Estallar es el undécimo álbum del grupo argentino Attaque 77, cuyo lanzamiento fue el 3 de noviembre de 2009 y el 24 de noviembre en CD/DVD, que incluye un documental de la grabación del disco en las sierras de Córdoba e imágenes de un show realizado el 9 de mayo en Villa Ballester. Este es el primer disco del grupo sin la presencia de Ciro Pertusi quién dejó la banda en diciembre de 2008. El primer corte de difusión fue la canción "Días de desempleo".

Grabación y contenido
Fue producido por Mariano Martínez, grabado durante gran parte del 2009 en Estudios "Tierra de Nadie" en Tanti, Córdoba.
Es el primer álbum como un trío, luego de la partida de Ciro Pertusi. En este disco se encuentran más canciones con la voz de Luciano Scaglione, como el caso de "Tucho", que cuenta la historia de un nieto que heredó la "vendetta" que la mafia le había jurado a su abuelo, por lo que no podía regresar a Italia a riesgo de que lo maten.

El primer corte de difusión fue "Días de desempleo" incluyendo su video filmado en Buenos Aires. Esta canción demuestra la situación de desempleo del país durante la década de los 90'.

"Estallar" relata la situación de la banda luego del alejamiento de Ciro Pertusi y demuestra la fuerza, deseo y determinación de Attaque 77 de seguir adelante.
"Desamor" recuerda a las canciones románticas más lentas de Ramones.
"Cruz" asume una postura crítica con respecto al manejo del poder de las religiones históricamente en la humanidad.

"Memoria" es un homenaje al trabajo realizado por las Abuelas de Plaza de Mayo. Se relata una historia de dos hermanos que se reencuentran 30 años después.

"Dales poder"  trata sobre aquellos que desean ayudar y que cuando toman poder se olvidan de todo.
Otro corte fue "Tiempo perdido", y a sus pocos días incluyó video.

El disco contiene 15 temas más una pista adicional, el cual es una versión de "Días de desempleo" mezclada por Cristian Lago. A través de un concurso en "Cuál es?", Mario Pergolini solicitó a sus oyentes que realizaran una mezcla de "Días de desempleo", para esto se subieron las pistas abiertas para que se pueda realizar la mezcla deseada.

Las canciones que contienen sus propios vídeos son "Días de desempleo", "Tiempo perdido", "Desamor", "Memoria" y "Sueños" (del DVD de Estallar).

Canciones
 Todos los temas fueron compuestos por Mariano Martínez, Luciano Scaglione y Leo De Cecco.
Días de desempleo - 3:46
Dales poder - 4:38
Memoria - 2:25
Qué nos sucedió? - 4:22
Desamor - 3:25
Anormal - 3:20
Disfraz - 2:24
Cruz - 3:53
Tiempo perdido - 3:47
Dar pelea - 5:09
Des-esperar - 2:37
Sueños - 4:11
Apesta - 5:51
Tucho - 4:06
Estallar - 4:51
Días de desempleo (Versión de Cristian Lago) - 3:46

Miembros
 Mariano Martínez: Voz líder y guitarra.
 Luciano Scaglione: Bajo, voz y contrabajo en "Tucho".
 Leo De Cecco: Batería.

Referencias

Enlaces externos
Página oficial de Attaque 77

Álbumes de Attaque 77
Álbumes en español
Álbumes de 2009
Álbumes de rock en español
Álbumes de rock alternativo
Álbumes de rock de Argentina

Estallar


Constantin Mandrîcenco (în ; )  un fotbalist de origine ucraineană din Republica Moldova, care evoluează pe postul de mijlocaș la clubul Dinamo-Auto Tiraspol în Divizia Națională.

Este fiul lui Nicolae Mandrîcenco – antrenor de fotbal și fost fotbalist. Fratele său, Dmitri, la fel este fotbalist profesionist.

Referințe

Legături externe
Profil pe soccerway
Constantin Mandrîcenco pe site-ul lui Dinamo-Auto
Constantin Mandricenco pe UEFA.com
Profil pe footballfacts.ru

Nașteri în 1991
Moldoveni în viață
Mijlocași
Tiraspoleni
Fotbaliști ai FC Sheriff Tiraspol
Fotbaliști ai cluburilor din Armenia
Fotbaliști ai cluburilor din Republica Moldova
Fotbaliști ai cluburilor din Uzbekistan
Fotbaliști ai cluburilor din Israel

Constantin Mandrîcenco


වසර 137 (CXXXVII) යනු,  ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර   සඳුදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්දකි  (බැඳිය විසින් මුළු දින දසුන දක්වනු ඇත). එකල එය හැඳින්වුනේ, සීසර්ගේ සහ බල්බීනුස්ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික  ධූර වර්ෂය (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්,  අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා  890 වසර) ලෙසිනි.  මෙම වසර සඳහා 137 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල් මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය.

ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු

137


حمزة شكور هو أحد أهم المنشدين السوريين في النصف الثاني من القرن العشرين وأوائل القرن الواحد والعشرين. وهو واحد من الأصوات المعروفة والمشهورة في الأوساط الفنية السورية والعربية عموما، توزعت رحلته بين الغناء والإنشاد، ويعرف بشيخ المنشدين، ولصوته العذب بات منشد الجامع الأموي الكبير بدمشق، غير رئاسته لرابطة المنشدين البارزين في سوريا.

المولد والنشأة
ولد المنشد حمزة شكور في حي بسيط يدعى القابون في أحد أحياء دمشق العاصمة السورية في العام 1944. وكان والده مؤذنأ في جامع الحي الكبير في دمشق وكان يصطحبه إلى الجامع ليتعلم الدين الإسلامي. وارتاد الشيخ مع والده منذ صغره الزوايا الصوفية التي تربى فيها كالرشيدية والهاشمية والرفاعية والسعدية والنقشبندية. حيث وامتلأت نفسه بحب الصوفية وطرقها المختلفة. تعلّم الشيخ الأذان وهو ابن العشر سنوات، بعدها اكتشف موهبته الشيخ محمد حمزة الذي سحره صوت حمزة العذب والقوي وأسس فرقة في مدرسة أبي ذر الغفاري الابتدائية حيث كان يدعوه لقراءة القرأن الكريم في الاجتماع الصباحي للمدرسة، فضلاً عن النشاطات المدرسية التي كانت تتضمن قراءة سورة الفاتحة بشكل جماعي، وكان يشاركُ في أحياء المناسبات الاجتماعية مع فرقة محمود الزهوري في تلك المرحلة. على سبيل المثال عندما ينجح أحد الطلاب إلى مرحلة متقدمة كان يساهم في إقامة «مولد» له في بيته، كما شارك في عدة مناسبات دينية ووطنية. وقد تتلمذ الشيخ حمزة على يد الشيخ محمد حمزة القابوني بعلم التجويد واللغة العربية وفنون الشعر وطريقة الارتجال، ثم انتقل إلى فرقة الشيخ سعيد فرحات حيث أخذ بيده ليؤسس لديه معرفة ثريّة، بفنون الإنشاد ومدارسه ولقنه فضاءات الغناء الأصيل والتأليف الموسيقي – التلحين.

الشيخ المنشد والرياضي المحترف
في عام 1958 سجّل ولأول مرة في المرناة (التلفزيون) الابتهالات والأدعية الدينية كما سجل إبان الوحدة نشيدا وطنيا حمل عنوان: تجلّت قوة الأحرار فينا وهو من كلمات وألحان الأخوين عبد الهادي وفهمي البكار. في العام 1960م بدأ بممارسة رياضة كمال الأجسام ورفع الإثقال. وفي العام 1963م حاز على بطولة «دمشق» في هذه الرياضة، ثم بطولة سورية في العام 1966م ومن ثمّ عُيّن مطرباً لفرقة أمية التابعة لوزارة الثقافة، وسافر معها إلى أوروبا، وهكذا استمر به الحال وحتى شغل منصب رئيس رابطة المنشدين في سوريا منذ عام 1974 حيث ضمّت هذه الفرقة كل البارزين من المنشدين الأوائل مثل: توفيق المنجد، سليمان داهود، وسعيد فرحات الذي يعترف الشيخ بفضله في تنمية موهبته. ثم شرع برسم خطه المستقل والخاص في نشر هذا الفن العريق في بقاع العالم العربي والغربي.

كوّن حمزة شكور فرقة ذات طابع خاص للإنشاد الديني عام 1983 بمبادرة من الفنان الفرنسي جوليان فايس والتي أطلق عليها اسم «الكندي» نسبة إلى الفيلسوف والرياضي والفلكي العربي أبو يوسف إسحاق بن يعقوب الكندي الذي يعتبر الأب المؤسس للنظرية الموسيقية العربية، والذي استعان بمعرفته الرياضية والتراث اليوناني لوضع أول سلم موسيقي. كان الفنان الفرنسي «جوليان فايس» قد جاء إلى دمشق من أجل تأسيس فرقة موسيقية، وتحول إلى الإسلام وأطلق على نفسه «جلال الدين فايس»، فانضم له حمزة شكور الذي قام وقتها بوضع برنامج موسيقي صوفي من تراث دمشق للفرقة يتغير كل ثلاث سنوات وهو الأمر الذي أتاح له إقامة حفلات في الدول الغربية يحضرها الكثيرون من هواة الموسيقى، وخاصة الصوفية الذين يؤيدون الموسيقى التي هي لغة الشعوب كونها تحمل روحا خاصة ومعاني نابعة من القلب والروح والأعماق وتنفذ إلى النفس بسهولة، والدليل على ذلك كثافة الحضور الغربي لحفلات حمزة شكور وفرقته «الكندي» التي جاب بها العالم من الهند شرقا وحتى الولايات المتحدة غربا ليقدم صورة مختلفة عن الحضارة العربية والإسلامية بصوت عذب ولوحة مولوية مدهشة.

في العام 2001، بدأ التعاون مع الأب إلياس زحلاوي بعدّة حفلات ليعزز فكرة الإخاء الإسلامي المسيحي. جال شيخ المنشدين العالم مع فرقته، وشارك في مهرجانات دولية وكان هدفه إيصال القِيَم الفنية الحضارية التي ينطوي عليها التراث الإسلامي. هكذا سعى إلى محو الصورة المغلوطة التي تكوّنت في أذهان الكثيرين في الغرب.

وفاته
في الرابع من شهر شباط (فبراير) سنة 2009 غيّب الموتُ حمزة شكور عن خمس وستين عاماً.

مراجع

لاعبو كمال أجسام سوريون
منشدون سوريون
مواليد 1944
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009
مواليد في دمشق
مواليد 1365 هـ

حمزه شكور


Pilot ili šip je konstrukcijski element u građevinarstvu, što znači da je fizički prepoznatljivi dio konstrukcije.

Uloga
Namijenjen je temeljenju građevine. Primjenjuje ga se na tlu slabe nosivosti. Njime se prenosi opterećenje građevine kroz meke i rahle slojeve tla u čvršće slojeve ili na podlogu.
Pilot je druge namjene od pilona, čija je uloga biti stožernim stupom visećega ili ovješenoga mosta i prenositi opterećenje s glavnoga užeta ili kosih vješaljaka na temelj i u tlo, ili kraće, za pričvrstiti stege koje nose konstrukciju te je time pilon u poziciji stupa. Pilot je pak u ulozi temelja.

Povijest
Pilot se rabi od pradavnih vremena. Prvi su bili od drva. Danas se pilote izrađuje od trajnijeg i čvršćeg materijala poput armiranog betona, čelika ili prednapetoga betona. Srednjovjekovna Venecija je na drvenim pilotima. U Hrvatskoj je rijedak u dinarskim krajevima jer je kamenita i tvrda podloga kojoj ne treba pilot.

Izgled
Oblika je ukopana stupa. Dva su načina izvedbe. Jedan je izravnim zabijanjem u tlo već pripremljenih pilota. Drugi je takav da se prvo iskopa rupa u tlu, u koju se stavlja pilote koji se betoniraju.
Piloti mogu biti pobijani ili bušeni.

Vidi
Pilon
Stup mosta

Izvori

Vanjske poveznice
Službeni list Europske unije Komunikacija Komisije u okviru provedbe Uredbe (EU) br. 305/2011 Europskog parlamenta i Vijeća o utvrđivanju usklađenih uvjeta za stavljanje na tržište građevnih proizvoda i stavljanju izvan snage Direktive Vijeća 89/106/EE, 16. studenoga 2018.

Građevinarstvo

Pilot (građevinarstvo)


අධිකරණ මනෝ විද්‍යාව සහ නීති පද්ධතිය අතර ඇති අන්තර් සම්බන්ධතාවයයි. එය එකතු කිරීම, පරීක්ෂා කිරීම, අධිකරණ කටයුතු සඳහා මානසික විද්‍යා සාක්ෂි ඉදිරිපත් කිරීම යන අංග ඇතුළත් ව්‍යවහාරික මනෝ විද්‍යාවේ එන එක් අංගයකි.

