යාල ජාතික වනෝද්‍යානය (),  ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි දෙවන විශාලතම ජාතික උද්‍යානයයි. එය ර‍ෙට් ගිනිකොන වියලි කලාපයේ පිහිටා ඇත. උද්‍යානය කොළඹ සිට එනම් ශ්‍රී ලංකාවේ අග නගරයේ සිට කිලෝමීටර 300 පමණ දුරින් පිහිටා ඇත. යාල ශ්‍රී ලංකාවේ ඌව සහ දකුණු නම් වූ පළාත් දෙකකට අයත් වේ. උද්‍යානය කොටස් පහකට බෙදා ඇති අතර 1 සහ 2 වන කොටස් පමණක් අමුත්තන් සඳහා විවෘතව ඇත.

යාල ජාතික වනෝද්‍යානය, ශ්‍රී ලංකාවේ නිරිත දිගට වන්නට විශාල භූමි ප‍්‍රමාණයක පැතිර ඇති ප‍්‍රධානම ජාතික වනෝද්‍යානයකි. ඌව හා දකුණු පළාත් දෙකටම අයත් වන මෙම රක්‍ෂිතය වර්ග ප‍්‍රමාණයෙන් වර්ග කිලෝමීටර 979 ක් වුවද මහජනයාට විවෘතව ඇත්තේ වර්ග කිලෝමීටර 141 ක භූමි භාගයකි.

රක්‍ෂිතයෙන් වැඩිප‍්‍රමාණයක් පතන් බිම් වශයෙන් පවතිනමුත් මෙය වනභූමි වෙරලාශ‍්‍රිත ප‍්‍රදේශ, දිය උල්පත්, ගංඟා සහ ලඳු බිම් වලින් ආදි විවිධ පරිසර තත්ත්වයන්ගෙන් ගහණ වූ වනෝද්‍යානයකි. මෙම ලඳු බිම් තැන තැන විසිර පවතින පාෂාණමය ශේෂ කඳු වලින් ගහණය. වනෝද්‍යානය විශාල සත්ව විශේෂ ප‍්‍රමාණයකට වාස භූමිය සපයයි.
යාල රක්‍ෂිතය ලෝකයේ විශාලතම දිවි ගහණයෙන් සමන්විතය. එසේ වුවත් රාති‍්‍රයේ හැසිරෙන විශාල ප‍්‍රමාණයේ මාංශභක්ශක සතුන්ට තම ගොදුරු සොයා ගැනීමට දැඩි වෙහෙසක් දැරීමට සිදු වී ඇති අතර ගොදුරක් ලැබීම බොහෝ විට වාසනාව මත රඳා පවතී. මෙහි වෙසෙන විශාල ප‍්‍රමාණයේ සත්වයින් අතර ආසියානු අලි, කිඹුලන්, වල් ඌරන්, කුළු හරකුන් සහ අළු රිලවුන් සිටිති.තවද මල් කොහා, ලංකා වලි කුකුලා සහ ඉන්දියානු මොණරා මෙම වනෝද්‍යානයේ බහුලව ගැවසෙති.පතන් බිම් වලට ගිජු ලිහිණියන්, ගෙල සුදු මුහුදු ලිහිණියන් ආකර්ශනය වන අතර අලිමානාවන් සහ ලතුවැකියන් තෙත් බිම් කරා ඇදී එයි. <div class=text>2004 දෙසැම්බර් 26 වන දින සිදු වූ සුනාමි උවදුරින් වනජීවී සංරක්‍ෂණ මධ්‍යස්ථානය සහ සංරාචක බංගලාව විනාශ වී ගිය අතර ජීවිත හානිද සිදු විය.සිදු වූ ජීවිත හානි අතර සංරාචක බංගලාවේ සේවකයින් සහ විදේශිකයින්ද වූහ. මෙහිදී සත්ව ජීවිත විශාල වශයෙන් විනාශ නොවීමට හේතුව සුනාමි රළ පැමිණෙන බවට සංවේදන ග‍්‍රහණය කර ගත් සත්වයින් උස් භූමි පෙදෙස් වලට පලා යාමයි.පසුව යාල වනෝද්‍යානය නැවත විවෘත කරනු ලැබීය.

ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණිතම ජාතික වනෝද්‍යාන දෙකෙන් එකකි. යාල වානෝද්යානය 1983 පෙබරවාරි මස 25 වැනි දින මෙය ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලැබිය. අප රටෙහි ප්‍රකටම වනෝද්‍යානය වන්නේ ද යාලයි. එසේම දේශ දේශාන්තරවල පවා ශ්‍රී ලංකාවෙ මෙම වනෝද්‍යානය ඉතා හොදින් ප්‍රකටව පවති.	යාල වනාන්තරය 1900 පමණ සිට බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයන්ගේ දඩයමි බිමක් ලෙස භාවිතයට ගැණිනි.එය 1900 දි දඩයමි රක්ෂිතයක් ලෙස නමි කොට ඇත. 1908 දි මෙය අභයභූමියක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත්කරනු ලැබිය. පසුව යාල වානාන්තරය කලාප පහකට බෙදා එහි කලාප අංක එක කොටස 1938 පෙබරවාරි මස 25 වැනි දින මෙය ජාතික වනෝද්‍යානයක් බවට නීතියෙන් උසස් කරන ලදි. පසුව ඉතිරි කලාප හතර ද යාල වානෝද්‍යානයට අනුබද්ධව ප්‍රකාශයට පත්කරනු ලැබිය. උද්‍යානය තුළ දැඩි ස්වභාවික රක්ෂිතයක් ද වෙයි.

ඉතිහාසය

කලාප

පිහිටිම
උද්‍යානයේ උතුරු, වයඹ, බටහිර සහ ඊසාන දිග ප්‍රදේශ ඌව පළාතේ මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයට අයත් වේ. දකුණු නිරිතදිග ගිනිකොණ දිග හා නැගෙනහිර කොටස් දකුණු පළාතේ හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයට අයත් වන අතර දකුණු දිග සිට නැගෙනහිර මායිමි දක්වා ප්‍රදේශ ඉන්දියානු සාගරයට මුහුණලා පැතිර පවති.

උද්‍යානය වෙත පිවිසිම
 කොළඹ සිට හම්බන්තොට තිස්සමහාරාමය කිරින්ද පාරේ පැමිණ යාල හන්දියෙන් හැරි පළටුපාන උද්‍යාන මුලස්ථානය එක් ප්‍රවේශ මාර්ගයකි.
 කොළඹ රත්නපුර ඇඹිලිපිටිය සුරියවැව මිරිජ්ජවිල හම්බන්තොට හරහා හෝ
 කොළඹ රත්නපුර උඩවලව තණමල්විල තිස්සමහාරාමය යාල හන්දියට පැමිණ ද
 තණමල්විල ලුණුගම්වෙහෙර හන්දියෙන් එම ජලාශ වේල්ල මතින් කතරගමට පැමිණ ද උද්‍යානයට ළඟා විය හැකිය.
 මහියංගන බිබිල බුත්තල සෙල්ලකතරගම කටගමුව ද එක් පිවිසුම් මාර්ගයකි.

පහසුකම්
උද්‍යානය තුළ පළවන කලාපයේ සංචාරක  නිවහන් 9 ක් ඇත. මහාසිලව,නව බුතව, පැරණි බුතව, තල්ගස්මංකඩ,වරහන,හින්වැව, ඔන්ඩචිචි,යාල,පහළහේන්තොට යන ඒවාය. පළටුපාන කාර්යාලයේ වැඩි පිරිසක් සඳහා වෙන්කරවා ගත හැකි නිවහනක් ද වෙයි. පටනංගල නිවහන සුනාමියෙන් විනාශ වූ අතර යාල නිවහන ත්‍රස්තවාදී ගිනි තැබිමකින් විනාශ වූ අතර නැවත එය දෙමහල් බංගලාවක් ලෙස ගොඩනංවන ලදී.
  තවද කලාප අංක 3 හි දඹකොටේ හා කුඩා ගල් අමුණ නමින් බංගලා දෙකක් තිබේ

උද්‍යානය තුළ ප්‍රවේශ මාර්ග
ඉතා හොඳ ප්‍රවේශ මාර්ග පද්ධතියක්  ඇත. ප්‍රධාන මාර්ගය පළටුපාන සිට මැණික්  ගඟ පරණ තොටුපළ දක්වා දිවේ. අතුරු මාර්ග පද්ධතිය ප්‍රධාන මාර්ගයේ සිට ඌරණිය බුතවපිටිය ප්‍රධාන මාර්ගය, ගෝනලැහැබ මැද පාර තල්ගස්මංකඩ වරහන ප්‍රධාන මාර්ගය-යාල හරහා තල්ගස්මංකඩ බුතව-ස්පිල් පාර හරහා ආකාශ චෛත්‍යයේ සිට තල්ගස්මංකඩ බුතව වැව-ගෝනගල හීන්වැව මාපටිටිය විල ජඹුරාගල හරහා බුතල වැව යනාදී ප්‍රවේශ මාර්ග යාලයේ ප්‍රධානතම තැන් ය. මේ අතරින් ගෝනලැහැබ මැද පාර ඌරණිය මාර්ග යාල හරහා තල්ගස්මංකඩ, රුක්විල, කොටිගල, රකිනවල සුදුවැලිමුල්ල පාර කරවිගස්වල මැද පාර කොටියා දැක ගැනිම සඳහා ඉතා ප්‍රකට තැන් ය. සංචාරකයන් සඳහා දැනට ප්‍රධාන වශයෙන් විවෘතව ඇත්තේ යාල කලාප අංක එක ය.

උද්‍යානයේ භෞතික ලක්ෂණ
කලාප අංක එක තුළ බුතව, හින්වැව, ගෝනගල, කොමාවැව, පටනංගල වැව, පළටුපාන, බන්දු වැව, දර්ශන වැව, වශයෙන් ප්‍රධාන වැව් රැසකි. තව ද විලපලා වැව හා මෙනටි වැව ලෙස කුඩා වැව් දෙකක් ද රුක්විල, පටිටියවිල, දෙබරගස්වල, ඛරවිගස්වල, රනිවල වශයෙන් දියවළවල් ද රැසකි. බුතවල, ගෝන ලැහැබ හා කුඩා සිලව ලෙස කලපු තුනක් ද මෙහි වේ. කලාප අංක දෙක තුළ අතුරු මිතුරු වැව හා මහවැව ප්‍රචලිත ය. වළස්කෙම ලෙස ප්‍රකට දිය වළකි. කලපු ලෙස පිළිනන්නාව, ඉහළ පොත්තන, පහළ පොත්තන, මහිරාව, ගජබාව  ප්‍රකට ය. මැණික් ගඟ මෝය, කටුපිළ ආර, කඩොලාන පරිසර පද්ධති මෙහි වැදගත් ස්ථාන ය. මැණික් ගඟ හා කුඹුක්කන් ඔය උද්‍යානය තුළින් ගලා යන ප්‍රධාන ජලාධාර දෙකකි .කලාප අංක පහ තුළ හෙක්ටයාර් 1500 කින් සමන්විත වෙහෙරගල ජලාශය ඉදිවෙයි. සමස්තයක් ලෙස ගත් කල යාල යනු තැනිතලා වනබද උද්‍යානයකි.

ජෛව විවිධත්වය හා වන සතුන්
යාල වනෝද්‍යානය සියවස් ගණනාවක සිටම වන සතුන් සඳහා ප්‍රචලිත තැනකි. ගමෙහි ලොකු කුඩා සෑම ක්ෂීරපායි සතකුම පාහේ :විශේෂ 40 දිවි ගෙවයි. අලි-ඇතුන් සඳහා මෙන්ම කොටි වළසුන් සඳහා ද මෙතරම් ප්‍රචලිත වනෝද්‍යානයක් සිරිලක නැති තරම් ය. කලාප අංක එක තුළ පමණක් වාර්ෂිකව අලි-ඇතුන් 150 ක් පමණ ද  කොටියන් 40 ක් පමණ ද දැකගත හැකිය. මූවා, ගෝනා, ඌරා, නරියා, වල්හාවා, හෝතඹුවා වැනි සතුන්ගෙන් යාලට අඩුවක් නැත. කුරුල්ලන් අතරින් නේවාසිකයන් 130 ක් පමණ ද සංක්‍රමණිකයන් 30 ක් පමණ ද දැකගත හැකිය. ජලාශ්‍රිත මෙන්ම වනබද කුරුල්ලන් රැසකට යාල හොඳ නවාතැනකි. ජලාශ්‍රිත කුරුල්ලන් පළටුපාන වැව, හීන් වැව ආශ්‍රිතව ප්‍රධාන ලෙසම කැදලි තනයි. ඇඔල කොකුන්, ලවිවරතුඩුවන්, ලහැදි ආලාවන්, සුදු කොකුන්, අඑ කොකුන්, පිදිලි මානාවන්, බහුරු මානාවන්, සිලිබිල්ල ඔලෙවියන් ජලාශ්‍රිත ප්‍රදේශවල බහුල ය. වළිකුකුළා, මොණරා බහුල වනබද බිමි සැරයෝ වෙති. කිඹුලන්, පිඹුරන්, නයින්, පොළඟුන් ඇතුඑ උරගුන් රැසකගේ වාසස්ථානයකි.

ඉබ්බන් විශේෂ පමණක් නොව කැස්බෑවන් ද, වැලි පොළඟා, වැලි පිඹුරාද යාලෙන් වාර්තා වී ඇත. කිඹුලන් 1000 ක් පමණ මෙහි වෙසෙති. මත්ස්‍යයන්, උභයජිවින්, කෘමීන්, මොලස්කාවුන් වැනි සංවේදී සතුන් අතින් ද යාල පොහොසත් ය. ගමේ හැරෙන්නට යාල ජාතික වනෝද්‍යානය මුහුදු රාජලියා, වැව් රාජලියා, සර්ප රාජාලියා, බමුණු පියා උකුස්සා, ලකලු උකුස්සා, කොණ්ඩ රාජලියා වැනි මාංශ භක්ෂකයන්ගේ ද නිවහනක් වෙයි.

රුක් ගොමුව හා ශාක විවිධත්වය
මෙහි ප්‍රධාන ලෙස පවතින්නේ වියළි මිශ්‍ර සදාහරිත වනාන්තරයකි . එමෙන්ම කටු පඳුරු ආශ්‍රිත ළඳු කැලෑ ද බහුල ය. මේවා බොහෝ විට හේන් ගොවිතැන් නිසා බිහි ව ඇත. දඹකොටේ ප්‍රදේශයේ වියළි මිශ්‍ර ගණ වනාන්තර පවති. තෘණ බිම් ද පිහිටයි. සමස්තයක් ලෙස මෙහි ද්විතීයික වානාන්තර ආකාර පිහිටයි. ඒවායේ බුරුත, වීර, පලු, මයිල, මලිත්තන්, කුඹුක්, හල්මිල්ල, තිඹිරි වැනි ශාක බහුල ය. පඳුරු අතර මයිල, කටුපිල බහුලව ඇත. වෙරළබඩ ශාක ප්‍රජා හා වැලි කඳු පරිසර පද්ධති පවතී.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික උද්‍යාන

යාල ජාතික වනෝද්‍යානය


Die evangelisch-lutherische Pfarrkirche St. Michael ist ein Kirchenbau im Gunzenhäuser Gemeindeteil Unterasbach im mittelfränkischen Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen.

