Acadie ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Villeray–Saint-Michel–Parc-Extension an der Kreuzung von Boulevard de l'Acadie und Avenue Beaumont. Hier verkehren Züge der blauen Linie 2. Im Jahr 2019 nutzten 1.342.597 Fahrgäste die Station, was dem 65. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht.

Bauwerk

Die von Pierre Boyer-Mercier und Patrice Poirier entworfene Station entstand als Tunnelbahnhof. Auffällig ist die Verbindung von buntem Farbenspiel und geometrischen Formen, woraus sich ein attraktives Erscheinungsbild ergibt. Die Wände der Bahnsteige und der Verteilerebene sind mit poliertem schwarzen Granit und mattem Kalkstein in einem karierten Muster verkleidet. Hinzu kommen dunkelblaue Keramikpaneele und die strengen diagonalen Formen der rosafarbenen Böden und Leuchtelemente. Der Boden der Verteilerebene ist in leuchtendem Blaugrün gehalten. Die beiden Eingangspavillons weisen unregelmäßige Winkel auf und unterstreichen das moderne Erscheinungsbild.

In 16,5 Metern Tiefe befindet sich die Bahnsteigebene mit zwei Seitenbahnsteigen. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 727,60 Meter bis Parc und 728,60 Meter bis Outremont. Es bestehen Anschlüsse zu vier Buslinien und zwei Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal.

Kunst
Jean Mercier, der Bruder des Stationsarchitekten Pierre Boyer-Mercier, schuf im Verbindungstunnel zum östlichen Eingangspavillon und im Treppenhaus der Verteilerebene drei Wandbilder. Dabei übertrug er überdimensionale Fotografien mithilfe von Email auf die mit Stahl verkleideten Wände. Gezeigt werden verschiedene Personen (Freunde und Verwandte des Künstlers), die Saltos und Luftsprünge machen; nur der Vater des Künstlers steht aufrecht. Symbolisiert werden dabei das Ausbrechen aus der strengen Symmetrie der Station und das Hochsteigen in das unbehinderte Freie.

Von Météore Design stammt das Kunstwerk Lieu de rendez-vous ("Ort der Begegnung") im Wartebereich der Verteilerebene. Dabei handelt es sich um eine sechs Meter hohe Säule aus Stahl und Porzellan, an deren Spitze eine Uhr befestigt ist. Zwei Sitzbänke sind wie die Zeiger einer Uhr angeordnet. Die Formensprache der Uhrensäule greift den Art-déco-Stil der 1920er Jahre auf. Die Sitzbänke auf den Bahnsteigen wurden von Mario Morelli entworfen. Sie bestehen aus schwarzem Granit und rot bemaltem Stahl, womit sie zur Farbgebung der Wände und Böden passen. Von der Form her erinnern sie an Sitzbänke in frühen Straßenbahnwagen.

Geschichte
Das Teilstück Parc – Snowdon war zwar schon am 4. Januar 1988 eröffnet worden, doch fuhren die Züge hier vorerst ohne Halt durch, da sich der Abschluss der Bauarbeiten um mehrere Wochen verzögert hatte. Die Eröffnung der Station Acadie erfolgte schließlich am 28. März 1988. Namensgeber ist der Boulevard de l'Acadie, eine bei der Station beginnende Hauptstraße. Diese hieß zunächst Avenue McEachran und erhielt 1955 die neue Bezeichnung, in Gedenken an die Deportation der Akadier aus ihrer Heimat an der Atlantikküste 200 Jahre zuvor.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Acadie (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Acadie (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1980er Jahren

Acadie (Metro Montreal)


Albicija (lat. Albizia), biljni rod drveća i grmlja iz porodice Fabaceae, smješten u tribus Ingeae, dio potporodice Caesalpinioideae. Preko 120 vrsta rašireno je po suptropskim i tropskim krajevima Amerike, Azije, Afrike i Australije.

Jedna od poznatijih vrsta je svilenasta albicija (A. julibrissin), korisno drvo koje raste od Irana na istok preko Kine do Japana.

Vrste

 Albizia acle (Blanco) Merr.
 Albizia adianthifolia (Schumach.) W.Wight
 Albizia adinocephala (Donn.Sm.) Britton & Rose ex Record
 Albizia altissima Hook.f.
 Albizia amara (Roxb.) Boivin
 Albizia androyensis Capuron
 Albizia angolensis Welw.
 Albizia anthelmintica (A.Rich.) Brongn.
 Albizia antunesiana Harms
 Albizia arenicola R.Vig.
 Albizia atakataka Capuron
 Albizia attopeuensis (Pierre) I.C.Nielsen
 Albizia aurisparsa (Drake) R.Vig. ex Capuron
 Albizia aylmeri Hutch. ex Broun & Massey
 Albizia balabaka Capuron
 Albizia barinensis Cárdenas
 Albizia bequaertii De Wild.
 Albizia bernieri E.Fourn. ex Villiers
 Albizia berteroana (Balb. ex DC.) Fawc. & Rendle
 Albizia boinensis R.Vig.
 Albizia boivinii E.Fourn.
 Albizia brevifolia Schinz
 Albizia buntingii Barneby & J.W.Grimes
 Albizia burkartiana Barneby & J.W.Grimes
 Albizia burmanica I.C.Nielsen
 Albizia calcarea Y.H.Huang
 Albizia canescens Benth.
 Albizia carbonaria Britton
 Albizia carrii Kanis
 Albizia chevalieri Harms
 Albizia chinensis (Osbeck) Merr.
 Albizia commiphoroides Capuron
 Albizia coriaria Welw. ex Oliv.
 Albizia coripatensis (Rusby) Schery
 Albizia corniculata (Lour.) Druce
 Albizia crassiramea Lace
 Albizia croizatiana F.P.Metcalf
 Albizia decandra (Ducke) Barneby & J.W.Grimes
 Albizia dinklagei (Harms) Harms
 Albizia divaricata Capuron
 Albizia dolichadena (Kosterm.) I.C.Nielsen
 Albizia duclouxii Gagnep.
 Albizia edwallii (Hoehne) Barneby & J.W.Grimes
 Albizia elegans Kurz
 Albizia eriorhachis Harms
 Albizia euryphylla Harms
 Albizia ferruginea (Guill. & Perr.) Benth.
 Albizia forbesii Benth.
 Albizia garrettii I.C.Nielsen
 Albizia glaberrima (Schumach. & Thonn.) Benth.
 Albizia glabripetala (H.S.Irwin) G.J.Lewis & P.E.Owen
 Albizia grandibracteata Taub.
 Albizia guillainii Guillaumin
 Albizia gummifera (J.F.Gmel.) C.A.Sm.
 Albizia harveyi E.Fourn.
 Albizia inundata (Mart.) Barneby & J.W.Grimes
 Albizia isenbergiana (A.Rich.) E.Fourn.
 Albizia jaubertiana E.Fourn.
 Albizia julibrissin Durazz.
 Albizia kalkora (Roxb.) Prain
 Albizia kostermansii I.C.Nielsen
 Albizia lankaensis Kosterm.
 Albizia lathamii Hole
 Albizia laurentii De Wild.
 Albizia lebbeck (L.) Benth.
 Albizia lebbekoides (DC.) Benth.
 Albizia leonardii Britton & Rose ex Barneby & J.W.Grimes
 Albizia lucidior (Steud.) I.C.Nielson ex H.Hara
 Albizia mahalao Capuron
 Albizia mainaea Villiers
 Albizia malacophylla (A.Rich.) Walp.
 Albizia masikororum R.Vig.
 Albizia morombensis Capuron
 Albizia mossamedensis Torre
 Albizia multiflora (Kunth) Barneby & J.W.Grimes
 Albizia myriophylla Benth.
 Albizia nayaritensis Britton & Rose
 Albizia niopoides (Spruce ex Benth.) Burkart
 Albizia numidarum Capuron
 Albizia obbiadensis (Chiov.) Brenan
 Albizia obliquifoliolata De Wild.
 Albizia occidentalis Brandegee
 Albizia odorata R.Vig.
 Albizia odoratissima (L.f.) Benth.
 Albizia ortegae Britton & Rose
 Albizia papuensis Verdc.
 Albizia pedicellata Baker ex Benth.
 Albizia perrieri (Drake) R.Vig. ex Capuron
 Albizia petersiana (Bolle) Oliv.
 Albizia philippinensis I.C.Nielsen
 Albizia pistaciifolia (Willd.) Barneby & J.W.Grimes
 Albizia poilanei I.C.Nielsen
 Albizia polycephala (Benth.) Killip
 Albizia polyphylla E.Fourn.
 Albizia procera (Roxb.) Benth.
 Albizia purpusii Britton & Rose
 Albizia retusa Benth.
 Albizia rhombifolia Benth.
 Albizia rosulata (Kosterm.) I.C.Nielsen
 Albizia rubiginosa Miq.
 Albizia rufa (Hassk.) Benth.
 Albizia sahafariensis Capuron
 Albizia salomonensis C.T.White
 Albizia saponaria (Lour.) Blume ex Miq.
 Albizia schimperiana Oliv.
 Albizia sherriffii Baker f.
 Albizia sinaloensis Britton & Rose
 Albizia splendens Miq.
 Albizia subdimidiata (Splitg.) Barneby & J.W.Grimes
 Albizia suluensis Grestner
 Albizia tanganyicensis Baker f.
 Albizia tenuiflora (Benth.) F.Muell.
 Albizia thompsonii Brandis
 Albizia tomentella Miq.
 Albizia tomentosa (Micheli) Standl.
 Albizia tulearensis R.Vig.
 Albizia umbrosa (Wall.) Benth.
 Albizia vaughanii Brenan
 Albizia verrucosa Capuron
 Albizia versicolor Welw. ex Oliv.
 Albizia vialeana Pierre
 Albizia viridis E.Fourn.
 Albizia welwitschii Oliv.
 Albizia westerhuisii I.C.Nielsen
 Albizia xerophytica J.Linares
 Albizia zimmermannii Harms
 Albizia zygia (DC.) J.F.Macbr.

