As Relações entre a Arábia Saudita e o Canadá são as relações diplomáticas estabelecidas entre o Reino da Arábia Saudita e o Canadá. Os dois países compartilham laços econômicos robustos; A Arábia Saudita representa o segundo maior parceiro comercial do Canadá no Oriente Médio, uma relação que foi reforçada em fevereiro de 2014 com a compra de armas canadenses no valor de C$ 15 bilhões pela Arábia Saudita. Até agosto de 2018, havia mais de 16.000 estudantes sauditas bolsistas do governo no Canadá.

As relações entre os dois azedaram gradualmente após uma disputa diplomática que foi desencadeada pelo pedido do Governo do Canadá para a libertação imediata do blogueiro Raif Badawi e sua irmã Samar Badawi via Twitter em 5 de agosto de 2018 por questões de direitos humanos. Em resposta, a Arábia Saudita acusou o Canadá de interferir em seus assuntos internos e expulsou o embaixador canadense na Arábia Saudita em Riade, declarando-o Persona non grata, e dando-lhe 48 horas para deixar o país. Também chamou de volta seu próprio embaixador de Ottawa, suspendeu todo o novo comércio (exceto as vendas de petróleo), congelou toda a Arábia Sauditavoos de e para Toronto e bolsas canceladas para milhares de estudantes sauditas no Canadá.

Relações entre Arábia Saudita e Canadá


Franc-Tireur est un hebdomadaire politique français lancé en novembre 2021 par Christophe Barbier et Éric Decouty et dirigé par Caroline Fourest depuis avril 2022.

Il affirme avoir pour ligne éditoriale la lutte contre l'extrémisme, le populisme, l'obscurantisme ou encore les anti-vaccins.

En novembre 2022, il avait  auxquels s'ajoutent entre 20 000 et 30 000 acheteurs d'exemplaires-papiers vendus en kiosques chaque semaine.

Il est détenu par le milliardaire Daniel Křetínský via sa holding Czech Media Invest. Son siège est situé à Levallois-Perret.

Histoire
Il porte le nom du journal Franc-Tireur, un journal de la Résistance, né pendant la Seconde Guerre mondiale.

Le journal est financé par le milliardaire tchèque Daniel Křetínský. Dès , une campagne de préabonnement est lancée sur les réseaux sociaux, entre autres par Christophe Barbier : celle-ci attire alors un millier de souscripteurs. Après un  en octobre, le premier numéro sort le  et est imprimé à  dont  sont vendus.

En avril 2022, Caroline Fourest remplace Christophe Barbier à la direction éditoriale (ce dernier conservant un rôle d'éditorialiste), tandis que Raphaël Enthoven devient conseiller de la rédaction. En juillet de la même année, Pauline Delassus, ancienne journaliste de Paris Match, est nommée rédactrice en chef, avant d'être remplacée en septembre 2023 par Valia Breitembruch, tandis que Benjamin Sire, en plus de superviser l'actualité, devient le second éditorialiste, avec Christophe Barbier.

Ligne éditoriale
Selon son fondateur, le journal est « anti-Zemmour, anti-extrême droite et anti-extrême gauche ».

Le journal revendique être contre l'extrémisme, les populismes ou la cancel culture.

Il se réclame d'un « féminisme universaliste ». Parmi ses sujets de prédilection, on trouve l'actualité politique et internationale.

Accusation de plagiat
Un article dArrêt sur images de  accuse le journal de plagiat concernant son article  par Fiammetta Venner.

Notes et références

Lien externe

Presse politique en France
Presse hebdomadaire en France

Franc-Tireur (hebdomadaire)


El KAI KT-1 Woongbi (en Hangul: KT-1 웅비)  es una aeronave turbohélice de fabricación surcoreana construida por Korean Aerospace Industries,  para ser empleada por la Fuerza Aérea de la República de Corea en el entrenamiento primario e intermedio de sus alumnos.

Diseño y desarrollo

El desarrollo se inició con el programa KTX de la  Fuerza Aérea de la República de Corea, en el año 1988. Se fabricaron un total de 9 prototipos, realizándose el primer vuelo en noviembre de 1991. En 1995 el proyecto pasó a denominarse de modo oficial como Woongbi. En 1998 se realizó el último de los vuelos de prueba. En 1999 se firmó el contrato de compra, por un total de 85 aparatos, con opción a 20 unidades a mayores.

KAI logró vender 7 aeronaves a Indonesia en abril de 2003 en un contrato valorado en 60 millones de dólares, al que se le añadieron 5 más en mayo de 2005.

En junio de 2007, Corea del Sur y Turquía lograron pactar un acuerdo para exportar 40 (+15) unidades del KT-1, así como la tecnología del tanque K2 Black Panther, por un total de 500.000.000.000 ₩.

En noviembre de 2012, los Gobiernos de Corea del Sur y Perú firmaron un convenio para producir en forma conjunta 20 aviones de instrucción básica modelo KT-1P, por 208 millones de dólares, además de la capacitación del personal peruano a cargo de su mantenimiento.

Variantes
KTX-1 Yeo-myung
Protototipos, cada uno con una motorización diferente.

KA-1
Versión armada.

KT-1B
Versión de exportación para Indonesia

KT-1C
Versión modernizada.

KT-1T
Versión de exportación para Turquía

KT-1P
Versión de exportación para Perú

Usuarios

 Fuerza Aérea Indonesia 12 (1 accidentado)

 Fuerza Aérea de la República de Corea 88 KT-1 + 20 KA-1

 Fuerza Aérea Turca 40 (+15 opcionales)

 Fuerza Aérea del Perú 4 (+16 coproducción). El 21 de octubre de 2014 se hizo la entrega oficial de las 2 primeras aeronaves KT1P fabricadas en Corea y 2 más se entregaron en noviembre de 2014. A mediados de noviembre de 2015 se han completado 16 unidades de las 24 aeronaves contratadas, 16 aeronaves fueron coproducidas en el Perú por el SEMAN de la FAP.

 Fuerza Aérea de Senegal 2 (2 más pedidos). En abril de 2020 se hizo entrega de los 2 primeros ejemplares de un pedido de 4.

Características técnicas
Según Jane's All The World's Aircraft 2003–2004

Características generales
 Tripulación: dos en tándem
 Longitud: 10,26 m (33 pies 8 pulgadas)
 Envergadura: 10,59 m (34 pies 9 pulgadas)
 Altura: 3,68 m (12 pies 1 pulg.)
 Área del ala: 16.01 m² (172.3 pies cuadrados)
 Peso en vacío: 1.910 kg (4.210 lb)
 Peso cargado: 2,540 kg (5,600 lb)
 Max. peso de despegue: 3,311 kg (7,300 lb [38])
 Planta motriz: 1 × Pratt & Whitney Canada PT6A-62, 950 hp (708 kW)

Actuación

 Velocidad máxima: 574 km / h (310 nudos, 357 mph) (IAS)
 Alcance: 1,333 km (720 nmi, 828 mi) a 7,620 m (25,000 ft), combustible interno máximo
 Techo de servicio: 11,580 m (38,000 pies)
 Velocidad de ascenso: 16.2 m / s (3,180 pies / min)

Véase también

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 KT-1 Woongbi Korean Basic Trainer on GlobalSecurity.org
 SEMAN

KT-1
Aeronaves de ala baja
Aviones tractores monomotores
Aeronaves monomotor turbohélice
Aviones entrenadores militares de Corea del Sur de los años 1990
Aeronaves de SEMAN

KAI KT-1 Woongbi


ACF Brescia Femminile er en italiensk fodboldklub for kvinder, baseret i Capriolo, i nærheden af Brescia. Klubben blev etableret i 1995 som FCF Capriolo Arredamenti Ostilio. I 2000 flyttede den til Bergamo, hvor de spillede i fem sæsoner som ACF Pro Bergamo. Holdet fik sit nuværende navn i 2005, da det flyttede tilbage til Capriolo.

I 2009 rykkede Brescia op i Serie A for første gang. I deres første sæson på topniveau endte de på en niendeplads og undgik nedrykning. I 2010-11 sæsonen var Brescia et overraskelseshold i ligaen, hvor de konkurrerede mod UPC Tavagnacco for at kvalificere sig til deltagelse i Champions League. Brescia endte på en tredjeplads, og holdets angriber Daniela Sabatino scorede næstflest mål i sæsonen med 25 mål, kun et mindre end  topscoreren Patrizia Panico.

Aktuel trup

Hæder
Serie A mestre: 2014, 2016
Italian Women's Cup vindere: 2012, 2015
Super Cup vindere: 2014, 2015

Referencer

Kvindefodboldklubber i Italien
Etableret i 1995
Brescia

ACF Brescia Femminile


Jákup Andrias Vang (født 21. januar 1882 på Kaldbak, død 20. marts 1964) var en færøsk bonde og politiker (SB). Han var valgt til Lagtinget fra Suðurstreymoy 1924–1928.

Vang var far til politikeren Hanus við Høgadalsá.

Referencer
Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 355–356. (PDF )

Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Politikere fra Sambandsflokkurin
Landmænd fra Færøerne
Personer fra Strømø

Jákup Andrias Vang


Çanakkale Savaşı deniz harekâtları, I. Dünya Savaşı'nda İtilaf Devletleri'nin Birleşik Filo ile savunmada kalan Osmanlı İmparatorluğu kara topçusu arasında 19 Şubat 1915'ten 18 Mart 1915'e kadar Çanakkale Boğazı'nda yapılan bir dizi deniz operasyonudur. Birleşik Filo'nun Çanakkale Boğazı'na karşı yaptığı 18 Mart tarihli en geniş kapsamlı saldırı, harekâtın son operasyonudur ve birçok kaynakta 18 Mart Deniz Savaşı olarak geçmektedir.

İtilaf Devletleri, Churchill'in çabalarıyla sadece donanmayla Çanakkale Boğazı'nı geçerek İstanbul önlerine ulaşmak ve Almanya ile ittifak olan Osmanlı İmparatorluğu'nu tek darbeyle teslime zorlama planını kabul etmişlerdir. Bu harekât için oluşturulan Birleşik Filo 3 Kasım 1914'te Boğaz'a karşı taarruzlarına başlamıştır. Boğaz'daki mayın ve topçu savunmasını çökertmek için asıl girişim 18 Mart 1915 tarihinde yapılmıştır. Bu muharebede Birleşik Filo'ya dahil üç zırhlı batmış, dört zırhlı da ağır biçimde hasar görerek savaş dışı kalmıştır. Birkaç gün içinde İtilaf Devletleri, Çanakkale Boğazı'nın sadece donanmayla geçilemeyeceğini, ancak kara ordusu ile Gelibolu Yarımadası'nın işgal edilmesiyle boğazın açılabileceğine karar vermiştir. Bu kararla 23 Nisan 1915`te planlanan saldırı harekatı, olumsuz hava koşulları nedeniyle 25 Nisan 1915 Gününe ertelenmiş ve 25 Nisan 1915 Günü çıkarma harekatı başlamıştır.

Savaş öncesi
I. Dünya Savaşı, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun 28 Temmuz 1914 tarihinde Belgrad'ı bombalamasıyla fiilen başlamıştı. Osmanlı İmparatorluğu ise Almanya'nın Rus İmparatorluğu'na savaş ilan etmesinden bir gün sonra, 2 Ağustos 1914 günü Almanya ile bir ittifak antlaşması imzalamıştır. Antlaşmanın imzalanmasında Osmanlı İmparatorluğu'nun savaş hazırlıkları tamamlanana kadar tarafsız görünmesine karar verilmiştir. Diğer deyişle antlaşma gizli tutuldu, Osmanlı "silahlı tarafsızlık" ilan etti. Ertesi gün ise seferberlik hazırlıklarına başlanmıştır. Bu arada Alman Akdeniz Tümeni, Almanya'nın 4 Ağustos'ta Belçika'ya saldırmasıyla filodaki ana gemiler muharebe kruvazörü Goeben ile hafif kruvazör Breslau, Birleşik Krallık kontrolündeki Cebelitarık'tan ya da Süveyş Kanalı üzerinden Akdeniz dışına çıkamaz duruma gelmiştir. Bunun üzerine Amiral Wilhelm Souchon 8 Ağustos'ta İstanbul'a gitmeye karar vermiştir. Peşlerindeki Birleşik Krallık Filosu önünde çekilen gemiler, 10 Ağustos'ta Çanakkale Boğazı önlerinde gelmiştir. Enver Paşa Çanakkale Müstahkem Mevkii Komutanlığı'na "Gemilerin bekletilmeksizin içeri alınması" talimatını vermiştir. Gemiler 3 Ağustos'ta İstanbul önlerine gelmiş bulunmaktadır. Uluslararası antlaşmalar gereği bu gemilerin ya 24 saat içinde Osmanlı karasuları dışına çıkacak ya da silahtan arındırılarak enterne edilecektir. Ancak Alman büyük elçisinin şiddetle karşı çıkışı üzerine gemilerin Osmanlı İmparatorluğu'nca satın alındığının ilan edilmesi gibi bir çözüme gidilmiştir. Gemilere Osmanlı bayrağı çekilir. Goebenin adı Yavuz, Breslaunun adı da Midilli olmuştur. Bunun üzerine Birleşik Krallık, Çanakkale Boğazı çıkışını ablukaya alma kararı vermiştir. Bu tarihe kadar Malta Üs Komutanı olan İngiliz Amiral Carden, 20 Eylül'de Abluka Filosu Komutanlığı'na atanmıştır. Emrinde Birleşik Krallık'ın Indomitable ve Indefatigable muharebe kruvazörleri, Dublin ile Glouchester hafif kruvazörleri, Fransız Verite ve Suffren zırhlıları, 12 muhrip ve 6 denizaltı bulunmaktadır.

Amiral Souchon'un 9 Eylül 1914 tarihinde Osmanlı Donanma Komutanlığı'na atanması ardından Amiral'in komutasındaki bir Osmanlı filosu Karadeniz Baskını olarak adlandırılan olayda 29 Ekim 1914 günü Karadeniz'e açılmış ve Rusya'nın Odessa, Sivastopol, Novorossisk  ve Feodosya limanlarını bombalamışlardır. Bu taarruz, Enver Paşa'nın 25 Ekim'de Amiral'e verdiği yazılı emre dayanmaktadır. Rusya'nın askeri tepkisi 1 Kasım 1914 günü Kafkasya üzerinden Osmanlı topraklarına taarruz etmek olmuştur. Aynı gün Birleşik Krallık gemileri İzmir'i ve Kızıldeniz'deki Akabe limanını bombaladılar. 3 Kasım'da Birleşik Krallık savaş gemileri Çanakkale Boğazı'ndaki dış kaleleri bombaladı. İki gün sonra Birleşik Krallık ve Fransa Osmanlı İmparatorluğu'na savaş ilan etti. Osmanlı hükûmeti nihayet 11 Kasım'da Üçlü İtilaf'a savaş ilan etti, üç gün sonra Padişah V. Mehmed, Sünni ve Şii Müslümanlara Batı güçlerine karşı cihat çağrısında bulundu.