Lage
Die Kirche steht exponiert oberhalb des Ortes Unterasbach auf einer Höhe von  auf dem "Michelsbuck" des linken Talrands der Altmühl an der Straße nach Oberasbach. Westlich der Kirche steht anstelle des abgerissenen ehemaligen Mesner- und Schulhauses ein in den späten 1980er Jahren neu errichtetes Mesner- und Gemeindehaus. Südlich der Kirche ist der 1921 erweiterte Friedhof vorgelagert.

Pfarr- und Baugeschichte
1298 wies der Bischof von Eichstätt Einkünfte aus "Aspach" dem Kloster Heidenheim zu; später ist das Kloster im Besitz Fischwassers zu Unterasbach. Seit 1298 ist auch das 4 km entfernte Dorf Frickenfelden (seit 1978 Gemeindeteil von Gunzenhausen) nach Unterasbach gepfarrt.

Das Patronatsrecht traten die Grafen von Oettingen 1383 an das Kloster Christgarten im Kartäusertal am südlichen Riesrand; später nahmen sie es wieder selber wahr. Das Bestätigungsrecht neuer Pfarrer lag beim Haus Brandenburg, den späteren Markgrafentum Ansbach.

In einer Urkunde von 1458 erfährt man, dass die Kirche den Erzengel Michael als Patron hat. Vom heutigen Kirchenbau geht das Untergeschoss des Turmes auf das Ende des 15. Jahrhunderts und damit der Spätgotik zurück. Gröber berichtet 1937, dass sich auf dem Kirchenboden noch Reste des spätgotischen Sakramentshäuschens befinden. Die Kirche soll eine Wallfahrtsstätte gewesen sein; das Wallfahrtswesen nahm spätestens ein Ende, als 1529 unter Pfarrer Michael Gödler die Reformation eingeführt wurde; Gödler war 1530 ein Mitunterzeichner der Confessio Augustana. Für 1608 und wieder für 1732 ist überliefert, dass ein markgräflicher Hof zu Unterasbach dem Pfarrer zu Unterasbach gültbar war; der Pfarrzehnt des Dorfes ging ebenfalls an den Unterasbacher Pfarrer, ebenso ein Drittel des sogenannten Täschleins-Zehents. Im Dreißigjährigen Krieg war die Kirche einige Jahre verwaist, man musste in Windsfeld den Gottesdienst besuchen, bis 1655 der dortige Pfarrer auch die Pfarrstelle von Unterasbach versah. Die aus Sicherheitsgründen nach Gunzenhausen verbrachten zwei Glocken von 1587 und 1699 waren nach dem Krieg nicht mehr auffindbar; 1665 verfügte der Markgraf, dass Gunzenhausen die Glocken bezahlen muss. Über den Verbleib der neuen Glocken von 1666 und 1683 ist nichts Sicheres bekannt. Nach dem Dreißigjährigen Krieg blühte die Pfarrei durch Exulanten aus dem oberösterreichischen Ennsgebiet auf, die sich auch in Unterasbach niederließen. Um 1707 wurde die Kirche innen umgestaltet. 1752–54 wurde nach Plänen des ansbachischen Hofbaumeisters Johann David Steingruber das Turmobergeschoss mit Kuppelhelm neu erbaut. Von 1732 bis 1799 befand sich auf dem Turm eine Uhr. Die 1735 eingebaute Orgel musste bereits 1820 durch eine neue ersetzt werden. 1838 wurde aus Platzgründen die Emporentreppe nach außen verlegt und gleichzeitig mehrere Fenster zur Lichtgewinnung ausgebrochen. 1921 kamen neue Glocken in den Turm. 1986 erfolgte eine Renovierung der Außenfassade.

Für 1619 ist erstmals ein eigener Schulmeister für Unterasbach nachweisbar; bis dahin unterrichtete der jeweilige Pfarrer in der im Zuge der Reformation eingerichteten "Teutschen Schule". Bis 1735 mussten die Kinder von Frickenfelden sommers wie winters zur 1710 neben der Kirche St. Michael erbauten Schule gehen, ab 1754 nur noch im Sommer. 1838 wurde das Schulhaus neben der Kirche erneuert und 1868 erweitert; 1923 erfolgte die Verlegung der Schule in den Ort selber.

Baubeschreibung
Es handelt sich um eine west-ost-ausgerichtete Chorturmanlage. Der Chor im Untergeschoss des Turmes hat ein Sternrippengewölbe, wobei die doppelt gekehlten Rippen auf Pflockkonsolen enden. Das Chorfenster im Osten weist spätgotisches Maßwerk auf, die Langhausfenster, zwei auf der Nord- und vier auf der Südseite, sind stichbogig. In der nördlichen Langhauswand hat sich nahe dem Turm erdgeschossig ein schmales Rundbogenfenster aus der Zeit der Romanik erhalten. Das Langhaus ist als Emporensaal gestaltet; die Flachdecke aus Holz wurde 1848 durch eine Gipsdecke ersetzt. Das polygone Turmobergeschoss zeigt eine Lisenenbelebung; den Turmabschluss bildet eine mansarddachartige Turmhaube mit aufgesetztem Spitzdächlein.

Ausstattung
 Der Altar im Chorraum entstand um 1750. Das Altarbild ist eine im 19. Jahrhundert entstandene kleine Kopie des Abendmahls von Leonardo da Vinci.
 Emporen sind an der Nord-, West- und Ostseite angebracht.
 Die Kanzel mit ihrem polygonen Korpus und dem Schalldeckel mit Heilig-Geist-Taube und Volutendekoration ist ein Werk um 1700. Sie hängt an der südlichen Chorwand, der Zugang erfolgt durch einen Mauerdurchbruch vom Chor aus.
 Die historische Orgel wurde vom Heilsbronner Orgelmacher Johann W. Eichmüller um 1820 errichtet. Das einmanualige Werk mit fest angekoppeltem Pedal enthält noch überwiegend originales Pfeifenmaterial (o). Das Instrument steht auf der Ostempore über dem Altar. Ein am unteren Rand von zwei Putten flankiertes Ovalbild über der Mitte des dreiteiligen, geschwungenen und abgerundeten Orgelprospekts zeigt den Erzengel Michael als Seelenwäger und Drachentöter. In der Mitte der Brüstung der Ostempore hängt ein Kruzifix.
Disposition der Eichmüller-Orgel:
Gedackt 8F (o)
Flöte 8´ (o, Holz offen)
Viola da Gamba 8´ (Steinmeyer, 19. Jh.)
Principal 4´ (Deininger&Renner, 20. Jh.)
Flaut Travers 4´ (Maderer, 21. Jh.)
Quinte 3´ (o, prinzipalisch)
Octav 2´ (o)
Mixtur 1´ (o, 3-4fache Terzmixtur)
Subbaß 16´ (o)
Octavbaß 8´ (o, Holz)
(Stimmung: Kirnberger III)

Legende
Der vom Dorf aus abgelegene Standort der Kirche hat wohl zu folgender "Wanderkirchen"-Legende geführt: Man habe die Kirche im Ort errichten wollen, doch sei über Nacht das, was am Tag erbaut worden war, immer droben auf der Höhe gestanden. Man habe dies als Wink Gottes angesehen und deshalb die Kirche oben fertig gebaut.

Sonstiges
Die Kirchengemeinde Unterasbach-Frickenfelden unterhält in Frickenfelden eine Kindertagesstätte St. Michael.

Literatur
 Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Bayern I: Franken. Die Regierungsbezirke Oberfranken, Mittelfranken und Unterfranken. Bearbeitet von Tilmann Breuer und anderen; 2., durchgesehene und ergänzte Auflage, München/Berlin: Deutscher Kunstverlag 1999, S. 1044.

 Heimatbuch der Stadt Gunzenhausen; Gunzenhausen: Stadt Gunzenhausen 1982, insbes. S. 266f.

 Hans Herman Schlund: Markgrafenkirchen; in: Alt-Gunzenhausen, 45 (1989), S. 29–92, insbes. S. 73.
 Johann Schrenk und Karl Friedrich Zink: GottesHäuser. Kirchenführer Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen; Treuchtlingen/Berlin: wek-Verlag 2008, S. 228–230.

 Von der Pfarrkirche St. Michael; in: Horst Keppler: Frickenfelden – ein Blick in die Vergangenheit; Gunzenhausen-Frickenfelden 1988, S. 105–110.

Weblinks

 Die Michaelskirche auf der Homepage des evangelischen Dekanates Gunzenhausen

Einzelnachweise

Unterasbach
Michael
Baudenkmal in Gunzenhausen
Gunzenhausen
Unterasbach
Bauwerk von Johann David Steingruber
Kirchengebäude in Europa

St. Michael (Unterasbach)


Sünik (Ermenice: Սյունիք Syunik), Azerbaycan, Nahçıvan ve İran ile sınırı olan Ermenistan'ın güneyinde yer alan bölgedir.

Bölgenin merkezi Kapan şehridir.

Kaynakça

Sünik


Prinsesse Maha Chakri Sirindhorn (), født Prinsesse Sirindhorn Debaratanasuda Kitivadhanadulsobhak () den 2. april 1955, er den anden datter af Kong Bhumibol Adulyadej og Dronning Sirikit Kitiyakara. Thaier omtaler hende almindeligvis som Phra Thep, der betyder "prinsesse engel".

Prinsesse Sirindhorns fulde ceremonielle titel er Somdech Phra Debaratanarajasuda Chao Fa Maha Chakri Sirindhorn Rathasimagunakornpiyajat Sayamboromrajakumari (สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา เจ้าฟ้ามหาจักรีสิรินธร รัฐสีมาคุณากรปิยชาติ สยามบรมราชกุมารี), hvilken blev hende tildelt den 5. december 1977. Hendes titel, Princess Royal var længe antaget at være den kvindelige ækvivalent til den titel hendes bror, kong Vajiralongkorn, havde som kronprins. Thailands forfatning (Grundlov) blev ændret i 1974, så der åbnedes for kvindelig arvefølge, hvilket kunne berettige hende til tronen, efter Kong Bhumibols ældste datter, Ubolratana Rajakanya, blev gift med en udlænding og dermed udelukket fra tronfølgen. Nogle udenlandske medier oversatte thai-titlen til kronprinsesse (Crown Princess eller Princess to the Throne of Thailand), mens andre derimod anså det som en fejloversættelse, så titlen fortsat kun var prinsesse.

Spekulationer om tronfølgen i 2016
Spekulationer om arvefølgen kom atter op umiddelbart efter kong Bhumibols død den 13. oktober 2016, da der gennem længere tid havde været spekuleret i, hvorvidt kronprins Vajiralongkorn burde blive landets næste konge. Arvefølgen i Thailand er i princippet ikke endeligt fastsat, men afgøres af 19 medlemmer i Thailands Kongelige Råd. Kronprinsen afviste at overtage tronen før udløbet af sorgperioden efter kongens død. Det var imidlertid mest i udenlandske medier spekulation kom til orde, på grund af Thailands strenge lèse majesté (majestætsfornærmelses-) love. I princippet havde Thailand ingen regent efter kong Bhumibols død, hvorfor statsrådsformanden, den 96-årige general Prem Tinsulanonda, i henhold til gældende regler, overtog den royale lederrolle som Regent pro tempore indtil en ny regent kunne indsættes. Udenlandske medier mente, at den ellers så magtfulde general Prem tidligere havde begunstiget den populære prinsesse Sirindhorn som tronfølger, men den regerende militærjunta favorisererede kronprins Vajiralongkorn, på trods af bekymringer om han ville evne at leve op til kongehvervet. Dette mentes at skyldes den afsatte og nu i eksil, tidligere premierminister, milliardæren Thaksin Shinawatra, som rev det politiske regelsæt itu og viste sig dygtig til at danne nyttige alliancer. Kronprins Vajiralangkorn blev officielt udnævnt som Thailands konge, den 1. december, kroningen finder dog først sted efter afdøde kong Bhumibols kremering.

Liv

Prinsesse Sirindhorn er kong Bhumibol og dronning Sirikits tredje barn, født den 2. april, 1955, i Bangkok. Hun er den mest elskede royale person efter afdøde kong Bhumibol, og hun omtales almindeligvis som Phra Thep – Prinsesse Engel – hvilket er en forkortet version af hendes ceremonielle titel. Hendes nede-på-jorden ry, trods høj kongelig status, har gjort hende folkeligt populær, og når hun rejser rundt til landdistrikterne i Thailand, bliver hun ofte set med et kamera om halsen, mens hun ivrigt skriver notater i en notesbog, på samme måde som hendes far, kong Bhumibol gjorde det i sine yngre, og meget aktive år. Prinsesse Sirindhorn har aldrig været gift og har ingen børn.

Uddannelser
Prinsesse Sirindhorns skolegang var i den eksklusive The Chitralada Palace School, som er forbeholdt kongehusets børn, og ansatte ved kongehuset. I 1975 blev hun optaget på Chulalongkorn University, hvorfra hun i 1976 blev Cand.phil. (Bachelor of Arts) med udmærkelse i historie. Herefter forsatte hun med flere samtidige studier, og opnåede MA (Master of Education) i Sanskrit og Pali fra Chulalongkorn University i 1978, og MA i arkæologi fra Silpakorn University i 1980, samt MA i orientalsk epigrafik (Sanskrit og Cambodiansk) fra Chulalongkorn University i 1982. I 1981 påbegyndte hun en doktorgrad ved Srinakharinwirot University og blev i 1987 Ph.D. i udviklingsarbejdsuddannelse. I 1984 blev hun tildelt certifikat fra Asian Regional Remote Sensing Training Centre ved Asian Institute of Technology, hvor hun studerede i to måneder. Og i april 2001 blev hun tildelt et stipendium i kinesisk kultur på Peking University i Beijing, hvor hun studerede i en måned.

Arbejde og interesser

Bortset fra Prinsesse Sirindhorns passion for teknologi, har hun en doktorgrad i uddannelsesmæssig udvikling og udmærkelser i historie. Hun underviser på en afdeling af Chulachomklao Royal Military Academy, hvor hun tillige er nominel leder af instituttet. Hun har også et professorat i historie og holder gæsteforelæsninger ved blandt andre Chulalongkorn University og Thammasat University i Bangkok, samt Chiangmai University. Udover thai-sprog, taler hun flydende engelsk, fransk, og mandarin-kinesisk, og studerer yderligere tysk og latin. Hun er også en dygtig udøver af, og ivrig fortaler for, traditionel thailandsk musik. Desuden skriver hun artikler, digte, noveller og rejsebøger, hvorfra provenuet er den vigtigste indtægtskilde til Princess Maha Chakri Sirindhorn Foundation, der blev oprettet i 1979 for at støtte trængende elever i skoler, erhvervsskoler og universiteter.

