from the crew the fact that he has not performed the ceremony demanded by the Japanese of "trampling upon the Crucifix" because, "if the secret should be discovered by my countrymen, the Dutch, they would cut my throat in the voyage."

See also

 History of Indonesia
 Dutch conquest of the Banda Islands
 British invasion of the Spice Islands

References

Further reading
 , "Aanteekeningen en opmerkingen over den zoogenaamden Ambonschen moord", in: Bijdragen tot de Taal-, Land- en Volkenkunde van Nederlandsch-Indië, Vol. 101 (1942), p. 49–93
  (1998): Preventing Torture: A Study of the European Convention for the Prevention of Torture and Inhuman or Degrading Treatment or Punishment, Oxford U.P.; 512 pages,
  (1899): A History of British India, Longman, Green & Co.
  (1905): The Journal of John Jourdain, 1608–1617, Describing His Experiences in Arabia, India, and the Malay Archipelago, Hakluyt Society
  (2006): The Far East and the English Imagination, 1600–1730, Cambridge U.P.; 324 pages
 Milton, G., Nathaniel's Nutmeg: How one man's courage changed the course of history, 2000 Sceptre; 400 pages,
 Records of the special committee of judges on the Amboyna Massacre (Ambonse moorden), at the Nationaal Archief of the Netherlands in The Hague (part of the records of the Staten Generaal, records number 1.01.07, inventory number 12551.62)
 A Reply to the Remonstrance of the Bewinthebbers or Directors of the Dutch East-India Company, East-India Company (1632)
 ,  Calendar of State Papers Colonial, East Indies, China and Japan – 1622–1624, Volume 4 (1878).
 Shorto, R., The Island at the Center of the World. Doubleday 2004
  (2001): Innocence abroad: The Dutch imagination and the New World, 1570–1670, Cambridge University Press; 480 pages,
  (2004): The Cambridge Companion to John Dryden, Cambridge U.P., 318 pages
  Resolutiën Staten-Generaal 1626–1630, Bewerkt door I.J.A. Nijenhuis, P.L.R. De Cauwer, W.M. Gijsbers, M. Hell, C.O. van der Meij en J.E. Schooneveld-Oosterling.

1623 in Asia
British East India Company
History of Maluku (province)
Massacres committed by the Dutch East India Company
Military history of the Dutch East India Company
Netherlands–United Kingdom relations
Stuart England
Torture

Amboyna massacre


Ella Wheeler Wilcox (November 5, 1850October 30, 1919) was an American author and poet. Her works include the collection Poems of Passion and the poem "Solitude", which contains the lines "Laugh, and the world laughs with you; weep, and you weep alone." Her autobiography, The Worlds and I, was published in 1918, a year before her death.

Biography
Ella Wheeler was born in 1850 on a farm in Johnstown, Wisconsin, east of Janesville, the youngest of four children. The family later moved north of Madison, after losing its wealth, as the result of her father's failed business aspirations and speculation. Wilcox's family held themselves to be intellectuals, and a mastery of the nuances of the English language was prized. During her childhood, Wilcox amused herself by reading books and newspapers, which may have influenced her later writing (most notably William Shakespeare, The Arabian Nights, The Diverting History of John Gilpin and Gulliver's Travels, in addition to the few other pieces of literature that were to be had in her home).

Around the age of 8, Wilcox turned to writing poetry as an outlet. When she was 13 years old, her first poem was published. After losing her subscription to The New York Mercury, and being unable to afford to resubscribe, Wilcox thought that if she could get a piece of literature published, she would at least receive a copy of the paper wherein her piece was printed. The piece that she submitted is lost, and Wilcox later admitted that she could not recall even the topic of the poem. Wilcox became known as a poet in her own state by the time she graduated from high school.

Her poem "The Way of the World" was first published in the February 25, 1883, issue of The New York Sun. The inspiration for the poem came as she was travelling to attend the Governor's inaugural ball in Madison, Wisconsin. On her way to the celebration, there was a young woman dressed in black sitting across the aisle from her. The woman was crying. Miss Wheeler sat next to her and sought to comfort her for the rest of the journey. When they arrived, the poet was so depressed that she could barely attend the scheduled festivities. As she looked at her own radiant face in the mirror, she suddenly recalled the sorrowful widow. It was at that moment that she wrote the opening lines of "Solitude":

Laugh, and the world laughs with you;
Weep, and you weep alone.
For the sad old earth must borrow its mirth
But has trouble enough of its own

She sent the poem to the Sun and received $5 for her effort. It was collected in the book Poems of Passion shortly afterward in May 1883. This collection was reported to have made $2000 that year.

In 1884, she married Robert Wilcox of Meriden, Connecticut, where the couple lived before moving to New York City and then to Granite Bay in the Short Beach section of Branford, Connecticut. The two homes they built on Long Island Sound, along with several cottages, became known as Bungalow Court, and they would hold gatherings there of literary and artistic friends. They had one child, a son, who died shortly after birth. Not long after their marriage, they both became interested in Theosophy, New Thought, and Spiritualism.

Early in their married life, Robert and Ella Wheeler Wilcox promised each other that whoever died first would return and communicate with the other. Robert Wilcox died in 1916, after over thirty years of marriage. She was overcome with grief, which became ever more intense as week after week went without any message from him. It was at this time that she went to California to see the Rosicrucian astrologer, Max Heindel, still seeking help in her sorrow, still unable to understand why she had no word from her Robert. She wrote of this meeting:

Several months later she composed a little mantra or affirmative prayer which she said over and over "I am the living witness: The dead live: And they speak through us and to us: And I am the voice that gives this glorious truth to the suffering world: I am ready, God: I am ready, Christ: I am ready, Robert."

Wilcox made efforts to teach occult things to the world. Her works, filled with positive thinking, were popular in the New Thought Movement and by 1915 her booklet, What I Know About New Thought had a distribution of 50,000 copies, according to its publisher, Elizabeth Towne.

The following statement expresses Wilcox's unique blending of New Thought, Spiritualism, and a Theosophical belief in reincarnation: "As we think, act, and live here today, we build the structures of our homes in spirit realms after we leave earth, and we build karma for future lives, thousands of years to come, on this earth or other planets. Life will assume new dignity, and labor new interest for us, when we come to the knowledge that death is but a continuation of life and labor, in higher planes."

Her final words in her autobiography The Worlds and I: "From this mighty storehouse (of God, and the hierarchies of Spiritual Beings) we may gather wisdom and knowledge, and receive light and power, as we pass through this preparatory room of earth, which is only one of the innumerable mansions in our Father's house. Think on these things."

Wilcox was an advocate of animal rights and vegetarianism. She died of cancer on October 30, 1919, in Short Beach, Connecticut.

Poetry

None of Wilcox's works were included by F. O. Matthiessen in The Oxford Book of American Verse, but Hazel Felleman chose fourteen of her poems for Best Loved Poems of the American People, while Martin Gardner selected "The Way Of The World" and "The Winds of Fate" for Best Remembered Poems.

