La grotte Crispine est un site archéologique néolithique situé dans la chaîne de la Nerthe, dans le 16ème arrondissement de Marseille, en France. C'est une des rares grottes à sépulture intentionnelle connues dans la région marseillaise.

Description

Selon son inventeur, Stanislas Clastrier, le nom de cette grotte pourrait dériver de Christ-Pinis, signifiant qu'elle aurait été sacrée « grotte du Christ dans les pins », en raison du service qu'elle aurait rendu en 1793 sous la Terreur (1793-94), des prêtres réfractaires (dont le Père Reymonet) ayant célébré des messes clandestines dans les grottes de la chaîne de l'Estaque, selon l'Abbé Ollivier (Monographie de Gignac).

Située au nord-est du cap Ragnon, sur les hauteurs du port de Corbières, elle est difficilement accessible, car elle est actuellement sur la propriété d'un ancien site industriel chimique en cours de décontamination, qui était un des sites industriels les plus importants du département des Bouches-du-Rhône (150 hectares), où les industries se sont succédé sans interruption depuis sa création en 1883 par l'entreprise Rio Tinto à la cessation de l'activité de Métal Europe en 2001.

L'entrée de cette grotte présente une forme ogivale. Longtemps utilisée comme bergerie, un mur percé d'une porte la ferme en partie, elle mesure  de long et  de large. Son altitude moyenne est d'environ . Elle surplombe presque l'entrée du tunnel qui perce la montagne à cet endroit et qui relie Marseille au Rhône.

Découverte

Le , Stanislas Clastrier, un pionnier de l'archéologie protohistorique marseillaise, y découvrit un gîte d'un grand intérêt, dont les restes (un foyer, des poteries néolithiques en terre noire, des petits grattoirs et de nombreux coprolithes de canidés) ont été légués à l'institut historique de Provence. Il y aurait rencontré une ancienne tranchée de fouille (d'origine inconnue, attribuée hypothétiquement à Marion ou E. Fournier), et découvert à gauche, dans une alcôve naturelle, des traces d'habitation moderne : , et en travers du petit axe de la grotte quelques os, de gros coquillages et une corne de chèvre.

De retour, Clastrier aurait fait des démarches pour obtenir l'autorisation de passer à travers les usines pour poursuivre l'exploration, il y aurait alors découvert un fragment de poterie néolithique ou ligure, puis dans un boyau assez étroit, il aurait découvert de premiers silex mais aussi des débris d'os qui correspondraient à la faune locale, ainsi que des nourritures et restes de repas, une moitié d'écuelle taillée dans un morceau de bois, des dents de moutons, de la céramique similaire à celle des habitats préhistoriques des environs, des os brisés et brûlés, des coquillages marins, des patelles, des bois carbonisés charbons.

Le 5 juin, il découvre une autre salle ronde de 3 mètres sur 3, intacte, dans laquelle il trouve des couteaux, des grattoirs, des outils primitifs en silex qui auraient servi à l'époque néolithique, des percuteurs, des bois brûlés, des restes de repas, de la poterie, des os d'animaux et, enfin et surtout, des ossements humains qui auraient pu appartenir au moins à deux individus, un adulte et un enfant :

Analyse

Clastrier aurait découvert peu après dans cette même alcôve sépulcrale des dents ainsi qu'une vertèbre d'équidé et une partie de mâchoire de cervidé accompagnés d'un racloir en silex de forme et de facture lui évoquant le Paléolithique. Daumas précise que, jusqu'en 1934, dans le territoire de Marseille, aucun objet rapporté au Paléolithique, ne résistait à une critique sérieuse et objective, et que les rayures de l'omoplate ne semblent pas intentionnelles comme l'avait cru Clastrier. Le racloir en silex, en revanche, a la forme épaisse et trapue propre au Paléolithique et sa surface raclante semble retouchée selon une technique magdalénienne.

Pour Daumas, il s'agirait d'une sépulture secondaire de la fin du néolithique : elle peut être considérée comme simple puisque les cadavres ont été inhumés en pleine terre, mais selon un rite complexe dans la mesure où les cadavres avaient été incinérés au préalable, ce qui peut expliquer que seule une petite partie des ossements a été retrouvée. Face à la mer, avec une voûte imposante, cette grotte possède plusieurs caractéristiques propres aux autres sites sépulcraux de la région au néolithique (Grotte des Héritages, Baux des Morts sur l'île de Jaire, grotte des Infernets près d'Auriol, grotte Loubière).

Plusieurs couches attestent de ses différentes fonctions au Néolithique. Les niveaux les plus riches sont récents et datent du Néolithique final ou de l'âge du bronze.

Malheureusement, de nos jours, cette grotte se trouve sur le site de dépollution des usines, après avoir servi pendant longtemps de déchetterie.

Notes et références

Bibliographie
  (rapport de fouilles, référence ARR93_RAP07404).
 .
 .

 .
 G. Giorgetti, Atlas de Préhistoire, Carte de Marseille (11100 000), mémoire de Maîtrise, Centre d'Aix, LAPMO, Université de Provence, 1972, 229 p.
 .
 .

Crispine
Site préhistorique dans les Bouches-du-Rhône
Site néolithique en Provence-Alpes-Côte d'Azur
Marseille à la Préhistoire

Grotte Crispine


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 7. travnja – Milutin Cihlar Nehajev, hrvatski književnik, novinar, kazališni i glazbeni kritičar (* 1880.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1931.


Kaos GL Derneği, 1994'ün Eylül ayında Türkiye'deki LGBTQ+ bireylerin bir araya gelerek, maruz bırakıldıkları ayrımcılığa karşı mücadele ederek özgürleşmek amacıyla Ankara'da kurduğu, eşcinsellerin kurtuluşunun heteroseksüelleri de özgürleştireceği fikrini şiar edinen bir LGBTQ+ derneğidir. 1994'ün yazında İnsan Hakları Derneği (İHD), Ankara Şubesi'nde oluşturulan Gey ve Lezbiyen Hakları Komisyonu'nda çalışmalar yürüten aktivistler Kaos GL'nin oluşmasına katkıda bulundular.

Kaos GL grubu kurulduğundan beri Kaos GL dergisini çıkarmaktadır. 20 Eylül 1994'te Kaos GL Dergisi'nin ilk sayısı yayınlandı. Eylül 2000 tarihinden bu yana da Kaos Kültür Merkezi'nde kültürel etkinlikler, toplantılar, film gösterimleri düzenleyen KAOS GL Derneği, ilk LGBT kütüphanesini de oluşturmuştur.

Tüzel kimliği
Kaos Gay ve Lezbiyen Kültürel Araştırmalar ve Dayanışma Derneği (Kaos GL) dernekleşmek için resmi başvuruda bulundu ve 15 Eylül 2005 tarihinde tüzel kişilik kazandı. Ancak Ankara Valiliği 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56. Maddesinde yer alan "Hukuka ve ahlaka aykırı dernek kurulamaz" hükmüne dayanarak dernek tüzüğünün ve isminin ahlaka aykırı olduğu gerekçesiyle kapatılması için Cumhuriyet Savcılığı'na başvurdu. Valiliğin başvurusunu inceleyen Basın Savcısı ise dava açılmasına gerek görmedi, böylelikle Kaos GL Türkiye'de tüzel kişilik kazanan ilk LGBT derneği oldu.

Dava
21 Temmuz 2006'da derneğin yayımladığı Kaos GL dergisinin "Cinselliğin Görselliği, Görselliğin Cinselliği: Pornografi" konusuna yer veren 28. sayısının tüm nüshalarının "genel ahlakın korunması ilkesine aykırı olduğu" gerekçesiyle toplatılmasına karar verildi ve derginin yazı işleri müdürü Umut Güner hakkında "basın yoluyla müstehcen görüntüler yayımlamak" suçundan ceza davası açıldı. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 22 Kasım 2016 tarihli kararında "derginin söz konusu sayısının bir bütün olarak değerlendirildiğinde, eleştirel ve analitik yazılar aracılığıyla, farklı yaklaşımlara ve özellikle LGBTQ+ kişilerin yaklaşımlarına göre pornografi konusunu ele aldığını" ve "yerel makamların, bilgi sahibi olmayan bir toplumun söz konusu dergiye erişimini engellemek amacıyla sayının bütün nüshalarının toplatılmasına nazaran daha hafif nitelikte önleyici bir tedbiri uygulamaya çalışmadığını" tespit etti ve Kaos GL'nin ifade özgürlüğü hakkının ihlal edildiğine oybirliğiyle karar verdi.

Ödüller
2015 Uluslararası Hrant Dink Ödülü

Üyelikler

 Denge ve Denetleme Ağı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Çevrimiçi dergi arşivi
 Kaos GL hakkında  - FeministBellek

Kaos GL
Halkların Demokratik Kongresi

Kaos GL


Dyrham est un village du Gloucestershire, en Angleterre. Il est situé dans le sud du comté, près de l'extrémité sud-ouest de la chaîne des Cotswolds, à une quinzaine de kilomètres à l'est de la ville de Bristol. Administrativement, il relève de l'autorité unitaire du South Gloucestershire. Avec le hameau de Hinton, situé juste au nord, il forme la paroisse civile de Dyrham and Hinton, qui comptait  au recensement de 2011.

Toponymie

Le nom Dyrham provient des éléments vieil-anglais  « cerf, daim » et  « vallée ». Il est attesté sous la forme Deorhamme en 950. Dans le Domesday Book, compilé en 1086, le village figure sous le nom de Dirham.

Histoire

La Chronique anglo-saxonne rapporte qu'en 577, la bataille de Dyrham oppose les Ouest-Saxons, menés par Cuthwine et Ceawlin, aux Bretons. Elle se solde par la défaite des Bretons et la mort de trois de leurs rois : Coinmagil, Candidan et Farinmagil. À la suite de leur victoire, les Anglo-Saxons prennent le contrôle des villes de Gloucester, Cirencester et Bath. En accédant au canal de Bristol, ils isolent les Bretons du sud-ouest de l'Angleterre (Cornouailles et Domnonée) de ceux du pays de Galles.

Le Domesday Book indique qu'en 1086, Dyrham compte . Son domaine, dont la valeur est évaluée à , appartient à un dénommé Guillaume, fils de Guy. Le manoir de Dyrham se transmet par la suite dans les familles Newmarch, Russell et Denys. À la fin du , le ministre William Blathwayt fait construire le manoir de Dyrham Park sur le site de l'ancienne résidence manoriale, juste à l'est du village.

Références

Liens externes

Village dans le Gloucestershire

Dyrham


Marekatte (Cercopithecus), eller de egentlige marekatte, er en slægt i familien hundeaber med cirka 25 arter. Marekatte lever i Afrika syd for Sahara. Det er middelstore primater, der sædvanligvis lever i træer. De er altædende, men æder hovedsageligt frugter.

Udseende
Marekatte har en slank krop, lange baglemmer og små hænder med lang tommelfinger. Pelsens grundfarve varierer mellem gulgrøn, blågrå, rødbrun og sort. Flere arter har artstypisk tegning i ansigtet, eksempelvis med afvigende farve af skæg eller knurhår. Kropslængden ligger mellem 30 og 70 cm og dertil kommer en 50 til 100 cm lang hale. Vægten varierer mellem 1,8 og 12 kg afhængig af arten.

Navn
Navnet "marekat" kommer sandsynligvis fra sanskrit markaţa (मर्कट), der betyder abe, og anvendes almindeligt inden for de germanske sprog for denne slægt. På tysk og hollandsk er det dog med tiden blevet til henholdsvis Meerkatze og meerkat - altså "en kat [som er kommet] fra/over havet". Da de første hollandske nybyggere slog sig ned i Sydafrika i slutningen af 1600-tallet troede de, at surikater var marekatte og kaldte dem derfor meerkat. Briterne tog siden denne betegnelse til sig, da de begyndte at kolonisere Sydafrika i 1800-tallet, hvilket er grunden til at arten surikat på engelsk hedder meerkat. På hollandsk hedder en surikat dog stokstaartje.

Udbredelse og levevis
Marekattenes udbredelsesområde ligger i Afrika og strækker sig fra Gambia over det sydlige Sudan til Sydafrika.

Marekatte forekommer i forskellige habitater som regnskov, mangrove samt træbevokset savanne. De undgår områder uden træer og optræder ofte nær floder eller andet vand. Marekatte er typiske trælevende dyr og lever ofte i store grupper. De er gode til at klatre og til at springe mellem træerne, men opholder sig alligevel en del af tiden på jorden. Når de føler sig truede, klatrer de op i træerne. Marekatte er dagaktive, særlig morgen, eftermiddag og aften. Halen kan anvendes som gribeværktøj, men anvendes normalt kun til at holde balancen.

Social adfærd
Grupperne består sædvanligvis af 10 til 30 individer, men undertiden forekommer større flokke på op til 200 individer. De mindre grupper ledes af en gammel han, som tager vare på flokkens sikkerhed. Ved fare udstøder den et advarselskald, der får alle til at flygte til den nærmeste gruppe træer eller skov. Marekatte kan forsvare sig mod rovfugle, og også andre rovdyr har svært ved at få fat i dem. Normalt forlader hanner flokken, når de bliver kønsmodne og undertiden danner de midlertidige grupper, der kun består af hanner. Hver gruppe har et territorium, men undgår trods dette større stridigheder. En del marekatte danner grupper med mangabeyer eller slankaber (underfamilien Colobinae). Kommunikationen sker med forskellige ansigtsudtryk. Også pelspleje spiller en større rolle i gruppens sociale sammenhold. For at advare hinanden om forskellige farer, har de udviklet særlige advarselsstemmer.

Føde
Foruden frugt, græsfrø og anden planteføde lever marekatte af fugleæg og fugleunger. De tager også insekter og øgler. Marekatte gemmer ofte den fundne føde i deres kindposer for at æde den senere mere uforstyrret.

Formering
Forplantningen er ikke bundet til nogen bestemt årstid, men unger fødes oftest i slutningen af en tørtid. Drægtighedsperioden varierer mellem fem og syv måneder og sædvanligvis føder hunnen kun en unge ad gangen, men tvillinger forekommer undertiden. Hunnen giver die i cirka to år og ungen bliver kønsmoden ved 4 til 6 års alderen. Det ældst kendte individ i fangenskab blev 38 år gammel. I naturen er levetiden normalt højst 20 år og sjældent op til 30 år.

Naturlige fjender
Til marekattenes naturlige fjender hører rovfugle, slanger, bavianer og leoparder, men den største trussel er mennesket.

Marekatte og mennesker
I visse regioner betragtes marekatte som skadedyr, da de æder frugt og korn fra dyrkede områder. De kan også overføre en del sygdomme som gul feber. På den anden side anvendes de ofte som forsøgsdyr. Marekatte spiller en betydelig rolle for planternes spredning i og med at de taber frugter med frø. Den største trussel mod marekatte er forvandlingen af deres levesteder til agerjord. I en vis udstrækning jages de for kødets skyld. World Conservation Union (IUCN) lister flere arter som truede (endangered) eller sårbare (vulnerable) samt en enkelt som kritisk truet.