Ligesom sin far, kong Bhumibol Adulyadej var det, er Prinsesse Sirindhorn radioamatør og har kaldesignalet HS1D. Hun nyder også at spille klassiske thailandske musikinstrumenter, og tidligere øvede hun klassisk thaidans. Hun var tillige sportsudøver med jogging, svømning, cykling og trekking, som gav hende en mulighed for at lære om planter, træer og geografiske forhold i de områder hun besøgte.

Kongelige opgaver

Ud over undervisning har prinsesse Sirindhorn mange forskellige, daglige opgaver at udføre for kongehuset. Nogle er velkendte offentlige, såsom ceremonier, receptioner og rundrejser i Thailand, eller besøg i udlandet. Hun repræsenterer også majestæterne, sin afdøde far Kong Bhumibol og sin mor Dronning Sirikit, i forskellige kongelige funktioner og opgaver, især ved at føre tilsyn med forvaltningen af filantropiske organisationer og fonde. Siden 1977 har hun været Executive Vice President for thailandske Røde Kors; og formand for flere fonde, herunder Chaipattana Foundation, med ansvar for Hans Majestæt Kongens udvikling og bevarelse af miljømæssige projekter; for Anandha Mahidol Foundation, til fremme af videregående uddannelser; og King Rama II Foundation, til at bevare og fremme thailandsk kultur. Hun er også præsident for Prins Mahidol Award Foundation, hvis formål er at give international anerkendelse til personer, der har ydet fremragende bidrag inden for medicin og folkesundhed.

Allerede da prinsesse Sirindhorn var i 20'erne begyndte hun at fremme en række væsentlige initiativer, som hun har forsat med lige siden. Blandt andre grunduddannelse for skolebørn i fjerntliggende grænseområder, fremme af plantegenetisk bevaring og genbank-projekter, og etablering af ernæringsmæssige kampagner for at forbedre det thailandske folks trivsel. Desuden udvikling af IT til at bistå handicappede med at opnå en uafhængig tilværelse. Siden 1990 har hun blandt andet også ledet samarbejdsprogrammer med Laos, og udvikling af højere skoleuddannelse i Cambodja, samt faglige initiativer om uddannelser og akademisk samarbejde med Kina, herunder kongelige stipendier til studerende fra Tibet.

Prinsesse Sirindhorn var i 2002 på besøg i Danmark, hvor hun blev modtaget af kronprins Frederik, og efterfølgende et besøg i Grønland, hvor hun blandt andet skulle køre hundeslæde. Sirindhorn havde tidligere været vært for Frederik under hans Thailandsbesøg i 2001.

Hun er tildelt adskillige ordener og udmærkelser, blandt andet Dannebrogordenen (Storkors).

Foto galleri

Referencer

Riddere af Dannebrog
Kongelige fra Thailand
Prinsesser

Sirindhorn


Mordecai Ardon (, 13 July 1896 – 18 June 1992) was an Israeli painter.

Biography

Max Bronstein (later Mordecai Ardon) was born in Tuchów, Galicia (then Austria-Hungary, now Poland). In 1933 he immigrated to Mandate Palestine, settling in Jerusalem. He was granted British Mandatory Palestinian citizenship in 1936 and changed his name to Mordecai Ardon.

Art career
He participated in the Venice Biennale of 1968.

Beginning in the 1950s Ardon adopted a complex system of symbolic images in his paintings, taken from the Jewish Mystical tradition (Kabbalah), from the Bible and from a tangible reality. In his painting "Gates of Light", for example, he expressed "the inner mystery and timelessness of the landscape." His work seeks to impart a cosmic dimension to the present, linking it to antiquity and mystery. The same approach can be found in "At the Gates of Jerusalem" (1967), which shows the attempt to "convey his feelings about the cosmic significance of Israel's return to the Old City of Jerusalem during the Six-Day War". "Bird near a yellow wall" (1950) demonstrates his simplistic involvement with the Holocaust, a subject to which he was one of the few Israeli artists to devote a phase of his work, at that time.

As a teacher and director of the "New Bezalel", Ardon conveyed his sense of social involvement, his tendency towards Jewish mysticism and local mythology, and the combination of personal national symbols with reality-always stressing masterful technique. Pupils such as Avigdor Arikha, Yehuda Bacon, Naftali Bezem, Shraga Weil, Shmuel Boneh, and Bernat Klein absorbed these influences and integrated them into their later work.

Ardon was seen as the father of the regional approach in Israeli art.

One of his most famous creations are the "Ardon Windows" (1980–1984), a set of large stained-glass windows displayed prominently in the National Library of Israel in Jerusalem, incorporating visual elements from the Kabbalah.

Ardon died in Jerusalem in 1992.

In 2014 his painting "The Awakening" (1969) was sold at Sotheby's for $821,000.
In 2006 his painting "The Woodpecker of Time" (1963) was sold at Christie's for $643,200.

Education
 1920-25 Bauhaus School, Weimar, Germany, with Itten, Klee, Kandinsky, Feininger
 1926 Studied with Max Doerner

Teaching
 1929 Kunstschule Itten, Berlin
 1935 Seminar, Bet Hakerem, Jerusalem
 1935-52 Bezalel, Jerusalem
 1940-52 Bezalel, Jerusalem, Director
 1952-63 Ministry of Education and Culture, Jerusalem, Supervisor and Art Advisor

Awards and recognition
 1954 Unesco Prize
 1963, Ardon was awarded the Israel Prize, in painting.
 1974, he received the Yakir Yerushalayim (Worthy Citizen of Jerusalem) award.
 1974 Doctor of Honor, Hebrew University of Jerusalem
 1988 Boris Schatz Prize
 1992 Isracard Prize, Tel Aviv Museum

See also
 List of Israel Prize recipients
Israeli art

References

External links

 Ardon's art

Bauhaus alumni
Israeli stained glass artists and manufacturers
Israel Prize in painting recipients
Jewish painters
Austro-Hungarian Jews
Jews from Galicia (Eastern Europe)
Jews from Mandatory Palestine
Jewish Israeli artists
Polish emigrants to Mandatory Palestine
People from Tarnów County
1896 births
1992 deaths
20th-century Israeli painters
20th-century Israeli male artists
Burials at Har HaMenuchot

Mordecai Ardon


Vietnam Hello Bye Bye Ok er en film instrueret af Erik Pauser, Cecilia E. Parsberg.

Handling
Materialet til installationen er indspillet i Vietnam. En videosløjfe med to sekvenser danner en suggestiv og rytmisk enhed, som skifter mellem følelsen af at være jaget og at have mulighed for kontakt. Installationen kredser om emner som fremmedhed og skyld, om at være betragter eller betragtet, om at kunne mødes eller ej. Alt udspiller sig med Vietnam som baggrund, et land som er os ubekendt og velkendt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1994

Kortfilm fra Danmark

Vietnam Hello Bye Bye Ok


Carl E. Jefferson (* 10. Dezember  1919 in Alameda (Kalifornien); † 29. März 1995 in St. Helena (Kalifornien)) war ein US-amerikanischer  Jazz-Produzent, der Gründer von Concord Records.

Jefferson ging in Atascadero zur Schule und studierte an der University of California, Berkeley. Er zog 1958 nach Concord (Kalifornien) als Präsident und General Manager von Montclair Motors, die er 1960 übernahm und in Jefferson Motors umbenannte. Er brachte es als Gebrauchtwagenhändler und Autohändler (mit einem Händlernetz für Autos der Marken Lincoln und Mercury) in Kalifornien zum Millionär.

Daraufhin gründete er 1969 in Concord ein Jazzfestival (Concord Summer Festival, das spätere Concord Jazz Festival, das er 1975 ein Amphitheater mit 8500 Plätzen, den Concord Pavilion, erbauen ließ) und 1973 das Jazzlabel Concord Records (ursprünglich Concord Jazz) gründete, um seine bevorzugten Mainstream-Jazzmusiker zu veröffentlichen. Er begann mit einer Aufnahme der bei seinem Festival häufiger anwesenden Gitarristen Herb Ellis und Joe Pass, die ihn 1973 zur Produktion einer Langspielplatte angeregt hatten.

Später produzierte er unter anderem Bigband-Alben von Woody Herman, Jazzalben von Rosemary Clooney und etablierten Musikern wie Stan Getz, Marian McPartland, George Shearing, Bud Shank, Dave Brubeck, Mel Tormé, Al Cohn, Joe Venuti. Er startete bei Concord auch eine Salsa-Reihe, klassische Gitarristen und Jazz-Pianisten, die er in der dazu errichteten Maybeck Hall aufnahm. Bis zu seinem Tod erhielt er dafür zahlreiche Preise, unter anderem erhielten Künstler seines Labels für dortige Aufnahmen acht Grammys und über 40 weitere Grammy-Nominierungen und er war als Produzent für über 600 Aufnahmen verantwortlich.

1982 war er mit Giovanni Bonandrini Sieger des Down-Beat-Kritiker-Poll für Jazzproduzenten.

Literatur
 Alexander Schmitz: Carl Jefferson und CONCORD JAZZ. Ein Plattenlabel und seine Geschichte. In: Gitarre & Laute 8, 1986, Heft 3, S. 31–33.

Weblinks
 Nachruf im The Independent von Steve Voce
 [ Biographie bei Allmusic]
 Concord Records bei Allmusic
 Biographie, Cowell Historic Society

Jazz-Produzent
US-Amerikaner
Geboren 1919
Gestorben 1995
Mann
Person (Concord, Kalifornien)

Carl Jefferson


Solskin i den blå stue er et maleri af den danske skagensmaler Anna Ancher fra 1891. Med sine mange nuancer af blå og sollys som strømmer gennem vinduet, er maleriet en af hendes mest genkendte værker.

Som angivet ved billedets fulde titel: Solskin i den blå stue. Helga Ancher ved strikketøjet i bedstemoders stue, forestiller maleriet Annas datter Helga strikene i hendes bedstemors værelse. Med ryggen til observatøren, er barnet optaget med at hækle. På trods af sit meget banale motiv og handling, er billedets tema det væsentlige spil af lys i rummet, som formår at udtrykke mange rolige nuancer af blå, som gør at billedet har en følelse af ro. Den eneste indikation af omverdenen er lyset som strømmer igennem døren.

Mette Bøgh Jensen, kurator for Skagens Museum, har forklaret at Anna Anchers malerier af interiør er "mere om farve og lys end noget andet". Kunstnerens hovedinteresse er "ikke i at gentage virkeligheden af rummet eller væggen, eller endda lyset, men snarere hvad der er tilbage, når disse ting er skrællet væk, og det resterende motiv er farve og form". Hun fortsætter dertil med at sige: "Anna Anchers kunst er ulig den, som mere end nogen anden i sin essens er bundet til den særlige motivverden i Skagen:. Fiskernes familier, høstarbejdere, de specielle farver og strålende sommerlys."

Billedets maler Anna Ancher née Brøndum, datter af den lokale krovært, var det eneste medlem af gruppen som selv var fra Skagen. Inspireret af værker af de kunstnere, der tilbragte deres somre på kroen, besluttede hun sig for at selv at blive maler på et tidspunkt, hvor kvinder ikke blev optaget på Det Kongelige Danske Kunstakademi. I 1880 giftede hun sig med et medlem af skagensmalerne Michael Ancher. I modsætning til de andre malere, som oftest afbildede de lokale fiskere og landskaber langs havet, var Annas værker hovedsageligt interiører og portrætter af venner og familie.

Referencer

Bibliografi

Malerier af Anna Ancher
Malerier fra 1891
Malerier fra Skagens Kunstmuseer

Solskin i den blå stue


Jeffrey Zucker (nacido el 9 de abril de 1965) es un ejecutivo de televisión estadounidense, anteriormente el presidente y director ejecutivo de NBCUniversal. En noviembre de 2012 le nombraron presidente de CNN Worldwide a partir de enero de 2013, hasta que le obligaron a dimitir por relaciones extramaritales con una empleada.

Inicios
Zucker nació en Homestead, Florida, cerca de Miami, a padres judío-estadounidenses. Su padre era un cardiólogo, y su madre era una maestra de escuela. Tiene una hermana menor, Pam.

Fue el capitán del equipo de tenis de North Miami Senior High School, el editor del diario de la escuela, y un periodista independiente para The Miami Herald. En su último año, Zucker también sirvió como el presidente de su clase, con el lema "El pequeño hombre con grandes ideas." Antes de asistir a la universidad, tomó parte en un programa de periodismo de la Universidad de Northwestern.

Zucker pasó a asistir a la Universidad de Harvard, sirviendo como el presidente de su diario, The Harvard Crimson, durante su último año. Como presidente del Crimson, Zucker alentó una rivalidad larga con The Harvard Lampoon, dirigido por su futuro colega en la NBC, Conan O'Brien. Zucker recuenta que O'Brien vivió en el mismo dormitorio y dirigió el Lampoon, que, como él dijo, les hizo "rivales naturales." Zucker estudió en Madrid en 1983, a través de IES Abroad. Graduó de Harvard en 1986 con un Bachelor of Arts en la historia estadounidense.

En 1996, Zucker casó con Caryn Stephanie Nathanson, entonces una supervisora para Saturday Night Live, con la que ahora tiene cuatro niños.

Carrera con la NBC
Cuando no fue admitido a la Harvard Law School, Zucker fue contratado por la National Broadcasting Company (NBC) en 1986 para buscar información para su cobertura de los Juegos Olímpicos de Seúl 1988.

En 1989, Zucker trabajó como un productor de campo para The Today Show, y en 1992, a la edad de 26 años, se convirtió en su productor ejecutivo. Bajo su liderazgo, Today introdujo su serie de conciertos de rock, se trasladó a su ubicación actual (en el Estudio 1A de Rockefeller Plaza, y se convirtió en el programa de noticias matinales más vista en la nación.

En 2000, Zucker se nombró como el presidente de NBC Entertainment. Un perfil de Businessweek que data a 2004 declaró que "durante esa era, supervisó el horario entero de la NBC. Mantuvo la cadena por delante del resto al emitir el programa gross-out Fear Factor, negociar al reparto de Friends la oportunidad de regresar para una décima temporada, y contratar a Donald Trump para presentar el programa de telerrealidad The Apprentice. La era de Zucker produjo un aumento en los ingresos de operación de la NBC, de $532,000,000 en 2000 a $870,000,000 en 2003."

En 2003, Zucker era promovido al presidente del grupo de entretenimiento, noticias y cable de la NBC.

En mayo de 2004, tras la fusión de la NBC con el imperio francés de comunicación Vivendi Universal, era promovido al presidente de su grupo de televisión. Las responsabilidades de Zucker eran expandidos para incluir producción de televisión así como los canales de cable que ya eran propiedad de Universal. Durante su tenencia, la NBC bajó del primer lugar al cuarto lugar, y programas como Father of the Pride y Joey se consideraron como fracasos.

