Ducatul Baltic Unit (în ) sau Marele Ducat al Livoniei a fost un stat a cărei constituire a fost propusă la sfârșitul Primului Război Mondial. Acest stat nu a existat decât în documente scrise și acte notariale, dar a constituit tentativa lansată în 1918 de germano-baltici  de a crea, pe teritoriul fostelor gubernii imperiale rusești Curlanda, Livonia și Estonia, desemnate împreună sub numele germanic de Baltikum (actualele Letonia și Estonia cu o parte din Lituania) un stat ale cărui structuri guvernamentale ar fi fost dominate de germanofoni.

Acest proiect trecea prin crearea unui Ducat al Curlandei și Semigaliei și a unui Ducat al Estoniei și Livoniei sau Stat Baltic, al căror suverani erau în uniune personală cu coroana Prusiei. Deși primele elemente au fost pornite în cursul lunilor din anul 1918 de după Tratatul de la Brest-Litovsk, popoarele baltice respective, care aspirau să-și dobândească independența, nu au permis Imperiului German să-și atingă scopul, iar acesta s-a prăbușit la sfârșitul Primului Război Mondial.

Context istoric

Ocuparea Curlandei
În timpul Primului Război Mondial, armatele imperiale germane au ocupat în toamna anului 1915 Gubernia Curlandei / Gubernia Curlandei, teritoriu anexat de Imperiul Rus în 1795. Frontul s-a stabilizat de-a lungul liniei Riga - Daugavpils - Baranavici. Teritoriile ocupate au fost administrate de Comandamentul Suprem al tuturor forțelor germane din Est (Ober Ost, administrația militară a teritoriilor ocupate din Est.

Politica germană relativă la Țările Baltice în timpul Primului Război Mondial
De la începutul conflictului mondial, germano-balticii care își aveau reședința în Germania constituiau cei mai fervenți apărători ai unei anexări a Țărilor Baltice. Consiliul de Încredere Baltic (în ), fondat pe un grup de imigranți, fusese deja la originea unei vii agitații la cucerirea Guberniei Curlanda în favoarea unirii provinciilor germane baltice cu Germania. Dorința de dominație germană a regiunii era fondată pe baze istorico-ideologice, și-și afla originea în fosta dominație germană a acestor regiuni de către cavalerii teutoni.

În Țările Baltice, una dintre principalele incertitudini privea forma pe care ar fi putut să o aibă viitoarea organizare a unui stat autonom; putea fi vorba de o uniune a tuturor Țărilor Baltice, sau state vasale, sub suveranitatea statelor  Saxoniei, Württemberg sau al Prusiei. O altă problemă consta în posibilitatea colonizării germane a acestor noi state: se vedea, de fapt, Curlanda ca fiind locul cel mai propice pentru o "deznaționalizare" totală și apoi o "germanizare" a regiunii astfel cucerite. Era prevăzut, ca pentru banda frontieră cu Polonia să se împingă letonii din propria lor țară, favorizând instalarea germano-rușilor venind de pe domeniul imperial rus, de pe domeniile clerului și de pe marile proprietăți de pământ, în apropierea posesiunilor nobilimii germano-baltice deja așezate.

Voințe de autodeterminare ale națiunilor baltice
Când Imperiul Rus era pe punctul de a părăsi lupta, și sperând retragerea trupelor germane, Consiliul Național Leton a fost proclamat la 16 noiembrie 1917 pe teritoriul Guberniei Curlandei ocupate. La 30 noiembrieurmător, Consiliul Național Leton a proclamat autonomă o provincie letonă, potrivit frontierelor etnografice, apoi Republica Letonă la 15 ianuarie 1918.

Simultan, Gubernia Autonomă a Estoniei a fost creată la 12 aprilie 1917 pornind de la vechile gubernii a Estoniei și a Livoniei. După Revoluția din Octombrie, Adunarea Provincială Estonă, aleasă, se declară putere suverană în Estonia la 28 noiembrie 1917. La 24 februarie 1918 a fost publicată Declarația Independenței Estoniene. Aliații occidentali au recunoscut "de facto" independența Republicii Estonia în mai 1918.

Colapsul rus
Dar după Revoluția Rusă, nu numai că nu s-au retras, ci trupele germane au utilizat Curlanda drept bază de plecare. După prăbușirea frontului de Răsărit, Armata Germană și-a făcut intrarea în capitala letonă, Riga, la 3 septembrie 1917; la sfârșitul lunii februarie 1918, ea a ocupat și teritoriile fostelor  gubernii ale Livoniei și a Estoniei, care totuși își declarase independența.

La 3 martie 1918, la semnarea Tratatului de la Brest-Litovsk, Rusia Sovietică trebuise să renunțe la suveranitatea sa asupra Curlandei, rușii trebuind să se pună de acord cu populațiile locale, cât despre relațiile viitoare pe care ele le vor întreține cu Imperiul German, dreptul lor la autodeterminare fiind suprimat. Estonia și Livonia rămâneau provizoriu de resortul poliției germane, însă acordurile de la Berlin, din 27 august 1918, le-a dat Germaniei.

Constituirea Ducatelor Baltice

Voințe și acțiuni germano-baltice
Clasa conducătoare germano-baltică s-a raliat rapid și strâns politicii de ocupație germane. De fapt, ea nu lupta doar cu bolșevicii, ci și contra instituirii statelor baltice democratice autonome, ceea ce totuși s-a întâmplat la 24 februarie 1918 cu Estonia, la 18 noiembrie cu Letonia. Considerându-se drept "reprezentanții celei mai vechi culturi prezente în țară", ea dorea să asigure rezidenților germano-baltici cele mai înalte funcții. Nobilimea și burghezia germano-baltică a încercat, prin urmare, să constituie un ducat baltic unic, întorcându-se spre Kaiser. Recursurile estonienilor și letonilor nu au fost luate în considerare. Viitorul stat ar fi organizat într-un mod nedemocratic. Funcționarea instituțiilor prevedea, într-adevăr, că germano-balticii, minoritari, dispuneau de mai mulți deputați decât estonienii și letonii la un loc.

Constituirea Ducatelor baltice
În paralel cu autoritatea militară germană de ocupație, germano-balticii au început să formeze pe teritoriile ocupate consilii provinciale între septembrie 1917 și 1918. La 8 martie 1918,  Kurländische Landesrat, adunare dominată de germao-baltici, a proclamat independența Ducatului Curlandei și Semigaliei. Apoi, la 12 aprilie 1918, la rândul său, Baltische Landesrat, adunarea unită a provinciilor Livonia, Estonia, din Riga și din Ösel a declarat independent, Statul Baltic (Baltischer Staat), constituit, și el, în ducat.

Cele două state ceruseră deja, încă de la proclamarea lor, să se găsească în uniune personală cu Regatul Prusiei sau cu Imperiul German. Împăratul Wilhelm al II-lea a răspuns favorabil, de altfel, cererii curlandeze, la 18 martie 1918. Dar la 2 aprilie 1918, chiar în ziua proclamării Statului Baltic, Vereinigter Landesrat (Consiliul Teritorial Unit), adunarea care reunea reprezentanții celor două state, treizeci și cinci de germano-baltici, treisprezece estonieni și unsprezece letoni, a cerut, printr-o rezoluție oficială, Împăratului german, să recunoască statele nou constituite drept monarhie unică, pe care să o facă protectorat german. Împăratul a anunțat că recunoaște noul Stat Baltic, la 2 septembrie 1918, și și-a reînnoit legăturile cu Ducatul Curlandei și Semigaliei. Această cerere insistentă scoate în evidență slăbiciunea Ostpolitik (politicii răsăritene) germane de atunci și aspirațiile politice ale elitelor germano-baltice.

Proclamarea Ducatului Baltic Unit

Alăturarea Ducatelor baltice

În Statul Baltic, ca și în Ducatul Curlandei și Semigaliei, elita germano-baltică, îndeosebi nobilimea, considera Oberste Heeresleitung (OHL) (în română: "Comandementul Suprem al Armatei") ca fiind unicul său interlocutor. Într-adevăr, nu se lucra cu cercurile estoniene sau letone, în pofida promisiunilor făcute de Reichstag privitor la autodeterminarea popoarelor baltice.

Nobilimea dorea să întemeieze, sub autoritatea sa, un stat baltic unic, separat de Rusia, care să reunească teritoriile fostelor gubernii de la Baltica (Estonia, Livonia și Curlanda). Planul vizând constituirea unui ducat baltic independent, avându-l în frunte pe ducele Adolf-Friedrich zu Mecklenburg, a fost pus la punct de nobilime, și a avut sprijinul OHL. O alternativă la Ducatul Baltic Unit ar fi fost formarea unui Stat Baltic Unic din provinciile Estonia, Livonia și Curlanda, în uniune personală cu Prusia.

Proclamarea
La 5 noiembrie 1918, Ducatul Baltic Unit a fost proclamat la Riga. Adolf-Friedrich zu Mecklenburg trebuia să poarte coroana noului ducat. Până la sosirea acestuia, noul stat a fost administrat, începând din 9 noiembrie, de către un Consiliu de Regență (în ) , constituit din zece persoane și creat de nobilimea locală, condus de președintele parlamentului livonian (Landmarschall), baronul Adolf Pilar von Pilchau, numit Regent al Reich-ului.

Organizarea statului

Capitala noului stat, care confedera, într-un fel, pe cele două precedente, trebuia să fie Riga. Țara trebuia să fie constituită din șapte cantoane, denumite în germană Kurland (Curlanda), Riga, Lettgallen (Latgalia), Südlivland (Livonia de Sud), Nordlivland (Livonia de Nord), Ösel (Saaremaa), și Estland (Estonia). Primele patru cantoane corespund aproximativ celor patru provincii letone actuale, iar următoarele trei provinciilor estoniene.

Șeful statului, al cărui nume trebuia să fie Adolf Friedrich de Mecklenburg, era socotit să poarte titlul de Duce. El era socotit să exercite această sarcină nu ca un monarh suveran, ci ca un subordonat reprezentând autoritatea Împăratului german, care trebuia să asigure protecția Ducatului. De fapt, Adolf Friederich nu a avut niciodată ocazia să-și asume sarcina; Consiliul de Regență, compus din patru germano-baltici, trei estonieni și trei letoni, a exercitat temporar puterea.

Forțele militare ale Ducatului Baltic Unit trebuiau să fie constituite în Baltische Landeswehr care, de fapt, se înrudea mai mult cu un Freikorps decât cu o armată națională.

Note

Bibliografie

Vezi și
  Oberbefehlshaber der gesamten Deutschen Streitkräfte im Osten (în română: Comandementul suprem al tuturor forțelor germane din Est), zonă controlată de administrația germană în teritoriile cucerite în Imperiul Rus.

Primul Război Mondial
Foste state din Europa
State succesoare ale Imperiului Țarist
Istoria Estoniei
Istoria Letoniei
State propuse

Ducatul Baltic Unit


Cauchy ist ein relativ kleiner, schüsselförmiger Einschlagkrater auf der Mondvorderseite in der Ebene des Mare Tranquillitatis, westlich des Kraters Da Vinci (Mondkrater) und östlich von Sinas.
Nördlich von ihm verläuft die Mondrille Rima Cauchy, südlich der Höhenrücken Rupes Cauchy.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Mathematiker Augustin-Louis Cauchy offiziell benannt.

Weblinks

 Cauchy auf The-Moon Wiki

Fußnoten

Einschlagkrater (Mond)

Cauchy (Mondkrater)


Moonblade. Sadece elfler tarafından kullanılabilen, nesilden nesile geçen ve her nesilde yeni bir özellik kazanan kılıçlara denir. Sadece kılıç kendi sahibini seçebilir. Sahip olunmayan bir moonblade</i>'i kullanmak ölümcül olabilir.

Unutulmuş Diyarlar
Kurgusal silahlar

Moonblade


Nicholas Joseph Fuentes dit Nick Fuentes est un commentateur politique et streameur américain suprémaciste blanc.

Ancien vidéaste web (Youtubeur), sa chaîne a été définitivement suspendue en février 2020 pour avoir enfreint la politique d'incitation à la haine de YouTube. Il s'est décrit comme un nationaliste américain, conservateur chrétien et paléoconservateur et a exprimé des opinions antisémites et de négation de la Shoah ; il s'oppose au droit de vote des femmes.

Fuentes s'est disputé avec Turning Point USA et son fondateur, Charlie Kirk, pour avoir soutenu des opinions que Fuentes considère comme trop peu conservatrices.

Le 29 octobre 2019, les partisans de Fuentes, connus sous le nom de Groypers,

Il a également participé à des événements militants qui ont amené l'attaque du Capitole des États-Unis en 2021.

Enfance, éducation
Fuentes a fréquenté le Lyons Township High School, à Western Springs, Illinois, où il était président du conseil étudiant. En août 2017, il quitte l'université de Boston après avoir affirmé avoir reçu des « menaces » pour avoir participé au rassemblement des suprémacistes blancs Unite the Right à Charlottesville, en Virginie.

Il a demandé son admission par transfert de dossier à l'université d'Auburn à l'automne 2017, mais sans ensuite y confirmer son inscription.

Fuentes se dit catholique, d'origine hispanique et italienne.

Carrière
Il est d'abord commentateur politique dans une station de radio et de télévision locale hébergée par son lycée, où  il épouse les opinions conservatrices dominantes. En 2017, il commence à épisodiquement animer la diffusion en direct d' America First avec Nicholas J. Fuentes.

America First se caractérise par l'utilisation fréquente par Fuentes de l'ironie, pour plaire à la génération Z, tout en fournissant un déni plausible pour ses opinions souvent extrêmes. L'émission a un groupe de fans, que Fuentes appelle ses "Groypers" (ou "l'armée des Groypers"). Fuentes cite la candidature et la présidence de Donald Trump comme une source d'inspiration pour America First.

En avril 2017, Fuentes déclare dans son émission :  L'éditeur de l'émission à l'époque, RSBN, a présenté des excuses, qualifiant les commentaires d' et d'. À la suite de ces commentaires et d'autres, ainsi que de la publicité de sa participation au rassemblement Unite the Right, il a quitté le RSBN en août 2017.

Il co-anime le podcast Nationalist Review avec un autre nationaliste blanc, James Allsup, jusqu'en . Selon le Southern Poverty Law Center, « les deux hommes se sont disputés publiquement, chaque hôte accusant l'autre de paresse, d'inconvenance et de diverses petites offenses ». En janvier 2020, la chaîne YouTube de Fuentes est démonétisée et l'une de ses vidéos est supprimée par YouTube pour violation de ses politiques sur les discours de haine. Le  suivant, la chaîne est fermée pour le même motif.

Fuentes, pour des raisons similaires, avait déjà été banni de Twitch et de Reddit.

En janvier 2020, Time a rapporté que Fuentes était le diffuseur en direct le plus regardé sur la plate-forme DLive. Celle-ci est critiquée pour avoir accueilli Fuentes. Selon ABC News, Fuentes a été suspendu de "presque toutes" les plateformes de médias sociaux.Twitter a été parmi les dernières plateformes de médias sociaux grand public à interdire Fuentes, suspendant définitivement son compte vérifié en juillet 2021.

Il a aussi été banni des services financiers et de commerce électronique, notamment PayPal, Venmo, Patreon, Shopify, Stripe, Streamlabs et Coinbase.

Fuentes a reçu le soutien de la commentatrice conservatrice , qui a accepté de prendre la parole lors de sa première conférence annuelle America First Political Action (AFPAC) en février 2020, et de nouveau lors de sa deuxième conférence en février 2021.

En novembre 2019, pour son soutien à Fuentes, Malkin a été licenciée par la Young America's Foundation après 17 ans d'emploi.

Lors d'une manifestation pro-Trump à Washington, DC, en décembre 2020, Fuentes a conduit une foule à scander « Détruisez le GOP » et les a encouragés à ne pas participer aux élections spéciales du Sénat américain en Géorgie.

En février 2021, une vidéo du discours de Fuentes a été diffusée lors du deuxième procès en destitution du président Donald Trump par la déléguée de la Chambre Stacey Plaskett.