Arter

Ifølge Wilson & Reeder 2005 omfatter slægten 25 arter som er fordelt i otte grupper. I 2012 kom en nyopdaget art til.

 dryas-gruppen
 Dryasmarekat (C. dryas)
 diana-gruppen
 Dianamarekat (C. diana)
 C. roloway
 mitis-gruppen
 C. albogularis
 C. doggetti
 C. kandti
 Diademmarekat (C. mitis)
 Hvidnæset marekat (C. nictitans)
 mona-gruppen
 C. campbelli
 C. denti
 C. lowei
 Nonneabe (C. mona)
 C. pogonias
 Wolfs marekat (C. wolfi)
 cephus-gruppen
 C. ascanius
 Blålæbet marekat (C. cephus)
 C. erythrogaster
 Rødøret marekat (C. erythrotis)
 Lille hvidnæset marekat (C. petaurista)
 C. sclateri
 lhoesti-gruppen
 C. lhoesti
 C. preussi
 C. solatus
 hamlyni-gruppen
 C. hamlyni
 Lesula (C. lomamiensis)
 neglectus-gruppen
 Brazzaabe (C. neglectus)

Kilder og eksterne henvisninger

 Thomas Geissmann: Vergleichende Primatologie. Springer, Berlin 2003,
 Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. 6. Auflage. Johns Hopkins University Press, Baltimore 1999,

Marekatte


.gd Grenada için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Grenada'da iletişim
gd
1992 tanıtımları

.gd


Inferno, Dante'nin İlahi Komedyası'nda adı geçen cehennemdir. Burası "Limbo, Frode, Traditori.." gibi adlandırılan dokuz kattan oluşur. İyi insanlar arafa giderler. Dürüst dinsizler Limbo denen birinci kata gider, ne ceza vardır ne ödül. Şehvetin pencesine düşenler ikinci kata, aç gözlüler üçüncü kata, savurganlar dördüncü kata, gazap ve öfke verenler beşinci kata, düzene ve inançlara karşı gelenler altıncı kata, şiddet kullananlar eziyet edenler yedinci kata, hilekâr ve yobazlar sekizinci kata ve hainler dokuzuncu kata giderler. Dokuzuncu kata Cocytus denir ve şeytan burada yaşar. En dipteki yer dokuzuncu kattır, gerek tanrıya, gerek ailesine, gerek ülkesine ihanet edenler buraya gelirler.

Iced Earth adlı thrash ve power metal grubu aynı adlı bir şarkı bestelemiştir.

İlahî Komedya
Muhammed'in kültürel tasvirleri

Inferno (Dante)


Antonio García González (Monterrey, Nuevo León, 19 de junio de 1889 - ibídem, 31 de octubre de 1972) fue un abogado y político mexicano que fue diputado federal y alcalde de la ciudad de Monterrey.

Nació en Monterrey, Nuevo León, el 19 de junio de 1889, siendo hijo del gobernador Canuto García y de doña Josefa González de García. Obtuvo su título de abogado en 1917 por la Escuela de Jurisprudencia de Nuevo León, de la cual fue catedrático, secretario, tesorero y bibliotecario. Fue defensor de oficio militar y oficial mayor de gobierno en 1923. Diputado al Congreso de la Unión en 1928, y alcalde de la ciudad de Monterrey entre 1929 y 1930. También diputado local en 1931, secretario general de gobierno en octubre de 1933 y procurador general de justicia de 1943 a 1946. Tuvo una larga carrera como notario público. Falleció en Monterrey el 31 de octubre de 1972.

Bibliografía

Nacidos en Monterrey
Abogados de Nuevo León
Políticos de Nuevo León
Presidentes municipales de Monterrey
Diputados de la XXXIII Legislatura de México
Fallecidos en Monterrey

Antonio García González


Yerleşim yerleri
 Balcı, Ortaköy - Aksaray ili Ortaköy ilçesine bağlı mahalle
 Balcı, Borçka - Artvin ili Borçka ilçesine bağlı köy
 Balcı, Gönen - Balıkesir ili Gönen ilçesine bağlı mahalle
 Balcı, Ilgaz - Çankırı ili Ilgaz ilçesine bağlı köy
 Balcı, Gelendost - Isparta ili Gelendost ilçesine bağlı köy
 Balcı, Kandıra - Kocaeli ili Kandıra ilçesine bağlı mahalle
 Balcı, Bor - Niğde ili Bor ilçesine bağlı köy

Kişiler
 Serhat Balcı
 Serkan Balcı
 Şükrü Balcı

Balcı


The simple past, past simple, or past indefinite, sometimes called the preterite, is the basic form of the past tense in Modern English. It is used principally to describe events in the past although it also has some other uses. Regular English verbs form the simple past in -ed; however, there are a few hundred irregular verbs with different forms.

The term "simple" is used to distinguish the syntactical construction whose basic form uses the plain past tense alone, from other past tense constructions which use auxiliaries in combination with participles, such as the present perfect, past perfect, and past progressive.

Formation
Regular verbs form the simple past end-ed; however there are a few hundred irregular verbs with different forms. The spelling rules for forming the past simple of regular verbs are as follows: verbs ending in -e add only –d to the end (e.g. live – lived, not *liveed), verbs ending in -y change to -ied (e.g. study – studied) and verbs ending in a group of a consonant + a vowel + a consonant double the final consonant (e.g. stop – stopped).  For details see .

Most verbs have a single form of the simple past, independent of the person or number of the subject (there is no addition of -s for the third person singular as in the simple present). However, the copula verb be has two past tense forms: was for the first and third persons singular, and were in other instances. The form were can also be used in place of was in conditional clauses and the like; for information on this, see English subjunctive. This is the only case in modern English where a distinction in form is made between inversion, negations with not, and emphatic forms of the simple past use the auxiliary did. For details of this mechanism, see do-support. A full list of forms is given below, using the (regular) verb help as an example:
Basic simple past:
I/you/he/she/it/we/they helped
Expanded (emphatic) simple past:
I/you/he/she/it/we/they did help
Question form:
Did I/you/he/she/it/we/they help?
Negative:
I/you/he/she/it/we/they did not (didn't) help
Negative question:
Did I/you/he/she/it/we/they not help? / Didn't I/you/he/she/it/we/they help?

Base form

Affirmative (+)
S +  verb(ed) + c

Negative (-)
S + did not ( didn't) + verb + C

Usage
The simple past is used for a single event (or sequence of such events) in the past, and also for past habitual actions:
He took the money and ran.
I visited them every day for a year.

It can also refer to a past state:
I knew how to fight even as a child.
For actions that were ongoing at the time referred to, the past progressive is generally used instead (e.g. I was cooking). The same can apply to states, if temporary (e.g. the ball was lying on the sidewalk), but some stative verbs do not generally use the progressive aspect at all, typically verbs of mental states (know, believe, need), of emotional states (love, dislike, prefer), of possession (have, own), of senses (hear) and some others (consist, exist, promise) – see  – and in these cases the simple past is used even for a temporary state:
The dog was in its kennel.
I felt cold.
However, with verbs of sensing, it is common in such circumstances to use could see in place of saw, could hear in place of heard, etc. For more on this, see can see.

If one action interrupts another, then it is usual for the interrupted (ongoing) action to be expressed with the past progressive, and the action that interrupted it to be in the simple past:
Your mother called while you were cooking.

The simple past is often close in meaning to the present perfect. The simple past is used when the event happened at a particular time in the past, or during a period which ended in the past (i.e. a period that does not last up until the present time). This time frame may be explicitly stated, or implicit in the context (for example the past tense is often used when describing a sequence of past events).
I was born in 1980.
We turned the oven off two minutes ago.
I came home at 6 o'clock.
When did they get married?
We wrote two letters this morning.
She placed the letter on the table, sighed, and left the house.

These examples can be contrasted with those given at . Also, for past actions that occurred before the relevant past time frame, the past perfect is used.

Various compound constructions exist for denoting past habitual action. The sentence When I was young, I played football every Saturday might alternatively be phrased using used to (... I used to play ...) or using would (... I would play...).

The simple past form also has some uses in which it does not refer to a past time. These are generally in condition clauses and some other dependent clauses referring to hypothetical circumstances, as well as certain expressions of wish:
 If he walked faster, he would get home earlier.
 I wish I knew what his name was.
 I would rather she wore a longer dress.
For more details see the sections on conditionals, dependent clauses and expressions of wish in the article on uses of English verb forms.

For use of the simple past (and other past tense forms) in indirect speech, see . An example:
He said he wanted to go on the slide.

Pronunciation of -ed
The regular verbs ending with -ed are pronounced as follows:

 Regular verb endings with voiced consonants+/d/, e.g. hugged /hʌɡd/.

 Regular verb endings with unvoiced consonants+/t/, e.g. stopped /stɒpt/.

 Regular verb endings with /t/ or /d/ + /ɪd/, e.g. needed /niːdɪd/.

See also
English verbs
Uses of English verb forms
Preterite
Past tense
Other tenses:
Simple present
Present perfect

References
iStudyEnglishOnline (2015). Past Simple Uses & Explanations.  Archived from the original on August 14, 2015.

Grammatical tenses

Simple past


خليل بن إبراهيم بن ناصر الشبرمي التميمي  ، شاعر قطري، ولد سنة 1971في مدينة سميراء التي تقع في منطقة حائل شمال المملكة العربية السعودية، مدرس في كلية الآداب تخصص لغة عربية في جامعة الملك سعود بالمملكة العربية السعودية وعمل في مجال التدريس عندما كان في السعودية يحمل الجنسيتين السعودية والقطرية، وبناء على اتفاقيات دول الخليج في عدم ازدواج الجنسية، فقد إكتفى بالجنسية القطرية في عام 2007م، وله العديد من القصائد في مجال الغزل والمدح والرثاء والمفاخرة وغيرها الكثير.

الشيلات
يمتاز خليل الشبرمي بحنجرة ذهبية في إلقاء الشيلات وما يميزه هو نَفَسُهُ العميق أثناء آداء الشيلة، ومن الواضح أن لديه الكثير من العلم بأنواع الشيلات ويستطيع التبديل بين نبرات صوته ليواكب الشيلة ونوعها ومحتواها. كسب جمهور كبير من متذوقي الشعر.ويتميز بالطروق القديمة في الشيلات الي يجهلها الجيل الحالي

الجوائز والألقاب التي حاز عليها
حصل على المركز الأول في برنامج شاعر المليون، وحمل البيرق، وأخذ لقب شاعر المليون.

أهم أمسياته
أمسيته في مدينة حائل مسقط رأسه التي حضرها حوالي 20 ألف شخص والأمسية في قطر للتضامن مع أهالي غزة والأمسية في البحرين بعد لقب شاعر المليون.

بنو تميم
شعراء سعوديون في القرن 20
شعراء سعوديون في القرن 21
شعراء قطريون في القرن 20
مواليد 1391 هـ
مواليد 1971
شعراء قطريون في القرن 21
شعراء بالعربية في القرن 21

خليل الشبرمي


الكتيبة هي وحدة عسكرية مؤلفة من 4 إلى 6 سرايا وعدد أفرادها من 300 إلى 1000 فرد ويقودها عادة ضابط برتبة مقدم أو عقيد
.

التشكيل
الكتيبة تختلف في أنظمة الجيوش الحالية رغم مسماها القديم، وأيضا كتائب المشاة (جمع كتيبة) تختلف بالعدد عن كتائب ويقودها في العادة من مقدم إلى رتبة عميد في جميع قطاعات الجيش وخاصة البرية منها والمدرعات والمدفعية.

انظر أيضًا
 أورطة (وحدة عسكرية)

مراجع

وحدات وتشكيلات عسكرية حسب الحجم

كتيبة (وحدة عسكرية)


Oliver Bozanic (født 8. januar 1989) er en australsk fodboldspiller.

Australiens fodboldlandshold

|-
|2013||1||0
|-
|2014||4||0
|-
|2015||2||0
|-
!Total||7||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Australien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2014
Personer fra Sydney

Oliver Bozanic


Ayhan Işık, kimlik adıyla Ayhan Işıyan (5 Mayıs 1929, İzmir - 16 Haziran 1979, İstanbul), "Taçsız Kral" lakaplı Türk sinema oyuncusu, yapımcı, yönetmen, senarist, ses sanatçısı ve ressam.

Hayatı

İlk yılları
Ayhan Işık, 1929 yılının 5 Mayıs sabahı altı çocuklu Selanik göçmeni bir ailenin son çocuğu olarak İzmir'in Konak ilçesi Karataş semtinde Mithatpaşa Caddesi üzerinde iki katlı tarihi bir Rum evinde, kendi anlatımıyla "Işıyan ailesinin tekne kazıntısı" olarak dünyaya geldi. 1970'lerin ikinci yarısında yazmaya başladığı ve vefatından sonra tefrika halinde yayımlanan "Hayatım" adlı hatıratlarında "Çocukluk günlerim bilinen yaramazlıklar ve onların sonuçları ile geçti. Annemi, hep telaşlandırmışımdır." diye ekler Işık.

Altı yaşındayken; "...Onunla ilgili olarak şimdi çok az şey hatırlıyorum. Ama en çok da kokusunu... Bazı geceler yanıma gelip bana sarılmasını, birlikte uyumamızı. Bir defasında balık tutmaya götürmüş, dönüşte de sırtına alıp merdivenleri çıkartmıştı. Hepsi bu... Hafızamı ona dair hep zorladım. Daha fazla şey hatırlayabilmek, hatırladıklarımı hiç unutmamak için." diyerek andığı babasını kaybeden Işık, öğreniminin ilk birkaç yılını İzmir'de, büyük bir kısmını ise yıllar önce üniversite tahsili için İstanbul'a yerleşmiş olan en büyük ağabeyi Mithat Özer'in yanında tamamlamaya başlar. Kısa birkaç yıldan sonra; çok genç yaşta kaybedilen ağabey, Işık için hayat boyu hep örnek kişilik olur. Özellikle resim alanındaki ilerleyişini hep örnek aldığını, onun vefatı sonrası evin geçimine yardımcı olmak için 12 yaşında okurken çalışmaya da başladığını belirten Işık, ilerleyen yıllarda akademideyken onun gibi üst tahsil için Paris'e gitmeyi düşlediğini de yine vefatından kısa süre önce anlatacaktır.