Harekât kararı
İtilaf Devletleri'nin Çanakkale Boğazı'na karşı bir askerî harekât kararı almalarına varacak kilometre taşlarından biri Çar II. Nikolay'nın Birleşik Krallık'a yönelik talebidir. Çar bu talebinde Boğazlar'dan söz etmeden Osmanlı İmparatorluğu'na karşı bir askeri hareket ve askeri malzeme yardımı talep etmiştir. Birleşik Krallık Savaş Bakanı Lord Kitchener bu isteklerin askerî harekât yanına olumlu yanıt vermişti. Çarlık'ın böyle bir askeri hareketten beklentisi Osmanlı'nın Kafkasya'dan bir kısım birliğini çekmek zorunda bırakılması, bunun da Rusya'nın bu cephedeki yükünü hafifleteceğidir. Diğer önemli bir kilometre taşı ise Yunanistan Başbakanı Venizelos'un, bir çıkarma yapılması durumundan Yunanistan'ın bu harekâta askeri olarak katılabileceğini Birleşik Krallık'a bildirmesiydi. Venizelos, 19 Ağustos 1914 tarihinde Çanakkale Boğazı'na taarruz etmeye dayanan ayrıntılı bir planı Birleşik Krallık yetkililerine iletmiş, bu taarruza Yunanistan'ın da birlik verebileceğini belirtmişti. Ancak Venizelos'un planında Bulgaristan'ın da İstanbul'a saldırması koşulu vardı. Birleşik Krallık askeri makamları planı incelemiş ve fazla şarta bağlı olması dolayısıyla uygulanmasının olanaksız olduğu yönünde rapor vermişti. Bulgaristan meselesi son derece akıllıca seçilmiş bir koşuldur. Osmanlı Ordusu'na her türlü Alman desteği için kullanılabilir tek ulaşım yolu olan demiryolu Bulgaristan üzerinden geçmektedir. Bu destek hattının kesilmesi, ancak Bulgaristan'ın İtilaf Devletleri tarafına geçmesiyle olanaklıdır. Diğer yandan Birleşik Krallık'ın İstanbul Büyükelçisi Sir Louis Mallet, Ağustos ayında Boğazların yabancı savaş gemilerine kapatılmasının ardından Boğazların zorla geçilmesi yönünde bir öneriyi rapor etmiştir. Mallet, donanmanın geçmesinden sonra Boğazların kara birliklerince işgal edilmesi gerektiği görüşünü öne sürmekteydi. Bir yandan bu savaş planları yapılırken Birleşik Krallık Hükûmeti Osmanlı İmparatorluğu'nu savaşın dışında tutmaya çabalıyordu. Osmanlı savaşa girdiğinde ilk askerî harekâtının Süveyş Kanalı üzerine olacağı tahmin ediliyordu. Bu bölgeye Batı Cephesi'nden o sıralarda birlik kaydırılmasına olanak yoktu. Müstemlekelerden kuvvet aktarmak ise aylar alırdı. Diğer yandan müslüman ülkelerin, ki birçoğu Britanya müstemlekesiydi, müslüman halkında ayaklanmalar olmasından ciddi biçimde çekiniliyordu. Bu endişelerin boşuna olduğunu zaman göstermiştir, Osmanlı davası uğruna müslüman ülkelerden, hatta kendi tebaasından dahi kayda değer bir destek olmamıştır. Bütün bu endişelerle Birleşik Krallık Hükûmeti, Osmanlı'nın savaş dışı kalması şartıyla bir kısım öneri getirmiştir. Bu önerilere Fransa'nın, hatta Rusya'nın da desteği sağlanmıştı. Öneriler, Çanakkale Boğazı'nın ticari gemilere açılması ve Alman askeri personelinin sınır dışı edilmesi şartlarını içermektedir. Goeben ve Breslau üzerinde ısrar ediliyordu. Bu gemilere, Ege'ye çıktıkları takdirde, eğer Alman askeri personeli taşıyorlarsa, Alman savaş gemisi işlemi uygulanacaktı, yani ateş açılacaktı.

Çanakkale Boğazı'nın geçilerek İstanbul'un zorlanması fikrinin Birleşik Krallık Parlamentosu'nda ilk olarak 25 Kasım 1914 tarihindeki Birleşik Krallık Başbakanlık Toplantı Salonu'ndaki olağan toplantıda Churchill tarafından ortaya sürüldüğü kabul edilmektedir. Mısır'ın savunulması konusunda alınacak ek önlemlerin konuşulmasının hemen ardından söz alan Deniz Bakanı (Donanma Birinci Lordu) Churchill, Mısır ve Süveyş Kanalı'nı yerinde savunmanın pasif bir tutum olacağını öne sürerek konuşmasına başlamıştır. Bu bölgedeki kuvvetlerin büyük bölümünü, Avrupa'dan bir kısım kuvvetle takviye ederek Osmanlı İmparatorluğu'nun en zayıf noktasında saldırmanın daha uygun olacağını belirtmiş ve bu noktayı, başkent İstanbul olarak işaret etmiştir. Mısır'ın savunulması konusunda alınacak ek önlemlerin konuşulmasının hemen ardından söz alan Deniz Bakanı (Denizcilik Birinci Lordu) Churc Böylesi bir harekâttan Churchill'in beklediği amaçlar, Rusya'ya yardım edilmesi, Bulgaristan ve Romanya gibi tarafsız ülkeleri, hatta Almanya yanında savaşa girmeye yaklaşan İtalya'yı ve taraf konusunda kararsız Yunanistan'ı etkilemek, Fransa ve Rusya cephelerinde kilitlenmiş görülen savaşa, Balkanlar üzerinden bir kuşatma ile çözüm bulmaktı. Diğer yandan Churchill, bol silah ve mühimmatla desteklenecek Rus Çarı'nın, milyonluk nüfusunu savaşa sürerek, Almanya'yı bu insan seli karşısında yıkacağını belirtmektedir. Bu ifadelere karşın o günkü toplantıda bu konu üzerinde bir görüşme açılmamıştır. Sonraki toplantılarda Savaş Bakanı Lord Kitchener, Fransa Cephesi'nin durumu nedeniyle Çanakkale için asker veremeyeceğini kesin olarak ifade etmiştir. Fransız orduları Başkomutanlığı da Batı Cephesi'nden başka bir yer için asker alınmasına şiddetle karşıdır.

Bu durumda Churchill Çanakkale Boğazı'nı kendi komutasında olan donanmayla geçmenin yollarını aramıştır. Bunun üzerine 3 Ocak 1915'te Akdeniz'deki Amiral Sackville Carden'e "Boğazları sadece deniz kuvvetleriyle zorlama" konusunda görüş soran bir mesaj göndermiştir. Mesajda, mayın hatlarına kömür gemileri sürerek durumun değerlendirilebileceği notu vardır. Ancak Amiral Carden bunu mümkün görmediğini, bunun için büyük bir kuvvet gerekeceğini bildirmiştir. Churchill, bu kez "Tasarladığınız harekatın niteliğini, istediğiniz kuvvetin miktarını ve bunu nasıl kullanmayı düşündüğünüzü lütfen bildiriniz" içeriğinden bir mesaj göndermiştir. Amiral'in 11 Ocak'taki yanıtı ile bir görev kuvveti şekillenmeye başlamıştır. İki gün sonraki, 13 Ocak'taki Yüksek Savunma Konseyi toplantısında, Çanakkale Boğazı'nın sadece donanmayla zorlanması konusunda Deniz Bakanlığı'na ön yetki verilmiştir. Harekât için kesin karar ise Konsey'in 28 Ocak 1915 tarihli toplantısında alınmıştır.

Toplantı tutanağında karar şu ifadeyle yer almaktadır.

Esasen kara unsurlarının desteği olmadan, donanmanın tek başına İstanbul'u işgali girişimi bütün bütün Churchill'in çabaları sonucu uygulamaya konulmuş görünmektedir. Amiral Carden gibi Donanma Komutanı Lord Fisher de bu operasyona karşıydı.

Taraflar: kuvvetler, hazırlıklar, planlama

Osmanlı: Çanakkale Müstahkem Mevkii
Kabaca 62 km. uzunluğundaki Çanakkale Boğazı, 1,2 km. ile 7 km. arasında değişen bir genişlik göstermektedir. Ege Denizi girişinde 3,2 km. genişliktedir. En dar olduğu kesim Çanakkale ile Kilitbahir Burnu arasıdır ve burada genişlik 1,2 km'dir. Boğaz boyunca yüzey akıntısı, Marmara Denizi'nden Ege Denizi yönündedir, dolayısıyla Marmara'ya geçen su üstü tekneleri için hız kesicidir.

Çanakkale Boğazı'nın savunması kolordu düzeyindeki Çanakkale Müstahkem Mevkii Komutanlığı sorumluluğundadır. Komutanlık, Osmanlı İmparatorluğu ile Almanya arasında ittifak antlaşmasının yapıldığı 3 Ağustos'tan sonra, Başkomutanlık'ın emri ile 5 Ağustos 1914 tarihinde kurulmuştur. Komutanlık, hem İstanbul Boğazı, hem de Çanakkale Boğazı savunmasında sorumlu olan Alman amirali V. Usedom'a bağlıdır. Çanakkale Deniz Savaşı öncesinde Mevkii, Cevat Paşa komutasındaydı. Cevat Paşa'nın emrinde iki piyade tümeni ve çeşitli topçu bataryaları ve destek kıtaları bulunmaktaydı.

Boğaz'ın savunması esas olarak mayın hatlarına dayanmaktadır. Ancak sahillere teşkil edilen top bataryaları gibi ek önlemlerle bu mayın hatlarının güvenliğinin sağlanması gerekmektedir.

Mayınlama çalışmaları
Seferberlik ilanının hemen ardından (3 Ağustos 1914), Boğaz'ın ana savunmasını oluşturmak üzere mayın hatları döşenmesi çalışmaları başlatılmıştır. Bunun için en uygun kesim, doğal olarak Boğaz'ın en dar olduğu aralıktır. Çanakkale Boğazı, girişten Kepez Burnu'na kadar görece geniştir. Nara Burnu'na kadar yeniden genişler ama Boğaz'ın en dar yeri Çanakkale kenti ile karşıda Kilitbahir arasıdır. Bu nedenle mayınlama çalışmaları Kepez Burnu önlerinden Çanakkale gerisine kadar olan kesimde yapılmıştır.

Esasen Boğaz'a mayın döşenmesi ile ilgili elde hazır bir plan vardır. İki mayın hattı öngören bu plan Birleşik Krallık Donanması'ndan bir subay tarafından hazırlanmıştı. İtilaf Devletleri Birleşik Filosu'nun Çanakkale Boğazı'na yönelik ilk saldırısının yapıldığı 19 Şubat 1915 tarihine kadar Boğaz'a 9 mayın hattı döşenmiştir. Bu hatlar  40-45 metre aralıkla, çoğunlukla 4-5 metre derinliğe (birinde 2,5 metre) aralıklarla atılmış mayınlardan oluşmaktadır. Bu mayınlama çalışmaları sırasında bazı mayınlar kısa süre sonra infilak etmiş, bazıları da akıntı nedeniyle sürüklenip işlemlerini yitirmişlerse de büyük kısmı ele geçirilip kullanılmıştır. Tüm bu çalışmalar ve sonrasındaki mayınlama faaliyetleri Müstahkem Mevkii Komutanlığı bünyesindeki Mayın Grup Komutanı Binbaşı Nazmi (Akpınar) Bey'in yakın gözetiminde gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmaların sonucunda 18 Mart'a kadar toplam 403 mayın kullanılmıştır.

Tüm bu mayınların büyük kısmı, Ruslar tarafından Yavuz ve Midillinin Karadeniz'e çıkmasını önlemek için İstanbul açılarına döktükleri mayınların toplanmasından gelmektedir. Diğer bir kısım mayın ise, Trabzon açıklarından toplanan Rus mayınları, İzmir sularında ele geçen Fransız mayınları ve Balkan Harbi'nden kalma Bulgar mayınlarıdır. Bu şekilde ele geçen mayınlar Alman torpil uzmanı Yüzbaşı Goehl tarafından tek tek kontrol edilmiştir ve toplam 145 adet olarak Çanakkale Boğazı'nda kullanılmıştır.

Hatlar halinde dökülen mayınlardan bir kısmı zaman içinde, esas olarak güçlü fırtınalar nedeniyle yerlerinden koparak akıntıya kapılmıştır. Mayın üretimi olmadığı için bu mayınlar fazlasıyla değerliydi. Bu yüzden, çarpıp havaya uçma tehlikesi göze alınarak su üstünden toplanmasına çalışılmış, büyük bir kısmı bu şekilde toplanmıştır.

Mayınlama önlemleri yanında zamanı geldiğinde akıntıya bırakılarak İtilaf Devletleri gemilerine doğru sürüklenmeleri için 13 mayın ayrılmış ve bunların suya bırakılması için gereken düzenlemeler yapılmıştır.

Tabyalar
Liman von Sanders başkanlığında bir Alman heyetinin Osmanlı ordusunu geliştirmek için Türkiye'ye gelmesinden sonra hem İstanbul, hem de Çanakkale Boğazı'nın savunma Komutanlığı'na Amiral Usedom getirildi. Ardından 42 Alman subay ve eri Çanakkale'ye gelerek göreve başladılar. Bu sayı 18 Mart 1914'e kadar 24 subay ve 432 eri bulmuştur. Hamidiye Tabyası tümüyle Alman subay ve erlerinin kontrolündeydi. Bu tarihlerde Çanakkale Boğazı'nın savunması oldukça yetersizdir. Koruganlar zayıf, eski toplardan oluşan bataryalar yetersizdi, değişik cins ve çapta toplarla donatılmıştı. Bu nedenle mevcut topçu mühimmatı birbirine uymamaktaydı. Mesudiye gibi artık denizde görev yapamayacak kadar eski askeri gemilerden sökülen toplarla yeni bataryalar oluşturulmuştu. Böylece farklı çapta mühimmat ve top uyumsuzluğu artmıştı. Zaten elde güçlü bir topçu savunmasına yeterli olandan çok daha az mühimmat vardır. Mayın hatlarının korunması ve Boğaz'dan geçişin engellenmesi için etkili bir savunma kurabilmek amacıyla Almanya'dan güçlü toplar ve mühimmat sipariş edildi. Ancak bu toplar ve mühimmat, Almanya ile Osmanlı İmparatorluğu arasındaki kara yolu üzerinde bulunan Bulgaristan ve Romanya'nın savaşta henüz tarafsız konumda olmaları nedeniyle Çanakkale Deniz Savaşı boyunca Osmanlı makamlarına teslim edilemedi.

Sonuçta boğaz topçu savunmasında değişik çapta 230 top bulunmasına karşın bunlardan çoğu oldukça eskiydi. En iyilerinin bile atış menzili 7–8 km civarında olup, sadece 82 adeti donanma toplarıyla düello edebilecek nitelikteydi. Almanya'ya bir miktar uzun menzilli ağır top ve cephane siparişi verilmişti. Bu haliyle Çanakkale Boğazı'nın savunma düzeni, her iki kıyıda konuşlandırılmış topçu bataryaları ile boğaza döşenmiş olan mayın hatları bileşimidir. Diğer yandan mevcut tahkimatlar yeniden düzenlendi, güçlendirildi. Işıldakların sayısı ona çıkarıldı.

Karadaki topçu bataryaları üç grup halinde tertiplenmiştir. Dış savunma, orta savunma ve iç savunma (Merkez Tahkimat) düzenidir. Boğazın ana savunma düzeni, Merkez Tahkimat kesimidir. Uzun menzilli toplar ve mayın hatları Merkez Tahkimat bölgesinde yerleşiktir. Ayrıca düşman gemilerini yanıltmak için üç tahkimat bölgesinde de sahte topçu mevzileri yapılmış, bunlara duman çıkartacak araçlar eklenmişti. Böylece bu sözde bataryalar ateş açar görünümü vererek düşman gemilerinin ateşini üzerlerine çekeceklerdi.