En décembre 2020, Fuentes aurait eu une altercation lors d'un vol où il aurait refusé de porter le masque malgré le contexte de pandémie de Covid-19.

Fuentes a organisé son deuxième événement AFPAC annuel en février 2021, s'exprimant aux côtés de Malkin, de l'ancien représentant de l'Iowa, Steve King, et de l'actuel représentant de l'Arizona, Paul Gosar.

Plus tard ce mois-là, il a été exclu du Hyatt Regency Orlando, où il a tenté de « déclencher une bagarre » dans le Conservative Political Action Conference (CPAC), une grande réunion politique organisée chaque année par les conservateurs américains, qui rassemble jusqu'à .

Fuentes a de nouveau été renvoyé de CPAC en juillet 2021 après avoir harcelé un journaliste.

Lors d'un événement organisé de l'autre côté de la rue, il a déclaré que depuis qu'il est banni de Twitter, il n'a « plus rien à perdre. Ce sera le discours le plus raciste, sexiste, antisémite et négationniste de l'Holocauste de tout Dallas ce week-end ».

Le 13 octobre 2021, Fuentes a annoncé le lancement de sa propre plateforme de diffusion en direct après avoir été banni de DLive.

En décembre 2021, la plateforme de médias sociaux Gettr a définitivement suspendu Fuentes. Le site a reçu des réactions négatives de la part des fans de Fuentes, ainsi que de la sénatrice de l'État de l'Arizona, Wendy Rogers, qui a écrit : « Quel est l'intérêt d'une alternative de libre expression à Twitter ? ... qui ne respecte même pas la liberté d'expression ? ». Gettr a par la suite interdit toute utilisation du mot "groyper" sur la plateforme.

En février 2022, la plateforme de médias sociaux Truth Social a accepté un compte pour Fuentes.

Fuentes a organisé son troisième événement AFPAC annuel en février 2022. Lors de son discours lors de l'événement, Fuentes a fait l'éloge d'Adolf Hitler en disant que les médias avaient comparé Vladimir Poutine à Hitler « ...comme si ce n'était pas une bonne chose ». Fuentes a aussi demandé au public : « Pouvons-nous obtenir une salve d'applaudissements pour la Russie ? », ce qui a été suivi par des applaudissements retentissants et des chants de « Poutine ! Poutine ! ».

Marjorie Taylor Greene a assisté à la conférence tandis que le lieutenant-gouverneur de l'Idaho  et le membre du Congrès Paul Gosar ont préenregistré des vidéos qui ont été diffusées lors de l'événement.

Cela a été critiqué notamment par d'autres républicains comme Mitt Romney.

Greene a déclaré plus tard qu'elle avait été piégée, ne sachant pas qui étaient les organisateurs de la conférence.

Liens avec l'attaque du Capitole de 2021
Fuentes faisait partie des individus et des groupes d'extrême droite qui ont participé aux rassemblements ayant conduit à l'attaque du Capitole des États-Unis en 2021.

Sa chaîne DLive a ensuite été définitivement suspendue pour « incitation à des activités violentes et illégales ». Il faisait également partie d'un groupe d'activistes et de groupes d'extrême droite ayant reçu d'importants dons en bitcoins d'un donateur français le 8 décembre. Fuentes a reçu 13,5 bitcoins (environ ), ce qui était de loin la plus grande part. Le donateur a également publié une note de suicide apparente, selon le groupe d'analyse Blockchain Chainalysis, bien que le statut du donateur n'ait pas été confirmé. Le FBI a lancé une enquête pour savoir si une partie de cet argent a servi au financement d'actes illégaux, tels que la prise d'assaut du Capitole américain.

Le 4 janvier 2021, deux jours avant la prise d'assaut du Capitole américain, Fuentes a discuté du meurtre de législateurs d'État qui ne voulaient pas annuler les résultats des élections de 2020, en disant : .

Le 6 janvier 2021, avant l'attaque, Fuentes s'est adressé à une foule de partisans à Freedom Plaza, déclarant : .

À la suite de la prise d'assaut du Capitole américain, Fuentes a affirmé que son compte bancaire avait été gelé, qu'il avait été placé sur une liste fédérale d'interdiction de vol et qu'il avait été banni d'Airbnb, Facebook et Instagram. Fuentes a qualifié ces actions de « persécution politique manifeste ».

Le 19 janvier 2022, le comité spécial de la Chambre des États-Unis sur l'attaque du 6 janvier a délivré une assignation à Fuentes.

Désinformation sur la Covid-19
Fuentes a fréquemment répandu des théories du complot et de la désinformation sur les vaccins Covid-19 approuvés par la FDA. Lors d'une manifestation  à New York, Fuentes a déclaré à sa foule de partisans : "Ils vont devoir me tuer avant que je reçoive ce vaccin. Je veux juste vous faire comprendre la gravité de la situation. Vous parlez de 'thérapie génique' dans vos veines." Fuentes portait un gilet pare-balles lors des manifestations, affirmant que sa vie était en danger.

Opinions
Fuentes s'oppose fermement à l'immigration, qu'il considère comme une menace démographique pour les États-Unis.

Il  s'oppose aussi au féminisme et au conservatisme dominant.

Il s'est prononcé contre « l'agenda LGBT » et qualifie de déviants les personnes transgenres et le mariage homosexuel.

Il a parlé positivement d'un « raz de marée d' identité blanche » à la suite de sa participation au rassemblement Unite the Right en août 2017.

Malgré la promotion des croyances de la suprématie blanche, telles que la théorie du complot du génocide blanc, Fuentes a affirmé qu'il n'était pas un suprémaciste blanc, qualifiant le terme d '«insulte anti-blancs».

En janvier 2019, Fuentes a diffusé un monologue dans lequel il a comparé l'Holocauste à une opération de fabrication de biscuits, ce qui a conduit à des accusations de négation de l'Holocauste. Fuentes a contesté plus tard qu'il avait jamais nié l'Holocauste, qualifiant son monologue de « pamphlet ».

Il a critiqué à plusieurs reprises Turning Point USA et son fondateur Charlie Kirk, les accusant de trahir Donald Trump en plaidant en faveur d'une immigration légale massive, d'un soutien à l'aide étrangère pour Israël et des questions LGBT.

Tout au long des mois d'octobre et de novembre 2019, ses partisans étaient présents à de nombreux événements de prise de parole en public de Kirk, qui mettaient en vedette des conférenciers invités, notamment Donald Trump Jr., Lara Trump et Kimberly Guilfoyle. Ces campagnes impliquaient fréquemment de poser des questions qui incitaient les téléspectateurs à rechercher des théories du complot d'extrême droite et antisémites et des canulars en ligne. Fuentes a caractérisé la campagne comme un effort populaire pour exposer TPUSA comme idéologiquement incompatible avec l'idéologie adoptée par Donald Trump et d'autres populistes conservateurs. À la suite de cette campagne, certains politiciens et experts traditionnels de droite ont désavoué Fuentes, qualifiant ses convictions d'extrêmes et déconnectées du conservatisme traditionnel.
En décembre 2019, Fuentes a confronté le commentateur politique conservateur Ben Shapiro, qui était avec sa famille à l'époque, en dehors d'un événement TPUSA à West Palm Beach, en Floride. Fuentes avait confronté Shapiro pour lui demander pourquoi il avait prononcé un discours à l'université Stanford le dénigrant. La rencontre a été filmée et de nombreuses critiques contre Fuentes ont été émises à la suite de cela.

Après la chute du gouvernement afghan aux mains des talibans alors que les forces américaines se retiraient en août 2021, Fuentes a posté sur le service de messagerie Telegram : « Les talibans sont une force conservatrice et religieuse, les États-Unis sont impies et libéraux. La défaite du gouvernement américain en Afghanistan est sans équivoque un développement positif ».

Dans un documentaire pour la BBC, diffusé en 2022, Fuentes a déclaré à l'intervieweur, Louis Theroux, qu'il pense que ce serait mieux si les femmes n'avaient pas le droit de vote.

Fuentes s'identifie comme un incel, bien que certains de ses partisans lui aient reproché d'être un célibataire volontaire après avoir admis avoir embrassé une fille alors qu'il était au lycée.

Le 10 mars, Nick Fuentes a fait l'éloge du « tsar Poutine » pour l'invasion russe de l'Ukraine de 2022, qui, selon lui, visait à « libérer l'Ukraine du Grand Satan et de l'empire du mal dans le monde, à savoir les États-Unis ».

Voir aussi

Articles connexes
 Turning Point USA

Notes et références

Liens externes

Paléo-conservatisme
Vidéaste web américain
Présidence de Donald Trump
Opposition à l'immigration
Nationaliste blanc américain
Théoricien du complot américain
Désinformation sur la pandémie de Covid-19
Personnalité liée à la pandémie de Covid-19 aux États-Unis
Propagande pro-Kremlin
Vidéaste web sur YouTube

Nick Fuentes


Lourenço da Conceição Cardoso  (São Paulo, 20 de janeiro de 1975) é um historiador e escritor brasileiro. É também também pesquisador-docente universitário. Suas principais áreas de interesse são literatura e relações raciais, com particular interesse pelo tema branquitude (identidade racial branca).

Biografia
Lourenço nasceu em 20 de janeiro de 1975. Sua mãe, Margarida da Conceição Cardoso era dona de casa e seu pai, Lourenço Bispo Cardoso era metalúrgico. Foi o primeiro na história da família, contando todas as gerações, a concluir o curso de mestrado e doutorado. Apesar de seus pais não terem tido a oportunidade de estudar (não fizeram nem mesmo o ensino básico), a maioria dos seus filhos cursou o ensino superior. O autor possui seis irmãos biológicos e três irmãos que são primos, todavia, foram criados pelos seus pais. Lourenço ingressou aos sete anos no Centro Educacional Sesi em uma periferia da na Zona Leste de São Paulo.

Carreira Acadêmica e Profissional
Por ter sido uma criança muito criativa, sempre gostou de inventar histórias e ao aprender a escrever, inclusive se destacava nas atividades de redação.

Em 1999, entrou para o curso de história da PUC/SP, cujo trabalho de conclusão de curso teve como tema "Racionais MC'S: Reflexão sobre as letras produzidas entre 1980 - 2002" como uma homenagem a influência de Mano Brown em sua história de vida.

No ano de 2006, tornou-se também o primeiro em todas as gerações de sua família a ter morado fora do país, ao iniciar o mestrado na Universidade de Coimbra em Portugal.

Carreira como escritor
Seu primeiro livro O Peso do Mundo, foi publicado em uma edição do autor, em 2002.

De volta ao Brasil e já atuando enquanto professor de história da Universidade da Integração Internacional da Lusofonia Afro-Brasileira, UNILAB, no ano de 2018 publicou o livro Branquitude: Estudos sobre a identidade branca no Brasil, uma importante obra da história do pensamento social e político brasileiro.

Já tendo se tornado uma referência dos estudos da branquitude, em 2020 o autor lança o livro O branco ante a rebeldia do desejo: um estudo sobre a branquitude no Brasil.

Obras

Obras literárias
 Branquitude: Estudos sobre a identidade branca no Brasil (2018)
 O branco ante a rebeldia do desejo: um estudo sobre a branquitude no Brasil(2020)

Poesia
 O peso do mundo (2002)

Participações em antologias
 Revista Oficina de Poesia
 Revista Oficina de Poesia: 10 Anos
 QUILOMBHOJE
 130 Anos de (des)ilusão: A farsa abolicionista em perspectiva desde olhares marginalizados

Obras teatrais
 "Se deus deu mesmo autoridade ao homem"

Terminologias
O Branco: Lourenço Cardoso explica a construção social do branco como um produto da colonização europeia. O colonizador branco, "se constrói como um ser de valor", a partir da construção do negro como sem valor. Nesta relação de soma zero, o poder do branco como "o único humano ou o mais humano" depende inteiramente da supressão da humanidade do negro.

Branquitude Histórica: Com base na definição do branco, Lourenço Cardoso introduz o conceito de branquitude, que se refere ao poder, à estética da beleza e à inteligência auto-descrita pelo branco, assim como os "privilégios econômicos e legais" e a habilidade de "se apropriar do território dos outros". Para o branco, "os não-brancos são a exceção que confirma a regra".

Branquitude Moderna e Branquidade: O autor usa o o conceito de branquidade em contraste com a forma na qual o conceito de branquitude evoluiu e explica as grandes diferenças conceituais entre eles. Esses são conceitos originalmente desenvolvidos pelas acadêmicas brancas Edith Piza e Camila Moreira. Seguindo a redefinição negra de negritude como tendo valor, "o branco moderno se reconstruiu" para se tornar consciente de suas vantagens implícitas e assumir seu papel enquanto anti-racista. Embora a branquitude moderna tenha mudado para vir ao encontro da negritude moderna e não mais depender da desvalorização do negro, as "vantagens" da branquitude estão tão vivas como sempre.

Por outro lado, "brancos inconscientes" ignoram a questão social de sua branquitude e habitam a branquidade. Conforme mencionado por Lourenço Cardoso, a grande maioria dos indivíduos brancos hoje fazem parte da branquidade, e não da branquitude moderna. Variações semelhantes desses dois termos se dão nas questões de publicidade e nos espaços nos quais os brancos escolhem se envolver no anti-racismo.

Branquitude Implícita: O autor também propõe o uso do estudo de grupos étnicos europeus no Brasil como um modelo para expandir a pesquisa sobre branquitude. Uma vez que essa pesquisa "problematiza a branquitude através da etnia", ela oferece um olhar sobre o que Lourenço Cardoso rotula como a branquitude implícita.

Branco Não-Branco: Lourenço Cardoso apresenta o Branco Não-Branco, para se referir à "hierarquia entre os próprios brancos". Os portugueses e seus descendentes brasileiros brancos, em parte por conta da invasão histórica dos mouros que foram seus governantes, são muitas vezes vistos por outros grupos étnicos como possuidores de menos branquitude, dando forma ao que o autor Paulo Prado chamou de "raça triste".

Drácula Branco & Narciso Branco: Em suas discussões, Lourenço Cardoso usa a metáfora do Drácula Branco, "cuja imagem não reflete no espelho", para explicar o padrão do branco evitando sua branquidade. De acordo com a metáfora, ele evita o rótulo de "branco" explícito, escolhendo, em vez disso, se esconder nas sombras de outros títulos, como trabalhador, Alemão ou pai, por exemplo. O Narciso Branco, por outro lado, só consegue olhar para o seu próprio reflexo. Lourenço Cardoso explica que a interseção desses conceitos funciona bem como lentes para a produção da história e também para o branco escrever narrativas históricas centralizadas fortemente em torno de sua própria "linguagem, gosto, estética e visão" sem nomear diretamente a presença avassaladora da branquidade.

Branco-Centrismo e Cultura: o Branco-Centrismo ou Centrismo Branco é o que Lourenço Cardoso nomeia de "a reinvenção da branquidade como o padrão de humanidade". Essa ideia de reinvenção se refere à tradição histórica europeia de rotular oficialmente os não-brancos e a cultura não-europeia como "selvagens" enquanto glorifica seus próprios monarcas. Como uma linha de continuidade até hoje, o exemplo mais claro do Branco-Centrismo de Lourenço Cardoso gira em torno do sucesso da modelo brasileira Gisele Bündchen, que é descendente de alemães. Durante a Copa do Mundo de 2014 e os Jogos Olímpicos de 2016, a pele bem clara e as características europeias de Gisele foram exibidas pelo país para o mundo como o padrão brasileiro de beleza, não representando a imagem de como os brasileiros de fato parecem e perpetuando ainda mais uma hierarquia de beleza racista.

Lourenço Cardoso também observa que o Branco-Centrismo possui uma relação particularmente tóxica com a cultura negra. Na Bahia, onde 78% das pessoas se identificam como negras ou pardas, as duas cantoras que chamaram mais atenção da grande mídia ao longo dos anos foram Ivete Sangalo e Claudia Leite, ambas brancas. Margareth Menezes, cantora negra premiada também da Bahia, "não recebe a mesma promoção no Brasil como Ivete Sangalo e Claudia Leite… apesar de ser uma pessoa poderosa e de grande destaque". Esses exemplos vinculam a um ponto maior que Lourenço Cardoso aborda: enquanto o negro produz grandes projetos culturais, o branco tende a colher os frutos que originam de expressões da cultura negra.

