A primeira temporada da série de televisão dramática estadounidense Chicago P.D. foi encomendada em 10 de maio de 2013 pela NBC, estreou em 8 de janeiro de 2014 e foi finalizada em 21 de maio de 2014, contando com 15 episódios. A temporada foi produzida pela Universal Television em associação com a Wolf Entertainment, com Dick Wolf, Matt Olmstead, Derek Haas, Peter Jankowski, Danielle Gelber e Joe Chappelle como produtores executivos. A temporada foi ao ar na temporada de transmissão de 2013-14 às noites de quarta-feira às 22h00, horário do leste dos EUA.

A primeira temporada estrela Jason Beghe como Sargento Henry "Hank" Voight, Jon Seda como Detetive Antonio Dawson, Sophia Bush como Detetive Erin Lindsay, Jesse Lee Soffer como Detetive Jay Halstead, Patrick John Flueger como Oficial Adam Ruzek, Marina Squerciati como Oficial Kim Burgess, LaRoyce Hawkins como Oficial Kevin Atwater, Archie Kao como Oficial Sheldon Jin e Elias Koteas como Detetive Alvin Olinsky.

A temporada terminou com uma audiência média de de 8.04 milhões de telespectadores e ficou classificada em 50.º lugar na audiência total e classificada em 55.º no grupo demográfico de 18 a 49 anos.

Elenco e personagens

Principal
 Jason Beghe como Sargento Henry "Hank" Voight
 Jon Seda como Detetive Antonio Dawson
 Sophia Bush como Detetive Erin Lindsay
 Jesse Lee Soffer como Detetive Jay Halstead
 Patrick John Flueger como Oficial Adam Ruzek
 Marina Squerciati como Oficial Kim Burgess
 LaRoyce Hawkins como Oficial Kevin Atwater
 Archie Kao como Oficial Sheldon Jin
 Elias Koteas como Detetive Alvin Olinsky

Recorrente
 Amy Morton como Sargento Trudy Platt
 Robert Wisdom como Comandante Ron Perry
 Kurt Naebig como Tenente Bruce Belden
 America Olivo como Laura Dawson
 Josh Segarra como Justin Voight
 Robin Weigert como Erica Gradishar
 Emily Peterson como Wendy
 Stella Maeve como Nadia Decotis
 Alina Jenine Taber como Lexi Olinsky
 David Aron Damane como Maurice Owens
 Gabriel Ellis como Gustav Munoz
 Ian Bohen como Sargento Edwin Stillwell
 Sydney Tamiia Poitier como Detetive Mia Sumner
 Arturo Del Puerto como Andres "Pulpo" Diaz
 Matthew Sherbach como Lonnie Rodiger
 Don Forston como Phil Rodiger
 Billy Wirth como Charlie Pugliese

Crossover
 Taylor Kinney como Tenente Kelly Severide ()
 Monica Raymund como Paramédica Gabriela Dawson ()
 Lauren German como Paramédica Leslie Shay ()
 David Eigenberg como Bombeiro Christopher Herrmann ()
 Charlie Barnett como Bombeiro Peter Mills ()
 Yuri Sardarov como Bombeiro Brian "Otis" Zvonecek ()
 Jesse Spencer como Tenente Matthew Casey ()
 Eamonn Walker como Chefe de Batalhão Wallace Boden ()
 Joe Minoso como Bombeiro Joe Cruz ()
 Ice-T como Detetive Odafin "Fin" Tutuola ()
 Kelli Giddish como Detetive Amanda Rollins ()

Episódios

Produção

Desenvolvimento
Em 27 de março de 2013, foi relatado que a NBC estava considerando planos para um spin-off de Chicago Fire. Deadline revelou que o spin-off proposto envolveria o Departamento de Polícia de Chicago, e seria criado e produzido por Dick Wolf, Derek Haas, Michael Brandt e Matt Olmstead. Em 10 de maio de 2013, a NBC deu ordem de produção ao spin-off proposto, agora intitulado Chicago P.D., para a programação de televisão da rede dos Estados Unidos de 2013-14.

Em 31 de janeiro de 2014, a NBC encomendou dois episódios adicionais de Chicago P.D., elevando o número total de episódios da primeira temporada para quinze.

Crossover

Um crossover entre os dois shows de Chicago foi ao ar em 29 e 30 de abril de 2014, retratando uma explosão que une os departamentos de bombeiros e polícia.

O produtor executivo, Dick Wolf que co-escreveu a história para ambas as partes, afirmou que sua inspiração para o crossover veio do Atentado de Oklahoma City e Atentado à Maratona de Boston de 2013. O episódio de Fire foi filmado no final de fevereiro de 2014, enquanto o episódio de P.D. foi filmado no início de março de 2014; as filmagens ocorreram em torno de Chicago, Illinois, incluindo na antiga torre Sears em Homan Square e no Cinespace Film Studios Chicago. Wolf declarou "Como nosso país passou por tragédias como essa, são os socorristas que sempre dão o tom e sempre começam a nos unir novamente, e eu quero realmente examinar isso agora que temos esses dois shows com os bombeiros e a polícia."

Casting
Tania Raymonde foi escalada para a série planejada como uma oficial chamada Nicole. Kelly Blatz, o ator principal de Aaron Stone do Disney XD, também foi escalado como um jovem, mas experiente oficial Elam. Scott Eastwood foi definido para retratar o oficial Jim Barnes. Eastwood também co-estrelou com Tania Raymonde em Texas Chainsaw 3D. Melissa Sagemiller retrataria o detetive Willhite, um membro da Unidade de Inteligência do Departamento de Polícia de Chicago. LaRoyce Hawkins, no papel do oficial Kevin Atwater, foi o único ator da área de Chicago originalmente escalado em maio. Esses personagens seriam introduzidos nos penúltimos episódios da primeira temporada de Chicago Fire.

A personagem de Sagemiller foi descartada após sua participação inicial em Chicago Fire no primeiro episódio de Chicago PD. Jesse Lee Soffer, que já teve um papel recorrente em Chicago Fire como o policial disfarçado Jay Halstead, foi adicionado ao elenco principal em seu lugar. Jason Beghe foi escalado como Sargento da Unidade de Inteligência Hank Voight e Jon Seda faria o papel do Detetive da Unidade de Inteligência Antonio Dawson. Patrick Flueger e a estrela de One Tree Hill, Sophia Bush, se juntaram ao elenco como o oficial Adam Ruzek e a detetive Erin Lindsay, respectivamente. Marina Squerciati se juntou ao elenco no papel de oficial Kim Burgess. Elias Koteas tornou-se um membro do elenco principal e interpretaria o detetive da unidade de inteligência Alvin Olinsky. Archie Kao foi anunciado mais tarde para interpretar Sheldon Jin, um especialista em tecnologia que trabalha com a Unidade de Inteligência. Stella Maeve foi escalada para o papel recorrente de interpretar Nadia, uma bela acompanhante de 18 anos que é viciada em heroína e passa por uma retirada muito difícil. Tanto Eastwood quanto Raymonde, assim como Sagemiller, deixaram a série e não fariam mais parte do elenco principal do programa. Sydney Tamiia Poitier foi a estrela convidada em cinco episódios como um detetive, que poderia aparecer também na série original, Chicago Fire.

Recepção

Resposta da crítica
O crossover com Chicago P.D. recebeu críticas mistas a positivas. Ao revisar "A Dark Day", Lisa Casas, da Screen Spy, disse que a explosão é o tipo de coisa vista em filmes, não na televisão de tela pequena, mas depois afirmou que "'A Dark Day' deveria fazer as coisas rolarem, mas em vez disso decepciona. Todo o potencial daquela explosão inicial ficou preto, se deteriorando em um monte de histórias confusas, muitas para nos importarmos com todas elas." Casas também revisou a segunda parte e chamou o episódio de o melhor da temporada até agora, observando que o episódio de P.D. foi muito melhor do que o episódio Fire dizendo que Fire tinha muitas histórias e um elenco muito grande, enquanto P.D. se concentrava em duas histórias centrais com um elenco menor. Matt Carter do CarterMatt revisou ambas as partes do crossover afirmando que o episódio de Fire era algo normalmente visto em um final de temporada e que era terrível e triunfante ao mesmo tempo. Carter então afirmou que o episódio de P.D. consertou um desastre que não parecia poder ser consertado.

Audiência

Nota

Lançamento em DVD

Temporadas de Chicago P.D.
Temporadas de séries de televisão de 2014

Chicago P.D. (1.ª temporada)


Žene u Trećem Reichu su prema doktrini nacističke stranke bile u velikoj mjeri isključene iz političkog života države. Iako je u dokumentima nacističke stranke stajalo kako žene ne bi smjele biti dio stranke, odnosno ne bi smjele postati dio izvršne vlasti stranke ni bili kojeg administrativnog komiteta, postojao je određen broj žena koji se uspješno učlanio u NSDAP i aktivno sudjelovao u politici. Nacistička doktrina uzdizala je kult i ličnost njemačkih muškaraca, naglašavajući njihovu borbenu sposobnost i bratstvo koje se po njima samo moglo razvijati među muškarcima.

Ženama su nacisti prvenstveno namijenili ulogu vjerne supruge i majke te su isključivane sa svih položaja u kojima su se trebale donositi odluke (prvenstveno političke i akademske sfere). Nacistički model žene nije uključivao osobnu karijeru, već samo odgoj djece i održavanje kućanstva. Nacističke doktrine potiskivanja žena iz javnog života slijedile su konzervativne stavove koji proizlaze još iz doba Njemačkog Carstva. Žene koje su se uspješno učlanile u nacističku stranku bile su članice ženskog odjela NSDAP-a, tj. Lige njemačkih djevojaka ("Bund Deutscher Mädel").