She is cited in the anthology of bad poetry, Very Bad Poetry. Sinclair Lewis indicates Babbitt's lack of literary sophistication by having him refer to a piece of verse as "one of the classic poems, like 'If—' by Kipling, or Ella Wheeler Wilcox's 'The Man Worth While.'"
The latter opens:
It is easy enough to be pleasant,
    When life flows by like a song,
But the man worth while is one who will smile,
    When everything goes dead wrong.

Her poem "Solitude" opens:

Laugh and the world laughs with you,
    Weep, and you weep alone;
The good old earth must borrow its mirth,
    But has trouble enough of its own.

The Winds of Fate

One ship drives east and another drives west
 With the selfsame winds that blow.
     'Tis the set of the sails,
          And Not the gales,
      That tell us the way to go.

Like the winds of the sea are the ways of fate;
     As we voyage along through life,
         'Tis the set of a soul
         That decides its goal,
     And not the calm or the strife.

Wheeler Wilcox cared about alleviating animal suffering, as can be seen from her poem, "Voice of the Voiceless". It begins as follows:

So many gods, so many creeds,
So many paths that wind and wind,
While just the art of being kind
Is all the sad world needs.

I am the voice of the voiceless;
Through me the dumb shall speak,
Till the deaf world's ear be made to hear
The wrongs of the wordless weak.

From street, from cage, and from kennel,
From stable and zoo, the wail
Of my tortured kin proclaims the sin
Of the mighty against the frail.

She made an appearance during World War I in France, reciting her poem, The Stevedores ("Here's to the Army stevedores, lusty  virile and strong...") while visiting a camp of 9,000 US Army stevedores.

Works

Poetry
Poems of Passion (1883, W.B. Conkey Company [Chicago])
Drops of Water (1889, The National Temperance Society and Publication House [New York])
Maurine and other Poems (1888, W.B. Conkey Company [Chicago])
Poems of Pleasure (1888, Belford, Clarke, and Company [New York])
Poems of Reflection (1905, M. A. Donahue & Co. [Chicago])
Poems of Cheer (1908, Gay and Hancock Ltd [London])
Poems of Progress and New Thought Pastels (1909, W.B. Conkey Company [Chicago])
Poems of Affection (1920 Gay and Hancock Ltd [London])
Poems of Life (1921)

Novels
Mal Moulée: A Novel (1885)
A Double Life (1890)
Sweet Danger (1892)
A Woman of the World: Her Counsel to Other People's Sons and Daughters (1904)

Miscellaneous
 The Heart of New Thought (1902)
The Story of a Literary Career (1905)
 The Worlds and I (1918)

Adaptations
Several of Wilcox's poems were the basis for silent films:
 The Price He Paid (1914)
 The Beautiful Lie (1917)
 The Belle of the Season (1919)
 The Man Worth While (1921)

In popular culture

The titles for the ten episodes of the final, fifth season of the science fiction television series Orphan Black come from Wilcox's poem, "Protest".

The lines "Laugh and the world laughs with you / Weep, and you weep alone" from Wilcox's poem "Solitude" feature several times in the 2003 Korean thriller film Oldboy.

References

Further reading
  Ifkovic, Edward. Ella Moon: A Novel Based on the Life of Ella Wheeler Wilcox. Oregon, WI: Waubesa Press, 2001.

External links

 Ella Wheeler Wilcox The Ella Wheeler Wilcox Society website including biographies, bibliographies and writings
 Ella Wheeler Wilcox poems at the Academy of American Poets

 Ella Wheeler Wilcox Papers. Schlesinger Library , Radcliffe Institute, Harvard University
 Finding aid to Ella Wheeler Wilcox papers, 1887-1919, at Columbia University. Rare Book & Manuscript Library

1850 births
1919 deaths
American animal rights activists
American memoirists
American vegetarianism activists
American women memoirists
American women poets
Deaths from cancer in Connecticut
New Thought writers
People from Janesville, Wisconsin
People from Rock County, Wisconsin
Poets from Wisconsin

Ella Wheeler Wilcox


Alvaro Barros-Lemez (* 6. Dezember 1945 in Montevideo, Uruguay; † 24. September 2004) war ein uruguayischer Journalist, Essayist, Dozent und Verleger.

Von 1966 bis 1994 war Barros-Lemez als Dozent an Universitäten in Uruguay (Universidad de la República), Peru, in den USA und Venezuela tätig. Während der in Uruguay herrschenden zivil-militärischen Diktatur befand er sich in diversen Ländern im Exil. 1981 erwarb er einen geisteswissenschaftlichen Abschluss (Licenciado en Letras) an der Universidad Central de Venezuela. Dem folgte 1984 der Master of Arts an der US-amerikanischen University of Maryland.

Für Barros-Lemez, der seit 1962 auf eine intensive Tätigkeit als Journalist auch auf internationaler Ebene zurückblicken konnte und in diesem Zusammenhang beispielsweise für Época, El Popular, Marcha, Extra und Ya schrieb, stehen zahlreiche Teilnahmen an internationalen Kongressen – beispielsweise in der Tschechoslowakei, Polen, den USA und Venezuela – zu Buche. Er war auch Gründungsdirektor des montevideanischen Verlags Monte Sexto und als solcher von 1985 bis 1995 tätig.

Zu Barros-Lemez Publikationen zählen, neben zahlreichen Veröffentlichungen in nationalen und internationalen Zeitschriften sowie Gemeinschaftswerken, bis zum Jahr 2003 29 Bücher.

Veröffentlichungen (Auszug)
 1973: Cuentos inéditos de Javier de Viana
 1978: La televisión en América Latina
 1983: Alzando el poncho. Relatos de Javier de Viana
 1984: Angel Rama: Bibliografía sumaria
 1985: Las voces distantes. Muestra de los creadores uruguayos de la diáspora 1973-1984
 1986: Angel Rama: Bibliografía General Anotada
 1986: Abraxas en el país de las pesadillas. La narrativa de Samuel Dashiell Hammett
 1996: Las joyas de la abuela. Crónica de una asignatura pendiente
 1997: 100 Años de la Estación Central
 1999: Crónica de la Víspera, Roman
 2000: Visión de Artigas
 2001: Cimbrando de lazo

Literatur
 Miguel Ángel Campodónico: Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya. Sepa quién es quién en Artes Visual es, Música, Cine y Video, Teatro, Letras y Periodismo. Linardi y Risso, Montevideo 2003, ISBN 9974-559-31-6, S. 40.