Izvori

Vanjske poveznice

Ingeae

Albicija


Front end may refer to:

Computing
 Front-end (computing), an interface between the user and the back end
 Front-end processor (computer), a small-sized computer
 Front-end processor (program)
 Front-end web development, the practice of producing HTML, CSS and JavaScript for a website or web application
 Front-end API, a type of application program interface
 Compiler front-end
 Debugger front-end

Other
 Front-end bra, a stretchy type of vinyl that attaches to the front of a car
 Front-end, the foremost of a vehicle body
 Front-end engineering
 Front-end load, a charge in investing
 Front-end loader, construction equipment
 Front-end loading, in project management
 Front End Loader, a band
 RF front end, in electronics

See also

 Front (disambiguation)
 End (disambiguation)
 Back end (disambiguation)

Front end


Der Raketenkrieg (Rouketopolemos, griechisch Рουκετοπόλεμος) in Vrontados (griechisch Βροντάδος) auf der Insel Chios ist ein rituelles Ereignis, bei dem in der Nacht zum orthodoxen Ostersonntag zwei rivalisierende Kirchengemeinden ihre Kirchengebäude mit Feuerwerksraketen beschießen.

Die beiden Kirchengebäude, "Agios Markos" und "Panagia Erithiani", sitzen einander an den Seiten des Dorftals genau gegenüber und sind circa 400 Meter voneinander entfernt. Jedes Jahr werden in der Nacht zum Ostersonntag circa 60.000 handgemachte Feuerwerksraketen über das Tal auf das jeweils gegenüberliegende Kirchengebäude geworfen. Ziel des Rouketopolemos ist es, den Glockenturm der gegenüberliegenden Kirche zu treffen.

Die beiden Gruppen, die die Raketen produzieren, nennen sich "Synergia" (griechisch Συνεργεία). Die Produktion der handgemachten Raketen ist sehr zeitaufwändig und beginnt schon kurz nach dem Osterfest.

Vorbereitungen am Karsamstag
Die "Synergia" beginnen bereits am Morgen des Karsamstags die Raketenzünder bereitzustellen und fangen tagsüber an Proberaketen zu zünden, um ihr Ziel zu identifizieren. Vor jeder Attacke wird mit einem Horngeräusch vorgewarnt. Um 22:30 wird eine kurze Pause eingelegt, damit die Gläubigen den Gottesdienst besuchen können. Um 23:00 Uhr, wenn die Kirchenglocken zum Gottesdienst der Auferstehung Jesus aufrufen, wird der Rouketopolemos offiziell gestartet.

Am Ostersonntag besuchen die Raketenwerfer die Gegengemeinde und fangen an die Schäden zu zählen. Keine der rivalisierenden Kirchengemeinden gibt seine Niederlage zu, somit gibt es beim Raketenkrieg von Vrontados nie einen Verlierer. "Auch wenn wir gekämpft haben, wird keine Boshaftigkeit zwischen uns sein. Am nächsten Tag schlossen wir wieder Frieden." Mit diesem Reim wird zwischen den Kirchengemeinden Frieden geschlossen.

Ursprung
Der genaue Ursprung des Brauches ist unklar. Nach der lokalen Tradition ist das Osterritual auf das 19. Jahrhundert zur Zeit der osmanischen Herrschaft zurückzuführen. Eine regionale Überlieferung besagt, dass die osmanische Besatzungsmacht den Einwohnern das Feiern des Osterfestes verboten hatte, worauf die Kirchengemeinden durch gegenseitigen Beschuss mit Feuerwerksraketen einen Krieg vortäuschten, was den türkischen Besatzern einen enormen Schrecken einjagte und sich diese zurückzogen.

Der Brauch geriet während der deutschen Besatzung in Vergessenheit, da es zu der Zeit nur wenige Feuerwerksraketen gab. Während der ersten Jahre der griechischen Diktatur wurde der Brauch komplett eingestellt und begann erst wieder im Jahr 1970. Seitdem wurde der Brauch jedes Jahr zelebriert. 2018 allerdings wurde der Raketenbeschuss kurz vor dem Beginn von offizieller Seite verboten, so dass nur einige wenige Raketen gezündet wurden.

Weblinks
 https://www.youtube.com/watch?v=eDb_7hPNIoM
 http://www.rocketwar.gr/index.php?newlang=german
 http://atlasobscura.com/place/chios-rocket-war-rouketopolemos
 http://www.worldwidegreeks.com/history/rouketopolemos-rocket-war
 http://local.e-history.gr/pages/viewpage.action?pageId=8487873
 http://www.chiosnet.gr/chios_rocket_war_gr.asp
 http://www.chioscity.gr/rouketopolemos/

Brauchtum (Ostern)
Chios
Kultur (Griechenland)
Veranstaltung in Griechenland

Raketenkrieg von Chios


(18462) Ricco, denumire internațională (18462) Riccò, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18462 Riccò este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul San Vittore din Bologna. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,90 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 2,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi Koronis

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

18462 Riccò


LHiddensee est une ancienne corvette de classe Tarentul de la marine est-allemande, qui fait maintenant partie du site de Battleship Cove à Fall River, dans le Massachusetts. À l'origine corvette de la Marine soviétique, la corvette est d'abord transférée à la marine est-allemande, puis à la marine allemande, et termine sa carrière aux États-Unis en tant que USNS Hiddensee.

Historique
La corvette lance-missiles de classe Tarentul I (Projekt 1241) a été lancée en 1984 au chantier naval Petrovsky de Leningrad, en Russie. Elle a été commandée en 1985 par la Volksmarine est-allemande sous le nom de Rudolf Egelhofer, mais après la réunification allemande en 1990, elle a été transférée à la marine allemande et rebaptisée Hiddensee.

Après son déclassement en avril 1991, elle est transférée à l'United States Navy. En tant qu'USNS Hiddensee, le navire a été largement évalué au  de Solomons Island dans le Maryland, et utilisé pour des exercices navals. À la suite de coupes budgétaires de la marine, le navire a été retiré du service en avril 1996 et a rejoint la flotte de Battleship Cove le 14 juin 1997.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Classe Tarentul
 Battleship Cove

Bibliographie
 Gardiner, Robert (toim.): Conway's All the World's Fighting Ships 1947–1995. Lontoo, Englanti: Conway Maritime Press, 1995. .

Bateau de guerre allemand
Corvette de l'US Navy
Bateau lancé en 1984
Navire construit à Saint-Pétersbourg
Navire musée au Massachusetts

Hiddensee (corvette)


This is a list of movies (including television movies) based on the Bible (Old Testament and New Testament), depicting characters or figures from the Bible, or broadly derived from the revelations or interpretations therein.

Hebrew Bible

Genesis

Genesis in General

Adam and Eve - Genesis 2-5

The Flood - Genesis 6-9

Abraham - Genesis 11:26-25:10
 Greatest Heroes of the Bible: Abraham's Sacrifice (1979, TV episode)
 Animated Stories from the Bible: Abraham and Isaac (1992, TBN, TV episode)
 Abraham (1993, TNT Bible Series)
 Abraham: The Friend of God (2008) (Iran)
 Abe and the Amazing Promise (2009)
 Young Abraham (2011)
 His Only Son (2023)

Sodom and Gomorrah - Genesis 19
 Lot in Sodom (1933)
 Sodom and Gomorrah (1962)
 Greatest Heroes of the Bible: Sodom and Gomorrah (1979, TV episode)
 Zohi Sdom (2010) (Israel)

Isaac and Rebecca - Genesis 24
 Isaac and Rebecca (1953) (Israel)

Jacob - Genesis 25:26-49:33
 Jacob: The Man Who Fought with God (1963) (Italy)
 The Story of Jacob and Joseph (1974)
 Greatest Heroes of the Bible: Jacob's Challenge (1979, TV episode)
 Jacob (1994, TNT Bible Series)
 La Genese (1999) (France)

Dinah - Genesis 34
 The Red Tent (2014)

Joseph - Genesis 37-50

Moses (Exodus - Deuteronomy)

Judges Era

General Judges

Samson and Delilah - Judges 13-16

Ruth
 The Story of Ruth (1960)
 Duke and the Great Pie War (2005)
 The Book of Ruth: Journey of Faith (2009)

Kings and Queens of Israel

David - First Samuel 16:1-First Kings 2:11

Solomon - First Kings 1-11

Jezebel - First Kings 16:29-Second Kings 9:37
Sins of Jezebel (1953)

Prophets

Exile

Daniel

Esther

Deuterocanonical / Apocrypha
 Judith of Bethulia (1914)
 The Old Testament (1962) (Book of Maccabees film)

Christian Bible

Life of Christ

Arabic
 The Savior (2014) (Palestinian-Bulgarian-Jordanian production)

Aramaic/Latin
 The Passion of the Christ (2004) (USA) (Aramaic and Latin audio)

English

Filipino
 Kristo (1996) (Philippines)

French
 Vie et Passion du Christ (1903) (France)
 Golgotha (1935) (France)

German
 I.N.R.I (1923)  (Germany)
 Jesus – der Film (1986)  (Germany)

Italian

Malayalam
 Jesus (1973) (India)

Persian
 The Messiah (2007) (Iran)

Sinhala
 Christhu Charithaya (1990) (Sri Lanka)
 Jayathu Kristhu (TV 1999) (Sri Lanka)
 Jesu Kristhu Yuga Peraliya (TV 2013) (Sri Lanka)

Spanish

Telugu
 Karunamayudu (1978) (India)
 Rajadhi Raju (1980) (India)
 Shanti Sandesham (2004) (India)
 Mulla Kireetam (2005) (India)

Animated movies

Mary, Mother of Jesus

Herod the Great
 Erode il Grande (1959) (Italy)

Mary Magdalene
 Magdalanaattu Mary (1957) (India)
 The Friends of Jesus - Mary Magdalene (2000)
 Mary Magdalene (2018)

John the Baptist
 Snapaka Yohannan (1963) (India)

Salome

Judas Iscariot

Barabbas

Parable of the Prodigal Son
 L'Enfant prodigue (1907) (France)
 L'Enfant prodigue (1916) (France)
 The Prodigal (1955)

Life of the Apostles

Creative

Revelation / Apocalypse

Fictional Interpolations

Adam and Eve
Mary's Incredible Dream (1976)
 Year One (2009)
 The Tragedy of Man (2011) (Hungary)

Moses
 Wholly Moses! (1980)
 The Ten (2007)
 Seder-Masochism (2018)

Samson

Esther
 Megillas Lester (2014)

Ben-Hur

Early Christians

Opus Dei
The Da Vinci Code (2006)

See also

 The Bible in film
 Dramatic portrayals of Jesus Christ
 List of actors who have played Jesus
 Lists of movie source material
 List of Christian films
 List of Islamic films

References

Print sources

Bible

Bible-related lists
Lists of historical films

List of films based on the Bible


La deuxième saison de la série de compétitions américaine talent show America's Got Talent a été diffusée sur NBC du 5 juin au 21 août 2007. Le réseau avait initialement prévu de la diffuser pendant son programme d'hiver cette année-là, mais a choisi de ne pas le faire à la suite d'inquiétudes concernant son conflit avec d'autres programmes populaires à cette époque À la suite de son succès dans sa première année, des épisodes supplémentaires du programme ont été commandés par NBC, avec le personnel de production apportant des changements au format du programme pour la nouvelle saison. Celles-ci comprenaient l'ajout , et des modifications à l'implication des juges et à l'utilisation de leurs buzzers pour faire correspondre cela avec d'autres éditions de la franchise Got Talent, en particulier après la première saison de Britain's Got Talent.

