Junker und Dünnhaupt (scris și Junker & Dünnhaupt sau Junker u. Dünnhaupt) a fost o influentă editură germană în perioada Republicii de la Weimar și a regimului nazist. A fost înființată în mod oficial în anul 1927 la Berlin de Paul W. Junker și Rudolf Dünnhaupt și a funcționat până la sfârșitul celui de-al Doilea Război Mondial.

Istoric
Paul W. Junker a obținut doctoratul în filosofie (1922) și științe politice (1924) și a fost cel mai recent directorul general al Societății Germane de Filozofie. El a fost, de asemenea, autor publicat de editura sa, ca și de succesoarea sa.

Rudolf Dünnhaupt (* 1894) era fiul proprietarului unei tipografii din Dessau care a contribuit cu moștenirea sa la patrimoniul editurii. Cel mai probabil a transformat tipografia într-o editură până în 1924. După demobilizarea din armată, în care era voluntar, a frecventat în 1919 Deutsche Kolonialschule für Landwirtschaft, Handel und Gewerbe din Witzenhausen, unde a fost coleg cu viitorul ministru al agriculturii Richard Walther Darré . Dünnhaupt a obținut doctoratul în filosofie 1926, ca și Junker, sub îndrumarea profesorului Hermann Schwarz din Greifswald. Profesorul său a fost, de asemenea, unul din principalii autori ai editurii.
La început programul de publicare al editurii era format, în principal, din disertații și lucrări comandate, precum și din lucrări ale Societății Germane de Filosofie. Cu toate acestea, denumirile și locațiile diferite ale editurii indică o transformare treptată a editurii lui Dünnhaupt din Dessau (care poate fi considerată un precursor) și o relocare treptată la Berlin. Unele lucrări au fost publicate până în 1928 având înscris Dessau ca loc al editurii, dar prima menționare a prezenței editurii la Berlin datează din 1924.
Publicațiile tipărite puneau accent pe următoarele domenii: politică, economie, filosofie, drept, științe militare, meritând menționată și cooperarea cu Deutsche Hochschule für Politik și cu președintele său, Paul Meier-Benneckenstein.

Datorită apropierii sale de național-socialism editura a fost interzisă în 1945 de trupele aliate. Compania succesoare a fost fondată la mijlocul anilor 1950 cu titlul Athenäum Verlag. Unele titluri din domeniul juridic au fost reproduse în 1995 de Keip Verlag Goldbach.

Autori (selecție)

 Alfred Baeumler, pedagog și filozof
 Arnold Gehlen, filozof și sociolog
 Arthur Julius Gütt, medic
 Ernst Jünger, scriitor
 Gerhard Lehmann, filozof
 Kurt Leese, pastor și filozof al religiei
 Friedrich Schönemann, americanist
 Karl-Friedrich Schrieber, om politic
 Hermann Schwarz, filozof

Scrieri publicate (selecție)

Până în 1927
Sunt trecute mai jos numele editurii și locul publicării (Dessau și Berlin) pentru că ambele s-au schimbat frecvent până în 1927.

 Kurt Jagow und Friedrich Matthaesius: Geschichte (= Dünnhaupts Studien- und Berufsführer, Band 1), Dessau: Dünnhaupt, 1922
 Julius Binder: Luthers Staatsauffassung (= Beiträge zur Philosophie des deutschen Idealismus, Beiheft 13), Berlin: Junker und Dünnhaupt, 1924
 Paul Junker: Finanzwissenschaft (= Dünnhaupts Grundrisse, Band 5), Dessau: Dünnhaupt, 1925
 Alfred Wirth (Hrsg.): Anhaltische Volkslieder. Mit Bildern [von Georg Heil] und Weisen (= Landschaftliche Volkslieder mit Bildern, Weisen und einer Lautenbegleitung, Band 3), Dessau: Dünnhaupt, 1925
 Willibald Klatt: Unser Kind und die Schule. Ein Buch für Eltern (= Wege zur Bildung, Band 5), Dessau: Dünnhaupt, 1926
 Noeme Georgs: Agrarpolitik unter besonderer Berücksichtigung Anhalts (= Arbeiten der Landwirtschaftskammer für das Herzogtum Anhalt, Band 4), Dessau: Dünnhaupt, 1926
 Elsa Stechert: Der aktive und passive Menschentypus in neuerer Philosophie und Mystik, Dessau: Dünnhaupt, 1926
 Friedrich Dietert (Hrsg.): Goethe im Harz: Goethes Harzreisen in seinen Tagebüchern, Briefen, Dichtungen. Mit Handzeichnungen von Goethe und Kraus. 2., bedeutend vermehrte Auflage. Dessau: Dünnhaupt, 1927

1927-1932

 Rudolf Dünnhaupt: Sittlichkeit, Staat und Recht bei Kant. Autonomie und Heteronomie in der Kantischen Ethik (zugleich Dissertation Greifswald), 1927
 Ernst Krieck: Der Staat des deutschen Menschen, 1927
 Hermann Pfeiffer: Der deutsche Buchhandel: Seine Organisation und seine Einrichtungen. Mit einem Vorwort von Curt Arthur Frenzel. Dessau: Dünnhaupt, 1928
 Ernst Jünger: Krieg und Krieger, 1930
 Franz Gutmann: Auslandskredite und Auslandsverschuldung, 1930
 Kurt Jeserich u. a.: Der Volkswirt in der Praxis, 1931.
 Ferdinand Buchholtz: Der gefährliche Augenblick. Eine Sammlung von Bildern und Berichten. Mit einer Einleitung von Ernst Jünger (Über die Gefahr), 1931
 Karl Dunkmann (Hrsg.): Lehrbuch der Soziologie und Sozialphilosophie, unter Mitarb. von Gerhard Lehmann und Heinz Sauermann, 1931
 Käte Hamburger: Thomas Mann und die Romantik: Eine problemgeschichtliche Studie (= Neue Forschung. Arbeiten zur Geistesgeschichte der germanischen und romanischen Völker. Band 15), 1932
 Hannah Arendt: Besprechung von Käte Hamburger: Thomas Mann und die Romantik, 1932
 Walter Dubislav: Die Philosophie der Mathematik in der Gegenwart (= Philosophische Forschungsberichte, Band 13), 1932
 Ernst Forsthoff: Die Krise der Gemeindeverwaltung im heutigen Staat (= Fachschriften zur Politik und staatsbürgerlichen Erziehung, Band 14), 1932
 Clemens Lugowski: Die Form der Individualität im Roman. Studien zur inneren Struktur der frühen deutschen Prosaerzählung (= Neue Forschung. Arbeiten zur Geistesgeschichte der germanischen und romanischen Völker, Band 14), 1932

1933-1939

 Walter Dubislav: Naturphilosophie (= Philosophische Grundrisse, Heft 2), 1933
 Otto Koellreutter: Volk und Staat in der Verfassungskrise, 1933
 Arnold Gehlen: Theorie der Willensfreiheit, 1933
 Wilhelm Schäfer: Mein Leben. Rechenschaft, 1934
 Arthur Gütt: Dienst an der Rasse als Aufgabe der Staatspolitik, 1934
 Karl-Friedrich Schrieber: Die Reichskulturkammer. Organisation und Ziele der deutschen Kulturpolitik, 1934
 Werner Conze: Hirschenhof. Die Geschichte einer deutschen Sprachinsel in Livland (Dissertation), Berlin 1934; 2. Aufl. (Nachdruck) bei Hirschheydt, Hannover-Döhren 1963
 Ernst Jünger: Die totale Mobilmachung, 2. Auflage 1934
 Hans Grunsky: Seele und Staat. Die psychologischen Grundlagen des nationalsozialistischen Sieges über den bürgerlichen und bolschewistischen Menschen, 1935
 Arnold Gehlen: Deutschtum und Christentum bei Fichte, 1935
 Max Lehmann: Scharnhorst und die preußische Heeresreform, 1935
 Max Hildebert Boehm: Volkstheorie und Volkstumspolitik der Gegenwart, 1935
 Günter Kaufmann: Der Reichsberufswettkampf. Die berufliche Aufrüstung der deutschen Jugend, 1935
 Arthur Gütt: Der Aufbau des Gesundheitswesens im Dritten Reich, 1935
 Jakob Barion: Plotin und Augustinus. Untersuchungen zum Gottesproblem, 1935
 Georg Dahm, Ernst Rudolf Huber, Karl Larenz, Karl Michaelis, Friedrich Schaffstein, Wolfgang Siebert (Hrsg.): Grundfragen der neuen Rechtswissenschaft (Gemeinschaftswerk der Kieler Schule), 1935
 Hermann Althaus: Nationalsozialistische Volkswohlfahrt, 1936
 Hans-Jürgen Seraphim: Deutsche Bauernpolitik, 1936
 Artur Axmann: Olympia der Arbeit: Arbeiterjugend im Reichsberufswettkampf, 1936
 Franz von Krbek: Die Grundlagen der Quantenmechanik und ihre Mathematik, 1936
 Hans Grunsky: Der Einbruch des Judentums in die Philosophie (= Schriften der Deutschen Hochschule für Politik, Band 1, Heft 14), 1937
 Wilhelm Ziegler: Der Zerfall des Versailler Vertrages, 1937
 Wilhelm Ziegler: Die Judenfrage in der modernen Welt, 1937
 Friedrich August Ludwig von der Marwitz: Jena 1806. Aus gleichzeitigen Tagebuchaufzeichnungen, 1937.
 Joachim von Ribbentrop: Vierjahresplan und Welthandel (= Schriften des deutschen Institutes für außenpolitische Forschung), 1937
 Klara Trenz: Wilhelm Heinrich Riehls "Wissenschaft vom Volke". Unter besonderer Heranziehung seiner Darstellung des saarpfälzischen Volkstums(= Neue Deutsche Forschungen, Band 160; Neuere Geschichte, Band 5), 1937
 Emil Jenal: Wolfgang Menzel als Dichter, Literarhistoriker und Kritiker, 1937 (= Neue Deutsche Forschungen, Band 133)
 Albert Pietzsch: Organisation der gewerblichen Wirtschaft, 1938.
 Artur Axmann: Der Reichsberufswettkampf, 1938
 Otto Koellreutter: Deutsches Verwaltungsrecht, 1938
 Herbert Scurla: Die Grundgedanken des Nationalsozialismus und das Ausland, 1938
 Chemie in Deutschland. Rückblick und Ausblick, hg. v. Claus Ungewitter unter Mitarbeit von Walter Greiling, 1938 (3. Aufl. 1939).
 Otto Tumlirz: Antropologische Psychologie, 1939
 Justus W. Hedemann: Deutsches Wirtschaftsrecht. Ein Grundriss, 1939
 Heinrich Hunke, Erwin Wiskemann (Hrsg.): Gegenwartsfragen der Wirtschaftswissenschaft. Friedrich von Gottl-Ottlilienfeld zum 70. Geburtstag, 1939
 Gunter d'Alquen: Die SS. Geschichte, Aufgabe und Organisation der Schutzstaffel der NSDAP, 1939

1940-1945

 Arnold Gehlen: Der Mensch, seine Natur und seine Stellung in der Welt, 1940
 Karl Heinz Pfeffer: Begriff und Wesen der Plutokratie, 1940
 Erwin Barth von Wehrenalp: Der Niedergang der französischen Naturwissenschaften. Das Beispiel der Chemie (= Schriften des Deutschen Instituts für Außenpolitische Forschung, Heft 62), 1940
 Ernst Forsthoff: Deutsche Verfassungsgeschichte der Neuzeit (= Rechtswissenschaftliche Grundrisse, Band 12), 1940
 Karl Heinz Pfeffer: Die angelsächsische neue Welt und Europa, 1941
 Johannes Erich Heyde: Technik des wissenschaftlichen Arbeitens, 1941
 Günther Schulze-Fielitz: Die Bauwirtschaft im Kriege (= Schriften zum Staatsaufbau, Band 53), 1941
 Hans-Heinrich Dieckhoff: Roosevelts Politik gegenüber Frankreich, Berlin 1942
 Hans-Heinrich Dieckhoff: Zur Vorgeschichte des Roosevelt-Krieges, Berlin 1943
 Fritz Grobba: Irak, 2. Aufl. 1943
 Karl Heinz Pfeffer, Friedrich Schönemann u.a.: Das britische Empire und United States of America, 1943
 Hans-Jürgen Seraphim: Deutsch-südosteuropäische Wirtschaftsgemeinschaft, 1943
 Friedrich Schönemann, Adolf Halfeld, Friedrich Kegel, Otto Koischwitz, Willy Gierlichs, Eduard Ahlswede, K. F. Hermann, Alexander Jason, Th. von Bippen (Hrsg.): Kultur in USA. Die Wirklichkeit eines Massenwahns, 1943
 Franz Six: Jahrbuch der Weltpolitik 1944.(Länderartikel mit Bezug zur NS-Außenpolitik). Mit vielen Verfassern wie Hans Joachim von Merkatz, Franz Ronneberger, Gerhard von Mende, Fritz Valjavec, 1944
 Max Wundt: Die Wurzeln der deutschen Philosophie in Stamm und Rasse, 1944
 Emil Robert Gärtner: Kroatien in Südslawien. Historisch-politische Studie, 1944
 Reinhold Lorenz: Grundriss der Geschichtslehre, 1945.

Scrierile lui Alfred Stanford

 Männerbund und Wissenschaft. Reden und Vorträge aus 4 Jahren, 1934, 7.–12. Tsd. 1943
 Politik und Erziehung. Reden und Aufsätze, 1937, 4. Aufl. 1943
 Studien zur deutschen Geistesgeschichte, 1937
 Bildung und Gemeinschaft, 1942

Scrierile lui Hermann Schwarz

 Gott, Jenseits von Theismus und Pantheismus, 1928
 Systematische Selbstdarstellung, 1933
 Nationalsozialistische Weltanschauung. Freie Beitrage zur Philosophie des Nationalsozialismus aus den Jahren 1919–1933, 1933
 Christentum, Nationalsozialismus und Deutsche Glaubensbewegung, 1934 (2. Auflage 1938)
 Ekkehard der Deutsche. Völkische Religion im Aufgang, 1935
 Deutscher Glaube am Scheidewege, 1936
 Die Irminssäule als Sinnbild deutschvölkischen Gottesglaubens, 1937
 Grundzuge einer Geschichte der artdeutschen Philosophie, 1937
 Gesammelte Werke, 1940
 Ewigkeit. Ein deutsches Bekenntnis, 1941

Scrierile lui Gerhard Lehmann

 Das Kollektivbewusstsein. Systematische und historisch-kritische Vorstudien zur Soziologie, 1928
 Geschichte der nachkantischen Philosophie. Kritizismus und kritisches Motiv in den philosophischen Systemen des 19. und 20. Jahrhunderts, 1931
 Kants Nachlasswerk und die Kritik der Urteilskraft (= Neue deutsche Forschungen, Band 247; Abteilung Philosophie, Band 34), 1939
 Der Einfluss des Judentums auf das französische Denken der Gegenwart, 1940

Scrierile lui Friedrich Schönemann

 Amerika und der Nationalsozialismus, 1934
 Demokratie und Aussenpolitik der U.S.A., 1939
 USA. und Weltpolitik, 1940.
 England gegen Amerika, eine geschichtlich-kritische Betrachtung, 1940

Scrierile lui Kurt Leese

 Theologie und Philosophie im deutschen Spätidealismus. Forschungen zur Auseinandersetzung von Christentum und idealistischer Philosophie im 19. Jahrhundert, 1929
 Die Krisis und Wende im christlichen Glauben. Studien zum anthropologischen und theologischen Problem der Lebensphilosophie, 1932 (2. Aufl. Stuttgart 1941)
 Natürliche Religion und christlicher Glaube. Eine theologische Neuorientierung, 1936
 Die Religion des Protestantischen Menschen, 1938 (2. erw. Aufl. Federmann, München 1948)

Serii de publicații

Sub îngrijirea Deutschen Hochschule für Politik

 Schriften der Deutschen Hochschule für Politik. Idee und Gestalt des Nationalsozialismus, ab 1934 (bis Nr. 11/1934 ohne die Angabe der Unterreihe 1. - Hauptsachtitel ab 33.1938: Schriften der Hochschule für Politik / Erste bis spätere Aufl. einzelner Bände, 49/50.1940 und ab 52.1940 u.d.T.: Schriften für Politik und Auslandskunde)