Weblinks
 Kurz-Biographie (spanisch), abgerufen am 4. Mai 2012

Einzelnachweise

Journalist (Uruguay)
Romanist
Hochschullehrer (Montevideo)
Uruguayer
Geboren 1945
Gestorben 2004
Mann

Alvaro Barros-Lemez


المعهد العالي للفنون الجميلة بسوسة هو إحدى المؤسسات العليا التابعة لجامعة سوسة، وقد أحدث بمقتضى الأمر عدد 2000-1189 المؤرخ في 30 ماي 2000. وهو مؤسسة عمومية ذات صبغة إدارية تتمتع بالشخصية المدنية والاستقلال المالي.

أرقام
طبقا لأرقام السنة الدراسية 2007-2008 يدرس بها 1940 طالبا من بينهم 1334 طالبة.

الشعب
تتوزع الدراسة في المعهد العالي للفنون الجميلة بسوسة على الشعب التالية:
 فنون وحرف : علوم الرسم، تصميم داخلي، تصميم وتصوير عن طريق الحاسوب، سينوغرافيا تشكيلية، تصميم المنتوج
 فنون تشكيلية: رسم زيتي، نحت، حفر، خزف، فنون وسائطية
 المرحلة الثالثة: فنون الفرجة، فنون تشكيلية

مراجع

وصلات خارجية
 موقع المعهد العالي للفنون الجميلة بسوسة.

التعليم في تونس
تعليم عال
جامعة سوسة
معاهد علمية

المعهد العالي للفنون الجميلة بسوسة


Tagliatelle (; from the Italian , meaning "to cut") is a traditional type of pasta from the Emilia-Romagna and Marche regions of Italy. Individual pieces of tagliatelle are long, flat ribbons that are similar in shape to fettuccine and are traditionally about  wide. Tagliatelle can be served with a variety of sauces, though the classic is a meat sauce or Bolognese sauce.

Tagliatelle are traditionally made with egg pasta. The traditional ratio is one egg to one hundred grams of flour.

Origins
The recipe was called  ("tagliolini of pasta and sauce in the manner of Zafiran") and it was served on silver plates. Over the years, tagliatelle has become considered a more common food.

A glass case in the Bologna Chamber of Commerce holds a solid gold replica of a piece of tagliatella, demonstrating the correct width of  when cooked, equivalent to  uncooked, depending on the hardness of the dough.

Dishes
The texture is porous and rough, making it ideal for thick sauces, generally made with beef, veal, or pork (such as bolognese sauce), and occasionally with rabbit, as well as several other less rich (and more vegetarian) options, such as  (with breadcrumbs and nuts),  (with eggs and cheese), or simply  (with tomatoes and basil).

See also
 Tagliolini
 Bavette
 Passatelli
 Pappardelle
 Fettuccine

References

Cuisine of Emilia-Romagna
Wide pasta

Tagliatelle


Estadio Nuevo Los Carmenes, İspanya'nın Granada şehrinde 1995 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. İspanya'nın Granada Atlético ve Granada C.F. takımlarının maçlarını yaptığı stadyum, 22.524 seyirci kapasitelidir.

İspanya'daki stadyumlar
Granada'daki yapılar
Granada CF

Yeni Los Cármenes Stadyumu


Panzerkampfwagen I (Zırhlı muharebe aracı I), 1930'larda Nazi Almanyası tarafından üretilen hafif tank. Mühimmat envanter tanımı Sd.Kfz. 101 (özel amaçlı taşıt 101)'dir.

Tarih
Panzer I, ilk olarak 1936 yılında İspanya İç Savaşı sırasında faşist general Francisco Franco'ya destek amacıyla gönderilen Alman birliklerinde kullanıldı. Cumhuriyetçilere ait Sovyet T-26 ve BT-5 tanklarına göre bu tanklar motor bakımından güçsüz, silahsız ve sınıfsız araçlardı. Birkaç tanesinde 20 mm ya da 25 mm lik tanksavar silahı vardı.

15 adet Panzer IA Çinli milliyetçiler tarafından satın alındı. Bu tanklar Şangay çatışmaları sırasında Ağustos-Kasım 1937 tarihleri arasında Japonlara karşı kullanıldı. Neredeyse hepsi yok edildi veya terk edildi.

Panzer I aslen eğitim tankı olarak dizayn edildi. Daha sonra yerini Panzer III tankına bıraktı. Ancak bu tanklar göreve çıkana kadar Polonya Seferi, Fransa Seferi, Norveç'in istilası ve Danimarka harekâtlarında onların yerine kullanıldı.

Norveç'in istilası sırasında ilk zamanlar çok başarılı oldular. Bunun sebebi Norveç ordusunun elinde hiç tanksavar silahının bulunmamasıydı. Ama ilerleyen zamanda bu tanklar ağır makineli tüfek, direkt top ve hava atışı, geliştirilmiş patlayıcı ünite ve molotofkokteyli ile yapılan saldırılarla yok edildi.

1941 yılı sonuna kadar birkaç Panzer I hala Yugoslavya, Yunanistan, Kuzey Afrika ve Barbarossa harekâtlarında kullanılmaktaydı.

Panzer I daha sonra işgal edilen yerlerde güvenliği sağlamak ve panzer birliklerinin eğitimi sırasında kullanıldı. Birçoğu ise modifiye edilerek mühimmat taşıma, komuta aracı, alev makinesi veya uçaksavar silahlarına şase olarak kullanıldı.

Özellikler

Zırh
Panzer I'in taretinin üst kısmı 8 mm, kulenin alt ve üstü 6 mm, diğer yerleri 13 mm dökümsüz ya da yarı dökümlü homojen çelik zırh ile kaplanmıştı. Bu zırh birçok tüfek mermisini durdurmasına rağmen bundan daha güçlü tanksavar mermi ve toplarına karşı aracı koruyamazdı.

Silah
Panzer I taretinde iki adet 7.92 mm makineli tüfek taşırdı. Panzer I piyade ve silahsız araçlara karşı kullanışlı olmasına rağmen zırhlı araçlara karşı etkisizdi.

Motor
Panzer IA 57 beygirlik Krupp M305 4-silindirli benzinli motoru bulunuyordu. Bu motor araca yolda 37 km/s hız ve 145 km menzil sağlıyordu. Panzer IB'de ise 100 beygirlik 6 silindirli Maybach NL38TR motor bulunuyordu. Bu motorda araca yolda 40 km/s sürat ve 170 km menzil sağlıyordu.

Mürettabat
Panzer I'de iki kişilik mürettebat bulunuyordu. Sürücü ön bölümde komutan ise taret kısmında otururdu. Komutan silahları ve telsizi kullanırdı.

Panzerler, II. Dünya Savaşı'na damgasını vuran o dönemin en iyi harp makinelerinden biriydi.

Modelleri

Panzerkampfwagen I Ausf A (PzKpfw IA)

İlk üretilen modeldi. Haziran 1934 ile Temmuz 1936 yılları arasında 818 adet üretildi. Her ne kadar eğitim ve geliştirme aracı olarak düşünülse de ileriki yıllarda üretilecek Alman Panzer tanklarının atası sayılır. En son 1941 yılında Kuzey Afrika ve Finlandiya Harekâtında kullanıldı. Ausf A modeli 5,4 ton ağırlığında ve 4,02 m boyundaydı. Paletlerinin dışında kolayca tanınmasını sağlayacak 4 tekerleği vardı. Azami hızı 37 km/s ve menzili 145 km idi.