යොදා ගැනීම සඳහා නීතිමය කටයුතු විශ්ලේෂණය සඳහා අධිකරණ කටයුතු සඳහා අදාල නීති පිළිබඳ අවබෝධය, විනිශ්චකාරතුමා හෝ විනිසුරු, නොතාරිස්වරුන්  සහ අනෙකුත් නීති කටයුතු සඳහා අදාල වෘත්තිකයින් සමඟ උචිතව කටයුතු කිරීම අයත් වේ. මෙහි වැදගත්ම අංගය අධිකරණය තුළ තහවුරු කිරීමට ඇති හැකියාවයි. එනම් මනෝ විද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් නීතිමය වෘත්තිකයින්ට අවබෝධ කරගත හැකි වන ආකාරයට නැවත හැඩ ගැස්වීමයි. විශ්වාසදායී සාක්ෂිකරුවන් වීම සඳහා උදාහරණයක් ලෙස ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ , අධිකරණ මනෝ විද්‍යාඥයින් දර්ශනවාදය අවබෝධය , ඇමරිකානු අධිකරණ තුළ නීති සහ රෙගුලාසි අවබෝධ කර ගැනීම, මෙන්ම මනෝ විද්‍යා වෘත්තියේ හොඳ පුහුණුවක් තිබීම අවශ‍්‍ය වේ. මූලිකවම එම පද්ධතිය ක්‍රියා කරන උපදේශක ආකෘතිය පිළිබඳ අව‍බෝධයක් ලබා ගැනීමයි. තවද දෘෂ්‍යමාන සාක්ෂි සඳහා නීති ද විශේෂයෙන්ම exclusionary නීති ද ඇත. මෙම ක්‍රියා පිළිවෙළ පිළිබඳ මනා අවබෝධයක් නොමැති වීම අධිකරණය තුළ මනෝ විද්‍යාඥයකුගේ විශ්වාසදායී බව නොමැති වීමට හේතුවයි.

අධිකරණ මනෝ විද්‍යාඥයකු සායනික, සමාජීය, සංවිධානාත්මක හෝ වෙනත් මනෝ විද්‍යාත්මක  අංශ යටතේ පුහුණුව ලද්දෙකු විය හැක. ඇමරිකාවේ අධිකරණය තුළ විශේෂඥ සාක්ෂිකරුවකු ලෙස තනතුරු ලැබී‍මට පුහුණුව, අත්දැකීම් හෝ දෙඅංශය තිබීම අවශ්‍ය අධිකරණයක් තුළ විශේෂඥ සාක්ෂිකරුවෙකු ලෙස තෝරා පත්වන වාර ගණන ඔහුගේ අත්දැකීම් සහ ප්‍රසිද්ධිය මත වැඩිවේ.

අධිකරණය තුළ දී අධිකරණ මනෝ විද්‍යාඥයකුගෙන් අසන ප්‍රශ්න සාමාන්‍යයෙන් මනෝ විද්‍යාත්මක ඒවා නොව නීතිමය ඒවා වෙයි. එමනිසා අධිකරණයට තේරුම් ගත හැකි ආකාරයට පිළිතුරු දීම ඔහුගේ වගකීමකි. උදාහරණයක් ලෙස අධිකරණය බොහෝ විට විත්තිකරුවකු ලෙස පෙනී සිටීමට යෝග්‍ය බව පරීක්ෂා කිරීමට අධිකරණ මනෝ විද්‍යාඥයකු පත් කරයි. තවද වරද සිදු වූ අවස්ථාවේ විත්තිකරුගේ මානසික ස්වභාවය ඇගයීම සඳහා ද බොහෝ විට පත් කරනු ලබයි. වරද සිදුවන අවස්ථාවේ දී මෙය විත්තිකරු ප්‍රකෘති සිහියෙන් සිටීද යන්න ඇගයීම ලෙස හැඳින්විය හැක. මේවා මූලිකව මනෝ විද්‍යාත්මක ප්‍රශ්න නොව නීතිමය ගැටළු වන නිසා අධිකරණ මනෝ විද්‍යාඥයකු ලෙස මනෝ විද්‍යාත්මක තොරතුරු නීතිමය රාමුවකට හැඩගැස්වීමට හැකියාවක් තිබිය යුතුය.

මීට අමතරව අධිකරණ මනෝ විද්‍යාඥයා නඩු තීන්දුවට සුදුසු බව ප්‍රතිකාරයන්ට සුදුසු බව සහ වෙනත් විනිශ්චයකාරවරයාට අවශ්‍ය තොරතුරු ලබාදේ. එනම් අනාගතයේ අවදානම සාක්ෂිකරුගේ විශ්වාසදායී ඇගයීම යන්න කරනු ලැබේ. අධිකරණ මනෝ විද්‍යාව පොලීසිය සහ අනෙකුත් නීතියට බලපෑම් කළ හැකි පුද්ගලයින්ට පුහුණුව සහ ඇගයීම සඳහා කටයුතු කරයි. අධිකරණ මනෝ විද්‍යාඥයා , මහජන ආරක්ෂකයින් වන (රාජ්‍ය නොතාරිස්) සහ පුද්ගලික නොතාරිස්වරු යන දෙපාර්ශවයම සමඟ කටයුතු කරයි. මීට අමතරව ජූරි සභිකයින් තෝරා පත් කර ගැනීමට ද උපකාරී වේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
 Applied psychology
 Forensic psychiatry
 Settled insanity
 Competency evaluation (law)
 List of United States Supreme Court cases involving mental health
 Media psychology
 Medical jurisprudence

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 American Academy of Forensic Psychology Board-certified forensic experts, continuing education.
 American Board of Forensic Psychology Board certification and other information.
 American Psychology - Law Society
 Australian and New Zealand Association of Psychiatry, Psychology and Law
 European Association of Psychology and Law
 European Association of Psychology and Law Student Society Resources and Fact sheets on Forensic Psychology

Academic disciplines
විද්‍යාව
මනෝ විද්‍යාව

අධිකරණ මනෝ විද්‍යාව


An Eulophia nicobarica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nambiyath Puthansurayil Balakrishnan ngan N.G.Nair. An Eulophia nicobarica in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Nicobar Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia nicobarica


An Schizostachyum terminale in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Eric Holttum. An Schizostachyum terminale in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizostachyum

Schizostachyum terminale


Estadio Azteca er et stadion beliggende i Mexicos hovedstad Mexico City.

Siden indvielsen i 1966 har Azteca været officiel hjemmebane for den professionelle fodboldklub Club América, og nationalstadion for Mexicos fodboldlandshold.

Eksterne henvisninger

 Estadio Aztecas officielle websted

Mexico City
Fodboldstadioner i Mexico
Fodbold i Mexico
Etableret i 1966

Estadio Azteca


A Christian Science practitioner is an individual who prays for others according to the teachings of Christian Science. Treatment is non-medical, rather it is based on the Bible and the Christian Science textbook, Science and Health with Key to the Scriptures (1875) by Mary Baker Eddy (1821–1910), who said she discovered Christian Science in 1866 and founded the Christian Science church in 1879. According to the church, Christian Science practitioners address physical conditions, as well as relationship or financial difficulties and any other problem or crisis. Despite the non-medical nature of their practice, Christian Science practitioners were aggressively prosecuted in the late 19th century by newly established state medical societies across the United States. Most state courts dismissed these actions because the courts ruled that they did not practice medicine.
Practitioners are either "listed" or "unlisted," a designation that refers to a form of international accreditation maintained by The Mother Church, in Boston, Massachusetts. "Listed" practitioners are included in the directory of Christian Science practitioners on the church website, and printed in the Christian Science Journal.

Practice and ethics
Christian Science practitioners are those who devote their full time to prayer for others. Regarding prayer in Christian Science, sometimes called "treatment" when focused on a specific issue or problem, Mary Baker Eddy wrote: "The prayer that reforms the sinner and heals the sick is an absolute faith that all things are possible to God, — a spiritual understanding of Him, an unselfed love." Christian Scientists see practitioners as following in the footsteps of Jesus' disciples in order to "reinstate primitive Christianity and its lost element of healing." The work of a Christian Science practitioner, according to John M. Tutt, a medical doctor who left medicine and became a Christian Science practitioner, is that of a "helper"; and the patient is encouraged to pray along with the practitioner to "know the truth" when possible. However, Christian Scientists note that the patient does not need to pray or even believe in Christian Science or have any religious faith at all in order to be healed by a practitioner's prayer. Practitioners are also not confined to praying about sickness, but pray for people regarding any type of difficulty such as financial or relationship problems.

Christian Scientists do not consider healing to be the primary purpose of Christian Science, but rather a deeper sense of God that they say comes with healing. However, Charles S. Braden notes that most Christian Scientists probably originally came to the religion for healing. Critics of Christian Science have ridiculed the idea of "absent treatment", where a practitioner prays for a patient who is not physically present with the practitioner, and sometimes compared it to witchcraft; but Christian Scientists counter that Jesus did the same thing, citing the healing the centurion's servant in the Gospel of Matthew.

Practitioners are required to maintain the confidentiality of their patients' private communications. In cases where the patient's recovery is "chronic" or if the practitioner fails to bring about a recovery, he is required to lower the bill. Combining Christian Science treatment with medical treatment is not recommended by Science and Health and traditionally, practitioners have withdrawn from cases where the patient undertook medical treatment, except where it was clear this was against the patient's will. As noted by Robert Peel, Christian Scientists are "not 'against doctors'... [but] experience has shown that any attempt to combine Christian Science with medical treatment is likely to lessen the efficacy of each, since they start from exactly opposite premises." Some practitioners no longer give up such cases, although they may change the nature of their prayer, a loosening of standards precipitated by several well-publicized deaths under Christian Science treatment, including those of children.

System of accreditation
Any student of Christian Science may take patients, but only those "listed" as practitioners in the worldwide directory published in The Christian Science Journal and on the Christian Science website are regarded by the church as experienced healers. The church writes that, to become listed, applicants are interviewed, and must provide references from "three patients who can confirm a complete healing through [the applicant's] prayerful treatment." Applicants must also have taken "primary class" instruction by an "authorized teacher of Christian Science" under the aegis of the Christian Science Board of Education, as stipulated in the Manual of The Mother Church, which governs all activities of the church.

Class instruction and Christian Science teachers

Primary class instruction
Primary class is a two-week course that is open to anyone and is a "comprehensive study of the nature of God and man", according to DeWitt John, a Christian Science teacher. The class follows the chapter "Recapitulation" from Science and Health, using the Bible and all Eddy's published works as research and reference to explain the chapter. Following hours of class time, students are given hours of homework, both reading and written assignments. John writes, "The instruction is so deep and absorbing that it often changes one's outlook and leaves an impression that lasts a lifetime. ... [It] has special impact because of its systematic and thorough character and because it is based upon years of actual experience on the part of the teacher in the practice of Christian Science healing." Severin E. Simonsen, a Methodist minister converted to Christian Science, wrote, "I have sat for months in classrooms listening to learned professors and able teachers, but I never supposed it to be possible for any human being to teach and unfold to his students, in the short space of two weeks, all that [our teacher] imparted to us." Students completing the course receive the certificate "C.S." and are referred to as having been "class taught".

Teachers are prohibited from soliciting students; rather, students apply to a teacher for primary class, which is taken just once in life, except in the event that a teacher's credentials are withdrawn. Each teacher maintains an "association" of students, which grows in size over the years. Each teacher meets annually with the entire association for an all-day lecture designed to renew and further the students' understanding and practice of Christian Science.

Christian Science teachers (C.S.B.)
An authorized teacher is one who, having had primary class instruction and a minimum of three years' experience as a practitioner, has completed the normal course. Normal class instruction is held once every three years and is limited to 30 pupils. Primary class is held once a year by each teacher and is also limited to 30. According to the Manual, those who complete the normal class receive the certificate "C.S.B." Tuition for both classes is fixed by the Manual at $100.

Primary class instruction is held all over the world, wherever authorized teachers of Christian Science live or decide to teach; the normal class is held by the Christian Science Board of Education in Boston, Massachusetts. The Board selects a teacher, who usually teaches the normal class just once in a lifetime, and is not identified until several weeks after the class has ended.

Numbers in the United States
In the United States, Christian Science practitioners are legally defined as health care providers.

Notable Christian Science practitioners

 Adam H. Dickey
 Annie M. Knott
 Bicknell Young
 Bliss Knapp
 Calvin Frye
 Edmund F. Burton
 Edward A. Kimball
 Frances Thurber Seal
 Irving C. Tomlinson
 Jer Master
 John M. Tutt
 Kay Kyser
 Laura Lathrop
 Mary Burt Messer
 Richard Bergenheim
 Roy Olmstead
 Septimus J. Hanna
 Sue Harper Mims
 Violet S. Hay
 Walton Hubbard
 William D. McCrackan
 William Higgs
 William Rathvon

See also
 Efficacy of prayer

References

Further reading
 Schoepflin, Rennie B. Christian Science on Trial: Religious Healing in America. Johns Hopkins University Press, 2002.
 Voorhees, Amy B. A New Christian Identity: Christian Science Origins and Experience in American Culture. University of North Carolina Press, 2021.

External links
 Directory of practitioners, teachers and churches Christian Science Journal
 General information about Christian Science practitioners Christian Science church, official website

Christian Science

Christian Science practitioner


Carlos Alberto Sánchez Moreno (født 6. februar 1986 i Quibdó, Colombia), er en colombiansk fodboldspiller (defensiv midtbane), der spiller for Fiorentina i den italienske Serie A.

Klubkarriere
Efter at have spillet de første år af sin karriere hos uruguayanske River Plate Montevideo skiftede Sánchez i 2007 til Valenciennes i Frankrig.Her spillede han de følgende seks år og nåede næsten 200 ligakampe for klubben. Efter et kort ophold i Spanien hos Elche blev han i sommeren 2014 købt af Aston Villa i England.

Efter to år og 48 Premier League-kampe for Aston Villa blev Sánchez i sommeren 2016 solgt til Fiorentina i Italien.

Landshold
Sánchez debuterede for det colombianske landshold 9. maj 2007 i en venskabskamp mod Panama, og har siden spillet 84 kampe for holdet (pr. juni 2018). Han repræsenterede sit land ved både VM 2014 i Brasilien og VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Colombia
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2014
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Aston Villa F.C.
Fodboldspillere fra Valenciennes FC
Fodboldspillere fra ACF Fiorentina
Fodboldspillere fra RCD Espanyol
Fodboldspillere fra Elche CF

Carlos Sánchez Moreno


In the mathematical field of complex analysis, a branch point of a multi-valued function (usually referred to as a "multifunction" in the context of complex analysis) is a point such that if the function is n-valued (has n values) at that point, all of its neighborhoods contain a point that has more than n values. Multi-valued functions are rigorously studied using Riemann surfaces, and the formal definition of branch points employs this concept.