 Dokumente der deutschen Politik, teilw. hg. mit Franz Alfred Six und bearb. von Hans Volz und Axel Friedrichs. Ab Band 8 mit dem Zusatz: Das Reich Adolf Hitlers. 1942 begann eine zweite Reihe mit dem Zusatz: Reihe: Die Zeit des Weltkrieges und der Weimarer Republik 1914–1933. Davon erschien aber nur noch der Band 3 (Novemberumsturz und Versailles 1918–1919) in 2 Teilbänden. – Band 9 mit den Dokumenten für 1941 war 1943 schon im Druck, konnte aber nicht mehr ausgeliefert werden.
 Band 1: Die nationalsozialistische Revolution 1933, 1935
 Band 2: Der Aufbau des deutschen Führerstaates: das Jahr 1934, 1936
 Band 3: Deutschlands Weg zur Freiheit 1935, 1937
 Band 4: Deutschlands Aufstieg zur Großmacht, 1937
 Band 5: Von der Großmacht zur Weltmacht, 1938
 Band 6: Großdeutschland 1938. 2 Teile, 1939
 Band 7: Das Werden des Reiches 1939. 2 Teile, 1940
 Band 8: Der Kampf gegen den Westen 1940. 2 Teile, 1943

Sub îngrijirea lui Paul Meier-Benneckenstein

 Die deutschen Gaue seit der Machtergreifung:
 Band München-Oberbayern, 1941 (von Alois Roßmaier)
 Band Bayerische Ostmark, 1940.
 Band Schwaben, für 1941 angekündigt (von Heiner Seybold)

 Das Britische Reich in der Weltpolitik

 Das Dritte Reich im Aufbau. Übersichten und Leistungsberichte:
 Band 1: Grundfragen der deutschen Politik, 1939
 Band 2: Der organisatorische Aufbau, Teil 1 (Tab., graph. Darst., Kt.-Skizze), 1939
 Band 3: Der organisatorische Aufbau, Teil 2: Wehrhaftes Volk, 1939
 Band 4: Der organisatorische Aufbau, Teil 3: Staat und Verwaltung, 1939
 Band 5: Der organisatorische Aufbau, Teil 4: Partei und Staat, 1941
 Band 6: Der organisatorische Aufbau, Teil 5: Wirtschaft und Arbeit, 1942

Alte serii de scrieri

 Blätter für deutsche Philosophie. Zeitschrift d. Deutschen Philosophischen Gesellschaft, 1927–1944 (1.1927/28–18.1944, 1/2) Vorg.: Beiträge zur Philosophie des deutschen Idealismus, darin aufgeg.: Deutsche Philosophische Gesellschaft: Mitteilungen der Deutschen Philosophischen Gesellschaft

z. B. Max Wundt und Theodor Lockemann (Hrsg.): Unbekannte Schriftstücke zu Fichtes Atheismus-Streit, in: Blätter für Deutsche Philosophie; 1. Bd. 1927, H. 1–2, S. 118–123.

 Neue deutsche Forschungen, u. a. mit den Abteilungen Philosophie und Rechtswissenschaft

 Die Tatwelt. Zeitschrift für Erneuerung des Geistes (ab 9.1933,1: Zeitschrift für Erneuerung des Geisteslebens), hrsg. vom Eucken-Bund, 1925–1943 (1.1925,Apr.–18.1942/43); bis 1931 in Jena

 Karl-Friedrich Schrieber (Hrsg.): Das Recht der Reichskulturkammer in Einzelausgaben. Sammlg. der f. d. Reichsrundfunkkammer geltenden Gesetze u. Verordngn, d. amtl. Anordngn u. Bekanntmachgn d. Reichskulturkammer u. d. Reichsrundfunkkammer, in Verbindung mit:
 Heinz Gert Pridat-Guzatis: Rundfunkrecht, 1936
 Herbert Eckermann: Das Recht der bildenden Künste, 1936
 Anton Willi: Presserecht, 1936
 Karl-Heinz Wachenfeld: Musikrecht, 1936
 Bruno Pfennig: Filmrecht, 1936
 Ernst Pogge: Schrifttumsrecht, 1936

 Matthias Schwabe (Hrsg.): Frankreich gegen die Zivilisation. (FgdZ) (z. T. auch: Schriften des Deutschen Instituts für außenpolitische Forschung und des Hamburger Instituts für auswärtige Politik), etwa 25 Titel, mind. 1940

Reeditări

 Berent Schwineköper: Der Handschuh im Recht, Ämterwesen, Brauch und Volksglauben. Mit einer Einführung von Percy Ernst Schramm. Thorbecke, Sigmaringen 1981. Unveränderter Nachdruck (= Neue Deutsche Forschungen, Abt. Mittelalterliche Geschichte, Band 5), Junker und Dünnhaupt, Berlin 1938 (zugleich: Dissertation, Universität Göttingen, 1937).

Următoarele titluri au fost tipărite mai întâi de Junker und Dünnhaupt din Berlin, apoi, în 1995, de Keip Verlag din Goldbach:

 Karl Larenz (Hrsg.) in Verbindung mit Ernst Mayer und Max Wundt: Rechtsidee und Staatsgedanke. Beiträge zur Rechtsphilosophie und zur politischen Ideengeschichte. Festgabe für Julius Binder, 1930.
 Sigmund Neumann: Die deutschen Parteien: Wesen und Wandel nach dem Kriege (= Fachschriften zur Politik und staatsbürgerlichen Erziehung), 1932.
 Gerhard Dulckeit: Rechtsbegriff und Rechtsgestalt: Untersuchungen zu Hegels Philosophie des Rechts und ihrer Gegenwartsbedeutung (= Neue deutsche Forschungen, Abt. Rechtsphilosophie; 1), 1936.
 Heinz Rhode: Die Willenserklärung und der Pflichtgedanke im Rechtsverkehr (= Neue deutsche Forschung, Abt. Bürgerliches Recht, Handels- und Wirtschaftsrecht; 3), 1938.
 Wenzel Graf von Gleispach: Deutsches Strafverfahrensrecht: Ein Grundriss (= Rechtswissenschaftliche Grundrisse), 1943.

Bibliografie

 Paul Junker: Wissenschaft und Wirklichkeit. Ein Almanach zum 10jährigen Bestehen des Junker und Dünnhaupt Verlages Berlin 1927–1937, Junker und Dünnhaupt, Berlin 1937
 Paul Junker: Die politische Aufgabe des wissenschaftlichen Verlages, Sonderdruck Berlin: Junker & Dünnhaupt, 1940
 Paul Junker: Verlagsverzeichnis Junker und Dünnhaupt Verlag Berlin 1927-1941, Berlin: Junker & Dünnhaupt, 1941; Nachdruck im Verlag Toppenstedt: Berg 2007 (= Toppenstedter Reihe. Sammlung bibliographischer Hilfsmittel zur Erforschung der Konservativen Revolution und des Nationalsozialismus, Band 15).

Note

Edituri din Germania
Fondări în 1927

Junker und Dünnhaupt


Rosa Welt-Straus (Czernowitz, 24. kolovoza 1856. – Genf, 15. prosinca 1938.) bila je liječnica, sufražetkinja i feministica. Bila je prva Austrijanka koja je završila srednju školu, prva Austrijanka koja je stekla medicinsku diplomu, kao i prva oftamologinja u Europi. Diplomu medicine stekla je 1878. na Sveučilištu u Bernu . Imala je tri sestre, Idu, Leonoru i Saru. Nakon što je s jednom od svojih sestara došla u Ameriku, radila je kao očna kirurginja u očnoj bolnici i Ženskoj bolnici u New Yorku. Udala se za biznismena Louisa Strausa i dobila kćer Nellie Straus-Mochenson. Godine 1904. kao članica američke delegacije sudjelovala je na prvom kongresu International Woman Suffrage Alliance . Nastavila je kao takva sudjelovati neko vrijeme, a kasnije je na tim skupštinama predstavljala Uniju hebrejskih žena za jednaka prava u Eretzu Izraelu.

Godine 1919. osnovana je prva nacionalna ženska stranka u Novom Jišuvu (Unija hebrejskih žena za jednaka prava u Eretz Izraelu). Welt-Straus, koja je tamo emigrirala te godine, imenovana je njezinom čelnicom, što je nastavila biti do svoje smrt. U srpnju 1920. otputovala je u London kako bi sudjelovala na skupštini na kojoj je osnovana Ženska međunarodna cionistička organizacija (WIZO), a kasnije te godine predstavljala je Uniju hebrejskih žena za jednaka prava u Eretzu Izraelu na kongresu Međunarodne ženske izborne alijanse u Ženeva. Predstavljala je International Woman Suffrage Alliance u međunarodnim odborima, sudjelovala je na svim kongresima, a često je bila uključena u izaslanstva kod premijera zemalja koje su održavale kongrese.

Godine 1926. haredimi, koji se radije nisu suočili s mogućnošću plebiscita, napustili su Skupštinu zastupnika jišuva, a te je godine donesena službena deklaracija (ratificirala ju je mandatna vlada 1927.) kojom se potvrđuju "jednaka prava žena u svim aspekti života u jišuvu – građanski, politički i ekonomski."  Welt-Straus umrla je u Genfu 1938.

Izvori

Daljnja literatura
 Hama'avak al Ha'kol: Leidato shel Feminism Ivri [prijevod: Bitka za glas: Rođenje hebrejskog feminizma], prof. Margalit Shilo sa Sveučilišta Bar-Ilan.

Američke feministice

Rosa Welt-Straus


Parque de depresiones es el sexto álbum de estudio de la banda de rock argentina Guasones. Se lanzó a la venta en mayo de 2011. El disco lo componen trece canciones más un bonus extra en piano, el cual es tocado por el propio Álvaro Villagra. La canción "Forastero" es una versión de la canción original del grupo Riff.

Presentación y conciertos programados
Con la salida del disco, se lanzaron como simples promocionales "Heaven or hell" y "Me estás tratando mal", los cuales también se hicieron videos musicales tanto para los programas de música e Internet. En julio de 2011 presentaron en forma oficial el álbum en vivo en Willie Dixon Blues Club de Rosario. Luego, el 19 de agosto de 2011 se presentaron en su 2º recital en el Luna Park con localidades agotadas. Para fines del año, en octubre realizaron dos presentaciones, nuevamente en Willie Dixon y en La Trastienda en Uruguay para cerrar la gira de promoción en noviembre, se presentaron en Club Atenas de La Plata.

Canciones
Todas las canciones fueron escritas y compuestas por Guasones, excepto donde se indique..

"Heaven or hell"
"Me estás tratando mal"
"Esmeralda colombiana"
"Forastero" (Pappo, Vitico)
"Perdón"
"No soy yo"
"Funk"
"Ya estoy subiendo"
"Camellos"
"Bajo el cielo"
"Fui silbando"
"Esperándote"
"La mansión del terror"

Pista adicional
"Me estás tratando mal" (versión piano)

Personal
Facundo Soto - Voz líder.
Maxi Tym - Guitarra.
Damián Celedón - Batería.
Esteban Monti - Bajo.

Músicos adicionales
Gonzalo Serodino - Guitarra.
Yamil Salvador - Teclados y coros.
Germán Wiedemer - Teclados.
Muaricio Escobar - Coros.
Diana Albornoz - Coros.
Nelson Pombal - Coros.
Alberto Miguioranza - Guitarra en "Heaven or hell" y "Forastero".
Herman Ringer - Violín en "La mansión del terror".
Pablo Fortuna - Saxo en "Ya estoy subiendo".
Alejandro Martín - Trompeta en "Ya estoy subiendo".
Natacha Seara - Ármonica en "Fui silbando".

Colaboradores
Martín Bonetto - Arte y fotos.
Álvaro Villagra - Mezcla, masterización, grabación y Dirección de Coros y Piano en "La mansión del terror".
Mauri Escobar, Miyo, Nelson Pombal, Lucas Peñalba, Colo Smiten - Re-grabaciones de Estudio.
Billy Scott - Asistencia de Batería.
Matías González Acuña - Ensayos y preproducción en Estudios Argot, La Plata.
Nelson Pombal - Dirección de Coro y Cuerdas.
Yamil Salvador y Germán Wiedemer - Arreglos y Dirección de Vientos.

Enlaces externos

 Sitio oficial de Guasones

Álbumes de 2011
Álbumes de Guasones
Álbumes de rock alternativo
Álbumes de rock de Argentina

Parque de depresiones


Bandi may refer to:

People with the name
 Bandi (writer), North Korean fiction writer, born 1950
 Bandi Rajan Babu (9 February 1938 – 25 August 2011), an Indian photographer
 Bandi Yadagiri, Indian revolutionary poet
 Philipp Bandi (born 1977), Swiss track and field athlete

Other uses
 Gbandi (or Bandi), people of Liberia and Guinea
 Gbandi language (or Bandi), a Mande language spoken by that people
 Bandi River, a tributary of the Luni River
 Bandi (jacket), a vest-jacket worn in South Asia
 Bandi (Star Trek), a fictional race in Star Trek

See also
 Bandai (disambiguation)
 Bandhi, a town of Shaheed Benazir Abad District of Sindh, Pakistan
 Bandi Atmakur, a village and a Mandal in Kurnool district in the state of Andhra Pradesh in India
 Bandy (disambiguation)

Language and nationality disambiguation pages

Bandi


කිලිනොච්චි සටන යනු ශ්‍රී ලංකා සන්නද්ධ හමුදා  විසින් දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි ත්‍රස්ථවාදීන්ගෙන් ප්‍රදේශය සහ වැසියන් මුදාගැනීමේ මානුෂික මෙහෙයුමේදී කිලිනොච්චි නගරය මුදවා ගැනීම උදෙසා 2008 නොවැම්බර් මස සිට 2009 ජනවාරි මස දක්වා ගෙන ගිය ගොඩබිම් සංග්‍රාමයයි. එවකට කිලිනොච්චි නගරය කොටි සංවිධානය යෝජනා කොට තිබු ඊළාම් රාජ්‍යයේ යෝජිත අග නගරය ලෙසද ප්‍රකාශ කොට පැවතුණි.

2008 නොවැම්බර් සහ දෙසැම්බර් මාස වලදී ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාව කිලිනොච්චි නගරය මුදාගැනීම සඳහා තෙවරක් ආක්‍රමණ දියත් කළේය.එම අවස්ථා තුනේදීම රජයේ හමුදා කිලිනොච්චි නගරය අත් පත් කර ගැනීම වලක්වා ගැනීමට එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන් සමත් විය.මෙම සටන් වලදී සතුරාට උපරිම හානියක් කරමින් තමන්හට අවම හානියක් වූ බව දෙපාර්ශවයම ප්‍රකාශයට පත් කළහ.මෙම කාලය අතරතුර කිලිනොච්චි නගර ආශ්‍රිත එල්.ටී.ටී.ඊ. මර්මස්ථාන ඉලක්ක කරමින් ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව විසින් ප්‍රබල ගුවන් ප්‍රහාර මාලාවක්ද සිදු කරන ලදී.2009 ජනවාරි 02 වන දින ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදා සේනාංක තුනක් කිලිනොච්චි නගරයට උතුරින් දකුණින්  සහ බටහිර දිශා වලින් ඇතුළු වීමත් සමඟ එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවෝ අසල වූ වනගත ප්‍රදේශ වලට පළා ගියහ.ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා නිවේදනයක් නිකුත් කරමින්, රජයේ හමුදා විසින් කිලිනොච්චි නගරය අත්පත් කරගත්  බව නිල වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර  එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවන්ට අවි බිම තබා යටත් වන ලෙසද දැනුම් දුන්නේය. පසුව එල්.ටී.ටී.ඊ.  සංවිධානය රජයේ හමුදා අත්පත් කරගත්තේ "මළවුන්ගේ නගරය"ක්  බවත් එම පරාජය ඉතාම සුළු පසුබෑමක් පමණක් බවත්  ප්‍රකාශ කළේය.

කිලිනොච්චි නගරය මුදාගැනීමෙන් පසු බොහෝ විදේශ රාජ්‍යන් දේශපාලන විසදුමක් පිලිබඳ සලකා බලන ලෙස දෙපාර්ශවයටම බල කර සිටියහ.මහජනතාව  විදී බසින් මෙම ජයග්‍රහණය සමරද්දී,  කොළඹ කොටස් හුවමාරුව වාර්තාගත ඉහළයාමක් පෙන්නුම් කළ අතර රුපියලේ  අගය ස්ථාවර වීමද සිදු විය.සැමරුම් අතරතුර කොළඹ පිහිටි ශ්‍රීලංකා ගුවන් හමුදා මුලස්ථානය අසල සිදුවූ මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ ප්‍රහාරයකින් තිදෙනෙකු ජීවිතක්ෂයට පත්ව තවත් 30කට අසන්න පිරිසක් තුවාල ලැබීය.කිලිනොච්චි නගරය මුදා ගැනීමත් සමග තම මෙහෙයුම් පුළුල් කළ ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාව  එල්.ටී.ටී.ඊ. ය සතුව තිබු සංග්‍රාමික උපක්‍රමික ස්ථාන වන අලිමංකඩ සහ  A9 ප්‍රධාන මාර්ගය සම්පූර්ණයෙන්මද මුදා ගැනීමට සමත් විය.