 Panzerkampfwagen I Ausf A ohne Aufbau
Bu modelin kulesi yoktu. Üst kısmı tamamen açıktı. Önde sürücü öğrenci oturuyor arkada 3 öğrencide onu izliyordu. Süspansiyon ve kule kısmı aynen Ausf A gibiydi. Ağırlığı 3,5 ton ve yüksekliği 1,15 m idi.

 Munitionsschlepper auf Panzerkampfwagen I Ausf A
Ausf.A şasisi temelli mühimmat taşıyıcı araç.

 Brückenleger auf Panzerkampfwagen I Ausf A
Ausf A şasisini kundağı motorlu köprü olarak kullanma denemesidir. Aracın zayıf süspansiyonu sebebiyle pratik olmadığı için terk edildi; konsept daha sonra Panzer II şasisi ile daha başarılı şekilde kullanıldı.

 Flammenwerfer auf Panzerkampfwagen I Ausf A
Makinalı tüfeklerin yerine araca 25 metre menzilli ve 10 sn süreyle ateşlenebilen alev makinesi takıldı. Fikir İspanya iç savaşı sırasında kısa menzildeki hedeflere karşı düşünüldü. Ancak kalıcı olmadı ve sadece Tobruk Harekâtı'nda Alman 5. Hafif Tank Tümeni'nde kullanıldı.

Kleiner Panzerbefehlswagen (klPzBefWg)
Bu model panzer birliklerine komuta etmek amacıyla üretildi. Araca beşinci bir tekerlek ve geliştirilmiş motor eklendi.

Panzerkampfwagen I Ausf B (PzKpfw IB)
The Ausf B en fazla üretilen Panzer I modeliydi. Ağustos 1935 ile Haziran 1937 tarihleri arasında 675 adet üretildi. Bu modelin geniş kulelisi ve güçlü Maybach NL38TR motoru bulunuyordu. Başlıca üreticileri Daimler-Benz, Henschel, Krupp, MAN ve Wegmann firmalarıydı.

Panzer I Ausf B özellikleri
 Ölçüleri:
uzunluk 4,42 m
yükseklik 1,72 m
genişlik 2,06 m
 ağırlık: 5,8 tons
 motoru: Maybach NL38TR,
 Vitesi: 5 ileri ve geri
 Motor Özellikleri:
hız: 40 km/h
menzil: 170 km
radyosu: FuG2
 Zırhı:
ön, yan, arka: 13 mm
çatı: 8 mm
Zemin: 6 mm
 Tareti: tek kişilik 360° elle çevrilen,açı: +18° ile -12°
Silah: tarette iki adet coaxial MG13 7.92 mm makinalı tüfek ve TZF2 top dürbünü
Mühimmat: 2.250 7.92 mm makinalı tüfek mermisi
 Mürettabat: 2

 Panzerkampfwagen I Ausf B ohne Aufbau
The Ausf B ohne Aufbau modelinde Ausf B şasesi kullanıldı ancak kule ve taret kısmı iptal edildi. 164 adet üretilen bu model panzer düzeltme ve onarım aracı olarak tasarlandı. Ancak 1940'lı yıllarda daha büyük ve ağır tankların ortaya çıkması ile bu görevden eğitim görevine gönderildiler. Ausf B modeline benzemesine rağmen 4 ton ağırlığında ve daha kısaydı. Mürettebatın bulunduğu kısmın üstü açık ancak kulesi zırhlı idi.

 4,7 cm PaK (t) (Sf) auf Panzerkampfwagen I Ausf B (Panzerjäger I)
Genelde Panzerjäger I adıyla bilinen bu model Almanların savaşta kullandığı ilk tank imha aracıydı. Taret yerine 4.7 cm PaK (t) tanksavar topu (Çekoslovakya'dan ganimet alınan) ile bunu çevreleyen kalkan yerleştirildi. 14.5 mm kalın zırhın arkası ve üstü açıktı ve sadece önden ve yandan gelen saldırılara karşı koruyordu. Top 35° sağa ve sola -8° ile +12° açı ile aşağı ve yukarı dönebiliyordu. 86 mermilik mühimmatı vardı. Ausf B modeline yakın özellikleri vardı. Ağırlığı 6,4 tondu ve Ausbf'ye göre 2,25 m daha uzundu.

 15 cm sIG 33 (Sf) auf Panzerkampfwagen I Ausf B
Ausf B şasesi üzerine konabilecek en ağır silah olan 150 mm ağır piyade silahı sIG 33 monte edilmiş ve taret kaldırılmıştır. Bu dev silahla aracın yüksekliği 2,8 metreye, genişliği ise 2,06 m ye çıkmıştır. Zırhı ise 10 mm oluşan hafif bir zırhtı ve sadece ön ve yanlardan koruma sağlıyordu. Toplamdaki 8,5 tonluk ağırlık üzerine konulan şase için çok fazlaydı ve başarısız bir çalışma oldu. 38 adet eski Ausf B tankı in Şubat 1940 ta değiştirilmeye başlandı ve sadece 6 adet araç 1943 yılında göreve çıktı. sIG 33 silahı 25 ° of yanal hareket alanı ve +75° / -4° arasındaki yükselme açısıyla çalışıyordu. Rblf36 model görüş tertibat vardı. Mühimmatı başka bir araç ile taşınıyordu.Çünkü araçta bunları koyacak yer kalmamıştı. Bu silah daha büyük şaseli araçlarda daha başarılı oldu.

 Flammenwerfer auf Panzerkampfwagen I Ausf B
İspanya İç Savaşı sırasında kullanılan modeldir.

 Ladungsleger auf Panzerkampfwagen I Ausf B
Ausf B modelinde tankın arka kısmını güçlendirmek amacıyla Ladungsleger (Türkçe patlayıcı katman) yerleştirilmiş modeldir.

