Byrknesøyna er en ø ca. 80 kilometer nord for Bergen, i Gulen kommune i Vestland fylke i Norge.  Den ligger mellem fjordene Sognesjøen og  Fensfjorden, vest for øen Mjømna, omkring 13 km sydvest for kmmunens administrationsby Eivindvik  Her ligger landsbyen Byrknes med 265 indbyggere (2009).

4. november 2010 blev Byrknesøyna sammen med Mjømna og Sandøyna landfast da den nye  Brandangersundet bro, blev åbnet.

Vest og nordvest for Byrknesøyna er der en skærgård med over 1.000 øer, holme og skær. Ud for skærgården i havet mod  vest ligger Holmengrå fyr og lidt længere mod syd ligger Fedje.

Efter en periode med stagnation og fraflytning, har Byrknesøyna i de sidste ti – femten år vendt tendensen. Mange unge har bosat sig på øen og fiskeopdrætserhvervet har skabt nye arbejdspladser både på vandet og  i land. Det bor nu ca. 500 mennesker på Byrknesøyna.

Det højeste bjerg på Byrknesøy er Veten, 194 moh.

Natur, friluftsliv, kultur og erhvervsliv

Byrknesøyna ligger længst mod vest i Gulen kommune, ud for Sandøyna og Mjømna. Af øerne sydvest for Byrknesøyna var det øen Åra som blev mest udsat for olieforurening efter Server-forliset ved Fedje i januar 2007. Der blev samlet over 12 ton olie bare omkring Åra. Ud over  Åra er Røytingja, Måøyna og Havrøyna de største øer  vest for Byrknesøyna. I nord ligger Kversøyna mod nordvest og Grima lige nord for Byrknesøyna. Mellom Grima og Byrknesøyna går der en meget smal øst-vestgående naturlig kanal, søndre Grimesund. Langs vestsiden af Grima går en nord-sydgående smal kanal som hedder Svartsundet.

Hele området vest for Byrknesøyna er eget brugt  til sportsfiskeri og kajaksejlads. Der er rigelig med fisk og skaldyr og der er mulighed for havfiskeri ved Holmengrå fyr som ligger i havet ret vest for Byrknseøy.

Landskabet på Byrknesøyna er en typisk vestlandsk lynghedelandskab. Det største fjeld ligger midt på øen (Veten – 194 moh.) og på en klar dag kan man herfra se Troll-platformen som ligger  i havet ca. 70 km mod vest. Der er flere afmærkede turruter på øen, bl.a. over Veten og omkring Måvatnet.

Af dyreliv findes der mængder af forskellige havfugle og en del havørne, , odder marsvin og og andre småhvaler. Det er også en del hjorte og urfugle på Byrknesøyna.

I Barvågen på Byrknes ligger Gulen Fiskarbondemuseum, som er opbygget ligesom et fiskerbondebrug var i 1800-tallet. Der er udstilling af gamle redskaber som man benyttede på den tid.

Hovederhvervet på Byrknesøyna er fiskeri, og der er flere havbrug og opdrætsanlæg på øen. Byrknes Auto, som er en af landets største  operatører af køle- og frysebiler har sit hovedkvarter på Byrknes. Der er også en del  fårehold.

Kilder og henvisninger

Øer i Vestland
Gulen

Byrknesøyna


Claire's (formerly known as Claire's Boutiques, Claire's Boutique and Claire's Accessories) is an American retailer of accessories, jewelry, and toys primarily aimed toward tween and teen
girls. It was founded in 1961 and is based in Hoffman Estates, Illinois, a suburb of Chicago. The company is primarily owned by Elliott Management and Monarch Alternative Capital, but, in 2022, announced plans to go public with an initial public offering.

, Claire's had 3,469 stores in 37 countries. Claire's claims it has done more ear piercings than any other retailer, totaling at over 100 million in 25+ years.

History

In 1961, Rowland Schaefer founded Fashion Tress Industries, a company that sold wigs and became the world's largest retailer for fashion wigs. In 1973, Fashion Tress acquired Claire's, a 25-store jewelry chain, and began shifting its focus towards a line of fashion jewelry and accessories under the new name, Claire's Accessories, Inc. Claire's Accessories began providing ear piercing services in 1978 and, in 1980, established a Hong Kong-based sourcing office. During the 1980s, Claire's Accessories opened new stores throughout the United States and bought Topkapi, a Japanese chain of 16 stores, in 1989. Claire's Accessories continued acquiring companies in the 1990s, including Bow Bangles — a British chain with 71 stores in England, Wales, and Scotland — in 1995; two American chains, The Icing (85 stores) and Accessory Place (31 stores), in 1996; and Bijoux One, a Swiss chain, in 1998. The Icing would become the company's primary brand for women in their 20s. In 1999, Claire's purchased Cleopatre, a chain in Paris with 42 stores, for $11 million cash, as well the American chain, Afterthoughts. Afterthoughts stores were converted to Icing stores after they were purchased. In 1997, the business changed its name to Claire's. In 2001, claires.com was launched. In 2002, the company purchased the US-based clothing chain Mr. Rags.

Claire's was a publicly-traded company listed on the NASDAQ in 2005, but was taken private by the private equity firm Apollo Global Management in a $3.1 billion leveraged buyout in 2007. In 2008, Claire's consolidated its European operations into one group with headquarters in Birmingham. The first stores in Ukraine were opened in 2010. In 2011, e-commerce operations were launched in the United States, alongside the opening of stores in India and Mexico. In 2012, Claire's expanded its international presence by opening its first stores in China, Italy, Indonesia, Luxembourg, Dominican Republic, Panama, and Honduras.

In 2018, Claire's filed for Chapter 11 bankruptcy in the U.S. By 2022, Claire's had exited bankruptcy, announced preliminary sales growth for fiscal year 2021 of 53% on revenue of $1.4 billion, and announced plans for an initial public offering. The company's new strategy involves shuttering stores in underperforming locations in favor of "prestige" malls, as well as setting up kiosk shops within drug and grocery store chains.

Offices
 Claire's had 6 offices:
 Hoffman Estates, Illinois (a suburb of Chicago): Global HQ, North America HQ, North America Distribution Center
 Birmingham: Europe HQ, Europe Distribution Center
 Hong Kong: Sourcing & Buying, International Distribution Center
 Pembroke Pines, Florida (a suburb of Miami): Accounting
 Paris: Field Support
 Madrid: Field Support

Illinois office
Claire's has its Illinois offices in Hoffman Estates, Illinois, a suburb of Chicago. The facility is a brown brick building off of Interstate 90, near Barrington Road. The building serves as Claire's distribution center and main facility, and all merchandise is routed through this facility. Its products, which, as of 1996, are mainly imported, are distributed and marketed through the Hoffman Estates location. The company's buying, distribution, and marketing divisions are in the Hoffman Estates facility. As of 1996, 236 full-time employees and several temporary employees worked in the facility. Leslie Mann of the Chicago Tribune said that the facility "contrasts with Claire's glittery stores in the United States, Canada, Puerto Rico, the United Kingdom and Japan." Mann added, "Except for the prototype store in the lobby and the fashion accessories that line the walls of the buyers' offices, the center is unremarkable."

A facility in Wood Dale, Illinois, used to serve the purposes now held by the Hoffman Estates office. In early January 1995, Pfizer sold its Hoffman Estates headquarters building for $7.4 million to Claire's so it could consolidate its operations in Memphis, Tennessee. At the time, the Hoffman Estates office had  of space. In 1998, Claire's announced plans to build a two-story office building and a  warehouse at the Hoffman Estates site. This would double the total amount of space at the Illinois site.

Florida office
Its Florida office in Pembroke Pines, Florida, in Greater Miami. The Florida offices are west of the intersection of Flamingo Road and Pines Boulevard. It has  of space in its Florida offices. The current CEO for Claire's is Ryan Vero As of 1997 the CEO has his office in Pembroke Pines. In addition, the company's customer service and investor relations divisions are located in the Pembroke Pines offices. In November 1990 Claire's moved its Florida offices from northern Dade County to Pembroke Pines. The former headquarters in Dade County had  of space.

Store types

Stores are aimed at teens and tweens and have a kids' sections. They average about 1,000 square feet, are typically located in malls and shopping centers, and carry the widest selection of merchandise among Claire's brands. Merchandise is targeted at different age groups ranging from babies to teens. Customers can find earrings, necklaces, bracelets, purses, hair accessories, fashion accessories, stuffed animals, makeup, and licensed merchandise. Stores are merchandised to accommodate different ages, and fashion trends are manipulated to appeal to all ages. Toys "R" Us also included a Claire's section for girls and teens.

In North America, Claire's also operates under the Icing brand, stores targeted toward women aged 19–28. The merchandise has a higher price point and is more mature. Most items are accessories and jewelry, but merchandise also includes items like candles, mineral-based cosmetics, birthday accessories, bachelorette and wedding accessories, and footwear. Icing typically does not offer licensed merchandise.

Merchandise
Claire's sells accessories that are geared towards kids, tweens, teens, and young adults and are meant to imitate high-end fashion trends. Costume jewelry, imitation jewelry of precious gems and materials like pearls and diamonds, branded merchandise that advertise tween musicians, body jewelry, hair accessories, make-up and clothing items are usually available for purchase; Claire's also carries its own range of perfumes.

The store's merchandise is often divided into sections. Claire's Club is a line of accessories meant for children under 7 years old, featuring princess-themed jewelry and accessories with children's musicians such as Sophia Grace & Rosie. The rest of the store is for tweens and teens.

Claire's also carries an assortment of seasonal holiday items, such as for Valentine's Day, St. Patrick's Day, Easter, 4th of July, Halloween, and Christmas.

Nearly all locations also offer ear piercing, as all staff are fully trained in using the Studex gun. Claire's starts piercing customers at the age of two months with their 8-week immunizations and does not pierce the cartilage of people under 13 years of age. Although the target customers are girls and young women, as fashion trends have changed, the place has become popular for young boys to get their ears pierced as well.

Asbestos recalls
Claire's have been subject to numerous cases of alleged "asbestos presence" in its products. These traces have been found in products containing talcum powder, a naturally occurring silicate substance. Talcum powder has been known to contain traces of asbestos, a recognized human carcinogen.

On March 5, 2019, Claire's stated that the Food and Drug Administration (FDA) believed some of the company's products may have been contaminated with asbestos. Claire's stated that the FDA had "mis-characterized fibers in the products as asbestos, in direct contradiction to established EPA and USP criterion for classifying asbestos fibers".

On March 11, 2019, the FDA tested more Claire's products, indicating "the possible presence of asbestos". The affected products were sold between October 2016 to March 2019. In response to the FDA claim, Claire's stated they continue to have confidence in the safety of their products, however also issued a voluntary recall and advised consumers to discontinue use.

On May 30, 2019, a JoJo Siwa cosmetic kit was voluntarily recalled due to the FDA warning consumers of "the possible presence of asbestos". The powder eyeshadow element of the kit was affected due to the possible presence of "trace amounts of asbestos fibers". Claire's stated these trace amounts were acceptable by European and Canadian cosmetic regulations, and they had ended the use of talcum powder in its products. The company still "continues to have confidence in the safety and composition of its products" and "is not aware of any adverse reactions, injuries or illness caused by the possible presence of asbestos in the recalled products". Siwa posted a video informing her audience that Claire's would accept refunds of products new and used, stating she puts her "trust into other people's hands" with her products and was working to recall items from all shelves.

References

External links
 Claire's
 Icing
 Claire's Stores, Inc. corporate site

F. W. Woolworth Company
Private equity portfolio companies
Apollo Global Management companies
American companies established in 1961
Clothing companies established in 1961
Retail companies established in 1961
2007 mergers and acquisitions
Jewelry retailers of the United States
Companies based in Cook County, Illinois
Companies that filed for Chapter 11 bankruptcy in 2018
1961 establishments in Illinois
Hoffman Estates, Illinois

Claire's


Torsten Haß er skáld, leikskáld, skáldsagnahöfundur, rithöfundur og bókavörður. Hann stundaði nám í Stuttgart. Til dæmis skrifaði hann Bibliotheken für Dummies. Bókin kom út í október 2019 og endurprentuð tvisvar vegna mikillar eftirspurnar (heildarupplag í árslok 2020: 60.000). Bókin hefur fengið nokkra dóma og er notuð í mörgum háskólum. Dæmi:
Bókasafn háskólans í Tübingen,
Bókasafn háskólans í Bochum,
Bókasafn tækniháskólans í Bingen.