Alors que Piers Morgan et David Hasselhoff sont revenus en tant que juges, Regis Philbin n'est pas revenu en tant qu'hôte pour la nouvelle saison et a été remplacé par tabloid talk show hôte Jerry Springer. Brandy Norwood n'a pas pu revenir en tant que juge après la saison précédente, en raison à un procès en cours contre elle à l'époque, et a été remplacé par Sharon Osbourne en conséquence. La deuxième saison a été remportée en chantant ventriloque et impressionist Terry Fator, avec le chanteur et guitariste  terminant à la deuxième place, et le chanteur beatboxer Butterscotch à la troisième place.

La deuxième saison a vu un changement considérable dans le format du programme pour correspondre à un arrangement plus standardisé utilisé dans la franchise Got Talent. Le changement le plus notable apporté était que les auditions filmées étaient divisées en deux étapes, la première se déroulant dans une sélection de villes, et la seconde se déroulant à Las Vegas sous un format « bootcamp » et intitulée « Las Vegas Rappels". Les règles de la deuxième étape se sont concentrées sur ceux qui ont réussi à passer la première étape étant placés dans l'un des deux groupes - "musique" et "variété" - et devant réussir à impressionner les juges à travers deux séries de performances, chacune d'une durée de trois minutes et dirigée sans interruption de la part des juges. L'autre changement noté consistait à incorporer les règles des rondes en direct pour les juges utilisées sur d'autres éditions de Got Talent, en particulier Britain's Got Talent. Le nouvel arrangement a principalement vu les juges donner leur avis sur une performance lorsqu'elle était terminée, mais toujours utiliser leurs buzzers pour arrêter les performances, tandis que le public votait pour qui passait à l'étape suivante des demi-finales. En dehors de ces changements, la deuxième saison n'a pas intégré l'utilisation d'actes Wildcard, tandis que les résultats de chaque tour en direct, à l'exception de la finale, ont été chacun donnés avant le début du tour suivant.

Auditions

Les auditions ont eu lieu au printemps 2007, avec les auditions des producteurs menées dans les villes de New York, Los Angeles, Chicago et Dallas. Après la saison précédente, avant le tournage, le personnel de production a dû trouver des remplaçants parmi les stars qui ont dirigé le programme - Regis Philbin a décidé de ne pas revenir pour des raisons non divulguées, ce qui a conduit Jerry Springer à prendre le relais en tant qu'animatrice de America's Got Talent ; tandis que Sharon Osbourne a été recrutée pour remplacer Brandy Norwood, après avoir été forcée d'abandonner en raison d'une affaire juridique dont elle s'occupait.

Émission 1 : 5 juin 2007

Émission 2 : 12 juin 2007

Émission 3 : 19 juin 2007

Émission 4 : 26 juin 2007

Demi-finales

 = Buzz du jury

Demi-finale 1 : 17 juillet 2007

Demi-finale 2 : 24 juillet 2007

Finales

 = Buzz du jury

Top 10 Finale : 31 juillet 2007

Top 8 Finale : 7 août 2007

Références

Émission diffusée sur NBC
Got Talent
Saison d'émission de télévision

Saison 2 de America's Got Talent


Constantinos Charalambidis (født 25. juli 1981 i Nicosia, Cypern) er en cypriotisk tidligere fodboldspiller (højre kant).
Charalambides spillede hele 96 kampe og scorede 12 mål for det cypriotiske landshold, som han debuterede for i januar 2003 i en venskabskamp mod Grækenland. Hans sidste landskamp var en VM-kvalifikationskamp mod Belgien i oktober 2017.

På klubplan tilbragte Charalambidis størstedelen af sin karriere hos APOEL i sin fødeby. Her var han tilknyttet i alt 16 sæsoner, fordelt på to ophold, og var med til at sikre klubben hele otte cypriotiske mesterskaber. Han havde også udlandsophold i både Grækenland og Tyskland.

Titler
Cypriotisk mesterskab
 2002, 2004, 2009, 2011, 2013, 2014, 2015 og 2016 med APOEL

Cypriotisk pokal
 1999, 2008, 2014 og 2015 med APOEL
 2018 med AEK Larnaca

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Cypern
Fodboldspillere fra APOEL Nicosia FC
Fodboldspillere fra PAOK F.C.
Fodboldspillere fra Panathinaikos
Fodboldspillere fra AEK Larnaka
Fodboldspillere fra FC Carl Zeiss Jena
Personer fra Nicosia

Constantinos Charalambidis


Franz-Valéry-Marie Cumont (født 3. januar 1868 i Aalst, død 20. august 1947 i Woluwe-Saint-Pierre) var en belgisk filolog og religionshistoriker.

Cumont virkede 1892-1910 som professor ved Universitetet i Gent, idet han tillige 1899-1912 var konservator ved de kongelige museer i Bryssel. Han var korresponderende medlem af en række videnskabelige selskaber, bland andet det danske (1913), og levede senere omvekslende i Paris og Rom. Størst navnkundighed har han vundet ved sine forskninger angående Mithrasreligionen (Textes et Monuments, 1894-99; Les mystères de Mithra, 2. udgave 1902; oversat på tysk og engelsk), og ved siden af talrige afhandlinger i forskellige tidsskrifter fortjener særlig at nævnes: Les religions orientales dans le paganisme romain (2. udgave 1909; tysk oversættelse 1910).

Kilder

Religionshistorikere
Filologer fra Belgien
Faglitterære forfattere fra Belgien
Fransksprogede forfattere
Medlemmer af Videnskabernes Selskab
Æresdoktorer ved University of Cambridge

Franz Cumont


Paraíso es un distrito y ciudad cabecera del cantón de Paraíso, en la provincia de Cartago, de Costa Rica.

Historia
Paraíso fue fundada en 1823, y era conocida originalmente como El Paraíso.

Durante el gobierno de don José Rafael de Gallegos y Alvarado, se promulgó la ley No. 50, de 23 de mayo de 1832, que dispuso el traslado de la villa Ujarrás, cabecera del distrito de Paraíso, al llano de Santa Lucía, la cual en lo sucesivo se llamaría la villa del Paraíso.

Los argumentos que se dieron para justificar el cambio de la población, fueron el peligro constante de inundación de los ríos aledaños, la inestabilidad de los terrenos y las enfermedades que asolaban al lugar.

Ubicación
La ciudad está ubicada a una distancia de 8 km al sureste de la ciudad de Cartago, por lo que forma parte de su área metropolitana, en el Valle de El Guarco.

Geografía

Demografía

La ciudad y su respectivo distrito, concentran poco más del 33% de la población total del cantón de Paraíso.

Turismo
Paraíso posee como atracciones turísticas:
 A 7 km del centro de la ciudad se encuentra un complejo de granjas administradas por una organización sin fines de lucro, llamada "Finca La Flor", donde se experimenta con de agricultura sostenible y la reforestación.
 Las ruinas de Ujarrás se encuentran en este distrito.
 El Lago de Cachi se ubica en el sur, que alimenta la planta hidroeléctrica del Instituto Costarricense de Electricidad esta importante obra de infraestructura para la generación eléctrica, también a los alrededores de éste lago artificial se dan diversas actividades turísticas y comerciales.

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 10
 Ruta nacional 224
 Ruta nacional 404
 Ruta nacional 416

Ciudad hermanada
Paraíso tiene como ciudad hermanada:
  Coral Springs, Florida, Estados Unidos

Referencias

Distritos del cantón de Paraíso

Paraíso (Costa Rica)


Arjeta (unbest. Arjetë) ist ein albanischer weiblicher Vorname mit der Bedeutung "Goldenes Leben". Er setzt sich aus den Wörtern ar ("Gold"; [best.] ari) und jeta ("Leben"; [unbest.] jetë) zusammen. Bei Albanern aus dem ehemaligen Jugoslawien ist auch die Form Arijeta verbreitet.

Namensträger
 Arjeta Zuta (* 1986), Schweizer Musikerin albanischer Herkunft

Einzelnachweise

Weiblicher Vorname
Albanischer Personenname

Arjeta


Thomas Harte Franks, né en 1808 à Bury et mort le  à Tetsworth, est un officier britannique.

Biographie

Il prend part à la seconde guerre des Sikhs (1848-1849) et sert à Lucknow lors de la révolte des Cipayes. Il participe alors à la marche sur Bénarès (1857) ainsi qu'aux opérations dans l'Oudh sous les ordres de Colin Campbell et de  (1858). Il termine sa carrière comme major général (1858).

Jules Verne le mentionne dans son roman La Maison à vapeur (partie 1, chapitre III).

Publication

 Operations of the Juanpore Field Force and the Fourth Division: Under the Command of T. H. Franks in Its Progress from Benares to Lucknow, Jan., Feb., and Mar., 1858, Londres: Spottiswoode and Company, 1858

Notes et références

Liens externes

Officier
Naissance en 1808
Naissance à Bury
Décès en février 1862

Thomas Harte Franks


Psychoshop este ultimul roman al scriitorului american Alfred Bester. Scris în genul  științifico-fantastic, Bester a decedat (în 1987) înainte să-l termine și a fost continuat de Roger Zelazny. A apărut în iulie 1998 la editura Vintage.

Prezentare

Locul Întunecat al Schimbătorului de Suflete a început să facă afaceri la Roma cu șase secole înainte de Hristos. Probabil că va fi acolo și în ultima zi a universului. Acesta este Psychoshop-ul, unde poți să depozitezi orice aspect nedorit al spiritului tău atâta timp cât îl schimbi pentru altceva - cunoștințe esoterice, schimbare de noroc sau un al șaselea simț. "Mărfurile" vândute nu mai pot fi returnate. Psychoshop este o unitate comercială care atrage clienți de la Edgar Allan Poe până la un vrăjitor care intenționează să creeze Fiara Apocalipsei.