Eğitimi
İstanbul'da ilk önceleri zorlanan Işık daha sonraları kendisini çok güzel bir çevrede bulduğunu, verdiği röportajların birinde şu sözlerle anlatır: "Mahir İz okul müdürü, Salah Birsel müdür muaviniydi, edebiyata Rıfat Ilgaz, beden eğitimine Vefalı Kör Galip, coğrafyaya Akbaba Celal geliyordu. Daha ne isteyebilirdim ki..." Buradaki okul arkadaşlarından bazıları senarist Safa Önal, karikatürist Ferruh Doğan ve ressam - karikatürist Semih Balcıoğlu'dur. Daha sonra girdiği Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümünde Bedri Rahmi Eyüboğlu'ndan dersler alan Işık, buradaki dönem arkadaşlarıyla ise On'lar Grubu'nda yer alır. Amacı Doğu-Batı sentezini Türk resminde yaratmak; "Halk Sanatı Kaynaklarına Eğilmek", tekniği ise "Renkçi ve Lekeci" olan grupta dönem arkadaşlarından  Fikret Otyam, Altan Erbulak, Remzi Raşa, Adnan Varınca, Nedim Günsür, Orhan Peker, Turan Erol ve liseden beri dostları olan Semih Balcıoğlu ile Ferruh Doğan'la yer alır. Verdiği röportajların birinde daha çok empresyonizm akımının etkisinde kaldığı söyleyen ve bu anlamda da en çok Claude Monet'ten etkilendiğini belirten Işık, bir süre Bab-ı Ali'de ressam olarak çalışır fakat 1952 senesinde Yıldız Dergisi'nin açtığı yarışmaya girmesiyle resim hayatındaki geri planına itilerek sinemaya doğru yönelişi başlar. Yarışmayı birincilikle kazanarak sinemaya geçer. Bir sene sonra, 1953 senesinde ise Güzel Sanatlar Akademisi Resim bölümü Yüksek kısmından mezun olur.

Kariyeri
İlk filminde şair, senarist ve yönetmen Orhon Murat Arıburnu ile gerçekleştirdiği çalışmanın ardından, ikinci filminde Türk Sineması'nda Geçiş Dönemi'ni bitiren ve Sinemacılar Dönemi'ne giriş yapıtı olarak kabul edilen Lütfi Ömer Akad'ın Kanun Namına filmiyle büyük ün kazanır. Akad "Işıkla Karanlık Arasında" adlı otobiyografi kitabında şöyle bahseder: "Osman Seden'in burada da gözü kara. Hiç tereddüt etmiyor, en iyi oyuncuları arıyor... Baş oyuncu olarak Ayhan Işık adında birinden söz ediyor. Tanımıyorum, "Sen gördün mü?" diyorum. Geçen yıl Yavuz Sultan Selim ve Yeniçeri Hasan adında bir filmde görmüş, boylu poslu, yakışıklı. Oyun yeteneği hakkında hiçbir fikri yok. Bir görelim diyoruz. Yazıhanede buluşuyoruz. Gerçekten dediği gibi, boylu poslu ve yakışıklı, kibar ve terbiyeli. Güzel Sanatlar Akademisi'nde resim eğitimi görmüş. Babıali'de resimli roman çiziyor. Yıldız adlı sinema dergisinin "Geleceğin Oyuncuları" yarışmasında birinci seçilmiş. Ama bu yarışma akademik bir yarışma değil. Oyuncu adayları önceden hazırladıkları bir oyun bölümünü jüri önünde sergilemiyorlar. Jürinin baktığı sadece görünüş... İkimize de uygun geliyor."

"İşin kolayca akıp gitmesi gerek. Ama gitmiyor. Baş oyuncumuz Ayhan'a takılıyorum. Karşısındaki oyuncular deneyimli, Gülistan Güzey'le Neşe Yulaç. İkisi de Şehir Tiyatrosu'nda. Onların oyunlarını rahat çözümlemelerinin Ayhan'a yardımcı olması gerek, ama olmuyor. Oyun gereği büyük hareketler, sağa sola gidişler yok. Oyuncuların çelişkili iç dünyalarını belirtmeleri gerek. Ama bu, Ayhan'da yalnız sözde kalıyor. Osman (Seden) çoktan yanımızda değil, uzakta, elinde ince bir dal, otlara vurarak dolaşıyor. Öğle paydosunda ondan uzakta durmaya bakıyorum. Sorunumu nasıl çözeceğimi düşünüyorum, aklıma gelenlerin hiçbiri tutarlı değil, hele oyuncuya nasıl oynayacağını göstermeye kalkmak olacak şey değil. Öğleden sonraki çalışmada yeni denemelere girişiyorum, doyurucu bir sonuç alamadan işi bitiriyoruz."

Film bittikten sonrasına da şöyle değinmiş Akad: "Kanun Namına giriyor sinemalara. Büyük bir iş yapıyor. Ayhan Işık, birden tartışmasız bir yıldız oluyor. İşte o zaman, oyuncu olmayan birinden bir sinema oyuncusu yarattığımı görüyorum ve sinemanın gerçekte ne olduğunun bilincine varıyorum, bu da benim artık bir yönetmen olduğumu kanıtlıyor."

Yaşamının ilerleyen dönemlerinde resim çalışmalarına ara ara devam etse de sinema artık birinci önceliği haline gelmiştir. Lütfi Akad ile 1950'lerde İngiliz Kemal karakterini oynayarak İngiliz Kemal Lawrense Karşı, Katil, Öldüren Şehir, Vahşi Bir Kız Sevdim, Kardeş Kurşunu filmlerini, Atıf Yılmaz ile Şimal Yıldızı, Osman Seden ile de 1957'de Bir Avuç Toprak filmini yapan Işık, 1959 yılında  Hollywood'a giderek şansını bir de orada denemek ister. Fakat buradaki filmlerde çalışamaz. Bunun nedeni sorulduğunda "Benim gibi orada 5bin kişi sıra bekliyor. Ayrıca çok da marifetleri var. Zıplayıp havada iki takla atıyorlar. Hem de ana dilleri gibi İngilizce konuşuyorlar. Bize orada ekmek yok." diyerek açıklar. Işık, 60'ların başında Vedat Türkali'nin senaryosunu yazdığı Otobüs Yolcuları filmiyle Yeşilçam'a dönüş yapar. Arkasından Akad ile son çalışması olacak olan ve Orhan Kemal'in bir romanından yine Vedat Türkali'nin senaryolaştırdığı Üç Tekerlekli Bisiklet filmini çevirir. Işık yine bu dönemlerde çevirdiği Küçük Hanım seri filmleriyle de halk tarafından oldukça beğenilir ve devam eden dönem içerisinde Taçsız Kral unvanını kazanır. 1970'li yıllarda yeni bir moda rüzgârıyla film yıldızları peş peşe sahneye çıkmaya, plaklar doldurmaya başlar. Kendisi de bu modaya uyar ve Münir Nurettin Selçuk'tan dersler alarak Klasik Türk müziği dalında sahneye çıkar ve bir tane 45'lik plak doldurur. Yeteneğiyle göz doldurmayı başaran Işık, sinemada dram, politik, romantik, komedi, macera ve diğer tarzlarda örnekler sunar. 140 kadar film çevirir. 1975'ten itibaren yapımcı, yönetmen ve senarist olarak Türk sinemasına katkıda bulunan Işık bu senelerde İtalyan yapımcılarla yaptığı ve başrolünü de Klaus Kinski ile paylaştığı La Mano Che Nutre La Morte ve Le Amanti Del Mostro filmlerini yapar. Filmler İtalya'da ve Avrupa'nın bazı ülkelerinde vizyona girer, fakat Türkiye'de sansüre uğrar ve Türk seyircisiyle hiçbir zaman buluşamazlar.

Oyuncu hakları üzerine
Ayhan Işık bahsedilmeyi bir hayli hak eden bu konuya dair verdiği demeçlerinden birinde şunları söyler:

'Türk sinemasının Batı ülkelerindeki çağdaş sinemacılık düzeyine çıkabilmesi için, her şeyden önce ayrıntılı bir 'Sinema Kanunu' gereklidir. Bu kanun, profesyonelce sinema yapmaya ehil sahibi kişilerin kimler olduğunu, bunların karşılıklı hakları ve yükümlülüklerini madde madde tanımlamalıdır.Kanunla birlikte bir de 'sendika' ve 'sigorta' konusu ortaya çıkacaktır. Bunlar da mutlaka devlet eliyle çözüme kavuşturulmalıdır. Sendika üyeliği ve sigortalandırma sayesinde bütün sinema emekçilerimizin hayatları garanti altına alınacaktır. Gözlerimizi Batı ülkelerine, özellikle de ABD'ye çevirdiğimiz zaman bu konudaki birikimlerin bu yönde olduğunu görüyoruz.1958'de Hollywood'a gittim, orada yaklaşık bir yıl boyunca bizim mesleğin ne tür kurallara bağlı olarak yürütüldüğünü gözlemledim. Dışarıda film oyuncularına emekleri karşılığında vadeli senetler vermek gibi tuhaf uygulamalar yoktur, çalışma ve dinlenme saatleri titizlikle kontrol altına alınmıştır. Sendika bütün çalışmaları denetler, piyasada hak ihlali yaratacak işlerin yapılmasına engel olur.Eğer ki Yeşilçam'ın gelecekte genç insanları acımasızca yiyip yutan dev bir sömürü mekanizmasına dönüşmesini istemiyorsak, ne yapıp edip bir 'Sinema Kanunu' çıkartmalı, ciddi bir sendika kurmalı ve bütün personelin daha mesleğe ilk adımını atar atmaz sigortalandırılması için gereken kanunî baskıyı işverenler üzerinde kurmalıyız.
Ben kendi adıma film setlerinin bu ülkede hem oyuncular, hem yönetmenler, hem de diğer teknik elemanlar için birer zulüm çekme yeri değil de profesyonel bir iş sahasına dönüşmesi için elimden her ne gelirse yapacağım. Sinemacılık asla modern bir kölelik sistemine dönüşmemelidir. Sinema bir sanat, sinemacı da bir sanatçıdır; buna yakışır muamele görmelidir.'

Işık'ın kariyeri boyunca oluşturup ilke edindiği çalışma prensipleriyle bilinir. 1963'te aktör dostu Suphi Kaner'in Prodüktör Cemiyeti'nin bildirisiyle bilinçli ve organize bir şekilde işsiz bırakılmasıyla intihara sürüklenişi sonrasında prensiplerini daha da katılaştırır. Sette çalışılacak başlangıç ve bitiş saatlerinin belli olması, pazar günü hiçbir surette çalışılmaması, sete belli saatlerde doyurucu ve kaliteli yemek getirtilmesi, sözleşmede belirtilen çalışma gün sayısında artış olduğunda oyuncuya ve teknik personele mutlaka ekstra ödeme yapılması, kalabalık ve tehlikeli setlerde doktor-ambulans bulundurulması, bir oyuncunun filminin galasına katılıp katılmamaya kendisinin karar vermesi gibi temel konularda prensipler oluşturmuştu. Bu prensipleriyle kariyerinin en başından beri prodüktörlerce tepki toplayan ve A-kalite filmlerin dışında bırakılmaya çalışılıp bu anlamda da çoğunlukla başarılı olunan Işık'a karşı yeni ve koşulsuz çalışılabilecek rakiplerin yaratılması adına özellikle 1960'ların ilk yarısında dönemin ünlü dergilerinin düzenlemiş olduğu yarışmalarla sinemaya yeni isimler kazandırılır. Ne var ki halkın ilgisi nedeniyle prodüktörlerce ekarte edilemeyen Işık'ın, starlık sisteminde edindiği konumun da kendisine verdiği güçle oyunculuk haklarına kazandırdığı bu edinimler kendisinden sonra gelecek birçok oyuncu için de mihenk taşı olur. Örnek alınarak Türk Sinemasında bu kazanımların yaygınlaşmasına öncülük eder.

Lütfi Akad "Işıkla Karanlık Arasında" kitabında 1962 yapımı Üç Tekerlekli Bisiklet filminin çekimlerinden şöyle bahseder: "Bir sabah iş yerine gittiğimde, çekim alanı çalışanlarının öyle avare oturduklarını görüyorum "Ne oluyor böyle?" diyorum. "İş paydos dediler abi," diyorlar. Yukarıya, Nusret İkbal'in yanına çıkıyorum, "Hayrola Nusret bey?" diyorum, ellerini ovuşturarak omuzlarını kaldırıyor, "Ayhan Işık," diyor, "bize on beş gün vermişti, günü bitince gitti. Sana söylemedim galiba, unutmuş olacağım." Donup kalıyorum. "Hayır söylemediniz, bilseydim ona göre davranırdım." Kısa bir süre sessiz kalıyoruz, sonra "şimdi ne olacak?" diyorum. "Bekleyeceğiz ister istemez. Şimdi işler eskisi gibi değil, baş oyuncular artık gün veriyorlar." ... Aslında Ayhan Işık, bu işe girdiği ilk günden beri kusursuz, titiz bir çalışma tutturmuştu. Birlikte çalıştığımız dokuz filmde bir tek gün aksaklık çıkardığını anımsamıyorum. Olaya onun açısından bakınca, akıp giden zamanı çıkarına en uygun biçimde parsellemesini anlayabiliyorum, ama bir filmi bitmesine ramak kala bırakacak bir kesinliği kabullenemiyorum."

Ressamlığı
Ayhan Işık "Güzel Sanatlar Akademisi"nin grafik bölümünde resim eğitimi almıştı. Akademide Semih Balcıoğlu ile sınıf arkadaşı olduğunu da bir röportajında belirten belirten Işık., henüz sinemaya geçmeden önce dönemin bazı çocuk dergileri ve Türkiye Yayınevi'nin çıkarttığı çeşitli yayınlar için çizdiği karikatürler ve çizgi romanlarla profesyonel olmuştu. ABD'ye yerleşip orada otomobil tasarımları çizmeyi de düşleyen Ayhan Işık'ın 1950'lerden itibaren resimlediği ve yazdığı bir takım aşk romanları Yeni İstanbul Gazetesi'nde çizgi roman tefrikaları halinde günlerce yayımlandı. Bu resimli romanlardan biri de 1966 yılında aynı gazete tarafından derlenip albüm haline getirilerek yayımlandı. "Aşka İnanmıyorum" adlı bu çizgi roman albümünün kapağında Ayhan Işık'ın bir fotoğrafı yer almaktadır. Bu fotoğrafın aşk romanının konusuyla bir ilgisi yoktu, ama yayınevinin artık ünlü bir sinema oyuncusu olan Ayhan Işık'ın ününden yararlanmak amacıyla bu fotoğrafı kullandığı açıktır.

Ölümü

13 Haziran 1979 sabaha karşı Selimpaşa, Kıyıkent'teki yazlık evinde şiddetli baş ağrısı ve kusma ile uyanır. Yatırıldığı klinikte anevrizma rüptürü sonucu beyin kanaması tanısı koyulan Işık kurtarılamaz ve üç günlük koma sürecinin sonunda 16 Haziran 1979'da yaşama veda eder. Mezarı Zincirlikuyu Mezarlığı'ndadır.

Filmografisi

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Türkiye'deki film festivalleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Ayhan Işık
 IMDb'de Ayhan Işık
 Sinemalar.com'da Ayhan Işık
 SinemaTürk'da Ayhan Işık
 TSA'de Ayhan Işık

1929 doğumlular
İzmir doğumlu erkek oyuncular
1979 yılında ölenler
Beyin kanamasından ölenler
Türk erkek sinema oyuncuları
Mimar Sinan Üniversitesinde öğrenim görenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul'da ölenler

Ayhan Işık


Atli Gregersen (født 15. juni 1982) er en færøsk fodboldspiller, der spiller for Víkingur som forsvarer. Han er anfører på Færøernes fodboldlandshold.