 Dış Tahkimat, Gelibolu Yarımadası'ndaki Ertuğrul ve Seddülbahir, Anadolu yakasındaki Kumkale ve Orhaniye tabyalarıdır. Burada görev yapan topçu birliği, merkezi Çanakkale'de olan 2. Topçu Tugayı'nın 5. Ağır Topçu Alayı olup 1914 yılı Ağustos ayı başlarında mevzilere yerleşmişti. Alay'ın 1. Topçu Taburu Seddülbahir, 2. Topçu Taburu Anadolu tarafındadır. Dış Tahkimat'ın silahları 150 mm'lik 19 ağır top, 6 havan ve 4 adet "mantelli" adı verilen eski model toplardan oluşur. Hepsi, "çakılı" yani sabit toplardır.
 Orta tahkimat, her iki sahildeki 15 cm'lik 24 obüs, 12 cm'lik 8 dağ topu, 21 cm'lik 10 havandan oluşan, toplam 42 namludur. Bu tahkimat, hareketli toplardan oluşmaktadır. Orta tahkimatın görevi, mayın tarama teknelerini engellemek ve diğer gemilerin gerideki Merkez Tahkimat'ı dövmelerini engellemekledir.
 Merkez Tahkimat ise Kepez – Soğanlıdere hattı ile Nara – Değirmendere hattı arasında kalan kesimdir. Avrupa Yakası'nda Degirmendere, Namazgah, Rumeli Hamidiyesi (Hamidiye 2), Anadolu Mecidiyesi, Anadolu Yakasında Nara, Rumeli Mecidiyesi, Çimenlik, Rumeli Hamidiyesi (Hamidiye 1), Çimenlik, "Dardanos" ve Mesudiye olmak üzere on tabya (topçu bataryası) halinde düzenlenmiştir. Tahkimatlarda menzilleri 16,9 km. olan 35,5 cm'lik 24, diğerleri daha küçük çaplarda olmak üzere toplam 137 top bulunmaktaydı. Boğazın asıl savunması bu bataryalar sayesinde sağlanacaktı.

Boğazı ve mayın hatlarını koruyan tabyaların bir kara harekâtına karşı güvenliği yoktur. Gelibolu Yarımadası'nın en dar yerindeki Bolayır civarında üç ana tabyadan oluşan bir savunma vardı. Ancak Gelibolu Yarımadası sahillerine yapılacak bir çıkarma harekâtı için kara savunması mevcut değildi. Bu eksikliğin giderilmesi için Tekirdağ'daki 3. Kolordu'nun Gelibolu'ya kaydırılmasına karar verilmiştir. Üçüncü Kolordu Komutanı bu tarihte Balkan Savaşı'nın Yanya Savunması'ndaki başarısıyla bilinen Esat Paşa'dır. Kurmay başkanı ise Fahrettin Altay'dır.

İtilaf Devletleri: Birleşik Filo
Saldırı gücü için Carden'in Akdeniz filosu güçlü savaş gemileriyle desteklendi. Böylece Çanakkale Boğazı'nı zorlamak için Birleşik Filo oluşturuldu. Amiral Carden 11 Ocak tarihli raporunda 12 muharebe gemisi, üçü ağır olmak üzere 6 kruvazör, 16 muhrip, 12 mayın tarayıcı, 6 denizaltı ve çeşitli sınır gemiler gerekeceğini bildirmişti. İstediği bu gemilere ilaveten emrine yeni hizmete girmiş olan Queen Elizabeth ile Irresistible zırhlıları da verilecektir.

Fransız Hükûmeti tarafından, harekât için Amiral Guépratte komutasında dördü zırhlı, dördü denizaltı olmak üzere 26 parçalık bir filo tahsis edileceği bildirildi. Churchill de Birleşik Krallık gemilerini Amiral Carden komutası altına girmek üzere bölgeye hareket ettirmiştir. Bu şekliyle filoda orta ve ağır çapta 247 namlu bulunmaktadır.

Asker sıkıntısı nedeniyle harekât başlangıçta sadece deniz kuvvetlerine dayanmaktayken, Şubat başında, kraliyet denizcilerine destek olmak üzere 29. Britanya Tümeni de Mısır'da eğitim görmekte olan Avustralya ve Yeni Zelanda birliklerine katıldı. Savaşın o aşamasında, bu kara birliklerinin Boğaz'da değil İstanbul'un işgalinde kullanılması öngörülmekteydi.

Harekâtlar

Denizaltı faaliyetleri

Birleşik Krallık denizaltıları, 1914 yılından itibaren, asıl savaş henüz başlatılmadan, saldırıya geçmişlerdir. İngiliz amiral Carden komutasındaki Abluka Filosu, 20 Eylül 1914 gününden beri Yunanistan sınırları içindeki Dedeağaç'tan İzmir Körfezi'ne kadar tüm Kuzey Ege kıyılarında bir abluka uyguluyordu. Komutası altındaki üç Birleşik Krallık (B9, B10 ve B11) ve üç Fransız (Joule, Saphir ve Marioette) denizaltısı bu görev için kullanılıyordu. Bu denizaltılarla Marmara Denizi'ne geçilip geçilemeyeceği araştırılmak istendiğinde bu iş için B – 11 kullanılmasına karar verilmiştir. Gelibolu Yarımadası'nın işgali için çıkarmalar yapıldığı 25 Nisan 1915 gününden hemen sonra da, bölgedeki Osmanlı kuvvetlerinin (5. Ordu) deniz üzerinden asker, mühimmat ve erzak ikmalini engellenmek için denizaltı operasyonları, bölgeye gönderilen yeni denizaltıların da katılımıyla yapılmıştır.

Bu harekâtlar sırasında İtilaf Devletleri'ne ait 13 denizaltı kullanılmış ve Çanakkale Boğazı'nı 27 kez geçme girişiminde bulunulmuştur. Bu teşebbüslerde 3 Birleşik Krallık denizaltısı ve 3 Fransız denizaltısı ile bir Avustralya denizaltısı batmış, bir Fransız denizaltısı da ele geçirilmiş ve Müstecip Onbaşı adıyla Osmanlı donanmasına katılmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nun bu denizaltı harbindeki gemi kayıpları ise toplam tonajı 21 bin ton olan 8 askerî gemi (Mesudiye, Barbaros Hayreddin zırhlıları, Yarhisar muhribi, Peleng-i Derya, Nur-ül Bahir gambotları, Nara ve Sakız destek gemileri ile toplam tonajı 38.500 ton olan Şirket-i Hayriye ve Haliç Şirketi'ne ait 31 ticaret gemisi batmıştır. Bunların yanı sıra 200'den fazla küçük tekne ve mavna da batırılmıştır. Toplam gemi kaybı 63.516 tondur.

Bu denizaltı harekâtları her ne kadar 5. Ordu'nun savaş gücünde yıkıcı bir hasar yaratmadıysa da, Osmanlı İmparatorluğu'nun gemi, insan gücü, malzeme ve mühimmat yönünden ağır sayılabilecek kayıplara uğramasına neden olmuştur. Sonuç olarak asker nakliyatı mayıs ayı ortalarından itibaren Trakya üzerinden kara yoluyla yapılmaya başlanmıştır. Bu durumda 12 saat gerektiren nakliyat bir haftayı bulmuştur. Diğer ikmal maddeleri sevkiyatı da kara yoluna kaydırılmıştır. Sonuç itibarıyla Müttefik denizaltı operasyonları cephe kuvvetlerinin ikmalini zor, zahmetli, zaman alıcı hale getirmiş ve en azından altı kat daha pahalıya mal olmasına yol açmıştır. Özellikle mühimmat nakliyesinde yaşanan gecikmeler cephelerde belirgin sıkıntılar yaratmış, hatta bazı taarruzların sırf bu yüzden ertelenmesine neden olmuştur. Bir diğer önemli ikmal malzemesi olan tıbbî malzeme sevkiyatındaki gecikmelerin de ölümcül olması tabidir. Bütün bunların sonucunda denizyoluyla ikmal kademe kademe terk edildi. Öyle ki Müttefik Donanma Komutanlığı, 1915 yılı Aralık ayı itibarıyla Marmara Denizi'nde hedef yokluğundan denizaltı operasyonlarına son vermeye karar vermiştir.

Suüstü harekâtları
İtilaf Devletleri'nin Çanakkale Boğazı top bataryalarına karşı ilk girişimi, Osmanlı Donanması'nın Yavuz ve Midilli'nin de katıldığı Karadeniz'deki Rus limanlarını bombalamasına bir misilleme olarak 3 Kasım 1914 günü altı kruvazörle yapılmıştır. Bu tarihte henüz Boğaz'ın zorlanması yönünde alınmış bir karar yoktur. Söz konusu karar 25 Ocak 1915 tarihli Birleşik Krallık savaş konseyi toplantısında alınacaktır.

Birleşik Filo'nun Amiral Carden tarafından hazırlanan taarruz planı dört aşamalıydı: Birinci, ikinci ve üçüncü aşamalarda sırasıyla dış, orta ve merkez tahkimatlar yok edilerek mayın hatları temizlenecek, son aşamada ise kalan mayın hatları temizlenerek donanma Marmara'ya girecekti. İlk aşamaya 19 Şubat 1915'te başlandı. Ancak bundan önce Çanakkale Boğazı önlerinde devriye gezen Birleşik Krallık gemileri 3 Kasım'da Dış Tahkimat bölgesini 17 dakika süren bir topçu taarruzu yapılmıştır. Bu taarruz, menzilin çok dışından yapıldığı için top başında yapacak bir şey yoktu. Personel uygun sığınaklara çekilmiştir. Mermilerden biri Seddülbahir Kalesi içindeki cephaneliğin 3 metre kalınlıktaki toprak dolgusunu ve tavanını delerek içeride patlamıştır. Cephanelikte 11 ton barut ve 360 ağır top mermisi bulunmaktaydı. İçeride sığınmış olan 5 subay ve 81 er ölmüş, 23 er yaralanmıştır.

19 Şubat taarruzu
Birleşik Filo'nun plana uygun ilk harekâtı 19 Şubat 1915 günü başlatıldı. Plana göre, Boğaz'ı zorlama harekâtının ilk aşamasında Dış Tahkimatın, yani Anadolu yakasındaki Kumkale ve Orhaniye tabyaları ile Avrupa yakasındaki Ertuğrul ve Seddülbahir tabyalarının imha edilmesi öngörülüyordu. Harekât, Birleşik Filo'nun 12 gemisiyle yapılmıştır. Filodaki gemiler üç grup halinde savaşa sürüldüler. Birinci grupta Inflexible, Agamemnon, Queen Elizabeth, ikinci grupta Vengeance, Albron, Cornwallis, Irresistible, Triumph ve Fransız gemilerinden oluşan üçüncü grupta ise Suffren, Bouvet, Charlemange ve Gaulors yer almaktadır. Söz konusu gemiler Osmanlı mevzilerine karşı 170 namluyla ateş açmışlardır. Filodaki bu topların çaplarına göre sayıları, 30,5 cm'lik 48, 23,4 cm'lik 20, 16 cm'lik 20, 15 cm'lik 56, 10,5 cm'lik 26'dır. Boğaz'ın Dış Tahkimat'ında hazır bulunan toplar ise 19 ağır top, 6 havan ve 4 mantelli toptur.

Sabah 09.50'de başlayan harekâtın ilk bölümünde hedef olan tabyalar 7.700-15.000 yardadan (7-13,7 km.) ateş açmışlardır. Osmanlı topçusu menzilleri kısa olduğu için karşılık verememiştir. Zırhlılardan bazıları kıyılara sokularak tabyaları yan ateşine almışlardır. Saat 14.00 dolaylarında gemiler ilerleyerek 5–7 km'den atışa geçince Osmanlı tabyaları karşılık vermeye başlamıştır. Saat 16.40'ta Orhaniye Tabyası ateşini fazla yaklaşan Vengeance zırhlısı üzerine toplamıştır. Bunun üzerine diğer zırhlılar ateşlerini Orhaniye Tabyası'na yönelttiler. Birleşik Filo'nun 7,5 saat süren taarruz yaklaşık olarak bin mermi harcanarak saat 17.30'da sona erdirilmiştir. Osmanlı tabyalarında kayıp ikisi subay olmak üzere 4 ölü ve 11 yaralıdır. Toplarda hasar yoktur.

Havanın kararması üzerine saat 17.30'da donanma geri çekilmiştir. Taarruz başarılı olmamıştı. Bunun nedeni, gemilerin yeterince yaklaşmadan, uzaktan ateş açması ve sık sık yer değiştirmiş olmalarına bağlanmıştır. Dolayısıyla Dış Tahkimat'a taarruzun yenilenmesi gerekiyordu.

25 Şubat taarruzu
Birleşik Filo'nun zırhlılarının 7,5 saat içinde bin mermi kullanarak dövdüğü Osmanlı tabyalarının susturulamaması bir başarısızlıktı. Ancak yine de bir kazanım vardır. Birleşik Filo Komutanlığı, Osmanlı tabyalarının yan ateşe alınabilmek gibi bir zaafı olduğunu böylece anlamıştır. Ayrıca tabyaların vurulmasının yeterli olmadığı ortaya çıkmıştı. Tabyadakiler, gemiler atış menzillerinin dışındayken siperlere çekilmekteydiler. Gemiler menzile girince top başı edip ateşe başlamaktalar, gerektiğinde yakınlarda patlayan top mermilerinin yığdığı toprağı temizleyip topları yeniden ateşe hazır hale getirmektedirler. Bu durumda, her topun tek tek vurulup imha edilmesi gerekmektedir. Saldırı gecesi Osmanlı komutanlığı, Gelibolu Yarımadası'nın batı sahillerinde, olası bir çıkarma hareketine karşı bazı önlemler almıştır. Bu arada saldırıya uğrayan tabyalarda tüm gece boyunca hasarların giderilmesi için gereken çalışmalar yapıldı, toplar yeniden ateşe hazır hale getirildi. Bozan hava sebebiyle bir sonraki saldırı ancak 25 Şubat 1915 günü başlatılabilmiştir. Fakat bu arada muhriplerin koruması altında, zaman zaman Osmanlı topçusunun ateşi altında 25 Şubat'a kadar dış kesimde mayın taraması yaptılar. Ancak buralara zaten mayın atılmamıştı.

Saat 09.45'te önceki saldırıda yer alan zırhlılar belirlenen atış hatlarına gelmişlerdir. Queen Elizabeth 10.600 yarda (yaklaşık 9,7 km) demirleyip ateşe başladı. Agamemnon daha yakın bir mesafeye demirlemiştir. Zırhılar, Osmanlı topçu menzili dışında demir atarak ateşe başladılar. Hem cepheden, hem de yandan ateş altına alınan Osmanlı tabyalarında personel top başı yapamadılar. Fakat saat 10.17'de Ertuğrul Tabyası Agamemnon zırhlısına karşı ateşe başlamıştır. İzleyen 15 dk. içinde yedi isabet alan Agamemnon orta derecede hasar görmüştü ve mürettebattan sekiz kişi ölmüştü. Bu arada önce Orhaniye Tabyası'ndaki uzun menzilli iki top, sürekli ateş etmekten aşırı derecede ısınmış, namlular kızarmış ve namlu çemberi parçalanmıştır. Orhaniye Tabyası'nın susturulduğunu düşünen zırhlılar bu kez ateşlerin Ertuğrul Tabyası'na topladılar. Buradaki toplar da kısa süre sonra aynı duruma gelmiştir. Dahası Ertuğrul'da iki top isabet almıştır. Tabyalar öğleüzeri artık ateşi kesmişlerdir. Saat 13.45'te Vengeance ve Cornwallis Boğaz'a girerek Ertuğrul ve Orhaniye'ye ateş açtılar. Boğaz dışındaki zırhlılar da ateşe katıldı.