Panzerkampfwagen I Ausf C (PzKpfw IC)
Hava operasyonlarında keşif görevinde kullanılması için yeniden dizayn edilen bir modeldir. Süspansiyonlar yeniden dizayn edilmiş, karayolu için harici tekerlekler konulmuş, motoru yenilenmiş ve zırhı geliştirilmiştir. Toplam ağırlığı 8,0 ton olan araçta Maybach HL45P motor ve 8 ileri, 2 geri vitesli yürüme aksamı bulunuyordu. Bu araç 4,19 m uzunluğunda ve 1,92 m genişliğe sahipti. Saatteki maksimum hızı 79 km/s hıza ulaşıyordu ve menzili ise 300 km idi. Silahı büyük oranda değiştirilerek bir adet 20 mm EW141 otomatik top, ile MG34 7.92 mm mitralyöz le silahlandırıldı. Silahlar yanal olarak 20° aşağıya doğru ise -10°'lik bir açıyla ateş edebiliyordu. Elle döndürülen bir sistem ile çalışıyordu. Önde 30 mm, yan ve arkada 20 mm, üst ve altta ise 10 mm zırh ile kaplanmıştı. Krauss-Maffei tarafından 40 adet tank Temmuz ile Aralık 1942 ayları arasında üretildi ve destek birliklerinde kullanıldılar. Renkli çizimi

Panzerkampfwagen I Ausf D (PzKpfw ID)
Bir tane VK602 adıyla üretildi. Renkli çizimi

Panzerkampfwagen I Ausf F (PzKpfw IF)
Prototipine verilen orijinal adıyla VK1801,yeni dizayn Panzer I tankı olan Ausf F, 21 tonluk ağır zırhlı piyade taarruz tankıydı. Olabilecek en kalın zırhla önde 80 mm, yan ve arkada 50 mm ve üst ile alt kısımda 25 mm zırh ile tamamıyla kaplanmıştı. Süspansiyon ve motor olarak Ausf C modeli örnek alınmış vites olarak 4 ileri ve bir geri vites kutusu kullanılmıştır. Aracın boyu 4,38 m genişliği 2,64 m ve yüksekliği ise 2,05 m oldu. Geniş paletler zemine daha az basınç yapıyordu. Maksimum hızı 25 km/s ve menzili 150 km idi. İki adet MG34 eksendeş mitralyöz ile silahlandırıldı. Her ne kadar zırhı sayesinde birçok tanksavar silahına karşı korunaklı olsa da düşük hızı ve zayıf silahları yüzünden düşman personeline karşı pek işe yaramadı. Krauss-Maffei tarafından Nisan-Aralık 1942 tarihleri arasında toplamda 30 adet üretildi. Sadece doğu harekâtında kullanıldı. Renkli çizimi

Şasesinden üretilen diğer araçlar
 15 cm sIG33(Sf) auf Panzerkampfwagen I Ausf B
 Kundağı motorlu 150 mm obüs. 38 adet dönüştürüldü.
 Panzerjäger I
Kundağı motorlu 47 mm tanksavar topu. 202 adet dönüştürüldü.
 Flammenwerfer auf Panzerkampfwagen I Ausf A
Alev makinası tankı. Panzer IA bu iş için kullanıldı.
 Ladungsleger auf Panzerkampfwagen I Ausf A
Mayın döşeme tankı. 100 adet dönüştürüldü.
 Munitionsschlepper Auf Panzerkampfwagen Ia und Ib
Mühimmat taşıyıcı. 1942-43 yılları arasında bütün Panzer I modelleri bu iş için kullanıldı.
 Flakpanzer I
Uçaksavar tankı. 24 adet Munitionsschlepper I Ausf A bu modele dönüştürüldü.
 Patlayıcı Tank
Bu tanklar uzaktan kumanda edilen ve içlerinde yüksek miktarda patlayıcı taşıyan araçlardı. Belli bir mesafeye gelince uzaktan patlatılarak düşmana zarar verilmeye çalışılıyordu.

Ayrıca bakınız
 II. Dünya Savaşı Zırhlı Araç Listesi
 II. Dünya Savaşı'nda Almanya tank üretimi#Toplam Üretim

Kaynakça

Dış bağlantılar
 AFV Database
 Pictures of Panzer I at battletanks.com
 Surviving Panzer I tanks  - A PDF dosyası the Panzer I tanks (PzKpfw. I, VK1801, Panzerbefehlswagen, Panzerjäger I tanks)

II. Dünya Savaşı'nda Almanya'nın tankları

Panzer I


Straßen-Eisenbahn beziehungsweise Strassen-Eisenbahn, Straßeneisenbahn oder Strasseneisenbahn ist:
 ein veralteter Begriff für eine Straßenbahn
 ein Namensbestandteil mehrerer ehemaliger Verkehrsunternehmen die Straßenbahnen betrieben, diese Bezeichnung war insbesondere in Norddeutschland und in Ungarn anzutreffen:
 Straßen-Eisenbahn-Gesellschaft in Braunschweig
 Breslauer Straßen-Eisenbahn Gesellschaft
 Danziger Straßeneisenbahn
 Görlitzer Strasseneisenbahn
 Strassen-Eisenbahn Gesellschaft Hamburg
 Kieler Straßen-Eisenbahn-Gesellschaft
 Magdeburger Strassen-Eisenbahn-Gesellschaft
 Mecklenburgische Straßen-Eisenbahn Aktien-Gesellschaft in Rostock
 Stettiner Straßen-Eisenbahn-Gesellschaft
 Temesvárer Straßen-Eisenbahn-Gesellschaft
 Budapester Straßeneisenbahn-Gesellschaft
 eine Wegebahn

Straßen-Eisenbahn


Clémentin peut désigner :

Patronymes
 Bernard Clémentin (1926-2003), officier parachutiste français de la Légion étrangère ;
 Jean Clémentin (1924-2023), journaliste français ;
 Luc Clémentin (?-), acteur et metteur en scène français de théâtre.

Prénoms
 Louis-Clémentin Bruyerre (1831-1887), architecte français.

Autres
 Roman pseudo-clémentin, écrit biblique du Nouveau Testament ;
 Clémentins,  membres de la communauté albanaise qui vivait en Syrmie aux   et  siècles ;
 Saint-Clémentin, ancienne commune des Deux-Sèvres.

Voir aussi

Clémentin


Baku Olympic Stadium () er et stadion beliggende i Aserbajdsjans hovedstad Baku. Det er hjemmebane for Aserbajdsjans fodboldlandshold, hvor det ved indvielsen i 2015 overtog rollen som nationalstadion fra Tofiq Bəhramov Stadion. Stadion benyttes også af fodboldklubben Qarabağ FK under dennes kampe i de europæiske turneringer. Der er en kapacitet på 69.870 siddepladser, hvilket er det største i Aserbajdsjan.

Baku Olympic Stadium er designet og bygget for at overholde UEFA's, FIFA's og IAAF's stadionkrav. Stadion er i kategori 4 efter UEFA stadionkategorier.

Opførelsen af de 225.000 kvadratmeter store stadion blev afsluttet i februar 2015 og åbnede den 6. marts 2015.

Baku Olympic Stadium blev anvendt ved EM i fodbold 2020 som bane for tre gruppe kampe og én kvartfinale: Danmarks kamp mod .

Arrangementer
Baku Olympic Stadium blev benyttet ved åbningsceremonien og atletikkonkurrencerne ved European Games i 2015.

Stadion var hjemmebane for Qarabag FK's Champions League gruppekampe ved 2017–18 UEFA Champions League.