Bækur

Tilvísunarbækur
 Bibliotheken für Dummies (2019); með Detlev-Schneider-Suderland
 Arbeitgebermarke Bibliothek mit k(l)einem Budget : eine Einführung mit Übungen (2021)
 Vahīṅ dekhiye : Festschrift für Hellmut Vogeler (1996); sem ritstjóri
 Das Ende der Gemütlichkeit : Entwurf eines Fundraising-Konzepts für kleinere und mittlere Wissenschaftliche Bibliotheken  (2021)
 Dieses Buch ist für die Tonne : Einführung in den klassischen Zynismus (Kynismus) (2020); með Maximilian Spannbrucker
 Wohnriester und Erbbau : ein aktuelles Fallbeispiel (2021)

Ritgerðir og bókmenntarýnar
 Der Verlust der Magie : Essays, Polemiken, Satiren (2021)
 Die Rezensionen, Bd.A,1 (2021)
 Die Rezensionen, Bd.A,2 (2021)
 Die Rezensionen, Bd.A,3 (2021)
 Die Rezensionen, Bd.B,1 (2021)
 Die Rezensionen, Bd.B,2 (2021)

Skáldskapur

Skáldsögur og smásögur
 Das Kartenhaus : ein Betrugs-Roman (2002)
 Der König des Schreckens :  ein Vatikan-Krimi  (2013)
 Männchensache : Rechtsfälle zur Vorbereitung im Geschlechterkampf – Roman (2009)
 Morddeich : und andere Kurzprosa (2021)
 Die Schwarze Zeit : ein Mittelalter-Roman (2006)
 Die Schwarze Zeit II : Aphrodites Puppen – Roman (2007)
 Die Schwarze Zeit III : Metathronos – Roman (2008)
 Die Schwarze Zeit IV : Agonie – Roman (2009)
 Die Schwarze Zeit V : Staub – Roman (2010)
 Die Schwarze Zeit VI : Terra re-mota – Roman (2011)
 Totenmelodie : ein Kurpfalz-Krimi  (2017)
 Totenquintett : ein Kurpfalz-Krimi  (2018)
 Totentraum : ein Kurpfalz-Krimi  (2019)

Leikrit
 En Nuit : Dramolett (2021)
 Omega oder Das Hochzeitsmahl : Drama (2020)
 Die Staatsschuld – In a State of Bonds : Drama (2003)

Ljóð (Gedichte)
 Das Christkind taumelt betrunken im Wald, der Weihnachtsmann torkelt nicht minder : Winter- und Weihnachts-Gedichte (2020)
 Es wiehert der Gaul, es graset das Pferd. Es machte auch nichts, wär's mal umgekehrt : Liebes-Gedichte und andere (2020)

Tilvísanir

Tenglar
 KVK (Þýskaland, Austurríki, Sviss, WorldCat): Leitarniðurstöður Torsten Haß
 KVK (Þýskaland, Austurríki, Sviss, WorldCat): Leitarniðurstöður Kim Godal

Þýskir rithöfundar
Þýsk leikskáld
Þýsk skáld

Torsten Haß


Saksonya (; Yukarı Sorpça: Swobodny stat Sakska, Aşağı Sorpça: Zwězkowy kraj Sakska), Almanya'nın doğusunda yer alan eyaletidir. Çekya sınırına yakındır. Kuzeyde Brandenburg ve Berlin, güneyde Bavyera ile komşudur. Başkenti Dresden'dir. Diğer önemli kentleri ise Leipzig, Chemnitz, Zwickau, Görlitz, Plauen ve Bautzen'dir. Genel olarak yöreye özgü şive olan Sächsisch konuşulur.

İdari bölümler
Saksonya üç bölgeye bölünür Direktionsbezirke — Chemnitz (bölgesi), Dresden (bölgesi), Leipzig (bölgesi) — 10 ilçeye ayrılır:

Eyalet Parlamentosundaki Partiler

(124 koltuk)
 Hristiyan Demokrat Birliği (CDU) 55
 Sol Parti 31
 Almanya Sosyal Demokrat Partisi (SPD) 13
 Almanya Ulusal Demokratik Partisi (NPD) 8
 Hür Demokratik Parti (FDP) 7
 Birlik 90/Yeşiller 6
 Grup dışı 4

Başbakan
Stanislaw Tillich (CDU)

Başlıca kentleri
 Dresden
 Leipzig
 Chemnitz
 Zwickau
 Görlitz
 Plauen
 Bautzen

Turizm

Turizm açısından, eyalet altı bölgeye ayrılabilir: güneyde Cevher Dağları, kuzeybatıda Burgenland ve Heideland, Sakson Elbland kuzeyde, Sakson İsviçre güneydoğuda, Oberlausitz doğuda ve Vogtland güneybatıdadır.

Özellikle Erzgebirge, Vogtland, Sakson İsviçre ve Zittau Dağları, turizm tarafından şekillendirilen Sakson manzaralarıdır. Saksonya'daki ana seyahat noktası, yaklaşık 4.5 milyon geceleme (2018) ile Dresden'dir, diğer şehir turizmi hedefleri Leipzig, Bautzen, Görlitz ve Chemnitz'dir. Rekreasyon ve spor olanaklarına ek olarak, turizm endüstrisi özellikle büyük ve küçük kasabalarda özellikle mimari ve kültürel koşullara dayanır. Aynı şekilde, eyaletin mutfak (Sakson mutfağı) ve zanaat ürünleri (Erzgebirge halk sanatı) turizm endüstrisinin belirleyici dallarıdır.

Ayrıca bakınız
 Almanya'nın yeni eyaletleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi web sitesi

Saksonya


J.C. Bamford Excavators Limited (JCB ලෙස ලොවපුරා ප්‍රචලිත) යනු ඉංග්‍රීසි බහුජාතික සමාගමකි. එහි මූලස්ථානය එංගලන්තයේ ස්ටැෆර්ඩ්ෂයර් හි රොචෙස්ටර් වල පිහිටා ඇත. මෙම සමාගම මගින් ඉදිකිරීම් ක්ෂේත්‍රය, කෘෂිකර්මාන්තය, අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරණය සහ බිඳහෙළීමේ ක්‍රියාවලි සඳහා බැකෝ යන්ත්‍ර, එක්ස්කැවේටර්, ට්‍රැක්ටර් සහ ඩීසල් එන්ජින් ඇතුළුව යන්ත්‍රෝපකරණ වර්ග 300 කට අධික ප්‍රමාණයක් නිපදවීම සිදු කරයි. සමාගම සතුව ආසියාව, යුරෝපය, උතුරු අමෙරිකාව සහ දකුණු ඇමෙරිකාව තුළ කර්මාන්තශාලා 22ක් පවතින අතර එහි නිෂ්පාදන ලොව පුරා රටවල් 150 කට වැඩි සංඛ්‍යාවකට අලෙවි කරයි.

JCB සමාගම ජෝසෆ් සිරිල් බැම්ෆෝර්ඩ් විසින් 1945 දී ආරම්භ කරන ලදී. JCB යන නම සෑදී ඇත්තේ ඔහුගේ නමේ මුලකුරු වලිනි. මේ දක්වාද එම සමාගමේ හිමිකාරිත්වය බැම්ෆෝර්ඩ් පවුල විසින් දරනු ලබයි. පස්කපන යන්ත්‍ර සහ එක්ස්කැවේටර් හැඳින්වීම සඳහා එක්සත් රාජධානිය, ඉන්දියාව, අයර්ලන්තය සහ ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටවල ග්‍රාමීය ලෙස බහුල වශයෙන් "JCB" යන වචනය භාවිත කරනු ලබයි. එනිසාම තවදුරටත් වෙළඳ නාමයක් ලෙස පවතින්නක් වුවද JCB යන වචනය ඔක්ස්ෆර්ඩ් ඉංග්‍රීසි ශබ්ද කෝෂයට ද ඇතුළත් වී ඇත.

JCB


تصوير الحياة البرية هو تصوير الحياة البرية بشكل عام من حيوانات وطيور وزواحف, وهذا النوع من التصوير يحتاج إلى الدقة والمراقبة لاقتناص أفضل الصور للحيوان مع دراسة شامله لبيئة الحيوان قبل التصوير لمعرفة أماكن تواجد الحيوانات ووقت التكاثر.

انظر أيضاً
 صور.
 مؤسسة الصحافة العالمية للصور

مراجع

تصوير الطبيعة
تصوير فوتوغرافي

تصوير الحياة البرية


Fundado em 1960, o Centro de Estudos Africanos (ASC) na Universidade Estadual de Michigan (MSU) é um importante centro acadêmico para o estudo da África e um dos 11" Centros de Recursos Nacionais de Título VI na África designados pelo Departamento de Educação dos Estados Unidos. A força do Centro baseia-se nos mais de 160 professores da MSU que fornecem pesquisa, ensino e serviços na África. O corpo docente do centro tem pesquisas, projetos e experiência em 32 nações africanas.

Idiomas africanos
A MSU oferece instrução em até 32 idiomas africanos e ensina de 9 a 12 idiomas a cada ano e idiomas africanos intensivos no verão. O Centro abriga a Iniciativa nacional e-LCTL, com um site que a) cataloga as mais de 220 "línguas menos comumente ensinadas" (LCTLs) oferecidas em mais de 120 Centros Nacionais de Recursos Título VI da África, Ásia, Europa, América Latina, Oriente Médio e Canadá, b) oferece ensaios sobre as prioridades entre os idiomas LCTL para instrução nos EUA ec) fornece um banco de dados de "objetos da web" para o ensino de alguns LCTLs. Veja também o Webbook of the African Languages do Center, um diretório de descrição, textos e especialistas para 82 importantes línguas africanas.

Biblioteca
A coleção da MSU Africana Library é atendida por dois bibliotecários africanistas PhD, mais de 237.000 itens e um grande orçamento anual. A Biblioteca hospeda o "African e-Journals Project", um diretório de revistas sobre a África e o texto completo de 11 revistas africanas online. Ele também abriga o African Activist Archive, que preserva registros e memórias de ativismo nos EUA para apoiar as lutas dos povos africanos contra o colonialismo, o apartheid e a injustiça social dos anos 1950 até os anos 1990. O projeto mantém os depósitos físicos na MSU de registros de muitas organizações ativistas e indivíduos. O African Activist Archive on-line inclui um diretório de outros arquivos e mais de 7.000 materiais históricos, incluindo panfletos, documentos, boletins informativos, folhetos, broches, pôsteres, camisetas, fotografias, gravações de áudio e vídeo e lembranças pessoais e entrevistas com ativistas.

Focos de pesquisa e serviço
Além das línguas africanas, ciências sociais e artes e humanidades, os Estudos Africanos da MSU têm se destacado por seu foco nas necessidades humanas da África - redução da pobreza, segurança alimentar, educação para o desenvolvimento, meio ambiente e desenvolvimento, doenças tropicais, ética do desenvolvimento, e equidade de gênero. Por quase duas décadas, os alunos de pós-graduação da MSU produziram cerca de. 15 Ph.D. dissertações anualmente sobre a África, especialmente em história, ciências sociais, economia e economia agrícola e educação. O Centro de Estudos Africanos oferece Bolsas de Estudos de Área e Língua Estrangeira Título VI para o ano acadêmico e estudo intensivo de verão de línguas africanas e estudos de área.

Divulgação e serviço
Por mais de 25 anos, o Programa de Extensão de Estudos Africanos da MSU forneceu assistência profissional na África para escolas K-12, faculdades e universidades, comunidades, governo estadual e federal, empresas e jornalistas.

Para escolas e faculdades, o programa oferece Explorando a África (materiais gratuitos online para ensinar a África K-12) e África do Sul: Superando o Apartheid, Construindo a Democracia (um recurso curricular online). O African Activist Archive do centro é uma plataforma on-line destinada a preservar e disponibilizar on-line os registros do ativismo nos Estados Unidos para apoiar as lutas dos povos africanos contra o colonialismo, o apartheid e a injustiça social dos anos 1950 até os anos 1990.

Os bancos de dados da ASC fornecem informações on-line sobre a África:

 African Media Program Database (banco de dados online com mais de 14.000 filmes e vídeos sobre a África)
 African Higher Education Resource Directory (banco de dados online com informações de contato sobre universidades africanas, faculdades e suas faculdades criadas em parceria com a Association of African Universities /Association des Universités Africaines (Accra), a African Studies Association (EUA ))
 Afrobarometer (uma colaboração com cientistas sociais africanos para conduzir pesquisas em 18 países africanos sobre atitudes sociopolíticas e econômicas na África, com dados online)
 Portal de Informações sobre Segurança Alimentar e Política Alimentar para a África (um projeto da UNECA e MSU Agricultural Economics)
 African Books Collective-Oxford (Uma colaboração da MSU Press para distribuir livros de autores e editores africanos nos EUA )
 Documentos de Trabalho da MSU sobre Mulheres e Gênero na África (Documentos de Trabalho sobre Mulheres Africanas do Programa de Mulheres da MSU no Desenvolvimento Internacional)

O Centro oferece um boletim semanal de terça -feira com notícias de eventos africanos na MSU e de conferências, colóquios, bolsas de estudo e oportunidades de bolsas africanas em todo o país.

Diretores

 Jamie Monson, 2015–presente
 Assefa Mehretu, 2014 (interino)
 James Pritchett, 2009-2013
 David S. Wiley, 1978-2008
 John M. Hunter, 1975-1977
 Alfred Opubor, 1971-1974
 Victor N. Low, 1971 (interino)

Referências

Ligações externas

 Centro de Estudos Africanos, Michigan State University
 Biblioteca Digital Online Africana, produzida pela MSU ("portal para coleções multimídia sobre a África"). Descrição de 2001. Inclui links para o African Activist Archive, African e-Journals Project, African Media Program, African Oral Narratives, Slave Biographyes, South African Film and Video Project, e West African Online Digital Library.
Universidade Estadual de Michigan
Estudos africanos
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Centro de Estudos Africanos, Universidade Estadual de Michigan


Stephanie Marie Lineburg (* 16. November 1982 in Dover, New Jersey) ist eine US-amerikanische Schauspielerin. Sie lebt mit ihrem Ehemann in Hackettstown, New Jersey.

Filmografie (Auswahl)
 1994: Richie Rich (Ri¢hie Ri¢h)
 1994: Explosiv – Blown Away (Blown Away)
 1997: Law and Order (Fernsehserie, Folge 4x20 Mutterliebe)
1999: Third Watch – Einsatz am Limit (Third Watch; Fernsehserie, 1 Folge)
 2001: Criminal Intent – Verbrechen im Visier (Law & Order: Criminal Intent; Fernsehserie, 1 Folge)
 2003: Angel – Jäger der Finsternis, (Angel; Fernsehserie, 1 Folge)
 2003: Emergency Room – Die Notaufnahme (ER; Fernsehserie, 1 Folge)
 2003: Die himmlische Joan (Joan of Arcadia; Fernsehserie, 2 Folgen)

Weblinks

Filmschauspieler
Kinderdarsteller
US-Amerikaner
Geboren 1982
Frau

Stephi Lineburg


IC 1014 est une galaxie spirale barrée de type magellanique située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . Cette galaxie a été découverte par l'astronome américain Truman Safford en 1867.