El 15 de diciembre de 2005, Zucker era promovido al director ejecutivo del NBC Universal Television Group, detrás Robert Charles Wright, quien era el vicepresidente de General Electric y el director ejecutivo de NBC Universal.

El 6 de febrero de 2007, Zucker fue promovido a la posición de presidente y director ejecutivo de NBC Universal, reemplazando Bob Wright, quien albergó la posición en NBC Universal, y antes en NBC, por 21 años.

CNN (2013-2022)
Fue presidente ejecutivo del gigante de las noticias global, CNN, desde el 2013, hasta el 2 de febrero del 2022, cuando puso su renuncia a disposición de comité ejecutivo, por haber mantenido relaciones extramaritales con una compañera de trabajo; la relación había sido publicada por otros medios a principios de enero.

Referencias

Enlaces externos
 Biografía de Jeff Zucker de NBC Universal
 Biografía de Jeff Zucker del sitio web de GE

Judíos de Estados Unidos
NBCUniversal
Nacidos en Florida
Ejecutivos de televisión de Estados Unidos

Jeff Zucker


Küppers-Adebisi ist der Familienname folgender Personen:

 Adetoun Küppers-Adebisi (* 1969), deutsche Wirtschaftsingenieurin, Medien- und Gender-Aktivistin, Diversity-Coach, Publizistin und Autorin
 Michael Küppers-Adebisi (* 1965), deutscher Lyriker und Performancekünstler

Küppers-Adebisi


Pink Bubbles Go Ape četvrti je studijski album njemačkog power metal sastava Helloween. Album je objavljen 21. ožujka 1991. godine, a objavila ga je diskografska kuća EMI Records. Prvi je album na kojem se ne pojavljuje Kai Hansen, kojeg je zamijenio Roland Grapow. Glazbeno je album napisan s nježnijim, manje epskim, i pomalo humorističnim elementima, što će na sljedećem albumu, Chameleon iz 1993. godine, postati glavna značajka albuma.

Na albumu se izdvajaju dva singla, a to su "Kids of the Century" i "Number One". "Kids of the Century" dospjeo je na 56. mjesto ljestvice u Ujedinjenom Kraljevstvu.

Popis pjesama

Osoblje
Helloween
Michael Kiske – vokali, akustična gitara
Michael Weikath – gitara
Roland Grapow – gitara
Markus Grosskopf – bas-gitara
Ingo Schwichtenberg – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Jörn Ellerbrock – klavijature
Peter Iversen – klavijature
Phil Nicholas – klavijature
Ostalo osoblje
"Dicke" Dirk Steffens - inženjer zvuka (pjesama 5 i 8)
Storm Thorgerson - omot albuma
"Das Meega" Pete Iversen - inženjer zvuka (pjesama 1-4, 6-8, 10-11)
Lars "Lobby" Laversen - inženjer zvuka (pjesama 1-4, 6-8, 10-11)
Paul Wright - inženjer zvuka (pjesama 1-4, 6-8, 10-11)
Chris "Mega Straf" Tsangarides - produciranje (pjesama 1-4, 6-8, 10-11), miksanje, inženjer zvuka (pjesama 1-4, 6-8, 10-11)

Izvori

Albumi sastava Helloween
Albumi iz 1991.

Pink Bubbles Go Ape


Karolina Kudłacz-Gloc (født 17. januar 1985, Wąbrzeźno, Polen) er en polsk håndboldspiller, der spiller for SG BBM Bietigheim og Polens kvindehåndboldlandshold.

Junior Mesterskaber
Karolina Kudłacz haft stor succes på det europæiske kvinder 19 håndbold mesterskabet i 2004, hvor hun blev topscorer med 76 mål; Hun blev tildelt den bedste spiller af mesterskabet, og bedst Venstre Tilbage på All Star Team.

Kilder

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Polen
Håndboldspillere fra SG BBM Bietigheim

Karolina Kudłacz-Gloc


Fred Uhlman (19. januar 1901 - 11. april 1985) var en Tysk-Engelsk forfatter, maler og advokat af jødisk herkomst.

Biografi
Fred Uhlman blev født i Stuttgart, Tyskland, i en middelklasse jødisk familie. Han studerede ved universiteterne i Freiburg, München og Tübingen, hvor han i  1923 dimmitterede med en uddannelse i Jura og en PHD i civilret.

To måneder efter Hitlers magtovertagelse i 1933 flygtede Uhlman til Frankrig og endte i 1936 i England, hvor han blev resten af sit liv. Han er især kendt for den lille roman Gitterporten (engelsk: Reunion), der ved udgivelse blev udnævnt til et lille mesterværk, og som til stadighed genoptrykkes verden over.

Gitterporten

Uhlmans roman Gitterporten blev udgivet i 1971. Nærmest ignoreret ved dens første publicering, blev den genudgivet i 1977, hvor den blev velmodtaget af kritikerne, og modtog ros af Authur Koestler, som skrev introduktionen til denne udgave, hvori han betegnede det som et lille mesterværk. Gitterporten giver en smuk og indfølende beskrivelse af et drengevenskab, der splittes af den omsiggribende nazisme, hvis uhyrligheder og infiltration af det tyske samfund fremstår grelt på baggrund af bogens afdæmpende, lyriske tone.

Romanen blev i 1989 filmatiseret i filmen af samme navn Reunion, og er også blevet opført som teaterstykke i 2010.

Referencer

Forfattere fra England
Forfattere fra Tyskland

Fred Uhlman


8080 Intel este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8080 Intel este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Caussols de CERGA. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,86 ua, o excentricitate de 0,29 și o înclinație de 9,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1987
Centura de asteroizi

8080 Intel


La  est une gare ferroviaire de la ville de Sapporo, à Hokkaidō au Japon. Elle est exploitée par la compagnie JR Hokkaido.

Situation ferroviaire
La gare est située au point kilométrique (PK) 282,5 de la ligne principale Hakodate.

Histoire
La gare a été inaugurée le .

Service des voyageurs

Accueil
La gare dispose d'un bâtiment voyageurs, avec guichets, ouvert tous les jours.

Desserte
 Ligne principale Hakodate :
 voie 1 : direction Otaru
 voie 2 : direction Sapporo, Iwamizawa et Aéroport de Shin-Chitose

Intermodalité
La station Kotoni du métro de Sapporo est située à environ  au sud de la gare.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Lien externe
  La gare de Kotoni sur le site de la JR Hokkaido

Gare dans la préfecture d'Hokkaidō
Gare JR Hokkaido
Gare mise en service en 1880

Gare de Kotoni


Onthophagus testaceoviolaceus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Paulian em 1937.

Referências

Ligações externas

testaceoviolaceus
Coleópteros descritos em 1937

Onthophagus testaceoviolaceus


Timor Oriental en los Juegos Olímpicos está representado por el Comité Olímpico Nacional de Timor Oriental, creado en 2003 y reconocido por el Comité Olímpico Internacional en el mismo año.

Ha participado en cinco ediciones de los Juegos Olímpicos de Verano, su primera presencia tuvo lugar en Atenas 2004. El país no ha obtenido ninguna medalla en las ediciones de verano.

En los Juegos Olímpicos de Invierno ha participado en tres ediciones, siendo Sochi 2014 su primera aparición en estos Juegos. El país no ha conseguido ninguna medalla en las ediciones de invierno.

Medallero

Por edición

Referencias

Países en los Juegos Olímpicos

Juegos Olimpicos

Timor Oriental en los Juegos Olímpicos


Paul Bossé, né à Moncton au Nouveau-Brunswick en 1971, est un poète, cinéaste et dramaturge acadien.

Biographie
Paul Bossé détient un baccalauréat en cinéma de l'Université Concordia (1994). Il réalise une dizaine de films en plus de publier plusieurs recueils de poésie. Il réalise également des pièces de théâtre créées par le collectif Moncton-Sable.

Paul Bossé s'intéresse plus spécifiquement au cinéma documentaire et expérimental. Il réaliste notamment Kacho Komplo, Moncton Vinyle, Dans l'ombre, Les Sceaux d'Utrecht ainsi que U.S.Assez En collaboration avec Chris LeBlanc, il réalise également un télésérie jeunesse qui s'intitule Lunatiques.

Il produit également plusieurs performances artistiques, notamment dans le cadre du Trip urbain de la Galerie Sans Nom. En collaboration avec Gabriel Robichaud, Paul Bossé met en scène une manifestation poétique multimédia en plein cœur de la ville de Moncton dans le cadre du premier épisode de la nouvelle série documentaire Rendez-vous à ARTV.

En poésie, il fait paraître plusieurs titres aux Éditions Perce-Neige. Son premier recueil Un cendrier plein d'ancêtres (2001) aborde le thème de la mort. « Le recueil s'ouvre sur la naissance du poète qui arrive « plein d'ancêtres » et, dès cet instant, porteur des cendres de son avenir. Entre les deux, il y a le temps, l'amour et la société ».

Son deuxième recueil, Averses (2004), « est fondé sur les états d'âme du poète qu'il a regroupé en différents « types » d'averses : locales, amères, décolletées, sesterces, intermittentes, « nostalgivres », inanimées ou même étrangères, ce qui donne la structure du recueil ».

En 2007, il fait paraître Saint-George/Robinson, un livre qui « propose une courte, mais fort intéressante promenade dans ces deux rues de Moncton », puis en 2011 Continuum, une autobiographie qui « suit la chronologie, de son enfance à 2011 en passant par l'adolescence, les lectures et les films, les études, le voyage en Europe et le retour à Moncton ».

Son cinquième recueil, Les démondeurs (2016) « propose une riche réflexion sur l'Acadie d'aujourd'hui en traitant de sujets culturels, sociaux et politiques ». En 2020, Paul Bossé publie Apesanteur  dressant « un portrait un peu inquiet de la planète et de la civilisation humaine».

Récipiendaire de plusieurs prix, Paul Bossé remporte notamment un prix Éloize, catégorie artiste de l'année en cinéma/vidéo/télévision (2003) ainsi que le Prix Vague de la meilleure œuvre acadienne au FICFA (2011, 2014).

En 2022, il est nommé poète lauréat francophone de la ville de Moncton et poète flyé du Festival Frye, aux côtés de Drew Lavigne.

Regards sur l'oeuvre
« Ses poèmes sont des synopsis qui nous invitent à imaginer des histoires parfois abracadabrantes, parfois anecdotiques, souvent amusantes ».

Œuvres

Poésie

Un cendrier plein d'ancêtres, Moncton, Éditions Perce-Neige, 2001, 126 p.
Averses, Moncton, Éditions Perce-Neige, 2004, 103 p.
Saint-George/Robinson, Moncton, Éditions Perce-Neige, 2007, 56 p.
Continuum, Moncton, Éditions Perce-Neige, 2011, 67 p.
 Les démondeurs, Moncton, Éditions Perce-Neige, 2016, 80 p.
 Apesanteur, Moncton, Éditions Perce-Neige, 2020, 74 p.

Prix et distinctions

 2002 - Finaliste : Le Prix littéraire Antonine-Maillet-Acadie (pour Un cendrier plein d'ancêtres)
 2003 - Récipiendaire : Prix Éloize, catégorie artiste de l'année en cinéma/vidéo/télévision
 2011 - Récipiendaire : Vague de la meilleure œuvre acadienne au FICFA (pour Moncton Vinyle)
 2014 - Récipiendaire : Vague de la meilleure œuvre acadienne au FICFA (pour Les Sceaux d'Utrecht)
 2014 - Récipiendaire : Prix du public au FICFA (pour Les Sceaux d'Utrecht)
 2015 - Récipiendaire : Royal Reel Award-Documentary au Canada International Film Festival à Vancouver (pour Les Sceaux d'Utrecht)
 2015 - Finaliste : Prix Gémeaux (pour Les Sceaux d'Utrecht)
 2017 - Finaliste : Le Prix littéraire Antonine-Maillet- Acadie (pour Les démondeurs)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Éditions Perce-Neige
Prix Éloize
Gabriel Robichaud

Liens externes

Écrivain québécois
Dramaturge québécois
Réalisatrice québécoise
Naissance au Nouveau-Brunswick
Naissance en 1971
Écrivain acadien
Écrivain néo-brunswickois
Poète acadien
Poète néo-brunswickois
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Paul Bossé


Saranik es la diosa inuit relacionada con el sol.

Cuenta la leyenda que su movimiento se debe a la eterna huida de su hermano Tukik (la luna). Según la leyenda, tiempo atrás, en un pequeño pueblo habitaba una familia compuesta por un padre, un hijo y una hija. Se dice que con el tiempo, el hermano se enamoró de su hermana y empezó a obsesionarse con ella. Tanta fue su obsesión que un día decidió contárselo y ante su rechazo empezó a acosarla y a presionarla. Ésta, ante la presión, decidió huir convirtiéndose en sol mientras que el hermano se convirtió en luna y se dispuso a perseguirla. Dicha persecución es eterna, y solamente en tiempos de eclipse los inuit creen que el hermano ha logrado atrapar a la hermana, pero ésta rápidamente consigue escapar y reanudar la huida.

Bibliografía

Véase también
 Tukik - el dios inuit relacionado con la luna.

Mitología inuit
Diosas solares

Saranik


මෙහෙවර ප්‍රකාශය
"ජීවත්වීමට අවශ්‍ය මූලික නිපුණතා සාක්ෂාත් කරගනිමින් සියළු අභියෝගවලට සාර්ථකව මුහුණ දිය හැකි, දහමෙන්, දැනුමෙන් හා විනයෙන් පිරිපුන් ඵලදායි පුතෙකු ලක්මවට දායාද කිරීම අපගේ මෙහෙවරයි"

ඉතිහාසය

මාතෘ පාසල් ඉතිහාසයෙන් බිඳක්

1911 දී කඳාන දේවස්ථාන පාලක ධූරය දරමින් කිතුනු සේවාවේ යෙදුණු ගරු ඒ.වයි. කීගර් පියතුමාගේ මූලිකත්වයෙන් හා ගරු ඒ.එම්.ඩී ජයමාන්න පියතුමාගේ දායකත්වයෙන් පොල්අතු මඩුවක ධර්මෝපදේශණය ඉගැන්වීම සඳහා බිහි වූ දහම් පාසලක් පසුව 1913 දී එම පියතුමාගේ කාලයේදීම සභාවේ පාලනයට යටත් වූ මිශ්‍ර පාසලක් ලෙස බිහි වූ අතර එහි ප්‍රථම විදුහල්පතිනිය වූයේ ගරු මේරි සොලාන්ජ් කන්‍යා සොයුරිය විය.