Historiadores do estado de São Paulo

Lourenço Cardoso


Tan Biónica es un grupo musical del rock alternativo y del pop rock argentino surgido en Buenos Aires en el año 2002 (empezando a gestarse a finales de los años noventa) formado por Chano (voz y frontman), Seby (guitarra), Bambi (bajo) y Diega (batería). Desde 2016 el grupo estuvo en un impasse hasta el 17 de marzo de 2023, cuando Chano se presentó en el Festival Lollapalooza y anunció oficialmente el regreso de la banda.

Es considerada por diversos medios nacionales e internacionales como uno de los grupos musicales más importantes en la escena pop rock de Argentina luego de los años 2000. Cuentan con tres discos de oro y tres discos de platino, otorgados por CAPIF gracias a las ventas de los álbumes de estudio Obsesionario, Destinología y Hola mundo. A pesar del impasse del grupo, los hermanos Chano y Bambi continuaron como solistas.

Trayectoria

Comienzos: Wonderful noches
Es el primer EP de estudio de Tan Biónica. Fue grabado en el estudio Unelelu de la Ciudad de Buenos Aires y lanzado en el año 2003.

Gracias a este EP, la banda comenzó a recorrer algunos escenarios porteños y llamó la atención de distintos medios especializados. Las radios comenzaron a difundir el primer corte «Veneno», lo que posibilitó su participación en el Quilmes Rock de 2004 y un cierre de año como broche de oro en un colmado Teatro Regina.

Primer disco: Canciones del huracán

Canciones del huracán es el primer álbum de estudio de Tan Biónica. Fue grabado entre 2006 y 2007 en los estudios Inartec, continuando en La Casa del Huracán y en los estudios Explorer, producido por Emiliano Sasal y Tan Biónica y publicado bajo el sello de Pirca Records.
Tan Bionica presenta «Arruinarse» como primer corte del álbum, el cual rota por las principales radios del país, y por los canales televisivos de música. Entre sus hits también se encuentran «Chica biónica» y «Lunita de Tucumán».

En el año 2010, Canciones del huracán fue reeditado junto a Wonderful noches.

Consagración mediática: Obsesionario

Con el lanzamiento del disco Obsesionario (2010), y su primer sencillo, «Ella», el grupo se convirtió en la gran revelación musical del año en Argentina. Luego le siguieron «Beautiful», «Obsesionario en la mayor» y «Loca», los cortes de difusión que mantuvieron a Tan Biónica en los tops radiales de Chile, logrando que la banda lleve su música a países como España, México, Venezuela, Paraguay, Uruguay y Francia. Por su parte, los videoclips de aquellos cortes alcanzaron los primeros puestos en los principales rankings de los canales de música locales.

El éxito cosechado por Obsesionario fue reconocido por CAPIF con dos premios Carlos Gardel en las categorías mejor artista pop y mejor álbum de artista nuevo. Por su parte, la cadena internacional Los 40 Principales le entregó el galardón de «mejor artista argentino del 2011».

El Obsesionario Tour realizó más de 70 conciertos en distintos países y ciudades: 37 de ellos fueron oficiales y los restantes fueron participaciones especiales en festivales.

Finalmente consagraron esta gran gira llenando tres Luna Park el 21 de junio, 23 de junio y el 24 de junio de 2012 en la Ciudad de Buenos Aires. La banda hizo su último show en el marco del tour en Montevideo. Entre los shows de la gira, con más de 70 conciertos en distintos países y ciudades, se pueden resaltar las visitas a México, Francia y Portugal representando a la República Argentina en el Rock in Río 2012, realizado en la ciudad de Lisboa.

Gracias a las más de 20.000 copias que se vendieron de Obsesionario, CAPIF le otorgaría al grupo el premio de Disco de Oro, y posteriormente el Disco de Platino (40.000 copias).

El sábado 8 de diciembre de 2012, la banda finalizó el año en Palermo, Buenos Aires con un sorprendente concierto para más de 100 000 personas.

Destinología
El 27 de marzo de 2013, la banda distribuyó las letras que componen el nombre de su nuevo disco por distintos puntos de Argentina, como Santa Fe, Córdoba, Buenos Aires, Mendoza, Rosario, Tucumán, San Juan, Posadas, La Plata, Comodoro Rivadavia y Neuquén; incluidas también México, D. F. y Montevideo.

Una vez que los fanáticos de la banda se acercaron a esos sitios, eran compartidas fotos en las redes sociales de cada letra encontradas en los distintos monumentos que se daban como pistas. Finalmente, se supo que el nuevo CD sería llamado Destinología.

Este disco estaba volcado hacia el lado de la música electrónica y el rock electrónico, con canciones sumamente destacables como «Ciudad mágica» y «La melodía de Dios», que serían dos de sus mayores éxitos.
El 8 de junio se da inicio al Tour Destinológico, gira de presentación del nuevo material. A partir del concierto brindado ese día (en el Quality Espacio de la ciudad de Córdoba) se integra como músico invitado Juan Manuel Romero en las guitarras.

Repitiendo el evento del denominado 8D (2012) realizan un concierto gratuito en el Monumento a la Bandera (Rosario) el 7 de diciembre de 2013, convocando más de 50 000 personas. Horas antes haciendo la denominada peregrinación biónica, a orillas del Río Paraná. Destinología recibiría junto a Obsesionario y Hola mundo los galardones de disco de oro y disco de platino.

El cierre del Tour Destinológico se llevó a cabo el 7 de diciembre de 2014 en el colmado Hipódromo de Palermo, reuniendo en dicho concierto a más de cien mil personas. Además, el show fue seguido por 27 000 personas en internet. En este tour la banda realizó conciertos en Colombia, Uruguay, Paraguay y México.

Hola mundo
A principios de 2014 Tan Bionica firmó contrato con Universal Music Group y comenzaron a trabajar sobre los demos de lo que sería el cuarto disco de estudio de la banda. En agosto, la canción se estrenó «Tus horas mágicas» como cortina musical de la serie Viudas e hijos del rock & roll (Telefe), la cual estaba siendo producida en el marco del siguiente disco, pero que la banda cedió para su uso como apertura dicho programa a pedido del productor de la misma, Sebastián Ortega.

La grabación del nuevo trabajo se llevó a cabo mayormente en los meses previos y durante la última etapa del Tour Destinológico. El 4 de noviembre (fecha que se volvió emblemática para la banda y sus seguidores a raíz del éxito de «La melodía de Dios», tema incluido en Destinología) se lanzó a nivel latinoamericano el primer sencillo oficial del nuevo álbum, «Hola mi vida», cuyo videoclip oficial se estrenó el 7 de diciembre en el show de cierre de la gira mencionada, luego de los miembros de Tan Biónica viajaron a Los Ángeles para completar la grabación y realizar la mezcla de Hola mundo junto al reconocido productor Rafa Sardina.

En las últimas horas del 19 de abril de 2015 se dio a conocer «Las cosas que pasan», el último adelanto del álbum antes de su lanzamiento, tema que contó con la participación de la Orquesta Filarmónica de Praga y arreglos de Edy Lan. El disco finalmente fue editado el 18 de mayo de 2015, y luego de una breve gira promocional por México en julio, fue presentado oficialmente en el Luna Park los días 28, 29, 30 de septiembre y 1 de octubre.

Gracias a este álbum, Tan Biónica recibió su tercer disco de oro y su tercer disco de platino, después del enorme éxito cosechado por sus álbumes anteriores.

En septiembre de 2015 presentan el segundo sencillo del disco, «Un poco perdido», el cual cuenta con la participación de Juanes, y a finales de ese mes se presentan en el estadio Luna Park con La vuelta al mundo 360° Experience con el fin de promover y presentar su cuarto álbum de estudio. Este concierto contó con una seguidilla de cuatro conciertos con funciones agotadas. Previamente se iban a presentar en agosto, pero luego del accidente automovilístico que sufrió Chano se presentaron el 28, 29 y 30 de septiembre, y el 1 de octubre. En noviembre de ese mismo año, la banda lanza «Buenas noches otra vez», que sería su última canción hasta la fecha.

Impasse
Frente a los rumores de separación el cantante anuncia vía Facebook que realizaría un reality show titulado #BuscarLaCanción junto a Esmeralda Mitre, alegando que estaba buscando hacer algo más que Tan Bionica pero negando ruptura.

El 19 de abril, las redes sociales de la banda anuncian un impasse, aclarando que no realizarán funciones en vivo por un tiempo. Chano arremetió contra la banda vía Twitter, dejando en evidencia su distanciamiento con el resto del grupo. Desde el momento de la separación, no se han presentado públicamente como grupo en ningún evento.

Chano finalmente lanzó la canción que compuso en su reality, bajo el sello de Universal Music Argentina. «Carnavalintro» fue presentada junto a un video grabado en el Teatro Colón dirigido por The Vrodas y Juan Chappa. La canción contó con la participación de Cali y El Dandee, lo que marcó un estilo de reguetón en la canción. A comienzos de 2017 lanzó «Naistumichiu» su segunda canción como solista.

Vía Twitter, el cantante de la banda aseguró que todo estaba bien entre los integrantes de Tan Biónica y dejando en claro una gran pelea de él con Guido Lanaccio, histórico mánager del grupo.

En los años posteriores Chano lanzó varias canciones de gran éxito que formarían parte de su disco El otro, lanzado en 2018 y recibido de forma muy positiva tanto por el público como por la crítica.

Por otra parte Bambi Moreno Charpentier grabó un disco como solista, bajo el mismo sello discográfico. «Color» es el primer sencillo del disco que fue publicado junto a su video dirigido por Diego Tucci.

El tecladista German Guarna —Guarni— presentó su nueva banda Jaguar E.T. junto al lanzamiento del sencillo "Plegaria".

Regreso

Durante la presentación de Chano en el festival Lollapalooza Argentina 2023, Tan Biónica hizo una aparición sorpresa e interpretó cuatro temas. Al final del show, el grupo anunció que muy pronto se volverá a presentar en vivo para darle a sus fans "una última noche mágica". El viernes 12 de mayo a las 12:00 pm se daría a conocer vía redes sociales el show, siendo el 28 de octubre en el Estadio Velez Sarsfield, en la ciudad de Buenos Aires. Tras tener las entradas agotadas pasada tan solo una hora y media, Tan Biónica anunció por sus redes una "segunda noche mágica", la cual tomaría lugar al día siguiente, el 29 de octubre en el mismo estadio. Las entradas para las dos fechas se agotaron en un total de tres horas.
La banda luego anunciaría una fecha icónica en el Estadio Único de La Plata, el 4 de noviembre. Al agotarse las entradas por la gran demanda, el mismo día para comprarlas sumaron una fecha más, el 5 de noviembre en el mismo sitio.
Chano vía Twitter generó incertidumbre en los fans debido a hacer referencia al "8D" (8 de diciembre), aniversario del concierto de Tan Biónica en Pampa y Figueroa Alcorta (Buenos Aires), donde la banda se presentó gratis ante más de 100.000 personas. Finalmente, se confirmaría un nuevo show para el 8 de diciembre en el Estadio de River, agotando las entradas rápidamente.

Otros trabajos
Después del álbum Wonderful noches, lanzaron una canción llamada «No necesito tu amor en verdad», la cual no fue incluida en ningún álbum posterior.

Para el festejo de los 25 años de la radio «la 100», hicieron una versión de «Bizarre Love Triangle», canción creada por New Order, grupo británico formado en los 80.

Previo a la grabación de «Tus horas mágicas» para Viudas e hijos del rock and roll, la banda ya había interpretado la cortina musical de Mis amigos de siempre, telenovela emitida entre el 2013 y el 2014 por El Trece, con el tema «Los mismos de siempre». Además, Chano había interpretado como solista la cortina musical de Graduados, telecomedia emitida en 2012 por Telefe , la que compuso en colaboración con Cachorro López, quien además produjo la canción.

Celebrando los 15 años del programa radial Day Tripper, participan del álbum que versiona canciones del rock argentino interpretando un clásico de Andrés Calamaro: «La libertad».

En el marco de Copa Mundial de Fútbol de 2014, interpretaron la canción «El mundo es nuestro» (originalmente en inglés «The world is ours») con la participación de Gaby Amarantos. Esta canción fue presentada en un concierto privado en los estudios de Coca-Cola FM.

Después del álbum Hola mundo, lanzaron la canción «Buenas noches otra vez» en noviembre de 2015, siendo esta la última de la banda hasta la fecha.

Estilo musical e influencias
La banda ejecutaba un estilo de pop rock con marcadas influencias de la música electrónica, electropop y el rock alternativo. Dentro de sus conciertos, utilizaban unos trajes negros parecidos a los que usaban los caudillos militares, que simbolizaban la conquista de la escena moderna del rock y el pop. La banda reconocen dentro de sus influencia bandas como The Beatles, The Clash, The Smiths, Morrisey, Depeche Mode, New Order, Roxette, Soda Stereo, Blur, Coldplay, Muse, Calvin Harris, The Killers o Vampire Weekend.

Chano dentro de sus letras hace breves referencias literarias de Bukowski, Hesse, Wilde, Dolina y a su escritor favorito, Jorge Luis Borges.

Premios y nominaciones

Discografía

Demo como Bionica Electrónica
 2001: Tapa de moda

EP
 2003: Wonderful noches

Álbumes de estudio
 2007: Canciones del huracán
 2010: Obsesionario
 2013: Destinología
 2015: Hola mundo

Álbumes en vivo
 2014: Vivo Usina del Arte

Álbumes de remixes y otros
 2014: Obsesionario (Black Edition)
 2014: Destinología (Black Edition)
 2015: Hola mi vida (The Remixes)
 2016: Buenas noches otra vez (The Remixes)

Sencillos

Videos musicales

Colaboraciones
Tan Biónica (en ocasiones solo su vocalista Chano) ha interpretado y compartido escenario junto a otros grupos musicales o artistas sumamente reconocidos, como Virus, Fito Páez, Las Pelotas, No Te Va Gustar, Juanes, Gaby Amarantos, Moderatto, Ella es tan cargosa, Miranda!, Bersuit Vergarabat y Airbag (en Mar del Plata cantando «La melodía de Dios», disponible en YouTube). Estas colaboraciones se han dado en el marco de festivales musicales o bien con el fin de grabar canciones a dúo.

Giras
Obsesionario Tour (2011-2012)
Tour Destinológico (2013-2014)
La vuelta al mundo 360° Experience (2015)
La Última Noche Mágica (2023)

Integrantes
Chano: Vocalista.
Bambi: Bajista y corista.
Seby: Guitarrista y corista.
Diega: Baterista y corista.
Germán Guarna: Teclados y sintetizadores (sesionista).
Juan Manuel Romero: Guitarras (sesionista).

Referencias

Enlaces externos

Grupos de pop rock de Argentina
Grupos de pop rock de la ciudad de Buenos Aires
Grupos de música formados en 2002
Grupos de música de los años 2000
Grupos de música de los años 2010
Cuartetos de música de Argentina

Tan Biónica


الألتراس أو الأولتراس  هي كلمة لاتينية تعني المتطرفين، وتظهر بصورة مجموعات مشجعي الفرق الرياضية والمعروفة بانتمائها وولائها الشديد لفرقها، وتتواجد بشكل أكبر بين محبي الرياضة في أوروبا وأمريكا الجنوبية وحديثًا في دول شمال إفريقيا. أُنشئت أول فرقة أولتراس عام 1940 بالبرازيل وعرفت باسم "Torcida"، ثم انتقلت الظاهرة إلى أوروبا وبالضبط إلى يوغوسلافيا ثم كرواتيا وبالتحديد جمهور "Hajduk Split" والذي كان أول من أدخل هذا النوع. وتميل هذه المجموعات إلى استخدام الألعاب النارية أو «الشماريخ» كما يطلق عليها في دول شمال أفريقيا، وأيضًا القيام بالغناء وترديد الهتافات الحماسية لدعم فرقهم، كما يقومون بتوجيه الرسائل إلى اللاعبين. وتقوم هذه المجموعات بعمل دخلات خاصة في المباريات الهامة، وكل ذلك يضفي البهجة والحماس على المباريات الرياضية وخاصة في كرة القدم.