La classe de luminosité d'IC 1014 est IV-V et elle présente une large raie HI.

À ce jour, trois mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble.

IC 1014 et l'amas de la Vierge III
Selon le site WEB « Un Atlas de l'Univers » écrit par Richard Powell, l'amas de la Vierge III renferme huit groupes de galaxies (NGC 5248, de NGC 5364, de NGC 5506, de NGC 5566, de NGC 5638, de NGC 5746, de NGC 5775 et de NGC 5846) ainsi que 13 galaxies qui ne font pas partie de ces groupes. IC 1014 est l'une de ces galaxies.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du IC

Liens externes

 IC 1014 sur le site du professeur C. Seligman

1014
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Galaxie spirale magellanique
Amas de la Vierge III
Galaxie découverte en 1867
Objet céleste découvert par Truman Henry Safford

IC 1014


Les 120 État 2029 à 2099 et 2500 à 2528 sont des locomotives de vitesse des chemins de fer de l'Etat utilisées pour les trains de voyageurs.

La construction
La construction se déroule dans l'ordre suivant:
 n° 2029-2078, livrées par Schneider et Cie en 1883
 n° 2079-2099, livrées par Fives-Lille en 1883
 n° 2500-2528,  livrées par Fives-Lille en 1883

Histoire
Les 120 État 2029 à 2099 et 2500 à 2528 sont affectées aux trains rapides du réseau. Elles deviennent en 1909 les 120-021 à 120-118. En 1938, lors de la création de la SNCF, elles formeront la série des 3-120 A 36 à 120 A 116. La locomotive 2029 a été preservée. Elle est exposée à la Cité du train à Mulhouse.

Caractéristiques
 Pression de la chaudière :
 Surface de grille :
 Surface de chauffe :
 Diamètre des cylindres HP :
 Diamètre des cylindres BP :
 Diamètre des roues motrices :
 Empattement des roues motrices:
 Empattement des roues directrices :
 Masse en ordre de marche :
 Masse adhérente :
 Longueur hors tout :
 Masse du tender en ordre de marche
 Capacité du tender en eau:

Notes références

Locomotive à vapeur française
Matériel roulant de l'État

120 État 2029 à 2099 et 2500 à 2528


إيريك أخاريوس (Erik Acharius) كان عالم نبات وطبيبًا سويديًا، ولد في 10 أكتوبر 1757 بيافل (السويد) وتوفي في 14 أغسطس 1819 بفادستينة (السويد).

طالع أيضاً
 قائمة علماء النبات

روابط خارجية

مراجع

أشخاص عصر الحرية
أخاريوس إيريك
أطباء سويديون في القرن 18
أخاريوس إيريك
أخاريوس إيريك
خريجو جامعة أوبسالا
أخاريوس إيريك
أخاريوس إيريك
أخاريوس إيريك
مواليد في يفله
نباتات وصفها أخاريوس
أخاريوس إيريك
وفيات في فادستينة
رسامون توضيحيون في القرن 19
رسامون توضيحيون في القرن 18

إيريك أخاريوس


العرقون   هو جنس نباتي يتبع فصيلة الجعفيلية من رتبة الشفويات. يتكون من حوالي 450 نوع. وأشتهر اسمه الإنجليزي (Eyebright) من قدرة النبات في علاج أمراض والتهابات العين.

معرض الصور

انظر أيضاً
 قائمة أنواع العرقون

مراجع

أجناس الشفويات
أجناس الهالوكية
أجناس ثنائيات الفلقة الحقيقية
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
نباتات طفيلية
عرقون

عرقون


مسلسل لدواعي أمنية مسلسل مصري من تمثيل كمال الشناوي و ماجد المصري و منة شلبي و خيرية أحمد وإخراج محمد فاضل (مخرج).

وتدور أحداث المسلسل حول أهم مقومات الحياة السوية المتزنة لأي إنسان وهي أن يعيش في أمن وأمان، وبدونهما يفقد المصالحة مع نفسه ومع المجتمع، ويلجأ الي الحماية من الآخرين.. حول هذه الفكرة تدور أحداث المسلسل التليفزيوني 'لدواعي أمنية'..

المسلسل تدور أحداثه في إطار سياسي اجتماعي وفكرته جديدة علي الدراما التليفزيونية، حيث يناقش قضية هامة تتركز علي فقدان العدل، الذي يعقبه فقدان الأمن والأمان، ويتولد العنف والإرهاب والظلم. وما ينطبق علي الافراد والبشر ينطبق علي المجتمعات والدول.

ويضيف المؤلف: يمثل بطل الحلقات فريد الجوهري رمزا للنفوذ والثروة، والسلطة فهو عاشق للنجاح ولا يرضي عنه بديلا. ووصل الي هذا الوضع الاجتماعي علي اشلاء جثث ضحاياه، ورغم كل هذا لم يجرمه القانون ولم يقتص لضحاياه، فتولد عندهم كراهية لهذه الشخصية وأصبح مهددا بالقتل. ولدواعيه الأمنية أحاط نفسه بجيوش من البشر لحمايته وعدم الوصول اليه.

كما يناقش المسلسل في إطاره الدرامي عددا من القضايا الهامة منها: الثأر في الصعيد، وتربية الأبناء بشكل خاطيء، ورفض الآباء لفكرة التطور والتغير التي تحدث للأبناء.

المصادر

مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2002
مسلسلات كمال الشناوي

لدواعي أمنية (مسلسل)


Dansul Soarelui: Călușarii este un film românesc din 2017 regizat de Corneliu Gheorghiță.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2017 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2017
Filme documentare românești

Dansul Soarelui: Călușarii


La Kip Keino Classic est un meeting international d'athlétisme qui se déroule une fois par an au Kasarani Stadium de Nairobi, au Kenya. Cette compétition, créée en 2020, est l'une des étapes du World Athletics Continental Tour. Le meeting porte le nom du multiple médaillé olympique Kipchoge Keino.

Records du meeting

Liens externes
 Site officiel

Événement sportif international au Kenya
Événement sportif à Nairobi
Meeting World Athletics

Kip Keino Classic


Karen Schmeer (* 20. Februar 1970 in Portland, Oregon; † 29. Januar 2010 in New York City) war eine US-amerikanische Filmeditorin.

Leben
Schmeer wurde am 20. Februar 1970 in Portland, Oregon geboren. Sie war die Tochter von Michael Schmeer und Eleanor Dubois, sowie Enkelin des Fotografen Ray Atkeson. Nach ihrem Schulabschluss an der Lincoln High School in Portland 1988, begann sie ein Studium an der Boston University Anthropologie, welches sie 1992 mit einem Bachelor abschloss. Nachdem sie in ihrer Jugend bereits als Ticketverkäuferin in einem Kino gearbeitet hatte, war ihr zweiter Job im Filmgeschäft ein unbezahltes Praktikum bei dem Dokumentarfilmer Errol Morris, wo sie für die Recherche verantwortlich war.

Am 29. Januar 2010 wollte sie kurz vor 20 Uhr Ortszeit an der 90th Street den Broadway überqueren und wurde dabei vom Fluchtfahrzeug eines Raubüberfalls, das von der Polizei verfolgt wurde, überfahren. Sie verstarb noch auf dem Transport ins St. Luke's-Roosevelt Hospital Center. Der Fahrer wurde festgenommen und das New York City Police Department gab später an, dass während der Verfolgung einige Fehler passiert seien.

Filmografie (Auswahl)
 1997: Schnell, billig und außer Kontrolle (Fast, Cheap and Out of Control)
 2003: The Fog of War (The Fog of War: Eleven Lessons from the Life of Robert S. McNamara)
 2005: Sketches of Frank Gehry
 2011: Zug um Zug in den Wahnsinn (Bobby Fischer Against the World)

Weblinks

 karenschmeer.com

Einzelnachweise

Filmeditor
US-Amerikaner
Geboren 1970
Gestorben 2010
Frau

Karen Schmeer


لورينت كروكي ( في مونتيبيليارد)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع وحاليا يعمل مساعدا لمدرب نادي الدرجة الوطنية كروا سافوا الفرنسي منذ 2006 .

لعب كروكي في أندية سوشو (1982-1992) بوردو (1992-1997) سوشو بالإعارة (1994-1995) كارليسل يونايتد الإنجليزي (1997) .

تولى كروكي تدريب أندية بلانكويفورت، كريتيل (2001-2002) ، سانت ميدارد، بويتيفين (2004-2005) إنتينت (2005-2006) .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مونتبليار
رياضيون فرنسيون مغتربون في إسكتلندا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فرنسيون مغتربون في سويسرا
رياضيون فرنسيون من أصل إيطالي
رياضيون من دوبس
فرنسيون من أصل إيطالي
لاعبو الدوري الإسكتلندي لكرة القدم
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بوردو
لاعبو سوشو
لاعبو كارلايل يونايتد
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم من بورغوني- فرانش كومتيه
لاعبو نادي دندي
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي إنتينت
مدربو نادي كريتيل
مدربو نادي ميلوز
مواليد 1964
مواليد في مونتبليار

لورينت كروكي


Kohei Tomita (født 9. juni 1996) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kyoto Sanga FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kohei Tomita


Ros (, ) er en biflod til Dnepr i Vinnitsja, Kyiv og Tjerkasy oblast i Ukraine. Ros er 346 km lang og har et afvandingsareal på 12.600 km². Middelvandføringen er 22,5 m³/s 60 km fra udmundingen i Dnepr.

Ros' løb

Kilden til Ros er nær landsbyen Ordyntsi (Pohrebysjtjensk rajon, Vinnitsja oblast). Den gennemsnitlige bredde af flodlejet i midten er 50 m og floddalen er 3 km bred. Ros løb passerer krystallinske bjergarter hvor dalen indsnævres til 10-15 m og har en række strømfald. Tilstrømningen består fortrinsvis af smeltevand og om sommeren er Ros lavvandet.

Ved grænsen mellem Vinnitsja og Kyiv oblast er middelvandføringen 2,99 m³/s; oven for bifloden Rastavitsy: 11.10 m³/s; ovenfor Bila Tserkva: 16.50 m³/s; nedenfor Bila Tserkva: 17.90 m³/s; ved grænsen mellem Kyiv og Tjerkasy oblast: 22,80 m³/s; nved udmundingen i Dnepr er middelvandføringen 28.40 m³/s.

Navn og historisk betydning

Ifølge nogle antinormandiske historikere er navnet på floden Ros oprindelsen til betegnelsen Rus-folket og indirekte navnet "Rusland". Bredden af Ros var bosætningsområde for Poljanerne en af de oprindelige folkestammer i Kijevriget.

Under Kievriget blev der bygget en række fæstninger langs den nordlige bred af Ros, blandt andet ved Bila Tserkva, hvor "Tjornyje klobuki" (tyrkisk seminormadiske stammer) forsvarede den sydlige grænse mod steppenomadernes angreb.

Bifloder

Ros har et antal bifloder, de vigtigste er:

Ros rekreative potentiale og økonomisk anvendelse af

I Bila Tserkva på den venstre bred af Ros ligger parken "Alexandria", der tidligere tilhørte den polske adelsslægt Branicki. I 1960'erne-90'erne var Ros i Bila Tserkva et kendt rekreativt område med rent, klart vand og kurbade, der tiltrak ferierende fra hele Sovjetunionen.

Ros er sejlbar 60 km opstrøms fra udmundingen i Dnepr.

Byer ved Ros

Forurening

Ros er i dag en økologisk katastrofe. Dæmninger og reservoirer, anlagt på hele Ros, har øget fordampningen samtidigt med at vandudnyttelsen har reduceret vandføringen væsentligt. På grund af øget fosfatudledning og mangelende rensningsanlæg har der været en massiv fremvækst af blågrønalger. Flodens vandstand er faldet til 1 meter omkring Bila Tserkva. I tørre perioder falder vandstanden yderligere til kritisk lave værdier, der forhindrer turbinerne i vandkraftværker på floden i at virke. Privatejede vandkraftværkers ulovlige tilbagholdelse af vand har ført til iltsvind, fiskeægs død og reducering fiskebestanden. Floden har mistet evnen til at rense sig selv. Som et resultat er sigtbarheden i Ros' vand, der før var klart til bunden, ikke over 20-30 cm.

Referencer

Eksterne henvisninger

Bifloder til Dnepr
Floder i Vinnytska oblast
Floder i Kyiv oblast
Floder i Tjerkasy oblast

Ros


| fæðingardagur  = 27. apríl 1984
| fæðingarstaður =
| dauðadagur     =
| dauðastaður    = ,
| orsök_dauða    =
| verðlaun       =
| þekkt_fyrir    =
| stjórnmálaflokkur =
| starf          = Kvikmyndaleikstjóri,handritshöfundur
| trú            =
| maki           =
| börn           =
| foreldrar      =
| undirskrift    =
}}

Erlingur Óttar Thoroddsen (f. 27. apríl 1984) er íslenskur kvikmyndaleikstjóri og handritshöfundur. Erlingur Óttar útskrifaðist með MFA-gráðu í kvikmyndaleikstjórn frá Columbia-háskóla (Columbia University) í New York árið 2013.