1914 දී කන්‍යා සොයුරියන් තිදෙනෙකුගෙන් හා ගුරු මහත්මීන් පස් දෙනෙකුගෙන් සමන්විත ගුරු මණ්ඩලයකින්ද සිසුන් 100 දෙනෙකුගෙන් ද පහළ බාලාංශයේ සිට ජ්‍යේෂ්ඨය දක්වා පංතිද තිබූ මෙම පාසලේ සීඝ්‍රවත් දියුණුවක් ඇති වූයේ 1926 දී ගරු රොමෝල්ඩ් පියතුමාගේ සමයේදීය. එවිට එම පාසැලේ සිසු සිසුවියන් 200 කට අධිකව සිටි අතර කොළඹ උතුර රොමානු කතෝලික පාසල ලෙස නම් කොට තිබුණි. 1972 දී එහි 13 වන විදුහල්පතිනිය වූ ගරු මේරි ඇන්සලම් කන්‍යා සොයුරියගෙන් පසුව ගිහි පාලකයන් වෙත විදුහල්පති ධූරය පැවරෙන ලදී. එහි ප්‍රථම ගිහි විදුහල්පති වූයේ එම්.පී.ජී. ප්‍රනාන්දු මහතා විය. ඉන්පසු මෙම පාසලේ නාමය කො/උ කඳාන කණිෂ්ඨ බාලිකා විදුහල විය. 1978 දී එන්.ඩී ප්ලෝරි ගුණසේකර ගරු විදුහල්පතිනියගේ සමයේදී 1 වසර සිට 5 වසර දක්වා වූ පූර්ණ බාලිකා ප්‍රාථමික විදුහලක් බවට පත් වූ අතර එහි සිටි ඉහළ ශ්‍රේණි වල ගැහැණු ළමුන් සමීපයේ බාලිකා මහ විදුහලට(කන්‍යාරාමය) වෙත යවන ලදී.

වත්මන් පාසලේ ඉතිහාසය

1915 වන විට කඳාන පිරිමි දරුවන්ට අධ්‍යාපනය සඳහා රජයේ පාසලක් වී නම් එය නාගොඩ කණිෂඨ ද්වීතීයික විදුහලයි. එසමයෙහි එහි ගරු විදුහල්පතිව සිටි පේදුරු පෙරේරා අමරතුංග ගුරුන්නාන්සේ ගුරු වෘත්තියෙන් සමුගෙන වෙදකම අරඹද්දී ඇතිවූ අරාජික සමය කඳානට පිරිමි පාසලක් අවශ්‍යතාවය මතු කළේය. එකල බර්තොලමියුස් එදිරිසිංහ මහතා නාගොඩ විදුහල්පතිව සිටිද්දී 1920 දී කොළඹ උතුර කඳාන රෝමානු කතෝලික පිරිමි සාසලේ ප්‍රථම විදුහල්පති ලෙස පාවූළු ගුරුතුමා වැඩ භාර ගත්තේය. එවකට කඳාන මීසම්පති වූ ගරු සී. කොරලෙක් පියතුමා දහම් කටයුතු සඳහා තනා තිබූ තාවකාලික ගොඩනැගිල්ලෙහි සිසුන් 40 දෙනෙකුගෙන් සහ ගුරුවරු තිදෙනෙකුගෙන් ආරම්භ වූ මෙම පාසලේ ප්‍රධාන ශාලාවේ මුල් කොටස නිම වීමෙන් පසු පාසල ස්ථාවර විය. මෙම පාසලේ සීඝ්‍ර දියුණුව කෙරෙහි අතිශයින්ම බලපෑ ගරු විදුහල්පතිවරුන් වන්නේ ජුවාන් එච්.ඩී ක්‍රිස්ටියන් සමරනායක, ජේ.ඩී. අගුස්ටීන්, එන්.ඩී.එස්. ගුණසේකර, එළාරිස් ප්‍රනාන්දු, ඩබ්ලිව්.කේ.ජී. පෙරේරා, ආර්.ඩී. මර්සලින් ජෝශප් පෙරේරා, එම්.ජේ. පාරිස් යන මහතුන් අදත් කඳාන ජනතාව ගෞරවයෙන් සිහිපත් කරති.

1952 දී කඳාන මීසම්පති ලෙස කටයුතු කළ ගරු ඊ. ඩේවිඩ් සොයිසා පියතුමා සහ සහයක පියතුමන් වන ගරු ඔලිවර් වීරක්කොඩි පියතුමා අප්‍රතිහත කැපවිමකින් මෙම පාසලේ ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම් නිමා කළෝය. 1968 ජනවාරි 4 වන දා මාතෘ පාසල වන රෝමානු කතෝලික බාලිකා පාසලේ සිසුන් 200ක් පමණ රෝමානු කතෝලික පිරිමි කණිෂඨ ද්විතීයික පාසලට මාරු කර එවූ අතර ගුරු පුරප්පාඩුව මඟහැරෙන තුරු ගුරුවරුන් කිහිප දෙනෙකුද අනුයුක්ත කරන ලදී. එකලද මෙම විදුහල ප්‍රදේශයේ ජනප්‍රිය පාසලක් බව විදුහල්පති සමරු සටහන් වල ලියැවී ඇත.

කතෝලික නාට්‍ය, වාසප්පු, පාස්කු දර්ශන, කැරොල්, නාඩගම් හා දැඩි බැඳිමක් ඇති කඳාන ජනතාවගේ කලා කේන්ද්‍රය වූයේ මෙම පාසලේ වේදිකාවයි. එහි එස්.ඩී.එස්. ගුණසේකර විදුහල්පති සමයේදී "දාවිත් සහ ගොලියක්", "සිටුවරයාගේ අපරාධය", "ජොහාන් ඔෆ් ආක්", "අන්ධ සිසුලියා" වැනි නාට්‍ය වේදිකා ගත කරන ලදී. කේ.ඒ.එන්. ප්‍රනාන්දු ගරු විදුහල්පතිවරයාගේ කාලයේදි ගරු ලූෂන් ඩෙප් පියතුමා මීසම් පාලක වූ අතර, සහයක පියතුමා වූ ගරු ටෙරන්ස් බෝධියා බදුගේ මීසම් තරුණ කතෝලික සංගමය සමඟින් "කණකොක් සුඳ" නාට්‍යය වේදිකා ගත කර එයින් ලැබුණු ආදායමින් විදුහලට අභ්‍යන්තර ශබ්ද විකාශන පද්ධතිය එක් කරන ලදී.

මෙම කණිෂ්ඨ ද්විතීයික විදුහලේ සිසුන් වසර ගණනාවක්ම නොකඩවා විදුහලට ජා-ඇල මාණ්ඩලික ක්‍රීඩා ශූරතාවය ලබා දුන්හ. ටයිටස් ලියනගේ විදුහල්පති සමයේදී එකල මීසම්පති ගරු සිරිකුරේ පියතුමාගේ අනුශාසකත්වයෙන් ආගමික විනය, ඉංග්‍රිසි බසට හැඩ ගැසිම, අධ්‍යාපන නැඹුරුව ඇති කෙරිණි. 1998 දී ටයිටස් ලියනගේ මහතා උසස්වීම් ලබා මීගමු කලාප අධ්‍යක්ෂක ධූරයට පත් විය. එකල බප/මීග කඳාන සාන්ත සෙබස්තියන් ප්‍රාථමික විදුහල වූ මෙහි 32කින් සමන්විත ගුරු මඪුල්ලක් සහ සිසුන් 1000ක් පමණ සිටියෝය. 1999 සිට මේ දක්වා ගරු විදුහල්පති ලෙස ඩබ්ලිව්. ලාල් කුමාර මහතා සේවය කරයි.

ආගමික ප්‍රතිශතය

1962-07-02 දිනයේ කතෝලිකසභාවේ පාලනයෙන් මුදා පාසල් වල පාලනය රජයට පවරා ගනිද්දී සභාව හා රජය අතර ගිවිසුමේ එක් වගන්තියක් අනුව එදිනට එහි සිටින සිසුන්ගේ ආගමික අනුපාතය එලෙසින්ම ඉදිරියට පවත්වා ගත යුතුය. ඒ අනුව මෙහි  කතෝලික ආගමික ප්‍රතිශතය 95% ක් විය.

මහා විදුහලේ ප්‍රතිසංවිධානය

1978 වසරේදී කඳාන රෝමානු කතෝලික පිරිමි කණිෂ්ඨ දිවිතීයික විදුහලේ අ.පො.ස (සා/පෙ) විභාගයෙන් සිසු දරුවෝ සිව්දෙනෙකු උසස් පෙළ සුදුසුකම් ලබා ගෙන සමත් වූහ. මේ අයගෙන් බර්ට්‍රම් රස්ටම්, ජයප්‍රකාශ් සිවගුරුනාදන්, සිරිමල් පෙරේරා යන අයට මෙම පාසලේම උසස් පෙළ හැදැරීමට අවශ්‍ය විය.

එවකට කඳාන මීසම්පති වූ ගරු එළායස් වීරක්කොඩි පියතුමා සහ විදුහල්පතිව සිටි සිරිල් සමර වික්‍රම මහතාත් ක්‍රිස්ටි පෙරේරා, බොනිෆස් පෙරේරා, ටෙරන්ස් මල්ලවආරච්චි යන ප්‍රභූවරුන් මූලිකව තවත් අය විසින් පාසලට ජ්‍යේෂ්ඨ අංශයක් ලබා ගැනීම පිළිබඳව එවකට නියෝජ්‍ය කම්කරු ඇමති ජෝශප් මයිකල් පෙරේරා මහතා වෙත ඉදිරිපත් කළහ. ඒ අනුව කඳාන රෝමානු කතෝලික කණිෂ්ඨ ද්වීතියක විදුහල ප්‍රසාරණය කර නව මහා විදුහලක් නිර්මාණය කිරීමට තීරණය විය.

නව විදුහල සඳහා සාන්ත සෙබස්තියන් එල්ලේ පිටිය සහ ක්‍රීඩාපිටියට යාව අක්කරයක පමණ භූමි භාගයක් සිඩින් ජයසූර්ය මහතා විසින් ලබා දෙන ලදී. ජනතාව එක් වී සති කිහිපයක් පුරා වෙහෙසී පොල්ගස් ගලවා බිම සකස් කිරීමටද අත්තිවාරම දැමීමටද මහා හ්‍රමදානයක් දියත් කළහ. වසරක් ඉක්මයාමට ප්‍රථම තෙමහල් ගොඩනැගිල්ලක් ඉදිවිණි. 1979 ජූලි 22 දා කඳාන සාන්ත සෙබස්තියන් මහා විද්‍යාලය නමින් ආරම්භ කළ මෙම විදුහලේ පෝෂණය ආරම්භ වුයේ කඳාන රෝමානු කතෝලික කණිෂඨ ද්විතීයික විදුහලේ 6 සිට 11 ශ්‍රේණි දක්වා පංති වල සිටි සිසුන් 171 දෙනොගෙනි. අ.පො.ස (උ/පෙ) කලා පන්තියක් ප්‍රථමයෙන් අරඹා පසුව වාණිජ සහ විද්‍යා අංශද ආරම්භ කළේය. මෙම විදුහලේ ප්‍රථම විදුහල්පති ධූරය හෙබවූයේ ජේ. ඇලොයි අරංගල්ල මහතාණන් වන අතර එතුමා 1988 දක්වා පාසල සංවර්ධනය කර පසුව උසස්වීම් ලබා ජාතික පාසල් භා අධ්‍යාපන අධ්‍යක්ෂක සහ කතෝලික අධ්‍යාපනය භාර අධ්‍යක්ෂක විය. ගුරුවරුන් 11 දෙනෙකුගේන් ආරම්භ වු මෙම මහා විද්‍යාලයේ 2010 වන විට ප්‍රාථමික අංශයේ සිසුන් 892ක් ද ජ්‍යෙෂ්ඨ අංශයේ සිසුන් 1228ක් ද වූ අතර සංයුක්ත ආචාර්ය මණ්ඩලය 80ක් වූහ.

ආරම්භයේදී උසස් පෙළ පන්ති සඳහා බාලිකාවන් ද ඇතුළත් කර ගත් අතර 2008 වර්ෂයේදී බාලිකාවන් ඇතළත් කර ගැනීම නවතා දමන ලදී. 2005 අප්‍රෙල් මාසයේ සිට මේ දක්වා විදුහල්පති ධූර හොබවන ඩබ්ලිව්. ලාල් කුමාර මහතා ජ්‍යේෂ්ඨ අංශයට ප්‍රාථමික අංශය ද එකතු කොට එක් විදුහල්පති වරයෙකු යටතේ පාලනය වන සංයුක්ත විදුහලක් බවට පත් ක‍ළේය. ආරම්භයේ සිට ජේ.ඒ. අරංගල්ල, ආර්.ඒ. මයිකල් රණසිංහ, සී.එන්.එන්. පෙරේරා, එම්. ෂර්ලි වී. පෙරේරා, ඩබ්ලිව්.එල්.ජේ. බොතේජු, වයි. විමල් සිල්වා, ඔගස්ටා සේනාධීර, හේමචන්ද්‍ර සූරියආරච්චි, ඩබ්ලිව්. ලාල් කුමාර යන විදුහල්පතිවරු මෙම පාසලට මහඟු ස්වාවක් ඉටු කළෝය. ප්‍රථම පැවිදි නියෝජ්‍ය විදුහල්පති ගරු නිලන්ත අඩුවන පියතුමා වන අතර දෙවන පැවිදි නියෝජ්‍ය විදුහල්පති ලෙස ගරු සුදත් හේමන්ත පියතුමා මේ දක්වා සේවයෙහි යෙදේ. එතුමාගේ ආගමනය නිසාම විද්‍යාලීය භූමිය තුළ නව දෙව් මැඳුරක් ඉදි විණි.

කාර්ය මණ්ඩලය

ආචාර්ය මණ්ඩලය
සුදත් හේමන්ත ප්‍රනාන්දු පියතුමා(විදුහල්පති)

ආදී විදුහල්පතිවරු
ජේ.ඒ. අරංගල්ල
ආර්.ඒ. මයිකල් රණසිංහ
සී.එන්.එන්. පෙරේරා
එම්. ෂර්ලි වී. පෙරේරා
ඩබ්ලිව්.එල්.ජේ. බොතේජු
වයි. විමල් සිල්වා
ඔගස්ටා සේනාධීර
හේමචන්ද්‍ර සූරියආරච්චි
ඩබ්ලිව්. ලාල් කුමාර
හේමන්ත ප්‍රනාන්දු පියතුමා

පාසල් ගීය

වොරැඳේ වොරැඳේ පුරමෝදාරවූ
සාර සුපෙම්බර මෑණි
දිනේ සිනේවා සාන්ත සෙබස්තියන් මහ විදුහල නිබ‍ඳේ//

සිප සතරැස කිරිදි අප පුබුදු ප්‍රඥාවේ ආලෝකෙන්
උදා කෙරේවා අනාගතේ මතු ගතවී යන අද දවසෙන්

දෙස බස රැස හෙළ දීපේ සුරකින දූදරුවන් තනනා
දැනුමෙන් පෝෂිත නැවුම් ලොවක් වෙත යමු පෙරමුන රැගෙනා

ජය ජයවේ//

ආදි ශිෂ්‍ය සංගමය

ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපන ආයතන
ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල්
ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසල්

සාන්ත සෙබස්තියන් මහා විද්‍යාලය, කඳාන


Selim Naşit Özcan (15 Ağustos 1928, İstanbul - 18 Ağustos 2000, İstanbul) Türk oyuncu.