المبادئ الأساسية
 عدم التوقف عن التشجيع والغناء طوال التسعين دقيقة من عمر المباراة أيا كانت النتيجة. ويقود التشجيع عادة قائد تشجيع «كابو - Capo» والذي يكون مسؤولا عن اختيار الأغاني والهتافات وتوقيتها وحركات الأيدي والتشكيلات وعادة ما يخصص بالاستادات مكان مرتفع للكابو ليتمكن المشجعون من متابعته والالتزام بتعليماته أثناء سير المباراة، ولا تتوقف مجموعات الألتراس عن الغناء أثناء خسارة فريقها حتي بنتيجة ثقيلة فتشجيع الفريق واجب للحفاظ علي هيبة اسم النادي ومكانة وقوة مدرجاته، ولإبراز الوفاء المنقطع النظير.

 لا يجلسون طوال المباراة عدم الجلوس نهائيا أثناء المباريات: مجموعات الألتراس تحضر مباريات فريقها لهدف واحد فقط التشجيع والمؤازرة المتواصلة حتى صافرة نهاية المباراة، لا يذهبون من أجل متعة الفرجة والمتابعة اللذين يعدونهما من أفعال المشجعين العاديين غير المنتمين للألتراس، وفي الغالب يقضي أفراد المجموعة أغلب أوقات المباراة ظهورهم للملعب منهمكين في التشجيع والغناء فالاستاد بالنسبة لهم مكان للتشجيع فقط لا غير، ولا يرتاحون سوى في وقت الراحة بين الشوطين.

 الترحال لحضور جميع المباريات الداخلية والخارجية أيا كانت التكلفة والمسافة: يعتبر الترحال «أو التنقل كما يطلق عليه في دول الشمال الأفريقي» خلف الفريق إحدى الواجبات الأساسية لمجموعات الألتراس والتي تقوم بتنظيم وحشد الجماهير لحضور المباريات خارج مدينة الفريق مستخدمة أرخص وسائل النقل، وتقوم مجموعات الألتراس بعمل cortège موكب أو مسيرة تضم أفراد المجموعة خلف الباش bâche أو اللافتة التي تحمل اسم وشعار المجموعة لإعلام أهل المدينة الأخرى أن لفريقهم مشجعين أقوياء يسافرون خلف فريقهم في أي مكان وأيا كانت التكلفة كما تساعد أيضا على زيادة شعبية الأندية وانتشار ثقافة الألتراس وحب كرة القدم بوجه عام

 « الكورفا » الولاء والانتماء لمكان الجلوس في الاستاد: لما كانت مهمة مجموعات الألتراس التشجيع وليس متابعة سير المباريات فكان لزاما عليهم اختيار منطقة مميزة داخل المدرجات يبتعد عنها المشجعون الكلاسيكيون وتنخفض فيها أسعار التذاكر، المنطقة العمياء أو الكورفا Curva بالإيطالية والفيراج Virage بالفرنسية هو ذلك المنحنى خلف المرمى الذي اختارته مجموعات الألتراس ليكون مكانا خاصًا للتشجيع والمؤازرة وتعليق الباش Bâche الخاصة بالمجموعة التي عادة ما تحمل اسم وشعار المجموعة وتعتبر «شرف المجموعة نفسها»، ويكون في كل ملعب جهتين متقابلتين، جمهة الشمال تسمى كورفا نورد Curva Nord، وجهة الجنوب تسمى كورفا سود Curva Sud.
مجموعات الألتراس يجب أن يكون لها ممثل منتمي (في حالة تواجد مجموعة واحدة) أو غير منتمي (في حالة تواجد أكثر من مجموعة) يتولى الاتصال مع أصحاب الأندية على أساس منتظم، ومعظم هذه الاتصالات تكون من أجل التذاكر، وتخصيص مقاعد معينة بمكان جلوس المجموعة (الكورفا أو الفيراج)، وأماكن لتخزين الأعلام والرايات (الدخلات والطلعات في الدول الأمازيغية والعربية). بعض النوادي توفر للأولتراس أرخص التذاكر وغرف تخزين اللافتات والأعلام، والوصول المبكر إلى الملعب قبل المباريات من أجل الإعداد للعرض.

عقلية أولتراس
تعتمد مجموعات أولتراس على التمويل الذاتي ولا يجوز بأي حال من الأحوال أن تقبل أولتراس أي إعانة من أي مصدر، ويتم التمويل الذاتي من خلال بيع منتوجات أولتراس مثل تي شيرت والأشاربات والقبعات وغيرها، بالإضافة إلى مدخول العضوية في أولتراس. تُجدَّدد العضوية في أولتراس مرة في السنة عادة، حيث يدفع العضو قيمة العضوية التي تُحدَّد من طرف المجموعة، ويحصل العضو على بطاقة أو ما شابه كدليل على العضوية.

من جهة أخرى فإن لكل مجموعة أولتراس اسمها ورمزها الخاصين بها، ويُطبع الاسم والرمز على الباش (البانر في الشرق الأوسط) الرسمي للمجموعة. والباش، هو قطعة من القماش لا يمكن تقطيعها بسهولة، له أهمية قصوى عند مجموعة الأولتراس. أولا تجدر الإشارة إلى وجود نوعين من الباش: الباش الرسمي وباش الترحال.
 الباش الرسمي لا يخرج من المدينة التي يوجد بها الفريق الذي تسانده أولتراس، ويتم تعليقه فقط في الملعب الخاص بالفريق، وعملية إدخال وإخراج الباش الرسمي تتم بمنتهى الحذر: غالبا ما يتم إدخاله من طرف عدة أشخاص يٌعتبرون ذوي مكانة خاصة في المجموعة، ولا يعرف بالضبط من يحمله ومن يخرجه من الملعب. السبب في ذلك كله هو الحفاظ عليه من السرقة، لأنه في قانون أولتراس المجموعة التي تتم سرقة باشها الرسمي تعلن حلها (إقصاءها) ويتحول أعضاؤها إلى مجرد مشجعين عاديين.
 باش الترحال فهو يرافق المجموعة في ترحالها داخل أو خارج أرض الوطن، ولا يقل أهمية عن الباش الرسمي.

المنخرط في مجموعة أولتراس يجب عليه احترام مبادئ وقوانين أولتراس والحفاظ على منتوجات المجموعة التي اقتناها بكل حذر لأن أعضاء المجموعات الأخرى يتربصون به. وعندما تتم سرقة منتوج مجموعة ألتراس من طرف أعضاء مجموعة أخرى، يتم تصويره مقلوبا رأسا على عقب ويتم نشر الصورة لما فيها من مذلة وسخرية. تجدر الإشارة إلى أن سرقة المنتوجات شيء جائز ومتفق عليه في قوانين أولتراس بشرط عدم استخدام أسلحة مهما كان نوعها والحرص على استخدام الأيدي فقط.

العقلية والثقافة
ولا يوجد لمجموعات الألتراس رئيس بعكس جميع أنواع روابط التشجيع، بل تتكون من مجموعة من المؤسسين الذين سرعان ما ينزوي دورهم بعد أن تصبح المجموعة قادرة علي الوقوف علي أرض صلبة، ويدير العمل داخل الألتراس مجموعات عمل صغيرة الـTop Boys والتي تختص كل منها بتنظيم أنشطة المجموعة من تصميم وتنفيذ اللوحات الفنية وقيادة التشجيع داخل المدرجات وتنظيم الرحلات والإشراف علي مصادر تمويل المجموعة والتي يتسابق فيها أفراد الألتراس لتقديم كل إمكانياتهم وخبراتهم في الحياة العادية لخدمة المجموعة ولإنجاز العمل المكلف به علي أكمل وجه.

ونري هنا التركيز الدائم علي تحرك المجموعة ككتلة واحدة وفرد واحد، فقيمة الفرد تتلخص فيما يقدمه من جهد وعطاء للمجموعة، فنراهم دائما ملثمي الأوجه غير محبين للتصوير الفردي ولا الظهور الإعلامي فالأضواء المسموح لهم أن يكونوا تحتها فقط أضواء الملاعب خلف المرمي مشجعين فريقهم طوال التسعين دقيقة من عمر المباراة.

وتصف الألتراس أفرادها بأنهم أفراد لا تخطئهم عيناك مثابرون يتحلون بروح الشجاعة والإقدام والتحدي والاستعداد لبذل أي شيء من أجل إعلاء اسم ناديهم وجمهورهم وفرد الالترا يدافع عن نفسه فقط عند وقوع الخطر ولا يهاجم أحدًا وإذا هاجم ينتقل إلي فئة أخري «الهوليجانز» ويبتعد بذلك عن مبادئ الألتراس القائمة علي الدفاع، ويعتقد أعضاء الألتراس حول العالم فيما يسمي روح الالترا Ultras Spirit، فرد الالترا يولد بتلك الروح ولا يستطيع تعلمها مهما حدث ويصفونها بأنها تلك الروح المقدامة المثابرة العالمة في صمت وجهد لتحقيق أهداف عظيمة لا يتم انجازها إلا إذا انصهرت أرواح أفراد المجموعة في كيان واحد تحت علم ناديها ضد الجميع من وسائل الإعلام التي تهاجمهم باستمرار وضد الفرق المنافسة وأحيانا ضد المخربين من أبناء النادي أنفسهم لذلك يطلقون علي أنفسهم «خط الدفاع الأخير» الذي يدافع عن كرامة واسم النادي الذي ينتمون إليه ويحملون علي عاتقهم الحفاظ علي الصورة المشرفة لجماهير ذلك النادي الذي عشقوه وترجموا هذا العشق بأفعال يشهد الجميع بها.

الدخلات واللوحات

من أبرز ما يميز الألتراس عن جميع مجموعات التشجيع الدخلات واللوحات الفنية «Tifo» التي يقومون بها في بداية المباريات أو خلال سير المباراة، والتي بدأت مع انتشار ثقافة الألتراس في أواخر الستينيات وأوائل السبعينيات. وتكثر الدخلات واللوحات الفنية في مباريات ديربي المدن والكلاسيكو والتي يعدها البعض مباراة الجماهير الحقيقية التي تتنافس فيها مجموعات الألتراس قبل وأثناء المباريات لتقديم أفضل ما لديها في المدرجات لتشعل حماسة لاعبيها أو لإرهاب لاعبي الخصم أو السخرية منهم ولإظهار الإبداع الفني للجماهير ومجموعات الألتراس. وهناك العديد من أنواع الدخلات تختلف باختلاف خامات الصنع مثل الخلفيات المرسومة والأعلام الضخمة أو الشرائط البلاستيكية والورق الملون الذي يحمله كل مشجع ليرسم لوحة كبيرة ضخمة أو يكتب شعارا أو يقوموا بعرض للألعاب النارية pyroshow باستخدام الـHand Flare الشعلات المحمولة والمعروفة في الوطن العربي بالشماريخ أو الكراكاج. وتستخدم الشماريخ في الأساس في الإنذارات البحرية لذلك فلا يتم إطفاؤها بالماء وتنتشر في المدن الساحلية بكثرة وتُقيَّم على أساس مدة الاشتعال وقوته التي قد تصل في بعض أنواع الشماريخ لأكثر من مئة ألف شمعة يتم إشعالها عن طريق فتيل يسحب باليد ليبدأ بعدها الشمروخ في التوهج والإضاءة.

أغاني الأولتراس
تنقسم إلى صنفين: أغاني ضد السلطة وهي تعبر عن الواقع الذي يعيشه عضو المجموعة وتبرز هذه الأغاني كل المضايقات التي يتعرض لها أفراد المجموعة والصنف الثاني هي أغاني لتشجيع الفريق وتحفيز اللاعبين أيا كانت النتيجة.

انظر أيضًا
 قائمة الألتراس العربية
 ديربي (كرة قدم)
 بارا برافا
الأهلي بنغازي

المراجع

ثقافة كرة القدم
جماهير كرة القدم
روابط جماهير كرة القدم

ألتراس


كلية الآداب بجامعة الإسكندرية هي إحدى كليات جامعة الإسكندرية في جمهورية مصر العرية أنشأت سنة 1939 وكانت وقتها فرعا تابعا لجامعة فؤاد الأول (جامعة القاهرة حاليا)، ثم أصدر قرار إنشاء جامعة فاروق الأول سنة 1942 فأصبحت كلية الآداب أول كلية جامعية بالأسكندرية، وترتكز كلية الآداب على قاعدتين: أولهما قاعدة الدراسات اللغوية والأدبية، وثانيهما قاعدة العلوم الاجتماعية.

التاريخ
على مدى نصف قرن من الزمان شهدت الكلية مراحل متعددة من التطوير في مختلف التخصصات مما ساعد على إدخال مقررات مستحدثة وتشعبت الدراسة في بعض الأقسام، وقطعت الكلية شوطا طويلا في عطائها العلمى والبحثى وخاصة بعد أن استقرت في موقعها الحالى بأرض الشاطبى ضمن خطة إنشاءات الجامعة التي حملت اسم (جامعة الأسكندرية) عقب ثورة 23 يوليو 1952، وجدير بالذكر أن كلية الآداب، وهي على طريق التطور، أدخلت نظام الحاسب الآلى في وحدة مستقلة بذاتها لرصد نتائج الامتحانات وتخزين بيانات الطلاب مراعاة لتحقيق أقصى درجات الدقة والنظام، وهي من التجارب الرائدة في جامعة الأسكندرية إن لم تكن في جامعات مصر بأسرها، التي أشاد بها مجلس جامعة الأسكندرية في يوليو عام 1991، ودعا إلى تعميمها في باقى كليات الجامعة، مما دعا إلى إدخال الحاسب الآلى حاليا في بعض فروع الدراسة.

ولم يقصر الأمر على ذلك، فقد شهدت الكلية كذلك تطورا واسعا في مجال الدراسات العليا والبحث العلمى في المعاهد العليا بها أو في الأقسام التي تمنح درجة الماجستير والدكتوراه، يتمثل ذلك في كثرة عدد الوافدين إليها من كل أقطار الوطن العربي وغيره حتى يصبحوا دعامات علمية قوية لجامعات دولهم التي تقوم بواجباتها الوطنية في مجال التنمية والبناء. ولم يقف تطور الكلية على النواحى العلمية والأكاديمية، بل تجاوز ذلك إلى إنشاء مراكز أخرى متخصصة مثل مركز تعليم اللغة العربية للأجانب ومركز رعاية المكفوفين من أبناء الكلية والجامعة، فضلا عن الإسهامات المتعددة في أنشطة مركز الخدمة العامة. كما أنعكس اهتمام الكلية العميق بكنوز مصر الأثرية في إنشاء متحف خاص بها في عام 1945، ويعد هذا المتحف تجسيدا لما قامت به الكلية من دور رائد في الكشف والتنقيب عن الآثار المصرية المهمة في شتى بقاع مصر، والكلية بصدد تطويره وتحديثه. كما أنشئت الكلية المبنى الإدارى والمكتبة الحديثة على أحدث نظم التطوير والتقنية لزيادة قاعات الدرس ومواكبة نظم التعليم وتزايد أعداد الطلاب والباحثين.

وما تزال الكلية وستظل تسعى بخطى حثيثة إلى التطور والتحديث والتوسع والأخذ بكل جديد نافع حيث تساير ركب الحضارة الإنسانية، وتلائم بين التخصصات المختلفة فيها واحتياجات المجتمع المتطور من ناحية أخرى. وقد كانت الكلية سباقة في إنشاء أقسام علمية فريدة مثل: الأنثروبولوجيا والدرسات الصوتية والدراسات المسرحية، وكذلك في إنشاء معاهد عليا، مثل معهد العلوم الاجتماعية، ومعهد الدراسات اللغوية، ومعهد اللغات الشرقية، ومعهد دراسات البحر المتوسط.