Branch points fall into three broad categories: algebraic branch points, transcendental branch points, and logarithmic branch points.  Algebraic branch points most commonly arise from functions in which there is an ambiguity in the extraction of a root, such as solving the equation w2  = z for w as a function of z.  Here the branch point is the origin, because the analytic continuation of any solution around a closed loop containing the origin will result in a different function: there is non-trivial monodromy.  Despite the algebraic branch point, the function w is well-defined as a multiple-valued function and, in an appropriate sense, is continuous at the origin.  This is in contrast to transcendental and logarithmic branch points, that is, points at which a multiple-valued function has nontrivial monodromy and an essential singularity.  In geometric function theory, unqualified use of the term branch point typically means the former more restrictive kind: the algebraic branch points.  In other areas of complex analysis, the unqualified term may also refer to the more general branch points of transcendental type.

Algebraic branch points

Let  be a connected open set in the complex plane  and  a holomorphic function.  If  is not constant, then the set of the critical points of , that is, the zeros of the derivative , has no limit point in .  So each critical point  of  lies at the center of a disc  containing no other critical point of  in its closure.

Let  be the boundary of , taken with its positive orientation.  The winding number of  with respect to the point  is a positive integer called the ramification index of .  If the ramification index is greater than 1, then  is called a ramification point of , and the corresponding critical value  is called an (algebraic) branch point.  Equivalently,  is a ramification point if there exists a holomorphic function   defined in a neighborhood of  such that  for integer .

Typically, one is not interested in  itself, but in its inverse function.  However, the inverse of a holomorphic function in the neighborhood of a ramification point does not properly exist, and so one is forced to define it in a multiple-valued sense as a global analytic function.  It is common to abuse language and refer to a branch point  of  as a branch point of the global analytic function .  More general definitions of branch points are possible for other kinds of multiple-valued global analytic functions, such as those that are defined implicitly.  A unifying framework for dealing with such examples is supplied in the language of Riemann surfaces below.  In particular, in this more general picture, poles of order greater than 1 can also be considered ramification points.

In terms of the inverse global analytic function , branch points are those points around which there is nontrivial monodromy.  For example, the function  has a ramification point at .  The inverse function is the square root , which has a branch point at .  Indeed, going around the closed loop , one starts at   and .  But after going around the loop to , one has . Thus there is monodromy around this loop enclosing the origin.

Transcendental and logarithmic branch points
Suppose that g is a global analytic function defined on a punctured disc around z0.  Then g has a transcendental branch point if z0 is an essential singularity of g such that analytic continuation of a function element once around some simple closed curve surrounding the point z0 produces a different function element.

An example of a transcendental branch point is the origin for the multi-valued function

for some integer k > 1.  Here the monodromy group for a circuit around the origin is finite. Analytic continuation around k full circuits brings the function back to the original.

If the monodromy group is infinite, that is, it is impossible to return to the original function element by analytic continuation along a curve with nonzero winding number about z0, then the point z0 is called a logarithmic branch point. This is so called because the typical example of this phenomenon is the branch point of the complex logarithm at the origin.  Going once counterclockwise around a simple closed curve encircling the origin, the complex logarithm is incremented by 2i.  Encircling a loop with winding number w, the logarithm is incremented by 2i w and the monodromy group is the infinite cyclic group .

Logarithmic branch points are special cases of transcendental branch points.

There is no corresponding notion of ramification for transcendental and logarithmic branch points since the associated covering Riemann surface cannot be analytically continued to a cover of the branch point itself.  Such covers are therefore always unramified.

Examples

 0 is a branch point of the square root function.  Suppose w = z1/2, and z starts at 4 and moves along a circle of radius 4 in the complex plane centered at 0.  The dependent variable w changes while depending on z in a continuous manner.  When z has made one full circle, going from 4 back to 4 again, w will have made one half-circle, going from the positive square root of 4, i.e., from 2, to the negative square root of 4, i.e., −2.
 0 is also a branch point of the natural logarithm.  Since e0 is the same as e2i, both 0 and 2i are among the multiple values of ln(1).  As z moves along a circle of radius 1 centered at 0, w = ln(z) goes from 0 to 2i.
 In trigonometry, since tan(/4) and tan (5/4) are both equal to 1, the two numbers /4 and 5/4 are among the multiple values of arctan(1).  The imaginary units i and −i are branch points of the arctangent function arctan(z) = (1/2i)log[(i − z)/(i + z)].  This may be seen by observing that the derivative (d/dz) arctan(z) = 1/(1 + z2) has simple poles at those two points, since the denominator is zero at those points.
 If the derivative ƒ ' of a function ƒ   has a simple pole at a point a, then ƒ has a logarithmic branch point at a.  The converse is not true, since the function ƒ(z) = zα for irrational α has a logarithmic branch point, and its derivative is singular without being a pole.

Branch cuts
Roughly speaking, branch points are the points where the various sheets of a multiple valued function come together.  The branches of the function are the various sheets of the function.  For example, the function w = z1/2 has two branches: one where the square root comes in with a plus sign, and the other with a minus sign.  A branch cut is a curve in the complex plane such that it is possible to define a single analytic branch of a multi-valued function on the plane minus that curve.  Branch cuts are usually, but not always, taken between pairs of branch points.

Branch cuts allow one to work with a collection of single-valued functions, "glued" together along the branch cut instead of a multivalued function.  For example, to make the function

single-valued, one makes a branch cut along the interval [0, 1] on the real axis, connecting the two branch points of the function. The same idea can be applied to the function ; but in that case one has to perceive that the point at infinity is the appropriate 'other' branch point to connect to from 0, for example along the whole negative real axis.

The branch cut device may appear arbitrary (and it is); but it is very useful, for example in the theory of special functions. An invariant explanation of the branch phenomenon is developed in Riemann surface theory (of which it is historically the origin), and more generally in the ramification and monodromy theory of algebraic functions and differential equations.

Complex logarithm

The typical example of a branch cut is the complex logarithm.  If a complex number is represented in polar form z = reiθ, then the logarithm of z is

However, there is an obvious ambiguity in defining the angle θ: adding to θ any integer multiple of 2 will yield another possible angle.  A branch of the logarithm is a continuous function L(z) giving a logarithm of z for all z in a connected open set in the complex plane.  In particular, a branch of the logarithm exists in the complement of any ray from the origin to infinity: a branch cut.  A common choice of branch cut is the negative real axis, although the choice is largely a matter of convenience.

The logarithm has a jump discontinuity of 2i when crossing the branch cut.  The logarithm can be made continuous by gluing together countably many copies, called sheets, of the complex plane along the branch cut.  On each sheet, the value of the log differs from its principal value by a multiple of 2i. These surfaces are glued to each other along the branch cut in the unique way to make the logarithm continuous. Each time the variable goes around the origin, the logarithm moves to a different branch.

Continuum of poles

One reason that branch cuts are common features of complex analysis is that a branch cut can be thought of as a sum of infinitely many poles arranged along a line in the complex plane with infinitesimal residues. For example,

is a function with a simple pole at z = a.  Integrating over the location of the pole:

defines a function u(z) with a cut from −1 to 1. The branch cut can be moved around, since the integration line can be shifted without altering the value of the integral so long as the line does not pass across the point z.

Riemann surfaces
The concept of a branch point is defined for a holomorphic function ƒ:X → Y from a compact connected Riemann surface X to a compact Riemann surface Y (usually the Riemann sphere).  Unless it is constant, the function ƒ will be a covering map onto its image at all but a finite number of points.  The points of X where ƒ fails to be a cover are the ramification points of ƒ, and the image of a ramification point under ƒ is called a branch point.

For any point P ∈ X and Q = ƒ(P) ∈ Y, there are holomorphic local coordinates z for X near P and w for Y near Q in terms of which the function ƒ(z) is given by

for some integer k.  This integer is called the ramification index of P.  Usually the ramification index is one.  But if the ramification index is not equal to one, then P is by definition a ramification point, and Q is a branch point.

If Y is just the Riemann sphere, and Q is in the finite part of Y, then there is no need to select special coordinates.  The ramification index can be calculated explicitly from Cauchy's integral formula.  Let γ be a simple rectifiable loop in X around P.  The ramification index of ƒ at P is

This integral is the number of times ƒ(γ) winds around the point Q.  As above, P is a ramification point and Q is a branch point if eP > 1.

Algebraic geometry

In the context of algebraic geometry, the notion of branch points can be generalized to mappings between arbitrary algebraic curves.  Let ƒ:X → Y be a morphism of algebraic curves.  By pulling back rational functions on Y to rational functions on X, K(X) is a field extension of K(Y).  The degree of ƒ is defined to be the degree of this field extension [K(X):K(Y)], and ƒ is said to be finite if the degree is finite.

Assume that ƒ is finite.  For a point P ∈ X, the ramification index eP is defined as follows.  Let Q = ƒ(P) and let t be a local uniformizing parameter at P; that is, t is a regular function defined in a neighborhood of Q with t(Q) = 0 whose differential is nonzero.  Pulling back t by ƒ defines a regular function on X.  Then

where vP is the valuation in the local ring of regular functions at P.  That is, eP is the order to which  vanishes at P.  If eP > 1, then ƒ is said to be ramified at P.  In that case, Q is called a branch point.

Notes

References

Complex analysis
Inverse functions

de:Verzweigungspunkt

Branch point


El Periférico de Toulouse, comúnmente conocida como Rocade (o Ronda en español), es una vía rápida urbana de circunvalación de 6 carriles (3 en cada sentido) de 35 kilómetros de longitud. Está compuesta por dos tramos; este y oeste. El tramo oeste está constituido por la autopista A620 (prolongación de la autopista A62). El tramo este está constituido por las autopista A61 y autopista A62. Ambos tramos están enlazados permitiendo una continuidad en forma de bucle.

La limitación de velocidad es de 90 km/h para los coches y de 80 km/h para los camiones.

Descripción

Tramo oeste
La A620 es en realidad una vía rápida urbana que enlaza las autopista A61 y autopista A62. En construcción desde los años 70, la última sección fue inaugurada en 1995 con la puesta en funcionamiento de un puente cruzando la RN20, el ferrocarril y el río Garona.

Cuenta con 15 km de 2 por 3 carriles y 5 km (cerca del peaje de la A61 al sur) de 2 por 2 carriles.  Esta última sección está siendo ampliada.

Salidas

Tramo oeste
Al oeste de Toulouse el periférico está compuesto desde 1990 por la autopista A61 y A62. Cuenta en todo su recorrida con 2 por 3 carriles.

Salidas

Notas y referencias

Carreteras de Francia
Autopistas de Francia
Vías de circunvalación urbanas de Francia

Cinturón Periférico de Toulouse


Papa Pio II. za vrijeme svoga pontifikata (1458. – 1464.) održao je 3 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 13 kardinala.

Konzistorij 5. ožujka 1460. (I.)

 Angelo Capranica, rietijski biskup
 Berardo Eroli, spoletanski biskup
 Niccolò Fortiguerra, teanski biskup
 Alessandro Oliva, O.E.S.A., generalni prior svoga reda
 Francesco Todeschini-Piccolomini, nećak Njegove Svetosti, apostolski protonotar
 Burkhard Weisbriach, salcburški nadbiskup, Austrija

Konzistorij 18. prosinca 1461. (II.)

 Bartolomeo Roverella, ravenski nadbiskup
 Jean Jouffroy, O.S.B.Clun., araski biskup, Francuska
 Jaime Francisco de Cardona i de Aragón, urgelski biskup, Španjolska
 Louis d'Albret, kahorski biskup, Francuska
 Giacomo Ammannati-Piccolomini, pavijski biskup
 Francesco Gonzaga, apostolski protonotar

Konzistorij 31. svibnja 1462. (III.)
 Johann von Eych, ajhštetski biskup, Bavarska

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Pio 2
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Pija II.


kinofenster.de (früher Kinofenster) ist ein Onlineportal für Filmbildung. Herausgeberin ist Bundeszentrale für politische Bildung.

Geschichte
Kinofenster wurde 1996 als pädagogische Zeitschrift der Bundeszentrale für politische Bildung eingeführt, seit 2000 existieren die Angebote ausschließlich online. Im Oktober 2006 erfolgte ein Relaunch mit dem neuen Kooperationspartner Vision Kino. Seit dem 1. September 2017 ist die Bundeszentrale für politische Bildung alleinige Herausgeberin von kinofenster.de.

Inhalte
Das Portal richtet sich an Pädagogen und Eltern sowie an Kinobetreiber und Filmverleiher. kinofenster.de stellt aktuelle Kinofilme vor, die sich für die filmpädagogische Arbeit eignen. Das Archiv des Portals beinhaltet über 1000 Filme mit Besprechungen, gesellschaftspolitischen, historischen und filmästhetischen Hintergrundtexten sowie Anregungen für den Unterricht und Arbeitsblättern.

Jeden Monat präsentiert kinofenster.de einen Kinofilm als "Film des Monats". Mehrmals jährlich erscheint ein Dossier zu gesellschaftlich und filmisch relevanten Themen.

Darüber hinaus informiert kinofenster.de über Neuigkeiten und Veranstaltungen wie Fortbildungen aus der Film- und Medienpädagogik und bietet Adressen und Links zu entsprechenden Einrichtungen.