Hayatı
Rum asıllı tulûat ustası Komik-i Şehir Naşit Bey ile Ermeni asıllı tiyatro oyuncusu ve kantocu Amelya Hanım'ın oğlu olarak 15 Ağustos 1928'de İstanbul'da dünyaya geldi. Amelya Hanım'ın annesi zamanının meşhur kantocularından Osmanlı Ermenisi Küçük Virjin, babası ise Osmanlı Rumu, Kemani Yorgo Efendi'dir. Çocukluğu, Şehzadebaşı'ndaki Millet Tiyatrosu'nun üstündeki dairede kızkardeşi Adile Naşit ile sahneyi izleyerek geçti. Babaları desteklemese de her iki kardeş de tiyatroya gönül verdiler ve ilk defa Cumhuriyetin 10. Yıl Kutlama Gecesi'nde aynı sahneyi paylaştılar.

Selim Naşit, 1943 yılında ticaret lisesinden ayrıldıktan sonra ilk defa profesyonel olarak Muhlis Sabahattin'in operet topluluğunda Gül Fatma operetinde rol aldı. Kısa bir süre sonra Muammer Karaca operetine geçti ve Muammer Karaca'nın yanında 16 yıl boyunca çalıştı.

1961'de kardeşi Adile Naşit ve eniştesi Ziya Keskiner ile Ankara'da babaları adına kurdukları Naşit Tiyatrosunda çalıştı. Daha sonra Elhamra İstanbul Tiyatro Sahnesini Toto Karaca, Sururiler ve Muzaffer Hepgürler ile paylaştı. 1966'da Gönül Ülkü – Gazanfer Özcan Tiyatrosu'na geçerek kardeşi ve eniştesi ile tekrar buluştu. 1979'dan itibaren Ali Poyrazoğlu Tiyatrosu'nda, Devekuşu Kabare Tiyatrosu'nda, Karşı Tiyatro'da çalışan, 18 yıl Akbank Çocuk Tiyatrosu'nda yer alarak tiyatroda yarım asrı geride bırakan Naşit, 300'e yakın oyunda rol aldı.

Selim Naşit tiyatroda en son Tiyatro Stüdyosu'nun Histeri oyununda rol almıştı. Naşit bu oyundaki rolüyle tiyatro kariyerinin ilk elle tutulur tiyatro ödülü olan Afife Tiyatro Ödülleri En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü'nü kazandı.

Selim Naşit birçok da televizyon dizisinde de rol almıştı. Senaryosunu Can Barslan'ın yazdığı Gülşen Abi dizisinde gazete patronu rolüyle tanınan sanatçı son olarak Aynalı Tahir adlı dizide oynamıştı. Onu geniş kitlelere tanıtan bir diğer yapım ise Ömer Vargı'nın yönettiği Her Şey Çok Güzel Olacak adlı sinema filmiydi. Bir milyondan fazla seyircinin izlediği filmde Naşit buradaki rolüyle Sinema Yazarları Derneği'nin (SİYAD) En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü'ne değer görülmüştü. Selim Naşit sinemada da 60'a yakın filmde rol aldı.

Türk tiyatrosunun Baba lakaplı sanatçısı Selim Naşit, 54 yıllık sanat yaşamında hep küçük rollerde 'elle tutulur nüanslarla' karakterler yaratmayı başardı.

Son yılları ve ölümü
Ömrünün son yıllarını kanserle mücadelesi yüzünden sahneden ayrı geçirdi. Tedavi gördüğü Kadıköy Şifa Hastanesi'nde pankreas kanseri sonucu 18 Ağustos 2000 tarihinde 72 yaşında hayata gözlerini yumdu. Zincirlikuyu Mezarlığı'nda gömülüdür.

Selim Naşit, Peyker Özcan ile evli ve Naşit ile Arsel adlarında tiyatrocu iki çocuğu ve de Mehmet ile Ahmet adlarında iki torun sahibiydi.

Tiyatro
 Devekuşu Kabare
 Gül Fatma
 Histeri
 Operet

Filmografisi

 1964: Sahte Sevgili
 1970: Vur Patlasın Çal Oynasın
 1974: Mirasyediler
 1975: Adamını Bul
 1975: Ah Nerede Vah Nerede
 1975: Ah Nerede
 1975: Alemin Keyfi Yerinde
 1975: Beş Milyoncuk Borç Verir Misin
 1975: Bitirimler Sınıfı
 1975: Bizim Aile
 1975: Hababam Sınıfı
 1975: İzin
 1975: Televizyon Çocuğu
 1976: Aile Şerefi
 1976: Dağılın Kazımlar Geliyor
 1976: Kapıcılar Kralı
 1977: Çöpçüler Kralı
 1977: Kördüğüm
 1977: Liseli Kızlar
 1978: Neşeli Günler
 1978: Sultan
 1979: Köşe Kapmaca
 1979: Ne Olacak Şimdi
 1979: Şark Bülbülü
 1979: Vay Başımıza Gelenler
 1981: Hababam Sınıfı Güle Güle
 1983: Çarıklı Milyoner
 1985: Patron Duymasın
 1986: Hayroş
 1987: Aile Pansiyonu
 1993: Hastane
 1994: Gülşen Abi
 1995: Medeni Haller
 1997: Sıdıka
 1998: Herşey Çok Güzel Olacak
 1998: Ruhsar
 1999: Baba Olurmusun
 1999: Figüran
 1999: Zilyoner
 2000: Aynalı Tahir

Ödüller
 1997: 1. Afife Tiyatro Ödülleri - En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu - "Histeri" (oyun)
 1998: Sinema Yazarları Derneği - En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu - Her Şey Çok Güzel Olacak

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA´de Selim Naşit

1928 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
Ermeni asıllı Türk tiyatro oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Pankreas kanserinden ölenler
2000 yılında ölenler
Ermeni asıllı Türkler
Rum asıllı Türkler
İstanbul'da kanserden ölenler

Selim Naşit Özcan


Idris Kanu, né le  à Londres, est un footballeur international sierraléonais. Il joue au poste d'attaquant à Northampton Town.

Biographie

En club
Le 7 octobre 2016, il signe avec Aldershot Town qui évolue en cinquième division.

Le 1 août 2017, il s'engage avec Peterborough United qui évolue en troisième division. Il joue son premier match en EFL le 5 août contre Plymouth en entrant à la place de Junior Morias. Son club l'emporte 2-1.

Le 28 juin 2018, il est prêté à Port Vale FC sociétaire de la quatrième division. Il fait ses débuts le 29 septembre contre Exeter City et marque aussi son premier but.

Le 4 janvier 2019, il est prêté à Boreham Wood.

Le 7 février 2020, il prolonge avec Peterborough United jusqu'au 2023. Il marque son premier but le 27 mars 2021 lors d'une large victoire 7-0 contre Accrington Stanley. Il marque deux buts en 25 apparitions lors de la saison 2020-2021 et son club assure sa promotion en Championship.

Le 26 janvier 2022, il est prêté à Northampton Town.

En sélection
Il fait ses débuts en sélection le 13 novembre 2021 lors d'une rencontre amicale perdue 2-0 contre les Comores. Il est ensuite retenu par le sélectionneur John Keister afin de participer à la CAN 2021 organisée au Cameroun. Il reste sur le banc des remplaçants lors de cette CAN. Avec un bilan de deux nuls et une défaite, la Sierra Leone ne parvient pas à dépasser le premier tour.

Liens externes

Footballeur international sierraléonais
Footballeur anglais
Joueur de l'Aldershot Town FC
Joueur du Peterborough United FC
Joueur du Port Vale FC
Joueur du Boreham Wood FC
Joueur du Northampton Town FC
Naissance en décembre 1999
Naissance à Londres

Idris Kanu


Heinrich Urban (* 27. August 1837 in Berlin; † 24. November 1901 ebenda) war ein deutscher Komponist, Geiger und Musikpädagoge.

Leben

Urban war als Kind Altist im Königlichen Domchor, später Mitglied der Königlichen Kapelle. Er studierte in Berlin bei Hubert Ries, Ferdinand Laub, Friedrich Kiel und auch bei Halberstadter Dommusikdirektor Richard Hellmann und vervollkommnete seine Ausbildung in Paris. Seine prominenteste Komposition war die sinfonische Dichtung Der Rattenfänger von Hameln. Außerdem komponierte er mehrere Ouvertüren (Fiesco, Sheherezade, Zu einem Fastnachtsspiel), eine Oper (Konradin), eine Sinfonie (Frühling), ein Violinkonzert, kammermusikalische Werke und Lieder. Ab 1881 unterrichtete er an der Kullakschen Akademie. Zu seinen Schülern zählten u. a. die Cembalistin Wanda Landowska, die Pianisten Ignacy Jan Paderewski und Józef Hofmann sowie die Komponisten Mieczysław Karłowicz, Maurice Arnold Strothotte, Felicjan Szopski, Friedrich Niggli, Max Marschalk, Ernst Baeker sowie Cornélie van Oosterzee. Sein Bruder Friedrich Julius Urban wurde ebenfalls als Komponist und als Gesangslehrer bekannt.

Literatur
 W. L. Hubbard: The American History and Encyclopedia of Music: Musical Biographies Part Two. Irving Squire, New York 1908; . Neuauflage: Kessinger Publishing, 2005, ISBN 1-4179-0713-4, S. 420.

Weblinks

 Heinrich Urban. Edition Romana Hamburg.
 Heinrich Urban. Klassika.

Komponist (Deutschland)
Klassischer Geiger
Musikpädagoge
Musiker (Berlin)
Geboren 1837
Gestorben 1901
Mann

Heinrich Urban


In physics (specifically tribology), superlubricity is a regime of motion in which friction vanishes or very nearly vanishes. However, a "vanishing" friction level is not clear, which makes the term vague. As an ad hoc definition, a kinetic coefficient of friction less than 0.01 can be adopted. This definition also requires further discussion and clarification.

Superlubricity may occur when two crystalline surfaces slide over each other in dry incommensurate contact. This effect, also called structural lubricity, was suggested in 1991 and verified with great accuracy between two graphite surfaces in 2004.
The atoms in graphite are oriented in a hexagonal manner and form an atomic hill-and-valley landscape, which looks like an egg-crate. When the two graphite surfaces are in registry (every 60 degrees), the friction force is high. When the two surfaces are rotated out of registry, the friction is greatly reduced. This is like two egg-crates which can slide over each other more easily when they are "twisted" with respect to each other.

Observation of superlubricity in microscale graphite structures was reported in 2012, by shearing a square graphite mesa a few micrometers across, and observing the self-retraction of the sheared layer. Such effects were also theoretically described for a model of graphene and nickel layers. This observation, which is reproducible even under ambient conditions, shifts interest in superlubricity from a primarily academic topic, accessible only under highly idealized conditions, to one with practical implications for micro and nanomechanical devices.

A state of ultralow friction can also be achieved when a sharp tip slides over a flat surface and the applied load is below a certain threshold. Such a "superlubric" threshold depends on the tip-surface interaction and the stiffness of the materials in contact, as described by the Tomlinson model.
The threshold can be significantly increased by exciting the sliding system at its resonance frequency, which suggests a practical way to limit wear in nanoelectromechanical systems.

Superlubricity was also observed between a gold AFM tip and Teflon substrate due to repulsive Van der Waals forces and hydrogen-bonded layer formed by glycerol on the steel surfaces. Formation of the  hydrogen-bonded layer was also shown to lead to superlubricity between quartz glass surfaces lubricated by biological liquid obtained from mucilage of Brasenia schreberi. Other mechanisms of superlubricity may include: (a) Thermodynamic repulsion due to a layer of free or grafted macromolecules between the bodies so that the entropy of the intermediate layer decreases at small distances due to stronger confinement; (b) Electrical repulsion due to external electrical voltage; (c) Repulsion due to electrical double layer; (d) Repulsion due to thermal fluctuations.

The similarity of the term superlubricity with terms such as superconductivity and superfluidity is misleading; other energy dissipation mechanisms can lead to a finite (normally small) friction force.  Superlubricity is more analogous to phenomena such as superelasticity, in which substances such as Nitinol have very low, but nonzero, elastic moduli; supercooling, in which substances remain liquid until a lower-than-normal temperature; super black, which reflects very little light; giant magnetoresistance, in which very large but finite magnetoresistance effects are observed in alternating nonmagnetic and ferromagnetic layers; superhard materials, which are diamond or nearly as hard as diamond; and superlensing, which have a resolution which, while finer than the diffraction limit, is still finite.

Superlubricity at the macroscale

In 2015, a team led by Dr. Anirudha Sumant at the Argonne National Laboratory have been able to experimentally demonstrate superlubricity at true microscale for the first time. The detailed experimental investigations were supported by sophisticated computational studies. Argonne scientists used Mira [supercomputer] simulating up to 1.2 million atoms for dry environments and up to 10 million atoms for humid environments. The researchers used the LAMMPS (Large-scale Atomic/Molecular Massively Parallel Simulator) code to carry out the computationally demanding reactive molecular dynamics simulations.  This team optimized LAMMPS and its implementation of ReaxFF by adding OpenMP threading, replacing MPI point-to-point communication with MPI collectives in key algorithms, and leveraging MPI I/O. Altogether, these enhancements allowed the code to perform twice as fast as before.
Dr. Sumant's research team has already acquired three US patents on superlubricity and more are in the process, which could potentially be used for applications in dry environments, such as computer hard drives, wind turbine gears, and mechanical rotating seals for microelectromechanical and nanoelectromechanical systems. Dr. Sumant gave a TEDX talk on Superlubricity.

See also
 Friction force microscopy
 Tomlinson model

References

Condensed matter physics

Superlubricity


2006 Kış Olimpiyatları, İtalya'nın Torino şehrinde 10 Şubat - 26 Şubat 2006'da düzenlenmiş ve resmî adı 20. Kış Olimpiyat Oyunları olan spor şölenidir. Bu oyunlar, 1956'da Cortina d'Ampezzo'da düzenlenmiş olan 7. Kış Olimpiyat Oyunları'ndan sonra, İtalya'da düzenlenmiş olan ikinci kış olimpiyatlarıdır. İtalya, ayrıca, 1960'ta Roma'da düzenlenen 17. Yaz Olimpiyat Oyunları'na da ev sahipliği yapmıştır. Ayrıca kapanış töreninde avril lavigne 2010 kanada kış olimpiyatları adına ülkesini şarkı söyleyerek temsil etmiştir.

Sonuçlar

Madalya tablosu

(Ev sahibi ülke farklı renkte gösterilmiştir. Sıralama altın madalya sayısının Uluslararası Olimpiyat Komitesi sıralamasına oranı ile yapılmıştır.)