الأقسام والمراكز

تحتوي كلية الآداب على 15 قسم يدرس مختلف العلوم والدراسات وهي:
 قسم اللغة العربية وآدابها.
 قسم اللغة الإنجليزية وآدابها.
 قسم اللغة الفرنسية وآدابها.
 قسم اللغات الشرقية وآدابها.
 قسم التاريخ والآثار المصرية والإسلامية.
 قسم الجغرافيا ونظم المعلومات الجغرافية.
 قسم الفلسفة.
 قسم علم النفس.
 قسم علم الاجتماع.
 قسم الأنثروبولوجيا.
 قسم الآثار والدراسات اليونانية والرومانية.
 قسم الصوتيات واللسانيات.
 قسم الدراسات المسرحية.
 قسم المكتبات والمعلومات.
 قسم برنامج اللغات التطبيقية.
 قسم الاعلام
 مركز الأثار الغارقة
 مركز التدريب وتكنولوجيا المعلومات
 مركز تعليم الغة العربية للأجانب
 مركز المكفوفين
 مكتبة الكلية
 متحف الكلية
 الغرفة الذكية
 وحدة ضمان الجودة

انظر أيضًا

 زاهي حواس.
 عبد الوهاب المسيري.

مراجع

تأسيسات سنة 1939 في مصر
كليات آداب في مصر
كليات جامعة الإسكندرية
هيئات تعليمية أسست في 1939

كلية الآداب (جامعة الإسكندرية)


Der Bahnhof Emsdetten ist ein Nahverkehrshalt an der am 23. Juni 1856 eröffneten Bahnstrecke Münster–Rheine in Emsdetten. Er wird von National Express, der Eurobahn sowie der Westfalenbahn bedient.

Anlagen und Gebäude

Das zweistöckige Empfangsgebäude nahe dem Stadtzentrum wurde zwischen 1853 und 1855 als Backsteinbau mit regionaltypisch unverputzter Fassade errichtet. Nach mehreren Umbauten und Erweiterungen änderte sich 1976 das äußere Erscheinungsbild grundlegend, als die Klinkerfassade verputzt und vereinfacht wurde. Nach langjähriger Vernachlässigung erfuhr der Bahnhof im Oktober 2003 eine bauliche Aufwertung, als der Omnibusbahnhof auf dem Vorplatz neu gestaltet und überdacht wurde. Von 2005 bis Dezember 2006 wurde das Bahnhofsgebäude mit einem Aufwand von 11,6 Millionen Euro für das Gesamtprojekt entkernt, saniert und durch verglaste Anbauten ergänzt (Architekten: Recker, Emsdetten). Gleichzeitig entstand ein zweigeschossiges Fahrradabstellgebäude für rund 1000 Fahrräder. Anschließend wurde der schienengleiche Zugang zum damaligen Mittelbahnsteig durch eine Fußgängerunterführung ersetzt. Bis dahin war der Bahnsteigzugang bei Zugdurchfahrten durch eine Fußgängerschranke gesichert worden.

Von den ursprünglich vier Gleisen im Bahnhofsbereich sind nur noch die beiden Durchgangsgleise vorhanden. Die östlich liegenden Rangiergleise und Ladeflächen wurden 2010 durch einen Park+Ride-Parkplatz ersetzt. Seit 2020 steht an Stelle des ursprünglichen Parkplatzes ein kostenfreies Parkhaus mit 374 Stellplätzen zur Verfügung.

Im Oktober 2022 wurde Emsdetten mit dem Titel Wanderbahnhof des Jahres ausgezeichnet.

Verkehr
Im Bahnhof Emsdetten halten täglich etwa 100 Personenzüge des Regionalverkehrs, die von Eurobahn, National Express und der Westfalenbahn gefahren werden.

Literatur
 Dieter Schmitz: Der Bahnhof in Emsdetten. (Dettens Schatzkästchen, Band 2.) Heimatbund Emsdetten, Emsdetten o. J.

Weblinks

Einzelnachweise

Bauwerk in Emsdetten
Emsdetten
Emsdetten

Bahnhof Emsdetten


මෝටු පට්ලු යනු නිකලෝදියන් සහ වසන්තම් නාළිකා ඔස්සේ විකාශය වන ඉන්දියානු සජීවීකරණ කාලානුරූප ප්‍රහසන රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙම කතාමාලාව නිෂ්පාදනය කරනු ලබන්නේ කොස්මෝස්-මායා වෙතිනි. මෙය අනුවරතනය කොට තිබෙන්නේ ලොට් පොට්හි සුප්‍රකට තීරු චිත්‍රකථාවක් තුළිනි. මෙහි විකාශය ආරම්භ වූයේ 2012 ඔක්තෝබර් 16 දින "ජෝන් බනේගා ඩොන්" යන කථාංගය සමගිනි. මෙමගින් නිරූපණය වන්නේ ෆූර්ෆූරි නගර් නම් කල්පිත නගරයේ දිවි ගෙවන මෝටු සහ පට්ලු නම් මිතුරන් දෙදෙනාගේ කථාවයි.

මෙහි අධ්‍යක්ෂකවරයා සුහාස් කාදව් වන අතර, තේමා සංගීත නිර්මාපකයා සංදේශ් ෂන්දිල්‍යා ය. මෙහි නිෂ්පාදකයින් වන්නේ දීපා සාහි සහ අනිෂ් ජේ. එස්. මෙහ්තා ය. මෙහි තේමා ගීතය වන "මෝටු ඕර් පට්ලු කි ජෝඩි" ගීතය ගයනු ලබන්නේ සුඛ්වින්දර් සිං විසිනි. මෙය ඉන්දියාවේ වඩාත් ජනප්‍රිය ළමා වැඩසටහන් අතුරින් එකක් ද වේ. ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිංහල බසින් හඬකැවූ මෙම කතාමාලාව සූටිං මාටිං යන නාමය ඔස්සේ ටීවී දෙරණ නාළිකාවෙන් විකාශය කෙරේ.

කථාපුවත
මෙම කථාව ගෙතී ඇත්තේ ෆූර්ෆූරි නගර්හි ජීවත්වන මෝටු සහ පට්ලු නම් මිතුරන් දෙදෙනකු වටා ය. මෙය ප්‍රධාන වශයෙන්ම හාස්‍යෝත්පාදක සිදුවීම්වල දී සිය භූමියට දක්වන අභිරුචියත්, අවාසනාවන්ත සිදුවීම්වලින් දිවි ගලවාගන්නා ආකාරයත් ය. මෝටු සහ පට්ලු කුලුපග මිතුරෝ වෙති. සමෝසා මෝටුගේ ප්‍රියතම ආහාරයයි. මෝටු හැමවිටම නගරයේ සිටින එකම සහ හොඳම සමෝසා සාදන්නා වන චයිවාලාගෙන් සමෝසා සොරකම් කිරීමට තැත් කරයි. මේ දෙදෙනාගෙන් මෝටු නිතරම ගැටලු ඇති කරගන්නා අතර, පට්ලු විසින් හැමවිටම එය විසඳනු ලබයි. ඇතැම් අවස්ථාවල ඝසිතරාම්, චිංගම් සහ ආචාර්ය ජාත්කා ඔවුනට සහාය වේ. ඝසිතරාම් ඇතැම් අවස්ථාවල ඔවුන් දෙදෙනාව නොමග යවමින් මුළා කරන්නේ මෝටු සහ පට්ලු ආචාර්ය ජාත්කාගේ විකාර සහ අරුම පුදුම යන්ත්‍ර සහ නිපැයුම් අත්හදා බැලීමට යොමු කරමිනි. මෝටු සමෝසා ආහාරයට ගන්නා විට ඔහුට වැඩි ශක්තියක් ලැබේ.

කතාමාලාවේ ප්‍රධාන එදිරිවාදියා වන්නේ "ජෝන් නම් අපරාධ නායකයා" ය. ඔහු සැමවිටම ඔහුගේ සගයන් දෙදෙනා වන නම්බර් වන් සහ නම්බර් ටූ පිරිවරා සිටියි. ජෝන් හැමවිටම තමන් සුපිරි අපරාධකරුවකු බව ඇඟවීමට උත්සාහ දරුව ද, මෝටු සහ පට්ලුගේ වීර ක්‍රියා හේතුවෙන් ඔහුගේ සැලසුම් අසාර්ථක වේ. ඔවුන් දෙදෙනා ජෝන්ගේ සැලසුම් හෙළි කරයි.

චරිත
 මෝටු: තරබාරු මිනිසකු වන මෝටු කථාවේ ප්‍රධාන චරිතවලින් එකකි. ඔහු සමෝසා ආහාරයට ගැනීමට ප්‍රිය කරන අතර, ඉන් ඔහුට බලය ලැබේ. ඔහුගේ හොඳම මිතුරා පට්ලු ය. ඔහු නිතරම අකරතැබ්බයන්ට මැදි වන්නේ ඔහුගේම ක්‍රියාවන් හේතුවෙනි. ඔහු හැමවිටම මුදල් ඉපයීමට, විනෝද වීමට සහ සමෝසා ලබා ගැනීමට පහසුම ක්‍රම පිළිබඳ සොයා බලයි. ඇතැම් අවස්ථාවල ජයග්‍රහණයන් හමුවේ ඔහු අතිශයින් ප්‍රීතියට පත්ව ඉතා මුග්ධ ක්‍රියාවන්හි නියැළිය හැක. උදාහරණයක් වශයෙන් අතීතයේ සිට කොල්ලකරුවකු වර්තමානය වෙත රැගෙන ඒම දැක්විය හැක. ඇතැම් අවස්ථාවල තමන් සිදු කොට නොමැති දේ ගැන ඔහු පුරසාරම් පවසයි. නමුත් ඔහු අන්‍යන්ට උපකාර කිරීමට කැමති යහපත් මිනිසෙකි. ඔහු රතු පැහැ කමිසයක් සහ තද නිල් (බොහෝදුරට කළු පැහැ) කබායක් හැඳ කහ පැහැ ජිජාමාවක් සහ පාවහන් පැළඳ සිටියි. ඔහුගේ කථන විලාසය දාරා සිංගේ ආභාසය ලබා ඇත. ඔහු සමෝසා ආහාරයට ගන්නා විට චෝටා භීම්ට මෙන් ඔහුට සුපිරි ශක්තියක් හිමි වන අතර, ඉන් ඔහුට ලොව සෑම අයකුම පරාජය කළ හැකි ය. ඔහුගේ පියා විශ්වයේ පිටසක්වල ජීවීන් පිළිබඳ අධ්‍යයනය කරමින් සිටි අතරතුර, ඇක්සාර් ග්‍රහලොවින් පැමිණි පිටසක්වලයින් විසින් පැහැරගෙන ගිය බැව් විශ්වාස කෙරේ.
 පට්ලු: සිහින්, කෙට්ටු මිනිසකු වන මොහු ද කථාවේ ප්‍රධාන චරිතවලින් එකකි. ඔහු මුළු නගරයේම සිටින දක්ෂ පුද්ගලයකු යැයි පිළිගැනේ. මෝටු නිසා නිතරම ගැටලුවලට මුහුණ පෑමට සිදුවුව ද, එම ගැටලු නිරාකරණය කරගැනීමට ඔහු උපකාර කරයි. ඔහු හැමවිටම මෝටුට උපදෙස් දෙන්නේ සාමාන්‍ය අයුරින් ජීවත් වන ලෙසයි. නමුත් කෙසේ හෝ මෝටු ඔහුව සිය ප්‍රශ්න විසඳාගැනීමට දායක කර ගනියි. සමෝසා ආහාරයට ගැනීමට අකමැති මොහු පුවත්පත් කියවීමට ලැදි ය. ඔහුගේ සීයා බොක්සිං ශූරයකු වූ බවත්, සුවිශේෂී ශක්තියක් ලබාගැනීමට හැකි විශේෂ වට්ටෝරුවක් ඔහු සතුව පැවති බවත් විශ්වාස කෙරේ. පසුව මෝටු විසින් මෙය සොයා ගනු ලබයි. මොහු කහ කබායක්, තැඹිලි පැහැ කලිසමක් හැඳ දුඹුරු රාමුවක් සහිත උපැස් යුවළක් හා දුඹුරු පාවහන් පැළඳ සිටියි.
 ආචාර්ය ජාත්කා: ආචාර්ය ජාත්කා විකාර අදහස් ඇති විද්‍යාඥයෙකි. ඔහුගේ උච්චාරණය සර්දාර් කෙනකුගේ මෙන් බැවින් ජන්ජාබි පුද්ගලයන් හා සම්බන්ධ යැයි විශ්වාස කෙරේ. ඔහුගේ නව නිපැයුම් ඉතා විශිෂ්ට සහ සාර්ථක නමුත්, ජනයාට ප්‍ර‍යෝජනවත් ඒවා නොවේ. ආචාර්ය ජාත්කා තට්ට හිසක්, කොළ කමිසයක්, දම් පැහැ ටයි පටියක් සහ නිල් පැහැ කලිසමක් හැඳ සිටියි. ඔහුගේ සීයා ෆූර්ෆූරි නගර්හි සිය නැතිවූ මුණුපුරා සොයමින් සිටින මිලියනපතියකු බැව් පෙනේ. නමුත් කපටි ජෝන් තමන් එම විද්‍යාඥ මුණුපුරා යැයි මවාපාමින් ඔහුව රවටයි. මොහු ද මෝටු වැනි අ‍යෙකි.
 ඝසිතරාම්: ඝසිතරාම් හට සෑම ක්ෂේත්‍රයකම වසර 20ක පමණ පළපුරුද්දක් පැවතිය ද, එම අත්දැකීම් කිසිවක් කිසිවකුට ප්‍රයෝජනවත් නොවේ. ඔහු පැවතෙන්නේ බටහිර බෙංගාලයේ බටහිර මිඩ්නාපෝර්හි ඝාතල්වලිනි. ආචාර්ය ජාත්කා සේම මොහුගේ ද ඊනියා "වසර 20ක පළපුරුද්ද" බොහෝ අවස්ථාවල මෝටු සහ පට්ලුට ගැටලු ඇති කරයි. මොහු ද පට්ලු වැනි අයෙකි. ඔහු තද නිල් පැහැ කමිසයක්, දම් පැහැ ධෝතියක්, තද දුඹුරු කබායක් සහ එම වර්ණයෙන්ම යුත් පාවහන් පැළඳ සිටියි.
 චිංගම්: මොහු පොලිස් පරීක්ෂකවරයෙනි. ඔහුගේ භාරයෙන් කිසිදු අපරාධකරුවකුට මිදී යා නොහැකි බව ඔහු විශ්වාස කරයි. කෙසේනමුත්, චිංගම් අපරාධරකරුවන් අල්ලා ගැනීමට සමත් වන්නේ මෝටු සහ පට්ලුගේ උපකාර නිසා ය. රජිනිකාන්ත් භක්තිකයකු වන මොහු දකුණු ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇත්තෙකි. චිංගම් උද්‍යෝගීමත් නිලධාරියෙකි. කිසිදු අපරාධකරුවකුට ඔහුගෙන් බේරිය නොහැකිය යන අභිමානයෙන් ඔහු පසුවෙයි. මෙහි ඔහු සිය දෙබස් පවසා තුවක්කු පත්තු කරන සෑමවිටම ඔහුගේ හිස මත පොල් ගෙඩි පතිත වී ඔහු ද බිම ඇද වැටෙයි. කොළ පැහැ මෝටර් සයිකලයක් හෝ ඇතැම්විට පොලිස් ජීප් රථයක් පදවයි. ඇතැම්විට හේරා සහ ෆේරි නම් කොස්තාපල්වරුන් දෙදෙනකු ද ඔහුගේ සහායට සිටියි.
 චයිවාලා: මෝටුගේ නිවසට යාබද වෙසෙන මිනිසෙකි. මෝටු සහ පට්ලුගේ ප්‍රියතම ආහාරයන් වන පිළිවෙලින් සමෝසා සහ තේ පිළියෙල කරන ෆූර්ෆූරි නගරයේ ඇති එකම පුද්ගලයා ඔහුයි. මොහුගේ වෙළඳසැලෙන් සමෝසා සොරකම් කරන මෝටු ඔහුට මුදල් නොදෙයි. චයිවාලාගේ සමෝසා ආහාරයට ගැනීමෙන් මෝටු හට සුවිසල් ශක්තියක් ලැබේ. සමෝසා ආහාරයට ගැනීමෙන් පසු මෝටුට සුපිරි ශක්තිමත් හිමි වේ. එනමුත් ඔහු සමෝසා නොමි‍ලේ ලබාදීමට කැමති නැත. ඔහුව සහ ෆූර්ෆූරි නගරයේ වැසියන්ව මුදාගන්නා විට ඔහු නිතරම නොමිලේ සමෝසා දීමට මෝටුට පොරොන්දු වනු දැකගත හැක.
 ජෝන්: ජෝන් යනු කථාවේ එදිරිවාදියා ලෙස කටයුතු කරන අපරාධ නායකයෙකි. ජෝන්ගේ අරමුණ වන්නේ භයානක මැර නායකයකු වීමටයි. නමුත් ඔහුගේ සෑම සැලැස්මක්ම අසාර්ථක වී කෙළවර වන්නේ පොලිස් සිරභාර‍යට පත්වීමෙන් හෝ ජනයා අතින් අවමානයට ලක්වීමෙනි. ඔහු ඇතැම්විට කෙටි ගීත ලියයි. සාමාන්‍ය සොරුන් මෙන් ඔහු චිංගම්ට බිය නොවූව ද, මෝටු සහ පට්ලුට බියක් දක්වයි. මොහු තරාබරු, කොට පුද්ගලයෙකි. මොහු තද නිල් පැහැ මල් සහිත නිල් පැහැ කමිසයක්, කහ පැහැ බැනියමක්, දුඹුරු ඉණපටියක්, නිල් පැහැ වාටියක් සහිත අඳුරු පැහැ කලිසමක් සහ දුඹුරු පාවහන් පැළඳ සිටියි.
 නම්බර් 1: ජෝන්ගේ සගයකු වන මොහු අඥාන පුද්ගලයෙකි. ඔහු ජෝන්ගේ කෙටි ගීතවලට ප්‍රිය කරයි. මෝටු සහ පට්ලු අල්ලා ගැනීමට නිර්මාණශීලී අදහස් මොහු සතුවුවත්, ජෝන් ඒවා නොසලකා හරින්නේ ඒවා නොවැදගත් බව පවසමිනි. නමුත් ජෝන් තමන් සතුව වඩා හොඳ සැලැස්මක් ඇති බව පවසමින් නම්බර් 1ගේ සැලැස්මම යළි පවසයි. ජෝන්ට ගරුකළ ද, මොහු නිතරම ජෝන් අතින් පීඩාවට ලක්වේ. මොහු ප්‍රංශ අල්ලි සහිත තොප්පියක්, මැජෙන්ටා ඉරි සහිත කමිසයක්, ඩෙනිම් කලිසමක් සහ කහ පැහැ කර ලේන්සුවක් පැළඳ සිටියි.
 නම්බර් 2: ජෝන්ගේ සහායකයකු වන මොහු කථා කරන්නේ අල්ප වශයෙනි. ඔහුගේ ඇසෙහි තද පැල්ලමක් ඇති අතර, විශාල නාසය වටා පටියක් ඇත. තද දුඹුරු හිසකෙස් සහිත මොහු මයුර නිල් පැහැ ඉරි සහිත කමිසයක්, තද නිල් පැහැ කර ලේන්සුවක් සහ දුඹුරු පැහැයට හුරු තැඹිලි කලිසමක් හැඳ සිටියි.
 බොක්සර්: මෝටුගේ අසල්වැසියෙකි. මොහු රතු පැහැ බොක්සිං අත්වැසුම්, සුදු පැහැ අත්නොමැති කමිසයක් සහ සිරස් කහ ඉරි සහිත රතු පැහැ කලිසමක් හැඳ සිටියි. ප්‍රකෝපකාරී මිනිසකු වන මොහු පාසලේ ගුරුවරයකු ද වේ. මොහුගේ පුහුණුකරු වන්නේ ඨාකූර් මහතා ය. ඔහුට හැමවිටම අසල්වැසියන්ට උපකාර කිරීමට අවශ්‍ය වුව ද, කෝපය හේතුවෙන් ගැටලු ඇති කරගනියි. ඔහුගේ මිලාධික කාරය මෝටු විසින් විනාශ කරනු ලබයි. "බොක්සර්ගේ බබා" කථාංගයෙහි ඔහු හොඳ දෙමාපියකු නොවන බවත්, ඔහු සිය පුත්‍රයා වන සනීව රැකබලා ගැනීමට අසමත් වන බවත් පෙනී යයි.
 බබල්ගම්: චිංගම්ගේ පියා ය. ෆූර්ෆූරි නගර් ඇතුළු යාබද ගම්මාන ඇතුළත් කලාපයේ කොමසාරිස්වරයා මොහුයි. මෝටු සහ පට්ලු දැක විස්මයට පත්වන ඔහු ඔවුන් දෙදෙනාව හවල්දාර්වරුන් ලෙස සේවයට බඳවා ගනියි. නමුත් ඔවුන් දෙදෙනා එතරම් දක්ෂ නොවන බව වටහා ගැනීමෙන් පසු ඔහු විසින් ඔවුන් දෙදෙනාව පොලීසියෙන් නෙරපා හරිනු ලබයි.
 හේරා සිං: ඉන්ස්පෙක්ටර් චිංගම්ගේ හවල්දාර්වරයෙකි. ඔහු හැමවිටම චිංගම්ට පවසන්නේ, "ආප් තෝ ටොප් හෝ, හින්දුස්ථාන් කි හොප් හෝ" යනුවෙනි.
 ෆේරි ලාල්: ඉන්ස්පෙක්ටර් චිංගම්ගේ හවල්දාර්වරයෙකි. මොහු හැමවිටම පවසන්නේ, "ඔබ ඉතා ශ්‍රේෂ්ඨයි සර්, නමුත් උපන්නේ මඳක් ප්‍රමාද වී සර්" යනුවෙනි.
 සබ්සිවාලි: මැය ෆූර්ෆූරි නගරයේම හොඳම එළවළු අලෙවි කරයි. ඇතැම් අවස්ථාවල මෝටු ඇයට ද කරදරයක් වන අතර, ඇයට ගෙවීමට ණය ද ඇත. ඇතැම් විටෙක දැඩි ලෙස කෝප වන ඇ‍ය චිංගම්ට ද පහර දෙන්නේ ඔහුගේ මෙහෙයුම්වල දී ඇගේ එළවළු විනාශ වීම නිසාවෙනි. මැය කොළ සාරියක් සහ කළු හැට්ටයක් හැඳ සිටියි.