ඉතිහාසය සහ පසුබිම
1990 වර්ෂයේදී ශ්‍රීලංකා හමුදා ප්‍රථම වතාවට කිලිනොච්චි නගරයෙන් හමුදා සේනාංක ඉවත් කරගත් පසු එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය එහි බලය තහවුරු කරගන්නා ලදී.1996 වර්ෂයේදී "සිත්ජය I","සිත්ජය  II","සිත්ජය III" මෙහෙයුම් වලදී නැවත වතාවක්  ශ්‍රීලංකා හමුදා විසින් කිලිනොච්චිය අත්පත් කරගන්න ලදී.1998 වර්ෂයේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය දියත් කළ නොනවතින රැල්ල II මෙහෙයුමේදී රජයේ හමුදා වලට කිලිනොච්චි නගරය ඇතහැර යාමට සිදු විය.ශ්‍රීලංකා යුධ ඉතිහාසයේ දරුණුතම සටනක්  වූ එය දෙපාර්ශවයටම බරපතල හානියක් හිමි කර දුනි.එවකට ශ්‍රීලංකා යුධ හමුදා මාධ්‍ය ප්‍රකාශක බ්‍රිගේඩියර් සුනිල් තෙන්නකෝන් මහතා ප්‍රකාශයක් නිකුත් කරමින් මුලතිව් සටනට පසු ශ්‍රීලංකා යුධ හමුදාව ලද දරුණුතම විනාශය සහ පරාජය මෙය බව සඳහන් කළේය.
කිලිනොච්චි නගරය සංග්‍රාමික උපක්‍රමික ප්‍රදේශයක් නොවුවද සංකේතාත්මක වශයෙන් එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයට ඉතා වැදගත් වූ ප්‍රදේශයකි. එල්.ටී.ටී.ඊ. ය වසර ගණනාවක් පුරා දිනා ගැනීමට උත්සහ කළ දෙමළ ඊළාම් රාජ්‍යයේ යෝජිත අග නගරය ලෙස නම් කර තිබුනේ කිලිනොච්චි නගරයයි. එල්.ටී.ටී.ඊ.  හිටපු සන්නද්ධ අංශ නායක විනයාගමුර්ති මුරලිදරන් හෙවත් කරුණා අම්මාන් ප්‍රකාශ කළ පරිදි එල්.ටී.ටී.ඊ.යට තිබු සංකේතාත්මක නගරය කිලිනොච්චියයි.  එකල රජය ප්‍රකාශ කළේ කිලිනොච්චි නගරයේ පාලනය එල්.ටී.ටී.ඊ.ය සතු වුවද සිවිල් පාලන කටයුතු සුපුරුදු පරිදි රජය මගින් සිදු කළ බවයි.

පරිපාලන මධ්‍යස්ථානය
2002 වර්ෂයට පසු එල්.ටී.ටී.ඊ.ය  විසින් කිලිනොච්චි නගරය ඔවුන්ගේ පරිපාලන මධ්‍යස්ථානය ලෙස භාවිතා කළේය.එල්.ටී.ටී.ඊ.ය විසින් ඊළාම් පොලිසිය නමින් පොලිස් ඒකකයක්ද සාම මහලේකම් කාර්යාලයක්ද බැංකු පද්ධතියක්ද ස්ථාපිත කරන ලදී.ඒවායේ මුලස්ථාන සියල්ල පාහේ පිහිටා තිබුනේ කිලිනොච්චි නගරාශ්‍රිත ප්‍රදේශවලය. එසේම දිසා අධිකරණ, මහාධිකරණ, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නමින් නිල නොවන අධිකරණ පද්ධතියක්ද ස්ථාපිත කරන ලදී.එහි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය පිහිටා තිබුනේ කිලිනොච්චි නගර මධ්‍යයේය.

පෙර සූදානම
කිලිනොච්චිය කිසිදා මුදාගත නොහැකිවනු ඇතැයි බොහෝ දෙනා ප්‍රකාශ කලහ. බටහිර ජාතීන් සහ ශ්‍රී ලංකා විපක්ෂය ඉන් ප්‍රධානවේ. ශ්‍රී ලංකා විපක්ෂය පාර්ලිමේන්තුවේදී කල ආණ්ඩුව කිලිනොච්චි යනවා කියලා මැදවච්චි යනවා යන්න අතිශය අවධානයට ලක්විය.

යුධ හමුදාව විසින් එල්.ටී.ටී.ඊ.යට යටත්ව තිබු නැගෙනහිර භූමිය මුදා ගැනීමත් සමගම උතුරේ සටන්ද ආරම්භ කරන ලදී.මෙම ප්‍රහාර වලදී කිලිනොච්චියද යුධ හමුදාවේ ප්‍රධාන ඉලක්කයක්ව පැවතුණි. යුධ හමුදා සේනාංක පෙරමුණු ගණනාවකින් උතුරු මෙහෙයුමට දායක වෙද්දී 57 වන සේනාංකයත් පළමු කාර්ය සාධක බලකායත්(වත්මන් 58 වන සේනාංකය) කිලිනොච්චිය මුදාගැනීමේ පෙරමුණ සදහා සක්‍රීය දායකත්වය ලබා දුනි.මෙම පෙරමුණ භාරව කටයුතු කළේ එවකට වන්නි ආඥාපති ධූරය දැරූ මේජර් ජෙනරාල් ජගත් ජයසුරිය මහතායි.මෙම සේනාංක දෙකම දිවයිනේ බටහිර ප්‍රදේශයෙන් කිලිනොච්චි ප්‍රදේශයට ආසන්න වීමෙන් පසු 57 වන සේනාංකය දකුණින් සහ බටහිර ප්‍රදේශයෙන්ද පළමු කාර්ය සාධක බලකාය උතුරු දිශාවෙන්ද එල්.ටී.ටී.ඊ. බලකොටු බිදිමින් කිලිනොච්චි නගර සීමාවට ඇතුළු විය. 2008 ඔක්තෝම්බර් මාසය ආරම්භවත්ම කිලිනොච්චි නගරය එහි පදිංචිකරුවන් විසින් අත්හැර දමන ලද අතර එල්.ටී.ටී.ඊ.ය විසින් එහි පිහිටුවා තිබු රෝහල, බැංකු, සහ රාජ්‍ය ආයතන කිහිපයක්ද කිලිනොච්චියට කිලෝ මීටර 13 ක් පමණ දුරින් පිහිටා ඇති තාම්පුරම් ප්‍රදේශයේ ස්ථාපිත කරන ලදී.

මේජර් ජෙනරාල් ජගත් ඩයස් මහතා අණදුන් 57 වන සේනාංකය 2008 ඔක්තෝම්බර් 18 වන දින කිලිනොච්චියට නිරිත දිශාවෙන් පිහිටි ප්‍රධාන ගම්මානයක් වූ අක්කරායන්කුලම්  අත්පත් කරගන්නා ලදී.මෙම ජයග්‍රහණයත් සමඟින් නිරිත්දිගින්ද කිලිනොච්චි නගරය වෙත ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට අවස්ථාව උදා විය.ඉරණමඩු හන්දිය මුදා ගැනීම හේතුවෙන් යුධ හමුදාවට කිලිනොච්චියට ඇතුළු වීමට දකුණු ගොඩබිම් පිවිසුම් මාර්ගයක්ද විවෘත  විය.ඒ වන විටත්  57 වන සේනාංකය කිලිනොච්චි නගරය ආශ්‍රිත ප්‍රබල එල්.ටී.ටී.ඊ. කඳවුරු වූ කෝකිලායි සහ අඩම්පන් අත්පත් කරගෙන සිටීම එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවන් හට අවාසිදායක තත්වයක් උදාකළේය.

බ්‍රිගේඩියර් ශවේන්ද්‍ර සිල්වා විසින් අණදුන් පළමු කාර්ය සාධක බලකාය බටහිර වෙරළ තීරය ඔස්සේ තම මෙහෙයුම් දියත් කළේය.එහිදී ඉතා වැදගත්  සංග්‍රාමික උපක්‍රමික ස්ථාන රාශියක් අත්පත් කරගන්න ලදී.ඒ අතර මන්නාරම "සහල් නැලිය" ප්‍රදේශය, විඩුතලතිව්, නාච්චිකුඩා කැපී පෙනේ.2008 නොවැම්බර් 15 වන දින පළමුවන සහ දෙවන කොමාන්ඩෝ රෙජිමේන්තුද විශේෂ කාර්ය බලකායේ සෙබළුන්ද ප්‍රමුඛ පළමු කාර්ය සාධක බලකාය විසින් පුනරින් ප්‍රදේශය ඉලක්ක කරගනිමින් මෙහෙයුමක් දියත් කොට එම ප්‍රදේශය අත්පත් කරගන්නා ලදී.පුනරීන් සිට නැගෙනහිර දිශාවට ගමන් කළ  පළමු කාර්ය සාධක බලකාය 2008 දෙසැම්බර් 31 වන දින පරන්තන් මුදාගැනීමත් සමඟම යුධ හමුදාවට කිලිනොච්චියට ඇතුළු වීමට උතුරු ගොඩබිම් පිවිසුම් මාර්ගයක්ද විවෘත විය.

රජයේ හමුදා පැමිණීම වැලැක්වීම සඳහා එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවන් විසින් විශාල පස් කඳු සහ අඟල් නිර්මාණය කරන ලදී.කිලිනොච්චියට දකුණින් එවැනි එක විශාල පස් කන්දක් නිර්මාණය කර තිබු අතර  B69 පුනරීන්-පරන්තන් මාර්ගය හරහා තවත් පස් බැම්ම්ක් ඉදි කරන ලදී. කිලිනොච්චිය රැක ගැනීම සඳහා එල්.ටී.ටී.ඊ.ය තම ප්‍රබලතම සටන් කණ්ඩායම් කැඳවා තිබු අතර භානු,තීපන් සහ ලෝරන්ස් යන ජේෂ්ඨ සන්නද්ධ නායකයන්ගේ අණ දීමට අනුව චාල්ස් ඇන්තනී සහ ඉම්රාන් පාන්ඩියන් විසින් එල්.ටී.ටී.ඊ. භට පිරිස් මෙහෙයවන ලදී.

මේ අතරතුර කාලයේ ශ්‍රීලංකා යුධ හමුදාව විසින් කිලිනොච්චියේ හඳුනාගත් ඉලක්කවලට දිගින් දිගටම කාලතුවක්ක ප්‍රහාර එල්ල කළ අතර එම ඉලක්ක වෙත  ශ්‍රීලංකා ගුවන් හමුදාවේ ගුවන් ප්‍රහාරක ජෙට් මඟින්ද ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදී.එවැනි එක ගුවන් ප්‍රහාරයක් කිලිනොච්චියේ පිහිටි එල්.ටී.ටී.ඊ. පරිපාලන ගොඩනැගිල්ල ඉලක්ක කොට තිබුණි. රජයේ හමුදා කිලිනොච්චිය අත්පත් කර ගැනීමට සුදානම් බව  2008 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී රජය විසින් ප්‍රකාශ කරන ලදී. නමුත්, එල්.ටී.ටී.ඊ. නායක වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් ඊමේල් පණිවිඩයක් මගින් "කිලිනොච්චිය අත්පත් කරගැනීම ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ දවල් සිහිනයක්"යැයි ප්‍රකාශ කළේය.

කාලරාමුව
ශ්‍රීලංකා යුධ හමුදාව 2008 නොවැම්බර්  23 වන දින එකවර දිශා තුනකින් කිලිනොච්චි නගරය ඉලක්කකොට ප්‍රහාර දියත් කළේය.දෙසැම්බර් මාසය පුරා යුධ හමුදාව විසින් කිලිනොච්චිය අත්පත් කරගැනීමට ප්‍රධාන මෙහෙයුම් තුනක් දියත් කරන ලදී.නොවැම්බර් සහ දෙසැම්බර් මාස පුරා පවතී දැඩි මෝසම් වර්ෂාව දෙපාර්ශවයටම ප්‍රබල ලෙස බලපෑවේය.ඇතිවූ ගං වතුර තත්වය නිසා කිලිනොච්චිය තුල සහ අවට බොහොමයක් ප්‍රදේශ ජලයෙන් යටව පැවති අතර ජලයත් සමග වළදමා තිබූ බිම්බෝම්බ ප්‍රදේශය පුරාම විසිරී ගියහ.ඒ හේතුවෙන් පාබල භට පිරිස්වල ගමන අඩාල විය.මෙම මෙහෙයුම් කාලය පුරාම ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව විසින් යුධ හමුදා පාබල භට පිරිස් වල සහයට හඳුනාගත් ඉලක්ක වෙත ගුවන් ප්‍රහාරද එල්ල කරන ලදී.

දෙසැම්බර් මස 10 වන දින එල්ල කරන ලද ප්‍රථම ප්‍රහාරය ව්‍යර්ථ කරන්නට එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවන් සමත් විය.එහිදී යුධ හමුදා සෙබළුන් 87 ක් ජීවිතක්ෂයට පත්කළ බව එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ප්‍රකාශ කළ අතර රජයේ හමුදා ප්‍රකාශ කර සිටියේ සෙබළුන් 20 දෙනෙකු පමණක් ජීවිතක්ෂයට පත් වූ බවත් එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවන් 27 දෙනෙකු ජීවිතක්ෂයට පත්කළ බවත්ය.

දෙසැම්බර් 16 වන දින යුධ හමුදාව පෙරමුණු කිහිපයකින් තම දෙවන ප්‍රහාරය දියත් කළ අතර එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවන් විසින් එය මැඩපවත්වන ලදී. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය කියා සිටියේ එහිදී යුධ හමුදා සාමාජිකයන් 130 කට අධික පිරිසක් ජීවිතක්ෂයට පත්ව ඇති බවත් 300 කට අධික පිරිසක් තුවාල ලබූ බවත් තමන් සතුව යුධ හමුදා මල සිරුරු 28 ක් ඇති බවත්ය.මේ ප්‍රකාශය ප්‍රතික්ෂේප කළ රජයේ හමුදා කරුණු දක්වමින් එම සටනේදී යුධ හමුදා සාමාජිකයන් 25 ක් මියගිය බවත් 18 දෙනෙකු අතුරුදහන්ව ඇති බවත් 160 දෙනෙකු පමණ තුවාල ලබා ඇති බවත් ප්‍රකාශ කළේය.තවද මෙම ගැටුමේදී එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවන් 120 ක් පමණ මියගිය බව සදහන් කළහ. දෙපාර්ශවය විසින් දින දහයක් පමණ බර අවි,කාලතුවක්කු, සහ මෝටාර් ප්‍රහාර එල්ලකරගත් අතර අවසානයේ කිලිනොච්චි නගරයේ බටහිර සීමාවේ පස් බැම්මේ කොටසක් අල්ල ගැනීමට යුධ හමුදා පාබල භට කණ්ඩායම් සමත් විය.

දෙසැම්බර් 20 වන දින ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදා පාබල භට පිරිස් විසින් කිලිනොච්චියට දකුණින් පිහිටි ගම්මානයක් වූ ඉරණමඩු ආක්‍රමණයට සුදානම් වන අතරතුර පෙරමුණු කිහිපයකින් සැදුම් ලත් එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවෝ ප්‍රබල ප්‍රහාරයක් දියත් කළහ. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ප්‍රකාශ කළේ මෙම ගැටුමෙන් යුධ හමුදා සාමාජිකයන් අවම වශයෙන් 60 දෙනෙකුවත් මිය යන්නට ඇති බවයි.එම ප්‍රකාශයද තරයේ ප්‍රතික්ෂේප කළ එවකට ශ්‍රීලංකා හමුදා මාධ්‍ය ප්‍රකාශක බ්‍රිගේඩියර් උදය නානායක්කාර මහතා යුධ හමුදා සෙබළුන් 12 දෙනෙකු මියගිය බවත් 12 දෙනෙකු අතුරුදහන්ව ඇති බවත් ප්‍රකාශ කළේය.