Weblinks
 kinofenster.de
 Ausgaben der Zeitschrift Kinofenster im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek

Einzelnachweise

Film-Onlinedatenbank
Onlinemagazin
Deutschsprachiges Medium

Kinofenster.de


Mihajlo (Mihael, Mihaelo) Ivanov Živić (Sikirevci, 23. rujna 1899. – Osijek, 14. travnja 1942.). Bio je hrvatski kipar. Djelovao je u Osijeku u razdoblju između dvaju svjetskih ratova.

Mladost i školovanje
Mihajlo Živić rođen je 23. rujna 1899. godine, u selu Sikirevci pokraj Slavonskog Šamca. U ranom djetinjstvu njegova obitelj se preselila u Osijek, gdje je završio osnovnu školu i četiri razreda gimnazije. Po završetku srednje škole, 1916. godine, upisao se u mušku učiteljsku školu u Osijeku. Na početku Prvog svjetskog rata unovačen je u vojsci Austro-Ugarske Monarhije. Poslan je na talijansku frontu, gdje je bio teško ranjen. Nakon rata vratio se u Osijek i ondje 1919. godine završio Učiteljsku školu. Osim u Austro-Ugarskoj Monarhiji, služio je i u vojsci Kraljevine SHS i Kraljevine Jugoslavije, a posljednji put je unovačen 1941. godine u redovima Hrvatskog domobranstva.

Osječko gradsko poglavarstvo je 13. siječnja 1920. godine postavilo Mihajla Živića kao namjesnog učitelja u Donjeg gradu u Osijeku. U toj službi je bio kratko, tek jedno polugodište. Iste te godine je premješten u Vrbanju, gdje je radio kao privremeni učitelj niže pučke škole sve do 1923. godine.

Dana 1. ožujka 1923. godine Živić je upisao Kraljevsku Akademiju za umjetnost i obrt u Zagrebu. Školovao se zahvaljujući financijskoj potpori Odjeljenja za prosvjetu Pokrajinske uprave za Hrvatsku i Slavoniju.  Godine 1924. upisan je u školu za kiparstvo kod prof. Rudolfa Valdeca. U akademskoj godini 1924./1925. upisuje kiparsku školu, također kod prof. Valdeca. Idući semestar 1925./1926. godine upisan je u kiparsku školu kod prof. Roberta Frangeša Mihanovića. Godine 1926. odobren mu je upis u specijalnu kiparsku školu Ivana Meštrovića, koju je pohađao dvije godine. Studij na Kraljevskoj akademiji za umjetnosti i umjetni obrt u Zagrebu Živić je završio 30. lipnja 1928. godine.

Prva izložba
U rujnu 1924. godine Živić je otvorio svoj prvi atelijer, u osječkoj pučkoj školi u Donjem gradu. Tada je prvi put privukao pažnju na svoj rad, a iste godine sudjelovao je na velikoj izložbi članova Umjetničke sekcije Kluba hrvatskih književnika i umjetnika u Osijeku. Izložba je bila održana u Županijskoj palači u Osijeku sa više od 260 izloženih slika i 7 skulptura. Opisana je kao najveća do tada održana izložba u Osijeku. Živić je na izložbi sudjelovao kao jedini kipar, prvi put izlažući svoje radove. Tada je još bio  student na drugoj godini Akademije. Recenzije nastupa mladog kipara, objavljene u osječkim dnevnim listovima, bile su pozitivne. Radovi koje je izložio bili su: Torzo, Bo mrtve lire, Autoportret, Bol, Studija, Portret djevojčice i Prkos. Milenko Đurić u listu Straža istaknuo je Živića kao najdarovitijeg i umjetnički "najdotjeranijeg" među mlađim umjetnicima. Grad Osijek otkupio je za svoju vijećnicu hvaljeni Živićev Torzo, skulpturu na kojoj se najbolje vidi utjecaj Ivana Meštrovića na Živićevo kiparstvo. Danas su sačuvane tri njegove skulpture s te izložbe, a to su Torzo i Autoportret koji se nalaze u Muzeju likovnih umjetnosti u Osijeku te Bol, danas u Gliptoteci HAZU u Zagrebu.

Meštrović kao uzor
Pozivanje na Meštrovićev uzor najizrazitije je u Živićevim najranijim djelima (poput studentskih radova Torzo i Bol iz 1924. godine) koji demonstriraju preuzimanje mnogih karakterističnih elemenata Meštrovićeva kiparskog stila – njegovu specifičnu morfologiju i stilizaciju, način komponiranja figure i geste tijela, plastičnu anatomiju, pa i način oblikovanja fizionomije. U nekim radovima, međutim – ponajprije u reljefnim portretima – nazire  se drugačiji stilski izričaj, u odmaku od prepoznatljive Meštrovićeve stilske morfologije. Osim kiparskog, i Živićev crtački stil razvijao se pod Meštrovićevim utjecajem.

Iako je bio svjestan Meštrovićeva utjecaja na vlastito stvaranje, status Meštrovićeva epigona, koji mu je već za života nametala kritika, za Živića je bio frustrirajući.

Studijska putovanja
Nakon završenog studija, Živić kreće na studijska putovanja: 1928. godine odlazi u Francusku, u Pariz, a 1929. godine u Italiju, u Firencu. Oba putovanja su utjecala na njegovo stvaralaštvo, pa se tako u njegovim ženskim aktovima i portretima nazire utjecaj talijanske renesanse. Najviše "renesansnih" ili klasicizirajućih kvaliteta posjeduje Živićev Portret kćerke (Glava djevojčice) iz Muzeja likovnih umjetnosti u Osijeku.

Crteži
U Muzeju likovnih umjetnosti u Osijeku nalazi se više Živićevih crteža i skica iz različitih vremenskih perioda, s različitim stilskim i kvalitativnim osobinama. Najznačajniji je niz od dvadesetak stilsko-morfološki ujednačenih crteža i skica, uglavnom u tehnici krede ili  ugljena, koji otkrivaju Živićevo modernističko likovno promišljanje. Na tim crtežima vidljiv je utjecaj njegova mentora Ivana Meštrovića.

Prva samostalna izložba
Mihajlo Živić se nakon završetka studija na Umjetničkoj akademiji u Zagrebu 1928. godine vratio u Osijek. U svom atelijeru u osječkom Donjem gradu napravio je u manje od godinu dana velik broj radova – portreta, poprsja i kompozicija. U svibnju 1929. godine u Osijeku je postavio svoju prvu samostalnu izložbu. Jedan od prvih radova u atelijeru u Donjem gradu bio je portret Stjepana Radića, a izradio ga je u rujnu 1928. godine. Živić je bio Radićev pristalica, a kao student je 1928 godine sudjelovao u masovnim demonstracijama u Zagrebu povodom atentata na Stjepana Radića i zastupnike Hrvatske seljačke stranke u beogradskoj skupštini u lipnju iste godine. Iz tih razloga ga je policija dva puta privela i zatvorila.

Živićeva prva samostalna izložba izazvala je vrlo veliki interes osječke javnosti. Osim što je bila važna za Živićevu osobnu umjetničku afirmaciju, ona ujedno predstavlja značajnu, pa i prijelomnu točku etabliranja osječkoga međuratnog kiparstva. Naime, tu se izložbu bilo najavljivalo i opisivalo kao prvu kiparsku izložbu u Osijeku. Prvi puta je osječka publika tada imala priliku vidjeti isključivo kiparska djela, nastala rukom jednoga – i to domaćega, osječkog autora. Do tada su se na različitim skupnim izložbama priređivanim u Osijeku skulpture izlagale uvijek u podređenoj ulozi i broju u odnosu na uz njih izložena prevladavajuća slikarska djela.

Nenaviknuta na slične umjetničke priredbe, osječka publika i autori novinskih izvještaja i recenzija o Živićevoj izložbi, bili su fascinirani upravo znatnim brojem skulptura i još više njihovim velikim, monumentalno doživljenim dimenzijama. Isticane su gigantske i čvrste forme, a napomenuto je i kako "ima skulptura do dva metra visokih".

To je bila i jedina Živićeva samostalna izložba, ali i jedina samostalna kiparska izložba u Osijeku u narednom razdoblju. To dovoljno govori o recepciji skulpture, odnosno uvjetima, potrebama i mogućnostima grada i sredine u kojoj su egzistirali osječki kipari između dvaju svjetskih ratova. Izložba je svečano otvorena 14. svibnja 1929., u dvorani na drugom katu škole u Jägerovoj ulici, uz nazočnost uglednih gostiju iz političkog i kulturnog miljea grada i regije. Živić je izložio tridesetak nedavno nastalih skulptura, uglavnom radova u patiniranoj sadri. Borac, Glad, Muški akt, Kavkazac, Ženski akt, Pastir, Majka i dijete, Ruka, Dravska vrata, Tigar, Mesija, Ženska glava, Dijete, nadalje portretne biste S. Radića, V. Muačevića, prof.  J. Bruna, F. Sudarevića i dr. M. Hanžekovića.  Opširni osvrt na izložbu u afirmativnom tonu i s kratkim osvrtom na pojedine radove, napisao je za Hrvatski list Ivan Žilić;"U svojoj prevelikoj čednosti ili možda u prirođenoj strogosti prema vlastitim sinovima Osijek i ne sluti, da je iz njegove sredine, i to baš donjogradske podravačke sredine, nikao jedan kiparski talenat, koji je u slavnoga Ivana Meštrovića kao svoga učitelja pobudio sveopću i živu pažnju. (...) Ako se cijela izložba obujmi jednim pogledom, sigurno dobivate impresiju, da ste u pariškom »Salonu« na jednoj svjetskoj izložbi. Jer Živić iako je Osječanin, on je svjetski umjetnik željan napretka i razvitka".Muški akt Glad (danas u Muzeju likovnih umjetnosti) ukazuje na snažan utjecaj Ivana Meštrovića i pripada Živićevu doslovnom nasljedovanju djela iz Meštrovićeve ranije stvaralačke faze odnosno ciklusa vidovdanskih junaka. Naslovom Glad Živićeva skulptura poprima posebno simboličko značenje i postaje znakom umjetnikova osobnog protesta. Gubeći idejnu vezu s junačkim Meštrovićevim figurama, ostvaruje povezanost sa suvremenim kontekstom socijalno angažirane umjetnosti toga vremena. Godina u kojoj djelo nastaje, vremenski se poklapa s osnivanjem grupe Zemlja (1929.), ali i sa Živićevim osobnim životnim nedaćama, jer je nakon završetka studija, od 1928. do 1930., bio bez posla. Ogorčen, o tom je razdoblju svoga života kasnije zapisao: "Borio sam se za svoj opstanak kroz ove dvije godine vrlo gorko. (...) S malom plaćom, oženjen, gladovao sam koricu kruha – u strahu da me ne premjeste, zašutio sam."

Živićevu izložbu vidjelo je preko 1500 posjetitelja, a zbog velikog zanimanja i vrlo dobre posjećenosti, bila je produljena do 27. svibnja. U dnevnom tisku tada je u više navrata isticano kako Živić nakon ove svoje izložbe odlazi u Južnu Ameriku, u Čile, gdje namjerava nastaviti svoj rad. Za put u južnu Ameriku Živić je od osječkoga gradskog poglavarstva zatražio novčanu pomoć u iznosu od 20 do 30.000 dinara. U pismu od 5. lipnja 1929., upućenom osječkom gradonačelniku dr. Vjekoslavu Henglu, Živić ističe kako je osječkom Gradskom muzeju poklonio veliki reljef J. J. Strossmayer te da je veliku kompoziciju po originalnom modelu Glad ostavio muzeju u pohranu, a kompoziciju Kavkazac gradskom poglavarstvu ostavio na ogled, više puta naglašavajući kako obje radnje predstavljaju neprocjenjivu vrijednost. Za ove dvije svoje skulpture koje je, zapravo, gradu Osijeku želio ostaviti kao svojevrstan zalog, molio je honorar u gore naznačenom iznosu: "Čašću se obvezujem ako me Bog poživi da ću se što brže vratiti svojoj rodnoj grudi i njoj sav kult svojega stvaranja posvetiti. Molim od svoje grude za ona dva velika kipa moralni honorar od 25 – 30 tisuća din, a sin Vaš ako Bog da darivati će svojoj grudi još i više!" Subvencija mu je bila odobrena, ali u puno manjem iznosu od onoga koji je zatražio.

Najavljivani Živićev veliki odlazak iz Osijeka ipak nije bio ostvaren. Živić najvjerojatnije tada, kao ni kasnije, nije poduzeo to putovanje. U kolovozu se 1929. oženio, a u prosincu sudjelovao na još jednoj osječkoj izložbi. U ožujku 1930. zabilježeno je njegovo djelovanje u Osijeku, a krajem te godine dobio je i namještenje na Građanskoj školi u Osijeku.

Izložbe i umjetničko djelovanje (1929. – 1939.)
Klub hrvatskih književnika i umjetnika u Osijeku od Živića je povodom svoje dvadesetogodišnjice postojanja naručio izradu reljefnih portreta za spomen-ploče Josipu Jurju Strossmayeru, Dragutinu Neumanu i Anti Evetoviću koje su postavljene 1929. godine u Osijeku i Valpovu, te za spomen-ploču Franji Sudareviću, postavljenu 1932. godine u Osijeku. Biskupova spomen-ploča postavljena je na pročelje zgrade Osječke oblasti. To je bio prvi spomenik biskupa u njegovu rodnu gradu i najveći Živićev reljef.