මීට අමතරව අතිරේක චරිත ලෙස නගරාධිපති සිං මහතා, ප්‍රධාන ඇමතිතුමා සහ චෝටුගේ චරිත ද දක්නට ලැබේ.

පිහිටීම

මෙම කතාමාලාව සඳහා පසුබිම් වී ඇත්තේ ඉන්දියාවේ ෆුර්ෆුරි නගර් නම් ප්‍රබන්ධ නගරයයි. ෆූර්ෆූරි නගර් කුඩා සාමකාමී, දර්ශීය ඉන්දියානු නගරයක් වන අතර, ගංගාවක් සහ වෙළඳසැල් කිහිපයක්, විශාල පොළක්, බස් නැවතුම්පලක්, තනි මහල් නිවාස රැසක්, දේවාල දක්නට ලැබේ. කතාමාලාවේ කමල්පූර්, සූර්සූරි නගර් සහ මොඩර්න් සිටි නැමැති වෙනත් යාබද ගම්මාන කිහිපයක් සහ නගරයක් දක්නට ලැබේ. කුඩා ගම්මානයක් වුව ද මෙහි ගුවන් තොටුපලක් ද ඇත. මෙම ගම්මානය ඉන්දියාවේ පිහිටා ඇතැයි පැහැදිළිව සඳහන් නොවුව ද, වාහන බොහෝමයක අංක තහඩුවල මහාරාෂ්ට්‍ර ප්‍රාන්තයේ MH අක්ෂරය දැකගත හැත. එසේම මෙම නගරයේ පොලිස් නිලධාරීන්ගේ නිල ඇඳුම මහාරාෂ්ට්‍ර පොලීසියට සමාන යැයි පැවසේ.

නිෂ්පාදනය

සංගීතය

සම්පූර්ණ කතාමාලාවේම දක්නට ලැ‍බෙන සියලු ගීත රචනා කරන ලද්දේ ප්‍රකට ඉන්දියානු චිත්‍රපට රචකයකු වන සංදේශ් ෂන්දිල්‍යා විසිනි. මෙහි තේමා ගීතය වන "මෝටු ඕර් පට්ලු කි ජෝඩි" ගීතය හින්දි බසින් ගයනු ලබන්නේ බොලිවුඩ් ගායක සුඛ්වින්දර් සිං විසිනි.

කථාංග

1.Motu Patlu in wonderland
2.Motu Patlu mission moon
3.Motu Patlu Deep sea Adventure
4.Motu Patlu Kungfu kings
5.Motu Patlu aur khazaane Ki Race
6.Motu Patlu Kungfu king returns
7.Motu Patlu in Carnival Island
8.Motu Patlu 36 Ghante Race Against Time
9.Motu Patlu in Alien World
10.Motu Patlu in Double Trouble
11.Motu Patlu King of Kings (3D ලෙසින්)
12.Motu Patlu The Invisible Plane

හඬ රංගනය
 සෞරව් චක්‍රබෝර්ති - මෝටු, පට්ලු, ආචාර්ය ජාත්කා, ඝසිත රාම්, චිංගම් සහ බොක්සර්
 ඕමි ෂර්මා - ජෝන්
 ආන්චල් ත්‍රිවේදි - හේරා, ෆේරි
 සංකල්ප් රස්තෝගි - චයිවාලා, නම්බර් 1
 රේණු ෂාරදා - සබ්සිවාලි
 බ්‍රයන් ඩී. කොස්තා - නම්බර් 2 (කථා වාර 1–2)
 රාජා - නම්බර් 2 (කථාවාරය 3–වර්තමානය)
 දීපක් කුමාර් (කථාවාරය 4-වර්තමානය)

වෙළඳ භාණ්ඩකරණය සහ ප්‍රවර්ධනය

මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාවේ ආරම්භයේ සිටම එහි නිර්මාණකරුවන් වන Lotpot සඟරාව, මායා ඩිජිටල් ස්ටූඩියෝස් සහ නිකලෝදියන් ඉන්ඩියා සමාගම් කතාමාලා නිෂ්පාදනය සහ ආයෝජන පුළුල් ලෙස ප්‍රවර්ධනය කරමින් සිටියි.

2014 මාර්තු මාසයේ දී, නික් ඉන්ඩියා සමාගම යෙලෝ ඩයමන්ඩ් පෙති සමග ගිවිසුමකට එළැඹියේ විවිධ මාධ්‍ය ඔස්සේ හමි නිෂ්පාදන ප්‍රවර්ධනය කිරීම පිණිසයි. 2014 නොවැම්බරයේ දී, කතාමාලාවේ චරිත යොදාගෙන වෙළඳ දැන්වීමක් නිර්මාණය කොට නිෂ්පාදන ප්‍රවර්ධනය සඳහා හෝර්ලික්ස් සමාගම සමග දැවැන්ත ගිවිසුමක් ඇති කරගන්නා ලදී.

අන්තර්ජාතික විකාශය

Indosiar 2014–වර්තමානය
Kompas TV 2016—වර්තමානය
මාස්රංගා ටෙලිවිෂන් 2015–වර්තමානය
ටීවී දෙරණ - ශ්‍රී ලංකාව
Kabillion (ඇ.එ.ජ.)
NTV Plus 2015-වර්තමානය

වෙනත් මාධ්‍ය

ටෙලි චිත්‍රපට

 Motu Patlu in Wonderland! - ආචාර්ය ජාත්කාගේ අත්හදා බැලීමේ ගුවන් යානය දෝෂයක් හේතුවෙන් නොදන්නා දිවයිනක් වෙතට ගොඩබස්වයි.  ඔවුන් නොයෙකුත් තර්ජනවලට මුහුණපායි.එහිදී ගෝරිල්ලන්ගේ ජනපදයකදී පිටසක්වලයන් චෝටුව පැහැර ගනී.අවසානයේ මෝටු හා පට්ලු ඔහුව බේරාගනී.
 Motu Patlu: Mission Moon - මෝටු පට්ලු විසින් ආර්ථික ලාභ ලබා ගැනීමේ අරමුණින් ස‍ඳෙහි වැලි රන් බවට හරවන ආත්මාර්ථකාමී මිනිසකු නතර කිරීමට ප්‍රයත්න දරති.
 Motu Patlu: Deep Sea Adventure - මුහුදු ගමනක යෙදෙන අතරතුර, මෝටු පට්ලුගේ නැව මුහුදුබත් වේ. එහි දී ඔවුහු දිය යට අරුම අත්දැකීමකට මුහුණ පාති.
 Motu Patlu: Kung-Fu Kings - කුරිරු සටන් කලා ගුරුවරයකු වන ටයිගර් චෑං ෆූර්ෆූරි නගරය වෙත පැමි‍ණ ඔවුනට බැණ වදියි. ටයිගර්ට පාඩමක් ඉගැන්වීමේ අරමුණින් මෝටු නරේෂ් යටතේ පුහුණු වෙයි.
 Motu Patlu: Khazaane Ki Race - ක්‍රිස්මස් කන්දෙහි සැඟවුණු නිධානයක් සෙවීමේ අරමුණින් මෝටු පට්ලු, ජෝන් සහ චම්කු නම් පාතාල නායකයකු සමග ගැටෙයි.
 Motu Patlu: Kung Fu Kings Returns- නරේෂ්ගේ මුණුපුරා වන ටිම් ටිම්ව අද්භූත රාක්ෂයකු විසින් පැහැර ගැනීමෙන් පසුව, මෝටු පට්ලු අසාමාන්‍ය ලෙස ටයිගර් චෑං සමග සන්ධානයක් ඇති කරගන්නේ ඔහුව සොයා ගැනීමටයි. එහි දී ඔවුනට ආචාර්ය ස්නේක් විසින් පවත්වනු ලබන රාක්ෂයන්ගේ තරගයකට සහභාගී වීමට සිදු වේ. සැබැවින්ම ආචාර්ය ස්නේක් යනු ටිම් ටිම්ගේ පුත්‍රයා වන අතර, ඔහුගේ පර්යේෂණ හේතුවෙන් ඔහු සර්පයකු බවට පත්ව ඇත. ටිම් ටිම්ව පැහැරගෙන ඇත්තේ ඔහු විසිනි.
 Motu Patlu: Carnival Island! - මෝටු පට්ලු හට කාර්නිවල් දිවයිනේ සිය සියලු නිර්මාණ වනසා දමන සීයාගේ අභිරහස විසඳීමට සිදු වේ.
 Motu Patlu: 36 Ghante Race - ගෝල්ඩන් කාර් සම්මානයේ සොරකම පිළිබඳ අභිරහස විසඳීමට මෝටු පට්ලු පැය තිස් හයක් පුරා කාලය සමග සටනක යෙදෙයි.ඔවුන්ව පැය 36 රේස් එකට පුහුණු කළ තැනැත්තාගේ කාරයේ තිබී කුසලානය හමුවේ.
 Motu Patlu Alien World! - මෝටු සහ පට්ලු පිටසක්වල ග්‍රහලොවක් වෙත ගමන් කරන්නේ මෝටුගේ පියාව බේරා ගැනීමටයි.එහෙත් මෝටුගේ පියා ග්‍රහලොවේ නවතියි.
 Motu Patlu in Double Trouble - චිංගම්ගේ විවාහයෙන් පසුව, මෝටු පට්ලු තමන්ට පෙනුමින් සමාන විද්‍යාඥයන් දෙදෙනකු සමග මාරු වෙයි.
 Motu Patlu: The Invisible Plane - ෆූර්ෆූරි නගර් ගුවන්තොටුපළේ ගුවන්යානා තරගයක් පැවැත්වෙන විට, අංගාරා සහ ඔහුගේ මිනිසුන් රාජ්‍යයේ සිහිනය වන අදිසි ගුවන් යානය පැහැර ගනියි. මෝටු, පට්ලු, ආචාර්ය ජාත්කා, චිංගම් සහ ඝසිතරාම් ආක්ටික් වෙත රහස් පියාසැරියක යෙදෙනේනේ එය සොයා ගැනීමටයි. දුෂ්ට අංගාරාගෙන් මිදීමට ඔවුනට යෙටීලාගේ සහාය ද ලැබේ.