Kumkale ve Seddülbahir tabyalarında durum daha ağırdı. Bu tabyalardaki toplar, hem kendilerinin hem de cephaneliklerin isabet alması nedeniyle ancak dörder mermi kullanabilmişlerdir. Saat 16.00 itibarıyla Amiral Carden, mayın tarama teknelerinin boğaza girmesi için emir vermiştir. Bu tekneleri ateşiyle koruyacak olan Albion, Vengeance ve Triumph altı muhriple birlikte Boğaz'dan içeriye doğru 1,8 km kadar girdiler. Albion Anadolu yakasına, Triumph da Avrupa yakasına yanaşarak tabyaları seri ateş altına aldılar. Orhaniye Tabyası'ndan bir top Albion'a sadece bir mermi atabilmiştir, sonra silindiri parçalandı. Seddülbahir Tabyası'nda ise havan bataryaları Triumphın menzil dışında kalması nedeniyle ateş açamadılar. Sonuç olarak uzun menzilli topları olan Orhaniye Tabyası sadece tek bir mermi kullanabilmiş, Ertuğrul Tabyası ise 74 mermi kullanmış ama 8 isabet almıştı. İki batarya da gün sonunda tümüyle imha olmuştur. Personel kayıpları ise 13 ölü, 19 yaralıdır.

Boğaz'ın Dış Tahkimat'ının imha edilmesi Avrupa'da beklenenin üstünde sonuçlar doğurmuştur. Bükreş'ten gelen bir istihbarat raporunda İtalya'nın İtilaf Devletleri yanında savaşa katılması yönünde büyük bir ümit olduğu belirtilmekteydi. Olayın Bulgaristan'da yarattığı etki de bu yönde görülmekteydi. Sonuçları daha elle tutulur etkiler ise Rusya ve Yunanistan üzerindedir. Rusya, İstanbul Boğazı'nın Karadeniz kıyılarında yapılacak bir harekâta 40 bin mevcutlu bir ordu ile katılacağını bildiriyordu. Yunanistan Başbakanı Venizelos, Gelibolu Yarımadası'na yapılacak bir çıkarma için üç tümenlik bir kuvvet hazırlayacağını, Kral'ın da bu konuya olumlu bakacağını bildirmiştir. Ancak Rusya, 2 Mart'ta Atina'daki elçisine Yunan kuvvetlerinin Çanakkale Savaşı'na katılmalarını kabul edemeyeceğini açıkça bildirmiştir. Birer kopyası Londra ve Paris'e gönderilen telgrafta "Müttefiklerin İstanbul'a karşı yapacakları taarruza Yunan kuvvetlerinin iştirak ettirilmesine asla müsaade edemeyiz" denilmektedir. Yunan Genelkurmayı da bir gün sonra Gelibolu'ya çıkarma yapmak için artık çok geç kalındığı görüşündedir. Yunan Kralı, muhtemelen hem Genelkurmay'ın, hem de Rusya'nın durumundan etkilenmiş ve Venizelos'un önerisini kabul etmediğini bildirmiştir. Fakat en ilginç tepki Chicago'dan gelir. Rus buğdayının artık serbestçe Avrupa'ya akacağı beklentisiyle alımlar ertelenir ve Chicago buğday borsasında fiyatlar "baş döndürücü bir hızla düşer." Bu arada İstanbul'daki durum da son derece gergindir. Öyle ki Saray'ın ve Hükûmet'in Konya'ya taşınması için gereken hazırlıklar başlatılmıştı. Hazinenin, müzedeki kutsal emanetlerin ve saraydaki değerli eşyanın nakliyesi için gerekli planlamalar yapılmıştı.

26 Şubat – 17 Mart taarruzları

26 Şubat
Dış Tahkimat'ın tümüyle susturulmasından sonra Amiral Carden'in planının ikinci aşamasına geçilmesi gerekmektedir. Bu aşamada, gemilerin Boğaz'a girerek Orta Tahkimat kesimindeki bataryaların imhası ve mayınların temizlenmesi planlanmaktadır.

Bu arada en ilerideki Osmanlı bataryalarının bulunduğu Dardanos Tabyası'nın imhası hedeflenmiştir. Ama önce bu hatta kadar olan sularda mayın  tarama işlerine girişildi. 26 Şubat'ta sabaha karşı Amethyst kruvazörü ve 7 mayın tarama Boğaz'a girdiler. Osmanlı mevzilerindeki ışıldaklar gemileri tespit edince Amethyst'e karşı ateş açılmıştır. Birkaç isabet alan gemi çekilince bu kez ateş mayın tarama teknelerine kaydırıldı. Yedi tekneden dördü battı ve bir diğeri ağır hasar gördü. Saat 11.00'de Majestic Orhaniye Tabyası'nı yeniden ateş altına almıştır. Bu arada mayın tarama tekneleri Karanlık Liman'ı taramaktaydılar.

Denizden gözlemle Boğaz'ın giriş bölümündeki tabyaların terk edilmiş olduğu anlaşılıyordu. Bu durumda Amiral de Robeck, Vengeanceden Kumkale'ye ve Irresistibledan Seddülbahir'e birer müfreze çıkarılmasını emretmiştir. Kumkale kıyılarına saat 14.30'u geçe 50 deniz piyadesi ve tahrip ekibinden oluşan bir müfreze çıkarılmış, bu grup mezarlığa kadar ilerlemiş, burada şiddetli bir ateşle karşılanmıştır. Bir ölü ve iki yaralı verilmesine karşın buradaki iki uçaksavar ile bir top imha edilmiştir. Daha sonra kıyılarda tutunamayacaklarını görerek gemiye geri döndüler. Seddülbahir kıyılarına çıkarılan 45 kişilik bir müfrezeydi. Tabya'daki altı toptan dördü imha edildi. Ertuğrul Tabyası'na ilerlerlerken üzerlerine ateş açılmıştır. Bunun üzerine müfreze gemiye alınmıştır.

Majestic, saat 16.00'ya yaklaşırken Karanlık Liman'a girdiğinde Halileli sırtlarındaki bataryaların ateşi altında kaldı. Majestic'in de ateş açmasıyla çatışma 15 dk. kadar sürmüştür. Bordasına iki isabet alan gemi çekildi ve kısa süre sonra daha geriden ateşe yeniden başladı. Ancak iki isabet daha su almaya başlamasına neden olmuştur. Bunun üzerine Amiral de Robeck'in emriyle geri çekildi. Halileli sırtlarındaki sahte bataryalar işe yaramış, Birleşik Filo'nun fazla cephane harcamasını ve esas bataryaların imhasını önlemiştir. Saat 17.00'de Boğaz'a girmiş olan gemiler Seddülbahir – Kumkale hattına çekildiler. Fakat burada, Boğaz'ın girişini emniyete alındığı düşünülürken Seddülbahir Tabyası'nın havan bataryası ateşe başlamıştır. Bunun üzerine batarya seri ve uzun süreli olarak ateş altına alınarak susturuldu.

Queen Elizabeth ve iki zırhlı Boğaz'dan 2–3 km içeri girerek Merkez Tahkimat'taki tabyalara ateş açtılar ancak Dardanos ve Mecidiye tabyalarından karşılık verilmesi üzerine Boğaz'dan çekildiler.

Amiral Carden'in planının ikinci aşamasının ilk gününde gemiler tatminkâr bir iş görememiştir. İlk kez hareketli toplar ve obüslerin yarattığı sıkıntılar yaşandı. Hava keşfi yapılmasına da olanak bulunamamıştır. Tüm bunların sonucunda gemiler saat 16.00'yı geçe geri çekildiler.

Gün içinde Osmanlı bataryalarında 342 top mermisi kullanılmıştı. Gün sonunda tüm bataryalar imha edilmiştir ve batarya personelinden 3 kişi yaşamını yitirmiş, 8 kişi de yaralanmıştır.

28 Şubat
Amiral Carden, 28 Şubat 1914 günü Orta Tahkimat bölgesine taarruz için emir vermiştir. Harekâtın bu bölümü donanma için daha güç olmaktadır. Bu bölgedeki toplar hareketlidir ve yerleri saptandığında ateşi keserek yer değiştirebilmektedirler. Savaş gemilerine karşı ateş açmamakta, beklemekte, mayın tarama gemileri ortaya çıktığında ateşe başlamaktadırlar. Sahte tahkimatlardan duman salınması, tam da bu toplar ateşe başladığında yapılmaktaydı. Görece küçük çaplı olan bu toplar savaş gemileri üzerinde etkili olamasa da mayın tarama gemilerini rahatlıkla etkisiz hale getirebilmekteydiler. Gece de devam eden topçu düellosunda her iki taraf ışıldaklar kullanmaktaydı. Osmanlı ışıldakları, toplar gibi, ateş yemeye başladığında kapanıyor ve yer değiştiriyordu.

1 Mart
Müstahkem Mevkii Komutanlığı Şubat ayı içinde gerçekleşen bu saldırılarda Dış Tahkimat'ın imha edilmesi üzerine gerekli görülen düzenlemeleri yapmıştır. Bu düzenlemeler, Geyikli civarındaki bataryaların Halileli sırtlarına, Tenger'deki obüs bataryalarından birinin de Morto Limanı'na alınmasıdır. Bu düzenlemeler Karanlık Limanı İtilaf Devletleri gemilerine kapatmak ve kıyılara yapılabilecek olası çıkarma hareketlerini ateş altına alabilmek içindi. Olası çıkarmalara karşı da bir piyade taburu bir topçu bataryasıyla güçlendirilerek Seddülbahir'e sevk edilmiştir. Bu arada İstanbul'dan 6 top gönderilmiştir.

Amiral de Robeck 1 Mart'ta Triumph ve Albionu, iki muhribin katılımıyla Dardanos Tabyası'nı bombardıman etmekle ve bu kesimde yeni yapılan mevzileri tespit etmekle görevlendirilmiştir. Diğer yandan Majestic ve Ocean, hareketli topları bulmakla görevlendirildi. Bu gemilere Halileli'nin kuzeyindeki iki batardan ateş açıldı. Ancak karşı ateşle kısa sürede susturuldular. Gemiler Erenköy yönünde ilerlediklerinde bu kez bu kesimde Osmanlı obüslerinin ateşiyle karşılaşmışlardır. Bu arada Seddülbahir açıklarından gelen Irresistible de harekâta katıldı. Osmanlı obüsleri de bir süre sonra susturuldular. Bu arada Triumph ve Albion Tenger ve Erenköy taraflarındaki Osmanlı topçusuna ateş açmıştır. Ancak bu topların çok iyi gizlenmiş olması nedeniyle ateş etkili olamamıştır.

Bugünkü çatışmalarda 5 er yaşamını yitirmiş, 8 er yaralanmıştır.

2 Mart
Amiral Carden'in 2 Mart'taki hedefi Bolayır civarının ve Dardanos Tabyası'nın bombalanması ile Kavak Köprüsü'nün imhası, bu arada çıkarma yapılmaya uygun sahillerin belirlenmesiydi. Dardanos için Canopus ve Swiftsure görevlendirilmiştir. Canopus ve Swiftsure, saat 14.20'de Dardanos Tabyası'nı ateş altına aldılar. Dardonos bataryaları saat 16.15'e kadar karşılık vermemiştir. Bu anda başlanılan etkili bir ateş, özellikle Canopusta olmak üzere her iki gemiyi de güç duruma düşürmüş ve saat 16.20 gibi geri çekildiler.

Bolayır için dört muharebe gemisi Amiral Guepratte komutası altında saat 14.15'te, 55 dk. sürecek bir ateşe başlamıştır. Bu arada Kabatepe - Suvla arasındaki kıyı kesimi çıkarma için uygun bulunmuştur. Çıkarma bölgesinde mayın taraması çalışmaları yapıldı, şamandıralarla işaretlendi ve Triumphın desteğinde, Irresistibledan bir müfreze karaya çıkarılarak gerekli tahrip işleri yapıldı.

Boğaz'da ise saat 14.30'dan 16.30'a kadar Tenger, Halileli ve Erenköy civarı aralıklı olarak bombalanmıştır. Prince George zırhlısı da Boğaz'dan Dardanos'un bombardımanına katılmıştır.

Amiral Carden, harekâtın gidişatından umutlu görünmektedir, 2 Mart'ta Londra'ya "Hava güzel gittiği takdirde 14 gün sonra İstanbul'da olacağını bildiren bir telgraf çekmiştir.

4 Mart
Ertuğrul ve Orhaniye tabyalarının tümüyle imhası için bir kez daha karaya adam çıkarılması kararlaştırılmıştı. İki kıyıya da birer takviyeli deniz piyade bölüğü çıkarılması için hazırlık yapılmıştır. Bölüklerde dörder ağır makineli tüfek ve tahrip ekibi bulunmaktadır. Çıkarma sırasında Ocean, Lord Nelson, Majestic, Conrwallis, Agamemnon ve Dublin farklı yönlerde gösteri taarruzlarında bulunarak çıkarma bölgelerine asker sevkiyatını önleyecektir.

Kumkale İskelesi'ne çıkarılan bölük, açıktaki Conrwallis ve Agamemnon tarafından desteklenmektedir. Bölük, Osmanlı topçusunun şarapnel ateşinden etkilenmeden karaya çıkmayı başarmıştır. Ancak Kumkale Köyü ve yel değirmenlerinden açılan piyade ve topçu ateşi, düzeni bozmuştur. Askerler, makineli tüfekleri sahilde bırakarak Kumkale Tabyası duvarları gerisine sığındılar. Bunun üzerine Irresistible yel değirmenlerini ateş altına alarak yıkarken Scorpion muhribi de İntepe'deki bataryayı susturmuş ve ateşini piyade mevzilerine kaydırmıştır. Bu sayede sahilde bırakılan ağırlıklar alınabildi.

Köyü imha etmek isteyen bölük komutanı, öncü kısım yeterli olmadığında bölüğün kalan kısmının karaya çıkarılması için saat 11.30'a kadar beklemek zorunda kalmıştır. Bundan sonra artçı bırakılarak Orhaniye güneyine ilerlediler. Ancak Yenişehir yönünden açılan piyade ateşiyle ilerleme kesildi. Kıyıya yanaşan muhripler Yenişehir'i yan ateşine aldılar. Elindeki kuvvetin yetersiz olduğunu gören bölük komutanı saat 13.45'ten sonra çekilmeye karar vermiştir. Ancak Kumkale Köyü'nde saklanmış olan Osmanlı askerinin ateşi yüzünden hava kararıncaya kadar filikalara binemediler. Kayıplar 20 ölü, 24 yaralı ve 4 kayıptır. Açıktaki Irresistibleın karayla bağlantı kurarak yürüttüğü koruma ateşi, kayıpların daha fazla olmamasını sağlamıştır. Bu iş için 1.200 kadar top mermisi kullanılmıştı. Osmanlı topçusu gün içinde 292 mermi, piyade ise 30.870 mermi yakmıştır. Osmanlı kayıpları 16 ölü, biri subay olmak üzere 45 yaralıdır. Bu arada Kumköy ve Yenişehir tümüyle yakılıp yıkılmıştır.

Aynı gün içinde Seddülbahir bölgesine çıkarılan bir bölük ise daha da etkisiz kalmıştır. Canber İskelesi'ne çıkarılan bu bölük deniz toplarının ateşi ile himaye edilmiş, bu sayede bir direnişle karşılaşılmamıştı. Ancak ileri hareket için bölük komutanı 200 kişilik bir takviyeye ihtiyacı olduğunu bildirince ileri harekâttan vazgeçildi. Bölüğün kayıpları üç ölü ve bir yaralıdır.

4 Mart'ta sadece donanmayla Boğaz'ın geçilemeyebileceği, sırtların işgal edilmesinin gerekebileceği fikri yavaş yavaş yerleşmeye başlamıştır. Bizzat Amiral Carden, hareketli topların ve obüslerin imha edilememesi durumunda ya her şeyi göze alarak Boğaz'ı geçeceğini, ya da işgal için kullanılacak kuvvetler hazır oluncaya kadar beklemek gerekeceğini bildiriyordu. Bir kara harekâtına karar verilecek olursa en iyi planın Bolayır taraflarında bir gösteriş yapılarak Seddülbahir'e asker çıkarılması olacağı görüşünü ortaya koymaktadır ki, General Ian Hamilton'un 25 Nisan 1915 günü uygulayacağı çıkarma planı, genel hatlarıyla buydu.