අත්පත් කරගැනීම
2008 දෙසැම්බර් 31 වන දින ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාව විසින් පරන්තන් අත්පත් කරගැනීමත් සමඟ  එල්.ටී.ටී.ඊ.ය තම භට කණ්ඩායම් කිලිනොච්චි නගරයෙන් ඉවත් කරගැනීම ආරම්භ කලේය. 2009 ජනවාරි 02 වන දින යුධ හමුදාව කිලිනොච්චි නගරයට ඇතුළු විය.  එල්.ටී.ටී.ඊ. ය ඒ වනවිටත් අසල කැලෑ ප්‍රදේශ වලට පසුබැස සිටීම නිසා රජයේ හමුදා ඉතා පහසුවෙන් කිලිනොච්චි නගරයට ඇතුළු විය.

එවකට ශ්‍රීලංකා හමුදා මාධ්‍ය ප්‍රකාශක බ්‍රිගේඩියර් උදය නානායක්කාර මහතාට අනුව ශ්‍රීලංකා යුධ හමුදා පාබල භට පිරිස් පැවති බාධක බිඳිමින් තුන පැත්තකින් කිලිනොච්චි නගරයට ඇතුළු විය.2009 ජනවාරි 02 වන දින ගමන ආරම්භ කළ 57 වන සේනාංකයේ භට කණ්ඩායමක් කිලිනොච්චි නගරයේ බටහිර සීමාවෙන් ඇතුළු වී නගර මධ්‍යට ඇදුනු අතර තවත් කණ්ඩායමක් දකුණු දෙසින් නගර සීමාවට ඇතුළු වී නගර මධ්‍ය කරා සේන්දු විය.මේ අතර පළමු කාර්ය සාධක බලකායේ සෙබළුන් A9 ප්‍රධාන මාර්ගයට නැගෙනහිරින් සහ බටහිරින් කිලිනොච්චි නගරයට ඇතුළු වී නගර මධ්‍යට සේන්දු විය.

කිලිනොච්චි නගරය අත්පත් කරගැනීමෙන් අනතුරුව කිලිනොච්චි නගර මධ්‍යයේ ශ්‍රී ලංකා ජාතික ධජය, ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදා ධජය සහ 57 වන සේනාංක ධජය මේජර් ජෙනරාල් ජගත් ජයසූරිය මහතා විසින් ඔසවන ලදී.

රජයේ හමුදා කිලිනොච්චි නගරය අත්පත් කරගන්න මොහොත වනවිටත් එහි පොදු පහසුකම්,ගොඩනැගිලි ආදී දේපල බොහොමයක් සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ වී තිබුණි. යුධ හමුදාව ප්‍රකාශ කරන පරිදි නගර මධ්‍යයේ වූ විශාල වතුර ටැංකිය එල්.ටී.ටී.ඊ.ය විසින් පුපුරනද්‍රව්‍ය යොදාගනිමින් විනාශ කොට තිබුණි. යුධ හමුදා ප්‍රධානින් සඳහන්  කරන පරිදි හමුදාවේ ඉදිරි ගමන වලක්වා ලීම සඳහා බොහොමයක් නගරයේ ඉදිකිරීම් එල්.ටී.ටී.ඊ.ය  විසින් විනාශ කොට දමා පළා ගොස් තිබුණි.  විදුලි සැපයුමද විනාශ කොට තිබුණි. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ප්‍රකාශ කළේ රජයේ හමුදා එල්ල කළ බර අවි සහ ගුවන් ප්‍රහාර මෙම සම්පත් විනාශයට හේතු වූ බවයි.

ප්‍රතිචාරය

ලෙසින් සඳහන් කරමින් 2009 ජනවාරි 02 වන දින සවස් යාමයේදී ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා රජයේ හමුදා විසින් කිලිනොච්චි නගරය අත්පත් කරගත් බව නිල වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවන්ට අවි බිම තබා යටත් වන ලෙස දැනුම් දුන් හෙතෙම මෙම නිවේදනය එල්.ටී.ටී.ඊ. සටන්කරුවන්ට ලබා දෙන අවසන් නිවේදනය බවද සඳහන් කළේය.

"The Island" ජාතික පුවත්පතෙහි කතෘ, කිලිනොච්චිය ජයග්‍රහණය ලෝක ත්‍රස්තවාදයට දරුණු පරාජයක් බවත් ශිෂ්ඨසම්පන්න සමාජයට මෙම ත්‍රස්තවාදී උවදුර පරාජය කළහැකි හැකිබවට හොඳම නිදසුනක් බවත් තම කතුවැකියෙන් ප්‍රකාශ කළේය.

එල්.ටී.ටී.ඊ.  හිතවාදී ටැමිල්නෙට් වෙබ් අඩවිය කිලිනොච්චියේ පදිංචිව සිටි ජනතාව සහ එල්.ටී.ටී.ඊ. සාමාජිකයන් ඊසාන දිගට ගිය බවත් රජයේ හමුදා "මළවුන්ගේ නගරය "කට ඇතුලත් වූ බවත් වාර්තා කළේය. මෙම පරාජය පිලිබඳ ප්‍රකාශයක් කරමින් එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයේ දේශපාලන අංශ ප්‍රධානි බාලසිංහම් නඩේසන් ප්‍රකාශ කළේ තම සංවිධානයේ විමුක්ති අරගලය හා සසඳන විට කිලිනොච්චි නගරය අහිමි වීම සැලකිය යුතු පරාජයක් නොවන බව කියා සිටියේය.තව දුරටත් අදහස් දක්වමින් මෙලෙස ප්‍රකාශයක්ද සිදු කළේය.

විදේශ රාජ්‍යන් කිහිපයක්ද කිලිනොච්චිය අත්පත් කර ගැනීම පිලිබඳ අදහස් දැක්වීය.  2009 ජනවාරි 02 වන දින ඇමෙරිකානු රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව ප්‍රකාශයක් නිකුත් කරමින් ශ්‍රිලංකාවේ දෙමළ ප්‍රජාවගේ ප්‍රශ්න පිලිබඳ දෙපාර්ශවයම එකඟවන විසඳුමක් කෙරෙහි අවදානය යොමු කරන ලෙස දක්වා තිබුණි.

ඉන්දියානු විදේශ ලේකම් ශිවශංකර් මෙනන් මහතා ප්‍රකාශ කළේ කෙලෙස යුධමය වාතාවරණය වෙනස් වුවද ශ්‍රී ලංකාවේ ගැටලුවට දේශපාලන විසඳුමක් මිසක වෙනත් විසඳුමක් නැති බවයි.ඒකීය ශ්‍රී ලංකාවක් තුළ සැමට සාධාරණ දේශපාලන විසඳුමක් මෙම ගැටලුවට විසඳුම විය යුතු බවද ඒ මහතා ප්‍රකාශ කළේය.

දේශපාලන විසඳුමක් කරා  යන ලෙස බල කරමින් එංගලන්ත රජය විසින්ද නිවේදනයක් නිකුත් කරන ලදී. එම නිවේදනයේ සදහන් පරිදි කිලිනොච්චිය අත්පත් කරගැනීම මගින් දේශපාලන විසඳුමක් කෙරෙහි යාමට වන අවශ්‍යතාවය වැඩි වී ඇත.මීට අමතරව, බ්‍රිතාන්‍ය විදේශ සහ පොදුරාජ්‍යමණ්ඩලීය කාර්යාල ප්‍රධානි මැලොක් බ්‍රවුන් සහ අන්තර්ජාතික සංවර්ධන ලේකම්  ඩග්ලස් ඇලෙක්සැන්ඩර්, නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් අන්තර්ජාතික මානුෂීය නීතියට ගරු කරන ලෙස දෙපාර්ශවයටම බල කර සිටියහ.නුවරඑළිය, අනුරාධපුර, කොළඹ, අම්පාර සහ කළුතර මෙන්ම සියලුම නගරයන් වල මහජනතාව වීදී බසිමින් මෙම ජයග්‍රහණය සමරුහ. රජය සදහන් කළේ යාපනයේ ජනතාවද ජාතික ධජ ඔසවමින් කොටි විරෝධී පාඨ ප්‍රදර්ශනය කරමින් මෙම ජයග්‍රහණය සැමරූ බවයි. මේ පිළිබද වාර්තා කරමින් ටැමිල්නෙට් වෙබ් අඩවිය ප්‍රකාශ කළේ මෙම ජනතාව රජයේ හමුදා විසින් බලෙන් යොදවා ඇති බවයි.එම ජනතාවගේ හැදුනුම්පත් තමභාරයට ගනිමින් මෙම සැමරුම් සඳහා ජනතාව බලෙන් යොමුකළ බව තවදුරත් සඳහන් කොට තිබුණි. ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මට්ටමින් කිලිනොච්චිය මුදාගැනීම සමරන ලද්දේ 2009 ජනවාරි 05 වන දිනයි.ශ්‍රී ලංකා ජාතක ධජය ඔසවමින් මෙන්ම සටනේදී දිවි පිදු රණවිරුවන් සිහිපත් කරමින් රටපුරා මිනිත්තු දෙකක නිශ්ශබ්දතාවක්ද ආරක්ෂා කෙරුණි.සියලුම මාධ්‍යද මේ සඳහා එක වු අතර ගුවන් කාල දේශාභිමානි ගී සහ වැඩසටහන් සඳහා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන්කර තිබුණි.

ප්‍රතිඵල
කිලිනොච්චි සටන අවසන් වීමත් සමඟම කොළඹ කොටස් හුවමාරුව වාර්තාගත 5% පමණ ඉහළයාමක් පෙන්නුම් කළ අතර රුපියලේ  අගය ස්ථාවර වීමද සිදු විය. ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති විසින් කිලිනොච්චි ජයග්‍රහණය ප්‍රකාශ කොට පැය කිහිපයක් ඇතුලත කොළඹ පිහිටි ශ්‍රීලංකා ගුවන් හමුදා මුලස්ථානය අසල සිදුවූ මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ ප්‍රහාරයකින් ගුවන් හමුදා සෙබළු දෙදෙනෙකු ඇතුළු තිදෙනෙකු ජීවිතක්ෂයට පත්ව තවත් 30කට අසන්න පිරිසක් තුවාල ලැබීය. 2009 ජනවාරි 03 වන දින කොළඹ කොටුව වෙළඳපල අසල මෝටර් රථයක අටවා තිබු බෝම්බයක් පුපුරා යාමෙන්  තිදෙනෙකු පමණ තුවාල ලැබීය.

කිලිනොච්චිය මුදා ගැනීමත් සමග මුදානොගත් ප්‍රදේශවල සාමාන්‍ය ජනතාව මිනිස් පලිහක් ලෙස යොදාගැනීම සහ එම ජීවිත අවදානමට හෙලීම මෙන්ම ඔවූන් නිදහස් කිරීමට රජය කල ඉල්ලීම් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හේතුවෙන් 2009 ජනවාරි 07 වන දින මධ්‍යම රාත්‍රියේ සිට ක්‍රියාත්මක වන පරිදි ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය තහනම් සංවිධානයක් ලෙස නිල වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. .

කිලිනොච්චිය බිඳ වැටී නොබෝ දිනකින්ම  එල්.ටී.ටී.ඊ ට ඉතා වැදගත් වූ පලෙයි ප්‍රදේශයද මුදා ගැනීමට රජයේ හමුදා සමත් විය. අනතුරුව ජනවාරි 09 වන දින ඉතා වැදගත් ස්ථානයක් වූ අලිමංකඩ මුදා ගන්නා ලදී. ඉන් අනතුරුව  එල්.ටී.ටී.ඊ ට ඉතිරිව තිබු එකම ප්‍රධාන බලකොටුව වූ  මුලතිව්  බලා හමුදා සේනාංක ඉදිරියට ගමන ගත්හ.මුලතිව් බලකොටුවද ජනවාරි 25 වන දින ශ්‍රීලංකා යුධ හමුදා පාලනයට නතු විය.

විමර්ශන
1998 Battle of Kilinochchi
List of Sri Lankan Civil War battles

බාහිර සබැදි

උතුර මුදාගැනීමේ මානුෂීය මෙහෙයුම
2009 in Sri Lanka
2008–2009 Sri Lankan Army Northern offensive
Conflicts in 2008
Conflicts in 2009
කිලිනොච්චිය

2008-2009 කිලිනොච්චි සටන


Wilhelm Schubert (* 16. Oktober 1813 in Schuttern; † 1. Mai 1893 in Freiburg) war ein badischer Kaufmann und Politiker. Er zählt zu den wichtigsten republikanischen Persönlichkeiten der im ehemaligen Großherzogtum Baden gelegenen Stadt Lahr/Schwarzwald im Vormärz und während der Revolution 1848/49.

Lebenslauf
Wilhelm Schubert wurde als Sohn des aus Schwarzach stammenden Ölmüllers Ambrosius Schubert geboren. Aufgewachsen ist er in Lahr, wo er ab 1819 die Volksschule und ab 1823 das Pädagogium besuchte. Es folgte die Kaufmannslehre in der Cichorienfabrik von Johann Daniel Voelcker und die Übernahme in ein Angestelltenverhältnis. Ab 1834 arbeitet er als Buchhalter in Frankreich, leistet den Militärdienst ab und findet eine Tätigkeit als Reisender der Firma Rauch, die ihm die Rückkehr in seine Heimatstadt Lahr ermöglicht. 1836 heiratet er dort die siebzehnjährige, aus Freiburg stammende Maria Knöbel. Im selben Jahr eröffnet er in Lahr auch ein Spezereiengeschäft, das zunächst seine Frau leitet. Bis 1849 wird er als Kaufmann und Litzenschuhfabrikant in Lahr geführt. Von 1860 bis 1863 übt er in Lahr das Präsidentenamt der Handelskammer aus. 1867 geht er als Lehrer an die Handelsschule in Freiburg und ist zeitweise vereidigter Sachverständiger in kaufmännischen Prozessen. Ab 1880 betreibt er ein Branntweingeschäft am Münsterplatz in Freiburg.

Politischer Werdegang
Schon im Vorfeld der Revolution von 1848/49 tritt Wilhelm Schubert in Erscheinung, als er am 22. August 1843 als Sekretär des Lahrer Lokalkomitees zur Vorbereitung der Jubiläumsfeier der Badischen Verfassung einen Toast ausspricht. Im März 1848 wird er Vorsitzender des Lahrer Bürgervereins und Mitglied des Zentralausschusses der Vaterländischen Vereine zu Offenburg. Im April 1848 folgt die Wahl zum Wahlmann für die Frankfurter Paulskirchenversammlung. Schubert ist ab 16. Mai 1848 Mitglied des revolutionären Lahrer Gemeinderats, verliert sein Mandat jedoch am 16. November 1848. Am 14. Mai 1849 erreicht er den Rücktritt von Bürgermeister Ferdinand Groß, wird am 18. Mai zum provisorischen Bürgermeister Lahrs gewählt, am 19. Mai zum Zivilkommissar des Amtsbezirks 41 ernannt und am 13. Juni 1849 selbst und mit überragender Mehrheit von 660 gegen 20 Stimmen zum Bürgermeister gewählt. Nach Niederschlagung der Revolution wird Schubert 1849 zur Fahndung ausgeschrieben. Vor dem Herannahen der preußischen Truppen flüchtet Schubert am 30. Juni 1849 nach Straßburg. Von Juli bis 5. Oktober 1849 hält er sich in Frankreich im elsässischen Schiltigheim auf. Von dort kehrt er nach Lahr zurück, stellt sich der Polizei und wird wegen Beteiligung an der Revolution zu 2 Jahren Zuchthaus verurteilt. Nach Überreichung einer von 227 Lahrer Bürgern unterzeichneten Petition kommt Schubert am 18. Oktober 1849 auf Kaution aus dem Kreisgefängnis Mannheim frei. 1859 ist er Mitbegründer des Lahrer Schillervereins und hält anlässlich des 100. Geburtstages Friedrich Schillers am 10. November desselben Jahres eine Rede auf dem Schutterlindenberg. 1860 gehört er zu den Initiatoren der Freimaurerloge in Lahr. Im Oktober 1863 vertritt er als Abgeordneter der Zweiten Kammer der Ständeversammlung die Stadt Lahr. Auch auf der Gedenkveranstaltung zum 50. Jahrestag der Völkerschlacht bei Leipzig am 18. Oktober 1863 auf dem Schutterlindenberg ist er der Hauptredner.

Würdigungen
Wilhelm Schubert zu Ehren wurden auf dem Schutterlindenberg oberhalb der Stadt Lahr in einem Pavillon eine Schubertbüste aufgestellt und unmittelbar darunter ein Gedenkstein gesetzt mit folgender Aufschrift:
 "Dem wackern, wahrhaft liberalen Volksfreunde, dem Förderer alles Guten, Wahren, Edlen und Schönen Wilhelm Schubert, Kaufmann zu Lahr, wurde diese Anlage zum ehrenden Andenken gewidmet von seinem Verehrer und Freund Ferd. Thiergarten. Diese Wilhelm-Schubert-Anlage wurde von seinem Stifter am Eröffnungstag seiner Vaterstadt zu Eigentum übergaben 17. Juni 1906. Dr. Altfelix Oberbürgermeister".