Primire

Note

Legături externe

Vezi și
1998 în literatură

Romane din 1998
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Romane de Alfred Bester
Romane de Roger Zelazny
1998 în științifico-fantastic

Psychoshop


Et stille liv er en dansk oplysningsfilm fra 2010, der er instrueret af Maria Denise Christoffersen, Lone Jantzen.

Handling
Lalitha er 17 år og bor i byen Trincomalee på Sri Lankas østkyst. Filmen følger Lalitha, hører om hendes minder fra krigen, hendes hverdag og hendes drømme for fremtiden. Men Lalitha er ikke en helt almindelig teenager med et helt almindeligt teenageliv, hun er nemlig døv og bor til hverdag på skolen 'The School for the Hearing Impaired' sammen med 25 andre døve børn og unge. Den lange borgerkrig i Sri Lanka har ikke kun sat sig spor i Lalithas liv, hverdagen på skolen er heller ikke den samme som før krigen.

I filmen møder seerne også læreren Cynthia, som fortæller om de forandringer, som krigen har bragt med sig, og om hvordan lærerne til daglig tackler elevernes spørgsmål om krigen og om hendes bud på hvordan Lalithas fremtid kommer til at se ud. Filmen viser også Lalithas familie, der bor i en lille landsby cirka 20 km fra skolen. Filmen giver et indblik i et land, som på grund af borgerkrigen i mange år ikke har været et besøgt rejsemål fortalt via Lalithas personlige fortælling om krigen og om at være døv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010
Oplysningsfilm fra Danmark

Et stille liv


PSR 1257+12 B (također imenovan kao  Poltergeist) je egzoplanet u orbiti pulsara PSR 1257+12 zviježđu Djevica, čija je udaljenost procijenjena na 980 svjetlosnih godina. Jedan je od 3 planeta koji orbitiraju oko te zvijezde.

Izvori

B

PSR 1257+12 B


John Pope (March 16, 1822 – September 23, 1892) was a career United States Army officer and Union general in the American Civil War. He had a brief stint in the Western Theater, but he is best known for his defeat at the Second Battle of Bull Run (Second Manassas) in the East.

Pope was a graduate of the United States Military Academy in 1842. He served in the Mexican–American War and had numerous assignments as a topographical engineer and surveyor in Florida, New Mexico, and Minnesota. He spent much of the last decade before the Civil War surveying possible southern routes for the proposed First transcontinental railroad. He was an early appointee as a Union brigadier general of volunteers and served initially under Maj. Gen. John C. Frémont. He achieved initial success against Brig. Gen. Sterling Price in Missouri, then led a successful campaign that captured Island No. 10 on the Mississippi River. This inspired the Lincoln administration to bring him to the Eastern Theater to lead the newly formed Army of Virginia.

He initially alienated many of his officers and men by publicly denigrating their record in comparison to his Western command. He launched an offensive against the Confederate army of General Robert E. Lee, in which he fell prey to a strategic turning movement into his rear areas by Maj. Gen. Stonewall Jackson. At Second Bull Run, he concentrated his attention on attacking Jackson while the other Confederate corps led by Maj. Gen. James Longstreet attacked his flank and routed his army.

Following Manassas, Pope was banished far from the Eastern Theater to the Department of the Northwest in Minnesota, where he commanded U.S. Forces in the Dakota War of 1862. He was appointed to command the Department of the Missouri in 1865 and was a prominent and activist commander during Reconstruction in Atlanta. For the rest of his military career, he fought in the Indian Wars, particularly against the Apache and Sioux.

Early life
Pope was born in Louisville, Kentucky, the son of Nathaniel Pope, a prominent Federal judge in early Illinois Territory and a friend of lawyer Abraham Lincoln. He was the brother-in-law of Manning Force, and a distant cousin married the sister of Mary Todd Lincoln. He graduated from the United States Military Academy, 17th in a class of 56, in 1842, and was commissioned a brevet second lieutenant in the Corps of Topographical Engineers.

He served in Florida and then helped survey the northeastern border between the United States and Canada. He fought under Zachary Taylor in  the Battle of Monterrey and Battle of Buena Vista during the Mexican–American War, for which he was appointed a brevet first lieutenant and captain, respectively. After the war Pope worked as a surveyor in Minnesota. In 1850 he demonstrated the navigability of the Red River. He served as the chief engineer of the Department of New Mexico from 1851 to 1853 and spent the remainder of the antebellum years surveying a route for the Pacific Railroad.

Civil War
Pope was serving on lighthouse duty when Abraham Lincoln was elected and he was one of four officers selected to escort the president-elect to Washington, D.C. He offered to serve Lincoln as an aide, but on June 14, 1861, he was appointed brigadier general of volunteers (date of rank effective May 17, 1861) and was ordered to Illinois to recruit volunteers.

In the Department of the West under Maj. Gen. John C. Frémont, Pope assumed command of the District of North and Central Missouri in July, with operational control along a portion of the Mississippi River. He had an uncomfortable relationship with Frémont and politicked behind the scenes to get him removed from command. Frémont was convinced that Pope had treacherous intentions toward him, demonstrated by his lack of action in following Frémont's offensive plans in Missouri. Historian Allan Nevins wrote, "Actually, incompetence and timidity offer a better explanation of Pope than treachery, though he certainly showed an insubordinate spirit."

Pope eventually forced the Confederates under Sterling Price to retreat southward, taking 1,200 prisoners in a minor action at Blackwater, Missouri, on December 18. Pope, who established a reputation as a braggart early in the war, was able to generate significant press interest in his minor victory, which brought him to the attention of Frémont's replacement, Maj. Gen. Henry W. Halleck.

Halleck appointed Pope to command the Army of the Mississippi (and the District of the Mississippi, Department of the Missouri) on February 23, 1862. Given 25,000 men, he was ordered to clear Confederate obstacles on the Mississippi River. He made a surprise march on New Madrid, Missouri, and captured it on March 14. He then orchestrated a campaign to capture Island No. 10, a strongly fortified post garrisoned by 12,000 men and 58 guns. Pope's engineers cut a channel that allowed him to bypass the island. Assisted by the gunboats of Captain Andrew H. Foote, he landed his men on the opposite shore, which isolated the defenders. The island garrison surrendered on April 7, 1862, freeing Union navigation of the Mississippi as far south as Memphis.

Pope's outstanding performance on the Mississippi earned him a promotion to major general, dated as of March 21, 1862. During the Siege of Corinth, he commanded the left wing of Halleck's army, but he was soon summoned to the East by Lincoln. After the collapse of Maj. Gen. George B. McClellan's Peninsula Campaign, Pope was appointed to command the Army of Virginia, assembled from scattered forces in the Shenandoah Valley and Northern Virginia. This promotion infuriated Frémont, who resigned his commission.

Pope brought an attitude of self-assurance that was offensive to the eastern soldiers under his command. He issued an astonishing message to his new army on July 14, 1862, that included the following:

Despite this bravado, and despite receiving units from McClellan's Army of the Potomac that swelled the Army of Virginia to 70,000 men, Pope's aggressiveness exceeded his strategic capabilities, particularly since he was now facing Confederate General Robert E. Lee. Lee, sensing that Pope was indecisive, split his smaller (55,000-man) army, sending Maj. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson with 24,000 men as a diversion to Cedar Mountain, where Jackson defeated Pope's subordinate, Nathaniel Banks.

As Lee advanced on Pope with the remainder of his army, Jackson swung around to the north and captured Pope's main supply base at Manassas Station. Confused and unable to locate the main Confederate force, Pope walked into a trap in the Second Battle of Bull Run. His men withstood a combined attack by Jackson and Lee on August 29, 1862, but on the following day, reluctantly obeying Pope's orders, Maj. Gen. Fitz John Porter swung to attack Jackson, exposing his (and by extension the whole Union army's) flank. Maj. Gen. James Longstreet launched a surprise flanking attack, and the Union Army was soundly defeated and forced to retreat. Pope compounded his unpopularity with the Army by blaming his defeat on disobedience by Maj. Gen. Porter, who was found guilty by court-martial and disgraced.

Brigadier General Alpheus S. Williams, who served briefly under Pope, held the general in particularly low esteem.  In a letter to his daughter, he wrote:

Pope himself was relieved of command on September 12, 1862, and his army was merged into the Army of the Potomac under McClellan. He spent the remainder of the war in the Department of the Northwest in Minnesota, dealing with the Dakota War of 1862. His months campaigning in the West paid career dividends because he was assigned to command the Military Division of the Missouri on January 30, 1865, and received a brevet promotion to major general in the regular army on March 13, 1865, for his service at Island No. 10.

Postbellum years
In April 1867, Pope was named governor of the Reconstruction Third Military District and made his headquarters in Atlanta, issuing orders that allowed African Americans to serve on juries, ordering Mayor James Williams to remain in office another year, postponing elections, and banning city advertising in newspapers that did not favor Reconstruction. President Andrew Johnson removed him from command December 28, 1867, replacing him with George G. Meade.  Following this, Pope was appointed head of the Department of the Lakes (based in Detroit, Michigan) from January 13, 1868, to April 30, 1870.

Pope returned to the West as commander of the Department of the Missouri (the nation's second-largest geographical command) during the Grant presidency, and held that command through 1883. He served with distinction in the Apache Wars, including the Red River War relocating Southern Plains tribes to reservations in Oklahoma. General Pope made political enemies in Washington when he recommended that the reservation system would be better administered by the military than the corrupt Indian Bureau. He also engendered controversy by calling for better and more humane treatment of Native Americans, but author Walter Donald Kennedy notes that he also said "It is my purpose to utterly exterminate the Sioux" and planned to make a "final settlement with all these Indians".

Pope's reputation suffered a serious blow in 1879 when a late-convened Board of Inquiry called by President Rutherford B. Hayes and led by Maj. Gen. John Schofield (Pope's immediate predecessor in the Department of the Missouri and then head of the Department of the Pacific) concluded that Major General Fitz John Porter had been unfairly convicted of cowardice and disobedience at the Second Battle of Bull Run. The Schofield report used evidence of former Confederate commanders and concluded that Pope himself bore most of the responsibility for the Union loss. The report characterized Pope as reckless and dangerously uninformed about events during the battle, also criticized General Irvin McDowell (whom Pope detested), and credited Porter's perceived disobedience with saving the Union army from complete ruin.

Pope was promoted to major general in the Regular Army in 1882 and was assigned to command of the Military Division of the Pacific in 1883 where he served until his retirement.