සිනමාහල් චිත්‍රපට
 Motu Patlu: King Of Kings

මේවාත් බලන්න
චෝටා භීම්
නින්ජා හටෝරි
පක්ඩම් පක්ඩේ
වීර් ද රොබට් බෝයි

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ්අඩවිය
 මෝටු පට්ලු කාටූන්
 මෝටු පට්ලු සජීවීකෘත කතාමාලාව

සජීවීකෘත ළමා රූපවාහිනී කාලානුරූප ප්‍රහසන
ළමා සජීවීකෘත රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු සජීවීකෘත රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී කාලානුරූප ප්‍රහසන
සජීවීකෘත ද්විත්ව චරිත
ප්‍රබන්ධ ඉන්දියානු ජනයා

මෝටු පට්ලු


Nintendo Co., Ltd. ( Nintendō kabushikigaisha), Japonya merkezli bir çok uluslu video oyunu ve elektronik şirketidir. Şirket, 23 Eylül 1889'da hanafuda oyun kartları üreticisi olarak kurulmuş olup daha sonra oyuncak ve video oyunu sektörüne girdi. Nintendo günümüzde dünyanın en büyük video oyunu şirketlerinden biridir ve Mario, The Legend of Zelda, Animal Crossing ve Pokémon gibi tüm zamanların en iyi bilinen ve en çok satan video oyun serilerinden bazılarına sahiptir. Şirketin merkezi Kyoto'da yer almaktadır.

30 Eylül 2013 itibarı ile Nintendo 660 milyondan fazla konsol ve 4.15 milyardan fazla oyun satmıştır. 2013 verilerine göre Japonya'nın en büyük 10. oyun şirketi ve Japonya'daki en büyük 1647. şirkettir.

Etimoloji
Nintendo kelimesinin Türkçe karşılığı "şansı cennete bırak"tır.

Tarihçe

Kuruluş

Nintendo, 23 Eylül 1889 tarihinde Fusajirō Yamauchi tarafından  adıyla hanafuda oyun kartları üreticisi olarak kuruldu. El yapımı kartlar kısa sürede popüler hale geldi ve Yamauchi, talebi karşılamak için kart üretimi için uzmanları işe aldı. Şirket resmi olarak 1933 yılında Yamauchi Nintendo & Co. Ltd. adında sınırsız bir ortaklık olarak kuruldu.

Yeni girişimler
1956 yılında Fusajirō Yamauchi'nin torunu olan Hiroshi Yamauchi, ABD merkezli oyun kartları üreticisi United States Playing Card Company'e yaptığı bir ziyaret sonrasında oyun kartı işletmesinin sınırlı potansiyele sahip olduğunun farkında vardı. 1963 yılında şirketin adı Nintendo Playing Card Co. Ltd.'den günümüz adı olan Nintendo Co., Ltd. olarak değiştirildi. Yamauchi, şirketi başka dallara yönelmek amacıyla 1963 ve 1968 yılları arasında taksi, otel, TV, yemek hizmetleri vermeye başladı fakat hiçbiri başarılı olamadı. 1966 yılında Ultra Hand adında bir oyuncak kol geliştirdi. Bu oyuncak çok tuttuğu için şirket oyuncak sektörüne kaydı ve Ultra Machine, Love Tester ve Kousenjuu hafif silah oyunları da dahil olmak üzere popüler oyuncaklar üretmeye devam etti. Ancak, Nintendo pazardaki hızlı geliştirme ve üretim dönüşümü konusunda sıkıntılar yaşadı ve Bandai ve Tomy gibi büyük oyuncak şirketlerinin gölgesinde kaldı. 1973 yılında şirket Kousenjuu oyuncak serilerinde kullanılan aynı hafif silah teknolojisini kullanarak "Laser Clay Shooting System" adında bir aile silah simülasyonu çıkarttı ve bunu oyun salonlarına reklam amacıyla dağıtmıştır. Fakat aşırı maliyetleri nedeniyle bu deneme de sonlandırıldı.

Erken elektronik dönemi

Nintendo'nun video oyunu endüstrisine ilk girişimi, 1974'te Magnavox Odyssey video oyun konsolununun Japonya'daki distribütörlüğü idi. Nintendo, 1977'de Color TV-Game ile ilk kendi oyun konsolunu üretmeye başladı ve 1975'te şirket, EVR Race ile arcade oyunu endüstrisine geçti. 1980 yılında Nintendo, Gunpei Yokoi tarafından geliştirilen Game & Watch avuçiçi video oyunu serisini başlattı. Nintendo bu girişimlerde çeşitli başarılar elde etti, ancak 1981'de Shigeru Miyamoto tarafından tasarlanan Donkey Kong oyununun piyasaya sürülmesi Nintendo'nun gelirini önemli ölçüde değiştirdi. Oyunun başarısı ve birçok lisanslama fırsatı Nintendo'ya karda büyük bir destek sağladı ve buna ek olarak oyun aynı zamanda daha sonradan  Japonya'da Jumpman olarak bilinen şirketin maskotu Mario'nun erken bir yinelemesini tanıttı.

1983 yılında Nintendo, Japonya'da Family Computer (Famicom) ev video oyunu konsolunu tanıttı. Sistemi belirli oyunlarla birlikte bir araya getirme uygulaması, Super Mario Bros. oyununu tarihin en çok satan video oyunlarından biri haline getirmeye yardımcı oldu. Famicom diğer ülkelerde Nintendo Entertainment System (NES) olarak pazarlandı. 1988 yılında Gunpei Yokoi Game & Watch serisinin taşınabilirliğinin iki çok başarılı fikrini NES'in kaset değiştirilebilirliği ile birleştirmek amacıyla Game Boy taşınabilir oyun konsolu sistemini tasarladı.

20. yüzyılın sonu

1990'da Famicom yerini Super Famicom'a bıraktı. 16-bit işlemciye dayanan Super Famicom, orijinal 8-bit Famicom'a göre grafik, ses ve oyun hızının önemli ölçüde üstün donanım özelliklerine sahipti. Konsol, Japonya dışında Super Nintendo Entertainment System (SNES) olarak satıldı. Ana rakibi, Sega'nın Kuzey Amerika'da Genesis olarak bilinen ve 8-bit NES'i zorlatan 16-bit Mega Drive idi. Bu sayede 1990'ların başında Sega ve Nintendo arasındaki bir konsol savaşı başladı. 1995 yılında Nintendo, %10'u Mario serisinden olmak üzere dünya çapında bir milyar oyun kasedi sattığını açıkladı. Şirket aynı yıl uygun fiyatlı bir sanal gerçeklik konsolu olan Virtual Boy'u piyasaya sürdüyse de düşük satışları nedeniyle üretimi durduruldu ve tasarımcısı Yokoi şirketten ayrıldı. Yine aynı yıl, Nintendo Super Famicom için Satellaview adlı bir çevresel cihaz piyasaya sundu. Bu cihaz, kullanıcıların belirli bir süre yayın yoluyla video oyunları oynamasına izin vermekteydi.

1996'da şirket, Nintendo 64'ü piyasaya sürdü. Nintendo 64, oyun geliştirmeye ilham vermeyi amaçlayan tasarım yeniliklerinden daha yüksek performans özelliklerine odaklanan Nintendo donanım tasarımı geleneği haline geldi. Sega Saturn'ün düşen pazar payları ve Sony'nin yeni PlayStation konsolunun yükselişi nedeniyle Nintendo, "Play it Loud" sloganı merkezli 185 milyon dolarlık bir pazarlama kampanyası başlatarak markasını canlandırdı. Aynı yıl boyunca Nintendo, Game Boy'un platform için daha fazla satış sağlayan daha küçük bir versiyonu olan Game Boy Pocket'i Japonya'da piyasaya sürdü. 1997'de Nintendo, Super Nintendo Entertainment System'ın yeniden tasarlanmış daha küçük bir versiyonu olan SNS-101'i piyasaya sürdü. 1998'de Game Boy'un halefi Game Boy Color tanıtıldı. Sistem, sistem için özel olarak yapılmış oyunları ve Game Boy için piyasaya sürülen oyunları eklenmiş olsa da çalıştırabilen teknik özelliklere sahipti. Ekim 1998'de Retro Studios, Nintendo ve eski Iguana Entertainment'ın kurucusu Jeff Spangenberg arasında bir ortaklık olarak kuruldu. Nintendo, yeni stüdyo ile Iguana Entertainment'ın başarılı Turok serisiyle aynı şekilde daha eski bir demografiyi hedefleyen yeni GameCube için oyunlar oluşturma fırsatı buldu.

Yeni inovasyonlar

2001 yılında Nintendo, Game Boy'un gelişmiş ve yeniden tasarlanan modeli olan Game Boy Advance'ı tanıttı. Aynı yıl Nintendo, satışları canlandırmak için GameCube'ü de piyasaya sürdü. Ancak, GameCube önceki Nintendo 64'ün kaybettiği pazar payını geri kazanamadı. 24 Mayıs 2002 tarihinde şirketin 1949'dan beri başında olan Hiroshi Yamauchi emekliye ayrıldı ve yerine Satoru Iwata geçti. 2003'te Nintendo, daha sonra Nintendo'nun DS ve 3DS taşınabilir video oyun sistemlerinde kullanılacak olan kapaklı bir tasarıma sahip olan Game Boy Advance'in yeniden tasarlanmış modeli Game Boy Advance SP'yi piyasaya sürdü.

2004 yılında, Nintendo dördüncü büyük taşınabilir sistem olan Nintendo DS'i piyasaya sürdü. DS, bir ekran kalemine veya bir parmak dokunuşuna yanıt veren dokunmatik ekran özelliklerine sahip çift ekranlı bir el bilgisayarı özelliğine sahipti. Nintendogs ve Mario Kart DS gibi oyunlar sayesinde DS başarılı satışlar elde etti. 2005 yılında Nintendo, Game Boy Advance'ın yeniden tasarımı olan Game Boy Micro'yu Kuzey Amerika'da piyasaya sürdü. Game Boy serisindeki son sistem, aynı zamanda en küçük Game Boy ve en az başarılı olanıdır. Aynı yıl şirket, Nintendo Wi-Fi Connection adlı bir çevrimiçi çok oyunculu oyun hizmetini sundu. Nintendo, 2006'nın ilk yarısında DS'in daha hafif, daha parlak ekran ve daha iyi pil ömrüne sahip versiyonu olan DS Lite'ı tanıttı. Aynı yılın ortasında Nintendo, Wii adlı yeni konsolunu piyasaya sürdü. Wii Remote adlı bir kumandaya sahip olan Wii, bazıları gündelik ve fitness oyunları olan tamamen yeni pazar segmentlerini hedefleyen birkaç yeni oyun serisine ilham verdi. Dünya çapında satılan 100 milyondan fazla ünite satan Wii, en çok satan  yedinci nesil oyun konsoludur ve Nintendo 64 ile GameCube'ün kaybettiği pazar payını yeniden kazandı. 1 Mayıs 2007 tarihinde Nintendo, Bandai Namco'ya ait olan Monolith Soft'u %80'ini satın aldı. 2008 yılında şirket, Nintendo DSi adlı DS'in daha geliştirilmiş bir versiyonunu sundu. 2009'un ortalarında da DSi LX adlı daha büyük bir modeli tanıtıldı.

2011 yılında Nintendo, camsız stereoskopik 3D ekrana dayanan Nintendo 3DS'i piyasaya sürdü. Şubat 2012'de Nintendo, video sıkıştırma gibi yüksek düzeyde optimize edilmiş yazılım teknolojileri konusunda uzmanlaşmış, Fransa merkezli bir araştırma ve geliştirme şirketi Mobiclip'i satın aldı ve Nintendo European Research & Development adını aldı. 2012'nin dördüncü çeyreğinde Nintendo, Wii'nin halefi olan Wii U'yu piyasaya sürdü. İlk sekizinci nesil konsol olmasına rağmen beklenenden daha yavaş sattı. Bununla birlikte, Eylül 2013'e kadar satışlar toparlandı. 3DS pazarını genişletmek isteyen Nintendo, 2013'te düşük maliyetli Nintendo 2DS'i piyasaya sürdü. 25 Eylül 2013'te Nintendo,
Panasonic'in PUX Corporation adlı bir yan şirketinin %28'ini satın aldığını açıkladı.

11 Temmuz 2015 tarihinde şirketin başkanı Satoru Iwata safra yolu kanseri nedeniyle öldü. Genyo Takeda ve Shigeru Miyamoto, 16 Eylül 2015'te Iwata'nın halefi olarak Tatsumi Kimishima'nın atanmasına kadar şirketi geçici olarak yönetti. Kimishima'nın atanmasına ek olarak, şirketin yönetim organizasyonu da yeniden yapılandırıldı. Miyamoto "yaratıcı ortak" ve Takeda "teknoloji ortağı" olarak atandılar.

17 Mart 2015'te Nintendo, Japon mobil geliştirici DeNA ile akıllı cihazlar için oyunlar üretmek üzere bir ortaklık duyurdu. Yine aynı yıl Nintendo, "NX" kod adında yepyeni bir konsepte sahip yeni bir oyun platformu duyurdu. Bu konsept, 3 Mart 2017 tarihinde Nintendo Switch adıyla piyasaya sürüldü. Switch, farklı tuşlara sahip olmasına rağmen iki kişinin aynı anda oynayabilmesini sağlayan kumandaları (Joy-Con) ve Wii U'dan farklı olarak her yerde ve televizyonsuz oynanabilme gibi özellikleriyle dikkat çekmektedir.

Kurumsal yapı

Nintendo'nun genel merkezi Kyoto'nun Minami semtinde yer almaktadır. Genel merkez, kuruluşun küresel operasyonlarını denetlemektedir ve özellikle Japonya'daki operasyonlarını yönetmektedir. Nintendo'nun dahili araştırma ve geliştirme operasyonları üç ana bölüme ayrılmaktadır. Nintendo'nun ana oyun geliştirme bölümü olan Nintendo Entertainment Planning & Development (EPD), video oyunu ve yazılım geliştirme üzerine odaklanmıştır. Nintendo Platform Technology Development (PTD), ev ve taşınabilir video oyun konsolu donanımı geliştirilmesinden sorumluyken Nintendo Business Development (NBD) ise iş stratejisini geliştirmeye ve şirketin akıllı cihaz kolunu denetlemekten sorumludur. Ayrıca Nintendo Network Service Database (NSD), internet hizmetlerinden sorumludur.

2018 yılı itibarı ile Shuntaro Furukawa şirketin yönetim kurulu başkanı iken Shigeru Miyamoto ise ortak olarak görev almaktadır. Şirket, Ocak 1962 tarihinden bu yana Osaka ve Kyoto borsalarında işlem görmektedir.

Bunun dışında Amerika Birleşik Devletleri'nin Washington eyaletine bağlı Redmond kentinde Nintendo of America (NoA) Kuzey Amerika, Almanya'nın Großostheim kentinde bulunan Nintendo of Europe Avrupa, Melbourne'da bulunan Nintendo of Australia Avustralya, Seul'de bulunan Nintendo of Korea ise Güney Kore operasyonlarını yönetmektedir. Yine ABD'nin Washington eyaletine bağlı Redmond kentinde Nintendo Software Technology (NST) ve Nintendo Technology Development (NTD) ve Fransa'nın başkenti Paris'te Nintendo European Research & Development (NERD) yer almaktadır. Şirket, ayrıca Çin pazarı için resmi Nintendo konsolları ve oyunları iQue markası altında üretmekte ve dağıtmaktadır. Kuzey Avrupa pazarı için Bergsala ve Çin pazarı için Tencent Nintendo ürünlerinin distribütörlüğünü yapmaktadırlar.