Kvikmyndir

 Child Eater (2016)
 Rökkur (2017)

Tilvísanir

Tenglar

Íslenskir kvikmyndaleikstjórar
Fólk fætt árið 1984

Erlingur Óttar Thoroddsen


John Crook ist der Name folgender Personen:

* John Crook (Zoologe) (1930–2011), britischer Verhaltensforscher
 John Anthony Crook (1921–2007), britischer Althistoriker

John Crook


روبيرتو كولومبو  (مواليد 24 أغسطس 1974 في منزا - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى بولونيا الإيطالي منذ 2006 في مركز حارس مرمى .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم من مونزا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من مونزا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو بولونيا
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو كالياري
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو مونزا
لاعبو نابولي
لاعبو نادي بادوفا
لاعبو نادي تريستينا
مواليد 1974
مواليد 1975
مواليد في مونزا
لاعبو سان مارينو كالشيو
لاعبو كرة قدم من لومبارديا

روبيرتو كولومبو


Manuel Piñeiro Losada veya takma adıyla Barbarroja (İspanyolca: "kızıl sakal"; 14 Mart 1934 – 11 Mart 1998)  Küba Devrimi'ne katılan ve Küba  Haberalma Teşkilatı'nın (İspanyolca: Dirección General de Inteligencia) başına ilk olarak geçen devrimci ve siyasetçidir. Matanzas'da doğan Piñeiro, Columbia Üniversitesi'ndeki işletme öğrenimi bırakarak 1959 Küba Devrimi'ne katılmıştır.

Piñeiro 1961-1964 yılları arasında Küba Haberalma Teşkilatı'nı yönetmiştir. Daha sonra 1964-1968 arasında devlet güvenlik örgütlenmesinden sorumlu İçişleri Bakan yardımcılığında bulunmuştur. Küba Haberalma Teşkilatı'nın Sovyetler tarafından tekrar yapılandırılması üzerine görevinden olan Piñeiro aynı teşkilatın Latin Amerika masasının başına geçirilmiştir.

1998 yılında Havana'da bir araba kazasında ölmüştür.

Kaynakça

1934 doğumlular
1998 yılında ölenler
Kübalı devrimciler
Resim aranan siyasetçiler
Trafik kazasında ölen siyasetçiler

Manuel Piñeiro


Per Mertesacker (fæddur 29. september 1984 í Hannover) er fyrrum þýskur Knattspyrnumaður og starfar nú sem unglingaþjálfari hjá enska félaginu Arsenal.

Per Mertesacker spilaði frá 2003 til 2006 fyrir þýska félagið Hannover 96, frá 2006 til 2011 lék hann fyrir Werder Bremenog frá 2011 til 2018 fyri enska félagið Arsenal. Síðan 2018 hefur hann þjálfað hjá U23 ára liði Arsenal , "Arsenal Academy".

Á árunum 2004 til 2014 spilaði hann fyrir Þýska landsliðið.

Tilvísanir
Almenna heimasíða , permertesacker.de

Heimildir

Mertesacker, Per
Fólk fætt árið 1984

Per Mertesacker


El carpintero andino (Colaptes rupicola), también conocido como pitío del norte es una especie de pájaro carpintero de América del Sur.

Hábitat
Se encuentra en pastizales, matorrales y bosques de Polylepis en altitudes de 2,000-5,000 metros (6,600-16,000 pies) en los Andes del sur del Ecuador hasta el norte de Chile y el noroeste de Argentina.

Taxonomía
Junto con a Colaptes campestris y Geocolaptes olivaceus, son los únicos pájaros carpintero en gran parte terrestre.

Referencias

Enlaces externos

 Andean Flicker videos on the Internet Bird Collection
 Andean Flicker photo gallery VIREO
 Photo-High Res; Article borderland-tours
 Aves de Chile: Andean Flicker - Description and photos

rupicola
Aves de los Andes
Animales descritos en 1840
Taxones descritos por Alcide d'Orbigny

Colaptes rupicola


Jermak Timofeevitsj (, ; født 1532, død 6. august 1585), var en kosak-leder og udforsker af Sibirien. Hans udforsking af Sibirien markerede begyndelsen på Ruslands ekspansion mod denne region og dens kolonisation..

I 1558 modtog Stroganov-familien sin første bevilling for kolonisering af "det righoldige område langs floden Kama", og i 1574 også for landområder over Uralbjergene langs floderne Tura og Tobol. De fik også tilladelse til at bygge flere forter langs floderne Ob og Irtysj. Omkring 1577 hyrede Stroganoverne kosak-lederen Jermak for at beskytte sine landområder mod angreb fra den sibirske khan Kutsjum.

I 1579 eller 1581 begyndte Jermak sin rejse ind i Sibirien. Efter nogen få sejre over khanens arme, slog Jermaks folk Kutsjums hovedstyrke ved slaget ved Tsjuvasjneset, et tre dage langt slag (23. -25. oktober 1582) ved bredden af Irtysj. Resterne af khanens armé trak sig tilbage til stepperne. Den 26. oktober erobrede Jermak Qashliq, hovedstaden i Sibir-khanatet, 17 km fra byen Tobolsk). Kutsjum havde fortsat nok styrker til at kæmpe imod, og angreb pludselig Jermak midt om natten den 6. august 1585, og dræbte størstedelen af hans folk. Jermak blev såret og prøvede at svømme over floden Wagaj (Irtysj' biflod), men druknede under vægten af sin egen ringbrynje. Resterne af Jermaks styrker, under M. Mestsjerjaks kommando, trak sig tilbage fra Qashliq.

Jermaks udforsking af Sibirien er gengivet i de såkaldte Sibir-krøniker. Hans liv og død har været genstand for talrige russiske sange, bøger og malerier siden 1500-tallet.

Eksterne henvisninger

 Jermak Timofejevitsj

Noter

Kosakker

Jermak Timofeevitj


Brod u boci kratkometražni je igrani film u režiji Karla Gagulića u suradnji s Udrugom Blank, Apolos Produkcijom i Playbox Produkcijom. Film prikazuje lika Nou s tragedijom iz prošlosti koja ga i dalje proganja.

U glavnim ulogoma pojavljuju se Roko Klišmanić (Noa), Lukas Crvelin (Borna), Paula Gagić (Luna), Paula Omerbegović (Nika), dok se u sporednim ulogama pojavljuju Mia Melcher (razrednica), Nataša Dangubić (majka Marina), Darko Janeš (profesor Šivak), Franko Jakovčević (Ante), Jakov Kulić (Roko), Borna Kurolt (Toma), Elma Tomć (Lara), Val Ivan Klašterka (Lukas), Mark Fejer (Nikola).

Na filmu je sveukupno radilo 120 ljudi, scenarij je završen u prosincu 2019., a snimanje je započelo u veljači. Film je prvi puta u javnosti prikazan 4. rujna 2020. godine na Betina Film Festivalu.

Film je prošao na razne festivale diljem Hrvatske: Betina Film Festival, Revija filmske mladeži, Four River Film Festival, Dani hrvatskog filma.

Na Reviji filmske mladeži I Four River Film Festivalu, film je odnio nagradu publike.

Zagrebačka premijera održala se 16. rujna 2020. u kinu Tuškanac, povodom 29. izdanja festivala Dani hrvatskog filma.

Hrvatski filmovi 2020-ih
Hrvatski kratki filmovi

Brod u boci (2020.)


Kosmos 2526, ruski komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Blagovijest (br. 12 L).

Lansiran je 19. travnja 2018. godine s kozmodroma Bajkonura, s mjesta 81/24. Lansiran je u geostarcionarnu orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-M/Briz-M. Orbita mu je 35568 km u perigeju i 35669 km u apogeju. Orbitni nagib mu je 0,05°. Spacetrackov kataloški broj je 43432. COSPARova oznaka je 2018-037-A. Zemlju obilazi u 1427,51 minuta. Pri lansiranju bio je mase kg.

Razgonski blok i njegov torusni tank ostali su u orbiti, blok u VHEO (visokoj), a tank je iz geotransferne vratio se u atmosferu.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Blagovest 1, 2, 3, 4 (14F149) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2526


Ramón Sergio Carranza Semprini (28 de julio de 1931 en Rosario, Santa Fe, Argentina - 28 de mayo de 2014 en Rosario, Santa Fe, Argentina) es un ex-futbolista argentino. Jugaba de delantero y su primer club fue Central Córdoba de Rosario.

Carrera

Comenzó su carrera en 1949 jugando para Central Córdoba de Rosario, en donde jugó hasta 1952. En 1953 continúa su carrera jugando para Newell's, en donde jugó hasta 1955. En 1956 se fue a Chile para transformarse en el nuevo refuerzo de Unión Española, en donde estuvo hasta 1958. En ese año se fue a España para formar parte del Granada CF, jugando para ese club hasta 1961. En ese año se pasó al RCD Espanyol, manteniéndose hasta 1964. En 1965, Ramón regresó a la Argentina para jugar en Central Córdoba de Rosario, donde se retiró.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en BDFutbol

Futbolistas de Rosario
Futbolistas del Club Atlético Central Córdoba (Rosario)
Futbolistas del Club Atlético Newell's Old Boys
Futbolistas de Unión Española en los años 1950
Futbolistas del Granada Club de Fútbol en los años 1950
Futbolistas del Granada Club de Fútbol en los años 1960
Futbolistas del Real Club Deportivo Espanyol en los años 1960

Ramón Carranza


Dark Souls (jap.  Dāku Souru) ist ein Fantasy-Computer-Rollenspiel des japanischen Entwicklers FromSoftware. Es wurde 2011 für die Konsolen PlayStation 3 und Xbox 360 veröffentlicht; eine Windows-Version erschien im August 2012. Im Mai 2018 kamen Versionen für PlayStation 4 und Xbox One als Dark Souls: Remastered auf den Markt. Im Oktober desselben Jahres erschien das Remaster auch für Nintendo Switch. Das Spiel gilt als geistiger Nachfolger von Demon's Souls desselben Entwicklers.

Handlung
Im Gegensatz zu den meisten anderen Videospielen besitzt Dark Souls eine wenig straff erzählte Handlung, sondern fordert den Spieler auf, die Geschichte der Spielwelt und die Bedeutung ihrer und seiner Handlungen selbst herauszufinden. Kleine Hintergrundgeschichten und Informationen rund um die Spielwelt und ihre Bewohner werden durch Beschreibungen von Gegenständen oder kurze Dialoge mit NPCs erzählt. Das Spiel lässt bewusst viele Details offen, sodass der Spieler angeregt wird, eigene Schlüsse aus den Handlungsfragmenten zu ziehen.

Vorgeschichte
Die Welt von Dark Souls bestand lange Zeit vor Einsetzen der Spielhandlung nur aus einer grauen Einöde. Erst durch das unerklärte Aufkommen von Feuer und den darin enthaltenen Seelen entstanden humanoide Lebensformen, welche mit der Kraft von vier Fürstenseelen die Welt kultivieren konnten (Zeitalter des Feuers). Ab diesem Zeitpunkt unterteilt die Handlung die Humanoiden grob in normale Menschen und Herrscher. Wichtigste Personen sind der Herrscher Fürst Gwyn (Gründer und Erbauer der Spielwelt Lordran) und der Verstohlene Zwerg, welcher die Dunkle Seele einst im Feuer fand und zunächst keine Rolle zu spielen scheint.

Spielhandlung
Der Titel spielt in dem Königreich Lordran, das vom Fluch der Untoten heimgesucht wird. Der Spieler startet selbst als Untoter und erwacht im Asyl der Untoten in einer Kerkerzelle. Ihm wird bei der Flucht geholfen und er kann somit nach Lordran reisen. Nun ist es die Aufgabe des Spielers, die beiden Glocken der Erweckung zu läuten, um mehr über den Fluch, der auf der Welt liegt, zu erfahren.

Der Fluch der Untoten erlaubt es dem Spieler, zwar an Leuchtfeuern nach dem Tod wiederaufzuerstehen, jedoch hat der Fluch fast alle Menschen in Lordran in vernunftlose, aggressive Wesen verwandelt, welche Hüllen genannt werden und keine Menschlichkeit mehr in sich tragen. Nach dem Läuten der beiden Glocken wird dem Spieler von der Schlange Königssucher Frampt erklärt, dass die Ursache des Fluches das Erlöschen des Urfeuers ist und somit das Ende des Zeitalters des Feuers einzuläuten droht. Fürst Gwyn opferte einst sein Leben als Nahrung für das Urfeuer, damit sein Zeitalter des Feuers fortbestehen kann. Um es Gwyn gleichzutun und die Welt vor dem Fluch zu retten, muss der Spieler das Herrschergefäß finden, mit den vier Fürstenseelen füllen und Gwyn im Kampf besiegen.

Eine weitere Schlange, Dunkelschleicher Kaathe, erzählt jedoch einen anderen Hergang der vergangenen Ereignisse: Das Ende von Gwyns Zeitalter des Feuers ist notwendig, damit das Zeitalter der Dunkelheit/Menschen eingeläutet werden kann. Der Spieler sowie alle Menschen sind Nachfahren des Verstohlenen Zwerges, welche einen Teil der dunklen Seele in sich tragen (Menschlichkeit). Gwyn, in Furcht um sein Erbe, versuchte, diesen Ausgang der Ereignisse durch sein Opfer zu verhindern.

Inwieweit man von beiden Schlangen getäuscht wird, bleibt ungeklärt. Nachdem Fürst Gwyn am Ursprung des Feuers besiegt wurde, kann der Spieler entweder das Gebiet verlassen, woraufhin er das Zeitalter der Dunkelheit einläutet und von den Schlangen zum Fürst der Untoten gekrönt wird, oder das letzte Leuchtfeuer entzünden und das Zeitalter des Feuers zu verlängern.