Veliki broj restrikcija uklonjen je nakon što je počeo rat zbog toga što je Hitleru trebalo dodatno ljudstvo. Najpoznatije nacističke žene bile su Magda Goebbels, Leni Riefenstahl, Hanna Reitsch i druge.

Žene su veliku ulogu imale u nacističkim koncentracijskim logorima te kao medicinske sestre na bojištu. Mali dio žena odlučio se pridružiti pokretu otpora, a velik dio njih je tijekom rata ubijen (pr. Libertas Schulze-Boysen, Sophie Scholl i druge).

Odnos prema ženama do početka rata
Kada je Adolf Hitler posao kancelar ženama su ograničena mnoga prava koja su im u prijašnjim režimima bila garantirana. Većina Hitlerovih glasača bili su muškarci, a žene koje su izašle na izbore u manjem su se broju odlučile podržati NSDAP.

Tijekom 1935. godine, Hitler je održao govor na nacističkom ženskom kongresu te rekao:

Zabilježeni su slučajevi kada se NSDAP koristio ženama kako bi putem njih doveo njihove muževe ili partnere u stranku. Nacisti su oštro kritizirali Weimarski režim koji je ženama dao jednaka prava kao i muškarcima. Smatrali su da je bio prožet utjecajem Židova te da je bio feminiziran i tolerirao homoseksualnost.

1937. godine Heinrich Himmler je napisao:

Idealna žena

Idealna žena je po mišljenju Adolfa Hitlera trebala biti rasno čista, fizički snažna i trebala je udovoljiti kriterije koje je postavio njemački car Vilim II., njemački car - (njem. "Kinder, Küche, Kirche" (Djeca, kuhinja, crkva). 1934. godine Hermann Goering sažeto je odgovorio kako će se buduća žena ponašati. Izjavio je: "Uzmi lonac, lopaticu za smeće i metlu te se udaj za muškarca". 1933. Magda Goebbels, supruga Josepha Goebbelsa izjavila je: "Njemačka žene isključene su iz tri profesije: vojske, kao i svugdje u svijetu, vlade i pravosuđa. Ako njemačka djevojka mora birati između braka i karijere, uvijek se treba udati jer je to najbolja opcija za žene".

Ženama je u Trećem Reichu bilo strogo zabranjeno šminkanje te se od njih očekivao određeni stupanj skromnosti, tj. umjerenosti. 1933. godine žensko krilo Njemačke fronte rada propisalo je kako će iz organizacije biti isključena svaka žena koja nosi šminku, koja puši u hotelima, kafićima ili na ulici. Njemicama su se tolerirale aktivnosti poput bavljenja glazbom, ručnim radom ili gimnastikom. Bilo kakav ekplicitni oblik izražavanja seksualnosti bio je zabranjen (osim ako nije u reproduktivne svrhe), a neudane, tj. žene bez partnera smatrale su se anti-socijalne. Žene se poticalo da rađaju više djece, pa je tako u Rechu postojala posebna medalja koja se dodjeljivala ženama koje su rodile više od četiri djeteta (njem. Ehrenkreuz der Deutschen Mutter; dosl. prev. Križ časti njemačke majke). Abortus je bio strogo zabranjen, a od 1943. godine donesen je zakon u kojem je predviđena smrtna kazna za infanticid.

Stroga disciplina i uniformirani okviri

Obrazovanje djevojaka nije zanemareno te su dječaci i djevojčice kroz osnovno i srednje obrazovanje prolazili iste programe te usvajali iste temeljne osnove. Djevojkama je bilo zabranjeno pohađanje fakulteta. Od 1935. godine morale su odrađivati šest mjeseci volonterskog rada za nacističku organizaciju rada (njem. Reichsarbeitsdienst). Adolf Hitler je 1942. godine rekao kako sve škole u Reichu moraju obrazovati "dječake i djevojčice svih klasa", odnosno da moraju "prihvaćati svu mladež Reicha". Obrazovni priručnik tog doba propisivao je stvari koje svaka djevojčica mora poznavati, a to su bili: datum i mjesto rođenja Führera, sposobnost da prepričaju njegov život, sposobnost prepričavanje povijesti nacističkog pokreta, Sturmabteilunga i Hitlerjugenda te poznavanje živućih Führerovih suradnika. Također se tražilo poznavanje zemljopisa Njemačke te poznavanje točaka Versajskog sporazuma.

Od žena se posebno tražilo da izbjegavaju ljubavne veze i brakove s nearijevcima te da na takav način očuvaju čistoću arijske rase. Tijekom rata nacisti su mnogo pažnje posvetili podizanju "svijesti o rasnoj pripadnosti" kako bi mlade Njemice izbjegavale seksualne i intimne veze sa stranim radnicima (ratni zarobljenici, prisilni radnici i sl.) koji su boravili u Reichu. Žene koje prekrše upute o rasnoj čistoći paradirale bi ulicama gradova, obrijala bi im se sva kosa s glave te bi oko vrata nosile plakat koji bi pružao uvid u detalje "zločina" kojeg je počinila. Osuđene žene bile bi poslane u koncentracijske logore.

Politička edukacija žena provodila se kroz posebne škole koje su se zvale Napola (njem.  Nationalpolitische Anstalten). Jedna takva škola izgrađena je 1939. u Beču te je tri godine kasnije jedna izgrađena u Luxembourgu. Svrha institucija bila je školovanje mladih djevojaka za kadrovsko popunjavanje ženskih ogranaka nacističkih organizacija. Nacisti nikad nisu planirali ni željeli uključiti žene unutar političkog sustava, stoga je ovaj tip obrazovanja bio iznimka u kojem je sudjelovao iznimno mali broj žena.

1934. godine osnovala je Liga njemačkih djevojaka (njem. Bund Deutscher Mädel). Mlade djevojke su unutar Lige vježbale i učile određene vještina koje bi ih osposobile za obavljanje određenog posla (socijalni rad, obrada vrta, čišćenje, kuhanje i sl.). Srijedom navečer sve su njemačke djevojke od 15 do 20 godine imale tzv. kućne zabave na kojima bi se diskutiralo o njemačkoj kulturi i umjetnosti. Jedan ljetni tjedan bio je rezerviran za održavanje ljetnog kampa, unutar Njemačke ili u inozemstvu.

1931. godine osnovana je Nacionalsocijalistička ženska liga koja je u svoje redova novačila djevojke koje su starije od 15 godina. 31. prosinca 1932. godine organizacija je imala 109 320 pripadnica, a u 1938. blizu 2 milijuna. Organizacija je bila ogranak NSDAP-a, a brojka od 2 milijuna pripadnica predstavljala je 40% ukupnog članstva nacističke stranke. Voditeljica organizacije bila je Gertrud Scholtz-Klink koja je sve žene i djevojke zvala "moje kćeri".

Školski udžbenici bili su duboko indoktrinirani nacističkim učenjima i sustavima vjerovanja, a u udžbeniku pod nazivom "Majko, reci mi o Adolfu Hitleru" (njem. Mutter, erzähl von Adolf Hitler) pisalo je sljedeće:

Izvori

Literatura
Stephenson, Jill. The Nazi Organisation of Women (1981.)
Stephenson, Jill. Women in Nazi Germany (2001.)
 PDF s internetskog portala (www.erudit.org).

Nacizam
Njemačka u Drugom svjetskom ratu

Žene u Trećem Reichu


Ken Sykora (* 13. April 1923 in London; † 7. März 2006) war ein britischer Jazzgitarrist und Hörfunkmoderator.

Leben
Sykora war der Sohn eines tschechischen Kavallerieoffiziers und einer Schweizerin. Er studierte zunächst an der Universität in  Cambridge Geographie, wo er die Cambridge University Band Society organisierte. Anschließend studierte er an der London School of Economics Wirtschaftswissenschaft. Während des Zweiten Weltkriegs war er als Offizier im britischen Geheimdienst tätig; nach Kriegsende unterrichtete er in London an der London School of Economics und am College of Distributive Trades. Als Gitarrist von Django Reinhardt beeinflusst, leitete er in den 1950er Jahren eine eigene Band; mit Ted Heath trat er im London Palladium, mit Geraldo im Stoll Theatre auf.  in dieser Zeit gewann er in fünf Jahren in Folge den Reader's Poll des Melody Maker als bester britischer Jazzgitarrist.

Mit seiner zweiten Frau Helen Grant zog er dann nach Suffolk und betätigte sich in den folgenden Jahren als Radiomoderator. Er moderierte die Sendungen Guitar Club, Stringalong und Roundabout des BBC. Für BBC Radio 2 präsentierte er die Sendereihen Be My Guest, in der er Gäste wie Count Basie, Bing Crosby, Bob Hope, Andrés Segovia, Isaac Stern und Gloria Swanson interviewte. Zu den weiteren Sendungen, die Sykora betreute, gehörten Big Band Sound, Those Record Years, Album Time, LP Parade und Jazz Digest, die von BBC Radio 3 ausgestrahlt wurden. Für BBC Radio 1 moderierte er Plain Musician's Guide to the History of Pop. Ab den 1970er Jahren lebte Sykora mit seiner Familie in Schottland, wo das Paar ein Hotel am Kyles of Bute betrieb. Nadh fünf Jahren verkaufte er das Hotel, zog nach Blairmore und produzierte Sendungen für BBC Scotland. Für Radio Clyde, der ersten privaten Radiostation in Schottland, produzierte er Serendipity with Sykora. Ab 1978 arbeitete er für BBC Radio Scotland und wurde mit dem Glenfiddich Award des Eater's Digest für das beste Radioprogramm geehrt.

Marc Mason drehte über Sykora den Dokumentarfilm The Man with the Jazz Guitar (2012).

Diskografie
 The Bob Cort Skiffle Group Featuring Ken Sykora – Ain't It A Shame (To Sing Skiffle On Sunday) (Decca Records, 1957)

Einzelnachweise

Jazz-Gitarrist
Hörfunkmoderator
Brite
Geboren 1923
Gestorben 2006
Mann

Ken Sykora


Re:action er en film instrueret af Christian Holten Bonke.