Nekoliko mjeseci nakon prve izložbe, u prosincu 1929., Živić izlaže svoja djela na skupnoj izložbi likovnih umjetnika u Osijeku. U ožujku 1930. izložio je monumentalno poprsje Nikole Pašića u Hotelu Tomislav u Osijeku te u oktogonu osječkog velesajma. Nakon toga svoje je skulpture ukrcao na čamac te se iz Osijeka otisnuo Dravom i Dunavom do Dalja, Novog Sada i Beograda, priredivši izložbe u usputnim destinacijama. Pedeset svojih radova predstavio je 1930. godine na izložbi u sklopu IX. Osječkog jesenskog velesajma. Iste godine sudjelovao je na izložbi Udruženja jugoslavenskih učitelja u Beogradu. Godine 1932. sudjeluje na izložbi koju organizira Likovna sekcija Društva za unapređenje nauke i umjetnosti u Osijeku, gdje je i sam Živić bio član odbora. Iste godine izlaže svoja djela i u Beogradu na Proljetnom salonu umjetničkog udruženja Cvijete Zuzorić. Godine 1934. izlaže na petoj izložbi likovne sekcije Društva za unapređenje nauke i umjetnosti u Osijeku, a  iduće godine na sedmoj izložbi istog društva. Tih godina izrađuje nekoliko portretnih plaketa za obitelj Karađorđević. Krajem 30-ih godina, sudjeluje na velikoj izložbi Pola vijeka hrvatske umjetnosti u Zagrebu, što mu je ujedno bilo i posljednje sudjelovanje na nekoj izložbi.

Portreti
Prema raspoloživom katalogu Živićevih djela, koji zbog izgubljenih i nestalih radova nije cjelovit, portretna skulptura po broju izvedenih radova zauzima značajno mjesto. Uobičajena podjela prema stupnju plastičnosti, na punu plastiku i reljef, za Živićevu portretnu skulpturu ima dodatno značenje: za razliku od portreta u punoj plastici, gotovo svi veliki, u reljefu oblikovani Živićevi portreti, rađeni su s namjerom postavljanja u javnom gradskom prostoru, u funkciji spomenika. U njegovu pristupanju portretu, kao tematskoj odrednici i likovnom zadatku, mogu se, međutim, utvrditi dva glavna, stilsko-morfološki bitno različita načina. Prvi se zasniva na realističkom pristupu i mimetičkom oblikovanju fizionomije kao standardu portretnoga žanra, a drugi karakterizira sklonost sažimanju i blagoj geometrijskoj stilizaciji.

To ponajbolje pokazuju portreti Dragutina Neumana i Tomáša Masaryka, te plaketa Stjepan Radić. Koliko je poznato, sudeći prema sačuvanim radovima, Živić ovaj način oblikovanja nikada nije priveo radikalnijem geometrijskom sažimanju forme, niti ga je primjenjivao pri oblikovanju fizionomija na punoj portretnoj plastici. Zasebnoj kategoriji portretne plastike pripada, u kamenu klesan, vrstan ženski portret (Glava djevojke) iz Muzeja likovnih umjetnosti u Osijeku.

Medalje i plakete
Uz slobodno stojeće figure, portrete u punoj plastici i reljefe, Živićev kiparski rad obuhvaćao je, u manjoj mjeri, i medaljerstvo. Sačuvano je nekoliko njegovih radova u toj kiparskoj disciplini. Oni se tematski i sadržajno razlikuju, a obuhvaćaju portretne medalje i plakete ili one koje obilježavaju rad pojedinih osječkih udruga ili sportskih klubova.

Pored dviju portretnih plaketa kraljevske obitelji Karađorđević, iz 1929. i 1935., Živić je oko 1929. godine napravio portretnu plaketu Stjepan Radić. Radićev portret na plaketi nosi odlike novoga i drugačijega pristupa u Živićevu oblikovanju, koji karakterizira blago geometrizirajuće sažimanje.

Živić je 1930. godine primio narudžbu Osječkog boksačkog kluba za plakete s prikazom boksača, a iz 1931. godine sačuvana je plaketa s likom nogometaša, posvećena desetogodišnjici postojanja Osječkog sportskog kluba Hajduk. Zanimljivo je da se u Živićevoj privatnoj kolekciji nalazila slika Nogometna utakmica Omera Mujadžića, iz 1929., koja je danas u Muzeju likovnih umjetnosti u Osijeku. Godine 1933. izradio je plaketu povodom 10. obljetnice osnutka Hrvatskoga glazbenog i pjevačkog društva Frankopan iz Osijeka.

Osijek (1929. – 1942.): Neostvarena umjetnička karijera
Otežani temeljni materijalni uvjeti opstanka i borba za pripadajuća radna prava, naporno i mučno nošenje s birokratskim aparatom i razočaranja u uređivanju profesorskog statusa, a, konačno, i nedostatnost narudžbi za izvedbe skulptura, krajnje su otežavali Živićev stvaralački rad i onemogućavali mu umjetničku egzistenciju. Što se tiče učiteljskog posla, ranije godine službe mu nisu priznate, te je postavljan na niže položaje, što je uvelike utjecalo na njegova primanja. Tek 1937. bio je unaprijeđen u učitelja vještina (crtanja) u Građanskoj školi. Pored učiteljskog posla bavio se kolekcionarstvom, a sudjelovao je i u osnivanju i radu Arheološkog kluba Mursa u Osijeku.

Život mu je završio nesretno i naprasno, umro je od trovanja krvi. Sahranjen je na starokatoličkom groblju u Osijeku.

Literatura
Daniel Zec, Osječki kipari prve polovice 20. stoljeća: Leović, Živić, Nemon, Švagel-Lešić, Muzej likovnih umjetnosti, Osijek, 2014.

Ivan Žilić, Prva kiparska izložba g. Živića, Hrvatski list, Osijek, br. 134, 17. 5. 1929., str. 7.

Izvori

Vidi još
 Oscar Nemon
 Rudolf Švagel-Lešić
 Josip Leović

Hrvatski kipari
Životopisi, Osijek

Mihajlo Živić


Das Schloss Poysbrunn befindet sich im Südwesten des zur Gemeinde Poysdorf gehörenden Ortes Poysbrunn in Niederösterreich.

Geschichte
Das Schloss wird erstmals 1360 urkundlich erwähnt. Der Südtrakt stammt im Kern aus dem 14. Jahrhundert. 1571 ging es an den Freiherrn Hans von Trautson. Dessen Sohn Paul Sixtus ließ das Schloss um 1600 zu einer Vierflügelanlage erweitern.  Der Bau wurde im 16./17. Jahrhundert verändert und im 18. Jahrhundert aufgestockt.

Nach dem Aussterben der Trautson ging Schloss und Herrschaft Poysbrunn an die Familie Auersperg. Diese verkaufte Poysbrunn 1799 – nach einem Erbstreit mit dem Fürsten Lamberg – an Freiherrn Johann von Bartenstein, Enkelsohn des Christoph Bartenstein. Durch Erbfall ging Schloss Poysbrunn an die Familie Vrints. Diese verkaufte es in den 1970er Jahren, behielt aber den Grundbesitz. Heute ist Schloss Poysbrunn in Privatbesitz. Es wird als Veranstaltungsort und Festschloss genutzt. Seit 2006 findet hier jährlich der niederösterreichische Märchensommer statt.

Baubeschreibung
Die dreigeschoßige Anlage inmitten eines umfriedeten Parks hat einen rechteckigen Hof, östlich anschließende Wirtschaftsgebäude und eine Kapelle. Im Süden sind Reste eines Wehrgrabens vorhanden. Die schlichte Fassade mit Steingewändefenstern, Satteldächern und Dachhäuschen wurde 1979/80 restauriert. Am Osttrakt liegt eine zweiflügelige Freitreppe und ein Ädikulaportal mit Dreiviertelsäulen. Im Giebelfeld befindet sich das Wappen derer von Trautson. Der Treppenturm im Norden wurde im 19. Jahrhundert um ein einspringendes Uhrengeschoß mit Zwiebelhelm aufgestockt. Im Süden kann die Anlage über eine tonnenunterwölbte Brücke durch eine stichkappengewölbte Einfahrt betreten werden. Im Hof mit seinen ungegliederten Fronten liegen im Norden und Süden die ehemaligen Erdgeschoßarkaden; im Westen und Süden gibt es profilierte Steingewändefenster vom Ende des 16. Jahrhunderts. Östlich vom Schloss liegt ein vierachsiger, dreigeschoßiger Anbau aus der Zeit vor 1645, mit abgewalmtem Satteldach und angeputzter Ortsteinquaderung. Die Wirtschaftstrakte wurden zum Teil im 17. Jahrhundert erbaut, der Schüttkasten wahrscheinlich im 16. Jahrhundert.

Die Schlosskapelle wird urkundlich erstmals 1638 erwähnt, wurde aber wohl bereits um das Ende des 14. Jahrhunderts gebaut. Von einer Weihe wird im Jahr 1746 berichtet. Der Saalbau mit dreiseitigem Schluss und halb vorgestelltem Südturm mit Pyramidenhelm hat Spitzbogenfenster in tiefen Gewänden. An der Nordseite befindet sich ein Rechteckportal mit profilierter Rahmung und Sprenggiebel. Im zweijochigen Innenraum mit Stuckrippengewölbe und Pilastergliederung sind Reste der barocken Ausstattung vorhanden. Der Hochaltar hat eine Säulenrahmung und einen Sprenggiebel.

Literatur
 DEHIO Niederösterreich nördlich der Donau. Berger, Wien 2010, ISBN 978-3-85028-395-3, S. 898.

Weblinks

 www.schloss-poysbrunn.at

 Schloss Poysbrunn im Austria-Forum

Einzelnachweise

Poysbrunn
Poysbrunn
Poysbrunn
Poysbrunn
Baudenkmal (Niederösterreich)
Poysdorf

Schloss Poysbrunn


Max Leroy Mésidor (Saint-Marc, 6 de janeiro de 1962) é um clérigo haitiano e arcebispo católico romano de Port-au-Prince.

Max Leroy Mésidor foi ordenado sacerdote em 10 de janeiro de 1988. Depois de anos como capelão na diocese de Gonaïves, tornou-se pároco da paróquia de Notre-Dame de la Visitation em Gonaïves. De 1998 a 2000 estudou teologia pastoral no Centre International d'Études de la Formation Religieuse "Lumen Vitae" em Bruxelas e obteve a licenciatura em teologia. Foi então vigário em Petite-Rivière-de-l'Artibonite e vigário e pároco em Gonaïves. De 2000 a 2008 foi pároco da paróquia de Saint-Marc em sua cidade natal de mesmo nome. Desde 2008 é pároco da paróquia da catedral de St. Charles Borromée em Gonaïves, vigário geral da diocese de Gonaïves.

Papa Bento XVI nomeou-o bispo de Fort-Liberté em 9 de junho de 2012. o arcebispo Bernardito Cleopas Auza, núncio apostólico no Haiti, concedeu sua consagração episcopal em 28 de julho do mesmo ano; Os co-consagradores foram Chibly Langlois, Bispo de Les Cayes, e Yves-Marie Péan CSC, Bispo de Les Gonaïves.

Em 1º de novembro de 2013, o Papa Francisco o nomeou coadjutor do Arcebispo de Cap-Haïtien. Com a renúncia de Louis Kébreau SDB em 22 de novembro de 2014, ele o sucedeu como Arcebispo de Cap-Haïtien.

O Papa Francisco o nomeou Arcebispo de Port-au-Prince em 7 de outubro de 2017. A posse ocorreu em 6 de janeiro do ano seguinte.

A Conferência Episcopal do Haiti elegeu o Bispo Mésidor como seu vice-presidente em 2021.

Ver também

Arcebispos católicos do Haiti

Max Leroy Mésidor


Pimentel é um distrito do município brasileiro de Pindaré-Mirim, no interior do estado do Maranhão.

Após a Grande Seca de 1877, o governo provincial do Maranhão sob a administração de Graciliano Prado Pimentel estabeleceu, em 1878, seis núcleos coloniais com migrantes cearenses: Prado e Amélia (rio Gurupi, na divisa com o Pará), Santa Teresa (em Alcântara), Flores (rio Mearim), Mata dos Bois (rio Grajaú) e Pimentel (Alto Pindaré), o que envolveu cerca de 3.180 pessoas.

Por volta de 1880, com o desenvolvimento das plantações de cana-de-açúcar na área, foi instalado um moderno engenho de cana movido a energia elétrica, no terreno da antiga colônia de São Pedro, criada em 1940 e habitada pelos guajajaras, a qual ganhou o nome de Vila de Engenho Central.

Com o crescimento econômico, muitas pessoas se mudaram para Pindaré-Mirim, subindo o rio Pindaré em busca de novas oportunidades de agricultura e de comércio com os índios guajajara. Assim, a Colônia Pimentel foi crescendo e se consolidando como o maior povoado a montante de Pindaré-Mirim, e passou a ser a base de apoio para os regatões que subiam o Pindaré para negociar com os Tenetehara, especialmente farinha de mandioca e óleo de copaíba. Mas também foram registrados conflitos.

Colônia Pimentel se manteve como ponto de conexão até meados da década de 1950, quando novos povoados, como Santa Luz e Tufilândia passaram a ter maior influência que ela.

Distrito
Pela lei estadual nº 269, de 31-12-1948, foram criados os distritos de Aterrado e Pimentel e anexados ao município de Pindaré Mirim. Posteriormente o distrito de Aterrado foi anexado ao distrito sede do município de Santo Antônio dos Lopes.

No distrito de Pimentel, estão localizados Colônia Pimentel, Alto da Cruz, Morada Nova, Palmeiral, Mucuri, Bambu, Lajes, dentre outras localidades.

Referências
Distritos do Maranhão
Pindaré-Mirim

Pimentel (Maranhão)


الاستجابة النبضية  أو لأي نظام هي كما يصور الاسم
الخرج من النظام عندما يكون الدخل دالة النبضة (دالة دلتا)

و أي نظام خطي ثابت زمنيا يمكن وصفه كليا عن طريق تحديد استجابته النبضية.