Referencer

Fodboldspillere fra Færøerne
Fodboldspillere fra Víkingur Gøta
Fodboldlandsholdsspillere fra Færøerne
Fodboldspillere fra Boldklubben Frem
Fodboldspillere fra Randers FC
Fodboldspillere fra Lyngby Boldklub
Fodboldspillere fra Ross County F.C.

Atli Gregersen


Atilla Manizade, (d. 1934 - ö. 10 Temmuz 2016) Türk opera sanatçısı.

İstanbul Devlet Operası'nda birinci erkek bas vokalist olarak görev yapan sanatçı, asıl şöhretini yurt dışında oynadığı operalarda yaptı. Figaro, Kral Philîp, Don Pasquale, Don Basilio ve Mephisto rollerinde seçkinleşmiş bir sanatçıdır. 1984'te İstanbul Devlet Opera ve Balesi'nin genel müdürlüğünü üstlenmiştir. Devlet Sanatçısı unvanına sahiptir.

Yaşamı
1934 yılında Kıbrıs'ın Baf kasabasında dünyaya geldi. Ortaokulu Kıbrıs'ta okuduktan sonra ailesi Türkiye'ye göçtü. Ortaöğrenimini Pertevniyal Lisesi'nde yaptı. İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık bölümünde eğitim görürken bir yanda da İstanbul Devlet Konservatuvarı Şan bölümüne müzik öğrenimine başladı. Üniversiteden ve konservatuvardaki eğitimini tamamladıktan sonra Almanya'ya gitti. Bavyera eyaletinde mimar olarak çalışırken müzik eğitimine  devam etti ve Alman operası konusunda uzmanlaştı. Almanya'da çeşitli resital ve konserler veren sanatçı, 1960  yılında  İstanbul Devlet Operası'nın ilk temsilinde rol almak üzere Türkiye'ye döndü ve İstanbul Devlet Operası'nın önde gelen bas solistlerinden biri oldu.

1967 yılında konuk sanatçı olarak Üsküp Operası'nda Aşk İksiri'nde sahneye çıktı ve çok başarılı oldu. 1973'te Çekoslovakya'da Dr. Bartolo, Don Pasquale rollerini, 1974'te Figaro ve  1975'te Osmin rollerini oynadı. Özellikle Türkleri konu alan operalarda oynadı. Asıl şöhretini yurt dışında oynadığı operalarda yaptı. Londra, Bonn, Frankfurt, Viyana, Sassari, Prag, Belgrad, Sofya, Plovdiv, Budapeşte, Biikreş, Varşova, Leningrad ve Moskova gibi otuzu aşkın kentte sahneye çıktı.

1984'te bir yıllığına İstanbul Devlet Opera ve Balesi'nin yöneticiliğine atandı. Manizade, solistlik kariyerinin yanı sıra İstanbul Devlet Konservatuvarı'nda ders vermiştir.

Çok sayıda ülkede konser veren sanatçının repertuvarında kırktan fazla opera vardır. 1998 yılında Kültür Bakanlığı'nca verilen Devlet Sanatçısı unvanını almıştır.

Sofya Senfoni Orkestrası ile 1992'de doldurduğu iki opera CD'si, Türkiye'de yayınlanan ilk opera CD'leridir.

1999 yılında emekli olan sanatçı, 10 Temmuz 2016'da hayatını kaybetti.

Ayrıca bakınız
 Atilla Manizade (İng.)

Kaynakça

Kilyos Mezarlığı'na defnedilenler
Devlet Sanatçıları
1934 doğumlular
İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesinde öğrenim görenler
Türk opera şarkıcıları
2016 yılında ölenler
Pertevniyal Lisesinde öğrenim görenler

Atilla Manizade


إن مصير الكون هو موضوع في علم الكون الفيزيائي، ولهذا العلم قيود نظرية تسمح بوصف وتقييم السيناريوهات المحتملة لتطور الفضاء الكوني ومصيره النهائي. بناءً على الأدلة الملاحظة المتوفرة، أصبحت الأسئلة عن تحديد مصير الكون وتطوره صائبة، وهذا يتجاوز القيود غير القابلة للاختبار للمعتقدات الأسطورية أو اللاهوتية. لقد تم التنبؤ بالعديد من الأحداث المستقبلية المحتملة، من خلال فرضيات علمية مختلفة، بما في ذلك أن الكون ربما كان موجودًا لفترة محدودة وغير محدودة، أو نحو شرح طريقة وظروف بدايته.

وجدت المشاهدات التي أجراها إدوين هابل خلال عشرينيات وخمسينيات القرن الماضي أن المجرات تبدو وكأنها تبتعد عن بعضها البعض، مما يؤدي إلى نظرية الانفجار العظيم المقبولة حاليًا.

ثمة أدلة على وقوع الانفجار الكبير فمن ناحية أولى، لاتزال المجرات تجري مبتعدة عن الانفجار، ومن ناحية ثانية، عثر الفلكيون عام 1965 على حرارة خافتة جدا في الفضاء هي أثر الحرارة الخيالية الصادرة عن الانفجار الكبير. حيث يعتقد بعض الفلكيين أن الكون لابد أن يحوي ( كتلة مفقودة )، وهي مادة غير مرئية يؤمن الفلكيون بوجودها بسبب أثر جاذبيتها، فلو كان الكون لايضم هذه المادة، لكان قد توسع بعد الانفجار الكبير بسرعة بالغة فأستحال تكون المجرات. ولم يجري تقصي هذه الكتلة المفقودة بعد لكنها تبلغ تقريبا عشرة أضعاف كتلة النجوم والسدم المرئية.

يشير هذا إلى أن الكون بدأ ـصغيرًا جدًا وكثيفًا للغايةـ قبل حوالي 13.8 مليار عام، وقد تمدد وأصبح (بمعدل متوسط) أقل كثافة من ذلك الحين. يعتمد تأكيد الانفجار العظيم في الغالب على معرفة معدل التمدد، ومتوسط كثافة المادة، والخصائص الفيزيائية لتكافؤ الكتلة-الطاقة في الكون.

هناك إجماع قوي بين علماء الكون على أن الكون يعتبر مسطحًا، (انظر شكل الكون) وسيستمر في التمدد إلى الأبد.

تشمل العوامل التي يجب مراعاتها عند تحديد أصل الكون ومصيره النهائي: متوسط حركات المجرات، وشكل الكون وبنيته، وكمية المادة المظلمة والطاقة المظلمة التي يحتويها الكون.

الأسس العلمية الناشئة

النظرية
أصبح الاستكشاف العلمي النظري للمصير النهائي للكون ممكنًا مع نظرية النسبية العامة لألبرت أينشتاين عام 1915. إذ يمكن توظيف النسبية العامة لوصف الكون على أكبر مدًى ممكن. هناك العديد من الحلول الممكنة لمعادلات النسبية العامة، ويحتوي كل حل على مصير نهائي محتمل للكون. اقترح ألكسندر فريدمان عدة حلول -معادلات فريدمان- في عام 1922، كما فعل جورج لومتر في عام 1927. بعض هذه الحلول كان، أن الكون تمدد من التفرد الجذبوي الذي كان أساسًا الانفجار العظيم.

المشاهدات
في عام 1931، نشر إدوين هابل استنتاجه، بناءً على مشاهداته عن النجوم المتغيرة السيفيدية (متغير قيفاوي) في المجرات البعيدة، بأن الكون كان يتمدد. منذ ذلك الحين، كانت بداية الكون ونهايته المحتملة موضوع بحث علمي جاد.

نظرية الانفجار العظيم ونظرية الحالة الثابتة
في عام 1927، وضع جورج لومتر نظرية وأصبحت تسمى فيما بعد نظرية الانفجار العظيم لأصل الكون. في عام 1948، وضع فريد هويل نظريته المتعارضة «الحالة الثابتة» والتي هي عبارة عن أن الكون يتمدد باستمرار مع تشكل وخلق مواد جديدة، وبذلك يبقى الكون دون تغيير إحصائيًا. كانت هاتين النظريتين بمنافسة نشطة حتى عام 1965، حيث اكتُشف إشعاع الخلفية الكونية الميكروي من قبل آرنو بينزياس وَروبرت ويلسون، وهي حقيقة تمثل تنبؤًا مباشرًا لنظرية الانفجار العظيم، وهي الحقيقة التي لم تستطع نظرية الحالة الثابتة الأصلية مراعاتها. ونتيجة لذلك، سرعان ما أصبحت نظرية الانفجار العظيم وجهة النظر الأكثر انتشارًا لأصل الكون.

الثابت الكوني
عندما أعد أينشتاين النسبية العامة، آمن هو ومعاصروه بِكون ساكن. عندما وجد أينشتاين أن معادلاته يمكن حلها بسهولة بطريقة تسمح للكون أن يتمدد الآن، ويتقلص في المستقبل البعيد، أضاف إلى تلك المعادلات ما أسماه ثابتًا كونيًا، بشكل أساسي كثافة طاقة ثابتة لا تتأثر بأي تمدد أو تقلص، والذي كان دوره هو تعويض تأثير الجاذبية على الكون ككل بطريقة تجعل الكون ساكنًا.

بعد أن أعلن هابل عن استنتاجه بأن الكون يتمدد، كتب أينشتاين أن الثابت الكوني الذي أضافه كان «أعظم خطأ في حياتي».

معيار الكثافة
إن المعيار المهم في نظرية مصير الكون هو معيار الكثافة، أوميجا ()، والذي يعرف بأنه معدل كثافة المادة للكون مقسومة على القيمة الحرجة لتلك الكثافة. يدل هذا المعيار على الشكل الهندسي الممكن للكون والمختار من ثلاث أشكال هندسية اعتمادًا على ما إذا كانت أوميجا () تساوي أو تقل عن أو أكبر من 1. تسمى هذه الأشكال، على التوالي، الأكوان المسطحة والمفتوحة والمغلقة. تشير هذه الصفات الثلاثة إلى الشكل الهندسي الشامل للكون، وليس إلى الانحناء المحلي للزمكان (للزمان المكاني) الناجم عن مجموعات من الكتل الأصغر (على سبيل المثال، المجرات والنجوم). إذا كان المحتوى الأساسي للكون مواد خاملة، كما هو الحال في نماذج الغبار الشائعة في معظم القرن العشرين، فسيكون هناك مصير معين يتوافق مع كل هندسة. ومن هنا، استهدف علماء الكون تحديد مصير الكون من خلال قياس الأوميجا ()، أو ما يعادله وهو معدل تباطؤ التمدد.

قوة التنافر
ابتداء من عام 1998، فُسرت المشاهدات عن المستعرات العظمى في المجرات البعيدة على أنها متسقة مع الكون الذي يتسارع تمدده. لقد صُممت النظريات الكونية اللاحقة لتسمح بهذا التسارع المحتمل، عن طريق استخدام الطاقة المظلمة بشكل شبه دائم (الطاقة الدائمة في أبسط صورها هي مجرد ثابت كوني إيجابي). بشكل عام، تعتبر الطاقة المظلمة مصطلحًا جذابًا لأي مجال مفترض به ضغط سلبي، أي عادةً بكثافة تتغير مع تمدد الكون.

دور شكل الكون
إن الإجماع العلمي الحالي لمعظم علماء الكون هو أن المصير النهائي للكون يعتمد على الشكل العام التابع له، وكمية الطاقة المظلمة التي يحتويها، وعلى معادلة الحالة التي تحدد كيف تستجيب كثافة الطاقة المظلمة لتمدد الكون. استنتجت المشاهدات المؤخرة، من 7.5 مليار سنة بعد الانفجار الكبير، أنه من المرجح أن يزداد معدل تمدد الكون، بما يتناسب مع نظرية الكون المفتوح. ومع ذلك، تشير قياسات حديثة أخرى أجراها مسبار ويلكينسون لتباين الأشعة الكونية إلى أن الكون إما مسطح أو قريب جدًا من التسطّح.

نموذج الكون المغلق
إذا كانت أوميجا أكبر من واحد ، فسيُغلق الشكل الهندسي للفضاء متل سطح الشكل الكروي. وسيتجاوز مجموع زوايا المثلث 180 درجة ولا توجد خطوط متوازية؛ جميع الخطوط ستلتقي في نهاية المطاف. إن الشكل الهندسي للكون على الأقل على نطاق واسع جدًا، سيكون إهليلجي. في الكون المغلق، توقف الجاذبية أخيرًا تمدد الكون، وبعد ذلك سيبدأ في التقلص حتى تتبدد كل مواد الكون إلى نقطة واحدة، وتسمى التفرد النهائي «الانسحاق الشديد»، على عكس الانفجار العظيم. تفترض بعض النظريات الحديثة أن الكون قد يحتوي على كمية كبيرة من الطاقة المظلمة، والتي قد تكون قوتها التنافرية كافية للتسبب في استمرار تمدد الكون إلى الأبد -حتى لو كانت أوميجا أكبر من واحد.

نموذج الكون المفتوح
إذا كانت أوميجا أصغر من واحد. يتوقع فيه العلماء أن الكون سوف يستمر في التمدد إلى ما لا نهاية، وذلك بافتراض استمرار قوة الدفع إلى الخارج بمعدل أقوى من قوى الجاذبية التي تشد الكون إلى الداخل في اتجاه مركزه.

الكون المتذبذب

نموذج الكون المتذبذب (Oscillating Universe): يتوقع فيه العلماء أن الكون سوف يبقى متذبذباً بين الانسحاق والانفجار، أي بين الانكماش والتمدد في دورات متتابعة ولكنها غير متشابهة إلى مالا نهاية تبدأ بمرحلة التكدس على الذات ثم الانفجار والتمدد ثم التكدس مرة أخرى وهكذا.

انظر أيضاً
 كون متسارع
 انفجار عظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 علم الكون الفيزيائي
 علم الكون
 مصير كون يتمدد
 استقرار النظام الشمسي
 جسم فلكي افتراضي
 مسح سلووان الرقمي للسماء

مراجع

سيناريوهات نهاية العالم
علم الكون الفيزيائي
علوم المستقبل
فضاء كوني
مواضيع الخيال العلمي
نمذجة علمية

مصير الكون


Los mushkenum (o mushkennu) eran, acorde con el Código de Hammurabi, un grupo social intermedio de la antigua Babilonia. Actualmente se especula sobre su estatus: si bien no eran esclavos, tampoco eran completamente libres, situándose entre los awilum y los wardu. Se trataba de personas subordinadas y dependientes, que podían poseer sus propios bienes, aunque dependían del templo o del palacio para su subsistencia. No podían moverse libremente, de manera que se considera a los mushkenum como una especie de siervos o, como mucho, semi-libres. Estaban obligados a participar en campañas militares, en caso de que las hubiera. Su economía era precaria, aunque podían llegar a poseer esclavos.