Nintendo, günümüzde 1-Up Studio, Monolith Soft, NDcube ve Retro Studios gibi yan stüdyolara da sahiptir. Ayrıca, Pokémon markasını etkin bir şekilde yönetmek amacıyla Creatures ve Game Freak ile The Pokémon Company adlı ortak girişimi bulunmaktadır.

Ürünler

Video oyunu konsolları

 Color TV-Game
 Nintendo Entertainment System
 Super Nintendo Entertainment System
 Nintendo 64
 Virtual Boy
 GameCube
 iQue Player
 Wii
 Wii U
 Nintendo Switch

Taşınabilir konsollar

 Game & Watch
 Game Boy
 Game Boy Color
 Gameboy Advance
 Pokémon Mini
 Game Boy Micro
 Nintendo DS
 Nintendo 3DS
 Nintendo Switch Lite

Video oyunları

 Advance Wars
 Animal Crossing
 Art Style
 Bit Generations
 Chibi-Robo!
 Cruis'n
 Custom Robo
 Computer Othello
 Donkey Kong
 F-Zero
 Fire Emblem
 Game & Watch
 Golden Sun
 Ice Climber
 Kid Icarus
 Kirby
 Mario
 Metroid
 Mother
 Nintendogs
 Pikmin
 Pilotwings
 Pokémon
 Punch-Out!!
 Puzzle League
 Splatoon
 Star Fox
 Super Smash Bros.
 The Legend of Zelda
 The Legendary Starfy
 Touch! Generations
 Wii
 Xenoblade Chronicles

Ayrıca bakınız

 2020 Nintendo veri sızıntısı

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 Nintendocu - Türk Nintendo Fan Sitesi

1889'da kurulan şirketler
1880'lerde kurulan eğlence şirketleri
Kyoto merkezli şirketler
Tokyo Borsası'ndaki şirketler
NASDAQ'daki şirketler

Japonya merkezli video oyunu şirketleri
Japonya merkezli eğlence şirketleri
Japonya merkezli elektronik şirketleri
Japonya merkezli oyuncak şirketleri
Video oyunu yapım şirketleri
Video oyunu dağıtım şirketleri
Japon markaları
The Game Awards ödülü kazananlar

Nintendo


Sotiria Bellou (în , ) a fost o cântăreață și interpretă greacă de muzică rempetiko. Ea a fost una dintre cele mai renumite rebetisa fiind menționată în mai multe ghiduri muzicale. Pe 14 martie 2010, Alpha TV Bellou a clasat-o pe locul 22 în topul artiștilor de sex feminin din 1960 și până în prezent.

Primii ani
Bellou s-a născut în Halia (numit acum Drosia, o parte din orașul Chalkida) de pe insula Euboia. Ea a fost cea mai mare dintre cinci frați dintr-o familie înstărită. Bunicul ei, Sotiris Papasotiriou, după care a fost numită și care a fost foarte mândru de ea, era un preot ortodox din Shimatari. Când era mică, Sotiria mergea la biserică împreună cu bunicul ei, unde asculta muzică religioasă și imnuri bizantine. Ea a început să cânte la vârsta de trei ani, și și-a făcut în joacă propriile chitare din sârmă și lemn. Tatăl ei, Kyriakos Bellos, a avut un magazin alimentar în Neapolis, în partea de nord a Chalkidei. Filmul "Micul emigrant" (I prosphygopoula), care o avea în rol principal pe Sofia Vembo, a fost catalizatorul care a determinat-o să urmeze o carieră artistică. Auzind de ambițiile fiicei ei, mama ei, Eleni, a bătut-o, pentru că, fiind o femeie conservatoare, ea nu dorea ca fiica ei să urmeze o carieră artistică. Cu toate acestea, tatăl ei i-a cumpărat o chitară și a plătit pentru lecții particulare.

Biografia ei a fost publicată în 1998 sub titlul "Sotiria Bellou - Pote dortia pote exares". Autorul biografiei a scris de asemenea o piesă de teatru cu titlul "Sotiria me lene" ("Mă numesc Sotiria"), o producție sponsorizată în anul 2008 de către Societatea de Radioteleviziune Elenă (ERT) care o are în rol principal pe Lida Protopsalti.

Discografie selectivă
Între 1941 și 1976 a colaborat cu cei mai buni compozitori de rebetiko. Unele dintre cele mai mari hituri ale ei sunt:
Synefiasmeni Kyriakh (Συννεφιασμένη Κυριακή) de Vassilis Tsitsanis
Kavourakia  (Καβουράκια) de Vassilis Tsitsanis
Otan pineis stihn taverna (Όταν πίνεις στην ταβέρνα) de Vassilis Tsitsanis
Kane ligaki ypomoni (Κάνε λιγάκι υπομονή) de Vassilis Tsitsanis
Pos tha perasei i vradia (Πώς θα περάσει η βραδιά) de Yannis Papaioannou
Kane kourayio kardia mou (Κάνε κουράγιο καρδιά μου) de Yannis Papaioannou
Anoixe, anoixe (Άνοιξε, άνοιξε) de Yannis Papaioannou
O naftis (Ο ναύτης) de Giorgos Mitsakis
To svisto fanari (Το σβηστό φανάρι) de Mitsakis
Eipa na sviso ta palia (Είπα να σβήσω τα παλιά) de Apostolos Kaldaras
Laiko Tsigaro (Λαϊκό τσιγάρο) de Apostolos Kaldaras

Note

Nașteri în 1921
Decese în 1997
Greci din secolul al XX-lea
Cântăreți din secolul al XX-lea
Artiști greci

Sotiria Bellou


Bu madde İslam dinindeki cehennem anlayışı hakkındadır. Genel olarak cehennem hakkında bilgi için Cehennem maddesine bakınız.

Cehennem, çoğu dinde olduğu gibi İslam dininde de, ahiretteki azap yeridir. İnsanlar dünyadaki hareketlerine ve inançlarına göre cennete veya cehenneme giderler. İslam inancına göre, kâfirler (inanç esaslarından bir veya daha fazlasına inkâr eden), müşrikler (İslam inancına göre Allah'ın birliğine karşı çıkanlar) ve münafıklar (İman ediyor gibi görünüp İslam inancına inanmayanlar) ölümden sonra, "derece derece olan cehennemde" sonsuza dek kalacak ve azap göreceklerdir. Belirtilen şudur ki, İslam inancına aykırı hareket etmiş Müslüman kimseler de günahları ölçüsünde cehennemde kalacak ve cezalandırılacaklardır. İslam dinindeki farklı itikat (inanç) mezheplerinin bu konuda farklı fikirleri ve çeşitli ayrışmaları olsa da, İslam'daki genel görüş budur.

İslam dininin kutsal kitabı olan Kur'an'da cehennem için çeşitli isimler kullanılmıştır, bu isimlerin büyük bir kısmı cehennemi tanımlayıcı niteliktedir: Nâr (ateş), Hâviye (düşenlerin çoğunun geri dönemediği uçurum), Saîr (çılgın ateş ve alev), Lezâ (dumansız ve katıksız alev), Sekar (ateş, Müddessir Suresi'nin 26.-30. ayetleri) ve Hutame (obur ve kızgın ateş). Ayrıca, Kur'an'da cehenneme ve azap görenlere dair birçok tanım ve tasvir bulunur.

İslam dininin kutsal kitabı olan Kur'an'a göre Allah müşrikleri (Allah'a ortak koşanları) cehennemde sonsuza kadar tutacaktır. Günah işlemiş ancak imanlı olan kişiler ise İslam inancına göre cehennemde bir müddet kalacaklardır. Cehennemin koruyucu Mâlik'tir. Cehennemin dibinin adı Siccîn dir. Orası, şeytanların hükümdarının İblis'in zincirlendiği yerdir. Şeytanların yanı sıra, Allah'ın derecesine göre ceza veren melekler (Zebâni) de çoktur.

Cehennemin kara delikler olduğunu düşünen araştırmacılar vardır.

Etimoloji

İbranice, גי הנם (ge hinnom, "Hinnom Vadisi") Yunanca, γέεννα (geenna); Latince, gehenna
Ge Hinnom: Hinnom Vadisi
Kelimenin İbranice 'Ge ben hinnom' (Hinnom'un oğlu vadisi) terkibinden  zamanla 'ben'in düşmesi ile elde edildiği düşünülmektedir.

Ge: Vadi
Ben: Oğlu
Hinnom: Hinnom

Gehinnom, Kudüs'ün güney batısında Kenanilerin Molek adı veya unvanını alan tanrısı Baal'e çocukların yakılarak kurban edildiği vadinin adıdır. Molek adı yalnızca M-L-K sessiz harflerinden oluşur ve sesli harfler yalnızca okunuşta söylenir. Bu nedenle bu tanrı Molok (İngilizce: Moloch) olarak da adlandırılır. Molek, Arapça'daki söyleniş şekliyle Malik'tir.

Vadinin adı başlangıçta 'Ge Ben Hinnom' iken, sonraları Yunan egemenliği zamanında Yunanca söyleniş şekliyle geenna ve Latince, gehenna olmuştur. ''

Yeremya 7:30-31
'Yahudaoğulları gözümde kötü olanı yaptılar', Yehova'nın sözü. 'Adımı taşıyan evi kirletmek üzere oraya iğrenç putlarını koydular. Oğullarını ve kızlarını ateşte yakmak üzere Hinnomoğlu Vadisindeki Tofet'te yüksek yerler* yaptılar. Ben böyle bir şey emretmedim, yüreğimden bile geçirmedim.'

Kaynakça

Cehennem
Cehennem

İslam'da cehennem


Kučukalića kuća je obiteljska kuća Kučukalića u Bosanskom Šamcu. Ponekad se naziva Begova kuća i Stara knjižnica. Nalazi se u glavnoj ulici, u središtu Bosanskog Šamca.

Opis
Kuću su sagradili brčanski poduzetnik Ali-aga i njegov sin Fehim-aga Kučukalić. Izgrađena je u periodu od 1898. do 1904. godine. Kuću su gradili talijanski majstori u presudomaurskom stilu, a arhitekta je bio Aleksandar Vitek, koji je projektovao Gradsku vijećnicu i Kučukalića kuću u Brčkom. Kada je izgrađena, Kučukalića kuća je bila najljepša kuća u Bosanskom Šamcu.

U ovoj klasičnoj vili poslije Drugog svjetskog rata rata bila je smještena ambulanta, potom gradska knjižnica do 1981. godine. Od 1981. godine knjižnica je preselјena u Spomen dom "Mitar Trifunović Učo" nakon toga je u kuću smješten Sud za prekršaje.

Kučukalića kuća je restaurirana 2019. godine.

Izvori

Vanjski povezice
 Šamac: Druga faza sanacije Stare biblioteke

Kučukalići
Bosanski Šamac

Kučukalića kuća u Bosanskom Šamcu


Brittany Tillman (* 14. Januar 1989 in Memphis (Tennessee)) ist eine US-amerikanische Volleyballspielerin.

Karriere
Tillman begann ihre sportliche Karriere an der Lakewood High School. Dort trainierte sie neben Volleyball zunächst auch Basketball und Leichtathletik. 2007 begann sie ihr Studium an der Washington State University und spielte dort im Universitätsteam der Cougars. In der Saison 2011/12 spielte die Mittelblockerin als Ersatz für die verletzte Janine Hinderlich beim deutschen Bundesligisten SC Potsdam.

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Vereinigte Staaten)
Volleyballspieler (SC Potsdam)
US-Amerikaner
Geboren 1989
Frau

Brittany Tillman


Iscrpljivanje resursa je korištenje prirodnih resursa koje rezultira njihovim nestankom. Kod neobnovljivih izvora dobara i energije poput ruda u nekom rudniku, crpljenje odnosno uporaba neizbježno rezultira iscrpljenjem, zato što im je količina u prirodi ograničena i prirodno se ne obnavlja. Iscrpljivanje i uporaba tih izvora rezultira otpadom koji ugrožava okoliš i k nepovratnom procesu uništavanja okoliša gdje se uništava ekološki sustav.
Kod dijela obnovljivih izvora dobara (šume, riblji fond), iscrpljivanje se događa ako ih se koristi stopom većom od stope po kojoj se obnavljaju (preizlovljavanje, prekomjerna sječa, pretjerana eksploatacija). Na iscrpljivanje utječe uporaba zastarjelih zagađivačkih tehnologija crpljenja izvora koje utječu na sam izvor pa se ovaj usporenije obnavlja, zatruje pa je neuporabljiv ili se nikako ne obnavlja pa crpitelj nakon što iscrpi taj izvor odlazi na novu lokaciju. Ovo se događa u društvima se niskom razinom društvene svijesti, raširenom korupcijom i nebrigom za prirodni okoliš, neobrazovanošću i silovitom trkom za dobiti. Primjeri iscrpljivanja obnovljivih izvora dobara su prekomjerni izlov ribe koji prakticiraju domaći poduzetnici ili inozemni koji to u svojoj državi ne smiju pa odlaze u bezobzirni izlov u države gdje je to moguće zbog korupcije, tehničke nemogućnosti praćenja zbog neopremljenosti, slabe zaštite ili društvena nemara. Iscrpljivanje obnovljivih izvora dobara događa se u ratovima, kad okupator bezobzirno koristi izvore zemlje koju je napao, pa silovitim ritmom siječe šume, izlovljava žive organizme, a neobnovljive izvore crpi poput izvora nafte znatno brže nego što je to tehnički preporučljivo za dugoročno obilnije korištenje, jer želi kratkoročno iskoristiti što više.

Recikliranjem se odgađa iscrpljivanje još neiskorištenih i stvara nove izvore od već iskorištenih dobara, a količina otpada smanjuje i dobiva se na ograničenom izvoru - prostoru.
Radi smanjivanja iscrpljivanja resursa i posljedična uništavanja okoliša, suvremena razvijena gospodarstva rade na prelazak na održivije uzorke proizvodnje i potrošnje sukladne načelima kružnog gospodarstva, u kojem se što je moguće duže zadržava vrijednost proizvoda, materijala i izvora, a minimizira stvaranje otpada. To će se postići porastom proizvodnosti uz uporabu manje resursa, povećanjem recikliranja i ponovne uporabe.

Izvori

Prirodni resursi

Iscrpljivanje resursa


A lista a seguir traz dados acerca das copas estaduais de futebol realizadas no Brasil em 2022. Significados das colunas:
Estado: nome do estado, listados em ordem alfabética.
Copa do Brasil 2023: times classificados para a Copa do Brasil em sua edição de 2023.
Série D 2023: times classificados para o Campeonato Brasileiro de Futebol - Série D em sua edição de 2023.
Final: placares dos jogos finais ou, em caso de não ter havido final, a vantagem do campeão ao final do campeonato.

Recopas Estaduais

Ver também
 Lista dos campeões estaduais de futebol do Brasil em 2022

Lista
Lista
Listas de futebol do Brasil
Futebol de 2022 no Brasil

Lista dos campeões das copas estaduais do Brasil de 2022


Zzyzx or Zyzzyx may refer to:

Arts and entertainment
 Zzyzx (Zeromancer album), 2003
 Zzyzx (Os Mutantes album), 2020
 Zzyzx (film), a 2006 film directed by Richard Halpern
 "Zzyzx Rd." (song), a 2007 song by Stone Sour from Come What(ever) May
 Zzyzx, a fictional underground research facility in the TV series Kyle XY
 Zzyzx, a fictional prison for demons in the novel series Fablehaven by Brandon Mull

Places
 Zzyzx, California, a place in the U.S., and Zzyzx Road, a road leading to it

Other uses
 Zyzzyx, a genus of sand wasp

See also
 Xyzzy (disambiguation)
 "Zzyzx Scarecrow", a song by Stavesacre from the 1997 album Absolutes
 Zyzyxia, a species of tropical shrub
 Zyzz, the persona that was used by Australian bodybuilder Aziz Shavershian
 Zzyzzyxx, a 1982 arcade game
 Captain Zzyzx, a novel by Michael Petracca
 Zyzzyx Road, a 2006 film directed by John Penney

Zzyzx