Death and legacy
Pope retired as a major general in the Regular Army on March 16, 1886, and his wife, Clara Pope, died two years later. The National Tribune serialized his memoirs, publishing them between February 1887 and March 1891. General Pope died on September 23, 1892, at the Ohio Soldiers' Home near Sandusky, Ohio. He is buried beside his wife in Bellefontaine Cemetery, St. Louis, Missouri.

See also

 List of American Civil War generals (Union)
 The Court-martial of Fitz John Porter

Notes

References
 Eicher, John H., and David J. Eicher. Civil War High Commands. Stanford, CA: Stanford University Press, 2001. .
 Frederiksen, John C. "John Pope." In Encyclopedia of the American Civil War: A Political, Social, and Military History, edited by David S. Heidler and Jeanne T. Heidler. New York: W. W. Norton & Company, 2000. .
 Hennessy, John J. Return to Bull Run: The Campaign and Battle of Second Manassas. Norman, OK: University of Oklahoma Press, 1993. .
 Nevins, Allan. The War for the Union. Vol. 1: The Improvised War 1861–1862. New York: Charles Scribner's Sons, 1959. .
 U.S. War Department, The War of the Rebellion: a Compilation of the Official Records of the Union and Confederate Armies. 128 vols. Washington, DC: U.S. Government Printing Office, 1880–1901.
 Warner, Ezra J. Generals in Blue: Lives of the Union Commanders. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1964. .
 Winters, John D. The Civil War in Louisiana. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1963. .

Further reading
 Cooling, Benjamin Franklin.  Counter-thrust: from the Peninsula to the Antietam.  Lincoln : University of Nebraska Press, 2007.
 Cozzens, Peter. General John Pope: A Life for the Nation. Urbana: University of Illinois Press, 2000.
 Ellis, Richard M. General Pope and U.S. Indian Policy. Albuquerque: University of New Mexico Press, 1970. .
 McPherson, James M.  Battle Cry of Freedom, Volume 2, Oxford University Press, 1988. .
 Foote, Shelby. The Civil War: A Narrative. Vol. 1, Fort Sumter to Perryville. New York: Random House, 1958. .
 Pope, John, Peter Cozzens, and Robert I. Girardi. The Military Memoirs of General John Pope. Civil War America. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1998. .
 Ropes, John Codman. The Army in the Civil War. Vol. 4, The Army under Pope. New York: Charles Scribner's Sons, 1881. .
 Strother, David Hunter. A Virginia Yankee in the Civil War: The Diaries of David Hunter Strother. Edited by Cecil D. Elby. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1998. . First published 1961.

External links

 John Pope in Encyclopedia Virginia
 John Pope (1822–1892)
 John Pope at Spartacus.net
 Harper's Weekly, September 13, 1862
 Photograph of John Pope from the Maine Memory Network

1822 births
1892 deaths
Burials at Bellefontaine Cemetery
Military personnel from Louisville, Kentucky
People from Sandusky, Ohio
People of Kentucky in the American Civil War
Union Army generals
United States Army Corps of Topographical Engineers
United States Military Academy alumni

John Pope (general)


Det Carolingske Rige (800-888) var et stort imperium i det vestlige og centrale Europa, der eksisterede i begyndelsen af Middelalderen. Det blev regeret af Karolingerne, som havde regeret som konger over frankerne siden 751, og som konger over langobarderne i Italien fra 774. I år 800 blev den frankiske kong Karl den Store kronet som kejser i Rom af Pave Leo 3. i et forsøg på at genoplive Romerriget i vesten i en periode, hvor Det Byzantinske Rige manglede en hersker. Efter en borgerkrig i 840-843 efter kejser Ludvig den Frommes død blev riget delt i mindre autonome kongeriger, stadig med én konge som blev anerkendt som kejser, dog uden den store autoritet uden for hans eget kongerige. Samlingen af riget og karolingernes arveret var fortsat anerkendt.

I 884 genforenede Karl den Tykke alle kongerigerne for sidste gang, men da han døde i 888, faldt imperiet øjeblikkeligt fra hinanden. Den eneste retmæssige  arving til dynastiet var et barn, og adelen valgte i stedet regionale konger, der hverken stammede fra dynastiet, eller som det skete i det østlige kongerige, en uægte karoling. De uægte linjer fortsatte med at herske i øst til 911, mens det uægte karolingiske dynasti blev genoprettet i vestlige kongerige i 898 og herskerede til 987 med en afbrydelse fra 922 til 936.

Størrelsen på imperiet var omkring 1.112.000 km2 med en befolkning på mellem 10 og 20 millioner. Mod syd lå Emiratet Córdoba og efter 824 Kongeriget Navarra, mod nord grænsede riget op til danernes kongerige; mod vest var en kort landegrænse til Bretagne, og mod øst var en lange grænse mod slaverne, og avarerne, der blev besejret, og deres land blev inkorporeret i imperiet. Den sydlige del af Italien, hvor karolingerne erklærede at de havde autoritet, blev udfordret af byzantinerne (østromerne), og resterne af lombardernes kongerige i Hertugdømmet Benevento.

Termen "Det Carolingske Rige" er en moderne opfindelse. Rigets navn i officielle dokumenter var på latin: universum regnum ("hele kongeriget", modsat de regionale kongeriger), Romanorum sive Francorum imperium ("Romernes og frankernes imperium"), Romanum imperium ("Romerimperiet") eller imperium christianum ("det kristne imperium").

Referencer

Eksterne henvisninger

 The Making of Charlemagne's Europe (768-814)  (freely available database of prosopographical and socio-economic data from Carolingian legal documents, produced and maintained by King's College London)

Forhenværende europæiske monarkier
Forhenværende europæiske lande
Etableret i 800
Ophørt i 888

Det Carolingske Rige


Walcot Hall est une maison de campagne caroléenne classée Grade I dans le hameau de Southorpe. Elle se trouve à 2 km (1 mile) au sud du village de Barnack, Cambridgeshire, Royaume-Uni. La maison se trouve maintenant dans les limites de l'autorité unitaire de Peterborough du comté cérémoniel du Cambridgeshire, mais elle fait partie du Soke de Peterborough, une zone historique traditionnellement associée au Northamptonshire.

Elle est construite en pierre de taille calcaire sur 2 étages avec grenier avec un plan d'étage rectangulaire de 9 par 5 baies et un toit en pierre de Collyweston . Il se dresse sur environ 120 acres de parc boisé faisant partie d'un domaine agricole de 1400 acres.

Histoire

George Whetstone (1544 ? - 1587) est un dramaturge et auteur anglais. Il est le troisième fils de Robert Whetstone (décédé en 1557), membre d'une famille riche qui possède le manoir de Walcot à Barnack, près de Stamford, Lincolnshire. George semble avoir eu un petit héritage qu'il dépense rapidement.

La maison d'origine sur le site appartient à la famille Browne dont les membres comprennent le député Robert Browne. En 1662, les Brownes la vendent à Bernard Walcot, qui la vend à son tour à Sir Hugh Cholmondeley vers 1674. Sir Hugh construit la maison actuelle en 1678 à la place du bâtiment précédent. L'architecte est incertain mais la maison montre l'influence de John Webb .

Elle appartient à la famille Gainsborough entre 1700 et 1720 puis à la famille Nevile jusqu'en 1891. Il vend ensuite à la famille Dearden qui en est propriétaire jusqu'en 1963, date à laquelle il est acheté par les Dennis . Des membres des familles Nevile et Dearden servent comme haut shérif du Northamptonshire.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, le manoir abrite la salle d'opérations à distance de la RAF Wittering  et est ensuite occupé par la 67th Fighter Wing de la Huitième Air Force des États-Unis. Leur salle des opérations planifie et dirige de nombreux raids diurnes de Flying Fortress sur l'Allemagne.

Le domaine est maintenant une propriété agricole commerciale. La maison est occupée par Darby et Catherine Dennis .

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Northamptonshire
Monument classé de Grade I dans le Cambridgeshire

Walcot Hall


El XV Congreso de la Sociedad Internacional de Musicología se realizó en Madrid del 3 al 10 de abril de 1992, teniendo como tema principal "Culturas Musicales del Mediterráneo y sus ramificaciones".

Desarrollo
El XV Congreso de la Sociedad Internacional de Musicología tuvo lugar en el Real Conservatorio Superior de Música de Madrid, teniendo un horario de sesión de mañana (10.00-13.00 h.) y de tarde (16.00-19.00 h.). Estas sesiones se podían dividir en Mesas Redondas, Sesiones de Estudio, Comunicaciones, Sesiones Especiales y Grupos de Estudio, los cuales trataban de diferentes maneras el estudio de la música mediterránea, además de Hispanoamérica, pasando desde la Antigüedad hasta hoy en día.

Estuvo organizado por un comité dirigido por Ismael Fernández de la Cuesta, y un comité científico, bajo la dirección de María del Carmen Gómez y Lothar Siemens, además de los Directorios de la SIM Y de la SEdeM (Sociedad Española de Musicología).

En las Mesas Redondas, predominó el tema sobre la música árabe relacionada con la música occiedental, bajo el título de "El encuentro entre las culturas musicales judías, cristianas y musulmanas en la Península Ibérica", contando con ponentes como Israel Adler, Zoltan Falvy, Alexander L. Ringer, y Robert Stevenson, entre otros, y presidida por Ammon Shiloah.

Este tema también fue utilizado en las Comunicaciones Libres, bajo el título de Música Islámica y judía y su relación con lo hispánico", presidida por Susana Weich-Shahak, y ponentes como R. Katz Israel, o M. Cortés García; y en las Sesiones de Estudio, con el título de Cambios en las tradiciones musicales profanas del norte de África actual y del Oriente Mediterráneo".

En cuanto a los grupos de Estudio, hubo diversos temas, como Iconografía Musical, Cantus Planus, Investigaciones sobre el canto coral, organeros y órganos en torno al histórico órgano ibérico del ....

Las Sesiones Especiales se centraron en dos proyectos internacionales y uno nacional: Nuevas investigaciones generadas por el Proyecto "Universo de la Música", bajo la dirección de Barry S. Brook, el Inventario Internacional de los textos de Villancicos, dirigido por Paul R. Laird, y el Diccionario de Música Española e Hispanoamericana, dirigido por Emilio Casares, Ismael Fernández de la Cuesta, y José López-Calo.

En la sede, además, hubo una exposición comercial de material relacionado con el programa, donde participaron instituciones europeas y americanas. También hubo actos sociales y culturales, y excursiones como una realizada a León, debido a la exposición "Las Edades del Hombre: la Música en la Iglesia de Castilla y León".