5 Mart

Queen Elizabeth ve Prince George, Kabatepe açıklarına gelip öğleden sonra Rumeli Mecidiye Tabyasını ateş altına aldılar ancak atışlar isabetli değildi. Bir mermi boş kışlaya isabet etti ve yıktı. Bu arada Kumtepe çevresinde bulunan bir bataryaya ateş emri verilmiştir. Batarya Queen Elizabeth 17 isabet kaydetti ise de hasara yol açamadı. Gemiler ateşlerini 15.45'te Namazgah Tabyası'na çevirdiler.

6 - 8 Mart
Queen Elizabeth sonraki iki gün boyunca bu kez Çanakkale çevresindeki tabyaları ateş altına almıştır. Zırhlının 15 inçlik (381 mm) topları ağır hasarlar meydana getirmiştir. Fakat 8 Mart günü Boğaz'a girip tabyaları doğrudan doğruya ateşe başladığında Osmanlı bataryaları karşılık verdiler. Toplarda bir hasar yoktu. Diğer bölgelerdeki çatışmalarda bir obüs tahrip olurken bir top da hafif hasar görmüştür. 7 ve 8 Mart günlerindeki çatışmalarda Osmanlı topçusu 916 top mermisi harcamıştır. 7 Mart'ın kaybı ise 4 ölü, 12 yaralıdır.

Amiral Carden'in planının ikinci aşaması da beklenilen sürede, beklenilen sonuca ulaştırılamamıştır. Amiral Carden 9 Mart'ta Deniz Bakanlığı'na gönderdiği raporda bunun nedeni olarak hareketli topları göstermektedir. Carden'e göre bu silahların yerleri "… saptanmadıkça, Boğaz'a giren tüm gemiler tehlikeyle karşı karşıya kalmaktadır." Hareketli toplar ve obüsler esas olarak mayın tarama tekneleri (balıkçı tekneleri) üzerinde etkili olmaktadır. Fakat "'… her geçen gün isabet oranları artmaktadır." Diğer yönden tabyaların uzaktan bombalanması etkili bir sonuç getirmemektedir. Yakın mesafeden ateş gereklidir. Ancak mayın endişesi yüzünden gemiler tabyalara yaklaşamamaktadır. Mayınların temizlenmeye çalışılmasında ise hareketli toplar etkili bir ateş sağlayarak bu girişimleri sekteye uğratmaktadır. Bu nedenle daha çok geceleri sürdürülen mayın tarama çalışmaları 16-17 Mart gecesine kadar aralıklarla sürdürülmüştür. Ancak bu çalışmalarda mayın hatları üzerinde tatminkâr bir sonuç elde edilemedi. Üstelik personel kayıplarının yanı sıra mayın tarama gemilerinin de yarısı kaybedilmişti. Amiral Carden'in "isabet oranlarının artması" tespiti, 13 Mart gecesi çok belirgin bir hal almıştır. Amethyst kruvazörü korumasında mayın taramasına çıkan tekneler yine ateş altına alınmıştır. İki teknenin tüm personeli ölmüş, pek çok kişi yaralanmıştı. Teknelerden ancak iki tanesi ığrıp düzenini denize salmayı başarabildiler. Çoğunun donanımları tahrip oldu. Dört balıkçı teknesiyle iki istimbot ağır hasar gördü. Osmanlı topçusunun 974 top mermisi ateşlediği gecenin kayıpları, çoğu kruvazörde olmak üzere 27 ölü ve 43 yaralıdır.

18 Mart Deniz Savaşı

Harekât öncesi
Savaşın geldiği noktada Rumeli yakasında Seddülbahir ve Ertuğrul tabyaları ile Anadolu yakasında Kumkale ve Orhaniye tabyaları, yani Boğaz'ın Dış Tahkimatı tahrip edilmiş durumdaydı. Amiral Carden'in planının ikinci aşaması olan Orta Tahkimat bölgesinin emniyete alınması için 26 Şubat – 8 Mart arasındaki çabalardan tatminkâr bir sonuç alınamamıştır. Her ne kadar mayınların temizlenmesi çok büyük zorluklarla da olsa başarıldı kabul ediliyorsa da –gerçekte yoktu- bu kesimdeki topçu bataryaları imha edilememişti. Buradaki hareketli topların, bir kara kuvvetinin harekâtı olmadan etkisiz kılınması ise pek olanaklı görülmüyordu. Dolayısıyla mayın temizleme işleri daha ileriye götürülememişti. Bununla birlikte Amiral Carden 14 Mart tarihli raporunda "zorlu ve sürekli bir harekat yapılması zamanının geldiğini tamamıyla kabul ediyordu. Mayın tarlalarını gündüzün, donanmanın ateşi altında temizleyerek, Boğaz'ın dar kısmındaki istihkamlara, olanca kuvveti ile taarruz edecekti." Amirallik üst komutanlığı bu öneriyi 15 Mart'ta onaylamıştır.

Yine de Mondros Limanı'da toplanan kara kuvvetlerinin, deniz harekâtıyla sonuç elde edilmesinin mümkün olmadığı kesin belirleninceye kadar kullanılması düşünülmüyordu. Dahası, bir kara harekâtı giderek daha güç görünmekteydi. Gözlemler, "Türkler… kunduzlar gibi çalışıyorlar" diye özetleniyordu. Her sabah yeni yeni siperler ve tel örgüler görülüyordu.> Bu kuvvetin de Gelibolu Yarımadası'nda kullanılmasına gerek yoktu, "Türklerin Yarımada'yı ümit edilmekteydi". Lord Kitchener'in, bölgede inceleme yapmak ve rapor vermekle görevlendirilen General Birdwood'a gönderdiği 4 Mart tarihli mektubunda bu kuvvetle ilgili olarak, "Donanmanın, Türk donanmasını batırdıktan sonra yapacağı ilk iş İstanbul Boğazı'nı Rus donanmasına açmak olacaktır. Bu Rus donanmasının refakatinde 40.000 asker bulunacak olup karada yapılacak olan harekat bu kuvvetle ortak olarak yapılacaktır." deniliyordu. Birdwood'un bu mektuba cevabı, donanmanın bu işi yardımsız başaracağından kuşkulu olduğunu, bu olsa bile nakliye gemilerinin, imha edilemeyen hareketli topların ateşi altında kalacağını, bu yüzden Gelibolu yarımadasına bir çıkarma yapmanın gerektiğini belirtiyordu. Savaş Konseyi'nin 10 Mart'taki toplantısında 29. Tümen'in Akdeniz'e gönderileceğini beyan eden Lord Kitchener, "İstanbul'a karşı yapılacak olan harekattan" söz etmektedir. Ertesi gün askeri doktorun emriyle Amiral Carden'in adı hasta listesine kaydedildi. Amiral, 16 Mart'ta komutayı de Robeck'e devretmiştir. Durum de Robeck'e 17 Mart'ta bildirilmiştir.

Sonuçta karar kılınan plan, Osmanlı Merkez Tahkimat bataryaları etkili bir ateş altına alınır alınmaz, mayın tarama işler, gece dahi sürdürülerek bir kanal açılacak, ertesi gün filo, Kepez Koyu, Sarısığlar Koyu'na ilerleyecek, yakın mesafeden Merkez Tahkimat topçusunu tahrip edecek, ardından buradaki mayınlar temizlenecektir.

Mart ayı ortalarında Müstahkem Mevkii Komutanlığı eli altında toplam 230 top bulunmaktadır. Bu toplardan 36 tanesi gemilerden sökülen toplardır. Bunlar, 150 mm'lik 8, 75 mm'lik 7, 57 mm'lik 9 ve 47 mm'lik 12 adettir. Ancak bu toplardan sadece 78'i 18 Mart'taki çatışmaya katılmıştır. On yedi mantelli top ise uçaksavar topu olarak görev yapmaktadır. Birleşik Filo'nun ise muharebeye katılan 276 namlusu vardır.

Osmanlı Donanması'ndan hiçbir gemi bu muharebeye katılmamıştır. Donanmayı "Boğaz'a sokmak, bir modern gemi de olsa, onları gözden çıkarmak olurdu."

Nusrat ve 11. mayın hattı

Mart 1915 başında Osmanlı'nın Çanakkale'de Bleriot XI-2 tipi tek bir keşif uçağı bulunuyordu. 3 Mart 1915 günü Üsteğmen Cemal Bey ve makinisti Vahran Usta bu uçakla keşif görevine çıktıklarında, haftalardır gördüklerinden farklı bir manzarayla karşılaştılar. Boğazın girişinde Birleşik Krallık mayın arama gemisi yoktu. Birkaç keşif turundan sonra mayınların bir bölümünün gemilere geçit verecek biçimde temizlendiğini gördüler. 1000 metre yükseğe çıkarak fark edilmeden kumandanlığa dönüldü ve mayınların temizlendiği rapor edildi. Bunun üzerine Nusrat mayın gemisi'ne görev verildi. Görev sabahı öncesinde, Birleşik Krallık karakol gemisinin kötü hava koşulları nedeniyle yerini terk etmesi de görevi kolaylaştırmıştı. Müstahkem Mevkii Komutanlığı, Boğaz'a bir saldırının kademeler halinde yapılacağını, ilk kademeyi oluşturan gemilerin cephanesi bitince geri çekilerek yerlerini ikinci kademe gemilere bırakacaklarını doğru olarak tahmin edebiliyordu. Geri çekilen gemilerin de Çanakkale Boğazı'nın en geniş yeri olan Erenköy önlerindeki koyda (Karanlık Liman) dönüş manevrası yapacakları düşünülmüş ve Merkez Tahkimat bölgesindekilere ek olarak bu rota üzerine de bir mayın hattı öngörülmüştü. Nusret mayın gemisi, Albay Cevat komutasında bu limana 8 Mart 1915 sabahı 05.00 dolaylarında toplam 26 mayını gizlice dökmüştür. On birinci hattı oluşturan bu mayın hattı, Orta Tahkimat bölgesine, sahile yakın olarak, kıyıya paralel dökülmüş, bulunmamaları için ters yerleştirilmişlerdir. Nitekim daha sonra bu mayınlar savaşın gidişatını etkileyen ve muhtemelen İtilaf Devletleri'ni deniz harekâtından caydıran en büyük etken olmuştur.

O tarihlerde 8 metre derinlikteki mayının, hava keşfinde bin metre irtifadan görülebileceği kabul ediliyordu. Bozcaada'da yapılan denemelerde de mayınların dikkatli bir havacı tarafından rahatlıkla görülebildiği anlaşılmıştı. Yine de Karanlık Liman üzerinde yapılan hava keşfinde mayınlar görülememişti. Bu uçuşun pilotu ertesi gün kurşuna dizilmiştir.

Taarruz
Almanya'dan bu dönemde gelen 3 uçaktan ilki 17 Martta deniz yoluyla Çanakkale'ye ulaştı. Aynı gece hemen montajı yapılan uçak, 18 Mart sabahı Osmanlı Uçak Birlikleri Komutanı Yüzbaşı Serno komutasında keşif görevine çıkmak için hazırdı. Bu zamanlama savaşın kaderini etkileyen faktörlerden biri oldu. Uçağın gözcü subayı da deniz Önyüzbaşı Schneider idi.

Taarruz günü olan 18 Mart 1915 perşembe sabahı bulutsuz ve rüzgarsız, sakin bir sabahtır. Güneşin görünmesiyle birlikte sis kalkmıştır. Keşif uçuşundaki Alman pilot Yüzbaşı Serno'nun uçağı Çanakkale Boğazı açıklarında bir keşif yapmış, Boğaz yönünde 19 zırhlı ve kruvazörün savaş düzeni ile ilerlediklerini rapor etmiştir. Pilot Cemal Bey'in uçağından gelen rapor da bunu doğrulamıştır. Bu bilgiler üzerine Çanakkale Müstahkem Mevkii derhal silah başı yapmıştır.

Amiral de Robeck, bombardımana katılacak ağır gemilerini plana uygun olarak üç grup halinde düzenlemişti. Birinci tümen (filo), kendi yönetimindeki en güçlü dört Birleşik Krallık zırhlısından oluşuyordu (Queen Elizabeth, Lord Nelson, Agamemnon, Inflexible). Görevleri, A Hattı olarak belirlenen 13 km. gibi uzak bir mesafeden Osmanlı Merkez Tahkimatını bombardıman altına almak ve izleyen gruplara ön destek oluşturmaktı. İkinci Tümen, Fransız Amiral Guépratte komutasında dört Fransız zırhlısıdır. Birinci grubun taarruzundan 1,5 -2 saat sonra B Hattı olarak tanımlanan çizgiye ileri çıkarak söz konusu tahkimatı 5–6 km. mesafeden bombalayacaklardır. Bu iki grubun atış planı, Birleşik Krallık zırhlıları Osmanlı tahkimatlarını uzak mesafeden baskı altına alırken, Fransız zırhlılarının aynı tahkimatları yakın mesafeden ateş altına alarak imha etmesi içindir. Üçüncü tümen ise kendi içinde üç gruba ayrılmış 10 Birleşik Krallık zırhlıdan oluşmaktadır: Vengeance, Irresistible, Albion, Ocean birinci ve ikinci tümen gibi yan yana saf tutacaklar; Majestic, Prince George, Swiftsure, Triumph yanlardan ileri çıkan koruma görevi üstlenecek; kalan iki gemi ise (Canopus ve Cornwallis) geride yedek olacaktır.

Bunlar harekâta katılan yüksek tonajlı zırhlılardır. Bunların yanı sıra mayın tarama gemileri ile kruvazörler ve destroyerler de harekâta destek vereceklerdir. Amiral de Robeck, 12 km genişlikte ve 7–8 km uzunluktaki bir manevra alanında, 4'ü Fransa, 12'si ise Birleşik Krallık'a ait olmak üzere 16 zırhlı, 4 kruvazör, 14 destroyer, 7 denizaltı, 21 mayın tarama gemisi, otuzdan fazla bot, bir muhrip ana gemisi, bir gambot ve çeşitli destek gemilerinden oluşan 100 parçalık bir donanmayla harekâta girişmiştir.

Mayın tarama işleminin ise harekâtın ikinci saatinde başlatılması öngörülmüştür. Mayın taramasıyla Çanakkale'ye kadar 800 metre genişlikte güvenli bir koridor açılacaktır.

18 Mart sabahı saat 10.30'da Agamemnon rehberliğinde 1. filo, A hattını oluşturarak ve arkadan 2. filo tarafından desteklenerek Boğaza girmiştir. A hattındaki gemiler ve hedefleri soldan sağa Queen Elizabeth – Anadolu Hamidiye, Agamemnon – Rumeli Mecidiye, Lord Nelson - Namazgah ve Inflexible – Rumeli Hamidiye'dir. İlk Birleşik Krallık hattı saat 11.00'den itibaren Kumkale gerisinden açılan obüs ateşi altına girdiler. Saat 11.30'da ateş hatlarına ulaşana kadar bu ateşin şiddeti artmıştır. Bu hatta ulaşınca hedeflerine 14 bin yarda (yaklaşık 12,8 km) ateşe başladılar. İlk ateşe başlayan Queen Elizabethdir, on dakika sonra A hattı zırhlılarının tümü ateş açmış bulunuyordu. Gemiler hız keserek Boğaz'ın akıntısı üzerinde hareketsiz kaldılar. İlk yarım saatlik bombardıman umut verici görünüyordu, Osmanlı tabyalarından ya hiç karşılık verilmiyor ya da birkaç mermi ateşleniyordu.