Finalen ved 2018-2019 UEFA Europa League blev spillet på stadionennet den 29. maj 2019.

UEFA Euro 2020
Baku Olympic Stadium var ét af 11 stadioner der blev anvendt under Europamesterskabet i fodbold 2020, der blev spillet i 2021 grundet Covid-19-restriktionerne.

Andre notable fodboldkampe

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldstadioner i Baku
Etableret i 2015

Baku Olympic Stadium


Håndværk er en dansk kortfilm fra 2006 instrueret af Mia Isabel Edelgart.

Handling
Filmen foregår i et natligt mærkværdigt univers, hvor den følger en træt kvindes kamp for at falde i søvn. Hun distraheres og lader sig påvirke af adskillige lyde og stemninger. Da det med ét bliver hende for meget, udvikler historien sig i en uventet og uhyggelig retning.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2006

Håndværk (film)


Kilómetro 101 (en ruso: 101-й километр, sto pervy kilometr) era el nombre para la ley que restringía la libertad de circulación en la Unión Soviética a los expresos.

En la Unión Soviética, los derechos de una persona que salía de prisión o campo de trabajo, en muchas ocasiones, seguían restringiéndose por un largo período. En lugar de los documentos regulares para toda la población, los expresos recibían un sustituto temporal, un "billete de lobo" (traducción directa del ruso волчий билет, volchiy bilet), que los confinaba al exilio interior, sin derecho a vivir a menos de 100 km de los grandes centros urbanos. Esta medida resultó en la creación de muchas comunidades residenciales establecidas en el kilómetro 101 desde los confines de la ciudad. En la Rusia posterior a la URSS las restricciones se suprimieron, y la expresión se utiliza en la actualidad como sinónimo de un lugar apartado o salvaje.

Véase también
 Disidentes soviéticos
 Represión política en la Unión Soviética
 Artículo 58 (Código Penal de la RSFS de Rusia)

Referencias

Terminología soviética
Derecho de la Unión Soviética

Kilómetro 101


Kollmoor er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Breitenburg under Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kollmoor ligger omkring tre kilometer øst for Itzehoe ved floden Stör, der danner kommunens sydgrænse. Nord for Kollmoor går Bundesstraße 206 fra Itzehoe mod Bad Segeberg, mod sydvest motorvejen A23 fra Hamborg til Itzehoe.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Kollmoor


Caja Prytz (27. november 1877 på Frederiksberg, død 14. december 1916 i København) var en dansk maler.

Prytz er elev af Julius Paulsen 1896-98 og af Otto Haslund 1898-1900, samt elev hos Lucien Simon og Jacques-Émile Blanche i Paris 1904.

Caja Prytz malede portrætter, interiører og landskaber fra Danmark og  Italien. Hun malede også altertavler: Jesus helhreder en syg (1906, til Hou Kirke) og Den fortabte søns hjemkomst (1910-11, til Sjørring Kirke).

Ekstern henvisning

Referencer

Malere fra Danmark

Caja Prytz


Kup Zagrebačkog nogometnog saveza za sezonu 2000./01. je igran od rujna 2000. do svibnja 2001. godine  U kupu nastupaju klubovi s područja Grada Zagreba, a pobjednik natjecanja natjecanja je stekao pravo nastupa u pretkolu Hrvatskog kupa u sezoni 2001./02.
Kup je osvojilo Lučko, pobijedivši u završnici Croatiu iz Sesveta''.

Sudionici
U natjecanju su sudjelovala 43 kluba, prikazani prema pripadnosti ligama u sezoni 2000./01.

Rezultati

1. kolo
Igrano 13. rujna 2000.

2. kolo
Igrano 27. rujna 2000.

3. kolo
Igrano 11. listopada 2000.

4. kolo
Igrano 25. listopada 2000.

Četvrtzavršnica
Igrano 3., 4. i 14. travnja 2001.

Poluzavršnica
Igrano 9. svibnja 2001.

Završnica
Igrano 29. svibnja 2001.

Poveznice
 Zagrebački nogometni savez
 Kup Zagrebačkog nogometnog saveza

Izvori

 nk-maksimir.hr, Kup ZNS-a 2000./01., pristupljeno 8. rujna 2017.

2000-01
Zagreb-kup

Kup Zagrebačkog nogometnog saveza 2000./01.


Discografia lui Basshunter se compune din cinci album de studio, două compilații, 30 single-uri, cinci single-uri promoționale și 17 videoclipuri.

Albume

Albume de studio

Compilații

Single-uri

Single-uri promoționale

Videoclipuri

Referințe

Legături externe
  Site oficial

Basshunter
Basshunter

Discografia lui Basshunter


Allie MacDonald, née le  à Port Hawkesbury en Nouvelle-Écosse, est une actrice canadienne. Elle apparaît à l'âge de 10 ans dans le film The Real Howard Spitz de Vadim Jean. Elle est active à la télévision depuis 2009 et tient un des rôles principaux dans la série  en 2015.

Biographie
Allie MacDonald nait le  à Port Hawkesbury, une petite ville au sud de l'île du Cap-Breton en Nouvelle-Écosse, Canada. Elle commence très jeune à jouer dans des pièces de théâtre, puis apparaît à l'écran en 1998 aux côtés de Kelsey Grammer dans le film The Real Howard Spitz réalisé par Vadim Jean.

Elle se forme au Canadian College of Performing Arts à Victoria et déménage ensuite à Toronto en 2008. Elle joue depuis au cinéma et à la télévision. On la voit notamment en 2010 dans le film  de  et en 2012 dans Les Histoires qu'on raconte, de Sarah Polley, La Maison au bout de la rue de Mark Tonderai et The Forest (The Barrens) de Darren Lynn Bousman.

En 2015, elle tient un des rôles principaux dans la série .

Filmographie

Cinéma
 1998 : The Real Howard Spitz de Vadim Jean : Petite fille
 2009 : In the Grid de Rowan Nielsen (court métrage) : Maddy
 2009 : Red & Stone de Ernesto Sosa Lopez (court métrage) : Heather
 2009 : Green Christmas de  (court métrage) : Maddie
 2010 :  de  : Eve
 2011 : Blink de  (court métrage)
 2012 : Les Histoires qu'on raconte (Stories We Tell) de Sarah Polley : Joanna Polley
 2012 : La Maison au bout de la rue (House at the End of the Street) de Mark Tonderai : Jillian
 2012 : The Forest (The Barrens) de Darren Lynn Bousman : Sadie Vineyard
 2012 : The Riverbank de John L'Ecuyer : Patti Konstantin
 2013 :  de Zack Bernbaum : Meghan Hillridge
 2014 : Stage Fright  de Jérôme Sable: Camilla Swanson
 2015 :  La Ville de l'amour  d'Arles Netherwood-Schwesig (court métrage) : Sophia
 2018 : Under the Silver Lake : Meek Bride
 2019 : Why Not Choose Love: A Mary Pickford Manifesto de  : Lillian Gish
 2019 :  Life of Kai: Six Months  de Marshall Williams (court métrage) : Barb