Einzelnachweise

Mitglied der Zweiten Kammer der Badischen Ständeversammlung
Kaufmann
Politiker (19. Jahrhundert)
Bürgermeister (Deutschland)
Badener
Deutscher
Geboren 1813
Gestorben 1893
Mann

Wilhelm Schubert (Politiker)


Alfons Pavić (Ljubljana, 11. kolovoza 1839. – 1919.), hrvatski državni dužnosnik, jedan od najvećih dobrotvora poljičkog kraja, prvi povjesničar koji se bavio Poljičkom Republikom rodom iz plemićke obitelji.

Zbog zanimanja za svoje korijene pristupio je izradi djela Prinosi povijesti Poljica kojim je stekao epitet "oca poljičke historiografije".

Životopis
Rodio se je 1839. godine u obitelji koja je nosila pridjevak "von Phanenthal" (Paunova dolina) još diplomom od 1799. godine. Alfons je poslije dobio naslov baruna, kao i dvojici sinova njegova brata Dragutina ukazom cara Franje Josipa od 26. veljače 1918. godine. Alfons je nastavio tradiciju članova obitelji, koji su obnašali časne dužnosti u Austro-Ugarskoj monarhiji.

Nije znao da je poljičkih korijena kad je došao u carsku pokrajinu Dalmaciju na službu carskog potpredsjednika namjestništva. Imao je neke sumnje da je podrijetlom iz Dalmacije pa je kotarskim poglavarima pisao neka istraže odakle su mu predci. Za udovoljiti tom zahtjevu, sinjski poglavar Arcon dao je zadaću glavaru Mati Jeliću iz Donjeg Doca prikupiti podatke o poljičkim Pavićima. Jelić je potom pošao kod don Petra Škarice, koji je pronašao stare spise i grb plemena Pavića. Našli su da je pod mletačkim vrhovništvom pošao jedan Pavić iz Poljica na službu u mletačku vojsku. Životni put ga je odnio u Sloveniju. Odnosne spise koje su dokazivali Pavićevo poljičko podrijetlo poglavar je dostavio namjesniku.

Obnašao je u Zadru dužnost carskog potpredsjednika Dalmatinskog namjesništva od 1883. pa sve do 1903. godine. Spoznavši da je rodom Poljičanin, zajedno s bratom pukovnikom Dragutinom Pavićem 3. kolovoza 1883., na granici Poljica između Doca Donjega i Kotlenica kod t.zv. Obišenog duba, sišao je s konja poljubio je poljički kamen. Otada je više puta išao u pohode postojbini svojih predaka. Od tada je više puta pohodio Poljica, materijalno ih pomagao te postao najpoznatiji poljički historiograf.
Zaslužan je za probijanje brojnih putova kroz Poljica: ističu se onaj od Strožanca do Blata na Cetini, odnosno Podgrađa te put od Omiša do Gata, proširen je konjski put od Gata preko Rašeljke do Gornjeg Doca. Dao je i graditi mostove preko Cetine u Omišu, Podgrađu, Srijanima, Blatu na Cetini, kod Korešnice (Rakite) oštećen 2020. godine u građevinskim zahvatima. Od crkvice Sv. Roka (390 m) gdje započinje t.zv. Pavića put koji su Poljičani izgradili uz Pavićevu financijsku pomoć. I danas se most između Blata na Cetini i Podgrađa naziva Pavića most. Dao je popravljati i crkve, škole i druge javne prostorije. Prva škola u Gornjim Poljicima Pavićev je dar, a otvorio ju je župnik Matijaca 1861. godine. 1862. godine otvorena je i škola u Donjem Docu. 25. svibnja 1899. pohodio Poljica, a u uspomenu na pohod narod je postavio spomen-ploču. Poslije službovanja povukao se je u svoj ljetnikovac na Bledu gdje je umro 1919. bez izravnih potomaka.

Objavio je djela: Prinosi povijesti Poljica (Sarajevu, 1903.), Mosor (Zadar, 1907.) i Štatut poljički (Sarajevo, 1908.)

Uz Pavića se vezuje jedna legenda. Na jednom od radova Poljičani su pri probijanju puta naišli na kamen kojeg nisu mogli probiti o čemu su izvijestili Pavića. Pavić je otpovjedio "Može li kilogram zlata za kilogram kamena?", na šta su Poljičani potvrdno odgovorili i tako je bilo.

Izvori

Životopisi, Omiš
Hrvatski povjesničari
Hrvati u Sloveniji
Hrvatsko plemstvo

Alfons Pavić


La saison 1978-1979 de Serie B, organisée par la Lega Calcio pour la trente-troisième fois, est la  du championnat de deuxième division en Italie. Les trois premiers sont promus directement en Serie A et les quatre derniers sont relégués en Serie C.

À l'issue de la saison, l'Udinese Calcio termine à la première place et monte en Serie A 1979-1980 ( division), accompagné par le vice-champion, le Cagliari Calcio  et le troisième Pescara Calcio.

En raison de la réforme de la troisième division (Serie C) le nombre de clubs relégués passe à quatre équipes à partir de cette saison.

Compétition
Le classement est établi sur le barème de points suivant :
 Victoire : 2 points
 Match nul : 1 points
 Défaite, forfait ou abandon du match : 0 point

La différence de buts départage les égalités de points dans la zone de relégation uniquement.

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}
 En fin de saison, Pescara Calcio et l'AC Monza étant à égalité de points un match de barrage est nécessaire pour désigner le troisième promu. Pescara remporte le match 2 à 0 sur terrain neutre et retourne en Serie A un an après.

Notes et références
 saison 78-79 sur calcio-seriea.net

1978-1979
Championnat Italie Football 1978-1979 D2
Championnat Italie Football 1978-1979 D2
Italie D2
Italie D2

Championnat d'Italie de football de deuxième division 1978-1979


St. Patrokli ist eine römisch-katholische Pfarrkirche im Dortmunder Stadtteil Kirchhörde in Nordrhein-Westfalen. Sie ist Pfarrkirche der St.-Patrokli-Kirchengemeinde, die zusammen mit den Kirchengemeinden St. Clemens Hombruch, St. Franziskus Xaverius Barop, Maria Königin Eichlinghofen und Heilige Familie Brünninghausen den Pastoralen Raum Pastoralverbund Im Dortmunder Süden bildet.

Geschichte

Die römisch-katholische Pfarrkirche wurde dem Patrozinium des Hl. Patroclus von Troyes unterstellt, wie ursprünglich die viel ältere Patrokluskirche in Kirchhörde, die seit dem 16. Jahrhundert evangelisch ist. Durch den Anstieg der Bevölkerung nach Beginn der Industrialisierung entstand der Wunsch der eömisch-katholischen Kirchhörder Bevölkerung, eine eigene Gemeinde zu gründen. Erste Planungen für eine Gemeinde in Kirchhörde gab es bereits 1937. In der Kriegszeit 1941 erfolgte eine Eingabe an das Erzbistum Paderborn durch den Dechanten Scharz, dass in Kirchhörde an jedem Sonn- und Feiertag eine Messe im Saal Wichmann gelesen werden solle. Diese Eingabe wurde jedoch abgelehnt. Zwei Jahre später stimmte Paderborn einer erneuten Anfrage zu. Die St. Patrokli Pfarrvikarie wurde eingerichtet. Zu Anfang fanden die Gottesdienste in der evangelischen Patrokluskirche statt. Die erste Messe am 26. April 1943 am Ostersonntag wurde durch Fliegeralarm unterbrochen und konnte erst um 18.00 Uhr stattfinden.

Nach dem Krieg und nachdem mittlerweile zu jedem Gottesdienst etwa 180 Gläubige erschienen, wurde für die Gemeinde eine eigene Kirche immer wichtiger. Der erste eigene Gottesdienstraum wurde vom Kirchhörder Unternehmer und Politiker Florian Klöckner in seiner Villa zur Verfügung gestellt. Jedoch waren die Räume teilweise noch von der Britischen Armee besetzt. Da die Besucherzahlen der Gottesdienste weiter stiegen, wurde der Wunsch nach einer Kirche immer größer. Meta Klöckner übertrug der Gemeinde ein Grundstück auf dem Dimberg in Kirchhörde zum Zweck eines Kirchbaus. Das Grundstück konnte nur mit Genehmigung eines Nachbarn betreten werden, der diese jedoch verweigerte. Die Gemeinde fand ein neues Grundstück am Truxhof und konnte es 1948 samt einigen Erweiterungsflächen erwerben, so dass endlich ein etwa 5000 m² großes Grundstück für den Kirchbau zur Verfügung stand.

Als Architekt wurde Alfred Kalmbacher gewonnen. Sein erster Entwurf wurde 1950 vom Kirchenvorstand abgelehnt. Der zweite Entwurf vom Juni 1951 fand Gefallen. Die neue Kirche sollte 23 m lang und 11,8 m breit werden. Im Mittelschiff waren 176 Plätze vorgesehen und nochmal 54 auf der Empore. Freiwillige Helfer starteten 1951 mit den ersten Planierungsarbeiten. Große Schwierigkeiten machte der Abbruch eines Tiefbunkers für 250 Personen aus dem Zweiten Weltkrieg. Bauherr war die Muttergemeinde, die St. Clemens-Gemeinde Hombruch.

Bruchsteine vom Bunkerabbruch wurden sortiert und wiederverwendet. Der Hörder Bergwerks- und Hütten-Verein spendete 40 Säcke Weißkalkhydrat und lieferte 5.725 Betonsteine, 6000 gebrannte neue Ziegel wurden gekauft ebenso wie 5000 von Trümmerfrauen geputzte Ziegel. Im November 1951 konnte bereits das Richtfest für das Pfarrhaus gefeiert werden, gleichzeitig starteten die Arbeiten für die Kirche. Grundsteinlegung für die Kirche war am 6. Januar 1952. Am 26. September 1954 wurde die neue Kirche von Franz Hengsbach konsekriert. Aus einer Aufstellung des Architekten Alfred Kalmbacher aus dem Januar 1953 geht hervor, dass sich die Kosten für den Bau der Kirche auf 99.685,90 DM beliefen. Zwei große Spenden, eine durch Meta Klöckner in Höhe von 50.000 DM, eine anonym in Höhe von 40.000 DM, zusätzlich zahlreiche Spenden durch die Gemeindemitglieder in Höhe von 40.000 DM und ein Zuschuss aus Paderborn über 15.000 DM sicherten den Bau der Kirche und alle anderen anfallenden Kosten.

Zahlreiche Sachspenden halfen, die Kirche auszustatten. Spenden für Altar und Tabernakel, Kommunionbank und Beichtstuhl wurden von Kirchhörder Familien gemacht. Eine Gruppe berufstätiger Frauen stiftete die Fenster im Kirchenschiff. 1956 erhielt die Kirche eine Orgel der Firma Anton Feith.

Seit 1984 ist Kirchhörde selbständige Pfarrei. Die Gemeinden St. Patrokli und Heilige Familie in Brünninghausen bilden zusammen den Pastoralverbund Dortmund-Süd.

Architektur
Der Turm von nahezu quadratischem Grundriss, ist mit Schallöffnungen für den Glockenklang versehen. Er überragt den mit einem Satteldach bedachten Kirchenbau um einige Meter und lehnt sich an diesen seitlich versetzt an. Das Kircheninnere erreicht man erst durch einen, mit einem Glasfenster geschmückten, Paradiesvorbau. Über diesem Vorbau schmückt ein mit reichhaltigem Maßwerk gestaltetes Rosettenfenster die Giebelfassade.

Im Jahr 2012 wurden während des Einbaus der neuen Orgel umfangreiche Renovierungsarbeiten durchgeführt. Die Chorraumwand wurde neu gestaltet, der Innenraum wurde in Anlehnung an die Erstausmalung neu gefasst. Die die Holzdecke hellten Kirchenmaler mit einem lasurenartigen Anstrich auf.

Fenster

1957 wurden die Fenster in der ehemaligen Taufkapelle im Turm und 1958 die Fenster im Chor von August Pigulla gestaltet, die Fenster im Schiff und der Beichtkapelle schuf Heinz Dohmen 1995.
In der Kirche befindet sich eine Patroklus-Reliquie, das 1866 dem Patroklus-Schrein in Soest entnommen wurde. Die heutige Fassung des Reliquiars hat der Würzburger Gold- und Silberschmied Markus Engert gestaltet.

Ausstattung

Kreuz
Das 2,2 m hohe Kreuz mit dem Christus-Korpus wurde 1952 vom Bildhauer Herbert Wagner aus Siegsdorf gefertigt.

Glocken
Die Anschaffung der Glocken wurde der Gemeinde nicht mitgeteilt. Dies sollte eine Überraschung für die Gläubigen werden. 1952 konnte die Gemeinde aus der Klöckner-Villa ausziehen und die neue Kirche, wenn auch noch nicht komplett fertig, nutzen. Beim Einzug der Gemeindemitglieder wurden diese durch Glockengeläut empfangen. Die zwei Glocken stammen vom Hamburger Glockenfriedhof. Eine 1605 gegossene Glocke stammte aus Thanndorf in Schlesien, die andere, 1636 gegossen, aus Aniram in der Prälatur Schneidemühl.

Orgel
Die Orgel wurde 2012 von der Orgelbauwerkstatt Johannes Klais erbaut. Das Instrument hat 22 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Der Orgelprospekt wurde von der Diözesanbaumeisterin Emanuela Freiin von Branca und dem Aachener Architekten Odilo Siebigs entworfen.

 Koppeln: II/I, II/II (Suboktavkoppel), I/P, II/P

Einzelnachweise

Weblinks

 Website der Kirchengemeinde St. Patrokli
 Bericht über die Renovierung

Patrokli
Patrokli
Dortmund
Dortmund, Patrokluskirche
Dortmund, Patroklus

St. Patrokli (Kirchhörde)


التَنْدَرة في  هي نوع من الحيوم حيث يمتنع نمو الأشجار بسبب درجات الحرارة المنخفضة جداً وقصر طول مدة النمو.
يأتي مصطلح التندرة من  тундра (تعريب حرفي: tūndra) من لغة السامي الكيلدينية tūndâr والتي تعني المرتفعات أو المقطع الجبلي عديم الأشجار.

هناك ثلاثة أنواع من التندرة: تندرة القطب الشمالي، تندرة المرتفعات، و تندرة القطب الجنوبي. في التندرة، يتكون الغطاء النباتي من شجيرات قصيرة، سعديات، نجيليات، حزازيات وأشنة، وقد تنمو بعض الأشجار المتفرقة في بعض مناطق التندرة.

تندرة القطب الشمالي

تقع تندرة القطب الشمالي في أقصى نصف الكرة الشمالي، شمال حزام التايغا. ترمز كلمة التندرة غالبا للمناطق حيث الطبقة الترابية السطحية الثانية عبارة عن تربة صقيعية، أو تربة متجمدة دائمة. (يمكن أن ترمز أيضاً إلى السهول عديمة الأشجار على العموم، حيث يمكن إدخال شمال منطقة لابي). تتضمن تندرة التربة الصقيعية مناطق شاسعة من شمال روسيا وكندا. التندرة القطبية موطن لعديد الشعوب والقوميات، مثل شعب نغاناسان وشعب النينيتس في منطقة التربة الصقيعية (وقومية سامي في منطقة لابي).

تتضمن التندرة القطبية مناطق متجمدة مثلجة معظم أيام السنة، بعمق يتراوح بين 25 و90 سنتيمتر، حيث من المستحيل للأشجار النمو. وعوض ذلك، تتحمل بعض الأراضي الصخرية نمو بعض النباتات قصيرة النمو كالخلنجيات (خلنج ألبي
وتوت بري أسود) والأشنات. هناك فصلين رئيسيين في مناطق التندرة، الشتاء والصيف. في غضون الشتاء يكون الجو باردا ومظلما مع معدل حراري يصل حوالي –28°م، ويمكن أن تهبط إلى أقل من –50°م. رغم ذلك فإن درجات الحرارة لا تهبط إلى أقصى الحدود كما الحال في مناطق التايغا نحو الجنوب (كمثال، أدنى درجات الحرارة التي سجلت في كندا وروسيا كانت في التايغا وليس التندرة). خلال فصل الصيف، ترتفع درجات الحرارة حيث يمكنها إذابة الجليد السطحي فتصبح الأرض زلقة وتتكون بحيرات وبرك ومستنقعات خلال الأشهر الأكثر دفئا. تصعد درجات الحرارة في النهار إلى 12°م، ولكن يمكن أن تهبط هي أيضاً إلى 3°م أو حتى ما تحت درجة التجمد.