Kış Olimpiyatları

2006 Kış Olimpiyatları


Turtles Forever este un film american de animație cu supereroi de televiziune din 2009 regizat de Roy Burdine și Lloyd Goldfine și scris de Rob David, Matthew Drdek și Goldfine. Un film crossover prezentând două incarnări diferite ale Țestoaselor Ninja luptând împreună, a fost produs pentru aniversarea de 25 de ani a personajelor și servește ca finalul serialului din 2003. Filmul a fost difuzat pe The CW4Kids pe 21 noiembrie 2009.

Referințe

Legături externe
  from Mirage Studios
 Site-ul 4Kids TV

Țestoasele Ninja
Filme americane de televiziune
Filme SF din anii 2000
Filme în limba engleză
Filme din 2009

Turtles Forever


Lucifer is a folklore figure associated with the planet Venus, subsequently used in Christianity as a name for the devil.

Lucifer may also refer to:

Astronomy
 Lucifer, the ancient Roman name for the planet Venus; see Venus in culture
 1930 Lucifer, an asteroid

People
 Lucifer of Cagliari (d. May 20, 370 or 371), bishop of Cagliari (353–370/371)
 Lucifer of Siena (c. 306), first bishop of Siena
 Lucifer (wrestler), ring name of professional wrestler Tim Burke (1960–2011)
 "Lucifer", pseudonym used by composer Mort Garson for his 1971 album Black Mass
 "Lucifer", an alias used by Dunk Rock, vocalist for the band UFX
 Hendrick Lucifer (1583–1627), famous pirate and brute

Arts, entertainment, and media

Art
Lucifer, 1945 bronze statue in entrance hall of Birmingham Museum and Art Gallery by Sir Jacob Epstein
 Le génie du mal, known informally in English as Lucifer or The Lucifer of Liège, 1848 religious sculpture executed in white marble
 Lucifer (Stuck), an 1890 painting by Franz Stuck

Books, literature and periodicals

 Lucifer (magazine), a journal published by Helena Blavatsky
 Lucifer, a play written by Joost van den Vondel in the 17th century, about the fallen angel
 "Lucifer," a 1964 short story by Roger Zelazny from The Doors of His Face, The Lamps of His Mouth, and Other Stories
 I, Lucifer (Duncan novel), a 2003 novel by Glen Duncan
 Lucifer the Lightbearer, an anarchist journal 1803–1906 by Moses Harman
 Lucifer (comics), with several meanings

Film and TV
 Lucifer (1921 film), lost Austrian film with Anita Berber
 Lucifer (2019 Indian film), a Malayalam film
 Lucifer (2019 Nigerian film)
 Luzifer (film) 2021 Austrian film
 Lucifer (South Korean TV series), a 2007 television series
 Lucifer (TV series), a 2016 American Fox/Netflix television series

Fictional characters
 Lucifer (Battlestar Galactica), a Cylon character in Battlestar Galactica
 Lucifer (Cinderella), the family cat in Disney's animated movie Cinderella
 Lucifer, a character in the video game DemiKids
 Lucifer, a character in Supernatural
Lucifer (DC Comics), a character by DC Comics and the protagonist of the TV series Lucifer

Music

Groups
 Lucifer (multinational band), a Swedish/German heavy metal band formed in 2014
 Lucifer (British band), a solo rock project formed in 1972
 Lucifer (Japanese band), a rock band formed in 1999
 Lucifer, a 1970s Detroit soul/jazz group signed to Invictus Records

Albums
 Lucifer (Kenny Barron album), a 1975 album by jazz pianist Kenny Barron
 Lucifer, a 2003 album by Of the Wand & the Moon
 Lucifer (Shinee album), 2010
 Lucifer, a 2012 album by Peaking Lights
 Lucifer: Book of Angels Volume 10, a 2008 album by the Bar Kokhba Sextet composed by John Zorn

Songs
 "Lucifer" (Bob Seger song), 1970
 "Lucifer" (Blue System song), 1991
 "Lucifer" (Shinee song), a 2010 promotional single
 "Lucifer", an instrumental title from the 1979 album Eve by The Alan Parsons Project
 "Lucifer", a 2003 hip-hop song by Jay-Z from The Black Album
 "Lucifer", a 2007 single by Blutengel from Labyrinth
 "Lucifer", a 2009 song Behemoth from Evangelion
 "Lucifer", a 2015 song by XOV

Science and technology
 Lucifer (cipher), a block cipher which was the forerunner to DES
 Lucifer (crustacean), a genus of sea life
 LUCIFER, the Large Binocular Telescope in southeastern Arizona, United States

Other uses
 Lucifer match, an obsolete word for matches, especially the non-safety type tipped with potassium chlorate and antimony sulfide

See also
 Lucifer Hill, a mountain
 Lucifer Peak, a mountain in Canada
 Lucifer Rising (film)
 Lucifera (comics), an Italian comic character
 Lucifera Demon Lover, a film
 Luciferase, a bioluminescent enzyme
 Luciferin, a generic term for the light-emitting compound found in organisms that generate bioluminescence
 Luciferianism, a system of beliefs

Lucifer (disambiguation)


Robert af Flandern (også kaldet Robert I Frieseren) var greve af Flandern (1071-93) og hersker over Frisland. Han var søn af grev Balduin V af Flandern og blev i 1070 ved sin broder Balduin VI's død af denne indsat til regent i Flandern for hans umyndige søn Arnulf. Da Balduins enke Richilde af Hainaut forbandt sig med kong Filip I af Frankrig mod ham, sejrede Robert i Slaget ved Kassel i 1071, støttet af flandernes tyske adel. Arnulf omkom her, og snart efter gav Filip Robert Kronflandern i len, senere forlenede Henrik IV af Tyskland ham med Rigsflandern.

Hans datter Edel (eller Adele af Flandern) var gift med Knud den Hellige, der i 1085 søgte hans hjælp til et planlagt togt til England, hvilket imidlertid måtte opgives.

Eksterne henvisninger
 Salmonsens Konversationsleksikon, 2. udgave, bind XX, s. 250

Personer fra Flandern
Regenter

Robert af Flandern


"What's Love Got to Do with It" is a song written by Graham Lyle and Terry Britten, and recorded by American singer Tina Turner for her fifth studio album, Private Dancer (1984). Capitol Records released it as a single from Private Dancer in May 1984 and it eventually became Turner's biggest-selling single.

Although Turner had already scored a late-1983 top 30 hit with her rendition of Al Green's "Let's Stay Together", "What's Love Got to Do with It" became her first and only Billboard Hot 100 number-one single, selling over 2,000,000 copies worldwide. At the time, aged 44, Turner became the oldest solo female artist to top the Hot 100. It was the second-biggest single of 1984 in the United States and the 17th-biggest in the United Kingdom, where it peaked at number three on the UK Singles Chart. "What's Love Got to Do with It" received three awards at the 27th Annual Grammy Awards: Record of the Year, Song of the Year, and Best Female Pop Vocal Performance. In 1993, the song's title was used as the title for the biographical film based on Turner's life.

In 2012, "What's Love Got to Do with It" was inducted into the Grammy Hall of Fame, marking Turner's third Grammy Hall of Fame award. The song ranked number 309 on Rolling Stone list of the "500 Greatest Songs of All Time" and at number 134 in their 2021 updated list. It also ranked number 38 on RIAA's "Songs of the Century" list. Several musical artists have covered "What's Love Got to Do with It" and experienced commercial success with their renditions. American rapper Warren G released a hip hop version in 1996, and in July 2020, Norwegian DJ and producer Kygo released a remix of the song.

Background and recording
The song was written by Terry Britten and Graham Lyle, who originally offered it to Cliff Richard, but it was rejected. It was then given to Phyllis Hyman, who wanted to do the song, but Arista Records head Clive Davis would not allow her. The song then was offered to Donna Summer, who has stated she sat with it for a couple of years but never recorded it. Some months before Turner recorded the song, the British pop group Bucks Fizz were offered it. Member Jay Aston requested to sing lead on the track after hearing the demo, but was told by the producer that it was unsuitable for a female lead vocal. The group went on to record it in February 1984, but sung by male member Bobby G. Aston recalls the demo was very similar to the eventual Tina Turner version, but their finished version was in a very different style. It was intended for possible inclusion on their next album I Hear Talk but was shelved when Turner released her version first. The Bucks Fizz version went unreleased until it was included on a re-issue of their Are You Ready album in 2000. The Original Bucks Fizz included the song in their reunion concert tour in October 2009.

Composition
The song is performed in the key of A minor with a tempo of 98 beats per minute in common time.  The key modulates to D major after the second chorus.  Turner's vocals span from E3 to D5.

Critical reception
Mark Millan of The Daily Vault described "What's Love Got to Do with It" as "three minutes and 48 seconds of pop perfection". He noted that it is a "soft synth-driven track countered by Turner's battle weary voice, barely hiding the cynic in her", and stated that the song "reeks of attitude". A reviewer from People Magazine noted "the sophisticated pop" of the song, adding that it has "the characteristic flair and energy that have made Tina the envy of every singer this side of Aretha."

Chart performance
Until the release of "What's Love Got to Do with It", Tina Turner had not had a US top-ten single since the early 1970s. The single went to number one on the US Billboard Hot 100 and remained there for three weeks, giving Turner her first and only solo number-one hit in the U.S. Turner was 44 when the song hit number one, at the time making her the oldest female solo artist to place a number-one single on the US Hot 100.

The song also spent five weeks at number two on the Billboard Hot Black Singles chart, from July 14 to August 18, 1984, "When Doves Cry", by Prince, being the reason it never reached its number-one spot. At the end of the year, the song was ranked the second-best-performing song of 1984 on the Billboard Year-End Hot 100, behind the aforementioned "When Doves Cry".

Worldwide, the song did well on the music charts, reaching number one in Australia and Canada. It peaked at number three in New Zealand and on the UK Singles Chart, becoming her highest-charting single on the latter chart alongside "River Deep – Mountain High" and "We Don't Need Another Hero (Thunderdome)". Elsewhere, the song reached the top 10 in many European countries, including the top 5 in Ireland, Sweden, and Austria. It also reached number two in South Africa.

Music video
The accompanying music video for "What's Love Got to Do with It" features Turner walking down the street in a leather miniskirt, engaging with the public, intercut with scenes where she is singing directly to camera. The video was shot in New York City during the spring of 1984. Pamela Springsteen, Bruce Springsteen's sister from Sleepaway Camp 2, makes an appearance as a street dancer along with Vanessa Bell Calloway, who would later portray the fictional character of Jackie (Turner's friend) in the 1993 film What's Love Got to Do with It. The video was directed by Mark Robinson.

An alternate black-and-white video directed by Bud Schaetzle features Tina singing the song against a black background while couples argue in a bar.

Accolades
The song received three awards at the 1985 Grammy Awards: Record of the Year, Song of the Year, and Best Female Pop Vocal Performance. Turner's live performance of the song at the Grammy show was released on the 1994 album Grammy's Greatest Moments Volume I.

The music video for the song claimed a prize at the MTV Video Music Awards in 1985 for "Best Female Video".

In 2012, "What's Love Got to Do with It" was inducted into the Grammy Hall of Fame.

Legacy and impact
The name of the song was used as the title of the 1993 biopic based on Turner's life. The first line of the song's chorus was interpolated in the 2002 song "What's Luv?" by rapper Fat Joe and R&B singer Ashanti. In 2018, a cover of the song was released as a non-album single by singer La'Porsha Renae. Mickey Guyton performed the song at the 2021 Rock and Roll Hall of Fame Induction Ceremony. In 2023, American hard rock band Black Stone Cherry released a cover of the song as a non-album single in honor of Turner's passing, with proceeds from the sale of the single being donated to organizations supporting domestic violence awareness.

Personnel
Personnel are sourced from Sound on Sound.
 Tina Turner – lead vocals
 Terry Britten – electric rhythm guitars, bass guitar, LinnDrum, background vocals
 Nick Glennie-Smith – Yamaha DX7, E-mu Emulator II, Roland MKS-80 Super Jupiter, Oberheim OB-8, Fairlight CMI
 Billy Livsey – Yamaha DX7 (synth harmonica solo)
 Simon Morton – percussion

Production
 Terry Britten – producer
 John Hudson – engineering and mixing

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Decade-end charts

Certifications and sales

Warren G version

"What's Love Got to Do with It" was also recorded by American artists Warren G and Adina Howard for the Supercop soundtrack. The song both sampled and interpolated the chorus of Tina Turner's 1984 song of the same name, though Warren G replaced the original lyrics with his own. "What's Love Got to Do with It" became a hit, making it to 32 on the US Billboard Hot 100, becoming Warren G's third top-forty single, as well as number five on the Billboard Hot Rap Singles chart. The single found greater success outside the US, peaking at number one in New Zealand, number two in Australia, Sweden, and the United Kingdom, and reaching the top 10 in an additional nine countries.

Critical reception
British magazine Music Week rated Warren G's cover of "What's Love Got to Do with It" four out of five in their review.

Music video
A music video was produced to promote the single, directed by Joseph Kahn. It features footage of Warren G and Adina Howard performing the song, with clips from the film Police Story 3: Super Cop. Jackie Chan also appears near the end of the video, dancing along with the artists.

Track listing
A-side
 "What's Love Got to Do with It?" (album version) – 4:17
 "What's Love Got to Do with It?" (clean radio version) – 4:17

B-side
 "What's Love Got to Do with It?" (a cappella) – 4:15
 "What's Love Got to Do with It?" (instrumental) – 4:15

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

Kygo version

A remix of the song was released as a single by Norwegian DJ and record producer Kygo and Tina Turner. The song was released on July 17, 2020. This is the last release by Turner before her death in May 2023.

Background
Talking about the song, Kygo said, "'What's Love Got To Do With It?' is one of my all time favourite songs and it feels surreal to get the opportunity to work with such a legendary artist. Can't wait for you all to hear it!" He also said in a statement, "I couldn't be more excited to collaborate with Tina Turner, who is an icon that I grew up listening to. 'What's Love Got To Do With It' is one of my all-time favorite songs so to have a chance to rework it has been a very special moment in my career. I love working around timeless vocals and although it's challenging to preserve elements of the original track and adding my own touch, I'm extremely happy with how it turned out!"

Music video
A music video to accompany the release of "What's Love Got to Do with It" was first released onto YouTube on July 16, 2020. The video is directed by Sarah Bahbah and features Laura Harrier and Charles Michael Davis as star-crossed lovers who, despite looking on paper as having a strong and playful relationship, behind the scenes the couple lacks a deep emotional connection to last. In the end, one of them must walk away.