Handling
4 gamle venner, der igennem deres ungdom har været et crew i graffiti-miljøet, samles igen. Siden dengang er de hver især blevet kunstnere inden for hver deres retning. I dag skal de igen skabe et værk sammen - på trods af de forskelligheder tiden har ført med sig

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Dokumentarfilm fra Danmark

Re:action


Ensembles

Ensemble Pfarrkirche St. Laurentius mit Umgebung

Das Ensemble umfasst die Bautengruppe der Ainringer Pfarrkirche, des Pfarrhofs mit der Pfarrökonomie und der ehemaligen Schule, die abgesondert von den weiteren Anwesen des Ortes am Ainringer Kirchberg liegen.

Die Kirche, ein barocker Bau auf spätmittelalterlicher Grundlage, ist vom ummauerten Friedhof umgeben. Der Pfarrhof, daneben, ist im Kern spätmittelalterlichen Ursprungs, im Äußeren von barockem schlossartigen Charakter. Das Ökonomiegebäude, 1901 neu erbaut, ist in barocken Formen gehalten. Pfarrgarten und Obstbaumpflanzungen sind den beiden Gebäuden zugeordnet. Als drittes Element fügt sich das ehemalige Schulhaus, ein biedermeierlicher Walmdachbau, dem Ensemble zu, in dem somit nicht nur der kirchlich-seelsorgerische, sondern auch der schulische Mittelpunkt einer großen, von den Ostabhängen des Högl bis zur Saalach reichenden ehemals rein bäuerlich geprägten Gemeinde anschaulich wird. Die eindrucksvoll aufragenden hohen Walmdächer der Bauten unterstreichen diese besondere Bedeutung.

Aktennummer: E-1-72-111-1

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Ainring

|}

Adelstetten

|}

Hammerau

|}

Straß

|}

Thundorf

|}

Ulrichshögl

|}

Weitere Ortsteile

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Ainring

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Ainring
!

Liste der Baudenkmäler in Ainring


__KEIN_INHALTSVERZEICHNIS__

Albendiego ist eine spanische Gemeinde in der Provinz Guadalajara in der Comarca La Serranía der Autonomen Gemeinschaft Kastilien-La Mancha.

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Santa Coloma aus dem 12. Jahrhundert
 Wallfahrtskapelle Cristo Rey

Literatur
 Die Provinz von Guadalajara. Hrsg.: Dirección General de Turismo, Comercio y Artesanía, 1997

Weblinks

 Albendiego bei Todacultura.com. (spanischer Text)

Einzelnachweise

Ort in Kastilien-La Mancha

Albendiego


Mem og Zin () er en klassisk kurdisk kærlighedshistorie nedskrevet i 1692.

Det anses for at være den kurdisk forfatter og poet Ehmedê Xanî vigtigste værk. Værket er baseret på en sand historie og kan sammelignes med Romeo og Julie.

Referencer

Kurdistan
Litteratur fra renæssancen

Mem og Zin


Minot is a city located in north central North Dakota in the United States.

Minot may also refer to:

Places
United States
 Minot, Maine, a town in Androscoggin County
 Minot, Massachusetts, a locality in Plymouth County
 Minot, Mississippi, a locality in Sunflower County
 Minot's Ledge, a reef off the harbor of Cohasset, Massachusetts

France
 Minot, Côte-d'Or, a commune in the region of Bourgogne in eastern France

People
 Ann Stone Minot (1894–1980), American biochemist and physiologist.
 George Minot (1885–1950), winner of the 1934 Nobel Prize in Physiology or Medicine
 Charles Sedgwick Minot (1852–1914), American anatomist
 Fanny E. Minot (1847-1919), American public worker
 Henry Minot (1859–1890), American ornithologist and railroad investor
 Laurence Minot (aviator) (1896–1917), British World War I flying ace
 Laurence Minot (poet), 14th-century English poet
 Maxime Minot (born 1987), French politician
 Susan Minot (born 1956), American novelist and short story writer
 Stephen Minot (1927-2010), American novelist and short story writer
 Minot Judson Savage (1841–1918), American clergyman

Other uses
 Minot (unit), a unit of dry volume used in France prior to metrication

Minot (disambiguation)


Mahrevići su naseljeno mjesto u općini Čajniču, Republika Srpska, BiH. Nalaze se sjeverno od izvora Suhodanjske rijeke i Batkovića, istočno od Glamočevića i zapadno od Milatkovića.

Godine 1985. pripojeni su selo Batkovićima (Sl.list SRBiH, br.24/85).

Stanovništvo

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj
Čajniče

Mahrevići


Nordisk Film 90 år er en dansk dokumentarfilm fra 1996.

Medvirkende

 Ole Michelsen

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Nordisk Film 90 år


Kharagpur Railway Settlement  es una ciudad de la India, en el distrito de Midnapore occidental, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 41  a 130 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 82 346 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Kharagpur Railway Settlement


Prens Adam Jerzy Czartoryski (14 Ocak 1770 - 15 Temmuz 1861) Polonyalı devlet adamı ve siyasetçi. 1841 yılında İstanbul'da Şark Misyonu Başajansı'nı kurdurdu. Polonya kolonisinin kurulması için lazaryenlerle yapılan görüşmeleri himayesi altına aldı. Onun anısına bugünkü Polonezköy'e Adampol adı verildi.

Kaynakça

1770 doğumlular
1861 yılında ölenler
Polonyalı siyasetçiler
Polonezköy
Rus İmparatorluğu dışişleri bakanları

Adam Czartoryski


علم الصيدلة الجيني  هو أحد فروع علم الصيدلة والذي يتعامل مع تأثير التنوع الوراثي على الاستجابة للأدوية في المرضى من خلال ربط التعبير الجيني أو تعدد أشكال النوكليوتيد المفرد مع فعالية الدواء أو سميته. ومن خلال القيام بذلك، فيهدف علم الصيدلة الجيني إلى تطوير وتنمية الوسائل النسبية للوصول بالعلاج الدوائي إلى درجة الكمال والفعالية القصوى، مع مراعاة التركيب (النمط) الجيني للمريض، لضمان تحقيق أقصى فعالية بأقل قدر من الأعراض الجانبية. ومن هنا، فتعد مثل تلك المنهجيات مجالاً واعداً للطب الشخصي؛ والذي فيه وبواسطته تتوافق الأدوية وتركيباتها المختلفة مع البنية الجينية الفريدة لكل فردٍ على حدة.

ويتمثل علم الصيدلة الجيني في التطبيق الشامل للجينات بمجال الصيدلة الجينية، والتي تختص بفحص عمليات تفاعل الجين المفرد مع الأدوية. هذا وقد اسْتُخْدِمَ علم الصيدلة الجيني في علاج الأمراض المعضلة الحرجة والتي منها السرطان، اضطرابات الأوعية الدموية، فيروس نقص المناعة البشرية، السل، الربو، والسكري.

كما تُسْتَخْدَمُ اختبارات علم الصيدلة الجيني، في مجال علاج السرطان، في تحديد المريض الذي يعاني من التسمم جراء استخدام أدوية السرطان الشائعة، بالإضافة إلى تحديد المريض الذي لن يستجيب لمثل تلك الأدوية لعلاج السرطانن شائعة الاستخدام. وكذلك فقد استُخْدِمَ علم الصيدلة الجيني كمرافقٍ للتشخيص، والمعني بالاختبارات المصاحبة مع تناول الأدوية. ومن الأمثلة الجيدة على ذلك اختبار K-ras مع cituximab واختبار EGFR مع Gefitinib. محور الاهتمام الرئيسي في علاج اضطرابات القلب الوعائية يمثل في الاستجابة للأدوية والتي منها الوارفارين، الكلوبيدوغريل، حاصرات بيتا، الستاتين.

يهدف علم الصيدلة الجيني إلى تطوير وسائل عقلانية لتحسين العلاج الدوائي، مع أخذ النمط الجيني للمريض بعين الاعتبار، لضمان تحقيق أقصى درجة من الفعالية بالحد الأدنى من الآثار الضارة. نتأمل من خلال استخدام علم الصيدلة الجيني، أن تحيد العلاجات الدوائية عن اتباع النهج الموصوف باسم «جرعة واحدة مناسبة الجميع». يحاول علم الصيدلة الجيني أيضًا التخلص من طريقة التجربة والخطأ في وصف الأدوية والسماح للأطباء بأخذ جينات مريضهم بعين الاعتبار ووظائف هذه الجينات وكيف يمكن أن يؤثر ذلك على فعالية علاجات المريض الحالية أو المستقبلية (وعندما يطبق ذلك، يقدم تفسير لفشل العلاجات السابقة). تَعِد مثل هذه الأساليب بقدوم الطب الدقيق وحتى الطب الشخصي، ويجري تحسين الأدوية وتوليفات الأدوية من أجل مجموعات صغيرة من المرضى أو حتى من أجل التركيب الجيني المميز لكل فرد. سواء استُخدم لتفسير استجابة المريض أو نقص استجابته للعلاج، أو العمل كأداة تنبؤية، فمن المأمول تحقيق نتائج علاجية أفضل وفعالية أكبر وتقليل حدوث تسممات دوائية والآثار الضارة للأدوية (إيه دي آر إس). بالنسبة للمرضى الذين يعانون من نقص الاستجابة العلاجية للمداوة، يمكن وصف علاجات بديلة لهم تناسب احتياجاتهم. من أجل تقديم توصيات بخصوص الصيدلة الجينية لدواء معين، يمكن استخدام نوعين محتملين من المدخلات: التنميط الجيني أو الإكسوم أو تسلسل الجينوم الكامل. يوفر التسلسل العديد من نقاط البيانات، بما في ذلك اكتشاف الطفرات التي تنهي البروتين المصنع مبكرًا (كود التوقف المبكر).