Referencias
"Historia del Cercano Oriente", Carlos  G. Wagner, 1.ª edición: 1999. Ediciones Universidad de Salamanca

Babilonia

Mushkenum


Richard Degener (Detroit, 14 de março de 1912 – Grand Rapids, 24 de agosto de 1995) foi um saltador estadunidense, campeão olímpico.

Carreira

Ele competiu nos Jogos Olímpicos de Verão de 1936 em Berlim e venceu a prova masculina de trampolim de 3 metros com a pontuação total de 163.57. Na edição anterior, em Los Angeles, conquistou o bronze na mesma competição. Em abril de 1936, Degener, juntamente com muitos outros campeões e destaques esportivos, foi homenageado em um banquete em sua cidade-natal, Detroit. Foi introduzido no International Swimming Hall of Fame em 1971.

Ligações externas

Perfil no Olympics

Naturais de Detroit
Saltadores olímpicos dos Estados Unidos
Campeões olímpicos dos Estados Unidos
Saltadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 1936
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1936

Richard Degener


السنة الدولية لعلم الفلك (IYA2009) هو احتفال فلكي امتد على مدى عام كامل، وكان ذلك عام 2009 تزامنا مع الذكرى الـ400 لأول تصنيع واستخدام للمقراب (التلسكوب) على يد غاليليو غاليلي، وقد أقرت هذه السنة في الاجتماع العام الثاني والستين للأمم المتحدة، وتتمثل في برنامج عالمي ينظمه الاتحاد الفلكي الدولي (IAU)، بالتعاون مع منظمة اليونسكو، وهي قسم الأمم المتحدة المسؤول عن الأمور التعليمية والعلمية والثقافية.

قيمة عام 1609

في عام 1609، وجه غاليليو غاليلي أحد مقاريبه إلى السماء الليلية وحقق اكتشافات مذهلة غيرت نظرة البشرية إلى العالم: فقد رأى جبالاً وودياناً على سطح القمر، ورأى كما هائلا من النجوم التي تخفى على العين المجردة بالإضافة إلى الأقمار حول كوكب المشتري، بدأت الملاحظات الفلكية حول العالم تتنبأ بتفسير طريقة تشكل الكواكب والنجوم، وطريقة تجمع المجرات ونموها، والتعريف بنظام وشكل الفضاء الكوني الذي هو عليه، وفي العام نفسه نشر يوهانز كيبلر كتابه الفلك الجديد الذي وصف فيه القوانين الأساسية لحركات الكواكب.

في 25-9-1608، سافر الشاب هانس ليبرشي (وهو من مدينة ميدلبرج) إلى لاهاي ليعرض أحد اختراعاته على الحكومة الهولندية وهو المقراب، وعلى الرغم من أنه لم يكافأ على اختراعه الفريد، إلا أن جاليليو سمع بقصته وقرر استخدام «عدسته المنظورة الهولندية» ليستخدمها في مشاهداته.

هدف المشروع
كان المشروع يهدف إلى إقامة فعاليات تغطي كافة الجوانب الفلكية لتعميم الفائدة على أكبر عدد ممكن، مع التركيز على إشراك كافة شرائح المجتمع وخصوصا الشباب، لتحفيزهم على الاهتمام بالفضاء الكوني من حولهم، ولفت نظرهم إلى أسراره، وذلك بتمكينهم من استخدام أجهزة الرصد والمشاهدة الفلكية، وقد قام الاتحاد الفلكي الدولي بالاتصال بأكثر من 10000 عالم فلك في مختلف أنحاء العالم، والتنسيق مع 148 دولة حتى يضمن انتشار المشروع.

الشركاء المنظمون

كان الشركاء المنظمون للسنة الدولية لعلم الفلك من المنظمات والمعاهد والوكالات المهتمة بكل من علم الفلك وعلوم الفضاء والعلوم الطبيعية والتي تدعم التنسيق العالمي للسنة الدولية لعلم الفلك ماديا.

القائمة التالية تضم أسماء الشركاء المنظمين وفقا لتاريخ 19-11-2008

الجمعية الفلكية الأمريكية
المرصد الأوروبي الجنوبي
الجمعية الفلكية الكندية
L'Institut National des Sciences de l'Univers
مجلس البحث الوطني (كندا)
مرصد ليدن (ألمانيا)
مدرسة البحوث الهولندية للفلك
مجلس الوسائل العلمية والتقنية
جمعية الفلك الشائع
أكاديمية العلوم السويسرية
مرصد الفلك الوطني في اليابان
وزارة التعليم والعلوم (إسبانيا)
مؤسسة العلوم الأوروبية
الإدارة الوطنية للملاحة الفضائية والفضاء (ناسا)
مركز بحوث الفضاء الألماني
المركز الوطني لبحوث الفضاء (فرنسا)
الجمعية الكواكبية (أمريكا)
منظمة بحوث الفضاء اليابانية
Armagh Planetarium
منظمة بحوث الفضاء الهندية
شبكة المركز الدولي للفيزياء الفلكية النسبية
معهد ناسا العلمي للأقمار والكواكب
المقراب الشمالي البصري

على المستوى العربي
برزت المشاركة العربية في اهتمام ونشاط جمعيات هواة الفلك الإقليمية العربية بتحضير برامج وأنشطة مختلفة كل في بلده لتحقيق أهداف المشروع، بالإضافة إلى أنشطة الجامعات المختصة بهذه المجالات، وقد كشف رئيس الاتحاد العربي لعلوم الفضاء والفلك أ.د. حميد مجول النعيمي عن بعض المؤتمرات المقررة على المستوى العربي والتي تتضمن ورش عمل ومحاضرات تعليمية ورصدا فلكيا وهي:

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للسنة الدولية لعلم الفلك
 اتحاد الفلك العالمي
 موقع السنة الدولية التابع لموقع رابطة هواة الفلك السورية
 موقع السنة الدولية التابع لموقع جامعة الإمارات العربية المتحدة
 السنة الدولية لعلم الفلك في الجزائر
 IYA2009 Resources
 بيان عن اختيار 2009 كسنة دولية لعلم الفلك (UNESCO Executive Board)
 Alenia Space
 Global Cornerstone Projects
 The World at Night project
 The Galileoscope: millions looking at the sky astronomy2009.org
 You are Galileo! Low price 10 دولار Galileoscope for children; المرصد الفلكي الوطني الياباني
 100 Hours of Astronomy
 The Galileoscope
 Cosmic Diary
 The Portal to the Universe
 is an Astronomer
 Skies Awareness
 IAU/UNESCO Astronomy and World Heritage
 Galileo Teacher Training Program
 Universe Awareness
 From Earth to the Universe
 Developing Astronomy Globally

المراجع

الأمم المتحدة في 2009
أحداث علم الفلك
احتفاليات الأمم المتحدة
العلم في 2009
علاقات دولية في 2009

السنة الدولية لعلم الفلك


Hossein Vafaei Ayouri () este primul jucător iranian de snooker.

A disputat semifinalele Openului Chinei (unde l-a învins pe Judd Trump) și Openului Galez (unde l-a învins pe Mark Selby), în 2017 și respectiv 2019. Are un break maxim de 146 în carieră, realizat în calificările Openului Chinei din 2019. Are breakul maxim de 147, dar l-a realizat ca jucător de tineret la Mondialul de Sub-21 din 2014.

Snookerul a fost adus în Iran în zilele șahului, de către muncitorii britanici, dar sportul a fost interzis timp de peste 20 de ani de către guvernul islamist. A fost reactivat în 2000 iar de atunci conform lui Vafaei există 1400 de cluburi de snooker in țara asiatică.

Nu a avut nicio tangență cu Regatul Unit, iar prima viză pentru această țară a primit-o abia în anul 2015 (după ce ulterior a fost refuzat, pentru a juca turnee profesioniste acolo).

Note

Nașteri în 1994
Nașteri pe 14 septembrie
Jucători de snooker
Oameni în viață
Sportivi iranieni

Hossein Vafaei


Naumann ist ein kleiner Einschlagkrater auf der nordwestlichen Mondvorderseite in der Ebene des Oceanus Procellarum, südwestlich des Mons Rümker.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Geologen Carl Friedrich Naumann offiziell benannt.

Weblinks

 Naumann auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Naumann (Mondkrater)


Le Mourillon es una pequeña vecindad de playa al este de la ciudad francesa de Toulon, cerca de la entrada de la rada. Fue una vez un pueblo pesquero, y después se convirtió en el hogar de muchos de los oficiales de la flota francesa y parte del puerto militar de Toulon. Mourillon tiene un pequeño puerto pesquero, al lado de una fortaleza del , la fortaleza de "Saint Louis", que fue remodelada por Vauban. En los años 70 la ciudad de Toulon construyó una serie de playas arenosas abrigadas en Le Mourillon, que son hoy muy populares entre el Toloneses y entre las familias navales. El museo del arte asiático está situado en una casa en la línea de costa cerca de la fortaleza St. Louis.

Historia
Inicialmente, "Le Mourillon" designaba una zona más extensa que el actual barrio y se extendía por zonas pantanosas de la desembocadura del río Eygoutier en la pequeña rada (actual Puerto Comercial) hasta la cornisa a lo largo de la gran rada pasando por "La Mitre" (actual barrio). Antes del , allí solamente tenían nada más que unas pocas viviendas. Entonces había un antiguo cementerio turco (galeotes) así como una pudriduría. Los terrenos se utilizaban principalmente como jardines y viñedos, los pescadores se dedicaban a su actividad sobre la cornisa. Había también una mina de carbón.

Como los aluviones transportados por el río Eygoutier tenían tendencia a enarenar el acceso a la dársena del puerto de Toulon, el río se desvió en la ampliación del arsenal en 1680 por Colbert. El nuevo lecho del río entonces daba la vuelta a las alturas del Mourillon para ir a desembocar no lejos del fuerte "Saint Louis".

Puntos de interés
 Jardín de Aclimatación de Le Mourillon

Deportes
Union sportive du Mourillon club de rugby en XV.
Cadets 2006/2007 Demi-Finalistes Teulière B
Cadets 2007/2008 Eliminated in the 16éme of Final Teulière B

Referencias

Enlaces externos
Página oficial del barrio
Historia de la antigua estafeta de correos del distrito de Le Mourillon

Tolón

Le Mourillon


Le HM Bävern (en suédois, « Castor ») était un sous-marin de  de la marine royale suédoise.

Carrière
Le navire a été commandé à Kockums Mekaniska Verkstads AB à Malmö et sa quille a été posée en 1916. Le navire a été lancé le  et a rejoint la flotte le .

Le navire a été retiré du service le  et son sort ultérieur est inconnu.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1921
Nom de bateau
Navire construit en Suède

HMS Bävern (1921)


Alicún de Ortega, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde en fazla nüfusu sahip bulunan Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletten biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Alicún de Ortega belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 586 kişidir.

Granada'nın belediyeleri

Alicún de Ortega


Peros Banhos, Pedro dos Banhos ili Baixos de Pêro dos Banhos na starim kartama, je nekada naseljeni atol u otočju Chagos Britanskog teritorija Indijskog oceana, na koje također polaže pravo Mauricijus.

Geografija

Atol ima ukupnu površinu od 503 km2, ali kopnenu površina od samo 9.6 km2, koju čini oko 32 otočića. Najveći dio preostale površine zauzima laguna, koja je povezana s otvorenim morem, i grebenska ravnica.

Peros Banhos je koraljni atol srednje veličine okružen pravilnim koraljnim grebenom, sličnim onima na susjednim Maldivima. Promjer lagune, poznate kao Baie de Peros Banhos na francuskom, nešto je iznad 20 km. Kružni greben je udubljen na svom jugoistočnom rubu. Svi otoci su ravni i pješčani, a najveći su prekriveni stablima kokosove palme.

Najveći i najvažniji otok u skupini je Île du Coin. Tu je bilo naselje Perch Settlement odakle su upravljane plantaže kokosa na atolu. Ovaj je otok bio glavna luka atola i imao je pristanište za utovar i istovar robe.

Île du Coin bio je jedini otok koji je bio stalno nastanjen u Peros Banhosu. Drugi važni otoci u atolu na kojima su bile građevine i koji su također bili povremeno naseljeni bili su Grande Soeur, Île Diamant, Île Manoël i Île Pierre. Svi ovi otoci bili su dio nekadašnje plantaže kokosa koju je vodio Île du Coin.

Île Yeye, na sjeveroistočnom uglu atola, je otok Chagos koji je najbliži Maldivima. Udaljenost između Île Yeye i otoka Gan (Atol Addu) je 523 km.

Došlo je do nekih promjena u geografiji ovog atola otkad su prve karte objavljene sredinom 19. stoljeća. Île St. Brandon, koji je bio prekriven stablima kokosa kada je napravljeno prvo istraživanje ovog atola, sada je samo pješčani sprud. S druge strane, na zapadnom rubu Peros Banhosa, otok sjeverno od Île Vertea bio je samo mali pješčani sprud u vrijeme istraživanja zapovjednika Roberta Moresbyja 1837., ali sada je to otok srednje veličine prekriven vegetacijom.

Povijest

Peros Banhos je 1513. godine otkrio portugalski moreplovac Afonso de Albuquerque. Ime ovog atola potječe od "Pêro dos Banhos", imena još jednog portugalskog moreplovca  koji je tamo umro nakon što se njegov brod nasukao na ovom atolu.

Najraniji i najzanimljiviji opis Peros Banhosa napisao je Manoel Rangel u «A Tragédia dos Baixos de Pero dos Banhos» . Bio je brodolomnik s portugalskog broda Conceição pod vodstvom kapetana Francisca Nobrea koji se nasukao i razbio na grebenima Peros Banhos 1556.

165 preživjelih ostavljeno je na ravnom pješčanom otoku Peros Banhos prije nego što su tamo bila stabla kokosa; među njima su bile dvije žene i pet katoličkih svećenika. Rangel spominje da je bilo korova i trave te da je na tom otoku živjelo desetak tisuća ptica. Dok je bilo ptica, brodolomnici su preživjeli, ali su počeli umirati u velikom broju nakon što su pojeli većinu ptičje populacije.

Prema Manoelu Rangelu, pitka se voda mogla pronaći kopanjem plitkih bunara u pijesku. Također su mnoge kornjače došle polagati jaja na plažu tog otoka.

Od 1756. Île du Coin je bio dom za oko 500 ljudi. Većina stanovnika, Iloisa, bili su radnici na plantažama kokosa iu industriji proizvodnje ulja. Iloi su bili kršćani i postojale su crkve i osnovne škole u Peros Banhosu prije nego što je lokalno stanovništvo preseljeno. Njihov je jezik bila kreolska verzija francuskog, poznata kao Chagoski kreolski. Na sjeverozapadnom dijelu atola nalazi se mali grmoviti otok koji se zove Île Diable. Ime ovog otočića sugerira da su postojala neka lokalna folklorna vjerovanja.