Spielprinzip
Zu Beginn des Spiels erstellt der Spieler einen Charakter, dessen Aussehen und Geschlecht er anpassen kann. Außerdem wählt er aus den Charakterklassen Krieger, Ritter, Vagabund, Dieb, Bandit, Jäger, Zauberer, Pyromant, Kleriker und Bettler seine Spielfigur aus. Dabei unterscheiden sich die Klassen allerdings nur durch die Startausrüstung des Spielers und teilweise bereits zur Klasse passend investierte Talentpunkte. Da der Spieler bei der Verbesserung seiner Talente freie Auswahl hat, kann er sich auch im Nachhinein noch umentscheiden und so seine eigene Spielweise finden. Größere Bedeutung kann das ebenfalls zu wählende "Geschenk" haben, das sich der Spieler aussuchen kann. Während einige der Geschenke einfache Verbrauchsgegenstände sind, die anfangs einen kleinen Vorteil verleihen, besteht u. a. auch die Möglichkeit, den "Generalschlüssel" zu wählen, durch den viele Türen im Spiel gleich zu Spielbeginn geöffnet werden und somit erhebliche Abkürzungen genutzt werden können. Dies ist allerdings besonders für Anfänger nicht ratsam, da so sehr fortgeschrittene Gebiete zugänglich werden, die unerfahrene Spieler überfordern können.

Die Spielwelt von Dark Souls ist offen und besteht aus teilweise miteinander verbundenen Arealen. Der Spieler kämpft sich durch eine Vielzahl von Gegnern und trifft auf einige Bossgegner. Dabei erhält er für jedes besiegte Monster Seelen, die sowohl zum Steigern von Talenten, als auch als Zahlungsmittel bei Händlern dienen. Außerdem liegen überall in der Welt verstreut Gegenstände wie Waffen, Rüstungen oder Verbrauchsgegenstände wie Bomben und Wurfmesser. Es gibt allerdings keine Heilgegenstände, sondern nur "Estus-Flakons", von denen der Spieler eine vorgegebene Anzahl zur Verfügung hat. An einigen Stellen trifft der Spieler auch auf NPCs, die kurze Dialoge führen, ihm Fähigkeiten beibringen oder Gegenstände verkaufen.

Überall in der Spielwelt befinden sich Leuchtfeuer, die nach Aktivierung als Rücksetzpunkte beim Tod des Spielers dienen, die Estus-Flakons wieder auffüllen und es dem Spieler erlauben, von Monstern erhaltene Seelen in Talentpunkte zu investieren und später auch Waffen aufzuwerten oder zu reparieren. Bei Nutzung eines Leuchtfeuers werden die meisten Gegner (jedoch keine Bossgegner) wieder lebendig; dies auch, wenn der Spieler durch Tod an ein Leuchtfeuer zurückkehren muss. Außerdem verliert der Spieler alle gesammelten, jedoch noch nicht ausgegebenen Seelen und diese bleiben als grüne Wolke an der Position seines Todes zurück. Er hat anschließend die Möglichkeit, sie wieder aufzusammeln, indem er ohne einen weiteren Tod zu ihnen gelangt. Stirbt er allerdings auf dem Weg dorthin erneut, sind die Seelen verloren.

Ein weiteres Element des Spielprinzips von Dark Souls ist die sogenannte Menschlichkeit. Mit ihr kann sich der Spieler an einem Leuchtfeuer bis zu seinem nächsten Ableben in einen Menschen zurückverwandeln. Nur in menschlicher Form können einige der Online-Features des Spiels genutzt werden. So können andere Spieler in seine Welt eindringen und ihn zu einem PvP-Kampf zwingen. Im Gegenzug hat er auch die Möglichkeit, verbündete Spieler durch am Boden platzierte Runen in seine Welt einzuladen, die ihn dann beim Kampf unterstützen können. Unabhängig davon, ob der Spieler menschlich ist, kann er außerdem Nachrichten lesen, die andere Spieler für ihn in der Welt hinterlassen haben. Dabei können die Nachrichten aus vorgegebenen Satzfragmenten zusammengesetzt werden, sodass keine Sprachbarriere zwischen Spielern entstehen kann. Außerdem besteht die Möglichkeit, Nachrichten zu bewerten, um so z. B. andere Spieler vor falschen Informationen zu schützen.

Entwicklung
Das Spiel erschien ursprünglich nur für Konsolen. Auf Kundennachfragen im offiziellen Forum des Publishers Bandai Namco deutete ein Mitarbeiter des Unternehmens die Möglichkeit einer Portierung an, sofern eine ausreichende Unterstützung spürbar sei. Dies führte zu einer Onlinepetition, die innerhalb weniger Tage mehrere zehntausend Unterstützer fand und nach Aussage desselben Mitarbeiters auch auf Führungsebene des Publishers Aufmerksamkeit erregt habe. Im April 2012 kündigte Bandai Namco schließlich eine PC-Version mit zusätzlichen Inhalten unter dem Titel Dark Souls: Prepare to Die Edition an. Als einen der Gründe gab From Softwares Creative Director Hidetaka Miyazaki die hohe Nachfrage nach einer PC-Version an.

Während die Prepare-to-Die-Edition für den PC bereits neue Gegner und Gebiete beinhaltet, wurde der Zusatzinhalt auch für die Xbox 360 sowie die PlayStation 3 bestätigt. Der DLC trägt den Namen Artorias of the Abyss und erschien am 26. Oktober 2012. Neben neuen Bossen, Feinden, PVP-Arena und Online-Spielersuche-System bietet die Erweiterung auch zusätzliche Waffen sowie Rüstungen.

Rezeption

Das Spiel erhielt sehr gute bis herausragende Kritiken und wurde teils als bestes Spiel aller Zeiten bezeichnet.

Ein Bericht der Wochenzeitung Die Zeit bezeichnete Dark Souls als ein Spiel, das sich nicht an die breite Masse richte, sondern an eine "eng definierte und leidensfähige Zielgruppe", die ihre Befriedigung aus dem Bewältigen besonders schwieriger Aufgaben ziehe.

Gemäß Geschäftsbericht von Bandai Namco hatte sich das Spiel bis März 2012 rund 1,19 Millionen Mal in den Vereinigten Staaten und Europa verkauft. Bis April 2013 steigerte sich der Absatz auf weltweit 2,37 Millionen Exemplare.

GameStar lobt die schöne Spielwelt und das präzise und durchdachte Kampfsystem, welches sich mit Gamepad gut steuern ließe. An der PC-Version werden die Begrenzung der Bildfrequenz auf maximal 30 Frames pro Sekunde, eine native Bildauflösung von nur 1024 × 720 und eine katastrophale Maus- und Tastatursteuerung, bei der der Mauszeiger ständig im Bild ist, kritisiert. Auch gäbe es immer wieder Framerateeinbrüche.

Nachfolger
Der Nachfolger Dark Souls II wurde Mitte März 2014 für die beiden Konsolen PlayStation 3 und Xbox 360 veröffentlicht, die Windows-Version wurde am 25. April des Jahres veröffentlicht.

Der dritte Teil der Serie, Dark Souls III, wurde offiziell auf der Electronic Entertainment Expo (E3) 2015 in Los Angeles für das Frühjahr 2016 angekündigt und erschien im April des Jahres in Deutschland. Mit dem dritten Teil wurde die Serie abgeschlossen.

Weblinks

Einzelnachweise

Computerspiel 2011
Action-Rollenspiel
PlayStation-3-Spiel
Xbox-360-Spiel
Windows-Spiel
Nintendo-Switch-Spiel
PlayStation-4-Spiel
Xbox-One-Spiel
Soulslike
Fantasy-Computerspiel

Dark Souls


Kombucha er gæret, let sprudlende sødlig sort eller grøn te med angiveligt sunde egenskaber. Kombucha er te gæret ved en "symbiotisk 'koloni' af bakterier og gær" (SCOBY). De faktiske bidrag fra mikrobielle populationer i SCOBY-kulturer varierer, men gærkomponenten omfatter generelt Saccharomyces (en probiotisk svamp) og andre arter samt en bakteriel komponent, der næsten altid indeholder Gluconacetobacter xylinus, som bidrager til at oxidere gær-produceret alkohol til eddikesyre og andre syrer.

Drikkens geografiske oprindelse og etymologi  er usikker. Historisk set har kombucha været hjemmebrygget eller lokalt brygget, men i slutningen af 1990'erne begyndte man at kunne købe kombucha i butikker i Nordamerika.

Kombucha er på kinesisk kendt som chájūn (茶菌), på japansk som kōcha-kinoko (紅茶キノコ), på koreansk som hongchabeoseotcha (홍차버섯차) og på russisk som tjajnij grib (чайный гриб). Disse navne oversættes ordret til "te- svamp".

Drikken hævdes at have sundhedsmæssige fordele, men der savnes evidens til støtte for påstanden. Der er flere dokumenterede tilfælde af alvorlige bivirkninger som dødsfald, der er relateret til kombucha-drikke, muligvis fra forurening i forbindelse med hjemmeproduktion. Da der mest er tale om ikke understøttede helbredsfordele af kombucha-te, opvejer det ikke de sundhedsrisici, der er kendskab til - og derfor kan det ikke anbefales til terapeutisk brug.

Sundhedspåstande
Kombucha har været markedsført med påstande om, at det kan behandle en lang række sygdomme som AIDS, kræft og diabetes, og at det skulle have andre positive virkninger som stimulering af immunforsvaret, øget libido og evnen til at give den naturlige farve tilbage til gråt hår. Men bevis for gavnlige virkninger på mennesker ved brug af kombucha mangler.

I en systematisk gennemgang fra 2003 betegnede Edzard Ernst kombucha som et "ekstremt eksempel" på en utraditionel løsning, på grund af den store forskel mellem de usandsynlige og brede sundhedspåstande, som mangler bevis, samt risikoen for skadelige præparater der ofte findes i kombucha. Ernst konkluderede, at den ikke-underbyggede liste over terapeutiske fordele ikke opvejer de risici, der er kendskab til, og at kombucha ikke bør anbefales til terapeutisk brug.

References

Alternativ behandling
Mykologi
Toksikologi
Te

Kombucha


Det Socialdemokratiske Parti (, PS) er et socialdemokratisk politisk parti i Andorra.

Referencer

Eksterne henvisninger

Andorras politik
Politiske partier

Socialdemokratiske Parti (Andorra)


Crkva sv. Filipa Nerija nalazi se u Splitu, na adresi Poljana Grgura Ninskog 1.

Opis
Izgrađena je  godine prema projektu mletačkog vojnog arhitekta Francesca Melchiorija iz Vicenze, na mjestu starije crkve iz 1680. posvećene istom zaštitniku.

Jednobrodna građevina s malim bočnim kapelama, izdignutom kapelom glavnog oltara i sakristijom na južnoj strani nalazi se sjeverno od katedrale, uz antičku ulicu Decumanus. Od umjetnina se izdvaja drveno raspelo, slika "Sv. Frane Asiški" koja se pripisuje radionici mletačkog slikara Bernarda Strozzija, a danas nalazi u Nadbiskupskoj palači, "Bogorodica s Djetetom" iz 1607., rad Baldassarea D'Anne iz Venecije, te ciklus slika u svetištu koje je Antonio Garzadori iz Vicenze napravio 1679. za stariju crkvu.

Zaštita
Pod oznakom Z-3425 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština.

Izvori

Vanjske poveznice

Filip Neri
Filip Neri, Split

Crkva sv. Filipa Nerija u Splitu


في الفضاء الإقليدي، يكون جسم ما محدبا إذا كانت القطعة المستقيمة الواصلة بين كل نقطتين من الجسم تقع بكاملها ضمن حدود الجسم.

على سبيل المثال، يعتبر المكعب محدباً، بينما شكل الهلال غير محدب.

انظر أيضا
 دالة محدبة,
 انغلاق محدب,
 مجموعة مقعرة,

مراجع

وصلات خارجية
 قراءات في المجموعات المحدبة, notes by Niels Lauritzen, في جامعة آرهوس, مارس 2010.

تحليل رياضي
تحليل محدب
هندسة محدبة

مجموعة محدبة


Velika nagrada 70. obljetnice je automobilistička utrka Formule 1 jedinstvenog naziva koja se prvi i jedini put održala 2020. godine na stazi Silverstone povodom 70. obljetnice obilježavanja utrka svjetskog prvenstva Formule 1. Utrka je uvrštena naknadno u kalendar tijekom 2020. godine, nakon niza otkazivanja drugih utrka zbog pandemije koronavirusa. FIA je stoga odlučila da će se po dvije utrke u sezoni voziti na stazi Silverstone i Red Bull Ring. Pošto je prva utrka nosila službeni naziv Velika nagrada Velike Britanije, čelnici FIA-e su odlučili da će drugoj utrci na istoj stazi dati naziv Velika nagrada 70. obljetnice povodom spomenute obljetnice.

Pobjednici

Utrka Formule 1 2020.
Tjedan dana nakon Velike nagrade Velike Britanije 2020., održala se jedina Velika nagrada 70. obljetnice (Emirates Formula 1 70th Anniversary Grand Prix 2020) na stazi Silverstone. Trkači vikend vožen je od 7. do 9. kolovoza, a vodeći u poretku vozača uoči utrke je bio Lewis Hamilton s trideset bodova prednosti ispred Valtterija Bottasa, te trideset i šest bodova prednosti ispred Maxa Verstappena. U poretku konstruktora Mercedes je imao 146 bodova, odnosno 68 bodova više od drugoplasirane Red Bull-Honde, te 95 bodova više od trećeplasiranog McLaren-Renaulta. Uoči utrke stigla je vijest da je FIA kaznila Racing Point s 400 000 eura kazne i oduzimanjem 15 konstruktorskih bodova, nakon što je prihvatila Renaultov protest, te nemogućnost dokazivanja Racing Pointa da je dizajn usisnika za hlađenje stražnjih kočnica njihov, a ne kopija Mercedesovog dizajna iz 2019.