الوصف التنبؤي
عادة ما تُصنَّف الأنماط الجينية للمريض في الأنماط الظاهرية المتوقعة التالية:

 مُستقلِب فائق السرعة: المرضى الذين يعانون من زيادة كبيرة في نشاط الأيض.
 مُستقلِب متوسع: نشاط استقلابي طبيعي.
 مُستقلِب متوسط: المرضى الذين يعانون نشاط أيضي محدود
 مُستقلِب ضعيف: المرضى الذين لديهم نشاط استقلابي وظيفي ضعيف أو معدوم

طرفا النقيض في هذا الطيف هما المستقلب الضعيف والمستقلب فائق السرعة. لا تعتمد فعالية الدواء فقط على الحالات الاستقلابية المذكورة أعلاه، ولكن أيضًا على نوع الدواء المُستهلك. يمكن تصنيف الأدوية إلى مجموعتين رئيسيتين: الأدوية النشطة والأدوية الأولية. تشير الأدوية النشطة إلى الأدوية التي تتعطل أثناء عملية الأيض، وتكون الأدوية الأولية غير نشطة إلى أن تُستقلَب. على سبيل المثال، لدينا مريضان يتناولان الكودين لتسكين الآلام. الكودين هو دواء أولي، لذا يجب أن يتحول من شكله غير النشط إلى شكله النشط. الشكل النشط للكودين هو المورفين، والذي يعطي التأثير العلاجي المسكن للألم. إذا تلقى الشخص أ أليل (1*) من كل من الأم والأب إلى الكود الخاص بالجين (سي واي بّي2دي6)، عندها يعتبر هذا الشخص لديه النمط الظاهري للمُستقلِب المتوسع (إي إم)، نظرًا لأن الأليل (1*) قام بوظيفة طبيعية (سيجري تمثيل ذلك بالشكل التالي سي واي بّي2دي6 (1*/1*. من ناحية أخرى إذا تلقى شخص ب أليل (1*) من الأم وأليل (4*) من الأب، فسيكون ذلك الفرد من نمط مُستقلِب متوسط (آي إم) ويكون النمط الوراثي (سي واي بّي 2 دي6 *1/*4). على الرغم من أن كلا الشخصين يتناولان نفس جرعة الكودين، من المحتمل أن يفتقر الشخص ب للفوائد العلاجية للكودين بسبب انخفاض معدل تحول الكودين إلى نظيره النشط المورفين.

ويستند كل نمط ظاهري على الاختلافات الأليلية في النمط الجيني للفرد. ومع ذلك، فإن العديد من الظواهر الجينية يمكن أن تؤثر على نفس السمات الظاهرية، وبالتالي فإن إقامة علاقات بين النمط الجين والنمط الظاهري قد يكون بعيد كل البعد عن التوافق مع العديد من الأنماط الأنزيمية. على سبيل المثال، بقي تأثير الأليل المتغاير (سي واي بّي 2 دي6 *1/*4) على النتيجة السريرية للمرضى الذين عولجوا بالتاموكسيفين موضع نقاش اليوم. في علم الأورام، وُصفت الجينات المشفرة لكل من (دي بّي دي ويو جي تي 1 إيه1 وتي بّي إم تي وسي دي إيه ) المشاركة في الحرائك الدوائية لـ 5-فلورويوراسيل /كابيسيتابين وإرينوتيكان والمركابتوبورين وجيمسيتابين/السيتارابين، على التوالي، وصفت جميعها بأنها متعددة الأشكال بنسبة كبيرة. تشير مجموعة قوية من الأدلة إلى أن المرضى المتأثرين بتعدد الأشكال الجيني هذا، سوف يتعرضون لسمية شديدة / مميتة عند تناول الدواء، وأن فحص ما قبل البدء العلاج يساعد في تقليل خطر التسمم المرتبط بالمعالجة من خلال استراتيجيات الجرعات التكيفية.

التطبيقات
في القائمة أدناه بعض أشيع تطبيقات علم الصيدلة الجيني:

 تحسين أمان الدواء، والحد من التفاعلات الدوائية الضارة.
 تصميم علاجات تلائم الاستعداد الجيني المميز لكل مريض، وتحديد الجرعات المثلى
 تحسين اكتشاف الأدوية التي تستهدف الأمراض البشرية
 تحسين إثبات المبادئ لاختبارات الفعالية.

يمكن تطبيق علم الصيدلة الجيني في العديد من مجالات الطب، بما في ذلك إدارة الألم وطب القلب وعلم الأورام والطب النفسي. قد يوجد لها استخدام أيضًا في علم الأمراض الشرعي، حيث يمكن استخدام علم الصيدلة الجيني لتحديد سبب الوفاة في الوفيات المرتبطة بالأدوية عندما لا تظهر أي نتائج باستخدام تشريح الجثة.

في علاج السرطان، تُستخدم اختبارات الصيدلة الجينية لتحديد أي المرضى هم أكثر استجابة لأدوية سرطانية محددة. في الصحة السلوكية، توفر اختبارات الصيدلة الجينية الأدوات للأطباء ومقدمي الرعاية لتحسين إدارة اختيار الأدوية وتحسين الآثار الجانبية. يُعرف علم الصيدلة الجيني أيضًا باسم التشخيص المرافق، مما يعني أن الاختبارات تُجمع مع الأدوية. ومن الأمثلة على ذلك اختبار كيراس مع سيتوكسيماب واختبارإي جي إف آرمع دواء جيفيتنيب. إضافة إلى الفعالية، يمكن أن يساعد الخط الجنسي في علم الصيدلة الجيني على تحديد المرضى الذين يُحتمل أن يتعرضوا لسمية شديدة عندما يبدي هؤلاء المرضى ضعف في القدرة على التخلص من سمية المواد السامة خلويًا المعطاة لهم ويرتبط ذلك بالجينات متعددة الأشكال، مثل 5-فلورويوراسيل القياسي.  بشكل خاص، الآن يعتبر إلغاء القيود الوراثية التي تؤثر على تشفير الجينات لكل من دي بّي دي ويو جي تي 1إيه 11 و تي بّي إم تي وسي دي إيه وسي واي بّي 2 دي 6، قضايا حرجة للمرضى الذين عولجوا بـ 5-فلورويوراسيل / كابيسيتابين وإرينوتيكان وميركابتوبيوراين /أزاثيوبراين وجيمسيتابين/ كابيسيتابين/ إيه آر إيه سي والتاموكسيفين على التتالي.

في اضطرابات القلب والأوعية الدموية، فإن القلق الرئيسي هو الاستجابة للأدوية بما في ذلك الوارفارين والكلوبيدوغريل وحاصرات بيتا والستاتينات. في المرضى الذين لديهم (سي واي بّي2سي 19)، ويأخذون دواء كلوبيدوغريل ترتفع مخاطر الإصابة بأمراض القلب والأوعية الدموية، مما يؤدي إلى إدراج تحديثات من قبل المنظمين على علب الدواء. عند المرضى الذين يعانون من داء السكري من النمط الثاني، يُظهر النمط الجيني هابتوغلوبين (إتش بّي) تأثيرًا على أمراض القلب والأوعية الدموية، وخط أعلى عند وجود (إتش بّي2-2)، يقلل المكمل فيتامين إي من المخاطر عن طريق التأثير على إتش دي إل.

في الطب النفسي، ركزت الأبحاث اعتبارًا من عام 2010 بشكل خاص على 5 إتش تي تي إل بّي آر ودي آر دي2.

انظر أيضًا
 علم الجينوم
 علم الجينوم الكيميائي
 علم الجينوم البنيوي
 سيتوكروم بي450
 قائمة الشركات الصيدلانية

المراجع

وصلات خارجية

 علم الجينوم @ إدارة الغذاء والدواء الأمريكية مصدر إدارة الغذاء والدواء الأمريكية عن علم الجينوم والموروثات.
  مجلة الصيدلة الجينية والجينومات (سابقاً الصيدلة الجينية)
  مجلة علم الصيدلة الجيني، ISSN: 1470-269X
  مجلة علم الصيدلة الجيني،(ISSN 1462-2416) Impact factor: 3.623
 بواية علم الصيدلة الجيني الطبيعة
 PharmGKB قاعدة علم الصيدلة الجيني ومعرفته، أداة مجانية إلكترونية عبر شبكة الإنترنت لأبحاث علم الصيدلة الجيني.
 كتاب علم الصيدلة الجيني التمهيدي, مقدمة سريعة للوعود في مجال الأدوية المخصصة.
 علم الصيدلة الجيني: الأدوية المخصصة لك., نظرة شاملة لإمكانية الوصول إلى الأبحاث في مجال علم الصيدلة الجينية، من مركز تعلم العلوم الجينية التابع لجامعة يوتا.
 دواء لكل فرد بعينه: هل يمكن أن يصبح الدواء أخيراً وصفةً شخصيةً.  مجلة سينتفيك أميريكان (عدد أغسطس 2005).
 PGxNews.Org – تحديثات وتطورات يومية في التقدم في مجال علم الصيدلة الجينية والصيدلة الفردية.
 قائمة إدارة الغذاء والدواء الأمريكية للمحددات الجينية البيولوجية التنبؤية في التفاعلات الدوائية 1 أغسطس 2008.

شركات أدوية
صيدلة
علم الأدوية
علم الجينوم

علم الصيدلة الجيني


John Selwyn Brooke Lloyd, Baron Selwyn-Lloyd CH PC CBE TD (n. 28 de julio de 1904 - f. 18 de mayo de 1978), más conocido como Selwyn Lloyd, fue un político inglés del  Partido Conservador que sirvió como Secretario de Relaciones Exteriores entre 1955 y 1960, y luego como Ministro de Hacienda hasta 1962. Fue Presidente de la Cámara de los Comunes entre 1971 y 1976.