تكون الرياح في مناخ التندرة قوية فتصل إلى سرعات تتراوح بين 50 و100 كم/س. ورغم ذلك فإن التساقطات القليلة تجعل المنطقة كالصحراء مع حوالي 150 إلى 200 مـم سنوياً (عادة ما يتساقط أغلبية هذا الهطول صيفاً). وبما أن التساقطات خفيفة، فإن التبخر ضعيف نسبياً. خلال فصل الصيف تذوب  بنسبة تجعل النباتات تنمو وتتكاثر، لكن لأن تحت التربة متجمد فالماء لا يتسرب أعمق من ذلك المستوى، ولذلك فهو يشكل البحيرات والبرك المنتشرة خلال الفصل الأدفئ. هناك نمط طبيعي للحرائق حيث يتنوع بحسب نوعية الأراضي والغطاء النباتي. بينت الأبحاث في ألاسكا أنه يحدث حريق في المناطق المنخفضة الجافة أكثر من نظيرتها المرتفعة الرطبة بمعدل مرة كل 150 إلى 200 سنة.

إن التنوع البيولوجي في التندرة ضعيف، يمكن إيجاد 1,700 صنف من النباتات وفقط 48 صنفا من الثدييات الأرضية، مع ملايين من الطيور المهاجرة التي تلحق المستنقعات الصيفية كل سنة. هناك أيضاً أصناف أسماك قليلة. يمكن تمييز حيوانات ثور المسك، ، أرنب القطب الشمالي،  والدب القطبي (فقط قرب البحار التي يوجد بها غذاء). التندرة خالية من متغيرات الحرارة مثل الضفادع أو السحالي.

ولأن مناخ تندرة القطب الشمالي قاس جداً، فإن المناطق من هذا النوع تشهد نشاطا بشريا قليلا، رغم غناها بالموارد الطبيعية مثل اليورانيوم والبترول. وقد بدأ هذا بالتغير في روسيا وألاسكا وبعض المناطق الأخرى ذات سمة التندرة.

العلاقة بالاحترار العالمي

تهديد خطير للتندرة هو الاحترار العالمي، حيث يتسبب هذا الأخير في ذوبان . وذوبان هذه التربة في منطقة معينة على مدار السلم الزمني البشري (عقود أو قرون) قد يغير حرفيا الأصناف التي تعيش هناك. وخطر محدق آخر هو وجود ثلث الكربون المحبوس في التربة على أراضي التايغا والتندرة. عندما تذوب التربة الصقيعية فإنها تطلق الكربون في الجو على شكل ثنائي أكسيد الكربون والميثان، حيث هي غازات دفيئة. وقد لوحظ هذا التأثير في ألاسكا. في السبعينات من القرن الماضي كانت التندرة شافطة الكربون، لكنها اليوم مصدر له. ينتج الميثان عن تحلل الغطاء النباتي في البحيرات والأراضي الرطبة.

في المناطق حيث الغطاء النباتي الميت يوجد احتمال حريق كالذي وقع في ألاسكا ودمر 1,039 كم² من التندرة. مثل هذه الأحداث قد تكون نتيجة ومساهما في نفس الوقت في الاحترار العالمي.

تندرة القطب الجنوبي

تقع تندرة القطب الجنوبي في أنتاركتيكا وعلى عدة جزر أنتاركتيكية وشبه أنتاركتيكية، متضمنة جورجيا الجنوبية وجزر ساندويتش الجنوبية وجزر كيرغولين. معظم أنتاركتيكا جاف وشديد البرودة على تحمل غطاء نباتي، ومعظم القارة مغطى بصفائح جليدية. ورغم ذلك فبعض أجزاء القارة، خصوصاً شبه الجزيرة القطبية الجنوبية، حيث توجد مناطق صخرية تدعم وجود حياة نباتية. يتميز الغطاء النباتي بوجود 300 إلى 400 أشنة، 100 نبتة حزازية، 25 نبتة كبدية وحوالي 700 نوع طحلب بري وبحري يعيش على الصغور والتربة حول حافة القارة. يوجد في المناطق الشمالية والغربية لشبه الجزيرة القطبية الجنوبية نوعي النباتات المزهرة،  و.

وعكس تندرة القطب الشمالي، فإنه توجد أنواع كثيرة مختلفة من الثدييات بتندرة القطب الجنوبي، غالبا بسبب عزلة أنتاركتيكا عن باقي القارات. تقطن الثدييات البحرية والطيور البحرية مثل الفقمات والبطاريق المناطق قرب السواحل، وبعض الثدييات الصغيرة مثل الأرانب والقطط تم إدخالها إلى بعض الجزر شبه الأنتاركتيكية بسبب البشر.

النباتات والحيوانات في أنتاركتيكا والجزر الأنتاركتيكية (جنوب خط طول 60° جنوباً) محمية بمعاهدة أنتاركتيكا.

تندرة المرتفعات

لا تحتوي تندرة المرتفعات على أشجار بحيث يمنع المناخ والتربة على الإرتفاعات العالية نمو الأشجار. يمكن تمييز تندرة المرتفعات عن تندرة القطب الشمالي بعدم وجود تربة صقيعية في تندرة المرتفعات، والذي يعتبر هطوله قويا بالمقارنة مع تندرة القطب الشمالي.

تندرة المرتفعات في الجبال بمختلف مناطق العالم، وتتميز بفلورة تتكون من شجيرات قصيرة قريبة من السطح. يتسبب انخفاض درجات الحرارة في الجو بتكوّن المناخ البارد الذي يشبه .

مناخ التندرة

يقع مناخ التندرة ضمن تصنيف كوبن للمناخ برمز ET، ممثلا مناخا محليا حيث على الأقل تعلو معدلات درجات الحرارة بشكل كاف لإذابة الثلوج (0°م) خلال شهر واحد، لكن لا شهر تعلو معدلاته عن 10°م. يحد هذا المناخ من الجانب الشمالي مناخ الصفائح الجليدية و، وذلك في مناطق حدودية عدة منها سيبيريا، ألاسكا، كندا، إسكندنافيا، روسيا الأوروبية، غرب سيبيريا وأجزاء من إيسلندا وأقصى جنوب أمريكا الجنوبية. كما تعتمد أشجار وغابات التندرة على درجات الحرارة المحلية أكثر من التساقطات.

سكان التندرة

يسكن السهول الجرداء في التندرة قبائل مختلفة قليلة الأفراد. ففي أمريكا يعيش الأسكيمو وهم قوم ساحليون يحصلون على قوتهم من البحر بصفة عامة. أما في سهول أوراسيا حيث التندرة تعيش قومية سامي في منطقة لابي في السويد والنرويج. وتقطن شعوب الأوستياك وراء جبال الأورال ومجموعات بشرية أخرى مثل اليوراك والياكوت والسمويد. ويعتقد أن بعض هذه الجماعات من أصل مغولي، لكن يوجد بينها اختلاط كبير، وجلهم يعيشون في ظروف حياة متشابهة.

النباتات
نجد العديد من النباتات في التندرة، فمن الجنوب إلى الشمال نجد أنواعا من الصفصافيات منها ما هو قزمي، كما نجد أشجارا مثل القضبان والسعديات والأسليات، وصولا إلى النطاقات التي تكون فيها النباتات عبارة عن طحالب وأشنة. والجدير بالملاحظة أن نمو كل هذه النباتات يكون بطيئا، وكذلك انعدام الأشجار أو فقط وجود بعض الأنواع المتحملة للظروف المناخية القاسية، حيث الأجواء الباردة.

الحيوانات

الحيوانات التي تعيش في هذا المجال الحيوي تكون ذات فراء أو ريش كثيف وأبيض في الشتاء، كما تتميز بوجود طبقة شحمية كبيرة لحمايتها من البرد. ومن الطيور نجد أحد أنواع البوم المسمى ببوم هارفانغ ، والطيهوج وهي نوع من الطيور المهاجرة. ومن الحيوانات الأخرى نجد الأيل الكندي بأمريكا الشمالية، والرنة في أوراسيا، والثور المسك. أما الحيوانات اللاحمة، فنجد الدببة القطبية والذئاب الرمادية والثعالب القطبية. ويتمثل غذاءها جزئيا في القوارض الصغيرة مثل اللموس. وفي فصل الصيف، تنمو حشرات مثل أصناف البعوضيات وتعيش الدببة البيضاء (الدب القطبي).

مراجع

الإقليم القطبي القديم
بيئة القطب الشمالي
تصنيف كوبن للمناخ
جغرافيا القطب الشمالي
مجالات حيوية بيئية أرضية
منطقة بيئية قطبية شمالية جديدة

تندرا


Zhejiang () ya da Türkçesiyle Cıciang veya Cıcianğ, Çin'in doğusunda endüstrisi önemli olan bir eyalet.

İdari yapılanma

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Zhejiang mutfağı

Zhejiang


Le château de Grancey est un château du  situé  au Grancey-le-Château-Neuvelle (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté .

Localisation
Le château est situé sur un éperon barré à l'extrémité sud du village.

Historique

Une partie des fortifications remonte au  et l'abbé Courtépée estime que le château est rebâti en 1193 par Ponce de Grancey, connétable de Bourgogne. En 1361 Eudes de Grancey y fonde une collégiale dont les privilèges sont approuvés en 1365 par Urbain V. Le 16 décembre 1363, Philippe le Hardi y date plusieurs mandats, dont un revêtu du sceau d'Arnaud de Cervole. En 1433, Guillaume de Châteauvillain, seigneur de Grancey, rallié au roi de France, pille l'abbaye de Theuley. En représailles le château est assiégé par une armée bourguignonne menée par Jean IV de Vergy et doit se rendre au mois d'août. Démantelé, il revient alors à son frère, Bernard de Châteauvillain, resté fidèle à la cause bourguignonne. En 1454 l'évêque Gui Bernard le fait saisir, le sieur de Châteauvillain ayant refusé de lui rendre hommage lors de son avènement. En 1463, Thiébaut IX de Neufchastel lègue Grancey à son fils Claude.

En 1587, Guillaume de Hautemer, chevalier du roi, est comte de Grancey. En 1591, le château étant en guerre avec la Sainte-Union, le sieur de Vibray meurt en essayant de l'écheler "comme il l'avait fait à Saulx-le-Duc".
Aux débuts du  le château est reconstruit avec une enceinte plus complète qu'aujourd'hui couronnée d'une bande continue d'archères et fenêtres de tir sur les courtines et les tours alors que le bourg est entouré du même niveau de fortifications.  La collégiale a été restaurée au  par l'architecte Sagot et les vitraux sont posés en 1880.

Architecture

Le château de Grancey est situé sur la pointe sud d'un éperon barré séparé au nord du bourg castral par un puissant fossé. L'enceinte qui suit le profil de la roche sur la face est est flanquée de plusieurs tours anciennes : près de la pointe sud une grande tour en fer à cheval et une petite carrée arasées au niveau de la terrasse, sur la face ouest deux tourelles rondes et une troisième sur la face est, occupée par le chœur de la collégiale.

L'enceinte est occupée par l'imposant château du , construit à l'aplomb de la muraille occidentale et par des bâtiments plus anciens, construits parallèlement au fossé près de l'entrée. A gauche la collégiale Saint-Jean-Baptiste rebâtie au  dont la crypte occupe la tourelle sur la courtine. A droite des communs couverts de tuiles vernissées noires et jaunes, qui rejoignent une tourelle symétrique sur la courtine. Au centre la tour porche à porte charretière qui présente deux rainures avec les flèches du pont-levis qui est encore en service. Le fossé, clos de mur à chaque extrémité, est à sec.

Le château, la terrasse, sa balustrade, la collégiale Saint-Jean, l'écurie, les façades et les toitures de la poterne et des bâtiments annexes, des maisons incluses dans la clôture, l'enceinte fortifiée : le pont-levis, les remparts, les tours et les courtines et leurs soubassements ainsi que les salles voûtées souterraines, les glacis, les deux grilles, les portails, les anciens jardins et les vestiges qu'ils contiennent, les sols et les murs de clôture sont classés par arrêté du 26 mai 2000.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Grancey
Grancey
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique classé en 2000

Château de Grancey


Hannah Marie Tointon (Southend, Essex; 28 de diciembre de 1987) es una actriz británica, más conocida por haber interpretado a Katie Fox en la serie Hollyoaks, a Tara en The Inbetweeners y a Violette Selfridge en Mr Selfridge.

Biografía
Es hija de Ken y Carol Tointon, y su hermana mayor es la actriz Kara Tointon.

Es muy buena amiga de los actores Chris Fountain y Jamie Lomas.

Desde 2011 sale con el actor Joe Thomas. Su hija nació en 2022.

Carrera
De 2003 a 2006, interpretó a Tamsin en la serie Kerching!. El 30 de abril de 2007, se unió al elenco principal de la exitosa serie británica EastEnders, donde interpretó a Katy Fox hasta el 10 de abril de 2008. En 2008 interpretó a Emma Lewis en la serie Doctors; anteriormente había aparecido en 2007 durante el episodio "Heart of the Matter", donde dio vida a Maxine Brogan.

En 2010 interpretó a Tara en la tercera temporada de la serie The Inbetweeners. En 2012 se unió al elenco principal de la nueva serie Switch, donde interpretó a la bruja Hannah hasta la cancelación de la serie ese mismo año. En 2014 apareció como invitada en la serie Penny Dreadful, donde dio vida a la actriz Maud Gunneson. En 2015 se unió al elenco de la serie Mr Selfridge, donde interpreta a Violette Selfridge hasta ahora.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Premios

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy Celebrity News :: Hannah Tointon
 Hannah Tointon - An Unofficial Hannah Tointon Fansite
 MailOnline | Hannah Tointon | News

Actrices de cine de Inglaterra
Actrices de televisión de Inglaterra

Hannah Tointon


O Prêmio Strega (    ) é o prêmio literário italiano de maior prestígio . É premiado anualmente desde 1947 para a melhor obra de ficção em prosa escrita em língua italiana por um autor de qualquer nacionalidade e publicada pela primeira vez entre 1º de maio do ano anterior e 30 de abril.

História
Em 1944, Maria e Goffredo Bellonci começaram a hospedar um salão literário na sua casa em Roma. Essas reuniões de domingo incluíam um grande número de escritores, artistas e intelectuais, e incluíam muitas das figuras mais notáveis da vida cultural italiana. O grupo ficou conhecido como Amici della Domenica, ou 'Amigos de Domingo'. Em 1947, os Bellonci, juntamente com Guido Alberti, dono da firma que produz o licor Strega, decidiram inaugurar um prêmio de ficção, sendo o vencedor escolhido pelos amigos de domingo.

As atividades do círculo de Bellonci e a instituição do prêmio foram vistas como marcando uma tentativa de retorno à "normalidade" na vida cultural italiana: uma característica da reconstrução que se seguiu aos anos de fascismo, guerra, ocupação e libertação.

O primeiro vencedor da Strega, eleito pelos Amigos de Domingo, foi Ennio Flaiano, por seu primeiro e único romance Tempo di uccidere, que se passa na África durante a Segunda Guerra Ítalo-Abissínia . Foi traduzido para o inglês como The Short Cut .

Processo de seleção
Desde a morte de Maria Bellonci em 1986, o prêmio é administrado pela Fondazione Maria e Goffredo Bellonci . Os membros do agora júri de 400 prêmios, provenientes da elite cultural da Itália, ainda são conhecidos como os Amigos do Domingo. Para que um livro seja considerado, ele deve ter o apoio de pelo menos dois Amigos. A longa lista inicial é reduzida em uma primeira votação para uma lista curta de cinco. O segundo turno da votação, seguido da proclamação do vencedor, ocorre na primeira quinta-feira de julho no ninfeu da Villa Giulia, em Roma.

Prêmio Strega especial, 2006
Em 2006, septuagésimo ano do Prêmio Strega, foi concedido um prêmio especial à Constituição da Itália, documento elaborado e aprovado em 1946, ano do nascimento da Strega. O prêmio foi recebido pelo ex- presidente da República Italiana Oscar Luigi Scalfaro .