Nakon što su Mercedesovi vozači bili najbrži na sva tri slobodna treninga, iznenađenja nije bilo ni u kvalifikacijama. Valtteri Bottas je uspio za samo šest stotinki postaviti najbrže vrijeme ispred svog momčadskog kolege, Lewisa Hamiltona. Nico Hülkenberg odvozio je sjajan krug te došao do treće pozicije, dok se iza njega našao Max Verstappen. Valtteri Bottas uspio je obraniti najbolju startnu poziciju ispred Lewisa Hamiltona, dok je iza njih sjajan start imao Max Verstappen koji se uspio probiti ispred Nice Hülkenberga. Priliku za prolazak Hülkenberga pokušao je iskoristiti i Daniel Ricciardo, no to ga je na kraju koštalo gubitka pozicije od Lancea Strolla. Sebastian Vettel sam se izvrtio u prvom zavoju, a sreća je bila što ga nitko nije pogodio, iako je bilo vrlo blizu tome. Lando Norris je napredovao dvije pozicije, a isto toliko je na startu izgubio Charles Leclerc. Hamilton je pokušao napasti Bottasa u Brooklandsu, no Finac se obranio.

Velika potrošnja guma bila je vidljiva već nakon nekoliko krugova. Alex Albon i Pierre Gasly otišli su po nove gume već u sedmom i osmom krugu. Mercedes se mučio u vrućim uvjetima i na mekšim komponentama Pirellijevih guma te nisu imali ništa od ogromne kvalifikacijske prednosti od jedne sekunde ispred Red Bulla, a Verstappen je sjajno iskoristio Red Bullovu odluku da startaju na hard gumama i ignorirao upute trkaćeg inženjera da uspori kad je sustigao Mercedese u prvoj dionici. Verstappen je do 12. kruga uspio smanjiti zaostatak za Hamiltonom na manje od sekunde, a Mercedesi su nekoliko krugova kasnije po prvi put otišli u boks – Bottas u 14., a Hamilton u 15. krugu. Verstappen je prvu promjenu guma odradio u 27. krugu, a na stazu se vratio ispred Hamiltona i tik iza Bottasa. Nizozemac nije dugo oklijevao – već u Brooklandsu kreće u napad, a na izlazu iz Luffielda s vanjske strane dovršava pretjecanje nad Bottasom i prelazi u vodstvo utrke. Par krugova kasnije stigla je mu je poruka iz boksa da zaboravi na čuvanje guma i jednostavno pritišće koliko god mu gume to dopuštaju.

Oko 30. kruga većina je vozača krenula na drugu promjenu guma, a najduže je čekao Hamilton. Verstappenu je u 41. krugu javljeno da pritisne Hamiltona, za slučaj da Britanac planira ostati na stazi do kraja utrke, no u 42. krugu prvak ipak odlazi u boks po novi hard. Na stazu se vratio iza Bottasa i sjajnog Leclerca koji je s jednim zaustavljanjem držao četvrto mjesto s ogromnom prednošću u odnosu na ostale. Obojicu je prošao bez većih problema do 50. kruga, usput postavivši najbrži krug utrke. Leclerc je sjajno održao gume i ostao na četvrtom mjestu s jednom promjenom guma, dok je Albon dva kruga prije kraja prestigao Strolla. Stroll i Hülkenberg završili su šesti i sedmi za Racing Point iako su do pretkraj utrke držali peto i šesto mjesto, a Hülkenberga su pozvali na kasnu promjenu guma zbog koje je izgubio mjesto od momčadskog kolege Strolla. Esteban Ocon je imao dobru utrku nakon starta na hard gumama s 14. mjesta uz samo jedno zaustavljanje u boksu, a Francuz je završio osmi ispred Norrisa u McLarenu i Daniila Kvjata u AlphaTauriju koji je pobijedio momčadskog kolegu Gaslyja iako je startao devet mjesta iza njega. Vettel je završio tek 12. za Ferrari, a Carlos Sainz je imao razočaravajuću utrku za McLaren koju je završio na 13. mjestu.

Verstappen ostvario je prvu pobjedu ove sezone i prvu Red Bullovu na Silverstoneu nakon osam godina, a Hamilton je završio drugi nakon i izjednačio rekord Michaela Schumachera osvojivši 155. postolje u F1 karijeri. Verstappenu je ovo bila deveta pobjeda u Formuli 1 i prva nakon prošlogodišnje VN Brazila, a ujedno i 35. pobjedničko postolje.

Izvor

70. obljetnica

Velika nagrada 70. obljetnice


الإشارة المتقطعة هي إشارة على فترات متباعدة، وربما تكون إشارة بسيطة مستمرة الوقت. ولكن على عكس الإشارة المستمرة تكون الإشارة المتقطعة غير مرتبطة بدالة الزمن، وتكون في كميات متقطعة، وكل كمية منفصلة تسمى قيمة معينة، ويتم استخدام هذه الإشارة في الأجهزة الالكترونية الحديثة وذلك من أجل تفادى التشويش الذي يحدث من الإشارة المستمرة.

و تتيح الإشارة المتطقعة نقل أكثر من إشارة على نفس القناة، بحيث تشغل كل إشارة حيزاً من الزمن، مما يتيح استغلال قنوات النقل الاستغلال الأمثل، ولكن كي لا تفقد كل إشارة معلوماتها ينبغي أن نتأكد أن النقاط التي تحتويها الإشارة كافية لفهم الإشارة فمثلا لو كانت الإشارة صوتية ينبغي ان نتأكد من أن عينات الإشارة التي معنا كافية لفهم الصوت، ومن ثم يتم دمج أكثر من إشارة على نفس القناة عن طريق الmultiplixing
فيكون لكل إشارة حيزاً من الزمن وتتكرر كل فترة معنية وتلك الفترة ثابتة ومخصصة للإشارات المختلفة على نفس القناة,
مثلا:
A B C A B C A B C A B C A B C A B C A B C
عندنا 3 إشارات على نفس القناة وهي A،B،C ، فيتم الحصول على إحداها بعمل فلتر يكون بمثابة بوابة لعبور إحداهاو ذلك فقط بحجب الباقي.
من ضمن مميزات الأشارة المتقطعة : ميزة التوفير في طاقة الإشارة المرسلة، فهي ليست مستمرة على جميع نقط الزمن بل عند نقاط معينة فقط.

الإشارات الرقمية
الإشارة الرقمية هي إشارة متقطعة تأخذ قيم منفصلة فقط. وتشتق نموذجيا من قيم.

الإشارات الرقمية الشائعة تتمثل في 8 بيت (256 مستوى), 16 بيت (65.635 مستوى), 32 بيت (4.3 مليار مستوى)، وهكذا، أي رقم حقيقي ممكن وليس فقط ذو الاس اثنان.
عدد المستويات = 2^س
س:عدد البيت
و القيم التي يمكن أن تأخذها = 2^س - 1، ونطرح الواحد لان أول قيمة تأخذها هي 0.

و تتميز الإشارات الرقمية عن المتقطعة في مقاومتها للشوشرة في القيم، فهي قيم محددة سلفاً. فتكون القيم في الداوئر الرقمية مثلاً: إما/أو (0 فولت - 5 فولت) فلو حدث ان أصبحت (عوضا عن 0 فولت 2 فولت) أو(بدلا من 5فولت أصبحت 3 فولت) بسبب الشوشرة الموجودة في الوسط العازل، سيتمكّن المستقبل من معرفة القيمة الصحيحة للإشارة المرسلة، وهذه الميزة لم تكن موجودة في الإشارة التماثليّة(المستمرّة) لأن بإمكانها ان تأخذ أي قيمة فولتية.

و اختصارا:
الإشارة المستمرة(التماثليّة): هي مستمرة على كل من الزمن والقيمة أي ان لها قيمة في أي لحظة زمنية وعند كل لحظة زمنية تستطيع أن تأخذ أي قيمة.
أمّا الإشارة المُتَقطّعة(الرقميّة): فهي متقطعة على محور الزمن بحيث تتغيّر قيمها عند نقاط زمنية معنية فقط وليس بشكل مستمر. (فهي متطقعة على محوري الزمن والقيمة).

مراجع

اتصالات
الزمن في العلم
أنظمة حركية
إلكترونيات

إشارة متقطعة


Paul Dutron, mai cunoscut sub pseudonimul Paul Guers, () a fost un actor francez de teatru, cinema și televiziune.

Biografie
Paul Guers a urmat studii la Conservatorul național superior de artă dramatică din Paris (promoția 1953). A făcut parte din trupa teatrului Comédie-Française între 1953 și 1956, unde a interpretat roluri de june prim. În 1955 a obținut unul dintre rolurile principale în filmul La Tour de Nesle, regizat de Abel Gance, care l-a făcut cunoscut publicului larg.

A devenit în anii 1950 un actor popular, a apărut în filmul Marie-Octobre al lui Julien Duvivier alături de alte vedete și a interpretat rolul masculin principal în La Fille aux yeux d'or, alături de Marie Laforêt. În 1963 a fost protagonistul dipticului Kali Yug, déesse de la vengeance / Le Mystère du temple hindou, un film italian de aventuri exotice în două părți. După anii 1960 cariera lui în cinema a intrat în declin, iar aparițiile sale pe marele ecran au devenit foarte rare. El s-a întors atunci la teatru și a jucat, de asemenea, roluri în filmele și serialele de televiziune. A devenit cunoscut prin rolurile din filme și seriale de televiziune precum Les Charmes de l'été, Au bon beurre, Les Yeux d'Hélène sau Caracatița.

La 28 noiembrie 2016 Paul Guers și soția sa, scriitoarea Marie-Josèphe Guers, au fost găsiți morți în casa lor. Autopsia a evidențiat că actorul de comedie, care urma un tratament dificil pentru cancer, a murit între 16 și 19 noiembrie, iar soția lui a murit ulterior; concluzia anchetei a fost că Paul Guers a murit de moarte naturală, iar soția lui s-a sinucis mai târziu.

Viața privată
Paul Guers este tatăl actriței Olivia Dutron și a lui Laurent Dutron.

El a fost căsătorit succesiv cu actrița Rolande Ségur (din 1953 până în 1956), mama Oliviei Dutron, cu Françoise Brion (din 1958 până în 1963), cu actrița Karin Petersen, (din 1969 până în 1982), mama lui Laurent Dutron, și cu scriitoarea Marie‑Josèphe Legros (din 1983 până în 2016).

Filmografie

Filme de cinema

 1954 : Sophie et le Crime, regie: Pierre Gaspard-Huit
 1955 : Les Chiffonniers de Emmaüs, regie: Robert Darène
 1955 : La Tour de Nesle, regie: Abel Gance
 1956 : Les Collégiennes, regie: André Hunebelle
 1958 : Sous la terreur (A Tale of Two Cities), regie: Ralph Thomas
 1958 : Marie-Octobre, regie: Julien Duvivier
 1959 : J'irai cracher sur vos tombes, regie: Michel Gast
 1959 : La Belle et l'Empereur (Die Schöne Lügnerin), regie: Axel von Ambesser
 1960 : Au voleur, regie: Ralph Habib : Serge, alias contele Fornari
 1960 : L'Eau à la bouche, regie: Jacques Doniol-Valcroze
 1960 : Une gueule comme la mienne, regia Frédéric Dard : Paul Roy
 1961 : Mourir de amour sau La Mort a les yeux bleus, regia Dany Fog
 1961 : La Fille aux yeux de or, regia Jean-Gabriel Albicocco
 1962 : Pariziencele (Les Parisiennes), regia Marc Allégret
 1962 : Le crime ne paie pas, regia Gérard Oury
 1963 : La Baie des Anges, regie: Jacques Demy
 1963 : Kali Yug, déesse de la vengeance, regie: Mario Camerini
 1963 : Le Mystère du temple hindou, regie: Mario Camerini
 1963 : La rimpatriata, regie: Damiano Damiani
 1964 : Dragostea mea (Amore mio), regia Raffaello Matarazzo
 1964 : Le Bluffeur, regie: Sergio Gobbi
 1964 : La Fugue (La fuga), regie: Paolo Spinola
 1965 : La Traite des blanches, regie: Georges Combret
 1967 : La Malédiction de Belphégor, regie: Georges Combret
 1968 : Un épais manteau de sang, regie: José Benazeraf
 1969 : Delphine, regie: Éric Le Hung
 1972 : Flash Love, regie: Jean-Marie Pontiac (Max Kalifa)
 1972 : Le Feu aux lèvres, regie: Pierre Kalfon
 1974 : Pourvu qu'on ait l'ivresse
 1975 : Les Noces de porcelaine, regie: Roger Coggio
 1976 : Blondy, regie: Sergio Gobbi
 1977 : Libertés sexuelles
 1979 : Domnișoarele din Wilko, regie: Andrzej Wajda
 1984 : Notre Histoire, regie: Bertrand Blier
 1988 : Trois places pour le 26, regie: Jacques Demy
 1994 : Le Parfum de Yvonne, regie: Patrice Leconte
 1994 : L'Affaire, regie: Sergio Gobbi

Filme de televiziune

 1956 : Eugénie Grandet, regie: Maurice Cazeneuve : Charles Grandet
 1963 : Le Maître, regie: Ballantrae, regie: Abder Isker : Henry
 1969 : Candice, ce n'est pas sérieux, serial TV, regie: Lazare Iglesis : Howard
 1973 : Le Jeune Fabre, serial TV, regie: Cécile Aubry : Daniel Fabre
 1973 : La Feuille, regie: Bétel (după romanul lui Jeanne Cressanges), serial TV, regie: Odette Collet : Jacques Dubreuil
 1973 : La Voix venue d'ailleurs, film TV, regie: Odette Collet : Pierre
 1975 : Les Charmes, regie: l'été, serial TV, regie: Robert Mazoyer : Vincent Mesmin
 1977 : Dossier Danger Immédiat, regie: Claude Barma, episodul : En verre et contre tous
 1981 : Au bon beurre, regie: Édouard Molinaro : medicul
 1982 : Marion, regie: Jean Pignol
 1983 : La Veuve rouge, regie: Édouard Molinaro
 1987 : Caracatița, serial TV : profesorul Gianfranco Laudeo
 1989 : Le Grand Secret, regie: Jacques Trébouta
 1993 : Shehaweh, miniserial, regie: Jean Beaudin
 1994 : Les Yeux d'Hélène, regie: Jean Sagols : Charles Favereau