Referencias

Enlaces externos
 .

Acontecimientos musicales
Musicología


Barbara Nichols () a fost o actriță americană de film.

Filmografie
 1954 Fluviul fară întoarcere (River of No Return), regia Otto Preminger
 1956 The King and Four Queens'
 1957 Gustul dulce al succesului (Sweet Smell of Success), regia Alexander Mackendrick
 1957 The Pajama Game
 1957 Pal Joey, regia George Sidney
 1958 The Naked and the Dead
 1968 The Power''

Note

Legături externe

Nașteri în 1928
Decese în 1976
Actrițe americane din secolul al XX-lea
Actrițe din New York City
Fotomodele din Statele Unite ale Americii
Actrițe de film americane
Actrițe de televiziune americane

Barbara Nichols


Tasbih () este o formă de  care implică invocarea repetată de fraze scurte care îl glorifică pe Dumnezeu în Islam.

Mărgelele de rugăciune au fost folosite pentru prima dată în Asia. În civilizațiile vechi erau folosite pentru numărarea zilelor, de exemplu în China, unde s-au folosit șiruri cu noduri diferite, dintre care numerele și distanța au semnificații diferite. În Africa Centrală, femeile însărcinate numărau lunile de sarcina cu ajutorul lor.

În numeroase societăți vechi cum ar fi Grecia, Roma, Egipt și India, mărgelele de rugăciune erau ori folosite în sărbători și ritualuri ori ca amulete ori pentru decorare sau ca un semn distinctiv pentru un nivel special. Istoria tesbihului se pierde în negura vremii. Primii oameni, după ce omorau prada, din părțile animalelor, colți, dinți, gheare, le înșirau pe ață și le purtau asupra lor ca să-i ajute la următoarea vânătoare. Era un fel de talisman. Deoarece credincioșii credeau că acest tip de bijuterii îi protejau de rău și de dușman, ei au început să le poarte în războaie. Prima dată când  astfel de mărgele au fost folosite în scopuri religioase a fost în India. În credința hindusă mătăniile au ocupat și ocupă un loc de cinste.

De-a lungul timpului, mărgelele de rugăciune au câștigat o caracteristică religioasă, iar utilizarea lor s-a limitat la ritualurile religioase.
Unii cred că Tesbih sau Mesbaha (mărgelele de rugăciune ) au intrat în Islam de la BUDHISTII indieni. Alții cred ca Mesbaha a pătruns în Islam de la creștini.
Tesbih  la musulmani, Rozariu la catolici, Mătănii la ortodocși sunt un număr de mărgele înșirate care se folosesc în timpul procesiunilor religioase sau de fiecare persoană în parte în timpul rugăciunilor sau ori de câte ori omul simte această nevoie. Conform estimărilor, musulmanii și-ar fi însușit tespihul de la budiști iar creștinii din Europa de la musulmani. Papa Pius al V-lea  consemna în 1596 ca Dominikus ar fi adus mătăniile în Europa, în anul 1221. Primele rozarii, mătănii aveau 33 de bile, amintind astfel,   vârsta  la care murise Iisus.
Numărarea rugăciunilor și DHIKR cu Mesbaha este obișnuită in rândul musulmanilor,cu excepția WAHABITILOR care consideră că Mesbaha este o inovație (BID'a) în Islam și folosesc degetele în schimb .

Tradiția Sunnită

Există diferite relatări cu privire la utilizarea Mesbaha printre sunniți ; unele cărți SUNNITE recomandă purtarea mătăniilor de către musulmani și menționează de asemenea că Profetul purta Mesbaha. Alte relatări însă susțin că Profetul învinuia folosirea mătăniilor .

Tradiția Șiită

Șiiții cred ca FATMA a fost una dintre cei care au folosit pentru prima data MESBAHA; a utilizat un șir de 34 de noduri pentru a recita TASBIH  după rugăciuni(TASBIH-UL FATMEI). Mai târziu ea a luat pământ din solul mormântului lui HAMZA, unchiul Profetului, și a confecționat din argilă propriile Mesbaha. Urmând-o pe Fatma , șiiții confecționează Mesbaha din pământ ( argilă ) la mormântul lui IMAM al-HUSAYN , pentru binecuvântare.

Cea mai importantă utilizare a mătăniilor este numărarea DHIKR , iar musulmanii folosesc mătăniile în rugăciunea lor pentru a putea spune DHIKR după sau între rugăciuni. De obicei, pelerinii de la locurile sfinte aduc ca suveniruri Mesbaha binecuvântate.Mesbaha este, de asemenea, utilizată pentru ISTIKHARA .

ISMA'ILIA KHUJAS din India folosesc mărgele de rugăciune în unele dintre activitățile și ritualurile lor religioase , inclusiv DHIKR pentru SHAH MİRZA și rugăciune pentru AQA KHAN .

La musulmani, tesbihul este format din 11,33 sau 99 de mărgele. Pentru fiecare bob de mărgea se folosește rostirea unei rugăciuni scurte, după care se trece la următoarea fiind îndepărtat cu degetul mare al mânii drepte. Șiragul se termină cu o bilă alungită, numită imame. Îndepărtarea se face prin trecerea mărgelelor unul câte unul între degetul arătător și degetul mare. De fapt, practica rugăciunii nu este doar percepută ca un comportament specific imamului, ci și folosit la scară largă printre oameni. Este mai răspândită în zonele rurale. Motivul pentru aceasta este că credinciosul are capacitatea de a ocupa mâinile goale.

Se pare ca Tesbihul (Mesbaha) a început să fie folosit în timpul primului califat arab de către Hz. Ebubekir. Folosirea tesbihului era un detaliu care completa rugăciunea din cele 5 momente ale zilei.  Rularea  bilelor una după alta , de 99 de ori cât numără atributele divine ale lui Dumnezeu,  Allah. Dar mulți musulmani identifică aceste atribute prin frecarea degetelor ca și cum ar fi mărgelele tesbihului. Înainte de apariția tesbihului, musulmanii foloseau în mod tradițional degetele. Cele  patru degete erau adunate în palmă, folosind cele 12 articulații, ajungând la 99. Repetând de 3 ori cate 36 (12+12+12) la fiecare palmă ale ambelor mâini se utilizau articulațiile degetelor dar și ale brațelor , concomitent. Rularea este una dintre detaliile importante care completează rugăciunea.
Nu există surse precise despre momentul când cuvintele "Subhanallah", "Elhamdulillah" și "Allah Ekber" au început să fie folosite de 33 de ori după fiecare rugăciune.

În Turcia otomană, tesbihul începe să se folosească în secolul 16 și ocupă în lumea meșterilor artizani, cel mai important loc.
Se spune că sultanul Ahmed, din dorința de a afla câți credincioși participă la slujba de amiază, a pus să se împartă fiecărui participant la rugăciune câte  un tesbih la intrare și ieșire. Făcându-se numărătoarea s-a văzut că 86.000 de credincioși la intrare și același număr era  la ieșire. Deci capacitatea geamiei era de 172.000 de persoane.

Ce se spune la fiecare mărgică din tesbih

"Allahu Ekber"

Allah ești mare.

"Sübhane Rabbiyel Azim"

Ei mărețule  Creator, te voi lăuda cu toate atributele tale

"Semiallahulimen hamideh"

Allah a auzit pe toți care îl proslăvesc

"Rabbena leke'l-hamd"

Ei, puternicule Creator, toate mulțumirile sunt doar ale tale

"Sübhane Rabbiye'l-ala"

Ei mărețule Allah, primește-mă cu toate lipsurile mele.

"Esselamu aleykum ve rahmetullah"

Binecuvântarea Lui asupra voastră să fie.

"Allahümme ente's-selam minke'lerin selamında
tebarek-te ya-zel celali vel ikram "

Dumnezeule! Tu ești  mântuirea mea! Ești ocrotitorul păcii și al securității. Slavă Ție!

"Ala Resulina Muhammedin salavat"

Binecuvântarea asupra Profetului Muhammed fie.

"Subhanallahi ve'l-hamdülillahi vela ilahe illallahu vallahu ekber vela havle vela kuvvete illa billahil aliyyil azim"

Allah e fără de păcat, Lăudat fie Allah. El este unic.  El este puternic și măreț.

"Sübhanallah"

Cel fără de păcat fie lăudat

"Elhamdülillah"

Lăudat fie Allah

"Lailahe illallahu vahdehula șerikeleh lehül mülkü velehül hamdüala külli vehüve șey'in kadir"

Nu există alt Dumnezeu decât Tine, care ești unic. Tu ești Stăpânul.El este măreția și El are putere asupra tuturor lucrurilor.

"Subhane Rabbiye'l-aliyyi'l-a'le'l-vehhab"

Tu ,cel ce m-ai dăruit cu generozitatea Ta,  rămâi fără de păcat.

"Amin"

(Duamın kabul olacağına) Ben inanıyor, güveniyorum.

Eu cred în Tine și  mă încred în Tine ,Te rog primește-mi ruga.

În Coran estimativ sunt 45 de versete care pomenesc despre tesbih.

Există un Hadis în care se spune ca Profetul Muhammad ( Pacea asupra lui! ) a relevat ca Dumnezeu a spus " Când aflu că o persoană își aduce aminte deseori de Mine, am grijă de lucrurile lui, îi devin companion, vorbesc cu el, și devin prietenul său intim" .
Mărgelele islamice pentru rugăciune folosite la pomenirea lui Dumnezeu se numesc în mai multe feluri : SUBHA însemnând "a exalta" reprezintă numele in arabă , sau Mesbah ori Mesbaha. Numele persan este Tasbih cu varianta turceasca Tesbih care este și varianta preferata . Aceasta se datorează faptului ca folosirea mărgelelor este cea mai obișnuită în rândul turcilor musulmani și deoarece turcii au produs cele mai fine și mai frumoase mărgele . Într-adevăr , în rândul turcilor,realizarea de Tesbih a reprezentat un meșteșug de finețe până în jurul secolului XX. Cel mai bun meșteșugar a fost Horozun Salih.

Structura

Numărul de mărgele

Mesbaha au de obicei 101 mărgele,  în 3 părți de câte 33 de mărgele, cu doua mărgele care împart cele 3 părți,  în conformitate cu TASBIH-ul Fatimei.  Există de asemenea , Mesbaha cu 25,33,34 mărgele.