الرمز
  في أنظمة الزمن المستمر
  في أنظمة الزمن المتقطع

مراجع

تحليل المجال الزمني
دارات تشابهية
معالجة الإشارة
نظرية التحكم

استجابة نبضية


Jela je prvi hrvatski balet. Napisao ju je hrvatski skladatelj Bela Adamović Čepinski. Praizvedena je u Hrvatskome narodnom kazalištu u Zagrebu 1898. godine.

Izvori

Baleti

Hrvatsko kazalište

Jela (balet)


The Cluetrain Manifesto er et erhvervsøkonomisk litterært værk skrevet af Rick Levine, Christopher Locke, Doc Searls og David Weinberger. Det blev først udgivet på nettet i 1999 som et sæt af 95 teser, og blev udgivet som en bog i 2000 med teserne udvidet med 7 essays. Arbejdet undersøger internettets indvirkning på markedsføring og hævder, at konventionelle markedsføringsteknikker er blevet forældet i kraft af de online "samtaler", som forbrugerne har, og at virksomhederne er nødt til at deltage.

Overblik
The Cluetrain Manifesto blev skrevet og først udgivet på internettet i marts 1999 af Rick Levine, Christopher Locke, Doc Searls og David Weinberger. En revideret og udvidet version af teksten udkom i 2000 i bogform, under titlen The Cluetrain Manifesto: The End of Business as Usual .

I det centrale afsnit, at "markeder er samtaler", hævdes det, at internettet står i modsætning til konventionelle medier, der anvendes i massemarketing, da det både muliggør samtaler mellem forbrugere indbyrdes og mellem forbrugere og virksomheder, og disse kontakter hævdes at indebære en forandring af de traditionelle forretningsmetoder.I den trykte publikation nævnes som formidlere af sådanne samtaler teknologier såsom e-mail, nyhedsgrupper, postlister, chat og websider. Nyere teknologier så som blogs og wikier er ikke nævnt.

I sin form refererer værket til Martin Luther's 95 teser, en central tekst for den protestantiske reformation.

Værket hævder, at ordet "cluetrain" stammer fra en anonym kilde, der fortalte om deres tidligere chefer "Clue-toget stoppede der fire gange om dagen i ti år, og de modtog aldrig leverancer."

The Cluetrain Manifesto blev genudgivet som en udvidet 10 års jubilæumsudgave i 2010. I 2015 offentliggjorde to af forfatterne, Doc Searls og David Weinberger, en efterfølger med titlen New Clues.

The Cluetrain-teserne
Et enkelt afsnit opsummerer forfatternes væsentligste position:

En stærk global meningsudveksling er begyndt. Gennem internettet opdager og opfinder folk nye måder at dele relevant viden på med hæsblæsende hastighed. Som et direkte resultat bliver markederne smartere, og de bliver smartere hurtigere end de fleste virksomheder.

De 95 teser kan opdeles og sammenfattes på flere måder. Nedenstående noget vilkårlige opdeling af teserne kan bruges som grundlag for at forstå indholdet af manifestet, og giver et strukturelt indtryk af forfatternes vigtigste antagelser.

Temaer 1-6: Markeder er samtaler
Forfatterne siger. at markedspladsen historisk var et sted, hvor folk samledes og snakkede med hinanden (tese 1): de ville diskutere tilgængelige produkter, pris, omdømme og dermed forbinde sig med andre (disse 2-5.) Forfatterne hævder så, at internettet er et middel for enhver til at genskabe en sådan virtuel markedsplads og atter opnå et sådant kommunikationsniveau mellem mennesker. Dette havde ikke før internettet været tilgængeligt i massemediernes alder (tese 6.)

Speciale 7: Hyperlinks undergraver hierarkier
Internetets evne til at linke til yderligere information - oplysninger, der kan eksistere udenfor det formelle hierarki af organisationsstruktur eller udgivet materiale fra en sådan organisation - fungerer som et middel til at undergrave eller omgå formelle hierarkier.

Temaer 8-13: Forbindelse mellem de nye markeder og virksomheder
Den samme teknologi, der forbinder mennesker til markeder uden for organisationer, forbinder også medarbejdere inden for organisationer (tese 8.) Forfatterne foreslår, at disse netværk skaber en mere informeret markedsplads hhv. forbruger (tese 9) gennem de samtaler, der foregår. De tilgængelige oplysninger på markedet er bedre end de tilgængelige oplysninger fra organisationerne selv (tese 10-12.)

Forfatterne undersøger derefter i de resterende teser de virkninger, som disse ændringer vil få på organisationer, og hvordan organisationerne skal reagere på det forandrede marked for at forblive levedygtige.

Teser 14 - 25: Organisationer, der går ind på markedet
Med fremkomsten af den virtuelle markedsplads, indikerer forfatterne, vil fokus for organisationer være at komme ind i markedssamtalen (tese 25) og gøre det på en måde, der forbinder sig med den nye markeds stemme (tese 14-16) eller risikerer at blive irrelevant (tese 16).

Teser 26-40: Marketing og organisatorisk respons
Forfatterne giver derefter en række teser om den tilgang som de mener at organisationer skal bruge for med heldat komme ind på den nye markedsplads (tese 26), idet det hævdes, at man inden for den nye markedsplads ikke længere vil reagere på tidligere tiders massekommunikation, da sådan kommunikation ikke er 'autentisk' (tese 33.)

Teser 41-52: Intranetter og indvirkningen på organisationens kontrol og struktur
Tese 41-52 undersøger intranettets indflydelse inden for organisationer, med uddybende forklaring af den undergravelse af hierarkier, der oprindeligt blev fremført i tese 7. Når det implementeres korrekt (tese 44-46), foreslås det, at sådanne intranet genskaber reel kommunikation blandt medarbejderne parallelt med internettets indvirkning på markedet (tese 48) og at dette vil føre til en "hyperlinket" organisationsstruktur, der vil erstatte det formelt dokumenterede organisationsdiagram (tese 50).

Teser 53-71: Tilslutning af internetmarkedet med virksomhedens intranet
Det ideelle er i henhold til arbejdet, at netværksmarkedet skal forbindes til det netværksbaserede intranet, således at der kan være fuld kommunikation mellem folk på markedspladsen og inden for virksomheden selv (tese 53.) At opnå dette kommunikationsniveau hindres af traditionelle kommandostrukturer (tese 54-58), men i sidste ende er organisationerne nødt til at tillade, at dette kommunikationsniveau eksisterer, da den nye markedsplads ikke længere reagerer på deres massekommuniktion (teserne 59-71)

Teser 72-95: Nye markedsforventninger
Formålet med teserne 72-95 er at identificere forventninger (76, 77, 78, 95) og ændringer (tese 72), der findes inden for den nye markedsplads, og hvordan disse forventninger og ændringer vil kræve en tilsvarende ændring fra organisationer (teserne 79, 84, 91, 92, 94).

Modtagelse
De 95 teser, som oprindeligt blev offentliggjort på internettet, modtog positive anmeldelser i almindelige publikationer som San Jose Mercury News og Wall Street Journal. De blev også bredt diskuteret online og fremkaldte næsten religiøse argumenter i nogle tilfælde. Stærke tilhængere omfattede de teknisk orienterede mennesker, som var dygtige til at opbygge hjemmesider, skrive blogs og skaffee sig selv opmærksomhed på internettet.

Bogen blev hurtigt en bestseller og kom ind i top ti på Business Weeks "Best-Sellers of 2000"-liste.

The Cluetrain Manifesto er blevet krediteret for at udstille "de grundlæggende principper for sociale medier år før Facebook og Twitter eksisterede." Det betragtes også som en grundlæggende tekst inden for konversationsmarkedsføring. Advertising Age erklærede i 2006: "Grand vision i 1999 'Cluetrain Manifesto' er nu ved at blive rigtig. Forbrugerne har kontrol, markeder er samtaler og markedsføring udvikler sig til en tovejsdisciplin."

Bogen er blevet kritiseret for at kaste sit centrale udtryk for menneskelig "stemme" i ekspressionistiske snarere end retoriske termer.

Nogle kritikere mener, at værkets offentlige modtagelse er kultagtig. John C. Dvorak forkaster for eksempel arbejdet som et produkt af "sindsygt spredt dingbat-tænkning, der karakteriserer internet-boomet" og beskylder dets tilhængere for deres "tilsyneladende tro på denne underlige vision om en idealistisk, menneskeligt orienteret netværksforbundet ny verden/ny økonomi."

Andre kritikere peger på, at internettet ikke kan konceptualiseres som blot "en samtale" eller at menneskelig aktivitet online ikke kan reduceres til begrebet "samtale".

Det er også blevet påpeget, at arbejdets forudsigelser i vid udstrækning ikke er blevet til virkelighed.

Referencer

Kilder
 Artiklen er helt eller delvis oversat fra Wikipedia på engelsk

Formidling af økonomi
Internet
Litteratur i 2000

The Cluetrain Manifesto


Henclová este o comună slovacă, aflată în districtul Gelnica din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 102 locuitori.

Istoric
Localitatea Henclová este atestată documentar din 1344.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Henclová


Carolina Hurricanes este o echipă profesionistă de hochei pe gheață, bazată în Raleigh, Carolina de Nord, care face parte din Divizia Metropolitană a Conferinței de Est a LNH. Franciza a fost fondată sub denumirea New England Whalers în anul 1971 și a fost membră a World Hockey Association (WHA) până în anul 1979, când a aderat la NHL, schimbându-și numele în Hartford Whalers. În 1997 echipa a fost mutată în Carolina de Nord. Cel mai mare succes l-a înregistrat în anul 2006, când a câștigat finala Cupei Stanley, disputată împotriva lui Edmonton Oilers.

Lista sezoanelor

Note

Echipe de hochei pe gheață
Echipe din National Hockey League
Fondări în 1972

Carolina Hurricanes


Derek Mackay (* 30. Juli 1977 in Renfrew) ist ein schottischer Politiker und ehemaliges Mitglied der Scottish National Party (SNP).

Leben
Mackay besuchte die Kirklandneuk Primary School und die Renfrew High School. Dann studierte er an der Universität Glasgow, brach sein Studium jedoch ab, um sich der Politik zu widmen. Mackay ist verheiratet und zweifacher Vater.

Politischer Werdegang
1994 trat Mackay in die SNP ein. Bei den Regionalratswahlen in Renfrewshire im Jahre 1999 kandidierte er erstmals und gewann ein Mandat. Damit wurde er zum jüngsten männlichen Ratsmitglied Schottlands. In den folgenden beiden Wahlen wurde Mackay bestätigt und saß dem Rat ab 2007 vor. Zwischen 2003 und 2005 assistierte er außerdem dem SNP-Abgeordneten Bruce McFee. Bei den Parlamentswahlen 2011 trat Mackay erstmals zu Wahlen auf nationaler Ebene an. In seinem Wahlkreis Renfrewshire North and West gewann er das Direktmandat vor dem Bewerber der Labour Party und zog damit erstmals in das Schottische Parlament ein. Im Dezember 2011 übernahm Mackay von seiner Parteikollegin Aileen Campbell die Position des Staatssekretärs für lokale Verwaltung und Planung.
Am 6. Februar 2020 trat Mackay wenige Stunden vor Bekanntgabe des schottischen Haushalts zurück, nachdem bekannt wurde, dass er einen 16-jährigen Jungen mit 270 Nachrichten bombardiert hatte, nachdem er sich über Facebook und Instagram mit ihm angefreundet hatte.

Weblinks
 Eigene Netzpräsenz
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Informationen der SNP

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish National Party
Minister (Schottland)
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Schotte
Brite
Geboren 1977
Mann
Politiker (Inverclyde)
Politiker (Renfrewshire)

Derek Mackay


Moaxaja este o compoziție poetică cultă, caracteristică Spaniei musulmane. Deși primele referiri făcute la acest tip de compoziție datează din secolul IX se crede că moaxaja exista dinainte. După cum relatează Emilio García Gómez, existau în Spania încă din cele mai vechi timpuri refrene caracteristice arabilor din Peninsula Iberică.

Un poet arab, al cărui nume a rămas necunoscut, la finalul secolului IX s-a folosit de aceste refrene, pentru a realiza o poezie arabă, dându-i numele de moaxaja. Acest tip de poezie a fost imitat de poeții iudeo-spanioli.

Moaxaja a fost o noutate radicală pentru lirica arabă. Noutatea acesteia consta în trei aspecte: folosirea versurilor scurte, catrenul și combinația celor două limbi.

La finalul secolului IX și începuturile secolului X se face referire la poetul Muqaddan Ibn Muafa, Al Cabri Muqaddan Ibn Muafa, "Al Cabri" ca fiind inventatorul acestui gen poetic.

Moaxaja s-a perfecționat și a ajuns să fie introdus și în alte arii ale Islamului.

Tipuri de moaxaja
 Moaxaja cu jarcha. "Jarcha" era un grup de versuri adăugate la finalul comoziției, precedate de refren, închidea moaxaja. 'Jarcha' în arabă خرجة (jarŷa) era scrisă de cele mai multe ori în limba arabă dar și în mozárabe limba arabilor din Peninsula Iberică.
 Moaxaja în arabă orientală.
 Zejel. Cultivat mai ales de către poetul Ibn Quzman (sau Ibn Guzmán, 1078-1160). În acest tip de poezie cuvintele sau frazele în arabă romance sau evreiască nu apăreau la finalul poeziei ci la mijlocul acesteia.