Activitate teatrală

 1951 : Cymbeline de William Shakespeare, regie: Maurice Jacquemont, Centre dramatique de l'Ouest
 1951 : Le Soulier de satin de Paul Claudel, regie: Jean-Louis Barrault, Théâtre des Célestins
 1952 : Antoniu și Cleopatra de William Shakespeare, regie: Jean-Louis Barrault, Théâtre des Célestins
 1953 : Donogoo de Jules Romains, regie: Jean Meyer, Comédie-Française
 1953 : Cidul de Corneille, regie: Julien Bertheau, Comédie-Française
 1954 : Horace de Corneille, regie: Jean Debucourt, Comédie-Française
 1954 : La Reine morte de Henry de Montherlant, regie: Pierre Dux, Comédie-Française
 1954 : Fedra de Racine, regie: Jean-Louis Barrault, Comédie-Française
 1955 : Port-Royal de Henry de Montherlant, regie: Jean Meyer, Comédie-Française
 1955 : Aux innocents les mains pleines de André Maurois, regie: Jacques Charon, Comédie-Française
 1955 : Le Jeu de l'amour et du hasard de Marivaux, regie: Maurice Escande, Comédie-Française
 1955 : Le Pavillon des enfants de Jean Sarment, regie: Julien Bertheau
 1956 : Un caprice de Alfred de Musset, regie: Maurice Escande, Comédie-Française
 1956 : Horace de Corneille, regie: Jean Debucourt, Comédie-Française
 1956 : Polyeucte de Corneille, regie: Jean Serge, Festival Corneille Barentin
 1956 : La chatte sur un toit brûlant de Tennessee Williams, regie: Peter Brook, cu Jeanne Moreau, Théâtre Antoine
 1958 : Lucy Crown de Jean-Pierre Aumont, regie: Pierre Dux, Théâtre de Paris
 1958 : Le Bal du lieutenant Helt de Gabriel Arout, regie: Raymond Gérôme, Théâtre des Mathurins
 1959 : Dama cu camelii de Alexandre Dumas fiul, Théâtre de Paris
 1961 : Requiem pour une nonne de William Faulkner, adaptare și regie: Albert Camus, théâtre des Mathurins
 1965 : Gigi de Colette, regie: Jean-Michel Rouzière, Théâtre du Palais-Royal
 1966 : Ce soir à Samarcande de Jacques Deval, regie: Jean Piat, théâtre de Paris
 1966 : Becket ou l'Honneur de Dieu de Jean Anouilh, regie: Jean Anouilh și Roland Piétri, théâtre Montparnasse
 1967 : La Ville dont le prince est un enfant de Henry de Montherlant, regie: Jean Meyer, théâtre Michel
 1967 : Pauvre Bitos ou le Dîner de têtes de Jean Anouilh, regie: Jean Anouilh și Roland Piétri, théâtre de Paris
 1970 : La Ville dont le prince est un enfant de Henry de Montherlant, regie: Jean Meyer, théâtre des Célestins
 1971 : Le Maître de Santiago de Henry de Montherlant, regie: Jean Meyer, théâtre Montansier, théâtre des Célestins, tournée Herbert-Karsenty
 1973 : Le Lion en hiver de James Goldman, regie: Pierre Franck, théâtre de l'Œuvre, théâtre des Célestins
 1974 : Sodoma și Gomora de Jean Giraudoux, regie: Roland Monod, Tréteaux de France
 1976 : Les Mains sales de Jean-Paul Sartre, regie: Patrick Dréhan, théâtre des Mathurins
 1977 : Les Mains sales de Jean-Paul Sartre, regie: Daniel Gélin, théâtre des Célestins, tournée Karsenty
 1978 : Les Mains sales de Jean-Paul Sartre, regie: François Périer, tournée Baret
 1982 : Sherlock Holmes de William Gillette, regie: Michel Fagadau, théâtre de Boulogne-Billancourt
 1983 : Un grand avocat de Henry Denker, regie: Robert Hossein, théâtre Mogador

Note

Legături externe

Nașteri în 1927
Decese în 2016
Actori francezi
Decese cauzate de cancer

Paul Guers


Emi Nakajima (født 27. september 1990) er en japansk fodboldspiller. Hun har spillet for Japans kvindefodboldlandshold.

Japans fodboldlandshold

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Japan

Emi Nakajima


اللغة الجيلاكية (بالگيلكية: گيلکی) هي لغة إيرانية يتكلم بها أهل محافظة جيلان- محافظة مازندران في شمال إيران ومنها استمد اسم اللغة، وتكتب اللغة بحروف عربية، ويتحدث بها إيرانيو جيلان وأقلية في مدينة طهران، كما أن هناك نسبة كبيرة تتحدث بالجيلاكية في الولايات المتحدة الأمريكية ويتحدث بها المهاجرون. في المجمل يقدر عدد الناطقين بهذه اللغة بما بين 5 و 6 ملايين نسمة .

مراجع

لغات إيران
لغات إيرانية غربية

اللغة الجيلاكية


Vardavar ili vartavar (arm. Վարդավառ) je armenski festival, u čije dane se ljudi međosobno polijevaju vodom. Vardavar se u republici obično slavi 98 dana (14 tjedana) nakon Uskrsa. Međutim, u nekim se regijama održava u različite dane, a i tradicije se također razlikuju. U vrijeme festivala odbacuju se pravila pristojnog ponašanja. Polijevanje vodom dopušteno je bez ograničenja. Stari i mladi, poznati i nepoznati, nitko ne smije ostati suh.

Iako se smatra kršćanskom tradicijom, koja slavi Preobraženje Gospodinovo, povijest vardavara seže u poganska vremena.  Drevni festival tradicionalno je povezan s božicom Astghik, koja je bila božica vode, ljepote, ljubavi i plodnosti. Proslave povezane s ovim vjerskim obilježavanjem Astghik nazvane su "Vartavar", jer su joj Armenci ruže nudili kao proslavu (vart znači "ruža" na armenskom, a var znači "ustati"), zbog čega se slavila u vrijeme berbe.

Tijekom dana Vardavara, ljudi najrazličitijih dobnih skupina smiju strance polijevati vodom. Uobičajeno je vidjeti ljude kako izlijevaju kante vode s balkona na nesuđene ljude koji hodaju ispod njih. Festival je vrlo popularan među djecom jer se jednog dana mogu izvući izvlačeći podvale. Također je sredstvo za osvježenje u obično vrućim i suhim ljetnim danima srpnja ili krajem lipnja.

Savez klubova mladih Armenije (FYCA) svake godine organizira "Međunarodni festival Vardavar" koji je kognitivni, obrazovni i kulturni festival. Svake se godine održava u srednjovjekovnom samostanu Geghard i starom poganskom hramu Garni. Cilj festivala je predstaviti armensku nacionalnu i tradicionalnu kulturu.

Izvori

Armenija
Narodni običaji

Vardavar


Biserica Înmulțirii pâinilor și a peștilor (în ebraică כנסיית הלחם והדגים, în latină Ecclesia multiplicationis panum et piscium, în germană Brotvermehrungskirche)
este o biserică romano-catolică în Galileea, în nordul Israelului. Ea se află în vestul așezării Tabgha (Ain at-Tabgha) sau Ein Sheva (în antichitate Heptapegon), pe nord-vestul malului Mării Galileii (Lacul Kineret) și este închinată minunii Înmulțirii pâinilor și a peștilor, relatată de Evanghelia după Matei (14, 13-21), Evanghelia după Ioan (6,1-15) și în celelalte evanghelii, și pe care a înfăptuit-o, după tradiție, în acest loc, Isus din Nazaret. Lăcașul aparține prioratului benedictin din Tabgha.

Biserica a fost înființată în acest loc prin anul 350 d.Hr. și a fost distrusă parțial în jurul anului 480. Ea a fost apoi dărâmată de către perșii sasanizi în jurul anului 614.
Ruinele acestor prime biserici din secolul al IV-lea și al V-lea au fost descoperite în anul 1932 și la fața locului a fost ridicată o construcție temporară. În anii 1980-1982 a fost construită actuala biserică, în stil bizantin, mai mult sau mai puțin în perimetrul bisericilor antice. Constructorii au păstrat cu grijă distincția clară dintre ruinile edificiilor antice și clădirea modernă. Partea inferioară a zidurilor, din bazalt, aparține clădirii antice, în timp ce adaosurile moderne sunt din piatră de Ierusalim de culoare deschisă. Mozaicurile originale din veacul al V-lea, sunt din pietricele colorate, în vreme ce în secolul al XX-lea au fost adăugate mozaicuri în negru-alb.

Alăturat bisericii se află prioratul subordonat abației benedictinilor de limbă germană de la Biserica Adormirii de pe Muntele Sion din Ierusalim. De asemenea se mai află aici un centru de întâlnire între tineri cu și fără handicap, precum și de explicare a locului biblic numit Dalmanutha. În apropiere, lângă malul Mării Galileei, se află Capela Întâietății lui Petru și hanul de pelerini Tabgha.

Istoric

Prima biserică
Cea mai timpurie descriere a locului este povestirea în limba latină a călugăriței și pelerinei Egheria (Etheria, uneori Sylvia) din Galicia, și redactată în jurul anului 380.
Ea a notat că

Această primă biserică datând aproximativ din anul 352 se presupune că a fost clădită cu sprijinul evreului convertit Iosif din Tiberiada (Yossef Hakomes, "Comitele Iosif", ca 285-356) în jurul pietrei care se vedea în fața altarului. Se pare că această biserică a fost distrusă de un cutremur de pământ în anul 419.

A doua biserică
Ea a fost reclădită, apoi mărită în mare măsură  pe la anul 480, din inițiativa patriarhului Martyrios al Ierusalimului (478-486), făcând loc unei bazilici bizantine cu trei nave și cu orientarea schimbată. O parte din piatra sfântă a fost transferată la începutul absidei noii biserici, iar de o parte și de alta au fost construite camere servind drept - diakonikon - care servesc, intre altele drept vestiare, și prothesis. Biserica a fost distrusă, ca și majoritatea bisericilor din Palestina, de invazia persană sasanidă din 614, apoi de invazia arabă musulmană.

Mozaicuri

Mozaicurile pavimentului sunt cele mai vechi mozaicuri figurative ale artei creștine din Palestina găsite până astăzi și impresionează prin păstrarea unei destul de bune calități.
Culoarea pietrelor mozaicurilor este neagră, brună, roșie, galbenă și cenușie. Densitatea pietrelor diferă - înte 105-107 pietre pe decimetru pătrat între coloane, 100-105 pietre pe decimetru pătrat în transept, 23 pietre pe decimetru pătrat în nartex.
În fata altarului se află mozaicul reprezentând un coș Kalathus cu patru pâini iar de o parte și de alta a lui câte un pește.Această imagine, datând de la începutul secolului al V-lea, devenit unul din cele mai răspândite simboluri ale Țării Sfinte din lumea creștină. Alte mozaicuri datează, în mare parte, de la mijlocul secolului al IV-lea.
Cele din cele două sectoare ale transeptului înfățișează scene cu păsări acvatice în mijlocul unei vegetații de pe malul unor ape și a unor flori de lotus, de asemenea un nilometru, instrument care servea la măsurarea înălțimii apelor Nilului, precum și două edificii fortificate în fiecare din colțurile superioare ale mozaicului. Între coloanele navei sunt înfățișate animale și plante din flora și fauna Galileei.
Ele au fost executate cu pietre destul de mari, unite printr-un mortar de pietriș, cu straturi de pietre de calcar. Desenele sunt executate cu o exactitate naturalistă, dar le lipsește o dimensiunea comună a proporției.  Din acest motiv mărimea edificiilor și cea a viețuitoarelor este identică, fără
a ține seama de adâncime și perspectivă. Temele mozaicurilor sunt inspirate de descrierile Nilului și ale festivităților legate de Nil, care erau populare în arta romană și în arta primitivă bizantină din Levant în acea vreme.
Alături de biserică a fost construită și o mănăstire.
Ele au fost distruse de Sasanizi în anul 614.

Biserica nouă
Terenul locului a fost achiziționat în anul 1888 de către Misiunea catolică germană din Palestina (Deutsche Katholische Palaestinamission) care a întreprins aici săpături arheologice începând din anul 1892.
În zilele noastre locul este susținut financiar de Arhidieceza de Köln și administrat de călugări benedictini germani, ca filie a Abației Adormirii de pe Muntele Sion din Ierusalim.
Excavațiile din 1932 sub conducerea arheologilor germani, părintele E. Mader, și Alfons Maria Schneider, au dezvelit vestigiile bazilicii bizantine (cu ziduri de bazalt negru) și dușumeaua cu mozaice din secolele al IV-lea - al V-lea. Cele din anul 1936 au scos la iveală ruinele micii biserici care i-a precedat în secolul al IV-lea, adeverind descrierea Egheriei. Pentru a proteja excavațiile și mozaicurile a fost construită o biserică temporară.
În anii 1980- 1982  a fost zidită Biserica actuală după planuri respectând aspectul bazilicii bizantine originale. Ea fost construită de arhitecți care se instalaseră la Köln:Anton Goergen și Fritz Baumann.
Constructorii au menajat cu grijă distincția dintre vestigiile bisericii antice si structurile noii biserici - partea inferioara a zidurilor, făcută din bazalt aparține  vechiului edificiu; adaosurile moderne sunt, în schimb, din piatră clară de Ierusalim. Mozaicurile originale din secolul al V-lea sunt din pietre colorate, în timp ce mozaicurile in negru-alb au fost adăugate in secolul al XX-lea.