Antecedentes y primeros años
Lloyd fue educado en Fettes College y Magdalene College, donde fue presidente de la Cambridge Union Society y el club Cambridge University Liberal. Fue Parlamentario Liberal, candidato de Macclesfield en las Elecciones generales del Reino Unido de 1929, quedando tercero.

Servicio en el Gobierno Local
Sirvió como Consejero en el Consejo del Distrito Urbano de Hoylake entre 1932 y 1940.

Servicio en la Segunda Guerra Mundial
Durante la Segunda Guerra Mundial alcanzó el rango de brigadier y fue Diputado en Jefe de la Segunda Armada Británica.

Elección al Parlamento
Lloyd fue elegido a la Cámara de los Comunes para representar Wirral en las Elecciones generales del Reino Unido de 1929. Originalmente fue miembro del Partido Liberal, para luego volverse parte de los "Young Turks", facción del Partido Conservador.

Cargos Ministeriales

Ministro de Relaciones Exteriores
Cuando los Conservadores regresaron al poder bajo el mando de Winston Churchill en 1951, Lloyd sirvió bajo el mando de Anthony Eden como Ministro de Estado de Relaciones Exteriores entre 1951 y 1954.

Ministro de Oferta y Ministro de Defensa
Sirvió como Ministro de Oferta entre 1954 y 1955. Luego, en 1955, fue Ministro de Defensa.

Ministro de Relaciones Exteriores
En 1955 se convirtió en Secretario de Relaciones Exteriores. Durante su mandato vio la Guerra del Sinaí, lo cual llevó a la caída del gobierno de Eden. Continuó en esta posición gubernamental bajo el gobierno de Harold Macmillan hasta 1960.

Ministro de Hacienda
En 1960 fue nombrado como Ministro de Hacienda, cargo que ejerció hasta 1962.

Sin poder solucionar los problemas económicos británicos de comienzos de la década de 1960, enfocandse en la impopular medida "Pay Pause", siendo despedido durante el recambio de su Gabinete llamada "Noche de los Cuchillos Largos", regresando a ser un diputado sin cartera. Fue reemplazado por Reginald Maudling, para luego ser visto como un potencial líder del Partido Conservador, y cuya misión era para reactivar la economía antes de entrar en las elecciones generales programada para final de 1964.

Lord del Sello Privado y Líder de la Cámara de los Comunes
En 1963 fue llamado de vuelta al Gobierno por Alec Douglas-Home, quien lo nombró Lord del Sello Privado y Líder de la Cámara de los Comunes hasta la derrota del Partido Conservador en la until the Conservative defeat in the Elecciones de 1964.

Presidente de la Cámara de los Comunes

En 1971, luego que los Conservadores regresaran al poder, Lloyd se convirtió en Presidente de la Cámara de los Comunes. En un quiebre del protocolo, los partidos Liberal y Laborista se disputaorn su asiento en las elecciones de 1974, pero logró retenerlo y retener la posición hasta 1976.

Nobleza
En 1976 obtuvo el cardo nobiliario de Baron Selwyn-Lloyd, de Wirral en el condado de Merseyside.

Muerte y Legado
Lloyd falleció dos años después de dicho nombramiento. Una biografía suya fue publicada en 1989 por D. R. Thorpe.

Referencias

Enlaces externos

Lloyd en la Enciclopedia Británica (en inglés)

Miembros del Parlamento de Reino Unido
Miembros del Partido Conservador de Reino Unido
Secretarios de Estado de Asuntos Exteriores del Reino Unido
Secretarios de Estado de Defensa del Reino Unido
Metodistas del Reino Unido
Británicos del siglo XX
Nacidos en Liverpool

Selwyn Lloyd


Hernán Castrillón Restrepo (Sonsón, Antioquia, 30 de diciembre de 1932-Medina, Cundinamarca, 3 de abril de 2000) fue un presentador de noticias colombiano.

Biografía
Graduado como ingeniero civil, fue el primer presentador de las franjas de noticias en Colombia, siendo el Noticiero Suramericana de 1958 a 1978 inicialmente en solitario, y luego con Margarita Vidal.

También presentador del infantil Animalandia para la programadora de Gegar Televisión entre 1976 a 1979 Posteriormente lo hizo en TV Hoy con Andrés Pastrana Arango, finalmente en el Noticiero Criptón desde 1987 hasta 1998 los fines de semana, al lado de otros colegas como Patricia Janiot y Nora Correa.

Como presentador se caracterizó por su seriedad en la presentación, dándole al programa un reconocimiento que lo llevó a ocupar los primeros lugares de sintonía.Por esta época el humorista colombiano Heriberto Sandoval, del programa Sábados felices, imitó a Castrillón parodiando al Noticiero Criptón como Noticiero Gritón y fue directivo de las programadoras como Cenpro Televisión y Producciones PUNCH.

También fue presentador de varias versiones del Concurso Nacional de Belleza, participó en emisiones televisivas de sorteos de las Loterías de Cundinamarca y de la Cruz Roja Colombiana, y de diversos eventos deportivos. En el ámbito cultural fue imagen del programa Siglo XX de Señal Colombia. En 1996, recibió el Premio Nacional de Periodismo Simón Bolívar por su labor en la televisión colombiana. El 3 de abril de 2000, a la edad de 67 años, murió víctima de un infarto mientras descansaba en su finca.

Referencias

Enlaces externos
 Colarte: Hernán Castrillón.

Nacidos en Sonsón
Periodistas de Colombia
Presentadores de televisión de Colombia
Fallecidos por infarto agudo de miocardio

Hernán Castrillón Restrepo


Chippewa County is the name of several counties in the United States:

 Chippewa County, Michigan
 Chippewa County, Minnesota
 Chippewa County, Wisconsin

Chippewa County


Sufletul lumii (în , transliterat psychè kósmou, în ) este, după cum se susține în mai multe sisteme de gândire, o legătură intrinsecă între toate lucrurile vii de pe planetă, care este legată de lumea noastră în același fel cum sufletul este legat de corpul omului. Platon a fost adeptul acestei idei care a devenit o componentă importantă a majorității sistemelor neoplatonice:

În consecință, putem spune că: această lume este într-adevăr o ființă vie înzestrată cu un suflet și inteligență... o singură entitate vizibilă vie, care conține toate celelalte entități vii, care prin natura lor sunt toate înrudite.

Stoicii credeau că este singura forță vitală din univers. Există concepte similare și în sistemele de filozofie răsăriteană precum Brahman-Atman din Hinduism, Natura-Buda din budismul Mahayana sau Școala de Yin-Yang, Taoism și qi în neoconfucianism.

Alte asemănări se pot găsi în gândirea filozofilor ermetici ca Paracelsus, în scrierile lui Baruch Spinoza, Gottfried Leibniz, Friedrich Schelling și în Geist ("Spirit"/"Minte") la Hegel. Ralph Waldo Emerson a publicat Supra-Sufletul în anul 1841, care a fost influențat de concepția hindusă a unui "suflet universal". Mai sunt similarități și cu ideile dezvoltate începând cu anii 1960 de teoria Gaia a lui James Lovelock.

În Creștinism
Această concepție a unui univers viu impregnat cu un suflet sau cu forțe raționale și divine presupusă în contemplarea religioasă a universului care este parte integrantă a culturii elenistice. În primele secole ale literaturii creștine, referirile la aceste doctrine animiste sunt abundente; ele par să ofere fundalul învățăturii creștine despre omniprezența și paternitatea lui Dumnezeu. Deci spiritul lui Dumnezeu este cel care, în cuvintele din Geneza 1:2 "a trecut peste ape". Sfântul Pavel a folosit deja un celebru vers stoic pentru a le aminti grecilor că până și poeții lor au simțit paternitatea lui Dumnezeu (Fapte 17:28). Părinții greci folosesc adesea doctrina Neoplatonică a celor trei ipostaze pentru a explica misterul Sfânta Treime, în care Duhul Sfânt este adesea echivalat cu anima mundi.

"Dumnezeu este o figură intelectuală al cărei centru este peste tot și circumferința nicăieri", a spus unul dintre acești filozofi, repetând Sfântul Augustin.

Augustin inițial a respins ideea, dar după nu a considerat-o falsă.

Evul Mediu a cunoscut doctrina sufletului lumii, în principal datorită lui Platon în traducere parțială și comentariilor sale despre calcidius. În general, savanții au respins doctrina anima mundi ca doctrină seculară opusă teologie creștină. Cu toate acestea, odată cu renașterea platonismului din secolul al XII-lea centrat în jurul școlii din Chartres, doctrina sufletului lumii devine din nou un element important de speculație care nu este lipsit de referire la misterul Sfintei Treimi. Una dintre propunerile lui Abelard condamnat lui Sens spune tocmai că sufletul lumii este Duhul Sfânt, dar este îndoielnic dacă reprezintă cu fidelitate gândul lui Abelard.

Vezi și
 Biosferă
 Conștiință cosmică
 Unus mundus
 Hecate
 Teurgie

Note

Lectură suplimentară

Cuvinte și expresii în limba latină
Terminologie filozofică

Anima mundi


El Monolito de Tláloc es una escultura de origen nahua, ubicada actualmente a las afueras del Museo Nacional de Antropología de México, sobre Paseo de la Reforma en la Ciudad de México. Tiene una altura de 7 metros y un peso estimado de 168 toneladas.

Fue hallado en San Miguel Coatlinchán, Estado de México, de donde fue extraído en 1964 para ser colocado fuera del museo. Si bien es conocido popularmente como Tláloc, algunos investigadores como Alfredo Chavero la identificaron como Chalchiuhtlicue, la deidad femenina del agua. Curiosamente al llegar a la Ciudad de México, se desató una tormenta que inundó gran parte de las calles del Centro Histórico, creando el mito de que se había despertado a Tláloc.