Personnel
Personnel are adapted from Tidal.
 Kyrre Gørvell-Dahll – producer, composer, associated performer, lyricist
 Graham Lyle – lyricist
 Terry Britten – lyricist
 Tina Turner – associated performer, lead vocals
 Randy Merrill – mastering engineer
 Serban Ghenea – mixing engineer

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

See also

 List of Billboard Hot 100 number-one singles of 1984
 List of number-one singles of 2020 (Poland)

References

1980s ballads
1984 singles
1984 songs
1996 singles
2020 singles
Tina Turner songs
Adina Howard songs
Bucks Fizz songs
Kygo songs
Warren G songs
Billboard Hot 100 number-one singles
Cashbox number-one singles
Capitol Records singles
Contemporary R&B ballads
Funk ballads
Grammy Award for Record of the Year
Grammy Award for Song of the Year
Grammy Award for Best Female Pop Vocal Performance
Grammy Hall of Fame Award recipients
Interscope Records singles
MCA Records singles
MTV Video Music Award for Best Female Video
Music videos directed by Joseph Kahn
Number-one singles in Australia
Number-one singles in New Zealand
Number-one singles in Poland
Pop ballads
RPM Top Singles number-one singles
Song recordings produced by Kygo
Songs written by Graham Lyle
Songs written by Terry Britten
Sony Music singles

What's Love Got to Do with It (song)


Célia Maria Fernandes Lawson oder  (* 9. Juni 1974 in Angola) ist eine portugiesische Sängerin.

Als 15-Jährige begann sie das Singen bei portugiesischen Hardrock- und Coverbands. Anfang der 1990er Jahre sang sie bei der Heavy-Metal-Band V12. Nach dieser Zeit wurde sie als Popsängerin aktiv. Mit der Ballade Antes do Adeus gewann sie beim Festival da Canção 1997 und durfte daher beim Eurovision Song Contest 1997 in Dublin für ihr Land antreten. Sie landete allerdings zusammen mit Norwegen auf dem letzten Platz mit Null Punkten.

Ab dieser Zeit wurde sie wieder mit dem Namen  als Rocksängerin aktiv.

2017 nahm sie an der fünften Staffel der portugiesischen Version der Casting-Show The Voice teil und sang in der Blind Audition Still Loving You von den Scorpions. Sie konnte sich für die Battle Round qualifizieren, schied dann jedoch vorzeitig aus.

Diskografie (Alben)
 1997: First
 2002: Faith (als )
 2006: On the Road to the Unknown (als )

Weblinks
 Homepage Célia Lawson (Stand: 2006)
 Homepage
 Célia Lawson bei metal-archives.com

Einzelnachweise

Musiker (Portugal)
Sänger
Interpret eines portugiesischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Angolaner
Portugiese
Geboren 1974
Frau

Célia Lawson


Earl Talbot is a title that has been created twice in the Peerage of Great Britain. This branch of the Talbot family descends from the Hon. Sir Gilbert Talbot (died  1518), third son of John Talbot, 2nd Earl of Shrewsbury. His great-great-great-grandson, the Right Reverend William Talbot, was Bishop of Oxford, of Salisbury and of Durham. His eldest son Charles Talbot was a prominent lawyer and politician. In 1733, he was raised to the Peerage of Great Britain as Lord Talbot, Baron of Hensol, in the County of Glamorgan, and then served as Lord High Chancellor of Great Britain from 1733 to 1737.

He was succeeded by his eldest son, the second Baron. He served as Lord Steward of the Household from 1761 to 1782. In 1761, he was created Earl Talbot and in 1780, Baron Dynevor, of Dynevor in the County of Carmarthen, in the Peerage of Great Britain. The earldom was created with normal remainder to the heirs male of his body, while the barony was created with remainder to his daughter Cecil, wife of George Rice, and her issue male.

Subsequent history
On his death in 1782, the earldom became extinct, while he was succeeded in the barony of Dynevor according to the special remainder by his daughter Cecil (see the Baron Dynevor article for later history of this branch of the family). The barony of Talbot was passed on to his nephew John, the third Baron. He was the son of the Hon. John Talbot (d. 1756), younger son of the first Baron, and his wife the Hon. Catherine Chetwynde, daughter of John Chetwynde, 2nd Viscount Chetwynde. He represented Castle Rising in the House of Commons. In 1784, the earldom was revived when he was made Viscount of Ingestre, in the County of Stafford, and Earl Talbot, of Hensol in the County of Glamorgan. Both titles were in the Peerage of Great Britain. Lord Talbot assumed by Royal licence the surname and arms of Chetwynd in 1786.

On his death, the titles passed to his son, the second Earl. He served under the Earl of Liverpool as Lord Lieutenant of Ireland from 1817 to 1821. He was succeeded by his second but eldest surviving son, the third Earl. In 1856, on the death of his distant relative Bertram Arthur Talbot, 17th Earl of Shrewsbury and 17th Earl of Waterford, he succeeded as eighteenth Earl of Shrewsbury and eighteenth Earl of Waterford. For more information on him and for further history of the peerages, see the Earl of Shrewsbury.

Several members of junior branches of the family have also gained distinction:
The Hon. John Chetwynd-Talbot, fourth son of the second Earl Talbot, was the father of:
1. John Gilbert Talbot, Member of Parliament from 1868 to 1910, who was admitted to the Privy Council in 1897 and who was the father of:
Sir George John Talbot, a Judge of the High Court of Justice, who was admitted to the Privy Council in 1937, and
Dame Meriel Lucy Talbot, a women's welfare worker, and
2. The Right Reverend Edward Stuart Talbot, Bishop of Winchester from 1911 to 1923, who was the father of
the Right Reverend Neville Stuart Talbot, Bishop of Pretoria from 1920 to 1932.
 the Hon. Rev. George Gustavus Chetwynd-Talbot, fifth son of the second Earl Talbot, was the father of:
1. Gustavus Talbot, Member of Parliament for Hemel Hempstead

Barons Talbot (1733)
Charles Talbot, 1st Baron Talbot (1685–1737)
William Talbot, 2nd Baron Talbot (1710–1782) (created Earl Talbot in 1761)

Earls Talbot (first creation, 1761)
William Talbot, 1st Earl Talbot (1710–1782)

Barons Talbot (1733; reverted)
John Chetwynd-Talbot, 3rd Baron Talbot (1749–1793) (created Earl Talbot in 1784)

Earls Talbot (second creation, 1784)
John Chetwynd Chetwynd-Talbot, 1st Earl Talbot (1749–1793)
Charles Chetwynd Chetwynd-Talbot, 2nd Earl Talbot (1777–1849)
Charles Thomas Talbot, Viscount Ingestre (1802–1826)
Henry John Chetwynd-Talbot, 18th Earl of Shrewsbury, 18th Earl of Waterford and 3rd Earl Talbot (1803–1868)

See Earl of Shrewsbury for further Earls Talbot.

Family tree

See also
Baron Dynevor
Viscount Chetwynd
Baron Talbot
Richard Talbot, 1st Earl of Tyrconnel
Talbot baronets

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

1761 establishments in Great Britain
1782 disestablishments in Great Britain
1784 establishments in Great Britain

Earldoms in the Peerage of Great Britain
Extinct earldoms in the Peerage of Great Britain
Earl
Noble titles created in 1784
Noble titles created in 1761
Earls of Shrewsbury

Earl Talbot


Ecuația lui Arrhenius este o ecuație ce arată dependența temperaturii de viteza unei reacții chimice, și a fost propusă de către Svante Arrhenius în anul 1889. Această ecuație are ca principale aplicații determinarea vitezei sau ratei de reacție a unei reacții chimice și calcularea energiei de activare. Arrhenius a adus argumente de natură fizică și interpretări ale acestei formule. În mod curent, este privită ca o relație empirică.

Formă matematică

Ecuația lui Arrhenius arată dependența constantei de viteză a unei reacții chimice de temperatura absolută și de alte constante de reacție:

Unde:
 este constanta de viteză
 este temperatura absolută (în kelvin)
 este un factor pre-exponențial, constant pentru fiecare reacție chimică; conform teoriei ciocnirilor ideale, A este frecvența cu care au loc ciocnirile cu orientare optimă
 este energia de activare pentru reacția dată (aceleași unități ca R*T)
 este constanta universală a gazului ideal

Alternativ, ecuația se mai poate scrie și astfel:

Where
 este energia de activare pentru reacția dată (aceleași unități ca kB*T)
 este constanta Boltzmann

Vezi și
 Ecuația lui van 't Hoff
 Ecuația Clausius-Clapeyron

Referințe

Cinetică chimică
A

Ecuația lui Arrhenius


Hassa, Hatay ilinin bir ilçesidir. Nüfusu 57.361 kişidir. Amanos Dağlarının doğuya bakan eteklerinde, Hatay-Gaziantep il sınırında yer almaktadır.

Tarihçe
Hassa ilçesi, 1864-1865 yıllarında Amanos Dağlarında yaşamakta olan "Ulaşlı" boyunun isyanı üzerine bölgeye gönderilen Osmanlı Fırka-i Islahiye birlikleri komutanı olan İbrahim Derviş Paşa'nın isyanı bastırarak bölgede konaklaması ile kurulmuştur. Birinci Dünya Savaşı sırasında Fransızlarca işgal edilen ilçe 20 Ekim 1921 Ankara Antlaşması ile 5 Ocak 1922 tarihinde Fransız birliklerince boşaltıldı. Hassa, Hatay'ın Türkiye'ye katılışına kadar Gaziantep ili Islahiye ilçesine bağlı bir bucak iken, Hatay'ın 1939 yılında Türkiye Cumhuriyeti topraklarına katılımı ile ona bağlı ilçe konumuna erişmiştir.

Coğrafya
Hassa ilçesinin yüzölçümü 520 km²'dir. Hatay ilinin kuzeyinde Hatay'a 80 km uzaklıkta, Amanos Dağlarının eteğinde kurulmuştur. Suriye ile 24 km sınırı bulunmaktadır. Hassa ilçesi, coğrafi konum ve yüzölçümü bakımından Hatay'ın 3.büyük ilçesidir. İlçe merkezi Yeni Mahalle, Çay Mahallesi, 15 Kasım Mahallesi, Tepebaşı Mahallesi, Dervişpaşa Mahallesi ve Girne Mahallesi olmak üzere 6 mahalleden oluşmaktadır. İlçe, 39 belde ve köyleri içeren mahalleden oluşmaktadır.

İlçe merkezinin içme suyu ihtiyacı Ödek, Pınarbaşı, Uyuzpınarı ve İncesu kaynak sularından sağlanmaktadır. Ayrıca Çardak Yaylasından getirilen ve sadece içme suyu olarak kullanılan su, ilçenin belirli yerlerinde halkın ihtiyacını karşılamaktadır.

Ekonomi
Hassa ilçesinin ekonomisinde tarım ve hayvancılık önemli geçim kaynağını oluşturmaktadır. Tarımsal üretimde yaş sebze ve meyve (üzüm, nar vb.) önemli yer tutmaktadır. Hayvancılık faaliyetleri olarak koyun ve keçi yetiştiriciliği ön planladır. İlçede kamu iktisadi kuruluşlarına ait Çukobirlik, Tarım Kredi Kooperatifi, Toprak Mahsulleri Ofisi bulunmaktadır. Ayrıca ilçede 2 adet çırçır ve prese fabrikası, 1 adet mısır kurutma tesisi, 1 adet zeytinyağı fabrikası, 5 adet plastik doğrama atölyesi, 2 adet briket, parke ve beton direk atölyesi bulunmaktadır

Eğitim
İlçede 2018 – 2019 eğitim öğretim yılında, 4 Anaokulu, 45 İlkokul, 22 Ortaokul, 3 Meslek ve Teknik Anadolu Lisesi, 3 Anadolu Lisesi ve 2 Anadolu İmam Hatip Lisesi olmak üzere toplam 79 okul bulunmaktadır. Ayrıca ilçede Mustafa Kemal Üniversitesine bağlı Hassa Meslek Yüksekokulu bulunmaktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Hassa Kaymakamlığı
 T.C. Hassa Belediyesi

Hassa


Emmanuel Mayuka (nacido el 21 de noviembre de 1990 en Kabwe, Zambia) es un  futbolista  zambiano que juega como delantero.

Carrera
La carrera futbolística de Emmanuel Mayuka emepezó con su debut en el Kabwe Warriors en la temporada 2006/07. Tras dos temporadas con 26 partidos disputados fue traspasado en el verano de 2008 al Maccabi Tel Aviv FC de la Ligat ha'Al israelí.

Maccabi Tel Aviv FC
En septiembre de 2008 inició su andadura por la liga israelí donde jugaría dos temporadas, la 2008/09 y la 2009/2010. Finalmente, tras dejar buenas sensaciones en la liga israelí, despertó el interés del  Young Boys, quien lo ficharía en el verano de 2010.

BSC Young Boys
El 28 de mayo de 2010, siendo todavía jugador del Maccabi, se confirmó que Mayuka había firmado un contrato de cinco años con el BSC Young Boys suizo por un precio total de 1,7 millones de dólares. El equipo de Berna encontró así en Mayuka al sustituto para el traspasado Seydou Doumbia, que había sido fichado por el PFC CSKA Moscú.
El 17 de febrero de 2011, Mayuka anotó un gol en el último minuto ante el equipo ruso del FC Zenit San Petersburgo en unos treintaidosavos de final de la UEFA Europa League ayudando así a su equipo a conseguir la victoria por 2:1.

Southampton
En agosto de 2012 ficha por el Southampton inglés, equipo recién ascendido a la Premier League. Firma un contrato de 5 años, hasta 2017.

Selección nacional
Formó parte de la selección zambiana sub-20 de 2007 que incluía a otros jóvenes talentos como Fwayo Tembo, Clifford Mulenga, Sebastian Mwansa, William Njovu, Stophira Sunzu, Joseph Zimba, Kola Rogers, Jacob Banda, Nyambe Mulenga y Dennis Banda. Fue el jugador más joven en esa Copa Mundial de Fútbol sub-20 de 2007 y el único jugador que aún acudía a la escuela de todo el equipo. A pesar de no llegar a marcar, muchos expertos del fútbol y los aficionados reconocieron su contribución a uno de los escuadrones de los mejores jóvenes en la historia del fútbol de Zambia.

Mayuka debutó en la selección absoluta en la Copa COSAFA de 2007, al anotar el segundo gol en la victoria por 3-0 ante Mozambique.
Mayuka anotó el primer gol de Zambia en la victoria sobre Senegal en la Copa Africana de Naciones 2012, partido en el cual volvió a marcar junto con su compañero de equipo en la sub-20 Rainford Kalaba. Posteriormente, en el mismo torneo, anotó ante Libia y el gol de la victoria en las semifinales frente a Ghana. Eventualmente se proclamó campeón de la Copa Africana de Naciones 2012 tras vencer en tanda de penales a Costa de Marfil, siendo uno de los máximos goleadores del certamen, con 3 tantos.

Palmarés
 Copa Intertoto:
 2008/09

 Copa Africa de Naciones:
 2012

Referencias

Delanteros de fútbol
Futbolistas de la selección de fútbol de Zambia en los años 2000
Futbolistas de la selección de fútbol de Zambia en los años 2010
Futbolistas del Kabwe Warriors FC
Futbolistas de la selección de fútbol sub-17 de Zambia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-20 de Zambia

Emmanuel Mayuka