Bu görünüşü izleyen Amiral de Robeck, 12.06'da B hattı zırhlılarına, A hattı arasına geçmeleri emri vermiştir. Fransız zırhlıları ilerlemeye başladığında o ana kadar sessiz kalmış bazı Osmanlı bataryaları da ateşe başlamışlardır. İlk anda Inflexiblea düşen bir mermi pruva direğini parçaladı ve yangın çıkardı. Üç dakika sonra taretlerden biri parçalanmıştır. Sonraki iki dakika içinde üç top mermisi güvertede patladı. Kısa süre sonra bir mermi kumanda kulesinde patladı ve geminin ateş idaresinden sorumlu yarbayı ağır yaraladı. Yedi dakika sonra pruva çanaklığının gemiden uçtuğu görüldü. Bataryalarla iletişim de kesilmişti. Queen Elizabeth de isabetler almaktaydı. Top ambarı hasar gördükten sonra vinçler parçalandı ve ön bacada büyük bir delik açıldı. Bu arada, A hattı zırhlılarının ateşe başlamasından on dakika sonra Erenköy güneyindeki dört obüsten oluşan bir batarya ateşini Agamemnona toplamış ve 12.45'te tüm ateşi hedefi üzerine oturtmuştu. Sonraki 25 dakika içinde Agamemnona 12 isabet kaydettiler. Ancak beş mermi borda zırhında patlamış, hasar vermemişti. Diğer yedisi ise zırhlının güvertesinde hasar yaratmıştır. Gemi komutanı bunun üzerine yerinden ayrılarak bir daire çizdi ve yeniden eski yerine geldi.

İlerleyen Fransız hattı tabyalara 9 bin metre yaklaştığında Osmanlı bataryalarının ateşi de en üst noktaya gelmiştir. Bouvet, ağırlıklı olarak Rumeli Mecidiye'den açılan ateş altında, direkleri, bacaları parçalandı ve gemi sancak tarafına yattı. Sekiz isabet alan zırhlının ön tareti devre dışı kalmıştır. Diğer yandan Gaulois ve Charlemange de hasar almaktaydı. Suffren, 14 dakika içinde 14 isabet almıştı ve yangınlar başladı. Yine de saat 13.45'e doğru ateş giderek zayıfladı. Bazı toplar isabet alarak, bir kısmı da arızalanarak görev dışı kalmıştır. Bir kısım top, enkaz altında kalmıştır. Telefon hatlarında kopmalar olduğundan gözetleme ve komuta yerleriyle temasları kesilmişti. Bu durumda top başındaki personel, bir bakıma körleme atış yapıyordu. Bunların bir kısmı gemi dürbünlerinden izlenebiliyordu. Saat 14.00'e doğru ağır topların ateşinde seyrelme görülmekteydi fakat halen şiddetini korumaktadır. Bu durumu izleyen Amiral de Robeck bunun üzerine mayın taramaları, Kepez Burnu ilerisini temizlemek için harekete geçirmiştir. Fakat kısa süre içinde Osmanlı topçu ateşiyle üç mayın tarama ile bir destroyer batmıştır. Bu olay üzerine gemiler geri çekilme emri aldılar. Bu arada Rumeli Mecidiye ateşini Inflexible üzerine toplamıştır. Hemen ardından Anadolu Mecidiye de aynı hedefe döndü. Inflexible, art arda aldığı isabetlerle duman ve ateşler içinde kalarak geri çekilmek zorunda kalmıştır.

Boğaz'ın batı kıyılarında Fransız Gaulois iki isabet almıştır. Kıç güvertesindeki patlama ciddi bir hasar vermemişti. Diğer isabet ise sancak baş omuzlukta su kesiminin üstündeydi. Ancak burada 7 metreden geniş bir yarılma oldu ve gemi su almaya başladı. Olabildiğince hızlı Boğaz'dan ayrılan gemi Bozcaada yakınlarındaki Tavşan Adası'nda batmadan karaya oturtulmuştur. Bu sırada geri dönüş manevrası yapan Bouvet, saat 15.15 gibi  Karanlık Liman'da Nusrat'ın atmış olduğu bir mayına çarpmıştır. Daha sonra sancak tarafındaki taret hizasındaki patlamanın, Osmanlı bataryalarının ateşiyle taret cephaneliğinin isabet almasıyla olduğu ileri sürülmüştür. Bu görüş, zırhlının rotasının Nusrat'ın döktüğü mayın hattından geçmediğini ileri sürmektedir. Gemi üç dakika içinde alabora olarak, 710 kişilik mürettebattan 660 kişiyle birlikte batmıştır.

Saat 16.45'ten sonra Anadolu ve Rumeli Mecidiye tabyalarını ateşlerini bu kez Irresistible üzerine topladılar. Bir patlama geminin arka bacasını parçalarken bir mermi de su kesimi altına isabet etmiştir. Durumunu toparlamaya çalışan Irresistible bu kez sancak tarafından bir mayına çarptı. Yedeğe alma olanağı da olmadığından saat 17.50'de boşaltıldı. Gece karanlığı çöktüğünde kurtarılmaya çalışılacak olan gemi bu durumuyla Rumeli Mecidiye Tabyası'ndan yaklaşık 9,1 km. mesafededir. Gemi, özellikle Dardanos bataryasının ateşi altında, yaklaşık olarak saat 19.30'da batmıştır.

Irresistiblenin durumu Amiral de Robeck'in geri çekilme emri vermesine neden olmuştur. Bu arada Ocean zırhlısı Dardanos ve Soğandare bataryalarını yoğun ateş altına alarak çekilmekteydi. Saat 17.30 sıralarında Rumeli Mecidiye'den Oceana üç top mermisi ateşlenmiştir. İlk ikisi kısa düştü ama üçüncüsü geminin dümen tertibatını parçaladı. Rumeli Mecidiye Tabyası, gün içindeki çatışmalarda ağır hasar görmüş, personelden 14 kişi yaşamının yitirirken 24 kişi de yaralanmıştır. Aldığı isabetle Ocean, manevra yapamaz duruma gelmiştir. Yaklaşık olarak 35 dk. sonra, 18.05 gibi Irresistibleın 1 mil kadar ilerisinde mayına çarptı. Üç muhrip, Coln, Jedm ve Chelmer yardım için yanaştı ancak yapılabilecek bir şey yoktu ve gemi, Osmanlı topçusunun iki kıyıdan çapraz ateşi altında 19.30'a kadar tahliye edildi. Gemi, Morto Koyu'na kadar sürüklenmiş, burada saat 22.30 dolaylarında batmıştır.

Gün sonunda savunmanın kaybı, Türk tarafından 79 ölü ve yaralı, Alman tarafında 18 ölü ve yaralıdır. İtilaf Devletlerinin kaybı ise 800 ölüdür.

Devamındaki gelişmeler

İtilaf Devletleri
18 Mart Deniz Savaşı'nda Birleşik Filo'nun üç zırhlısı, Irresistible, Bouvet ve Ocean mayına çarparak batmıştır. Diğer bir zırhlı Gaulois sürekli su aldığından ancak karaya oturtularak batmaktan kurtarılmıştır. Fransız zırhlısı Suffren, havuza alınması zorunlu olacak derecede ağır hasar görmüştür. Inflexible de ağır hasarlıdır. Buna karşın Filo Komutanı de Robeck, raporunda yeniden taarruz edebilecek durumda olduğun belirtmiştir. Hamilton, Amiral de Robeck'in Amiral Wemyss'e 18 Mart'ta gönderdiği mesajda da batan gemiler hakkında kısa bir bilgi verdikten sonra "Diğer gemilerde bir yaralanma yok ve tahkimatları tahrip ettik." diye yazdığını belirtmektedir.

Birleşik Krallık'ta Savaş Kurulu'nun 19 Mart'taki toplantısında da iyimser görüş hakimdi. "Uygun görüldüğü takdirde taarruzun tazelenmesi konusunda amirale müsaade edilmesine" karar verilmiştir. Ayrıca kayıpları kısmen karşılamak üzere 5 muharebe gemisi gönderilecekti. Ancak yine Hamilton'a göre Amiral de Robeck'ten kendisine gelen mesajın son kısmında "Kalelerde ve tahkimatlarda büyük patlamalar meydana getirdik ama, hasar ne derecede, kestirmek zor" diye yazdığını belirtmektedir.

Ancak Ian Hamilton'dan gelen bir telgraf Lord Kitchener'in, deniz harekâtı hakkındaki umudu kırılmıştı. Queen Elizabethde 22 Mart'ta yapılan bir konferansta Amiral de Robeck de Hamilton'un kuvvetleri yardım etmedikçe Birleşik Filo'nun Boğaz'dan geçemeyeceği görüşünde olduğunu açıklamıştır. Amiral Wehmyss de bu görüşe katıldı. Hamilton, Amiral de Robeck'in sözlerini tırnak içinde vermektedir, "Artık kara birliklerinin desteği olmadan Çanakkale Boğazı'nın aşılamayacağına kesinlikle kanaat getirdiğini" söyledi demektedir. Deniz Kuvvetleri Kurmayları arasında de Robeck'in görüşü kısa sürede hakim oldu. Churchill'in Amiral'in görüşünü değiştirmek için sürdürdüğü telgraf trafiği durumu etkilemedi ve 27 Mayıs'ta Amiral de Robeck'e görüşünün kabul edildiği resmen bildirildi. Ancak, 18 Mart'ta uğranılan "…ağır kayıp karşısında, bu teşebbüsten vazgeçilmesi, artık hiç düşünülemezdi. Bu durumda Hamilton kuvvetleriyle Gelibolu Yarımadası'nın işgali, Boğaz'daki tahkimatın ele geçirilmesinden sonra Filo'nun Boğaz'ı geçmesine karar verilmiştir. 18 Mart'tan esas olarak Gelibolu Yarımadası'na çıkarmaların yapıldığı 25 Nisan 1915 tarihine kadar Birleşik Filo Boğaz girişinde mayın tarama çalışmalarına ve kara bombardımanlarına devam etmiştir.

Osmanlı İmparatorluğu
Osmanlı üst komutanlığı önceden de bir kara harekâtı beklentisi taşıyordu. 18 Mart'tan sonra bu beklenti daha da bir güç kazanmıştır. Bu durumda Gelibolu Yarımadası'ndaki kara birliklerini yeniden güçlendirmeye gitmeye karar verilmiştir. Fakat öncelikle halen Eğitim Kurulu Başkanı olarak Türkiye'de çalışmakta olan Alman generali Otto Liman von Sanders Başkomutanlık emriyle 5. Ordu Komutanı olarak atanmıştır.

Çanakkale Boğazı'nın topçu yönünden takviye edilmesi için Barbaros Hayreddin zırhlısından 4 tane 105 mm'lik, Hamidiyeden 4 tane 120 mm'lik, Turgut Reis ve yine Barbaros Hayreddinden 4 tane 280 mm'lik topun karaya yerleştirilmesine karar verilmiştir. Ayrıca tabyalarda yeni düzenlemeler yapılmıştır.

Değerlendirmeler
Çanakkale Savaşı deniz harekâtları'nın, özellikle de 18 Mart Deniz Savaşı'nın 20. yüzyılın deniz savaşlarından belirgin farkları vardır. Bu deniz muharebelerinin en önemlileri hep açık denizde, çok geniş bir alanda yapılmıştı ve hiçbir gözlemci bulunduğu yerden tüm muharebe sahasını gözlemleyememiştir. 18 Mart Deniz Savaşı ise iki kara arasındaki dar bir deniz yolu üzerine, sınırlı manevra olanağı veren bir muharebe alanında yürütülmüştür. Herhangi bir gözlemci, geceleri dahi ışıldakların aydınlattığı kadarıyla tüm savaş alanını gözleyebilmekteydi. Diğer yandan Çanakkale Savaşı deniz harekâtlarının tümü (denizaltı harekâtları hariç) iki deniz gücü arasında değil, esasen bir tarafın savaş filosuyla, karşı tarafın kara topçusu arasında geçen bir dizi çatışmadır. Her ne kadar her şey, 4 mil uzunluğunda ve 1 mil genişliğindeki bir deniz ve çevresindeki sırtlarda gerçekleşiyorsa da, bu su yolunun kaybedilmesi, Osmanlı İmparatorluğu için sadece bir muharebenin değil, savaşın bütün bütün kaybedilmesi olacaktı.

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar
 19 Şubat harekatını gösterir kroki
 25 Şubat harekatını gösterir kroki
 18 Mart harekatını gösterir kroki

Deniz harekâtları
Birleşik Krallık'ın deniz muharebeleri
Fransa'nın deniz muharebeleri
I. Dünya Savaşı'nda deniz muharebeleri
Osmanlı-Fransa savaşları

Çanakkale Savaşı deniz harekâtları


Kip Bogorodice, u selu Katunima, u općini Šestanovac.

Opis
Djelo je nastalo u 18. stoljeću. Skulptura prikazuje Bogorodicu koja sjedi na oblacima okružena anđelima, sklopljenih ruku u molitveni položaj s glavom blago nagnutom u lijevo i pogledom u lijevo. U ruci ima krunicu. Riječ je o ikonografskom prikazu Uznesenja Blažene Djevice Marije na nebo (Velika Gospe). Bogorodica je odjevena u zlatnu haljinu preko koje je prebačen zlatni plašt koji se razigrano spušta u harmoničnim igrama nabora čime skulptura dobiva na vibrantnosti igre svijetla i sjene. Bogorodica je postavljena na kvadratno drveno postolje.

Zaštita
Pod oznakom P-5026 zaveden je kao pokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao sakralni/religijski predmeti.

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katolički vjerski objekti u Hrvatskoj
Šestanovac

Kip Bogorodice u Katunima


Helmut Naujoks (* 1967) ist ein deutscher Jurist und Autor. Während er sich selbst als konsequenten Arbeitgeberanwalt bezeichnet, wird er von verschiedenen Medien "Der Rausschmeißer" genannt. Zu seinen grundlegenden Positionen gehören grundsätzliche Kritik gegenüber Betriebsräten und die Feststellung, jedem Arbeitnehmer, auch den "Unkündbaren", kündigen zu können.

Leben
Nach dem Studium der Rechtswissenschaften an der Universität Bochum ließ sich Naujoks als Anwalt in Düsseldorf nieder und spezialisierte sich auf Arbeitsrecht. Er vertritt dabei "aus innerer Überzeugung" ausschließlich Arbeitgeber, die er auf Schwachstellen der gesetzlichen Regelungen zum Kündigungsschutz für Betriebsräte und andere Arbeitnehmer hinweist. Im Jahr 2009 waren für seine Arbeit Stundensätze von 350 Euro die Regel. Naujoks wird vorgeworfen, eine geplante "Eskalation nach Drehbuch" für unliebsame Mitarbeiter zu erstellen und so deren Kündigung zu erreichen. Eine Betriebsratsvorsitzende erklärte dazu wörtlich: "Was Herr Naujoks macht, ist meines Erachtens Psychoterror".

Günter Wallraff gab sich 2009 für eine investigative Reportage gegenüber Naujoks als Unternehmer aus. Dieser legte ihm bei einem Treffen dar, dass er sich darauf spezialisiert habe, unliebsame Betriebsräte, Schwangere oder Behinderte aus Unternehmen zu mobben. In der unter dem Titel Wer nicht spurt, fliegt raus! Wen schützt der Kündigungsschutz? ausgestrahlten Fernsehsendung Maybrit Illner vom 15. Oktober 2009 forderte Wallraff, Naujoks aufgrund seiner fragwürdigen Methoden aus der Rechtsanwaltskammer auszuschließen. In den Jahren 2013 und 2014 warfen Wallraff und die Gewerkschaft NGG Naujoks erneut unlautere Methoden vor, nachdem dieser im Auftrag des Burger-King-Franchisepartners Yi-Ko Holding auf unliebsame Mitarbeiter angesetzt worden war und Betriebsräte mit unbegründeten Kündigungsklagen überzogen hatte.