Véase también
Monolito de Chalchiuhtlicue

Referencias

Teotihuacán
Monolitos mexicas
Colecciones del Museo Nacional de Antropología (México)

Monolito de Tláloc


Onthophagus maxwellianus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Moretto em 2013.

Referências

Ligações externas

maxwellianus
Coleópteros descritos em 2013

Onthophagus maxwellianus


Águeda belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Baixo Vouga altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 20 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Agadão
 Aguada de Baixo
 Aguada de Cima
 Águeda
 Barrô
 Belazaima do Chão
 Borralha
 Castanheira do Vouga
 Espinhel
 Fermentelos
 Lamas do Vouga
 Macieira de Alcoba
 Macinhata do Vouga
 Óis da Ribeira
 Préstimo
 Recardães
 Segadães
 Travassô
 Trofa
 Valongo do Vouga

Águeda


سوبر روبوت ووزر (باليابانية: スーパーロボット大戦 وتلفظ: سوبا روبوتّو تايسين، وتكتب بالإنجليزية: Super Robot Taisen واختصارا SRW) هي سلسلة ألعاب استراتيجية تناوب الأدوار أنتجتها شركة بانبريستو - التي هي أحد أقسام شركة بانداي – وقدمتها على عدة أنظمة ألعاب فيديو ثابتة ومحمولة. تقدم السلسلة وبشكل رئيسي وحدات الميكا من عدة مسلسلات أنمي وقصص مانغا يابانية، وجمعها في معركة افتراضية ضمن حبكة روائية معدة مسبقا، وقد تتضمن هذه الحبكة بعضا من القصص الأصلية للميكا والشخصيات الأصلية التي ظهرت معها.

ظهرت أول لعبة على الإطلاق من هذه السلسلة في عام 1991 على منصة جيم بوي من نينتيندو، وكان فيها شخصيات مسلسل مازنجر زد من قئة السوبر روبوت والروبوت اس ار اكس من فئة الأورجينال جنيريشن فقط (والتي تكرر من بعدها ظهور مازنجر زد وجيتر روبو في معظم الأجزاء اللاحقة للسلسلة) يصنف مازنجر زد وغيتا روبو من الرجال الأليين الخارقين، اما موبايل سيوت جاندام (الذي ألفه يوشييوكي تومينو) فيصنف من فئة الآليين الحقيقيين. جميع وحدات الميكا والشخصيات في الأجزاء اللاحقة لتلك المسلسلات الثلاث ظهرت في معظم أجزاء سلسلة سوبر روبوت وورز، أما الأجزاء المستثنيه هم: الجزء الذي أطلق عام 2005 تحت الاسم سوبر روبوت وورز جيه لم يظهر فيه أي من وحدات مسلسل غيتا روبو أو الجاندام، وجزء ((سوبر روبوت يو أكس)) على جهاز نينتندو ثري دي اس (لأول مرة لم يظهر مانجر زد في سلسلة اللعبة بأستثناء سلسلة ال أو جي) وأخيرا سلسة ((سوبر روبوت وور أورجينال جنريشين)) ومشتقاتها التي تتضمن فقط الشخصيات الخاصة من بانبريستو.

أضيفت المزيد من الوحدات والشخصيات من مسلسلات وقصص الميكا المختلفة جزءا بعد جزء، أضافت بانبريستو وحدات وشخصيات من تأليفها وتصميمها خصيصا لكل جزء، وهذه الزيادة الحاصلة جعلت تفاصيل الحبكة الروائية للمعارك الافتراضية في اللعبة في اتساع أكثر. فقد قدمت السلسلة كلا من شخصيات وآليي المسلسلات المشهورة عالميا – مثل نيون جينيسيس إيفانجيليون وجاندام – وشخصيات وآليي المسلسلات التي يعرفها جيدا الجمهور الياباني – مثل هفي ميتال إل-غايم ويوشا رايدين، هذا التقديم وهذا الجمع بين كل تلك الشخصيات وكل أولئك الآليين – التي يعرفها كل من شاهد عروض مسلسلاتها التلفزيونية وقصصها المصورة من اليابانيين - صنع لسلسلة سوبر روبوت وورز نجاحا بارزا وقاعدة جماهيرية كبيرة داخل اليابان، بالإضافة إلى تحقيق شهرة جيدة خارج اليابان.

جميع الأجزاء التي طرحتها بانبريستو من السلسلة كانت باللغة اليابانية، إذ يسود الاعتقاد بأن أي جزء باللغة الإنجليزية لن يصدر رسميا بسبب التعقيد في عملية إصدار التراخيص من الشركات المنتجة للمسلسلات التي تجمعها سلسلة سوبر روبوت وورز (تماثل بهذا المشكلة لعبة جامب سوبرستارز)، هذا بدوره أدى إلى ظهور ترجمات غير رسمية أطلقها هواة ومعجبو السلسلة ممن لهم الخبرة في التعامل مع التركيب البرمجي للألعاب. أما بالنسبة لإصدار اللعبة الذي ضم شخصيات وآليي بانبرستو الخاصة تحت العنوان سوبر روبوت تايسين أوريجينال جنريشن للمنصة المحمولة جيم بوي أدفانس بجزيئه الأول والثاني، فقد تم إطلاق نسخة إنجليزية لكل منهما رسميا، وقامت بالترجمة والإطلاق في منطقة شمال أمريكا شركة أتلوس يو اس ايه في 3 مارس 2006 للجزء الأول وفي 21 نوفمبر 2006 للجزء الثاني، ويعزى النجاح في تجاوز حاجز إصدار الترخيص لتفرد الجزأين بتقديم شخصيات وآليين من تأليف بانبريستو دون سواهم.

أساسيات اللعب
يتكرر أسلوب اللعب نفسه في كافة إصدارات سلسلة سوبر روبوت وورز بشكل عام لكن في كل جزء يكون هناك اضافات عديده وطرق جديدة ومطورة في اللعبة؛ يختار اللاعب أحد شخصيات بانبريستو الأصلية وأحد آلييها (بعض الأجزاء يصاحب فيها الآلي الشخصية المختارة بشكل افتراضي) ومن ثم تبدأ اللعبة، تلتقي الشخصية الأصلية بشخصيات مسلسلات الأنمي وقصص المانغا المتضمنة في اللعبة – سواء الحلفاء مع اللاعب أو الأعداء الذين يواجههم - في ترابط معد له مسبقا في الحبكة الروائية، وكذلك الحال بالنسبة لشخصيات الأنمي الحلفاء مع بعضهم البعض، وكما هو الترابط كذلك بين شخصيات الأعداء، حتى وإن لم يكن هنالك ترابط بالأصل بين تلك الشخصيات في مسلسلاتها وقصصها الأصلية. ومثال على ذلك، في سوبر روبوت ووزر ألفا تجتمع فئة الشر مجموعة المخالب البيضاء من مسلسل نيو موبايل ريبورت جاندام وينجز مع فئة الشر ثوار بابتيموس سكيروكو من مسلسل موبايل سيوت زيتا جاندام في تعاون وتناسق تام بين قوتيهما وعملياتهما ضد الحلفاء.

في بداية كل المرحلة تدور عدة حوارات تقديمية بين شخصية اللاعب والحلفاء عن المرحلة وعن المهمة المطلوب إنجازها، ثم تبدأ المعركة. يقوم اللاعب أثناء المعركة بإصدار أوامره لكل وحدة من وحداته بمهاجمة العدو، مع الأخذ بعين الاعتبار نوعية السلاح الذي سيستعمل، وأي الأوامر الحيوية الواجب إطلاقها من اللاعب، والمنطقة الأنسب للهجوم منها. بعض المراحل تحتوي في مهماتها على أوضاع اختيارية تسمى «نقاط المهارة Skill Points» (أو كما تعرف في شمال أمريكا باسم «سيادة المعركة Battle Masteries»)، تضيف هذه الأوضاع تحديا أكبر في المعركة، وانجازها يؤثر على صعوبة اللعبة ارتفاعا.

مراجع

ألعاب أتلس
ألعاب بانبريستو
ألعاب بلاي ستيشن 3
ألعاب غيم بوي
ألعاب فيديو 1991
ألعاب فيديو برسومات تقنية التظليل الداخلي
ألعاب فيديو عن أدوار لاعبين تكتيكية
ألعاب فيديو متقاطعة
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
سلاسل ألعاب الفيديو
سلاسل ألعاب فيديو ظهرت في سنة 1991
سلاسل بانداي نامكو إنترتينمنت

سوبر روبوت وورز


«Diggi-Loo Diggi-Ley» es una canción interpretada en sueco por los hermanos Herreys que ganó el Festival de la Canción de Eurovisión 1984 representando a Suecia.

En el festival celebrado en Luxemburgo, fue la canción interpretada en primer lugar. Al final de la votación había recibido 145 puntos, siendo declarada ganadora. Fue un resultado sorprendente, ya que las destacadas para la victoria en las apuestas previas al festival eran la canción italiana ("I treni di Tozeur", de Alice & Franco Battiato) y la irlandesa ("Terminal 3", de Linda Martin).

La canción es un tema de baile característico de los años 80. La letra cuenta una historia en la que el cantante principal encuentra unos zapatos dorados en la calle, se los pone y le hacen bailar, entrando en un mundo mágico. Por ello desea que todo el mundo tenga un par. El título "Diggi-Loo Diggi-Ley" que se repite en el estribillo son onomatopeyas sin significado, como ocurre con varias canciones destacadas de la historia de Eurovisión como "La, la, la" o "Boom Bang-a-Bang".

Se grabó una versión en inglés titulada "Golden Shoes" ("Zapatos dorados").