Otok Moresby, na sjevernom kraju atola Peros Banhos, dobio je ime po Robertu Moresbyju, britanskom hidrografu koji je napravio prvi točan pregled arhipelaga Chagos 1837. godine. Nakon Moresbyjeva istraživanja, hidrografska služba indijske mornarice objavila je prvu detaljnu kartu atola Peros Banhos.

Britanska vlada je 1970. protjerala cjelokupno stanovništvo atola Peros Banhos i poslala ga živjeti na Mauricijus. Nedavno su otoci ispitivani kao moguća lokacija za preseljenje, iako je pristup trenutno zabranjen.

U veljači 2022., prognani otočani prvi put su nenadzirani posjetili otok, nakon presuda međunarodnog suda i većine glasova u Općoj skupštini UN-a. Premijer Mauricijusa, Pravind Jugnauth, rekao je da cilj posjeta nije  posramiti Ujedinjeno Kraljevstvo, već "samo vršenje našeg suvereniteta nad dijelom našeg teritorija i to je u skladu s međunarodnim pravom".

Prirodni rezervat

Dio atola istočno od crte povučene između najistočnije točke kopna na otoku Moresby (sjever) i najistočnije točke kopna na otoku Fouquet (jug) spada u strogi prirodni rezervat atola Peros Banhos. Ulaz u ovaj i u ostale Stroge rezervate prirode, a unutar 200 metara tamošnjih otoka zabranjeno je, a aktivnosti su jasno zabranjene od strane Britanskog teritorija Indijskog oceana.

Nautičarima se savjetuje da se čak ni ne sidre unutar granica strogog prirodnog rezervata atola Peros Banhos.

Popis otoka
Sa nekih 32 otočića, atol Peros Banhos obuhvaća oko polovicu svih otoka u arhipelagu Chagos. Pojedinačni otoci i otočići navedeni su u smjeru kazaljke na satu, počevši od juga:

Poznati bivši stanovnici
 Louis Olivier Bancoult
 Jessy Marcelin
 Clément Siatous

Izvori

Literatura
 R.P. Roger Dussercle S. Sp., "Archipel de Chagos", En Mission 10 Novembre 1933 – 11 Januar 1934, Port Lois – Île Maurice: The General Printing & Stationery Cy. Ltd., T. Eclapon, Administrateur, MCMXXXIV

Vanjske poveznice

 Pictures of Peros Banhos

Prirodni rezervati
Peros Banhos

Peros Banhos


مقاطعة تيبيراري هي إحدى مقاطعات أيرلندا الستة والعشرين.

أعلام
 إدي أهيرن
 جون كوغلان
 جاستن باريت
 باتريك إي. بيرك
 روز ماينارد بارتون

روابط إضافية
 Tipperary Institute
 County Tipperary Historical Society
 A website dedicated to the genealogical records of the county. It offers fragments of the 1766 census, the complete Down Survey, as well as a ream of other useful information

مراجع

مقاطعات جمهورية أيرلندا
مونستر (محافظة أيرلندية)

مقاطعة تيبيراري


හුන්නස්ගිරි දිය ඇල්ල ( හුන්නස් දිය ඇල්ල )  ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි සුන්දර දිය ඇලි වලින් එකක්ය. මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ ඇල්කඩුව ප්‍රදේශයේ මෙම දිය ඇල්ල පිහටා ඇත. දිය ඇල්ලේ උස අඩි 125 කි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ දිය ඇලි

ශ්‍රී ලංකාවේ දිය ඇලි

හුන්නස්ගිරි ඇල්ල


Alicia Encinas (Tónichi, Sonora, 24 de abril de 1954) es una actriz mexicana.

Biografía
Irma Alicia Encinas Cano nació el 24 de abril de 1954 en Tónichi, comisaría del municipio de Soyopa, Sonora. Se hizo conocida en 1972 por ser una de las candidatas al Rostro del Heraldo de México, premio que finalmente ganó Lucía Méndez. Sin embargo, Alicia logró ser coronada como el año siguiente, en 1973. Desde allí comenzó una ascendente carrera de actriz, que abarcó diversas películas como La amargura de mi raza, Sangre derramada, Tempestad, Divinas palabras, El sexo de los ricos, Carlos el terrorista, Semilla de odio y Sin ton ni Sonia, entre muchas otras.

A finales de los 70 debutó en televisión en la telenovela Rina. Después de esto continuó colaborando en las telenovelas del productor Valentín Pimstein, entre ellas Viviana, Soledad, Amalia Batista, Los años felices y Rosa salvaje. También participó en la primera telenovela de Lucy Orozco, El pecado de Oyuki. Durante la década de los 80, fue la profesora de inglés Miss Evergreen en la serie Cachún cachún ra ra!, quien fue de los pocos personajes que se mantuvieron en toda la serie, desde su inicio en 1981 hasta 1987.

A finales de los 80, Alicia abandona la televisión y se dedica al cine, al cual se volcó exclusivamente durante toda la década de los 90 y parte de 2000. Más adelante, en 2007 Nicandro Díaz la invita a regresar a la televisión con el papel de Bárbara en la telenovela Destilando amor. El mismo año realizó una aparición especial en la telenovela La fea más bella.

En 2009 la actriz celebró 35 años de carrera artística con la puesta en escena Más arriba... el cielo, dirigida por Sergio Galindo, en la que Alicia interpretó a Altagracia una anciana que junto a su esposo recuerda cómo los desalojaron a la fuerza de su hogar. Según la actriz: "Fui la imagen sexy en películas y obras de teatro durante mucho tiempo, por lo que interpretar un personaje serio y de edad avanzada me daba miedo (...) pero acepté porque deseaba celebrar mis 35 años de carrera con algo diferente, con un trabajo que me implicara un reto y me sorprendiera. Pensé que mi público podría alejarse al ver que yo había cambiado de giro, pero al contrario, han recibido muy bien esta propuesta".

En 2010 apareció en la película Ser, de la directora Carolina Duarte.

Filmografía

Telenovelas
 Muchacha italiana viene a casarse (2014) - Livia Alarcón
 Corazón indomable (2013) - Herminia
 Destilando amor (2007) - Bárbara de Torreblanca
 La fea más bella (2006-2007) - Matilde
 El pecado de Oyuki (1988) - Reyna Lemons
 Rosa salvaje (1987-1988) - Lulú Carrillo
 Los años felices (1984-1985) - Celeste
 Amalia Batista (1983-1984) - Viviana Durán
 Soledad (1980-1981) - Marian Monterani
 Viviana (1978-1979) - Alicia
 Rina (1977) - Gisela
 Ven conmigo (1975-1976)

Series de TV
 Esta historia me suena (2020-2022)
 Como dice el dicho (2012-2017-presente) - Gabriela/Claudette (dos episodios)
 La rosa de Guadalupe (2008-2010-presente) - Pura (Joven)/Raquel (dos episodios)
 Cachún cachún ra ra! (1981-1987) - Mrs. Evergreen

Películas
 El callejón (2017) - Carlita
 Princesas de cartón (2014) - Sonia
 Ser (2010) - Bertha
 Sin ton ni Sonia (2003) - Tigresca
 Simón, el gran varón (2002)
 La banda del Antrax (2002) - Julieta
 A sangre fría (2002) - Irene
 Semilla de odio (2000) - Carolina
 Las tranzas de mi pueblo (1999)
 Horas amargas (1999)
 Regreso sangriento (1998)
 La sangre al río (1996)
 A oscuras me da risa (1995)
 El ganador (1992)
 Garra de tigre (1989)
 Persecución en Las Vegas: "Volveré" (1987) - Debbie
 Cacería de traficantes (1987)
 El último traficante (1987)
 La bruja de la vecindad (1987)
 Sinvergüenza pero honrado (1985)
 El rey del masaje (1985) - Gringa
 Jugándose la vida (1984)
 Cachún cachún ra ra! (Una loca, loca preparatoria) (1984) - Mrs. Evergreen
 El traficante II (1984)
 Los humillados (1984)
 El traficante (1983)
 La venganza de María (1983)
 Los hijos de Peralvillo (1983)
 Un verdadero trinquitero (1982) - Sarah
 El extraño hijo del Sheriff (1982)
 La cabra / La chèvre (1981)
 El sexo de los ricos (Triunfo sucio) (1981) - Susan
 Juan el enterrador (1981)
 La cosecha de mujeres (1981)
 El sátiro (1981)
 Sólo para damas (1981)
 Tetakawi (1980)
 Nuestro juramento (1980) - Elsa
 Carlos el terrorista (1979) - Esposa de Carlos
 El circo de Capulina (1978)
 The Bees (1978) - Alicia
 Tempestad (1978)
 Divinas palabras (1977)
 Ultraje a una mujer (1977) - Kathy
 Dios los cría (1977)
 El moro de Cumpas (1977) - La Güera
 En defensa propia (1977) - Rocío
 El guía de las turistas (1976)
 El niño y la estrella (1976)
 El trinquetero (1976)
 Sangre derramada (1975) - Laura
 El investigador Capulina (1975) - Lupita
 Las momias de San Ángel (1975)
 El sonámbulo (1974)
 El carita (1974)
 El primer paso... de la mujer (1974)
 Santo y Blue Demon vs. Drácula y el Hombre Lobo (1973)
 La amargura de mi raza (1972) - Carla

Teatro
 La Fiaca (2017)
 Más arriba... el cielo (2009)

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Tónichi
Actrices de televisión de México
Actrices de cine de México
Actrices de teatro de México
Humoristas de México

Alicia Encinas


Die Autonome Provinz Bozen – Südtirol nahm 2003 erstmals an der PISA-Studie teil und strebte ein eigenes regionales Teilergebnis als adjudicated region an.
Die Auswertung erfolgte durch das dem italienischen Unterrichtsministerium (damals: Ministero della Pubblica Istruzione) zugehörige INVALSI in Frascati.
Die Ergebnisse wurden im Anhang B des internationalen Berichtes sowie in einem eigenen Bericht für die Schule in Südtirol, den das INVALSI ausgearbeitet hat, dargelegt. Auffallend sind stets erhebliche Unterschiede zwischen den Schulen der drei Sprachgruppen.

Südtiroler Ergebnis 2003
Obwohl das Schulamt Bozen noch vor der Veröffentlichung der PISA-Ergebnisse auf die beschränkte Aussagekraft der PISA-Studie hingewiesen hatte, erregten die Ergebnisse einiges Aufsehen in der Lokalpresse. In einzelnen Teilbereichen hatte Südtirol 2003 sogar den PISA-Weltmeister Finnland geschlagen. Allerdings umfasste die Stichprobe keine Jugendlichen, die nach Erfüllung der damals neunjährigen Schulpflicht bereits aus der Schule ausgeschieden waren, und es wurden auch sonstige Zweifel an der Methodik der Untersuchung geäußert.

Südtiroler Ergebnis 2006
Bei der PISA-Studie 2006 konnten die Schulen in Südtirol wiederum gute Ergebnisse erzielen. Diesmal fiel durch die Einführung der Bildungspflicht bis 18 Jahre in Italien die Stichprobe repräsentativer aus. Der Einfluss des sozio-ökonomischen Hintergrundes der Schüler auf die Schülerleistungen schien geringer als in den meisten anderen Ländern ausgeprägt zu sein, was mit dem allgemeinen Wohlstand in Südtirol zu erklären sein dürfte.

Südtiroler Ergebnis 2009
Die Ergebnisse im Lesen entsprachen (490) in etwa dem OECD-Durchschnitt, waren aber um 12 Punkte niedriger als 2006. Bemerkenswert war vor allem, dass in der deutschen Schule in Südtirol nur 15,9 % der Schüler auf Kompetenzniveau 1 oder darunter lagen und damit der von der EU angepeilte Wert von 15 % fast erreicht wurde. Auffällig war auch, dass der Unterschied zwischen Mädchen und Buben größer ausfiel als in den meisten anderen Regionen und Staaten. Die Ergebnisse in Mathematik (519 in der deutschen Schule) und in den Naturwissenschaften (513) lagen deutlich über dem OECD-Durchschnitt.

Südtiroler Ergebnis 2012
2012 konnten die deutschen Schulen ihre Ergebnisse in den Bereichen Lesekompetenz (503) und naturwissenschaftliche Grundbildung (530) im Vergleich zu 2009 verbessern, in Mathematik um einen Punkt. Damit lagen die Ergebnisse in allen Bereichen deutlich über dem OECD-Durchschnitt. In Mathematik lagen in der deutschen Schule nur 15,4 % der Schüler auf Kompetenzniveau 1 oder darunter, womit der von der EU angepeilte Wert von 15 % fast erreicht wurde. In der Lesekompetenz wurde dieser Wert unterschritten: Er lag bei 13,2 %. Zum ersten Mal wurden bei einem Teil der Testteilnehmer auch die Kompetenzen in "financial literacy" (Grundbildung im Finanzbereich) erhoben. Ebenso neu war, dass an elf Schulen deutscher Unterrichtssprache ein computerbasierter Test im digitalen Lesen, im Problemlösen und in Mathematik vorgenommen wurde.

Südtiroler Ergebnis 2015
Der Fokus des Tests 2015 lag auf Naturwissenschaften. Südtiroler Schüler erzielten in diesem Bereich wie auch in Mathematik im staatsweiten Vergleich sehr gute Ergebnisse und lagen auch signifikant über dem OECD-Durchschnitt. Im Bereich Lesekompetenz gab es hingegen keinen statistisch signifikanten Unterschied zum OECD-Schnitt.

Südtiroler Ergebnis 2018
Schwerpunkt von PISA 2018 war die Lesekompetenz. In allen Bereichen erzielten Südtiroler Schüler Ergebnisse, die signifikant über dem OECD-Durchschnitt lagen.

Weblinks
 Website der Südtiroler Landesverwaltung zum Thema PISA-Studien

Einzelnachweise

Sudtirol
Pisaergebnisse

Südtiroler PISA-Ergebnisse


James Elliott Coyne,  (July 17, 1910 – October 12, 2012) was the second Governor of the Bank of Canada, from 1955 to 1961, succeeding Graham Towers. During his time in office, he had a much-publicized debate with Prime Minister John Diefenbaker, a debate often referred to as the "Coyne Affair" (or sometimes the "Coyne Crisis"), which led to his resignation and, eventually, to greater central-bank independence in Canada.

Life and career
Coyne was born in Winnipeg, Manitoba, the son of Edna Margaret (née Elliott) and James Bowes Coyne, a judge at the Manitoba Court of Appeal, who was co-prosecutor of the men accused of seditious conspiracy in the Winnipeg General Strike of 1919.  His grandfather was lawyer and historian James Henry Coyne. Coyne graduated Ridley College in St. Catharines, Ontario in 1925, and had conferred upon him a BA in 1931 from the University of Manitoba. He studied at Oxford University as a Rhodes Scholar, playing for the Oxford University Ice Hockey Club, and in 1934 received a B.A. Jurisprudence and BCL. During World War II, he served in the Royal Canadian Air Force.