Die Seniorenresidenz

Wegen schwerwiegender Verletzung von Persönlichkeitsrechten wurde Naujoks vom Arbeitsgericht Gießen mit Entscheidung vom 10. Mai 2019 zu einer gemeinschaftlichen Entschädigung von 20000 Euro verurteilt (3 Ca 433/17). Dabei ging es zur Überzeugung des Gerichts um "fingierte" Kündigungsgründe zur "Entsorgung" unliebsamer Betriebsrätinnen. Der ganze "Schwindel" flog auf, nachdem einer der eingeschleusten "Lockspitzel" einer Detektei auspackte. Über den schändlichen "Tequila-Trick" im "Seniorenheim von Bad Nauheim" am "Kaiserberg" tief in der Nacht auf den 28. Januar 2012 gegen halb zwei berichtete die Süddeutsche Zeitung am 4. Juli 2017 auf Seite 3 sowie die Gießener Allgemeine Zeitung vom 14. Juli 2017 unter der Schlagzeile: "Intrige im Altersheim: Detektive erfinden Kündigungsgründe" mit Kommentar zu den Einlassungen vom 5. Juli 2017 der Geschäftsführerin der Alten- und Pflegeheim Schacht GmbH. Bericht aus dem Gerichtssaal mit "Hintergrund" in der Wetterauer Zeitung vom 14. Mai 2019.

2017 erschien ein NDR-Kurzvideo zur "geradezu kriminellen Inszenierung" in der Senioren-Residenz. Dazu Panorama: "Arbeitgeber, die so etwas tun, unterminieren das Vertrauen in unser Wirtschaftssystem... Sie stacheln dazu an, unser Wirtschaftssystem zu verachten."

Schriften
 Kündigung von "Unkündbaren". Management & Karriere-Verlag, Düsseldorf 2002, ISBN 3-929253-16-X. 3. überarbeitete Auflage 2012, ISBN 978-3-929253-22-1.
 Schwarzbuch Betriebsrat. Management & Karriere-Verlag, Düsseldorf 2010, ISBN 978-3-929253-21-4.

Weblinks
 Kanzlei Naujoks: Webseite
 Erfolg der Klüh-Rebellen in Düsseldorf in Yeni Hayat – Neues Leben vom 14. März 2011
 sueddeutsche.de 10. Juli 2017: Der Rausschmeißer

Einzelnachweise

Rechtsanwalt (Deutschland)
Autor
Deutscher
Geboren 1967
Mann

Helmut Naujoks


Prințesa Frederica Caroline de Saxa-Coburg-Saalfeld, Ducesă în Saxonia (24 iunie 1735 – 18 februarie 1791) a fost o prințesă de Saxa-Coburg-Saalfeld prin naștere și prin căsătorie ultima margrafă de Brandenburg-Ansbach și Bayreuth.

Biografie
Frederica Caroline a fost al cincilea și cea mai mică fiică a Ducelui Franz Josias de Saxa-Coburg-Saalfeld și a Prințesei Anna Sophie de Schwarzburg-Rudolstadt (1700–1780), fiica Prințului Ludwig Friedrich I de Schwarzburg-Rudolstadt.

La 22 noiembrie 1754, la Coburg, ea s-a căsătorit cu Margraful Karl Alexander de Brandenburg-Ansbach (1736-1806). Căsătoria a avut loc din rațiuni politice. Deși Frederica Caroline era considerată virtuoasă, blândă, devotată, soțul ei a găsit-o urâtă, ignorantă și plictisitoare. Mariajul a rămas fără copii, el s-a separt de soție, care a locuit la Castelul Schwaningen din Unterschwaningen, iar el a trăit cu metresa sa, Elizabeth Craven.

Arbore genealogic

</div>

Nașteri în 1735
Decese în 1791
Casa de Wettin
Prințese de Saxa-Coburg-Saalfeld
Ducese ale Germaniei
Oameni din Coburg


Megaloodes politus es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Megaloodes.

Referencias

Enlaces externos
 Megaloodes en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Oodini

Megaloodes


Olaylar
 Jül Sezar tarafından MÖ 52 yılında yerli Galyalılardan toplanmış bir Roma lejyonu olan Lejyon V Alaudae, Augustus'un ordusuna katıldı.
 Antik Mısır, Augustus liderliğindeki Roma İmparatorluğu tarafından ele geçirildi.
 Ptolemaios Hanedanı sona erdi.
 Kıbrıs yeniden Roma eyaleti oldu.
 Hirodes'e Rodos adasında Octavianus tarafından büyük alâka gösterildi ve Yahudiye Krallığı tekrar onaylandı.

Doğumlar

Ölümler
 1 Ağustos - Marcus Antonius, Romalı komutan (d. MÖ 83)
 12 Ağustos - VII. Kleopatra, Antik Mısır'ın son Helenistik kraliçesi (d. MÖ 69)
 tarihi bilinmeyen
 II. Hurkanus, Haşmonayim hanedanlığına bağlı başrahip ve Yahudiye kralı
 Caesarion, Antik Mısır tahtına çocuk yaşta çıkmış olan Ptolemaios hanedanının son Kralı (d. MÖ 47)
 Diodoros, Bibliotheke Historike (Tarih Kitaplığı) adlı eseriyle ünlü Yunan tarihçi (d. MÖ 90)

MÖ 30


Berta Pereira Majó (Montevideo, 10 de junio de 1958) es una percusionista uruguaya, especializada en música afrouruguaya. Fundadora del grupo de danza, percusión y canto Berta Pereira y las Comadres.

Biografía

Su familia estaba compuesta por sus padres, y sus tres hermanos mayores cuyos nombres son Raúl, Beatriz y Diego. Era una familia a la cual le interesaba mucho la música, prácticamente todos tocaban la guitarra, pero a su vez tenían gustos diferentes en cuanto a la música, por lo tanto ella desde chica recibió una gran influencia de su familia, que la estimuló a dedicarse al ámbito musical.

Además de dedicarse a la música estudió ballet, danza contemporánea, y un poco de artes marciales. Como era la época de la Dictadura cívico militar (1973-1985) y la Escuela de Bellas Artes había sido clausurada, tomó diversos cursos en el taller de Zina Fernández: cerámica, dibujo y pintura, batik, orfebrería. Más tarde estudió Cerámica en la UTU. También estudió inglés, francés y portugués.

Ha vivido en Francia ―donde participó de diferentes grupos musicales― y en Panamá ―donde se formó en teatro y fue música de sesión, compartiendo con muy diversos músicos, latinos, de bossa y jazz.

En Uruguay ha sido docente de teatro.

Realizó estudios de guitarra, teatro, clarinete y otros.

Se casó con el Pollo Píriz, con quien tuvo un hijo, llamado Lorenzo.

Obras

En 1995 creó el grupo Berta Pereira y las Comadres, que se concentra en la música afrouruguaya y otros tipos de folclore uruguayo.
Este grupo está integrado por mujeres que buscan expresarse a través de la música, como el canto, persecución, y además, la danza.
En este mismo año, estrena su CD "Comerse una manzana" junto a las comadres, pollo Piriz, Fernando Goicochea y Lucrecia Basaldúa.

En 1996 lanzó el CD Comerse una manzana, junto a su esposo.
Ha participado de muchos espectáculos promocionando su CD en Uruguay como en otros países.

Años después, en el 1999, también con Piriz, estreno "La gran red del cielo".

En el 2001, lleva a cabo su espectáculo "Bichos de luz", en conjunto con Pollo Piriz y lo distribuye por distintas salas de Montevideo y del interior de Uruguay.
Berta ha participado como músico de sesión junto a muchos personajes, como Lobo Lagarde, Bardo Khan, Elbio Rodríguez, entre otros.

En 2001 participó en el elenco de la obra teatral infantil Circo polizón.

En 2002 dirigió dos espectáculos de danza y música: Basquade y Experiencia íntima.

En 2005 estrenó Don Sacrosanto y la Gloria, con la compañía Unomismo. Ese mismo año participó en la obra de teatro Ubú rey (escrita por Alfred Jarrý (1873-1907).

En julio del 2006 ―asociada a Pollo Piriz y a la Compañía de Unomismo― estrenó la obra En el cielo las estrellas.
En septiembre del mismo año estrenó con el mismo equipo de trabajo Comadres y repollo, ensamble criollo.

Participa hasta la actualidad en el taller SonSueño, de la docente Mariela Celentano (1957-2009).

En 2012 lanzó un CD junto a Cyro Rodríguez, inspirado en las vertientes nativas.

En abril de 2012 realizó una gira con el espectáculo Tamudando, con Luis Bravo.

Tiene como proyecto lanzar otro CD junto a Pollo Piriz, con el nombre de Gracias.

Referencias

Percusionistas de Uruguay
Actrices de teatro de Uruguay
Bailarines de Uruguay

Berta Pereira


Kuglački klub "Donat" (KK Donat; KK "Donat" Zadar; Donat Zadar; Donat) je ženski kuglački klub iz Zadra, Zadarska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub je član "2. hrvatske kuglačke lige za žene - Zapad".

O klubu
Kuglački klub "Donat" je osnovan 1977. godine kao sljednik kluba "Bankarac" osnovanog 1968. godine. Klub je uz naziv "Donat" koristio i "Zadar" i "Poštar" (nakon spajanja s klubom "Borac", 1991. godie). Od 1994. godine klub se nanovo naziva "Donat". Do 1996. godine u klubu je djelovala i muška sekcija.
"Donat" je u sezonama 1992./93. i 1993./94. pod imenom "Poštar" bio član 1. A hrvatske kuglačke lige za žene, a od tada redovno član 1. B i Druge hrvatske lige.
Klub koristi za treninge i utakmice kuglanu "Mocire".

Uspjesi

Ekipno
 1. B HKL - Jug
 doprvak: 1994./95., 2000./01.

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznate igračice

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice
 KK Donat Zadar, facebook stranica
 aplikacija.kuglanje.hr, Donat - 810179 ,
 kuglanje.hr, Donat
 aplikacija.kuglanje.hr, Donat
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB DONAT - ZADAR

Izvori

 Drago Marić, Romano Meštrovič: Baština zadarskog sporta = Zadar's sport heritage, Zadar, 2013.,
 zadarskilist.hr, Kuglanje je sport koji nema granica, objavljeno 15. veljače 2010., pristupljeno 22. veljače 2020.
 szgz.hr, Športska zajednica Grada Zadra, Članice, pristupljeno 22. veljače 2020.
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB DONAT ZADAR
 fininfo.hr,'KK "DONAT"  ZADAR
 bisnode.hr, KK "DONAT"  ZADAR

Hrvatski ženski kuglački klubovi
Kuglanje u Zadru
Donat

Kuglački klub Donat Zadar


A Paramount Network é uma marca de vários canais de televisão operados pela Paramount International Networks que exibem o catálogo de filmes da Paramount Pictures e séries de TV selecionadas das produções televisivas da Paramount Global. O canal foi lançado pela primeira vez na Espanha em 30 de março de 2012 e, nos anos seguintes, o canal operou em vários territórios na Europa, África, América Latina e Ásia. Antigamente era conhecido como Paramount Channel (que ainda é usado em alguns países).

História

Como Paramount Channel
Até o momento, o Paramount Channel foi lançado na Espanha em março de 2012, na França em setembro de 2013, na Hungria em fevereiro de 2014, na Rússia em janeiro de 2014, na Romênia em 14 de janeiro de 2014, na América Latina em setembro de 1995 até 2003, mas retorna novamente no novo visual de novembro de 2014, Suécia em dezembro de 2014, Polônia em março de 2015, Itália e Tailândia em fevereiro e maio de 2016 e no Oriente Médio em abril de 2017.

Relançamento
Em maio de 2018, a Viacom anunciou que o Paramount Channel na Espanha seria relançado como uma versão local da Paramount Network, mudando para um formato geral de entretenimento com séries de televisão e filmes. O mesmo relançamento da Paramount Network ocorreu na Itália em 16 de março de 2019, e na América Latina em 14 de abril de 2020. Em 20 de outubro de 2020, foi anunciado que a versão húngara também seria renomeada como Paramount Network, e a data do rebranding foi confirmada em 23 de novembro daquele ano. O Paramount Channel na Hungria foi renomeado como Paramount Network em 17 de dezembro de 2020. Em dezembro de 2020, a ViacomCBS anunciou que o Prima Comedy Central na República Tcheca será renomeado como Paramount Network. A Paramount Network foi lançada efetivamente em 12 de janeiro de 2021. Em 26 de janeiro de 2021, foi anunciado na página oficial do Facebook do Paramount Channel Asia que a ViacomCBS transformaria o Paramount Channel na Tailândia, Malásia e Ilhas do Pacífico (incluindo as Filipinas) em Paramount Network em 1º de fevereiro de 2021.

Após o início do lançamento do Paramount+ em março de 2021 e sua expansão internacional, a Paramount Global resolveu fechar os canais da Paramount Network que operam nos países nórdicos até o final de 2021, para colocar mais conteúdo no serviço de streaming.

Em agosto de 2021, a Paramount International Networks fechou um acordo com o Sky Group da Comcast para lançar o Paramount+ em vários mercados europeus por meio de decodificadores e dispositivos da Sky. Para reduzir a confusão com a marca, a versão britânica/irlandesa da Paramount Network foi renomeada como 5Action em 19 de janeiro de 2022, sem alterações gerais em sua programação.

Lista de canais
Europa, Oriente Médio, África, Ásia e Austrália

 Paramount Network França
 Paramount Network Polônia - anteriormente Viacom Bink!
 Paramount Network Rússia
 Paramount Comedy Rússia
 Paramount Network Ucrânia
 Paramount Network Ásia (2021)
 Paramount Network República Tcheca - anteriormente Comedy Central de 2015 a 2021
 Paramount Network Hungria (2020) - anteriormente RTL Spike (licenciado por RTL Group)
 Paramount Network Espanha (2018)
 Spike Holanda - anteriormente TeenNick de 2011 a 2015.

Américas

 Paramount Network Canada (co-propriedade com Canadian Broadcasting Corporation e Corus Entertainment)
 Paramount Network EUA (2018)
 Paramount Network América Latina
 Paramount Network Brasil

Canais extintos

 Paramount Network Dinamarca (2019-2022) - anteriormente Comedy Central de 2014 a 2019
 Paramount Network Finlândia (2019-2022)
 Paramount Network Itália (2016-2022) - anteriormente Paramount Channel de 2016 a 2019
 Paramount Network Suécia (2019-2022) - anteriormente Comedy Central de 2009 a 2019
 Paramount Network Reino Unido e Irlanda (2018-2022) - substituiu 5Spike e foi sucedida por 5Action em 2022.
 Spike Austrália (2016–2022)

Paramount Global
Paramount International Networks
Paramount
Canais de televisão

Paramount Network (internacional)


FGU Aarhus er en skole i Aarhus, der tilbyder forberedende grunduddannelse (FGU). Skolen har afdelinger i Egå, Skejby og Aarhus midtby.

FGU Aarhus er en sammenlægning af flere tidligere produktionsskoler, herunder Århus Produktionsskole, som var beliggende på Olof Palmes Allé 39 i Aarhus N, hvor den ene afdeling også har til huse i dag. Den blev grundlagt i 1994 og forstander er Claus Bentsen. Skolen havde omtrent 200 elever og 30 medarbejdere pr. 2015. I dag har de tre skoler tilsammen ca. 600 elever.