Bibliografie
 Corriente, Federico (1997). Poesía dialectal árabe y romance en Alandalús : cejeles y xarajat de muwassahat. Madrid: Gredos. ISBN 84-249-1887-8
 Emery, Ed (2006). Muwashshah : proceedings of the Conference on Arabic and Hebrew Strophic Poetry and its Romance Parallels, School of Oriental and African Studies (SOAS), London, 8-10 October 2004. London: RN Books
 Galmés de Fuentes, Álvaro (1994). Las jarchas mozárabes. Forma y significado. Barcelona: Crítica. ISBN 84-7423-667-3
 Jones, Alan (1987). Romance Kharjas in Andalusian Arabic Muwassah poetry : a palaeographic analysis. London: Ithaca. ISBN 0-86372-085-4
 Jones, Alan & Hitchcock, Richard (1991). Studies on the Muwasssah and the Kharja : proceedings of the Exeter international colloquium. Reading: Published by Ithaca for the Board of the Faculty of Oriental Studies, Oxford University. ISBN 0-86372-150-8
 Zwartjes, Otto (1997). Love songs from al-Andalus:history, structure, and meaning of the kharja. Leiden:Brill. ISBN 90-04-10694-4
 Zwartjes, Otto & Heijkoop, Henk (2004). Muwassah, zajal, kharja : bibliography of eleven centuries of strophic poetry and music from al-Andalus and their influence on East and West. Leiden-Boston : Brill. ISBN 90-04-13822-6.

Literatură arabă

Moaxaja


La rue de la Fontaine-du-Sault est une voie de la commune française d'Antony dans les Hauts-de-Seine.

Situation et accès

Origine du nom

Cette rue tient son nom de la fontaine du Sault qui alimentait le ru des Godets. Un système d'adduction d'eau y fut construit en 1707 pour alimenter la Manufacture royale des cires. Elle fut détruite dans les années 1980.

Historique

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

Articles connexes
 Dictionnaire des rues d'Antony

Notes et références

Fontaine-du-Sault

Rue de la Fontaine-du-Sault


Vsauce er fræðslurás á YouTube sem var stofnuð af Michael Stevens árið 2007 og hefur um 20 milljón áskrifendur. Vsauce gerir vísindatengd myndbönd um til að mynda sálfræði, stærðfræði, eðlisfræði og heimspeki.

Tenglar
Vsauce á YouTube

Menntun

Vsauce


Dicloxacilina este un antibiotic din clasa penicilinelor, fiind utilizat în tratamentul unor infecții bacteriene cauzate de bacterii Gram-pozitive sensibile (în majoritate produse de stafilococi). Molecula fost patentată în anul 1961 și a fost aprobată pentru uz medical în 1968. Calea de administrare disponibilă este orală.

Utilizări medicale
Dicloxacilina este utilizată în tratamentul infecțiilor cauzate de bacterii sensibile. Printre acestea se numără:
Celulite și infecții cutanate stafilococice -  impetigo, carbuncule, etc.
Pneumonie
Osteomielită, artrită infecțioasă
Septicemie
Profilaxia chirurgicală

Reacții adverse

Note

Vezi și
 Benzilpenicilină
 Oxacilină
 Cloxacilină
 Flucloxacilină

Peniciline
Izoxazoli

Dicloxacilină


An Prosthechea citrina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Juan José Martinez de Lexarza, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wesley Ervin Higgins. An Prosthechea citrina in nahilalakip ha genus nga Prosthechea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Prosthechea

Prosthechea citrina


تاناكا غيتشي  (22 يونيو 1864 - 29 سبتمبر 1929) كان جنرال في الجيش الإمبراطوري الياباني وسياسي ياباني شغل منصب رئيس الوزراء الياباني السادس والعشرون.

انظر أيضا
 قانون حفظ السلام

روابط خارجية

مراجع

أشخاص في فترة مييجي
أشخاص في الحرب اليابانية الصينية الأولى
أشخاص من ياماغوتشي (محافظة)
أفراد عسكريون يابانيون في الحرب الروسية اليابانية
جنرالات يابانيون
حاصلون على وسام رايزينغ صن
حاصلون على وسام نيشان بولونيا ريستيتوتا
رؤساء وزراء اليابان
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
سياسيون من محافظة ياماغوتشي
سياسيون يابانيون في القرن 20
كازوكو
مواليد 1864
مواليد في هاغي (ياماغوتشي)
وزراء خارجية اليابان
وسام دانيبروغ
وفيات 1929

تاناكا غيتشي


වික්ටෝරියාව (ඉංගිරිසි ඉසිරැවීම: //වික්ටෝරියා//; ප්රන්ස ඉසිරැවීම: //වීක්තොහියා//, //viktɔʁja//) යනු සෙචිලිස් ජනරජයේ අගනුවර ද විසල්තම නගරය ද වන අතර එය කොදිව් පෙළේ (archipelago) ප්‍රධාන දූව වන මාඒ දූවෙහි ඊසානදිගු පසැ පිහිටා ඇති. නගරය මුලින් මැ පිහිටැවුණේ බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත රජයේ නිවහන (seat) ලෙසයි. 2010 දී, මහ වික්ටෝරියාවේ (Greater Victoria) ජනගහනය තදාසන්න පෙදෙසුදු ඇතුළු වැ, රටේ මුළු ජනගහනය වන 99,202 න් 26,450ක් (26.66%) වියැ.

ඉතිහස
ප්‍රංශ යටත් විජිතවාදීයෝ 1756 දී දූපතට හිමිකම් කී පසු, වික්ටෝරියාව බවට පත්වන පෙදෙසෙහි 1778 දී විසුම් ගතු. 1841 දී බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් වික්ටෝරියා රැජිනගේ නමින් වික්ටෝරියාව ලෙස නම් කෙරෙන තෙක් නගරය ලෙතබ්ලීස්මෝ (L'Établissement) සේ හැඳින්විණ.

ආර්ථිකය
දසුන්සැරියාව ආර්ථිකයෙහි වැදැගත් අංශයකි. වික්ටෝරියාවේ මුලට මැ එන අපනයන වනුයේ වැනිලා, පොල්, පොල් තෙල්, මාළු හා ගුවානෝ හා යැ.

අදියෙදුම (අධ්‍යාපනය)
සෙචිලිස් සරසවියේ ම්ං ෆ්ලුහී මණ්ඩපය වික්ටෝරියාවේ වෙයි.

හැදියාව

ලන්ඩනයේ ලිට්ල් බෙන් ආදර්ශයට ගත් ඔරලෝසු කණුව,   විනිසිහල, උද්භිද උයන, දෑ ඉතිහස් කටුගෙය, සහදා ඉතිහස් කටුගෙය හා සුරු සෙල්වින් සෙල්වින්-ක්ලාක් වෙළඳපොළ ඈ නගරයේ ඇති ආකර්ෂණීය තැන් අතර වේ.  වික්ටෝරියා වෙළඳපොළ හා උදුල පැහැති (brightly coloured) මාළු හා පළතුරු හා වෙළඳපොපොළ සෙචිලිසි දනන් සඳහා දේසීය වැදැගත් තැනැයි.

ආගමික තැන්

නිමල පිළිසිඳ ගැන්මේ ආසන දෙව්මැදුර (රෝමානු කතෝලික) හා සාන්ත පාවුළු ආසන දෙව්මැදුර (ඇංග්ලිකන්) හා විසින් ආසන දෙව්මැදුරු දෙකක් වික්ටෝරියාවේ වෙයි.  තවද එහි බැප්ටිස්ට් හා පෙන්තකොස්ත හා දෙව්මැදුරු ද  මුස්ලිම් පල්ලි ද හින්දු කෝවිල් ද වෙයි.

කෙළි
දෑ කෙළි පිටිය වන ස්තාද් ලිනීතේ වික්ටෝරියාවේ වෙයි. එය බොහෝ විටැ පාපන්දු තරඟ සඳහා ගැනෙයි.

ගමනාගමනය
වික්ටෝරියාවට සේවා සැපැයෙනුයේ 1971 ඉදිකැරුම් නිමහම් දැකී සෙචිලිස් දෑබැඳි ගුවන්තොටෙනි.  ටූනා මසුන් ඇල්ලීම හා ටින් කැරුම හා මහ කමක් (a major industry) වන නගරයට ඉක්බිති වැ නැගෙනහිරින් ඇතුළු වරාය වෙයි.  2004 ඉන්දු සයුරු බිම්සැලුමෙන් ඇති වූ සුනාමි රළ පහරින් වික්ටෝරියාවේ විසල්තම පාලම් වලින් එකක් වැනැසුණි.

දෙසිති (දිස්ත්රික්ක)
සෙචිලිස් දෙසිති හතරක් වික්ටෝරියාවේ වෙයි.

 මහ වික්ටෝරියාව
 මැදි දෙසිත්ත - ඉංගිරිසි ගඟ (//ලා හීව්යේ හෝංලේස් //)
 සා ලුයී (සාන්ත ලුවී)
 ම්ං ෆ්ලුහී
 බෙල් ඒහ්

නිවුන් නගර හා සොහොවිරි නගර
වික්ටෝරියා නිවුන් ය:

දෙස් ගුණය
වික්ටෝරියාව වසර පුරා ඉහළ උණුසුමකින් යුත් නිවර්තන වැසි වනාන්තර දේශගුණයක් (Köppen දේශගුණය වර්ගීකරණය Af ) දක්වයි. අගනුවර වසර තුළැ සැලකියැ යුතු ලෙස තෙත් හා වියලි කාලසීමාවන් ඇති අතර ජුනිය හා ජූලිය හා එහි වියළිම මාස ද දෙසැම්බරයේ සිටැ පෙබරවාරිය දක්වා තෙත්ම මාස ද වේ. කෙසේ වතදු, කිසිදු මසක දී සැමැනි මාසික වැසි වැටුම වික්ටෝරියා හි  ට වඩා පහත නො වැටෙනුයෙන්, නගරයට සැබෑ වියළි කාල මසක් නොමැති යි. මෙම සැබෑ වියළි කාල මසක් නොමැතිකම දේශගුණය නිවර්තන වැසි වනාන්තර දේශගුණික කාණ්ඩයට අයත් වීමට මූලික හෙයකි. අගනුවර සැමැනියෙන් වාර්ෂිකව  වැසි වැටුමක් ලබයි. ඉතා වැසි සහිත වුවද, අහස සැමැනියෙන් පැහැදිලි සිටැ අඩ පැහැදිලි තෙක් වන අතර සපුරා වළාකුළු සහිත දින වැසි සහිත මාස්වල දී පවා වසර පුරා හිඟ වේ.

මේකත් බලන්නැ

 හෝමාවීල දූව, සෙචිලිස්

යොමු කැරුම්

බැහැරි ඈඳි

Pages using multiple image with auto scaled images

වික්ටෝරියාව, සෙචිලිස් (සීෂෙල්ස්)


NGC 7469 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Pegazu. U međudjelovanju je s galaktikom IC 5283.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7469
  Auke Slotegraaf: NGC 7469 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7469 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7450 - 7499

7469

NGC 7469


دوري أبطال أوروبا 1986-1987 فاز فريق نادي بورتو بهذه البطولة بعد أن تغلب على فريق بايرن ميونيخ بنتيجة 2-1. أقيمت المبارة النهائية بين الفريقين في مدينة فيينا بتاريخ 27 مايو من عام 1987 وقد سجل المهاجم الجزائري رابح ماجر هدف الفوز لبورتو بكعب قدمه، مانحاً فريقه اللقب الأول في تاريخه.

دور الـ 32

|}

دور الـ 16

|}

ربع النهائي

|}

نصف النهائي

|}

النهائي

الهدافون

مراجع

كرة القدم الأوروبية في 1986–87
مواسم كأس أوروبا

كأس أوروبا 1986–87


Ferdinando Sebastiani (né en  à Capoue, décédé en  à Naples) est un clarinettiste et compositeur italien. Il est considéré comme le fondateur de l'école de clarinette napolitaine.

Biographie
Il a étudié au Real Collegio di Musica di San Sebastiano (qui deviendra le Conservatorio di San Pietro a Magella en 1828) à Naples avec Michele Rupp , clarinettiste et chef du Reggimento Granatieri et première clarinette de l'orchestre du Teatro del Fondo  et du Teatro San Carlo. Il a également étudié la composition auprès de Fedele Fenaroli.

Ses études terminées, il occupe le poste de clarinette solo au teatro San Carlo et au  de 1828 à 1859. Il se produit comme soliste au Real Teatro di San Carlo (1823) et au Teatro di Firenze (1829). Sur certaines partitions publiées, il est fait mention en français :

Par rapport au clarinettiste virtuose Ernesto Cavallini originaire de Milan situé dans une région riche, Fernandino Sebastiani a peu voyagé et restera attaché à sa région napolitaine plus pauvre ; en 1928, il joue comme soliste à Paris et à Londres son propre concerto et des variations sur des thèmes de Rossini qui seront très applaudis.

Il était l'ami des compositeurs Donizetti, Mercadante, Rossini et Verdi, qui lui a écrit le solo de Luisa Miller (1849). Il a également inspiré des solos de clarinette à Mercadante et à Valentino Fioravanti.

En 1843, Cavallini lui dédie sa Fantaisie sur des motifs de la Sonnambula de Bellini.

Il enseigne au conservatoire de Naples.

Il a composé, entre autres, 3 concertos pour clarinette et orchestre.

Beaucoup de ses compositions sont restées manuscrites et n'ont pas été éditées de son vivant.

Il écrit sa metodo per clarinetto publiée à Naples en 1855. Cette méthode s'adresse aux clarinettes à 13 clefs et décrit la technique « italienne » pour l'embouchure avec l'anche sur le dessus.

Il a collaboré avec le facteur napolitain Gennaro Bosa dans les années 1830 pour faire évoluer le modèle de clarinette à 13 clefs d'Iwan Müller, notamment au niveau des clés de pouce en conservant l'embouchure avec l'anche sur le dessus.

Il décède en 1860 à Naples.