From 1944 to 1949, Coyne was executive assistant to Graham Towers at the Bank of Canada and from 1950 until 1954 was Deputy Governor. He was appointed Governor in 1955, resigned in 1961, and was succeeded by Louis Rasminsky.

He was the father of journalist Andrew Coyne and actress and playwright Susan Coyne, and stepfather of Sanford Riley, Patrick Riley and Nancy Riley. He was also an uncle of constitutional lawyer Deborah Coyne.

The Coyne Affair
The Coyne Affair, or the Coyne Crisis, was a public disagreement between the government of John Diefenbaker, notably the finance minister Donald Fleming, and the governor of the Bank of Canada.

As Governor, Coyne heavily criticized the government's fiscal policies, in which the Diefenbaker government spent and borrowed heavily in an effort to stimulate growth amid a flagging economy. Government officials urged Coyne to lower interest rates and create economic activity. Coyne disagreed, arguing that loose-money policies were creating a debt crisis and that Canada was relying too much on capital exports and loans from the United States and that a tightening was needed. In speeches and brochures, he criticized the government's expansionary policies. The government took the position that an elected government, especially one elected with a large mandate, should direct monetary policy.

Matters came to a head when Coyne raised his own pension, to $25,000, which Diefenbaker deemed excessive when he himself had no entitlement to one. The Conservative majority in the House of Commons passed a bill declaring his position vacant, but the Liberal-controlled Senate of Canada rejected it. Nevertheless, Coyne resigned the next day. For his role in this controversy, the Canadian Press named him Canadian Newsmaker of the Year in 1961.

Honours

 He was given the Honorary degree of Doctor of Laws from the University of Manitoba in 1961.
 He was Awarded the Canadian Version of the Queen Elizabeth II Diamond Jubilee Medal in 2012
He was appointed a member of the Order of Manitoba in 2012. Coyne died in Winnipeg on October 12, 2012.

References

Bibliography

1910 births
2012 deaths
People from Winnipeg
Canadian centenarians
Men centenarians
Royal Canadian Air Force personnel of World War II
Canadian Rhodes Scholars
Governors of the Bank of Canada
Lawyers in Manitoba
Members of the Order of Manitoba
Ridley College alumni
University of Manitoba alumni
James

James Elliott Coyne


Gheorghi Gheorghevici Elcianinov (în ) (n. 1870 – d. 1931) a fost unul dintre generalii Armatei Țariste Ruse din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcția de comandant al Corpului 8 Armată rus în campania acesteia din România, având gradul de general-locotenent.

Note

Bibliografie
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, ''România în războiul mondial 1916-1919, vol. I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1936

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial

Nașteri în 1870
Decese în 1931
Generali ruși
Comandanți ruși pe frontul românesc (1916-1918)
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Gheorghi Gheorghevici Elcianinov


Ungetsheim ist ein Gemeindeteil der Stadt Feuchtwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt am rechten Ufer der Wörnitz inmitten einer flachhügeligen Ebene, im Nordwesten Schwärz und im Westen Weiherbuck genannt, die aus Ackerland und Grünland besteht. 1 km östlich jenseits der Wörnitz befindet sich der bewaldete Mühlberg (), der eine Erhebung der Sulzachrandhöhen ist, einem Abschnitt der Frankenhöhe. 1 km nordwestlich befindet sich das Autobahnkreuz Feuchtwangen/Crailsheim.

Die Kreisstraße AN 5 führt nach Bergnerzell zur Staatsstraße 2222 (2 km südlich) bzw. nach Zumhaus (1,5 km nördlich). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Unterampfrach zur Staatsstraße 2222 (2,5 km südwestlich).

Geschichte
Ungetsheim lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. Im Jahr 1732 bestand der Ort aus 20 Anwesen und 1 Gemeindehirtenhaus. Grundherren waren feuchtwangische Ämter (11 Anwesen, Stiftsverwalteramt Feuchtwangen: 3 Gütlein, Stadtvogteiamt Feuchtwangen: 3 Güter, 1 Gütlein (Abgaben von 1 Gut, 1 Gütlein an die Ulrich Wolffsche Stiftung), Kastenamt Feuchtwangen: 4 Gütlein (Abgaben von 1 Gut an die Pfarrei Oberampfrach)), die Reichsstadt Dinkelsbühl (7 Güter, 1 Gütlein) und das Rittergut Heroldsberg (1 Gut). Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es drei weitere feuchtwangische Anwesen. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Ungetsheim dem Steuerdistrikt Oberampfrach und der Ruralgemeinde Breitenau zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Ungetsheim am 1. Januar 1972 nach Feuchtwangen eingemeindet.

Brauchtum
Der Strohbelzi ist eine jahrhundertealte Schreckgestalt im Ungetsheimer Weihnachtsbrauchtum. Er lebt im tiefen Wald von Ungetsheim. Während das Christkind an Heilig Abend die braven Kinder beschenkt, werden die Unartigen vom Strohbelzi bestraft. Ähnliche Gestalten waren ursprünglich im gesamten Wörnitzgrund zu finden. Im heutigen Wörnitzgrund ist neben dem Stohbelzi nur noch eine weniger schreckhafte Lumpengestalt im benachbarten Breitenau zu finden.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 4: Gasthaus, zweigeschossiges Gebäude mit Krüppelwalmdach, bezeichnet 1841
 Haus Nr. 29: Wohnstallhaus, eingeschossiges giebelständiges Gebäude mit Steildach, Fachwerk, teilweise massiv, erste Hälfte 19. Jahrhundert
 Haus Nr. 55: Wohnstallhaus, eingeschossiges Gebäude mit Krüppelwalmdach, Fachwerk, 1792

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Stephan (Breitenau) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Ulrich und Afra (Feuchtwangen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Feuchtwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf
Ort an der Wörnitz

Ungetsheim


Bird Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Bird Township (Conway County, Arkansas)
 Bird Township (Jackson County, Arkansas)
 Bird Township (Illinois)

Bird Township


අර්ථ දැක්වීමක් යනු කිසියම් පදයක (වචනයක, වාක්‍ය කණ්ඩයක, හෝ වෙනත් සංකේත සමූහයක) අර්ථය ප්‍රකාශනය කිරීම වේ.

මූලාශ්‍ර

අර්ථ දැක්වීම


Türkiye Radyo Televizyon Kurumu (TRT), 1 Mayıs 1964 tarihinde çıkarılan TRT yasasıyla kurulan ve Türkiye'nin kamu yayıncılığı yapmakla görevli ilk ve tek kuruluşudur. TRT aynı zamanda Türkiye'den Avrupa Yayın Birliği (EBU)'ne tam üye olan ilk ve tek yayıncıdır.

Türkiye'de yayın yapan ikinci televizyon kanalıdır. 1952'de yayına başlayan ve sadece İstanbul'da yayın yapan İTÜ TV'nin 1970 yılında kapanmasından sonra TRT, 1990'ların başında ilk özel televizyon ve radyo kanalı yayına başlayana dek Türkiye'de radyo ve televizyon yayıncılığı yapan tek kurum olarak hizmet vermiş; ülkede televizyon ve radyo yayıncılığı konusunda ilk örnekleri oluşturmuştur. 1968 ve 1986 yılları arasında Türkiye'de yayın yapan tek televizyon kanalı TRT'nin yayımladığı TRT 1 kanalı olmuş; 1986 yılında TRT 2 yayına girmiştir.

Tarihi
359 sayılı "Türkiye Radyo Televizyon Kurumu Yasası" ile 1964 yılında özerk kamu tüzel kişiliğine sahip bir kurum olarak, devlet adına radyo ve televizyon yayınlarını gerçekleştirmek amacıyla kuruldu. İlk Genel müdürü 29 Nisan 1964'te Adnan Öztrak oldu.

Radyo yayını
İlk programlı radyo yayınına 1965 yılında geçildi ve bütün radyolar haber saatlerinde TRT Ankara Radyosu'na bağlandılar. Aynı yıl bünyesinde Türk Sanat Müziği ve Türk Halk Müziği Danışma Kurulu ve Klasik Batı Müziği ve Çağdaş Türk Müziği Danışma Kurulu toplandılar. Seçim sonuçlarını vermek için ilk sabaha kadar yayın yine bu yıl yapıldı. 1966 yılında TRT kapalı devre televizyon eğitimi yayınları başladı. Spor haberleri ilk kez 1967 yılında haber bülteni ile birlikte verildi. TRT Erzurum Radyosu ve TRT İzmir Radyosu yine bu yıl içerisinde yayın hayatlarına başladı. Televizyon yayınına yönelik çalışmalara hız verildi.

Televizyon yayınları

Televizyon yayınları ise, 31 Ocak 1968 tarihinde Türkiye'de ilk deneme televizyon yayını Ankara'da bulunan Mithatpaşa Stüdyosu'nda Mahmut Tali Öngören'in açılış konuşmasıyla başladı. Haftada üç gün, üçer saat olarak başlayan deneme yayınları bir yıl sonra haftada dört güne çıktı. 1970'te İzmir televizyonu, ardından 1971'de İstanbul televizyonu faaliyete geçti. İlk canlı spor yayını, 1971 yılında İzmir'de oynanan Karşıyaka ile İstanbulspor arasında oynanan futbol maçını naklen vererek gerçekleştirdi. Sonraki sene televizyonda ilk kez Bedava Dünya Gezisi adlı yabancı dizi Türkçe seslendirildi. Aynı yıl reklam yayınlarına da başlandı. Münih'teki 1972 Yaz Olimpiyatları verilerek ilk dış naklen yayını gerçekleştirdi. Türkiye'de ilk defa Dünya Kupası maçları 1974'te TRT tarafından yayınlandı. Yine 1976'da Türkiye'de ilk defa Avrupa Futbol Şampiyonası maçları TRT'den yayınlandı.

Özerkliğin kaldırılması
1971 Muhtırası'nın ardından 1972'de anayasa değişikliği sırasında TRT'nin özerkliği kaldırıldı ve kurum, "tarafsız" bir kamu iktisadi kuruluşu olarak yeniden düzenlendi.

1960'lı yıllar

359 sayılı Türkiye Radyo Televizyon Kurumu Kanunu  2 Ocak 1964'te, Resmî Gazetede yayımlandı. Nisan ayında, TRT yönetim kurulu ilk toplantısını yaptı. Başkanlığına Sedat Tolga seçildi ve yönetim kurulu, oybirliği ile Adnan Öztrak'ı TRT'nin ilk genel müdürü olarak seçti. Aynı yıl mayıs ayında, 359 sayılı TRT Kanunu yürürlüğe girdi. Siyasi partilerin Türkiye radyolarında yapacakları seçim konuşmaları sırası için Yüksek Seçim Kurulu'nda kura çekildi. Haziran ayına gelindiğinde ise TRT, ilk kez EBU'nun Viyana'da yapılan genel kurul toplantısına katıldı. Eylül ayında 10 kw. gücünde Kıbrıs'ın Sesi Radyosu yayına başladı. Aynı yıl EBU'ya aktif üye olan TRT'DE 1965 yılının ocak ayında ilk kez programlı dönem başladı ve bütün radyolar haber saatlerinde Ankara Radyosu'na bağlandılar.

Türkiye Radyoları Program Dergisi yayınlanmaya başladı. Şubat ayında dönemin Türkiye Başbakanı Suat Hayri Ürgüplü, hükûmet programında Türkiye radyolarının tarafsız olacağını söyledi. TRT ile Anadolu Ajansı haber anlaşması yaptı. Behçet Kemal Çağlar, yönetim kurulu başkanı oldu ancak daha sonra Millet Partisi Ürgüplü'ye başvurarak TRT Kanunu'nun değişmesini istemiş, Danıştay ise özerk yapısı dolayısıyla TRT'nin devlet kurum ve kuruluşlarıyla doğrudan haberleşmeye yetkili olduğunu kararlaştırdı. Bunun üzerine genel müdür Adnan Öztrak Türkiye Cumhuriyeti Turizm ve Tanıtma Bakanlığı müfettişlerinin kurumu teftişine izin vermedi.

İlk televizyon oyunu
31 Ocak 1968 yılında ilk olarak Ankara televizyonu yayına başladı. 6 Şubat tarihinde de ilk televizyon oyunu Şair Evlenmesi canlı olarak yayınlandı. Aynı ay TBMM'de TRT bütçesinin başbakanlığa bağlanması kabul edildi, daha sonra TBMM KİT Karma Komisyonu TRT'nin üç yıllık mali raporunu kabul etmedi. Mart ayında 300 kw orta dalga ile Çukurova Radyosu deneme yayınına başladı. Ankara Radyosu 3. Programı FM bandından yayına başladı. Nisan ayında Yüksek Seçim Kurulu, TRT'nin haberlerinde siyasi partilere eşit yer vermesini kararlaştırdı.

Haber bültenleri içinde yer alan yorumlarda değişiklik yapıldı; radyoda kısıtlandı, televizyonda kaldırıldı. Ankara Televizyonu'nda kadrosuz çalışan yapım ve teknik personel sendika kurdu. Ağustos ayında, radyo teknisyenlerine ek çalışma ücreti verilmemesinden ötürü naklen yayınlar kaldırıldı ve ayın 22 Ağustos tarihinde 200 kw orta dalga İzmir radyo vericisi yayına başladı. 26 Ağustos tarihinde uluslararası fuar nedeniyle İzmir'de ilk televizyon deneme yayını yapıldı. 4 Ekim'de TRT, EBU Televizyon Program Komitesi'nin Stockholm'de yapılan toplantısına ilk kez katıldı. Aynı ay Anayasa Mahkemesi, TRT Kurumu'nun özerk yetkilerini karara bağladı. Cumhuriyet Senatosu, TRT'nin 1964, 1965, 1966 yılı hesaplarını kabul etmedi ve TRT, Kıbrıs'ın Sesi Radyosu yayın sorumluluğunu Genelkurmay Başkanlığı'na devretti. Kasım ayında, Çukurova Bölge Danışma Kurulu Mersin'de toplandı. Sartre'ın kitabını radyoda tanıtan beş kişi mahkemede suçsuz bulundu. Aralık ayında, 2 kw orta dalga ile Trabzon Radyosu yayına başladı. Yönetim Kurulu, TRT'nin TV-İş Sendikası ile görüşmelere başlamasını kabul etti.

1969 yılına gelindiğinde ocak ayında TRT Teknik Danışma Kurulu İstanbul'da toplandı. Şubat ayına gelindiğinde, köye yönelik televizyon yayınlarının izlenmesi için, Ankara'nın dört köyüne televizyon izleme merkezi kuruldu. Bakanlar Kurulu, yeni TRT Kanun Tasarısını onayladı. Televizyon yayınlarına ilk Hükûmet yasağı kondu. Nisan ayında, Televizyon yayınları, vericide meydana gelen bir arızadan ötürü yapılamadı. TRT Kanun tasarısı TBMM Başkanlığı'na verildi. TRT Kanun tasarısı TBMM'de geçici komisyona havale edildi. CHP Genel Başkanı İsmet İnönü, TRT konusunda iktidarı uyarması için Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay'a muhtıra verdi. Mayıs'ta Adnan Öztrak, siyasi kuruluşlara dostluk çağrısında bulundu. TRT kanun tasarısı TBMM geçici komisyonunda kabul edildi. TRT ile SACEM arasında müzik eserleri telif hakları ile ilgili sözleşme imzalandı ve Mustafa Kemal'in Samsun'a çıkışının 50. yılı dolayısıyla ilk kez Ankara dışından bağlantılı naklen yayın yapıldı.