Télévision
 2009 :
 2011 : The Listener : Regan Dennis (saison 2, épisode 8)
 2011 : Jessica King : Barbara Tamsin (saison 1, épisode 5)
 2011 : Mystère à Salem Falls de Bradley Walsh (téléfilm) : Megan Saxton
 2012 : The Firm : Sadie (épisode 10)
 2012 : Alphas : Lisa (saison 2, épisode 7)
 2012 : Haven : Tina (saison 3, épsiode 6)
 2013 : Lost Girl : Hannah (saison 3, épisode 8)
 2013 : Longmire : Delila (saison 2, épisode 2)
 2013 : Cinnamon Girl de Gavin O'Connor (téléfilm) : Cassie Carter
 2014 : Remedy : Sheila McCabe (saison 1, épisode 7)
 2015 : Dans l'engrenage de l'amour (Trigger Point) de Philippe Gagnon (téléfilm) : Ashley Robinson
 2015 :  : Belinda McKay (les 13 épisodes)
 2015 : Killjoys : Clara (saison 1, épisode 4)
 2016 : Orphan Black : Trina (saison 4, 4 épisodes)
 2016 : Private Eyes : The Demonic Donatella (saison 1, épisode 9)
 2016 : Conviction : Sierra Macy (épisode 8)
 2017 : Cardinal : Edie Soames (5 épisodes)
 2018 : Prête à tout pour être reine (Mean Queen) de Philippe Gagnon (téléfilm) : Amy Turner
 2019 : What/If (mini-série) : Maddie Carter (5 épisodes)
 2021-2022 : Pacific Rim: The Black : Brina (9 épisodes)

Notes et références

Liens externes

 Voix françaises d'Allie MacDonald sur rsdoublage.
 Voix québécoises d'Allie MacDonald sur doublage.qc.ca.

Actrice canadienne
Naissance en septembre 1988
Naissance dans le comté d'Inverness (Nouvelle-Écosse)

Allie MacDonald


Antonija Putić (Bjelovar) - hrvatska producentica, spisateljica i redateljica.

Boje Bilogore

Projekt Boje Bilogore pokrenula je 2016., a zahvaljujući starim zapisima Zvonimira Lovrenčevića, prvog istraživača tradicijske kulture u bjelovarskom kraju čiji su etnografski zapisi temelj etnomuzikološkim i etnološkim istraživanjima u bjelovarsko-bilogorskom području. "Mitološke predaje Bilogore" Lovrenčevićevi su zapisi objavljeni 1972. U njima autor navodi mjesta koje je Putić obišla i na njima napravila fotografije koje objavljuje na Facebook profilu Boje Bilogore. Profil je izazvao velik interes, a na njemu Putić svakodnevno objavljuje fotografije nastale u selima i mjestima diljem Bilogore. Fotografije s motivima Bilogore također su objavljene u nizu medija.

Kina nikad ne spava
Završetkom Akademije dramske umjetnosti te studija komunikologije u Zagrebu krenula je na putovanja, zbog posla, znatiželje i umjetničkog duha. Proputovala je, kako sama ističe, više zemalja nego što je planirala, a sada o njima rado piše i govori. Ništa ne zbližava ljude kao hrana – izgled, okus, miris, priprema … toliko je tema za razgovor…Posebice na tržnicama – od Zagreba, Istanbula, Pekinga, Singapura, Bangkoka do Kyota – svaka ima neku svoju posebnu draž.

Producentica i umjetnica Antonija Putić u Kini je provela više od tri godine. Očarana dalekoistočnom kulturom i načinom življenja, piše o svojim doživljajima i neobičnim mjestima koja je posjetila, okusima koje je isprobala i receptima koje je na Dalekom istoku prikupila te pripremila. Tekstove objavljuje na stranici http://antonijaputic.com
Uz objave u tiskanim medijima i portalima, gostovanja na radijskim stanicama, Antonija vodi i Facebook stranicu na kojoj možete saznati mnogobrojne zanimljivosti o nevjerojatnom životu Kine. Objavila je više od 200 tekstova u digitalnim i tiskanim medijima. Stalni je kolumnist za novine Bjelovarski list (od 2014.), portal Putoholičari, Zvono i Putopisi. Povremeno objavljuje tekstove i u drugim medijima. Tekstove objavljuje i na kineskome jeziku u kineskim medijima.

Izložbe i putopisna predavanja

U 2014. s umjetnicom Tamarom Segan Wharton postavlja izložbu "Kina nikad ne spava" koja je iste godine bila nominirana u kategoriji za najbolji projekt "Nagrade Dijana Klarić". Izložba koju prati i putopisno predavanje te projekcija autorskog dokumentarnog filma izlagana je u galerijama, umjetničkim prostorima, foto-klubovima i knjižnicama diljem Hrvatske.

Bojana i njeni ljudi

Nekoć veliko mjesto u kojem je djelovalo folklorno društvo, tamburaški sastav i veliko udruženje vatrogasaca danas bilježi pretežno stanovništvo starije životne dobi. Mladi su odselili u gradove ili su pak odselili iz Hrvatske, u Bojanu dolaze tek ponekad. No, u Bojani živi i radi akademski slikar Franjo Matešin koji je okosnica svih filmova Antonije Putić. Prvi iz ciklusa filmova o Bojani je film "Zovu me Franjo" (2009.). Režiju, scenarij i produkciju potpisuje Antonija Putić. Film govori o svakodnevici i stvaralaštvu Franje Matešina. Film "Bojanski godišnjak" (2016.) prati pripremu lokalnih novina Bojanski godišnjak koji je godinama radio akademski slikar Franjo Matešin. Bojanski godišnjak jedini je pisani trag o događanjima u mjestu Bojana. Naime, Franjo tijekom cijele godine bilježi sve što se u Bojani događa, a svakog siječnja izrađuje godišnjak za prethodnu godinu te jedan primjerak daruje svakoj obitelji u Bojani. Film Bojanski godisnjak sniman je u potpunosti u Bojani i govori o prolaznosti vremena u mjestu – životu njegovih stanovnika, posebice onih starijih koji drugačije gledaju na današnji ritam i prolaznost vremena. Film "Koga oćeš sad" treći je koji Putić snima u Bojani i ujedno završni film ciklusa "Bojana i njeni ljudi".
Producirala nekoliko studentskih filmova svih formi (redatelji Lonjak, Jusić, Pusic, Šeregi, Mardešić).

Kazališni rad

Za vrijeme studija na Akademiji dramskih umjetnosti Putić surađuje s vodećim kazalištima u Hrvatskoj, te počinje raditi na kazališnim festivalima. Za produkciju festivala F.R.K.A. nagrađena je dekanovom nagradom. U rodnom Bjelovaru s glumcem Goranom Navojcem radi na BOK festu od njegovog osnutka 2003. godine. Festival je kroz godine posjetilo više od 100 tisuća ljudi, a na njemu je kroz godine sudjelovalo više od tri tisuće sudionika.