Vencedores

 1947 – Ennio Flaiano, Tempo di uccidere
 1948 – Vincenzo Cardarelli, Villa Tarantola
 1949 – Giambattista Angioletti, La memoria
 1950 – Cesare Pavese, La bella estate
 1951 – Corrado Alvaro, Quasi una vita
 1952 – Alberto Moravia, I racconti
 1953 – Massimo Bontempelli, L'amante fedele
 1954 – Mario Soldati, Lettere da Capri
 1955 – Giovanni Comisso, Un gatto attraversa la strada
 1956 – Giorgio Bassani, Cinque storie ferraresi
 1957 – Elsa Morante, L'isola di Arturo
 1958 – Dino Buzzati, Sessanta racconti
 1959 – Giuseppe Tomasi di Lampedusa, Il gattopardo
 1960 – Carlo Cassola, La ragazza di Bube
 1961 – Raffaele La Capria, Ferito a morte
 1962 – Mario Tobino, Il clandestino
 1963 – Natalia Ginzburg, Lessico famigliare
 1964 – Giovanni Arpino, L'ombra delle colline
 1965 – Paolo Volponi, La macchina mondiale
 1966 – Michele Prisco, Una spirale di nebbia
 1967 – Anna Maria Ortese, Poveri e semplici
 1968 – Alberto Bevilacqua, L'occhio del gatto
 1969 – Lalla Romano, Le parole tra noi leggere
 1970 – Guido Piovene, Le stelle fredde
 1971 – Raffaello Brignetti, La spiaggia d'oro
 1972 – Giuseppe Dessì, Paese d'ombre
 1973 – Manlio Cancogni, Allegri, gioventù
 1974 – Guglielmo Petroni, La morte del fiume
 1975 – Tommaso Landolfi, A caso
 1976 – Fausta Cialente, Le quattro ragazze Wieselberger
 1977 – Fulvio Tomizza, La miglior vita
 1978 – Ferdinando Camon, Un altare per la madre
 1979 – Primo Levi, <i id="mwow">La chiave a stella</i>
 1980 – Vittorio Gorresio, La vita ingenua
 1981 – Umberto Eco, Il nome della rosa
 1982 – Goffredo Parise, Il sillabario n.2
 1983 – Mario Pomilio, Il Natale del 1833
 1984 – Pietro Citati, Tolstoj
 1985 – Carlo Sgorlon, L'armata dei fiumi perduti
 1986 – Maria Bellonci, Rinascimento privato
 1987 – Stanislao Nievo, Le isole del paradiso
 1988 – Gesualdo Bufalino, Le menzogne della notte
 1989 – Giuseppe Pontiggia, La grande sera
 1990 – Sebastiano Vassalli, La chimera
 1991 – Paolo Volponi, La strada per Roma
 1992 – Vincenzo Consolo, Nottetempo, casa per casa
 1993 – Domenico Rea, Ninfa plebea
 1994 – Giorgio Montefoschi, La casa del padre
 1995 – Mariateresa Di Lascia, Passaggio in ombra
 1996 – Alessandro Barbero, Bella vita e guerre altrui di Mr. Pyle, 'gentiluomo'''
 1997 – Claudio Magris, Microcosmi  1998 – Enzo Siciliano, I bei momenti  1999 – Dacia Maraini, Buio  2000 – Ernesto Ferrero, N.  2001 – Domenico Starnone, Via Gemito  2002 – Margaret Mazzantini, Non ti muovere  2003 – Melania Mazzucco, Vita 2004 – Ugo Riccarelli, Il dolore perfetto  2005 – Maurizio Maggiani, Il viaggiatore notturno  2006 – Sandro Veronesi, Caos calmo 2007 – Niccolò Ammaniti, Come Dio comanda 2008 – Paolo Giordano, La solitudine dei numeri primi 2009 – Tiziano Scarpa, Stabat mater 2010 – Antonio Pennacchi, Canale Mussolini 2011 – Edoardo Nesi, Storia della mia gente 2012 – Alessandro Piperno, Inseparabili 2013 – Walter Siti, Resistere non serve a niente 2014 – Francesco Piccolo, Il desiderio di essere come tutti 2015 – Nicola Lagioia, La Ferocia 2016 – Edoardo Albinati, La scuola cattolica 2017 – Paolo Cognetti, Le otto montagne 2018 – Helena Janeczek, La ragazza con la Leica 2019 – Antonio Scurati, M. Il figlio del secolo 2020 – Sandro Veronesi, Il colibrì 2021 – Emanuele Trevi, Due vite 2022 – Mario Desiati, Spatriati''

Prêmios estabelecidos em 1947

Prêmio Strega


Albertslund Symfoniorkester er et ungdomssymfoniorkester under Albertslund Musikskole.

Orkestret blev oprettet i 2000 og har i dag (2017) ca. 50 medlemmer, der hører til de dygtigste musikskoleelever og spillere i MKG- og konservatorieniveau. Orkestrets mål er at være et fuldt besat symfoniorkester. Det bliver dirigeret af Erik Jakobsson.

Kilde
Orkestrets netsted

Musik i København
Ungdomssymfoniorkestre fra Danmark
Symfoniorkester

Albertslund Symfoniorkester


Aeromás es una aerolínea con sede en Montevideo, Uruguay. Realiza servicios domésticos e internacionales a Argentina, Brasil y Paraguay para diversas corporaciones y agencias gubernamentales. También opera vuelos de entrenamiento y de ambulancia aérea. Su base es el Aeropuerto Internacional de Carrasco, Montevideo.

Historia

La aerolínea fue establecida y comenzó sus operaciones en 1983, como una empresa de remolque. Se desarrolló en el transporte público en 1988, convirtiéndose en la mayor empresa de aerotaxi del Uruguay. La empresa es propiedad de Cruz del Sur.

Flota actual

La flota de Aeromás incluye las siguientes aeronaves (abril de 2023):

Flota histórica

Enlaces externos
 Aeromas

Referencias

Aerolíneas de Uruguay
Aerolíneas fundadas en 1983

Aeromás


جبل السلسلة تقع على بعد 65كم إلى شمال أسوان، حيث يضيق نهر النيل فتصبح كل ضفة جرفا شديد الانحدار، وهناك كانت محاجر لقدماء المصريين استمرت منذ الأسرة الثامنة عشر وحتى عصور مصر اليونانية والرومانية.

واليوم هي إحدى قرى مركز كوم أمبو التابع لمحافظة أسوان في مصر. يبلغ التعداد السكاني للقرية 22.000 نسمة في عام 2005.

يحدها من الجنوب قرية دابود ومن الشمال قرية الدكة ومن الشرق قرية السلسلة بحري ومن الغرب أراضي زراعية إلى النيل وتتميز القرية بزراعة قصب السكر وبعض الزراعات الأخرى مثل القمح والسمسم والخضروات وبها مدارس ابتدائية وإعدادية .

مراجع

انظر أيضا

 مركز كوم أمبو
 محافظة أسوان

التعدين في مصر
حجر رملي
مواقع أثرية في مصر
مواقع رومانية في مصر

جبل السلسلة


Campionatul Mondial de Gimnastică Artistică din 2010 s-a desfășurat în perioada 16–24 octombrie 2010 la Rotterdam în Țările de Jos.

Medaliați

Clasament pe medalii

Legături externe
  www.rotterdam2010.sportcentric.com, site-ul oficial

2010 în sport
2010
gimastica


Judith Ellen "Judy" Heumann (Nova Iorque, 18 de dezembro de 1947 – Washington, D.C, 4 de março de 2023) foi uma ativista estadunidense em prol dos direitos das pessoas com deficiência. Ela é reconhecida internacionalmente como uma líder na comunidade de deficientes. Judy é uma defensora permanente dos direitos civis das pessoas com deficiência.

Seu trabalho com governos e organizações não governamentais (ONGs), organizações sem fins lucrativos e vários outros grupos de interesse em deficiência produziu contribuições significativas desde a década de 1970 para o desenvolvimento de legislação e políticas de direitos humanos que beneficiam crianças e adultos com deficiência. Por meio de seu trabalho no Banco Mundial e no Departamento de Estado, Judy liderou a integração dos direitos das pessoas com deficiência no desenvolvimento internacional. Suas contribuições ampliaram o alcance internacional do movimento de vida independente.

Vida pregressa
Judy Heumann nasceu no Brooklyn (distrito de Nova Iorque, nos Estados Unidos), filha de Werner e Ilse Heumann, que eram imigrantes judeus alemães. Ela é a mais velha de três filhos. Sua mãe veio da Alemanha para os Estados Unidos em 1935, enquanto seu pai veio em 1934. Judy perdeu seus avós e bisavós na guerra. Ela é irmã de Joseph Heumann, professor de cinema e autor.

Ela teve poliomielite aos 18 meses de idade e usou uma cadeira de rodas a maior parte de sua vida. Judy teve que lutar repetidamente para ser incluída no sistema educacional. A escola pública local recusou-se a permitir que ela frequentasse, chamando-a de risco de incêndio devido à sua incapacidade de andar. Em vez disso, ela estudou em casa por três anos, recebendo instrução de uma hora, duas vezes por semana. A mãe de Judy, Ilsa Heumann, uma ativista comunitária por mérito próprio, contestou a decisão. Assim, na quarta série, Judy foi autorizada a ir para uma escola especial para crianças deficientes. De acordo com a política da cidade, Judy deveria retornar à instrução em casa para o ensino médio. A mãe de Judy protestou contra essa política com outros pais que pressionaram a escola o suficiente para reverter a política. Judy entrou no ensino médio em 1961.

Judy frequentou o Camp Jened, um acampamento para crianças com deficiência, em Hunter, Nova York, nos Estados Unidos, todo verão, dos 9 aos 18 anos. A experiência de acampamento de Judy trouxe a ela uma maior consciência da conexão da experiência com deficiência. O que mais tarde a levou a dizer: "Tivemos a mesma alegria juntos, a mesma raiva pela forma como fomos tratados e as mesmas frustrações pelas oportunidades que não tivemos". Em Camp Jened, Judy conheceu Bobbi Linn e Freida Tankus, com quem ela trabalharia mais tarde como ativistas dos direitos das pessoas com deficiência. O documentário Crip Camp, de 2020, apresenta campistas de Camp Jened, incluindo Judy.

Faculdade
Judy Heumann começou a fazer grandes movimentos em direção aos direitos das pessoas com deficiência enquanto frequentava a Universidade de Long Island. Ela organizou comícios e protestos com outros alunos com e sem deficiência, reivindicando o acesso às suas salas de aula por rampas e o direito de morar em um dormitório. Judy estudou fonoaudiologia.

Judy Heumann vs. Conselho de Educação da Cidade de Nova York
Em 1970, foi negada a Judy Heumann sua licença de professora na cidade de Nova York, porque o Conselho não acreditava que ela conseguisse atuar eficiente para evacuar os alunos em caso de incêndio. Ela processou o Conselho de Educação com base em discriminação. Um jornal local publicou a manchete "Você pode ser presidente, mas não professor, se tiver pólio". O caso foi resolvido sem julgamento e Judy se tornou a primeira usuária de cadeira de rodas a ser professora na cidade de Nova York, e lecionou no ensino fundamental por três anos.

Trabalho de política e advocacia

Desativado em Ação
Judy recebeu muitas correspondências de pessoas com deficiência em todo o país devido à cobertura da imprensa enquanto processava o Conselho de Educação. Muitos escreveram sobre suas experiências com discriminação por causa de suas deficiências. Com base nas manifestações de apoio e nas cartas, em 1970, Judy e vários amigos fundaram a Disabled in Action (DIA), uma organização que se concentrava em garantir a proteção de pessoas com deficiência sob as leis de direitos civis por meio de protesto político. Foi originalmente chamada de Handicapped in Action, mas Judy não gostou desse nome e fez lobby para mudá-lo. As primeiras versões da Lei de Reabilitação de 1973 foram vetadas pelo presidente Richard Nixon, em outubro de 1972 e em março de 1973. Em 1972, a DIA organizou uma manifestação na cidade de Nova York contra um dos vetos. Liderados por Judy, oitenta ativistas pararam o trânsito da Madison Avenue.

Centro de Vida Independente
Ed Roberts pediu a Judy que se mudasse para a Califórnia para trabalhar no Center for Independent Living, onde ela atuou como vice-diretora de 1975 a 1982.

504 Sit-in
Em 1977, Joseph Califano, Secretário de Saúde, Educação e Bem-Estar dos EUA, recusou-se a assinar regulamentos significativos para a Seção 504 da Lei de Reabilitação de 1973, que foi a primeira proteção dos direitos civis federais dos EUA para pessoas com deficiência. Califano emitiu ordens de que nenhuma refeição ou medicamento seria permitido no prédio federal do HEW, para forçar a saída dos manifestantes. Os manifestantes então contataram a Delancey Street Foundation e o Exército de Salvação, que concordaram em levar comida para eles no dia seguinte. A colega manifestante Kitty Cone desenvolveu uma maneira de manter a medicação resfriada, colocando uma caixa sobre o aparelho de ar condicionado para armazenar a medicação dos manifestantes deficientes. Além disso, os manifestantes receberam apoio do Partido dos Panteras Negras após receberem uma ligação de Brad Lomax, um manifestante deficiente com esclerose múltipla e membro do Partido dos Panteras Negras. Brad convocou os Panteras Negras para apoiar os manifestantes com refeições quentes e lanches durante o protesto. Depois de um ultimato, em 5 de abril de 1977, as manifestações ocorreram em dez cidades dos Estados Unidos incluindo o início do 504 Sit-in no Escritório de São Francisco do Departamento de Saúde, Educação e Bem-Estar dos Estados Unidos. Este protesto, liderado por Judy Heumann e organizado por Kitty Cone, durou até 4 de maio de 1977, num total de 28 dias, com cerca de 125 a 150 pessoas se recusando a sair. É a ocupação mais longa em um prédio federal, desde 2021. Joseph Califano assinou a lei de Educação para todas as crianças deficientes e a Seção 504, em 28 de abril de 1977.

Instituto Mundial sobre Deficiência
Judy Heumann co-fundou o World Institute on Disability, com Ed Roberts e Joan Leon, em 1983, sendo co-diretora até 1993.

Departamento de Serviços para Deficientes
A Prefeita Fenty, do Distrito de Columbia, nomeou Judy Heumann como a primeira Diretora do Departamento de Serviços para Deficientes, onde ela era responsável pela Administração de Deficiências do Desenvolvimento e pela Administração de Serviços de Reabilitação.

Administração Clinton
Judy Heumann serviu no governo Clinton como secretária adjunta do Escritório de Educação Especial e Serviços de Reabilitação, do Departamento de Educação dos Estados Unidos, de 1993 a 2001.

Banco Mundial
De 2002 a 2006, Judy Heumann atuou como a primeira Conselheira sobre Deficiência e Desenvolvimento do Grupo Banco Mundial, liderando o trabalho do Banco Mundial sobre deficiência. Ela trabalhou para expandir o conhecimento e a capacidade do Banco Mundial para trabalhar com governos e a sociedade civil na inclusão de pessoas com deficiência no Banco. Além disso, participou de discussões com os países clientes, realizou trabalho analítico baseado no país e ofereceu apoio para melhorar as políticas, programas e projetos que permitam que pessoas com deficiência em todo o mundo vivam e trabalhem no contexto econômico e social de suas comunidades.

Conselheiro Especial

Em 2010, Judy Heumann tornou-se Conselheira Especial sobre Direitos Internacionais de Deficientes do Departamento de Estado dos EUA, nomeada pelo presidente Barack Obama. Judy foi a primeira pessoa a ocupar esse cargo, e serviu de 2010 a 2017. Em 20 de janeiro de 2017, Judy deixou seu cargo no Departamento de Estado com a mudança de governo. A função de Conselheiro Especial foi desativada pelo Secretário de Estado dos Estados Unidos, Rex Tillerson, em 2017.

Fundação Ford
De setembro de 2017 a abril de 2019, Judy Heumann foi membro sênior da Fundação Ford. Na Ford, ela trabalhou para ajudar a promover a inclusão da deficiência no trabalho da Fundação. Ela também promoveu a inclusão intencional da deficiência no trabalho filantrópico. Judy produziu um artigo co-escrito por Katherine Salinas e Michellie Hess intitulado "Roteiro para inclusão: mudando a face da deficiência na mídia". Este artigo explora a falta de representação de pessoas com deficiência na frente e atrás das câmeras, bem como estereótipos proeminentes de personagens com deficiência quando representados na mídia, e conclui com um apelo à ação para aumentar a representação de pessoas com deficiência na mídia.

Autor
O livro de Judy Heumann, Ser Heumann: memórias impenitentes de uma ativista dos direitos das pessoas com deficiência, foi publicado em fevereiro de 2020.

Vida pessoal e morte
Judy não vê sua deficiência como uma tragédia, dizendo: "A deficiência só se torna uma tragédia para mim quando a sociedade falha em fornecer as coisas de que precisamos para levar nossas vidas - oportunidades de emprego ou prédios sem barreiras, por exemplo. Não é uma tragédia para mim estar vivendo em uma cadeira de rodas."

Judy Heumann foi casada com Jorge Pineda e mora em Washington, DC.