Œuvre
 Concerto Fantastico in Do minore per clarinetto e grande orchestra
 Fantaisie sur le thème de  « La sonnambula » de Bellini
 Un piccolo fiore pour clarinette et piano
 Breve Pezzo pour clarinette et piano
 Fantasia sull'opera Semiramide de Rossini, fantaisie d'opéra pour clarinette et piano.
 Deuxième Fantaisie pour la clarinette avec accompagnement de piano sur divers morceaux de Paër, (Paris : Pacini)<ref name =paer>{{Lien web |titre=Deuxième Fantaisie pour la clarinette avec accompagnement de piano sur divers morceaux de Paër, (Paris : Pacini)|url=https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k8560553.image#|site=gallica.bnf.fr|consulté le=29 novembre 2021}}.</ref>
 Casta Diva tirée de l'opéra Norma de V.Bellini, arrangement pour clarinette et piano

Les éditions « Castejon music Éditions » ont publiés en 2010 diverses œuvres de Ferdinando Sebastiani, révisées et préfacées par Antonio Caroccia et Anthony R. DelDonna:
 Canto Religioso & Un Piccolo Fiore, pièces pour clarinette et piano
 Fantasia sur « La Sonnambula » de Bellini (1ère et 2ème version), pour clarinette et piano
 Scherzo sur « Il Trovatore » de Verdi, pour clarinette et piano
 La Gazza Ladra di Rossini'', arrangé pour flûte, 2 clarinettes et basson

Bibliographie
 .
 .

Notes et références

Liens externes

Clarinettiste italien
Naissance en 1803
Naissance à Capoue
Décès en 1860
Décès à Naples

Ferdinando Sebastiani


Never Let It Go este un film românesc din 2016 regizat de Paul Negoescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Alexandru Papadopol.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2016 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2016
Filme regizate de Paul Negoescu
Filme dramatice românești

Never Let It Go


Sarıköy, Başmakçı - Afyonkarahisar ili Başmakçı ilçesine bağlı köy
 Sarıköy, Eleşkirt - Ağrı ili Eleşkirt ilçesine bağlı köy
 Sarıköy, Merzifon - Amasya ili Merzifon ilçesine bağlı köy
 Sarıköy, Çine - Aydın ili Çine ilçesine bağlı mahalle
 Sarıköy, Gönen - Balıkesir ili Gönen ilçesine bağlı mahalle
 Sarıköy, Bismil - Diyarbakır ili Bismil ilçesine bağlı mahalle
 Sarıköy, Mihalıççık - Eskişehir ili Mihalıççık ilçesine bağlı mahalle
 Sarıköy, Pazarcık - Kahramanmaraş ili Pazarcık ilçesine bağlı mahalle
 Sarıköy, Beyşehir - Konya ili Beyşehir ilçesine bağlı mahalle
 Sarıköy, Midyat - Mardin ili Midyat ilçesine bağlı mahalle
 Sarıköy, Bafra - Samsun ili Bafra ilçesine bağlı mahalle
 Sarıköy, İdil - Şırnak ili İdil ilçesine bağlı köy
 Sarıköy, Özalp - Van ili Özalp ilçesine bağlı mahalle
 Sarıköy, Çekerek - Yozgat ili Çekerek ilçesine bağlı köy

Sarıköy


Admiral Thomas Graves, 1st Baron Graves, KB (23 October 1725 – 9 February 1802) was a British officer of the Royal Navy and a colonial official. He served in the Seven Years' War and the American War of Independence. He was also the Commodore-Governor of Newfoundland for a period of time.

Military career
Born in England in October 1725, Graves was the second son of Rear-Admiral Thomas Graves of Thanckes in Cornwall.

Graves' first military experience was as a volunteer with Commodore Henry Medley's crew around 1740. He was promoted to lieutenant in 1743, and captain in 1755. In the first year of the Seven Years' War, Graves failed to confront a French ship which gave challenge. He was tried by court-martial for not engaging his ship, and reprimanded. Graves became Commodore-Governor of Newfoundland in 1761 and given the duty of convoying the seasonal fishing fleet from England to the island. In 1762 he learned that French ships had captured St. John's. Graves, Admiral Alexander Colville and Colonel William Amherst retook the port city.

With the end of the Seven Years' War, Labrador came under his responsibility as French fishing fleets returned to the French Shore and St. Pierre and Miquelon.  Graves strictly enforced the treaties to the extent that the French government protested. Graves' governorship ended in 1764. He returned to active service during the American War of Independence and became commander-in-chief of the North American Squadron in 1781. when Mariot Arbuthnot returned home.

During the American Revolution, his fleet was defeated by the Comte de Grasse in the Battle of the Chesapeake at the mouth of Chesapeake Bay on 5 September 1781, leading to the surrender of Lord Cornwallis at Yorktown.

In September 1782, a fleet under his command was caught in a violent storm off the banks of Newfoundland. The captured French ships from the Battle of the Saintes  (110 guns) and  (74 guns), and the British ships  (74 guns) and  (74 guns) foundered, along with other merchant ships, with the loss of 3,500 lives. In 1786 Graves became Commander-in-Chief, Plymouth.

With the French Revolutionary Wars, Graves was second in command to Admiral Richard Howe at the British victory over the French at the Battle of the Glorious First of June 1794. Graves became a full admiral and was awarded an Irish peerage as Baron Graves, of Gravesend in the County of Londonderry.

Personal life
Lord Graves married Elizabeth, daughter of William Peere Williams, in 1771. The couple had a son, Thomas, in 1775. Following several battle injuries, Graves retired to his Devon estate in 1794, and died in February 1802, aged 76.

Arms

See also
 Governors of Newfoundland
 List of people of Newfoundland and Labrador

Notes

References
 Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

External links
 Biography at Government House The Governorship of Newfoundland and Labrador

|-

|-

|-

1725 births
1802 deaths
Royal Navy personnel of the American Revolutionary War
Governors of Newfoundland Colony
Barons in the Peerage of Ireland
Peers of Ireland created by George III
Royal Navy admirals
Knights Companion of the Order of the Bath
Members of the Parliament of Great Britain for constituencies in Cornwall
British MPs 1774–1780

Thomas Graves, 1st Baron Graves


Barbara Grier (Cincinnati, Ohio, 4. studenoga 1933. – Tallahassee, Florida, 10. studenoga 2011.) bila je američka spisateljica i izdavačica. Nakon uređivanja časopisa Ljestve, koji je izdavala lezbijska grupa za građanska prava Kćeri Bilitis, pokrenula je lezbijsku izdavačku kuću Naiad Press, koja je postigla publicitet kontroverznom knjigom Lezbijke redovnice: Prekid šutnje (Lesbian Nuns: Breaking Silence). Izgradila je veliku zbirku lezbijske literature, katalogiziranu s detaljnim indeksiranjem tema.

Rani život
Rođena je u Cincinnatiju kao kćer Dorothy Vernon Black, tajnice, i Philipa Stranga Griera, liječnika. Odrasla je u nekoliko gradova na zapadu SAD-a. Tvrdi da je s 12 godina izašla kao lezbijka i život provela tražeći što više podataka o ženskoj homoseksualnosti. Njezini su se roditelji razveli kad je imala 13 godina. Grier je otišla u knjižnicu kako bi otkrila više o lezbijkama nakon što je primijetila da se njezini obrasci ponašanja razlikuju od njezinih prijatelja. Rekla je majci da je homoseksualac, a majka joj je odgovorila: "Ne, ako si žena, lezbijka si. A budući da si sa 12 godina premlada da bi donijela takvu odluku, pričekajmo šest mjeseci prije nego što kažemo novinama." Počela je sakupljati knjige kad joj je majka darovala primjerak Zdenaca usamljenosti Radclyffea Halla kad joj je bilo 16 godina. Svoju kolekciju knjiga s lezbijskom temom opisuje kao Lesbiana, kolekciju koju je potaknula "ljubavna veza s lezbijskim izdavaštvom".

Ubrzo nakon što je završila srednju školu 1951., Grier je u javnoj knjižnici upoznala Helen Bennett Proveli su 20 godina zajedno živeći u Denveru dok je Bennett pohađala knjižničku školu, a zatim se preselila u Kansas City gdje su obje radili u javnim knjižnicama.

Ljestve
Grier je počela pisati kritike knjiga u časopisu The Ladder, koji su uređivali članovi Kćeri Bilitis, ubrzo nakon što se pretplatila na njega 1957. godine. U svojim je spisima koristila više nadimaka, uključujući Gene Damon, Lennox Strong, Vern Niven, najčešće pišući za pregled literature u kojoj su lezbijke likovi ili dio priče.Grier je 1968. godine preuzela uređivanje Ljestvi s ciljem da proširi časopis kako bi uključio više feminističkih ideala. Časopis je dobio profesionalniji i elegantniji izgled te se povećao na više od 40 stranica od 25 prosjeka u odnosu na prethodne urednike i utrostručio pretplatu. Ovako je opisala je svoje uloge u uređivanju časopisa:

Grier je također uklonila riječ "lezbijka" s prednje naslovnice, koja je tamo bila od 1963. godine, pokušavajući doći do više žena. Njezin se mandat odvijao u vrijeme dok su se Kćeri Bilitis bile u sukobu oko smjera organizacije. Osnivači Kćeri Bilitis nastojali su poticati asimilacijski stav organizacije i dolazili su u izravni sukob radikalnijih separatističkih lezbijki, uključujući Grier. Kada su se Kćeri Bilitis raspale 1970. godine, Grier, koji je uređivala časopis iz Kansas Cityja, planirala je s predsjednicom DOB-a Ritom LaPorte uzeti jedine dvije kopije popisa pretplata s tiskara i sjedišta DOB-a kako bi održala Ljestve na životu. LaPorte je oba primjerka uzela bez znanja osnivača DOB-a Phyllis Lyon i Del Martin, te prebacila časopis u Reno, što je izazvalo nered. Ljestve su izlazile još dvije godine prije nego što su financije presušile, nakon čega su, u rujnu 1972. godine, prestale izlaziti. Grier je o svojoj ulozi u kontroverzi rekla:

Naiad Press

Njezina dvadesetogodišnja veza s Helen Bennett završila je kad se Grier zaljubila u knjižničarku Donnu McBride. Grier tvrdi da je jedina odluka oko koje se ikada mučila bila hoće li Bennett ostaviti zbog McBride.

Grier i partnerica Donna McBride počeli su voditi Naiad Press uz podršku i nagovor dvojice urednika The Ladder, Anyde Marchant i Muriel Crawford 1973. godine. Njihovo prvo objavljeno djelo bilo je Latecomer koje je napisala Marchant pod nadimkom Sarah Aldridge. Naiadom se upravljalo iz Kansas Cityja do 1980. godine, kada se preselio u Tallahassee, Florida. Obje su žene nastavile raditi puno radno vrijeme do 1982. godine kada su sve vrijeme posvetile izdavačkoj kući.Među autorima koje zastupa Naiad su Valerie Taylor, Katherine V. Forrest, Jane Rule, reprintirana Beebo Brinker Chronicles Ann Bannon i Gale Wilhelm, koju je Grier nekoliko godina pokušavala pronaći kako bi ga izvela iz anonimnosti. Jedna od najkontroverznijih bila je Lezbijke redovnice: Prekid šutnje, nefiktivno djelo koje je u Bostonu zabranjeno i koje je kritizirala Katolička crkva. Penthouse Forum pokrenuo je seriju knjiga i preko nje je Naiad postala međunarodno poznato izdavačko ime.

Grier je koristila svoju opsežnu zbirku lezbijske literature, koju je u Naiadu nazvala "Lesbiana". Do 1994. godine tvrtka je imala 8 zaposlenih i predviđala je prodaju od 1,8 milijuna američkih dolara. 1992. Grier i McBride darovali su cijelu Naiadovu zbirku Javnoj knjižnici u San Franciscu, koja se sastojala od traktorske prikolice pune 14 000 knjiga procjenjivanih na 400 000 američkih dolara. Ono što je započelo kao potraga, za Griera je postalo samoopisana opsesija. Surađivala je s Jeannette Howard Foster i Marion Zimmer Bradley potkraj 1950-ih na sastavljanju najveće zbirke knjiga s lezbijskim temama na engleskom jeziku, koju su izvorno nazvali Checklist 1960 a kasnije je objavljena kao The Lesbian in Književnost. Knjige su ocjenjivane od A do D, navodeći koliko su lezbijski likovi bili važni za radnju, ili T, što znači da je knjiga "smeće".

Godine 1985. Grier je od Gay Akademske unije dobili predsjednikovu nagradu za doživotno služenje. 1991. Grier i McBride, zastupajući Naiad Press, dobili su Književnu nagradu Lambda za izdavačku uslugu. Grieru i McBrideu dodijeljena je nagrada za književni pionir Lambda 2002. godine. Grier i McBride su 2003. prodali listu Naiad tvrtki Bella Books .

Ostalo
Grier je pridonijela djelu "Najmanje od svih: manjina čiji se vrisak još nije čuo" (pod pseudonimom Gene Damon) antologiji Sestrinstvo je moćno: Antologija spisa Ženskog pokreta za oslobođenje (Sisterhood is Powerful: An Antology of Writings from the Women Liberation Movement) (Uredništvo Robin Morgan).

Smrt
Barbara Grier umrla je od raka u Tallahasseeu 10. studenog 2011. u dobi od 78 godina.

Daljnje čitanje
San Francisco Public Library Online Exhibition
Bella Books website
Gene Damon and Stuart Lee, The Lesbian in Literature (San Francisco: Daughters of Bilitis, 1967)
Joanne Passet, Indomitable: The Life of Barbara Grier (Tallahassee : Bella Books, 2016)

Izvori

Američki borci za prava LGBT osoba

Barbara Grier