FGU Aarhus er en skole for
 unge under 25 år
 som har opfyldt undervisningspligten
 som endnu ikke har taget en ungdomsuddannelse
 og som har brug for tid til afklaring

Skolen tilbyder såvel almen undervisning som undervisning med udgangspunkt i praktisk arbejde og produktion. Derfor består skolen af mange forskellige linjer, men der undervises også i dansk og matematik. Et forløb på FGU kan højst vare 2 år, og eleverne får løn for at gå på skolen. Det er ikke en kompetencegivende uddannelse, men et skoleforløb, der har til formål at gøre unge klar til at tage en ungdomsuddannelse.

Referencer

Uddannelse i Aarhus

FGU Aarhus


El ramal Rosario del Tala-Gualeguay es un desactivado ramal del Ferrocarril General Urquiza en la provincia de Entre Ríos en Argentina. Su extensión es de 110,12 km. Se denomina (ramal U-2) entre las estaciones Enrique Carbó, Gualeguay y Puerto Ruiz, y (ramal U-3) entre el Desvío Las Colas y Rosario del Tala.

El primer ferrocarril en Entre Ríos fue el Ferrocarril Primer Entrerriano, que inauguró la línea Gualeguay-Puerto Ruiz el 9 de julio de 1866.

La construcción del ramal fue autorizada por ley en 1887 y efectuada por la empresa John G. Meiggs Son y Cía. El 30 de enero de 1891 fue librado al servicio como parte del Ferrocarril Central Entrerriano. Fue desactivado el 1 de junio de 1978. En el Desvío Las Colas empalma con el ramal U-2 que lo une con el ramal troncal en la Estación Enrique Carbó.

El decreto n.º 532/1992 del 27 de marzo de 1992 convocó a la provincia de Entre Ríos a que antes del 30 de abril de 1992 ofreciera interés en la concesión de los ramales ya clausurados en su territorio, entre ellos los tramos de Puerto Ruiz a Gualeguay y de González Calderón a Rosario del Tala. Como la provincia no expresó interés ambos tramos quedaron abandonados.

Referencias

Ramal Rosario del Tala-Gualeguay del Ferrocarril General Urquiza


واجهة المستخدم التكبيرية (من الإنجليزية:Zooming User Interface) هي نوع من واجهات المستخدم الرسومية التي تمكن المستخدم من التعامل مع الملفات من صور وفيديو وغيرها من أنواع الملفات في بيئة ثلاثية الأبعاد. تعرض الملفات على الشاشة، وعندما يشير المستخدم إلى ملف، يظهر هذا الملف بحجم أكبر من الملفات الأخرى المعروضة. وعندما يؤشر مبتعدا عن هذا العنصر (الملف) تصغر صورة الملف.

مراجع

تقنيات واجهة المستخدم
واجهات مستخدم رسومية

واجهة مستخدم تكبيرية


Hanns-Werner Heister (* 14. Juni 1946 in Plochingen, Baden-Württemberg) ist ein deutscher Musikwissenschaftler.

Leben und  Wirken

Hanns-Werner Heister studierte Musikwissenschaft, Germanistik und Linguistik in Tübingen, Frankfurt a. M. und Berlin. Er promovierte 1977 in Berlin über die Ästhetik, Soziologie und Geschichte der Institution Konzert und habilitierte sich 1993 an der Universität Oldenburg mit Studien zur Musik-Analyse.

1971 bis 1992 arbeitete er als freiberuflicher Musikpublizist für verschiedene Rundfunkanstalten, Zeitungen und Zeitschriften. Nach zahlreichen Lehraufträgen und Gastprofessuren (u. a. in Berlin, Hamburg, Dresden, Weimar und Wien) war er von 1992 bis 1998 Professor für Musikgeschichte und Musikkommunikation in Dresden und 1998 bis zu seiner Emeritierung 2011 in Hamburg Professor für Musikwissenschaft.

Er ist Mitherausgeber des seit 1992 als Loseblattsammlung erscheinenden Lexikons Komponisten der Gegenwart. Seit 1995 ist er gewähltes Mitglied der Gelehrtengesellschaft Leibniz-Sozietät der Wissenschaften zu Berlin.

Er ist verheiratet und hat fünf Kinder.

Forschung

Seine weitgefächerte Forschung hat ihr Zentrum in einer herrschafts- und gesellschaftskritischen Analyse von Musik und Musikkultur und lässt sich vier Themenfeldern zuordnen:

 Musiksoziologische Fragestellung: Musik in der gesellschaftlichen Wirklichkeit, sowohl in der Gegenwart als auch in der Geschichte (seit 1970; programmatisch Musikwissenschaft als Sozialwissenschaft beim Internationalen Musikwissenschaftlichen Kongress Bonn 1970). Schwerpunkte sind Medien/Institutionen wie das Konzert oder die Musikbox, Hintergrundmusik, Klangökologie, Freiluftmusik, Musik während des Nazismus, im Widerstand und im Exil.
 Musikästhetische Fragestellung: Soziale wie natürliche Wirklichkeit in der Musik. Im Zentrum steht hier Musik als spezifische Sprache. Einen ersten Schwerpunkt bildet dabei politische Musik, in der sich der bewusste Bezug auf Gesellschaft verdichtet. Weitere Schwerpunkte sind die Kombination der Musik mit anderen Künsten, Oper und Musiktheater sowie Musik und Bildende Kunst und schließlich Gesamtkunstwerk-Aspekte und Elemente der Künste. Zum Themenfeld Musik-Sprache gehört auch das Mathematische, intensiver seit 2001 erforscht; es dient neben der Bedeutung für Strukturelles stets auch der Vertiefung und Erweiterung der musikalischen Semantik. Für eine Theorie der Ähnlichkeit und eine Präzisierung von Unschärfen zieht Heister seit 2009 auch die Fuzzy-Logik mit heran.
 Musik-kulturgeographische ("musikethnologische") Fragestellung: Musik in ihrer globalen kulturellen und idiomatischen Differenzierung. Ausgangspunkt war hier das Interesse am Neuen, Anderen, Ungewöhnlichen, Fremden; wissenschaftliche Beschäftigung mit Jazz (seit 1978), lateinamerikanischer Musik (seit 1984) und Isang Yun (seit 1987), Improvisation (seit 2008).
 Musikanthropologische Fragestellung: Musik und menschliche Natur / menschliche Natur in der Musik (seit 1984). Schwerpunkte sind hier Anfänge der Musik, Entstehung der Kunst, Musik und menschliche Sinne (konkretisiert im Konzept der 'Mimetischen Zeremonie'). Seit 2005 bezieht Heister hier verstärkt auch die Psychoanalyse ein.

Publikationen (Auswahl)
Autor
 Das Konzert. Theorie einer Kulturform. 2 Bände. Verlag F. Noetzel, Wilhelmshaven 1983.
 Jazz. Bärenreiter-Verlag, Kassel u. a. 1983.
 Vom allgemeingültigen Neuen. Analysen engagierter Musik: Dessau, Eisler, Ginastera, Hartmann. Hrsg. von Thomas Phleps und Wieland Reich. Pfau-Verlag, Saarbrücken 2006.
 (mit Ines Gellrich, Photographien): Un/Endlichkeit. Begegnungen mit György Ligeti. Modo-Verlag. Freiburg i. Br. 2008.
 Hintergrund Klangkunst. Ein Beitrag zur akustischen Ökologie. edition neue zeitschrift für musik, hrg. Rolf W. Stoll. Verlag Schott Music, Mainz 2010.
 Music and Fuzzy Logic. The Dialectics of Ideas and Realizations in the Artwork Process (= Studies in Fuzziness and Soft Computing. Hg. J. Kaprzyk, Vol. 406) Springer Verlag, Berlin / Heidelberg 2021.

Herausgeber
 [Nachlaß-Edition] Harry Goldschmidt: Das Wort in instrumentaler Musik: Die Ritornelle in Schuberts Winterreise. Von Bockel-Verlag, Hamburg 1996 (= Zwischen/Töne. Musik und andere Künste, Bd. 1).
 [Nachlaß-Edition]: Harry Goldschmidt: Das Wort in Beethovens Instrumentalbegleitung (= Beethoven-Studien. III). Verlag Böhlau Köln u. a. 1999 (= Europäische Kulturstudien, Bd. 9)
 Musik/Revolution. 3 Bände. Von Bockel-Verlag, Hamburg 1996/1997.
 "Entartete Musik" 1938 – Weimar und die Ambivalenz. 2 Bände. Pfau-Verlag, Saarbrücken 2001.
 Charles Ives, 1874–1954. Amerikanischer Pionier der Neuen Musik.¸ Trier 2004 (= Atlantische Texte. Bd. 23)
 Geschichte der Musik im 20. Jahrhundert. Bd. III: 1945–1975. Laaber-Verlag, Laaber 2005
 Zur Ambivalenz der Moderne. (Reihe Musik/Gesellschaft/Geschichte) 4 Bände. Bd. 1 2005; Bd. 2–4 2007. Weidler Buchverlag, Berlin.
 Schichten, Geschichte, System. Geologische Metaphern und Denkformen in den Kunstwissenschaften (= Reihe Zwischen/Töne, neue Folge, Bd. 6). Weidler Buchverlag, Berlin 2016.
 Die Ehrenmitglieder der Staatstheater Stuttgart 1912–2018. Theatergeschichte in Portraits. Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2018.

Mitherausgeber
 mit H. G. Klein: Musik und Musikpolitik im faschistischen Deutschland. Fischer Taschenbuch, Frankfurt a. M. 1984.
 mit W.-W. Sparrer: Der Komponist Isang Yun. München 1987; 2. erw. Aufl.: Verlag text+kritik, München 1997.
 mit W.-W. Sparrer: Komponisten der Gegenwart (Loseblatt-Lexikon, seit 1992, bis Febr. 2021 68 Lieferungen). Verlag text+kritik, München.
 mit K. Heister-Grech u. G. Scheit: Zwischen Aufklärung & Kulturindustrie. 3 Bände. Von Bockel-Verlag, Hamburg 1993.
(mit Hanjo Polk: Bewegtes und Bewegendes. Der Motiv-Begriff in Künsten und Wissenschaften (Reihe Musik/Gesellschaft/Geschichte, Bd. 7). Weidler Buchverlag, Berlin 2017.

Herausgeber Buchreihen
 Zwischen/Töne. Musik und andere Künste. Seit 1995 (Weidler Buchverlag Berlin)
 Musik/Gesellschaft/Geschichte. Seit 2005 (Weidler Buchverlag Berlin)

Mitherausgeber Buchreihen
 mit W. Hochstein: Musik und. Eine Schriftenreihe der Hochschule für Musik und Theater Hamburg. 3 Bde. Von Bockel-Verlag, Hamburg 2000; Neue Folge: 11 Bände, Weidler Buchverlag, Berlin 2001–2011.

Literatur
 Thomas Phleps, Wieland Reich (Hrsg.): Musik-Kontexte. Festschrift für Hanns-Werner Heister. 2 Bände. Verlagshaus Monsenstein und Vannerdat, Münster 2011, ISBN 978-3-86991-320-9.

Weblinks

 Homepage von Hanns-Werner Heister

Musikwissenschaftler
Hochschullehrer (HfMT Hamburg)
Mitglied der Leibniz-Sozietät
Sachbuchautor
Herausgeber
Deutscher
Geboren 1946
Mann

Hanns-Werner Heister


Pieria () is one of the regional units of Greece located in the southern part of the Region of Central Macedonia, within the historical province of Macedonia. Its capital is the town of Katerini.The name Pieria originates from the ancient Pieres tribe. In Pieria, there are many sites of archeological interest, such as Dion, Pydna, Leivithra and Platamonas. Pieria contains Mount Pierus, from which Hermes takes flight in order to visit Calypso, and is the home of Orpheus, the Muses, and contains the Pierian Spring. Mount Olympus, the highest mountain in Greece and throne of the ancient Greek gods, is located in the southern part of Pieria. Other ancient cities included Leibethra and Pimpleia.

Geography

The Pieria regional unit is bordered by Imathia to the north, Kozani to the west, and to the south and west by the region of Thessaly's regional unit Larissa. The Pierian Mountains lie to the west; the Thermaic Gulf lies to the east. It also has a valley by the GR-13. Most of the population live within the Olympian Riviera. The lowest point is the Thermiac Gulf and the highest point is Mount Olympus.

It combines extensive plains, high mountains and sandy beaches. The region's beauty gives it a great potential for further tourist development.

Climate
Its climate is mainly of Mediterranean type with hot summers and cool winters. Severe winter weather is common in the central and western parts of Pieria, especially in the Pierian Mountains and on Mount Olympus.

On June 8, 2007, a low pressure weather system from Southern and Central Europe resulted in heavy rainfall that ravaged the prefecture and caused great damage in fruit and vegetable production. The worst hit area was Korinos.

Administration

The regional unit Pieria is divided into 3 municipalities. These are (number as in the map in the infobox):
Pydna-Kolindros (3)
Katerini (1)
Dion-Olympos (2)

Prefecture

As a part of the 2011 Kallikratis government reform, the regional unit Pieria was created out of the former prefecture Pieria (). The prefecture had the same territory as the present regional unit. At the same time, the municipalities were reorganized, according to the table below.

History

The region, known as Pieria or Pieris () in Antiquity, took its name from the Pieres (), a Thracian tribe that was expelled by the Macedonians in the 8th century BC from their original seats, and driven to the North beyond the Strymon river and Mount Pangaeus, where they formed a new settlement in Edonis. The name Pieria has been connected to Homeric  "fat",  "fertile land" in a metaphorical sense.

At some time before the archaic period Pieria was incorporated in the Kingdom of Macedon (808 BC, see below) when it became the second province of the ancient kingdom, following its fate through the rule of the Antipatrid dynasty (302 BC - 277 BC) and the Antigonid dynasty (306 BC - 168 BC). It became part of the Roman Republic after the Fourth Macedonian War, and remained part of the Roman Empire and its successor, the Byzantine Empire.

It was later invaded and became a part of the Ottoman Empire. During the Greek War of Independence in 1821, Pieria took up arms along with the rest of Greece, but their struggle failed and Pieria did not join the rest of Greece until the Balkan Wars in 1913. Until 1947, Pieria was part of the Thessaloniki Prefecture (at that time the largest Greek prefecture), as a province. Pieria saw an economic boom in agriculture and business. During the Greco-Turkish War, it saw an influx of refugees from Asia Minor, now a part of Turkey, and several places were named after their former homelands including Nea Trapezounta from Trebizond (now Trabzon) and Nea Efesos from Ephesus (now Efes). The village of Elafos in the municipal unit Elafina, formerly a community in the Imathia prefecture, was attached to Pieria in 1974.

Transport
A1/E75
GR-1
GR-13

Notable people
 Katerina Nikolaidou (born 1992), rower athlete, 4th place 2016 Olympic Games, silver medal in the lightweight single sculls at the 2013 World Rowing Championships
 Christos Tsolakis (1935-2012), philologist, author, professor emeritus of Aristotle University of Thessaloniki
 Eleni Chatziliadou (born 1993), karate athlete, Kumite +68 kg 2018 World Karate Championship
 Theodoros Terzopoulos, theater director
 Konstantinos Papachronis (1977-2008), actor
 Patriarch Callinicus of Alexandria
 Yannis K. Semertzidis, physicist
 Giorgakis Olympios
 Christos Kakkalos
 Zorba The Greek

Sporting teams

Pierikos - Greek Third Division
Pierian Sodality

See also
Olympus Festival
List of settlements in the Pieria regional unit

References

External links

  Αρχειοθετημένο από το  στις 19 Ιουνίου 2004

Prefectures of Greece
Locations in the Iliad
Regional units of Central Macedonia

Pieria (regional unit)