Judith, morreu no dia 4 de março de 2023, aos 75 anos, em Washington, D.C., Estados Unidos.

Meios de comunicação

 .
 The 2008 documentary The Power of 504 prominently features Heumann.
 Heumann appears in the 2011 documentary Lives Worth Living.
 Heumann delivered a TEDTalk in 2017.
 Comedy Central made a 2018 episode of Drunk History on the 504 Sit-in, with Heumann played by Ali Stroker.
 Heumann was interviewed by Trevor Noah on The Daily Show in 2020.
 Heumann is featured in the 2020 documentary Crip Camp.
 Heumann was interviewed by the Urban Institute.
 Heumann was interviewed by the Center for Jewish History.

Prêmios e reconhecimentos

 2022: Prêmio Pioneiro Humanitário da Organização do Dia do Empreendedorismo Feminino . Recebido nas Nações Unidas, celebrando-a como pioneira e inovadora em seu campo. O prestigioso prêmio, também reconhecido pelo Congresso dos Estados Unidos, destaca as mulheres empreendedoras e o impacto significativo que elas estão tendo no mundo.
 2022: Nomeada uma das 100 Mulheres da BBC.
 2020: Prêmios Henry Viscardi Achievement.
 2020: Prêmio Critics' Choice Documentary Award como um dos "Sujeitos Vivos Mais Convincentes de um Documentário", em relação ao documentário Crip Camp.
 2018: Prêmio do Presidente da Society for Disability Studies.
 2017: Prêmio InterAction Disability Inclusion, em reconhecimento ao grande impacto de Heumann na inclusão da deficiência no desenvolvimento internacional.
 2014: O Rotary Club de Berkeley concedeu seu prêmio anual Rotary Peace Grove a Heumann e ao falecido Ed Roberts, outro ativista dos direitos das pessoas com deficiência.
 Max Starkloff Lifetime Achievement Award do Conselho Nacional de Vida Independente Em reconhecimento a uma vida inteira de trabalho árduo e liderança dedicados ao avanço dos Movimentos de Vida Independente e dos Direitos da Deficiência.

Heumann recebeu sete doutorados honorários:

 1994 - Doutorado Honorário em Letras Humanas, Universidade de Long Island.
 2004 - Doutorado Honorário do Serviço Público, Universidade de Toledo, Ohio.
 2001 - Doutorado Honorário em Administração Pública, Universidade de Illinois em Urbana-Champaign.
 2018 - Grau Honorário de Doutora em Letras Humanas, Brooklyn College.
 2019 - Doutorado Honorário em Educação, Middlebury College.
 2019 - Doutorado Honorário em Humanidades, Rowan University.
 2022 - Doutorado Honorário em Letras Humanas,  Universidade de Nova York.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022
Oficiais do Departamento de Educação dos Estados Unidos
Pessoas vivas
Nascidos em 1947

Judith Heumann


Kup Hrvatske za muškarce u dvoranskom hokeju za sezonu 2017./18. je četvrti put zaredom osvojila Zelina iz Svetog Ivana Zeline.
Natjecanje je održano 17. prosinca 2017.

Sudionici
 Concoerdia 1906 - Zagreb
 Jedinstvo  - Zagreb
 Marathon - Zagreb
 Mladost - Zagreb
 Spartanac - Split
 Trešnjevka - Zagreb
 Zelina - Sveti Ivan Zelina
 Zrinjevac - Zagreb

Rezultati

Povezani članci
 Prvenstvo Hrvatske u dvoranskom hokeju 2018.
 Kup Hrvatske u hokeju na travi za muškarce 2018.

Vanjske poveznice

Izvori

 hhs-chf.hr, ZVJEŠĆE VODITELJA NATJECANJA - KUP HRVATSKE 2017 - SENIORI, br. 264 / 17 , objavljeno 20. prosinca 2017., preuzeto 31. prosinca 2017.

2017

Kup Hrvatske u dvoranskom hokeju za muškarce 2017.


Sebastian Boenisch (, ; n. 1 februarie 1987) (cunoscut anterior ca Pniowski ) este un polonez fotbalist care joacă pe postul de fundaș stânga pentru TSV 1860 München și la echipa națională a Poloniei.

Începutul carierei
Boenisch s-a născut la Gliwice, în Silezia Superioară. Străbunicul său a fost de origine germană. În 1988 a emigrat cu familia lui și după un timp în Dortmund, familia s-a stabilit în Heiligenhaus în landul Niederbergisches din Bergisches Land în Renania de Nord-Westfalia. Boenisch și-a schimbat vechiul nume de familie, Pniowski, pentru că tatălui său i s-a refuzat un loc de muncă din cauza numelui de familie polonez.

Cariera la club

Werder Bremen

Pe 1 septembrie 2007 a ajuns la Werder Bremen, fiind transferat pentru o sumă de aproximativ 3 milioane de euro, semnând un contract pe patru ani, care dura până în 2011. Boenisch a suferit o accidentare la genunchi în timpul unui meci U21, atunci când a reprezentânt Germania, După o lună de pauză, Boenisch și-a revenit și pe 16 februarie 2008 a intrat teren în minutul 84 în locul lui Aaron Hunt, în victoria cu scorul de 2-0 obținută în fața lui Nürnberg. Jocul său a fost criticat de adversari. Accidentarea la ligament a recidivat și l-a ținut pe tușă pentru restul sezonului, fiind una din rezervele neutilizate în ultimul joc al sezonului.

Sezonul următor, după ce a suferit o accidentare înainte de noul sezon, a devenit titular în prima echipă. De-a lungul celor cinci ani petrecuți la Werder Bremen, Boenisch a fost, de obicei, plasat pe partea stângă a apărării. Deși nu a câștigat Cupa UEFA, fiind învins de Șahtior în finală, clubul a câștigat DFB-Pokal, după ce a învins Bayer Leverkusen cu 1-0, fiind primul titlu al lui Boenisch.

Sezonul următor, el a suferit o accidentare la spate, care l-a făcut să rateze meciul de deschidere al sezonului. Boenisch a suferit anterior o accidentare la gleznă la CE U-21, urmată de o nouă accidentare după o coliziune cu Carlos Zambrano la genunchiul drept. Spre sfârșitul sezonului, Boenisch a purtat discuții privind semnarea unui nou prelungirea contractului.

Bayer Leverkusen
Pe 4 noiembrie 2012, Boenisch a ajuns la Bayer 04 Leverkusen, primul său gol venind împotriva lui Frankfurt pe 19 ianuarie 2013. Boenisch a semnat un nou contract cu Werkself pe 4 februarie 2013, care expiră în iunie 2016. Clubul Fortuna Düsseldorf a fost înfuriat de decizia sa, așteptându-se ca jucătorul să aleagă echipa lor. În meciul dintre Bayer și Fortuna, Boenisch a fost acuzat de spionaj de președintele lor, Paul Jäger. Ca răspuns, Boenisch a insistat el nu este un spion.

Meciuri la națională

Palmares

Werder Bremen
 Bundesliga: locul secund 2007-08
 Cupa UEFA: locul secund 2008-09
 DFB-Pokal: 2008-09

Germania U-21
 Campionatul European de Fotbal: 2009

Viața personală
Seeman este logodit cu Tatjana Batinić, Miss Austria 2006. Cei doi s-au întâlnit prima dată la sfârșitul anului 2009. Cuplul așteaptă să se căsătorească în vară.

Note

Legături externe
  (germană)

Nașteri în 1987
Fotbaliști ai Bayer Leverkusen
Fotbaliști ai SV Werder Bremen
Fotbaliști germani
Fotbaliști internaționali polonezi
Sportivi polonezi în viață

Sebastian Boenisch


Web@cademie, fondată în 2010, este o universitate tehnică de informatică din Le Kremlin-Bicêtre, Lyon, Nancy, Strasbourg, (Franța). Pregătește dezvoltatori web.

Vezi și
IONIS Education Group

Legături externe
 Web@cademie Web

Universități din Franța
Universități tehnice
Fondări în 2010

Web@cademie


Corallinophycidae incertae sedis, postoje pet rodova sa šest vrsta crvenih algi nesigurnog položaja unutar podrazreda Corallinophycidae, razred Florideophyceae. Jedini živi predstavnik je vrsta Corallinapetra novaezelandiae, dok su vrste svih ostalih rodova fosilne.

Rodovi i broj vrsta
 †Chihsienella Y.Z.Liang & R.C.Tsao, 1974, nom. inval. (1)
 †Cuneiphycus J.H.Johnson, 1960   (2)
 †Paracolonnella Y.Z.Liang & R.C.Tsao, 1974 (1)
 †Pseudaethesolithon G.F.Elliott, 1971 (1)

Izvori

Corallinophycidae

Corallinophycidae incertae sedis


Last Pizza Slice, bolje poznati pod akronimom LPS, slovenski je band. Predstavljat će Sloveniju na Pjesmi Eurovizije 2022. s pjesmom Disko.

Karijera
Band je formiran 2018. godine u Celju, u prostorijama glazbene učionice u Jezičnoj gimnaziji.

2022: Pjesma Eurovizije
Radiotelevizija Slovenija objavila je 26. studenog 2021. kako je LPS odabran među 24 izvođača koji će se natjecati za predstavljanje Slovenije na Pjesmi Eurovizije 2022. Band je osvojio treći duel na natjecanju te su nastavili u finale. Nakon što su pobijedili u finalu, dobivaju mogućnost predstavljanja Slovenije na Pjesmi Eurovizije 2022. u Torinu sa pjesmom Disko.

Članovi banda

 Filip Vidušin – pjevač
 Gašper Hlupič – bubnjevi
 Mark Semeja – električna gitara
 Zala Velenšek – bass, tenor i alto saxophone
 Žiga Žvižej – električne klavijature

Izvori

Slovenski glazbeni sastavi
Eurovizijski izvođači

Last Pizza Slice


Karanebili, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 122 km, Kozan ilçesine uzaklıktadır.

Nüfus

Kozan'ın mahalleleri

Karanebili, Kozan


fue un cortesano y escritor japonés durante el , consejero de cinco emperadores. Luchó en defensa de la Corte del Sur durante el período Nanbokuchō, como miembro de la rama Murakami del clan Minamoto. Escribió algunas de sus obras más grandes e importantes durante el reino del Emperador Go-Daigo, bajo el cual propuso una serie de reformas y logró que se revivieran o restauraran sistemas políticos y económicos creados varios siglos antes. Compuso una historia de Japón y varias obras en las que defendió el derecho de Go-Daigo a ocupar el trono.

Ideas políticas
Kitabatake, en sus escritos, mostraba una fuerte aversión hacia el clan Ashikaga, la familia gobernante en el momento que ostentaba la posición de shogun y mantenía una rivalidad en la corte imperial conocida como la Corte del Norte. Esta aversión no se basaba únicamente en que eran más guerreros que nobles (y, por consiguiente, eran torpes y cerriles en la Corte) sino que los Ashikaga pertenecían a una rama menos distinguida del famoso clan Minamoto que la rama Murakami, a la que pertenecía el mismo Kitabatake. En particular, le desagradaba Ashikaga Takauji, el primer shogun Ashikaga, quien al principio había apoyado el reclamo de Go-Daigo por el trono, pero que al final se había unido a la Corte del Norte y había prometido destruir a todos los que apoyaran la Corte del Sur del Emperador.

Kitabatake también escribió de manera negativa sobre Nitta Yoshisada, uno de los militares de Go-Daigo más importantes. Veía a Nitta como un guerrero, que se diferenciaba muy poco de los shoguns, y también lo acusaba de no haber acudido cuando el emperador lo había necesitado. Según Kitabatake, si Nitta hubiese estado más disponible en el sur del país, en vez de estar peleando sus propias batallas en el norte, podría haberse evitado la muerte de Kitabatake Akiie, el hijo de Chikafusa.

Últimos años y fallecimiento
Cuando Go-Daigo falleció en 1339, Chikafusa se encontraba sitiado en su baluarte en la provincia de Hitachi. Envió copias de sus obras más importantes al nuevo emperador, Go-Murakami, de doce años de edad, para aconsejarlo a él y a sus consejeros. Aunque se lo reconoce por sus obras escritas y su trabajo como consejero imperial, Kitabatake también fue un comandante competente en la guerra, y desobedeció a las órdenes superiores del shogun en varias ocasiones. El asedio de Hitachi duró cuatro años, y pese a que su fortaleza finalmente se rindió ante los partidarios del shogun, Kitabatake escapó a Yoshino, la capital de la Corte del Sur, donde aconsejó al emperador hasta su propio fallecimiento, en 1354.

Legado
Chikafusa es considerado uno de los hombres más importantes de su época, junto con su rival Ashikaga Takauji. Aunque sus obras están muy influenciadas por sus experiencias personales y sus opiniones políticas, son de los recuentos más detallados que están disponibles sobre la historia del gobierno feudal en Japón y de la línea real de los emperadores.

Obras
En sus obras sobre el linaje imperial legítimo, Kitabatake abarcó el tema de la posesión de las tierras. En un documento señaló que el Shugo y el Jitō provincial estaban "hambrientos por las tierras", y escribió que la creación de este sistema en 1190 alteró el estado tradicional del país y causó que se perdiera el arte de gobernar.

Aunque los detalles completos de sus ideas y reformas son desconocidos, se cree que Kitabatake deseaba un regreso a las estructuras gubernamentales aplicadas durante la Taihō Era, en 702, antes del crecimiento del feudalismo y del poder militar. Reconoció que ciertos privilegios ganados por los bushi (las familias de guerreros más importantes) y los kuge (los nobles de la corte) en esa época no debían ser revocados, pero sí era importante que se abolieran los sistemas de regímenes de propiedades y recolección de impuestos que apoyaban el poder de los bushi. Kitabatake veía a los bushi, y por lo tanto al bakufu (shogunato), el gobierno militar, como enemigos del emperador.

En 1339, escribió Jinnō Shōtōki (神皇正統記), en el cual relató la historia de Japón mediante el análisis de los reinos imperiales, desde los primeros emperadores míticos y semi-legendarios hasta Go-Daigo y su sucesor, Go-Murakami. Estaba dirigido hacia el joven emperador Go-Murakami, como una guía, y servía además como un tratado defensor de la legitimidad de la Corte del Sur. Fue escrito en su mayoría de manera informal, y recopilado y editado en 1343. Uno de los problemas que trataba era la distribución caótica y desbalanceada de la tierra, de lo cual culpaba al gobierno; también culpaba a los oficiales del gobierno y a los señores feudales que reclamaban la tierra. Señaló que buscar recompensas no era un comportamiento adecuado, y que lo que debía hacer un guerrero era renunciar a la tierra e incluso a su propia vida en honor al deber. También sostuvo que el caos del feudalismo derivaba, en última instancia, de un número de personas ilimitado que reclamaba una cantidad limitada de tierra.

La otra obra célebre de Kitabatake, Shokugen-shō, también fue escrita en 1339, y se basó en su mayoría en las memorias del autor, ya que este, sitiado en su provincia natal, no podía investigar en la Corte. Esta obra describió los orígenes y la organización de las oficinas gubernamentales y sus estructuras, además de las opiniones del autor sobre la promoción y la designación de los oficiales.

Referencias

Bibliografía
  Iwao, Seiichi, Teizō Iyanaga, Susumu Ishii, Shōichirō Yoshida, et al. (2002).  Dictionnaire historique du Japon. París: Maisonneuve & Larose. 10-ISBN 2-706-81632-5; 13-ISBN 978-2-706-81632-1;  OCLC 51096469
 McGready, Ian, ed. (1995). Great Thinkers of the Eastern World. (H. Paul Varley, "Kitabatake Chikafusa."). Nueva York: Harper Collins. ISBN 0062700855
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1962).  Sovereiegn and Subject. Kioto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 1014075
 Sansom, George.  (1961).  Stanford: Stanford University Press. 10-ISBN 0-804-70525-9; 13-ISBN 978-0-804-70525-7; OCLC 43483194

Enlaces externos
Biografía de Kitabatake Chikafusa  en Samurai-Archives.com (en inglés)

Historiadores de Japón
Escritores de Japón del siglo XIV
Clan Minamoto

Kitabatake Chikafusa


اتحاد الكتاب والصحفيين العراقيين في المهجر هو اتحاد مهني مسجل في كندا قام بانشاءه الكاتب والسياسي العراقي المستقل رياض الحسيني حيث ضم شخصيات معروفة في الوسط الصحفي والإعلامي طغت على غالبيتهم معارضتهم لنظام صدام حسين.

وصلة خارجية
 اتحاد الكتاب العراقيين
 موقع الزقورة

المصادر

كتاب وكاتبات عراقيون
منظمات مقرها في كندا