Interiorul lăcașului este relativ gol în comparație cu bisericile catolice obișnuite. Tavanul este din lemn, ca în epoca bizantină, și este luminat de două rânduri de ferestre ale claristoriului. Acest etaj se sprijină pe un rând de coloane albe cu capiteluri corintice, legate prin arcuri.
Pavimentul este acoperit de mozaicuri.În partea stângă se afla geamuri de sticlă prin care se văd temeliile unuia din zidurile primei biserici.
Altarul este situat deasupra pietrei pe care, după tradiție, Isus ar fi înfăptuit miracolul, iar deasupra altarului atârnă un lampadar, mare și simplu, din metal. În biserica sunt numai două icoane. În stânga - Madona si copilul, iar în spatele ei se află portretul lui Martyrios, ctitorul celei de-a doua biserici. În dreapta se vede portretul lui Isus, iar in spatele lui, imaginea Comitelui Iosif din Tiberiada, care ,se crede, că a donat pentru zidirea prime biserici.

În partea din față a bisericii a fost reconstituit atrium - pridvorul ei. El este pătrat și înconjurat de o colonadă pe toate cele patru laturi. Colonada adiacentă intrării în biserică servea în epoca bizantină drept pronaos (nartex). În centrul pridvorului se afla o curte neacoperită, având în centru un răzor înconjurat cu piatră în care a fost plantat un măslin. Lângă răzor se găsește un bazin cu pești, alimentat de o făntână sub formă de șapte pești, simbol al celor șapte izvoare ale Heptapegonului (Ein Sheva, Tabgha). În afara bisericii se afla o cristelniță în formă de cruce, adusă de la o biserica de lângă Hebron, datând, după estimări, din secolul al V-lea. În apropiere se află o mănăstire benedictină germană cu camere pentru pelerini.

Planul
Biserica are un plan bazilical, cu o navă centrală și nave colaterale cu transept și cu o absidă în fund. Sub altar se află piatra - găsită în timpul unor excavații - care este venerată ca aceea pe care Isus a înfăptuit minunea înmulțirii pâinilor.

Alte vestigii antice
In biserică se pot remarca și alte vestigii antice, precum piatra de temelie la stânga intrării în atrium, pavimentul de bazalt, precum și părți din friza  absidei. Temeliile bisericii originale din secolul al V-lea, sunt vizibile sub un geam de sticlă în dreapta altarului.
Izvoarele baptismale inițiale se află în pridvorul bisericii.

Incendierea bisericii în 2015

La 27 aprilie 2014 biserica a fost profanată de militanți evrei de extremă dreapta, la câteva săptămâni înaintea vizitei papei Francisc în Israel. La 17 iunie 2015 ea a fost incendiată de tineri fanatici evrei de aceeași orientare, care au lăsat și un graffiti dușmănos pe zid, citat din rugăciunea Aleinu leshabeah - "Fie stârpiți idolii". Pridvorul din stânga, poarta, și alte câteva sectoare ale sanctuarului au ars, în schimb nava bisericii nu a suferit daune. Un călugăr și o voluntară au fost ușor răniți. Focul a fost stins de pompieri. Împotriva a doi tineri au fost emise acte de acuzare.
Actele de vandalism au fost condamnate de conducerea Israelului și de opinia publică din țară. Premierul Benjamin Netanyahu a afirmat după incendierea bisericii că incidentul respectiv "reprezintă un atac asupra noastră a tuturor. Libertatea credinței în Israel este un element fundamental al valorilor noastre și este ancorată în lege. Cei răspunzători pentru acest act atroce vor fi aduși în fața judecății. Ura și intoleranța nu au ce căuta în societatea noastră."

Restaurarea bisericii a costat circa 1.200.000 euro, din care 370.000 au fost donați de guvernul israelian, iar restul a provenit din numeroase alte donații. Biserica a fost reinaugurată la 12 februarie 2017 în prezența președintelui Israelului, Reuven Rivlin, a arhiepiscopului de Köln, cardinalul Rainer Maria Woelki și a altor demnitari religioși creștini, a ambasadorului Germaniei în Israel, Clemens von Goetze, a șefului spiritual al druzilor din Israel, Muaffak Tarif, a unor donatori catolici, a președintelui Consiliului local al Văii Iordanului, Idan Grinbaum, și a rabinului Alon Goshen Gottstein din Anglia, care a activat pentru a ajuta la restaurarea lăcașului. Pe una din ușile bisericii au rămas urme de fum, care au fost lăsate în semn de amintire a incendierii.

În anul 2017 unul din incendiatorii bisericii a fost condamnat de tribunalul districtual din Nazaret la 4 ani închisoare, 2 ani închisoare cu suspendare și 50.000 shekeli amendă.

Lectură suplimentară
Giuliano Valdes (text),Paolo  Giambone, Garo Nalbandian, Alessandro  Saragosa, Zeev Radovan (fotografii)- Pământul lui Iisus (traducere: Alexandrina Popescu) - Golden Book, Bonechi & Steimatzki,Florența 1998 p.54-57
 Alfons Maria Schneider: Die Brotvermehrungskirche von et-Tabgha am See Gennesaret und ihre Mosaiken. Collectana Hierosolymitana, Veröffentlichungen des orientalischen Instituts der Görresgesellschaft 4, Paderborn 1934.

Legături externe

saitul ghidului ecumenic Sacred Destinations
saitul benedictin Dormition - Biserica Înmulțirii din Tabgha 2010 Dormitio Abtei auf dem Berg Zion
imagini
Stephen Craft Goranson The Joseph of Tiberias episode in Epiphanius:studies in Jewish and Christian relations , dissertation for PhD , dept.of Religion, Duke University, 1990
despre redeschiderea bisericii în "Times of Israel"

Note

Mănăstiri benedictine
Biserici romano-catolice din Israel


Transylvania Twist este un film american din 1989 regizat de Jim Wynorski. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Steve Altman, Teri Copley, Ace Mask, Howard Morris, Jay Robinson, Angus Scrimm și Robert Vaughn. Este un film de comedie realizat ca o parodie a unor filme de groază.

Inițial lansat de Concord Production Inc., filmul este distribuit   home video de Metro-Goldwyn-Mayer. În acest film Angus Scrimm reinterpretează rolul   "Tall Man" din seria de filme Phantasm, ca o parodie. Umorul filmului este cel mai adesea declarat a fi în stilul filmului Avionul buclucaș! sau în cel al comediilor lui Mel Brooks. Ocazional filmul trece de al patrulea perete atunci când personajele se uită în aparatul de înregistrat și afirmă "Mă aflu în filmul greșit". Titlul filmului este preluat dintr-un vers al cântecului  din 1962 "Monster Mash" de Bobby Pickett.

Prezentare

Distribuție
Robert Vaughn: Lord Byron Orlock
Teri Copley: Marissa Orlock
Steve Altman: Dexter Ward
Ace Mask: Victor Von Helsing
Angus Scrimm: Stefen
Steve Franken: Hans Hoff
Vinette Cecelia: Laverne
Monique Gabrielle: Patty (Patricia)
Howard Morris: Marinas Orlock
Jay Robinson: Uncle Ephram
Lenny Juliano: Maxie Fields
Joe Lerer: Hans Downe
Clement von Franckenstein: Hans Hoff
R.J. Robertson: Hans Phull
Arthur Roberts: Hans N. Fritz
Toni Naples: Maxine
Frazer Smith: Slick Lambert
Becky LeBeau: Rita
Stu Nahan: Sports Announcer
Jack Behr: Direttore
Kelli Maroney: Hannah
Michael Chieffo: Ed Norton Look-Alike
Jon Locke: Mr. Sweeney
Magda Harout: Peasant Woman
Deanna Lund: Insegnante
Brinke Stevens: Betty Lou
Harriet Harris: Granny
Michael Vlastas: James Vasvolakas
Art Hern: Willoughby
Dean Jones: Pinhead (menționat ca Dean C. Jones)

Filme parodiate
Filmele care sunt parodiate în acest film sunt:
 Coșmar pe Strada Ulmilor: personajul Freddy Krueger cu mănușă briceag Swiss Army.
 Casablanca: replica "Tu vorbești cu mine, nimeni altcineva de aici să nu vorbească cu mine".  (Șoferul de taxi)
 Exorcistul: scena cu ședința de spiritism, inclusiv scuipatul cu un lichid verde din gură.
 Seria de filme Vineri 13: personajul  Jason Voorhees.
 Palatul bântuit: scena cu invocarea 'Evil One'.
  Seria Hellraiser: persoanjul Pinhead.
 Horror of Dracula: când se întâlnește cu fiicele, Van Helsing se uită la sângele de pe gura unui vampir, iar Byron gonește o vampiriță de pe victima acesteia.
 It Conquered the World: creatura 'Evil One'.
 Noaptea morților vii: replica "Da, sunt morți - totul este dat peste cap."
 Fantasma: personajul 'Tall Man' cu Angus Scrimm parodiindu-și propriul rol.
 Șoferul de taxi: comentariile taximetristului.
 Franciza Masacrul din Texas : personajul  Leatherface.
 Teroarea: imagini de arhivă cu Boris Karloff.

Note

Legături externe

 New York Times 'Transylvania Twist' production credits

Vezi și

Filme din 1989
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Jim Wynorski
Filme Concorde Pictures
Filme parodii americane
Filme de comedie din anii 1980
Filme de groază din anii 1980
Parodii
Filme MGM

Transylvania Twist


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 15. April 2020 wieder und enthält 12 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Heimbuchenthal

|}

Heimathen

|}

Höllhammer

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Heimbuchenthal

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Heimbuchenthal
!

Liste der Baudenkmäler in Heimbuchenthal


Cayo Ratónhttp://www.tutiempo.net/Tierra/Cuba/Cayo-Raton-CU035089.html es el nombre que recibe una isla del Océano Atlántico que se ubica en las coordenadas geográficas  en los alrededores de la Bahía de la Mulata y que pertenece a la República de Cuba, en las Antillas Mayores. Administrativamente hace parte de la Provincia de Pinar del Río en el extremo occidental de la principal isla de Cuba.

Referencias

Véase también
 Geografía de Cuba
 Geografía de América

Enlaces externos
 Mapa de Localización

Archipiélagos e islas de Cuba

Cayo Ratón


Araucaria rulei er tegund af barrtrjám sem vex í Nýju-Kaledóníu. Það verður um 30 m hátt. Það vex gjarnan í jarðvegi með háu nikkelgildi.

Tilvísanir

Araucaria rulei


Vinterbader er en dokumentarfilm instrueret af Kenneth Sorento Dichmann efter eget manuskript.

Handling
Kroppen af en ældre kvinde tegnes mod februarlysets refleksion i havets iskolde vand. På bare tæer løber hun henad en tilsneet badebro for at tage sig det daglige vinterbad. Temperaturen i havet er -1 grad. "Uanset årstid eller vejr er det nødvendigt for mig hver dag at lugte vandet, føle vinden, høre mågerne, og mærke saltet i huden", fortæller Else Høyby. De daglige badeture vækker minder fra et langt liv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004
Dokumentarfilm fra Danmark

Vinterbader (film)


Álvaro Guevara Reimers (, à Valparaíso, Chili - , à Aix-en-Provence, France) est un peintre, basé à Londres et vaguement associé au groupe de Bloomsbury.

Biographie
Guevara quitte le Chili en 1909 et arrive à Londres le  janvier 1910. Il fréquente le Bradford Technical College, étudiant le commerce du tissu, mais passe également deux ans à étudier secrètement au Bradford College of Art. Après avoir échoué à ses examens universitaires techniques, il va à Slade de 1913 à 1916 et a une exposition personnelle aux ateliers Omega.

Il épouse Meraud Guinness (1904-1993), peintre et membre de la famille Guinness, et s'installe en France. Il meurt à Aix-en-Provence le 16 octobre 1951.

Références

 Galerie Tate
 Latin parmi les lions - Alvaro Guevara de Diana Holman-Hunt (1974, Michael Joseph)
 Meraud Guinness Guevara, ma Mère d'Alladine Guevara (2007, Rocher)

Liens externes

Peintre chilien du XXe siècle
Étudiant de l'University College de Londres
Étudiant de l'université de Bradford
Décès en octobre 1951
Naissance en juillet 1894
Décès à 57 ans

Alvaro Guevara


أرنيا (Αρναία) هي مدينة في هالكيديكي في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1929 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

أماكن مأهولة في خالكيذيكي

أرنايا


Store of Infinity este o colecție de povestiri științifico-fantastice de Robert Sheckley din 1960. A fost publicată de Bantam Books.

Conține povestirile:
 "The Prize of Peril"
 "The Humours" (prima dată publicată ca "Join Now" de Finn O'Donnevan)
 "Triplication"
 "The Minimum Man"
 "If the Red Slayer"
 "The Store of the Worlds" (cunoscută și ca  "World of Heart's Desire")
 "The Gun Without a Bang"
 "The Deaths of Ben Baxter"

Referințe și note

Legături externe

Cărți din 1960
Colecții de povestiri științifico-fantastice
Povestiri americane
Colecții de povestiri de Robert Sheckley
1960 în științifico-fantastic

Store of Infinity


Flushing Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Flushing Township (Michigan)
 Flushing Township (Ohio)

Flushing Township