Kao dio produkcijskog tima od 2005. radi i na Mess festivalu u Sarajevu (Bosna i Hercegovina), jednom od najvećih festivala na području bivše Jugoslavije gdje surađuje s istaknutim umjetnicima Europe i svijeta − Robert Wilson (SAD), Fernando De Ita (Meksiko), Eugenio Barba (Danska), Hristo Bojčev (Bugarska), George Banu (Francuska), Renate Klett (Njemačka), Ignacio Garcia (Španjolska), Gjergji Prevazi (Albanija), Blagoja Stefanovski (Makedonija).

Radi i na drugim velikim festivalima - Dubrovačke ljetne igre (Hrvatska), ImPulsTanz (Austrija), Festiwal Szekspirowski (Poljska).
Surađuje s nizom uglednih kazališta - Nada Especial Tanz (Švicarska), Volksbuhne am Rosa-Luxemburg-Platz Berlin (Berlin, Njemačka), Teatro Timbre4 (Argentina), Theatro De Ciertos Habitantes (Meksiko), Babilonia Teatri (Italija), Needcompany (Belgija). Surađuje s gotovo svim narodnim kazalištima u regiji: Narodno pozorište Sarajevo (BIH), Narodno pozorište "Vojdan Černodrinski" (Makedonija), Jugoslavensko dramsko pozorište (Srbija), Crnogorsko narodno pozorište (Crna Gora), Slovensko narodno gledališće Maribor (Slovenija), Narodno kazalište Budimpešta (Mađarska), kao i velikim brojem uspješnih regionalnih kazališta poput Ateljea 212 iz Beograda i Kamernog teatra 55 iz Sarajeva.
Radila na predstavi Za dobra stara vremena u produkciji Željke Ogreste, režiji Maria Kovač. U Teatru Exit radi kao dio produkcijskog tima predstave Nemirne noge u režiji Saše Anočića.

U 2011. seli u Belgiju gdje radi za umjetnika Ivu Dimcheva. Postaje glavni producent njegova umjetničkog prostora Volksroom, a kroz Residency at Volksroom, Volksroom studio i Gallery Volksroom u dvije godine rada za Volskroom Brussels organizira dvjestotinjak različitih događanja − performansa, predstava, izložbi, koncerata, radionica, prezentacija. Surađuje s nizom uglavnom mladih autora iz cijele Europe − Fleur Khani (Belgija), Sabine Molenaar (Nizozemska), Fernando Belfiore (Nizozemska-Brazil), MAKTUB noir (Italija), Elektromove Animation Theatre (Italija), Sonya Levin (Rusija).

Radionice

Od 2016. za Konfucijev istitut u Zagrebu vodi radionice za osnovnoškolce pod nazivom "Ne mo'š ostat gladan u Kini". Radionica najmlađima na zabavan i interaktivan način predstavlja kulturu i tradiciju kineske kuhinje, običaje koji su vezani uz hranu, obiteljsko okupljanje.

Dugi niz godina Antonija Putić vanjski je suradnik Doma učenika srednjih škola Bjelovar gdje vodi dramsku skupinu. Godinama oduševljavaju publiku svojim nastupima na regionalnim i državnim Domijadama. Prva mjesta osvajaju na regionalnim Domijadama u Varaždinu, Virovitici, Križevcima, Kutini, Bjelovaru. Najboljim glumcem proglašen je Filip Cesar na državnoj Domijadi 2007. u Umagu. Posebno je važna 2003. godina u kojoj premijerno prikazuju cjelovečernju predstavu za odrasle "Hotel za luđake". Režiju i adaptaciju teksta potpisuje Antonija Putić. Dvije godine kasnije oduševljavaju publiku s predstavom za djecu "Plava boja snijega" te ponovo predstavom za odrasle "Sabina ili oženiti se majkom" čiju režiju i adaptaciju teksta potpisuje Putić. Predstava ima niz izvedbi, a za postignute rezultate i promicanje županije, ured Bjelovarsko-bilogorske županije dodjeljuje dramskoj skupini i voditeljici Putić zasluženo priznanje.

Životopisi, Bjelovar
Hrvatski filmski redatelji
Hrvatski filmski producenti
Hrvatski književnici

Antonija Putić


Q-ugljik je alotropska modifikacija ugljika. Otkriven je 2015. godine. Prema prvim informacijama tvrđi je od dijamanta, feromagnetičan, električki vodljiv i svijetli kada ga se izloži manjoj količini energije.

Istraživači su pomoću vremenski kontroliranih laserskih pulseva (od 200 nanosekundi) zagrijavši ga na 3,700 °C (4,000 K ; 6,700 °F) otopili ugljik, zaobilazeći na taj način termodinamička ograničenja.
Rezultirajuća otopina je zatim naglo ohlađena (zbog toga prefiks "Q" - "Quenched") što, općenito rečeno, omogućuje pretvaranje ugljika u Q-ugljik i dijamant.
Prema tvrdnjama, istraživačima je trebalo samo 15 minuta da proizvedu jedan karat Q-ugljika. Također je značajna i činjenica da se dijamanti, koji su nusprozvod uz Q-ugljik, na ovaj način mogu dobivati pri atmosferskom tlaku i vjerojatno na jeftin i brz način što je do sada bilo nemoguće.
Budući da je otkriven nedavno još se ne može predvidjeti gdje će se sve Q-ugljik upotrebljavati, spominju se npr. svjetlovodni uređaji, strojna obrada, bušenje u dubokom moru, biomedicinski senzori.

Ugljik

Q-ugljik


El arroyo Tres Cruces Chico es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Artigas perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla Yacaré Cururú y desemboca en el arroyo Tres Cruces Grande.

Referencias

Tres Cruces Chico
Tres Cruces Chico
Tres Cruces Chico

Arroyo Tres Cruces Chico


An Johnsonia pubescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Johnsonia pubescens in nahilalakip ha genus nga Johnsonia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 J. p. cygnorum
 J. p. pubescens

Mga kasarigan

Johnsonia

Johnsonia pubescens


Danske billeder er en turistfilm fra 1971 instrueret af Lars Brydesen og Claus Ørsted efter manuskript af Klaus Rifbjerg.

Handling
Danmark og danskere set med Klaus Rifbjergs, Brydesens og Ørsteds øjne. Et til filmen nyskrevet digt af Rifbjerg, fremført af forfatteren selv, understreger filmens kritiske, men indfølende holdning.

Referencer

Eksterne henvisninger

Turistfilm fra Danmark
Danske film fra 1971

Danske billeder


Storskråpe () er en atlantisk stormfugl.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Atlanterhavets fugle
Stormfugle

Storskråpe