Unii sufiți folosesc Mesbaha cu 1000 de mărgele care sunt folosite la rugăciunile de înmormântare; ei îl transformă de 3 ori și de fiecare data spun LA ILLAH ILLA ALLAH de 1000 de ori .
Mesbaha este alcătuit din 3 părți :
Statuia : ciucurele e alcătuit din mai multe șiruri scurte, îmbinate în șirul principal al  mătăniilor. "DASTA": o mărgea mai mare decât alte mărgele, cu forma conica sau cilindrica, intre ciucure și celelalte mărgele din componenta Mesbaha . Se numește de asemenea, YAD și  MIHRAB. "ADASAK" : 2  mărgele cu forma de linte care sunt mai mici comparativ cu celelalte mărgele și uneori făcute dintr-un alt material decât celelalte mărgele. Cele 2 "ADASAK" împart Mesbaha în trei părți .

Tesbihul obișnuit constă în 99 de mărgele . Acestea se împart în seturi de câte 33; fiecare set este despărțit de celălalt printr-un disc numit NISANE. Șirul este completat de o a suta mărgea,  care reprezintă sfârșitul,  numita IMAME. Cele 99 de mărgele reprezintă calitățile relevate ale lui Dumnezeu, iar ultima, ce de-a suta reprezintă numele esenței : Allah .
Alte seturi de mărgele constau din numai 33 de mărgele sau 11 . În orice caz , în mare parte matematica este aceeași : 3×11 = 33×3=99
De obicei , au 33 de mărgele . Acestea sunt împărțite în 3 părți egale , prin 2 mari mărgele intermediare și finale.

Folosirea mărgelelor de rugăciune este respinsa de către wahabiți și alți fundamentaliști.  Ei spun că Profetul nu a folosit niciodată aceste mărgele și că ele au o proveniență creștină și de aceea sunt haram (interzise) – reprezintă o emblemă a tot ceea ce wahabiții încearcă să șteargă din viața islamică.
Mărgelele de rugăciune sunt respinse de wahabiți deoarece ar reprezenta o inovație,  dar în același timp la bazele acestui resentiment stă faptul ca ele sunt turcești , un simbol al ISLAM-ului turcesc. Aceste doua lucruri -inovația și turcismul – sunt echivalente în Wahabism . Ideologia WAHABI a fost realizata în opoziție cu dominația otomană a arabilor,  iar puritanismul WAHABIT încearcă sa elimine aspectele non-existenței ale İSLAM-ului.
Contrar afirmațiilor WAHABIȚILOR,  se pare că musulmanii le-au furnizat creștinilor mărgelele de rugăciune,  în timpul cruciadelor . Cum în Hadis-uri nu există o relatare a Profetului cum că ar fi folosit Tesbih exista un Hadis referitor la numărarea rugăciunilor folosind pietre – de la  care șirul de mărgele este o extensie, și nu o inovație.

Obiecte religioase
Rugăciune
Shariah
Terminologie islamică

Material

Mărgelele tradiționale se realizau dintr-o gamă larga de materiale : aur, argint, fildeș,  carapace de broasca țestoasă , chihlimbar, oase de cămilă,  rocă de cristal, în mod special argilă din turba lui IMAM al- HUSAYN. Sunt realizate din materiale diferite de santal, minerale , inclusiv pietre prețioase și semiprețioase :importante fiind agatele ( agate de Yemen) și turmalina (SHAH MAQSUD) extrasă din minele din Afganistan, chihlimbar , jad, jasp, coral, os, sticla, ceramica ; materiale plastice .

În prezent,  cele mai multe mărgele sunt realizate dintr-un plastic dur , iar șirul tradițional de mătase a fost înlocuit cu alte materiale colorate.

În afară de conotația sa religioasă,  Tesbihul este folosit ca o terapie medicală pentru înlăturarea stresului.

Profetul Muhammad – pacea fie asupra Lui ! – a spus : "Când oamenii se așază și își aduc aminte de Allah, îngerii îi înconjoară, mila îi acoperă și pacea se răsfrânge asupra lor".

Bibliografie
 ALGAR, Ayla Esen, The Dervish Lodge: Architecture, Art, and Sufism in Ottoman Turkey , e-khatory.com
 ANGHELESCU, Nadia: Introducere în islam, Editura Enciclopedică,București, 1993,
 http://en.wikishia.net
 http://www.namazzamani.net

Tasbih


زلاتكو فويوفيتش ، من مواليد 26 أغسطس 1958 ، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق.

لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب زلاتكو فويوفيتش خلال مسيرته الاحترافية مع 6 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 180 هدف ضمن 452 مباراة. حيث فاز في ثلاثة مواسم بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض زلاتكو فويوفيتش مسيرته مع نادي هايدوك سبليت في موسم 1976–77 ليلعب معه عشرة مواسم، مشاركًا في 240 مباراة سجل خلالها 101 هدف. ثم انتقل إلى نادي جيروندان بوردو في موسم 1986–87 ولمدة موسمين، حيث شارك في 65 مباراة سجل خلالها 20 هدف. لينتقل بعدها إلى نادي كان في موسم 1988–89 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 34 مباراة سجل خلالها 18 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي باريس سان جيرمان في موسم 1989–90 ولمدة موسمين، مشاركًا في 62 مباراة سجل خلالها 20 هدف. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي سوشو في موسم 1991–92 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 23 مباراة سجل خلالها 4 أهداف. ثم انتقل بعدها إلى نادي نيس في موسم 1992–93 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 28 مباراة سجل خلالها 17 هدفًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية كرواتيون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية بوسنيون
لاعبو كرة قدم رجالية بوسنيون مغتربون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
توأم رياضي
توائم من البوسنة والهرسك
توائم من كرواتيا
رياضيون بوسنيون مغتربون في فرنسا
رياضيون من ساراييفو
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في فرنسا
طاقم هايدوك سبلت غير اللاعبين
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب المتوسطية ليوغوسلافيا
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة القدم
كروات البوسنة والهرسك
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بوردو
لاعبو سوشو
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم بوسنيون
لاعبو كرة قدم بوسنيون مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1980
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف أولمبيون
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو نادي هايدوك سبليت
لاعبو نيس
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1979
مواليد 1958
مواليد في سراييفو
لاعبو كرة قدم من سراييفو

زلاتكو فويوفيتش


Nižná este o comună slovacă, aflată în districtul Tvrdošín din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 4.036 de locuitori.

Istoric
Localitatea Nižná este atestată documentar din 1395.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nižná, Tvrdošín


Fernando Suárez Paz (* 1. Januar 1941 in Ramos Mejía, Provinz Buenos Aires; † 11. September 2020 in Buenos Aires) war ein argentinischer Tango-Violinist.

Werdegang
Suárez hatte ab dem fünften Lebensjahr Violinunterricht und wurde als Jugendlicher Mitglied des Jugendorchesters von LRA Radio del Estado, später des Orquesta Sinfónica Nacional. Siebzehn Jahre lang war er Erster Violinist des Orquesta Filarmónica de Buenos Aires. Er trat unter der Leitung von Dirigenten wie Burt Bacharach, Lalo Schifrin, Michel Legrand und Waldo de los Ríos auf.

Als Tangomusiker war er u. a. Mitglied der Orchester von Enrique Francini, Orlando Trípodi, Tití Rossi, Horacio Salgán, Miguel Caló, Fulvio Salamanca, Pedro Laurenz, Aníbal Troilo, Mariano Mores, Atilio Stampone, Leopoldo Federico, Osvaldo Requena, Néstor Marconi, Osvaldo Berlingieri und Raul Garello, der Los 7 del Tango und Gründungsmitglied des Sexteto Mayor. 1978 wurde er Geiger in Astor Piazzollas Quinteto Nuevo Tango, dem er bis zu dessen Auflösung 1988 angehörte. Er wirkte in dieser Zeit an der Aufnahme von achtzehn Alben und mehreren Film-Soundtracks mit. Piazzolla widmete ihm die Komposition Escualo.

1991 nahm er Piazzollas Concierto de Nácar mit dem Orquesta Filarmónica de Buenos Aires unter Leitung von Pedro Ignacio Calderón auf und spielte mit seiner eigenen Streichgruppe das erste Piazzolla-Album Cuerdas para Piazzolla auf. Im gleichen Jahr wurde er in die Academia Nacional del Tango aufgenommen. Er trat mit dem Vibraphonisten Gary Burton bei Jazzfestivals in Japen, Europa und den USA auf und spielte 1995 für Arcadia Records das Concierto en Canto Negroriano ein, das Gabriel Senanes für ihn komponiert hatte.

Ab 1996 leitete er ein Quintett, mit dem er die Werke Piazzollas in Israel, Portugal, Spanien, den USA, Brasilien und Uruguay aufführte und die Alben Milonga del Angel und Por amor a Astor aufnahm. Mit dem Duo Assad (Sergio und Odair Assad) spielte er 1997 Fuga y Misterio ein. Mit seinem Quintett und dem Tänzer Julio Bocca tourte er 2000 durch die USA, mit dem Duo Assad im Folgejahr durch Europa. 2002 wurde er mit einem Grammy ausgezeichnet.

Am Teatro Colón eröffnete er 2002 den Konzertzyklus Astor Triunfal zum zehnten Todestag von Piazzolla. Im gleichen Jahr spielte er hier auch das Concierto en Canto Negroriano unter Leitung des Komponisten. 2004 gründete er ein Duo mit Osvaldo Requena und nahm mit ihm 2006 das Album Encuentro tanguero auf. 2009 unternahm er mit Requena eine Konzertreise durch Japan.

Quellen
Todo Tango - Fernando Suárez Paz
[ Allmusic - Fernando Suárez Paz]

Einzelnachweise

Geiger
Tango
Argentinier
Geboren 1941
Gestorben 2020
Mann

Fernando Suárez Paz


"Øvelse" kan henvise til flere typer øvelser:
 Fysisk øvelse, normalt betegnet motion
 Kognitive øvelser, der skal bevare en persons kognitive funktionalitet
 Militærøvelse, simuleret kamp i forbindelse med militær

Øvelse


الرحاب هو حي سكني يقع في مدينة القاهرة الجديدة شرق محافظة القاهرة، مصر. تعتبر أول مدينة سكنية متكاملة ينشئها القطاع الخاص في مصر. تقع الرحاب على طريق السويس الصحراوي وتبعد 15 دقيقة عن مدينة نصر ومصر الجديدة.