Listas

Referencias

Enlaces externos
 Letra de la canción

Canciones en sueco
Ganadores de Eurovisión
Canciones de Eurovisión de Suecia

Diggi-Loo Diggi-Ley


Kunowsky ist ein Einschlagkrater auf der westlichen Mondvorderseite am Rand des Mare Insularum. Er liegt südöstlich des Kraters Kepler und südwestlich von Copernicus.

Das Kraterinnere ist von den Laven des umgebenden Mare überflutet, sodass eine flache Kraterebene von einem relativ niederem, kaum erodiertem Rand umgeben ist.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Astronomen Georg Carl Friedrich Kunowski offiziell benannt.

Weblinks

 Kunowsky auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Kunowsky (Mondkrater)


Jalesense Atlético Clube (anteriormente Clube Atlético Jalesense) é um clube brasileiro de futebol da cidade de Jales, interior do estado de São Paulo. Foi fundado em 3 de janeiro de 1960.

Foi campeão da Série B2 do Campeonato Paulista em 2003.

Títulos

Estaduais
 Campeonato Paulista de Futebol – Série B2: 2003.

Clubes de futebol fundados em 1960
Fundações em São Paulo em 1960

Jalesense Atlético Clube


El semillero de Lesson, espiguero de Lesson (en Perú, Colombia y Ecuador) o bengalí (en Venezuela) (Sporophila bouvronides) es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae perteneciente al numeroso género Sporophila. Se reproduce en el norte de América del Sur.

Distribución y hábitat
Es residente reproductivo en el norte de Colombia, de Venezuela, de Guyana, Surinam y Guayana Francesa y en Trinidad y Tobago, y migra como no reproductivo hacia el oeste de la cuenca amazónica de Brasil, este de Ecuador, este de Perú, hasta el norte de Bolivia; registrado como vagante en Panamá.

Esta especie es considerada localmente bastante común en sus hábitats naturales: las áreas arbustivas, pastizales y bordes de bosques, especialmente cerca de agua; cuando migra, en los meses de diciembre a junio, prefiere islas ribereñas. Hasta los 800 m de altitud.

Descripción
Mide entre 10,5 y 11 cm de longitud. Los machos tienen las partes superiores negras y las inferiores blancas. También tienen blancas las anchas bigoteras, una franja en el obispillo y una mancha en las alas. Sus patas y pico son de color negruzco. Las hembras tienen las partes superiores de color pardo oliváceo y las inferiores de color ante pálido que se aclara más en el vientre, y sus picos son más claros.

Sistemática

Descripción original
La especie S. bouvronides fue descrita por primera vez por el ornitólogo francés René Primevère Lesson en 1831 bajo el nombre científico Pyrrhula bouvronides; no fue dada localidad tipo, se presume: «Trinidad».

Etimología
El nombre genérico femenino Sporophila es una combinación de las palabras del griego «sporos»: semilla, y  «philos»: amante; y el nombre de la especie «bouvronides» es una combinación del nombre francés  «Bouvreuil bouvron», designación de la especie Sporophila lineola, y de la palabra griega «idēs»:que se parece, semejante.

Taxonomía
En el pasado ya fue considerada una subespecie de Sporophila lineola.

Subespecies
Según la clasificación Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Sporophila bouvronides bouvronides (), 1831 – del este de Colombia hasta las Guayanas y Trinidad; migra hacia el sur hasta el sur de la Amazonia brasileña y norte de Bolivia.
 Sporophila bouvronides restricta , 1917 – bajo valle del Magdalena, en Colombia.

La clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) considera a restricta inválida.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Sporophila bouvronides en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Sporophila bouvronides en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  estrela-do-norte Sporophila bouvronides en Wikiaves.

bouvronides
Aves de América del Sur
Taxones descritos por René Primevère Lesson
Animales descritos en 1831

Sporophila bouvronides


În ciuda conflictului intersectar accentuat de pe teritoriul Irakului, am rămâne surprinși de faptul că tinerii din Bagdad care dețin un anume nivel de cultură nu se lasă influențați de acest aspect.  Opțiunile lor pot include în acest sens și reprezentanți ai altor secte sau etnii.

Într-adevăr, Irakul e ste divizat în cele două mari secte, Sunnism-ul, respective Shiism-ul, iar în această măsură, cartiere din Bagdad pot fi deopotrivă predominant Sunnite ori predominant Shiite. În zonele de confluență ale acestora, se pot regăsi efectiv ,,miliții'' care protejează o sectă de ingerințele celeilalte. Cu toate acestea, milițiile rareori împiedică o nuntă inter-sectară ori inter-etnică, cu atât mai mult în zonele unde exclusivitatea sectară ori etnică se diluează. Motivul principal este și faptul că multe familii irakiene se constituie în familii mixte, ceea ce contribuie într-o oarecare măsură la închegarea societății.

Această dimensiune a vieții irakienilor se răsfrânge deci și asupra relațiilor dintre oameni și modului în care aceștia încheagă relații sociale de durată.
În mod concret, majoritatea nunților sunt aranjate în mod traditional de către părinți fără ca mirii să se fi cunoscut anterior, dar există și cazuri în care spre exemplu un băiat observă o fată, caz în care mama băiatului intervine. Ulterior, mama începe să se intereseze cu privire la familia fetei, astfel încât să stabilească dacă nivelul social și financiar este unul potrivit. Apoi, mama ia legătura cu familia fetei și cere mâna acesteia în numele băiatului prezentându-și cu aceastî ocazie familia și băiatul, astfel încât să stârnească și curiozitatea familiei fetei. Ulterior, familia fetei va lua legătura cu familia băiatului și vor cere mirelui să vină cu mama sa. Unele familii pot chiar să lase mirii să se cunoască mai bine înainte de nuntă, sens în care vor decide și pasul următor. Cu toate acestea, tot acest proces poate să nu mai aibă loc, în măsura în care în unele zone rurale, mirii pot fii chiar veri.

Mashaiya
Pasul următor după aranjamentele inițiale este numit ,,Mashaiya'', etapă în care familia mirelui aduc persoana mai în vârstă din familie cu un număr de rude și prieteni bărbați. Apoi, persoana cea mai în vârstă din familia mirelui cere mâna miresei tatălui acesteia, iar apoi tatăl mirelui în numele fiului său.  Ulterior, se servesc deserturi formalitățile consumând de regulă puțin timp.

Apoi, urmează petrecerea de logodnă, în cadrul căreia mirii fac schimb de inele, petrecerea fiind initiate de familia miresei, iar la aceasta participă rudele apropiate ale amândurora, iar daca locuința este prea mică, doar femeile participă la petrecere.

Oficializarea căsătoriei
Urmează următorul pas când cuplul se căsătorește legal în fața autorității, fără să trăiască neapărat împreună ulterior. În contractul care se încheie în această fază, bărbatul își asumă să cedeze soției bani, sau echivalentul în materiale, în cazul în care acesta ia hotărârea să divorțeze sau moare. Acest aranjament are loc de regulă la tribunal, dar unele familii cheamă judecătorul la locuința miresei, unde pot avea loc ceremonii cu iz traditional. În cazul sunni-ților, mireasa poartă o rochie alba sau Jallabyia, iar în fața ei așează șapte pahare, conținând alimente albe: zahăr, iaurt, frișcă, miere.etc., Coranul și o oglindă În cele ce urmează, mireasa este întrebată de judecător dacă este de acord cu căsătoria, printr-o serie de formule tradiționale, pe care dealtfel le repeat de trei ori, ulterior venind răspunsul miresei. Apoi se întoarce la mire pe care îl întreabă o singură data.

	În cazul shiiți-lor, mireasa poartă o rochie albă, iar în fața ei pun șapte farfurii lângă un platou cu diferite mirodenii aranjate frumos. În acest caz, un cler shiit este adus să conducă ceremonia și nu un judecător. În timp ce clerul îi adresează femeii întrebările corespunzătoare, timp în care două femei țin deasupra miresei o fâșie de pânză, iar o a treia presară deasupra acesteia zahăr tos. În același timp, mireasa își tine picioarele într-un lighean cu apă cu flori uscate în acesta.

Nishan și Henna

După ce se consumă și această ceremonie urmează ,,Nishan'', care este o altă petrecere organizată de familia miresei, în casa proprie ori într-un local. În timpul petrecerii, familia mirelui oferă miresei bijuterii din aur ori diamante, în funcție de posibilitățile material, iar mirele o ajută pe aceasta să le ajusteze pe corp.
	Înainte de ziua nunții, sunt ținute petreceri separate, atât în casa mirelui cât și cea a miresei, unde fiecare își invită apropiații, iar ,,henna'' este aplicată pe mâinile invitaților. Petrecerea cu Henna reprezintă dealtfel un ritual cu totul aparte care conferă farmec nunții care se întinde pe parcursul a șapte zile încheiate. În cadrul acestei petreceri, părinții mirelui oferă miresei o bijuterie scummpă, gest care poartă denumirea de Sanchaq, iar mireasa este pictată pe mâini și picioare cu henna
	După aceea urmează petrecerea propriu-zisă. Aceasta poate fii mai mult sau mai puțin fastuoasă, în sensul în care unele familii pot petrece cu o formație la casa miresei, iar alții prefer localuri spre exemplu.

Aceste tradiții pot bineînțeles varia de la un caz la altul, în funcție de mediu (urban, rural), posibilități financiare și în primul rând zonă. În Mosul spre exemplu petrecerea de nuntă este ținută a patra zi după ce ceremonia a avut loc. Aceasta se tine de obicei în casa părinților mirelui, iar invitații sunt doar din partea miresei; femeile invitate se presupune că ar trebui să aducă cadouri pentru noul cuplu. Doar mireasa participă de obicei la această petrecere, mirele așteptând într-o camera alăturată ca toți oaspeții să plece. Mireasa poartă o rochie de petrecere, iar uneori chiar mai multe, ori începe petrecerea cu rochia alba, pe care o schimbă între timp.
Actualmente, în ciuda situației dificile din zonă, ceremonii de nuntă încă mai au loc, doar cu subtile diferențe în ce privește momentele zilei când acestea se desfășoară. În locul unei seri de ceremonii, familiile sunt nevoite să sărbătorească la amiază astfel încât să garanteze siguranța evenimentului oaspeților lor. Majoritatea tinerilor căsătoriți nu mai sunt deprinși cu a-și petrece noaptea nunții la hotelurile din Bagdad, dar substituie prin șederea acasă, sau călătorii în Kurdistan spre exemplu.