1969 yılının mayıs ayı içerisinde TRT sitesi kurulması ile ilgili çalışmalar başladı ve bir ay sonra Anayasa Mahkemesi TRT'ye mali özerlik tanıdı ve ardından iki adet televizyon naklen yayın arabasının satın alınmasına karar verildi. TRT'nin radyo ruhsatiye ücretlerinin tespiti için dava açmasına karar verildi. Televizyon, insanın aya ilk ayak basışı ile ilgili televizyon filmini, normal yayın günü dışında özel olarak yayınladı. Ağustos'ta yönetim kurulu, Türk Sanat Müziği ve Türk halk müziği konusunda 9 uzmanın hazırladığı müzik eğitim planını kabul etti. Bir ay sonra Yönetim Kurulu, televizyonda gösterilecek filmlerin seçimi için komisyon kurulması kararlaştırıldı. Türk Dil Kurumu, ilk radyo ve televizyon dil ödülünü, Metin Öztekin'in Bu Dilin Ustaları adlı radyo dizisine verdi.

1970'ler
1970 yılında ilk olarak İzmir Radyosu 2. Program yayınına başladı. Aynı ay yönetim Kurulu, bölge yayınları konusunda sosyal, ekonomik ve kültürel ihtiyaç ve özelliklerin araştırılmasına karar verdi. Yönetim Kurulu, program planlarının üçer aylım düzenlenmesine karar verdi. TRT, müzik sanatçılarının "zam farklarının ödenmemesi" konusunda açtıkları dava sonucu 500.000 tazminat ödemeye mahkûm oldu.

1980'ler
1980 yılının son günü, yılbaşı gecesi oryantal Nesrin Topkapı ilk kez televizyona çıktı. 1984 yılında TRT tümüyle renkli yayına geçti. Yine aynı yıl radyolar da stereo yayına başladı. 1980'lerde TRT'nin yılbaşı özel programları popüler hale geldi ve özel kanalların açılmasına kadar en çok rating alan programlardan oldu. 1986 yılında TRT 2'nin (TV-2) kurulmasıyla TRT 1'in 1968 yılından beri kullandığı bölgesel televizyon isimleri kaldırılarak (TRT Ankara Televizyonu, TRT İstanbul Televizyonu gibi) TV-1 ismini aldı. 1989 yılında ise TRT 3'ün (TV-3) kurulmasıyla kanal sayısı 3'e yükseldi.

Yeni televizyon kanalları

TRT'nin çoklu kanala geçmesiyle kanalların isimleri TV şeklinde anılmaya başladı: 1986'da haber ve kültür ağırlıklı yayın yapan TV2, 1989'da ise spor programları ve TBMM yayınlarını veren TV3 ve TRT GAP kuruldu. 1990 yılında TRT Telegün ismi ile teletekst yayınları devreye girdi. Aynı yıl müzik ve eğitim üzerine programlar yayınlayan TV4 ve dünya üzerindeki tüm Türklere yönelik yayın yapmaya başlayan TV5 kuruldu. Yönetim Kurulu, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde televizyon şebekesi kurulması için inceleme yapılmasını kararlaştırdı.

28 Eylül 1992'de kanallar yeniden TRT adını aldı. 1990'ların ortalarında TRT İnt Avrasya, iki ayrı kanala ayrılarak TRT İnt ve TRT Avrasya (2001-2009 arası TRT Türk) olarak yayına başladı. 2001 yılında TRT tüm logolarında değişikliğe gitti.

2 Şubat 2006 tarihinde ise sayısal yayıncılığın test yayınına geçti. 2008 yılının Kasım ayında TRT Çocuk adlı çocuk televizyon kanalı, aynı yılın son günlerinde Kürtçe yayın yapan TRT 6 yayın hayatına başlamış 2009 yılında ise TRT 1 ve TRT 3 logoları değişmiş, ayrıca Nevruz bayramında Türk dillerini konuşan halklara hitap eden ve Azerice, Türkmence, Özbekçe, Kazakça, Kırgızca dillerinde programlar yayınlayan TRT Avaz, 18 Ekim 2009'da ise belgesel ve turizm programları yayınlayan TRT Belgesel adlı kanal yayına başladı. 4 Nisan 2010'da ise TRT'nin Arapça yayın yapan kanalı TRT Arabi açıldı. Ayrıca dünya çapında İngilizce yayın yapmakta olan TRT World haber kanalı da 29 Ekim 2015'te yayına başladı.

9 Mayıs 2023'te TRT Diyanet Çocuk kanalı test yayınına başladı.

Geniş ekran, HD ve 4K yayınları
TRT'de gerçekleşen ilk sürekli 16:9 geniş ekran ölçekli yayın, 2009'da yurt dışında yaşayan Türklere yönelik açılan TRT Türk üzerinden yapılmıştır. Günümüzde TRT kanallarının tamamı 16:9 geniş ekran ölçekli yayın yapmaktadır.

HD yayın ise ilk olarak, 2008 Yaz Olimpiyatları sırasında TRT 3 üzerinden geçici olarak verilmiştir. İlk sürekli HD yayın olarak 27 Mayıs 2010'da TRT HD'nin açılmasıyla başladı. Bununla birlikte Türkiye'de ilk defa Dünya Kupası karşılaşmaları HD kalitesiyle izleyicilere nakledildi. Ardından 19 Mayıs 2012'den itibaren TRT 1'de HD yayın yapmaya başladı. Böylelikle kurum bünyesinde HD yayın yapan 2.kanal oldu.

Şubat 2015'te TRT 4K'nin açılmasıyla 4K yayınlara da başlanmış oldu.

30 Eylül 2021'de TRT 3/TBMM TV'nin HD yayına geçmesi itibarıyla TRT'nin tüm kanalları HD olarak da yayın yapmaktadır. Halihazırda TRT 1, TRT Haber, TRT Spor, TRT Çocuk, TRT Müzik, TRT Belgesel gibi kanallar SD yayınlara devam etmektedir. İlerleyen yıllarda bu kanalların SD yayınları sonlanıp, HD yayınlara geçmesi bekleniyor.

TRT ve EBU
1964 yılında ilk yayınını takiben 1970'li yılların sonunda ilk EBU toplantısına gözlemci üye sıfatı ile katılan TRT, 1988'de tam üye olarak birliğe katılmıştır. Tüm kamu yayıncılarının olduğu gibi TRT de bu üyelikle gelen avantajlardan yararlanmaktadır. İlk yıldan beri kesintisiz olarak Eurovision şarkı yarışmalarına da iştirak etmektedir. TRT, oylama sisteminin adil olmadığı düşüncesi ile 2012 yılında yarışmadan çekilmiş ve tekrar katılmama kararı almıştır. Bunun yanı sıra TRT, EBU'dan gelen Eurovision Çocuk Şarkı Yarışması'na katılım davetlerini kabul etmemiş ve yarışmanın başladığı 2002 yılından itibaren yarışmaya katılmamıştır. EBU Medya Zirvesi 24-25 Mayıs 2022 tarihlerinde TRT'nin organizatörlüğünde İstanbul'da gerçekleştirilmiştir. Bu zirveye Avrupa'nın dört bir yanından gelen EBU üyesi kamu yayıncıları katılım sağlamıştır.

İzlenebilirlik

TRT yayınları tüm Türkiye'de ve ayrıca tüm kıtalarda dinlenebilmekte ve izlenebilmektedir. Ayrıca Türksat uydusu üzerinden yapılan sayısal yayın yoluyla Avrupa'da yaşayan Türklere de ulaşılmaktadır.

TRT şu an 19 televizyon kanalının yanında, TRT Radyo 1, TRT FM, TRT Radyo 3, TRT Radyo 4, TRT Radyo Haber, TRT Kurdî Radyo, TRT Antalya Radyosu, TRT Çukurova Radyosu, TRT GAP Radyosu, TRT Erzurum Radyosu, TRT Trabzon Radyosu, TRT Nağme, TRT Türkü ve TRT Memleketim FM olmak üzere yurtdışına Türkçe dahil 38 dilde yayın yapan Türkiye'nin Sesi Radyosu olmak üzere 15 radyo kanalına sahiptir.

Merkezi Ankara'da bulunan kurumun, İstanbul, İzmir, Mersin, Antalya, Trabzon, Diyarbakır, Erzurum illerindeki müdürlükleri yoluyla hizmetlerini sürdürmektedir.

TRT'nin tüm Radyo ve Televizyon kanalları Türksat 3A ve Türksat 4A uyduları ile izlenebilmektedir. Ayrıca Digiturk, Turkcell TV+, D-Smart, KabloTV ve Tivibu dijital platformları ve normal antenle izlenebilir.

Dijital platformlar

TRT'nin, Almanca, Rusça, Fransızca, Arnavutça, Boşnakça ve Makedonca başta olmak üzere çeşitli dillerde yayın yapan TRT VOT hizmeti mevcuttur.

TRT İzle, TRT Dinle ve tabii.com

TRT İzle'den canlı yayınlar ve TRT'de yayınlanan güncel dizileri, TRT Arşiv, arşivden diziler ve programlar izlenebilir. TRT Dinle'de ise canlı yayınlar, radyo tiyatrosu, Türk Sanat Müziği, Türk halk müziği ve diğer birçok müzik türüne erişilebilir.

tabii, TRT'nin uluslararası dijital platformu 2 Mayıs 2023'te ismi, logosu ve içerikleri tanıtılıp 7 Mayıs'ta yayına giren dijital platformudur.

Frekanslar

Genel müdürler

Eleştiriler
TRT, kamu yayıncılığından giderek uzaklaşıp Adalet ve Kalkınma Partisi'nin propaganda aygıtına döndüğü yönünde yoğun eleştirilere hedef olmaktadır. Radyo ve Televizyon Üst Kurulu'nun açıkladığı istatistiklere göre TRT, seçim çalışmalarının başladığı 1 Nisan ila 3 Haziran 2015 tarihleri arasında:
 Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'a 45 saat, Adalet ve Kalkınma Partisi'ne 54,5 saat, Cumhuriyet Halk Partisi'ne 14 saat, Milliyetçi Hareket Partisi'ne 7.5 saat ve Halkların Demokratik Partisi'ne ise üç saat yer verdi.
 TRT Haber kanalında yayınlanan 42 söz programından 22'sine hükûmet ve AK Parti temsilcileri ile adayları katıldı, diğer 20 programda ise AK Parti'ye yakınlığıyla bilinen gazeteci, akademisyen, stratejist, sendikacı, STK temsilcisi kişilere söz verildi.
 Canlı yayınlanan mitinglerde Cumhurbaşkanı Erdoğan'a 2 bin 705 dakika (45 saat), Başbakan Ahmet Davutoğlu'na 3 bin 280 dakika (54.5 saat), CHP'ye 846 dakika, MHP'ye 454 dakika, HDP'ye ise 194 dakika yer verildi.

TRT, CHP'nin 7 Haziran 2015 genel seçimleri için hazırladığı "Milletçe alkışlıyoruz" temalı reklam filmini, AK Parti'yi eleştirdiği gerekçesiyle yayınlamama kararı aldı. RTÜK üyesi Ersin Öngel'e göre TRT kanalları, "hükûmet kontrolündeki televizyon kanallarından daha fazla AKP propagandası" yapmaktadır.

TRT, 17-25 Aralık yolsuzluk ve rüşvet operasyonlarının yıl dönümünde sadece AKP'li milletvekilleri, bakanlar ve AKP'ye yakınlıkları ile bilinen gazetecilerden görüş aldığı "17-25 Aralık Darbe Girişimi" adlı bir belgesel yayınladı.

TRT Haber kanalında AKP'nin 128 milyar dolar iddialarına verdiği "CHP'nin yalan stratejisi" isimli videolu yanıtın yayınlanması, bir devlet kurumunun tarafsızlığı çiğnemesi konusunda tepki çekti.

Logolar

Ayrıca bakınız
 1970'li ve 1980'li yıllarda TRT televizyonunda yayınlanan yabancı diziler
 TRT kökenli yönetmenler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TRT İlk Yayını-Spiker: Nuran Devres

Sedat Simavi Ödülü sahipleri

Türkiye Radyo Televizyon Kurumu


La mosquée Sayyid Yahya Mourtouza ( en azerbaïdjanais : Seyid Yəhya Murtuza məscidi ), ou Mosquée Hazrat Ali est une mosquée située à Bakou en Azerbaïdjan.

Histoire
La mosquée Sayyid Yahya Mourtouza, située à Bakou, a été construite au . Il a été construit aux frais de Sayyid Yahya Mourtouza, qui était l'une des personnalités les plus influentes de son époque. Il a été enterré dans la cour de la mosquée après sa mort. À l'heure actuelle, sa tombe est située à côté de la porte d'entrée de la mosquée.

La mosquée a été placée sous la protection de l'État en tant que monument architectural de l'histoire et de la culture d'importance locale par ordre du Cabinet des ministres de la République d'Azerbaïdjan.

Galerie

Voir aussi

 Mosquée Ulu

Notes et références

Mosquée à Bakou

Mosquée Sayyid Yahya Mourtouza


Das Stadtarchiv – Bochumer Zentrum für Stadtgeschichte befindet sich an der Wittener Straße 47 in Bochum. Es übernimmt die Funktionen des kommunalen Archivs und historischen Museums von Bochum.

Die Archivbestände umfassen Urkunden, Akten und Protokollbücher, Karten und Pläne, Plakate und Anschläge, Zeitungen und Druckschriften, Bildträger und Tonträger, Filme, Sammlungen zu verschiedenen Themenbereichen und vielfältige weitere Unterlagen aus über 800 Jahren Bochumer Geschichte.

Der frühere Standort an der Kronenstraße diente mit 835 Aktenmetern als eines von 19 Asylarchiven für den Bestand des Kölner Stadtarchivs nach dessen Einsturz im März 2009.

Seit März 2014 wird das Archiv in der Route der Industriekultur, Themenroute Bochum aufgelistet.

Seit 2019 ist Kai Rawe Leiter des Stadtarchivs.

Siehe auch
 Liste der Museen in Bochum

Einzelnachweise

Weblinks
 Archive NRW bzw. Bestände des Stadtarchivs im Archivportal-D
 Internetauftritt des Stadtarchives
 Beschreibung dieses Ortes als Teil der Route der Industriekultur in

Bochum
Bauwerk in Bochum
Route der Industriekultur (Bochum)