تنقسم المدينة إلى عشرة مراحل (أحياء) كل منها علي مساحة 220 فدان. وتقع المدينة على مساحة 10 كيلومتر مربع وتتسع إلى ما يقارب 200 ألف نسمة. بدأ تنفيذها في أكتوبر 1997 وما زال البناء فيها جاريا حيث تبقّى أربع مراحل لم يتم الانتهاء منهم. والشركة مالكة المشروع هي مجموعة طلعت مصطفى العقارية.

معدل الكثافة السكانية بالمدينة بلغ في 2003 نحو 85 فردا على الفدان الواحد مقارنة ب 600 فرد على الفدان في بعض مناطق القاهرة. تمتاز المدينة بالمساحات الخضراء الواسعة وتسمى بالمدينة الخضراء وأيضا ترتفع المدينة عن سطح البحر أكثر من ارتفاع جبل المقطم بالقاهرة مما يزيد من معدل التيارات الهوائية التي تجعل الجو أفضل بكثير من مناخ القاهرة وخصوصا ليلاً.

هشام طلعت مصطفى كان أول من أقام مدينة سكنية متكاملة الخدمات يتم تطويرها بواسطة القطاع الخاص، مقدماً رؤية جديدة للحياة في مصر، متجسدة في مدينة «الرحاب» بالقاهرة الجديدة، والتى تمتد على مساحة تربو على 10 ملايين م2، وتتسع لاستيعاب 200,000 نسمة، وتتوفر بها كافة الخدمات والمرافق التي يحتاجها السكان، الأمر الذي جعل من «الرحاب» قصة نجاح فعلية في مجال التطوير العمراني ونموذج فريد يستحق الدراسة.

الخدمات الدينية والتعليمية

كل مرحلة في مدينة الرحاب لها مسجدها الخاص، هذا بالإضافة إلى مسجد خاص بالسوق التجاري. وتتميز مساجد الرحاب باتساعها حيث يتسع كل مسجد فيها لما يقارب ألفي مصلِ. كما يوجد بالمدينة أيضا كنيسة كبيرة. تحتوي مدينة الرحاب على أربع مدارس خاصة. هي المدرسة البريطانية ومدرسة المستقبل للغات والمدرسة الألمانية ومدرسة عثمان بن عفان.

الخدمات التجارية
يوجد بالمدينة سوقين تجاري كبير و كما تحتوي على منطقة مطاعم و 4 مولات تجارية ومنطقة بنوك ومبنى إداري للمكاتب والشركات ومركز طبي به عيادات طبية.

الشهر العقاري
هشام طلعت مصطفى قام بافتتاح مكتب الشهر العقاري المطور بالرحاب يوم الخميس الموافق 12 ديسمبر 2019، وأن افتتاحه يأتي في إطار خطة مجموعة طلعت مصطفى لتحويل الرحاب ومدينتي إلى مدن ذكية توفر كافة الخدمات للسكان وفق أحدث الوسائل التقنية.

خدمات أخرى
يتوسط المدينة نادي الرحاب الرياضي والاجتماعي والذي تبلغ مساحته 200 فدان. يوجد لكل مرحلة خط أتوبيس خاص بها كما يوجد خط أتوبيس خارجي يذهب لسراي القبة وآخر لمدينة نصر. تحتوي المدينة أيضا على قاعات للأفراح والمناسبات ويتواجد بالمدينة قسم شرطة ونقطة إطفاء ومحطة بنزين بجوار بوابة 13 الرئيسية.

مصادر

القاهرة الجديدة
محافظة القاهرة

الرحاب (القاهرة)


Pavane (pavan, paven, pavin, pavian, pavine eller pavyn; italiensk pavana, padovana; tysk Paduana) er en langsom processionsdans af spansk-italiensk oprindelse, som var ret almindelig i Europa i 1500- og 1600-tallet. Som selskabsdans gik den af mode i begyndelsen af 1600-tallet, men blev brugt som bestanddel i instrumentalsuiter – gerne i kombination med en galliard til omkring midten af 1600-tallet, da disse satser blev erstattede af de nyere allemande og courante.

I 1700-tallet fik pavanen en efterblomstring i form af tombeaux.

Komponister som skrev pavaner:

 Joan Ambrosio Dalza (som den første, Venezia 1508),
 Pierre Attaingnant (ca. 1494-1552),
 Claude Gervaise (ca. 1510-etter 1558),
 Anthony Holborne (ca. 1545-1602)
 William Byrd (1543–1623),
 Thomas Morley (ca. 1557 – 1602),
 Jan Pieterszoon Sweelinck (1562–1621),
 John Dowland (ca. 1563-1626),
 Orlando Gibbons (1583–1625),
 Johann Hermann Schein (1586–1630),
 Samuel Scheidt (1587–1654),
 Jacob van Eyck (ca. 1590-1657)

Senere brug
Langt senere komponister har anvendt pavanens karakteristiske rytme, en daktyl med betoningen lang-kort-kort. Eksempler er 2. sats af Ludwig van Beethovens Symfoni nr. 7 op. 92 eller 2. sats af Franz Schuberts Strygekvartet i d-moll D 810. Også Wanderer-rytmen, som Schubert anvendte i mange af sine kompositioner, har pavanelignende træk, eksempelvis lieden Der Wanderer D 493 og Wanderer-Fantasie for klaver D 760).

Senere eksempler fra kunst- og underholdningsmusikken:
 Maurice Ravel, Pavane pour une infante défunte
 Gabriel Fauré, Pavane (1887)
 Jon Lord, Pavane (fra albumet Sarabande, 1976)
 Jethro Tull/Ian Anderson, Pavane (fra The Christmas Album, 2002), basert på Faurés Pavane
 Jan Akkerman, Pavane

Noter

Musik

Pavane


George Turner (born 9 August 1940) is a Labour Party politician in the United Kingdom.

Early life
Turner attended Laxton Grammar School (now part of Oundle School) on North Street in Oundle. At Imperial College London he gained a BSc in Physics, then obtained a PhD in Physics from Gonville and Caius College, Cambridge. He then became Head of the Electrical Engineering Department at the University of East Anglia.

Parliamentary career
Turner contested North West Norfolk on behalf of Labour in 1992, but failed to be elected. He was returned as the Member of Parliament (MP) for the constituency in 1997, but lost his seat back to Henry Bellingham of the Conservative Party – whom he had first defeated – in 2001.

In defeating Bellingham in 1997 Turner benefitted from a somewhat curious echo of a famous historical episode, as noted by the Conservative peer and historian Lord Lexden during a debate in the House of Lords in 2012. Referring to Spencer Perceval, the only Prime Minister to have been assassinated, Lexden remarked in that debate: "My Lords, would my noble friend think of reminding Mr Henry Bellingham that he has already experienced the Perceval family's taste for revenge, having been deprived of his Commons seat at the 1997 election by a direct descendant of the assassinated Prime Minister?" Perceval's descendant was a third candidate in the constituency, Roger Percival of the Referendum Party, who in Lexden's view had deprived Bellingham (in turn a kinsman of Spencer Perceval's assassin, John Bellingham, and thus a suitable target for "revenge") of a critical number of votes in the election, thereby delivering victory to George Turner.

Personal life
He married Lesley Duggan. They have two daughter and a stepson.

References

External links
 They Work For You
 Ask Aristotle

Labour Party (UK) MPs for English constituencies
1940 births
Living people
UK MPs 1997–2001
People from Oundle
Alumni of Imperial College London
Alumni of Gonville and Caius College, Cambridge
Academics of the University of East Anglia
English physicists
People educated at Oundle School

George Turner (British politician)


Nahija Tell Aran () je nahija u okrugu as-Safira, u sirijskoj pokrajini Alep. Nahija je oformljena 2009., izdvajanjem iz nahije As-Safira. Administrativno sjedište je u naselju Tell Aran.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Alep

Tell Aran (nahija)


Eragrostidinae, podtribus trajnica i jednogodišnjeg bilja iz porodice trava, dio je tribusa Eragrostideae, čije su vrste iz 5 rodova rasprostranjene po svim kontinentima.

Najrasprostranjeniji je i najpoznatiji rod kosmatka (Eragrostis), od kojih 3 vrste rastu i u Hrvatskoj, dvije od njih su mala i mnogocvjetna kosmatka

Rodovi
Subtribus Eragrostidinae J. Presl
 Cladoraphis Franch. (2 spp.)
 Eragrostis Wolf (433 spp.) (sin. Acamptoclados, Catalepis, Diandrochloa, Ectrosia, Ectrosiopsis, Harpachne, Heterachne, Neeragrostis, Planichloa, Pogonarthria, Psammagrostis, Viguierella)
 Richardsiella
 Steirachne
 Stiburus (sin. Triphlebia)

Izvori

Eragrostideae

Eragrostidinae


Nurbergen Nurlykhassym (en kazakh : Нұрберген Нұрлыхасым), né le  à Astana, est un coureur cycliste kazakh, membre de l'équipe Astana Qazaqstan.

Biographie
En 2017, Nurbergen Nurlychassym est deuxième du championnat du Kazakhstan sur route juniors (17/18 ans). La même année, il participe aux courses de la Coupe des Nations juniors et aux championnats internationaux sous le maillot de l'équipe nationale kazakhe. Il se classe notamment neuvième du  Tour de DMZ et  du championnat du monde sur route juniors à Bergen, en Norvège. En 2018, pour sa deuxième année chez les juniors, il n'obtient pas de résultats notables, même s'il se classe troisième du championnat du Kazakhstan sur route juniors.

En 2019, il passe dans la catégorie des moins de 23 ans et devient membre de l'équipe continentale Astana City. Il obtient comme meilleur résultat une quatrième place sur une étape du Baltyk-Karkonosze Tour. Après l'arrêt de l'équipe à la fin de la saison, il se retrouve sans équipe lors de la saison 2020 et ne  participe qu'à quelques courses en Turquie au mois de février avec l'équipe nationale.

En 2021, il retrouve un contrat au sein de l'équipe continentale Vino-Astana Motors. En juin, il devient champion du Kazakhstan sur route espoirs. Plus tard dans la saison, il participe au Tour de l'Avenir et aux mondiaux espoirs. En 2022, il signe un contrat avec l'UCI WorldTeam Astana Qazaqstan.

Palmarès
 2017
  du championnat du Kazakhstan sur route juniors
 2018
  du championnat du Kazakhstan sur route juniors
 2021
  Champion du Kazakhstan sur route espoirs

Classements mondiaux

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste kazakh
Naissance en mars 2000

Nurbergen Nurlykhassym