Referințe

Bibliografie selectivă
 http://rosebaghdad.blogspot.ro/2004/09/wedding-traditions-in-iraq.html
 http://gcsummit.com/2011/05/18/esl-student-tells-of-iraqi-marriage-customs/
 http://www.hennabysienna.com/iraq.html
 http://www.zawaj.com/tag/marriage-in-iraq/
 http://www.everyculture.com/Ge-It/Iraq.html

Vezi și
 Tradiții de nuntă la arabi

Nuntă
Irak

Tradiții de nuntă în Irak


Stade Cheikh Laaghdef Fas'ın El Massira şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı stadyum, 40.000 seyirci kapasitelidir.

Fas'taki stadyumlar

Şeyh Muhammed el-Ağtaf Stadyumu


Myrciaria dubia, commonly known as camu-camu, caçari, araçá-d'água, or camocamo, is a species of plant in the family Myrtaceae. It is a small bushy riverside tree from the Amazon rainforest in Peru and Brazil, which grows to a height of  and bears a red/purple cherry-like fruit. It is a close relative of the false jaboticaba (Myrciaria vexator) and the guavaberry or rumberry (Myrciaria floribunda). As much as 2 to 3% of the fresh fruit by weight is vitamin C.

Description
Camu-camu has small flowers with waxy white petals and a sweet-smelling aroma. It has bushy, feathery foliage. The evergreen, opposite leaves are lanceolate to elliptic. Individual leaves are  in length and  wide.

The camu-camu fruit is maroon or purple-black when fully ripe, around 25mm in diameter, with either sweet or acidic flesh.

Native range
The current range of camu-camu consists of the Amazonian lowlands of Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia, and Brazil. Its distribution extends from the center of Pará state, Brazil, along the mid and upper Amazon River to the eastern part of Peru; in the north, it appears in the Casiquiare and the upper and middle Orinoco River. In Brazil, it is found in Rondônia along the Maçangana and Urupa Rivers and in Amazonas, in the municipalities of Manaus and Manacapuru and along the Javarí, Madeira, and Negro Rivers.

Harvest

Long used by native peoples, wild camu-camu fruit is harvested directly into canoes. The fruit has only recently come into large-scale cultivation and sale to the world market, with Japan being the major buyer. The tree is relatively easy to cultivate within certain growing conditions. It survives best in hot, damp, tropical climates, but will grow in the subtropics, surviving temperatures down to just above freezing. It requires copious water. Fair trade is present in low-land production from the Association of Camu Camu Producers of the Peruvian Amazon.

The tree occurs in locally dense populations or even monospecific stands in Amazonian flood plains and riparian vegetation. The plant is extremely tolerant of flooding, withstanding four to five months with the roots and even much of the aerial parts submerged in water. The species propagates through seeds. In cultivation, the tree begins bearing fruits after attaining  in stem girth (three years after emergence of the seedling). Plants flower at the end of the dry season and produce fruit at the peak of the rainy season. Observations with both wild and cultivated plants suggest that the trees can remain productive for several decades.

Wild trees have been found to yield  of fruit on average. At suggested planting densities of 600–1100 trees per , about  fruit may be derived in cultivation from one hectare.

Nutrition
Per 100 g of fresh fruit:
Protein 0.4 g
Carbohydrates 5.9 g
Starches 0.44 g
Sugars 1.28 g
Dietary Fiber 1.1 g
Fat 0.2 g
Calcium 15.7 mg
Copper 0.2 mg
Iron 0.53 mg
Magnesium 12.4 mg
Manganese 2.1 mg
Potassium 83.9 mg
Sodium 11.1 mg
Zinc 0.2 mg
Vitamin C: ranges from 1882–2280 mg depending on ripeness.

Camu-camu has an extraordinarily high vitamin C content (on the order of 2–3% of fresh weight). Vitamin C content declines as full maturity is reached, with a trade-off between vitamin C and flavor expression.

The fruit is rich in flavonoids, such as anthocyanins, flavonols, flavanols, catechins, delphinidin 3-glucoside, cyanidin 3-glucoside, ellagic acid, and rutin. Other analysis revealed the presence of gallic and ellagic acids, suggesting that the fruit possesses hydrolyzed tannins (gallotannin and ellagitannins).

Uses

Documentation of traditional camu-camu uses is scarce. In traditional Amazonian societies, camu-camu is not likely to have ever been nutritionally relevant except for its vitamin C content. The fruit is extremely acidic and the flavor much like a sour grape with a large pit. The fruit is often used to make a very pink juice with a little sugar (like lemonade). A reddish pigment in the leathery skin of the fruit imparts a pink color on juices extracted from camu-camu. The aroma is subtle, but is not so captivating as in more popular fruits. Recently, camu-camu is used in ice creams and sweets and processed powder from the fruit pulp is beginning to be sold in the west as a health food in loose powder or capsule form.

Native Amazonian groups living on the banks of the Nanay River in the Loreto region of Peru, have been reported as using camu-camu as a traditional remedy for the treatment of malaria.

Conservation issues
Overharvesting of wild camu-camu threatens to make it an endangered species. Efforts are underway to encourage commercial growing of camu-camu in the Amazon River basin.

References

External links
 Conservation issues with pictures of the tree, fruits, and harvest method.
 Myrciaria dubia List of Chemicals (Dr. Duke's Database)

dubia
Trees of Brazil
Trees of Peru
Trees of the Amazon rainforest
Crops originating from Peru
Berries
Trees of South America
Crops originating from the Americas
Tropical fruit
Flora of Southern America
Fruits originating in South America
Fruit trees

Myrciaria dubia


An Anadendrum ellipticum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Widyartini ngan Elizabeth A. Widjaja. An Anadendrum ellipticum in nahilalakip ha genus nga Anadendrum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anadendrum

Anadendrum ellipticum


An Carex remotiuscula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Göran Wahlenberg. An Carex remotiuscula in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex remotiuscula


Erik Scavenius er en dansk portrætfilm fra 1958 instrueret af Poul Bang og efter manuskript af Ib Koch-Olsen.

Handling
Filmoptagelser af fhv. stats- og udenrigsminister Erik Scavenius; han interviewes af højskoleforstander Ib Koch-Olsen og fortæller om sit politiske virke og om baggrunden herfor.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1958

Erik Scavenius (dokumentarfilm)


Kuća Zamberlin s dvorištem u gradiću Visu, Podloža 2, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kuća Zamberlin s dvorištem smještena je na obalnom trgu u Kutu u Visu. Izgrađena je u 16. st. u oblicima kasne renesanse. Katnica na pročelju okrenutom trgu ima dućanska vrata u prizemlju, a njeno bočno pročelje u dvorištu ima ložu sa sa šest stupova i segmentnim lukovima presvedenu bačvastim svodom nad kojom je dijelom terasa. Velika renesansna vratia vode s trga u kamenom popločano dvorište u čijem je dnu katnica pročeljem okrenuta dvorišnim vratima. Na kat joj se pristupa vanjskim stubištem. Na prvom katu do kojega vodi vanjsko stubište ima sred pročelja biforu s okruglim otvorom poviše nje. Izvorno katnica s četverostrešnim krovom ta je kuća kasnije nadograđena drugim katom.

Zaštita
Pod oznakom Z-5313 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Visu

Kuća Zamberlin s dvorištem u Visu


Pebble war eine Smartwatch des gleichnamigen Unternehmens, die über die Crowdfunding-Plattform Kickstarter finanziert und ab Januar 2013 als erste kommerziell erfolgreiche Smartwatch vertrieben wurde.

Die Pebble lässt sich mit dem Smartphone verbinden und kann mittels Vibrationsbenachrichtigung oder Nachrichtentext beispielsweise über eingehende Anrufe, Termine oder Social-Media-Nachrichten informieren. Im Gegensatz zu vielen anderen Smartwatches besitzen Pebble-Modelle keinen Touchscreen und ein E-Paper-Display, das Inhalte dauerhaft anzeigt und vergleichsweise lange Akkulaufzeiten ermöglicht. Die Pebble wurde als offene Plattform entwickelt, die es einfach machen soll, eigene Anwendungen und Ziffernblätter zu erstellen, so dass eine große Auswahl an Apps für Pebbles verfügbar ist. Dabei wurden die Pebbles jeweils zu einem verhältnismäßig günstigen Preis vertrieben.

Trotz weiterer erfolgreicher Kickstarter-Kampagnen, mit denen Pebbles mit farbigen E-Paper-Display, eingebauter Spracherkennung und Pulsmesser finanziert wurden, war Pebble der wachsenden Konkurrenz sowie dem stagnierenden Smartwatch-Markt nicht gewachsen, meldete im Dezember 2016 Insolvenz an und gab den Verkauf des geistigen Eigentums an Fitbit bekannt.

Ein Großteil der Pebble-Server wurde im Juli 2018 abgeschaltet. Einen weitgehenden Ersatz bietet das Community-Projekt Rebble.

Unternehmensgeschichte
Pebble startete 2008 als Studentenprojekt des damals 23-jährigen Eric Migicovsky an der University of Waterloo in Kanada. Das Unternehmen wurde 2011 von dem Inkubator Y Combinator aufgenommen und wurde in dieser Zeit durch Business Angels mit 150.000 US-Dollar finanziert.

Im April 2012 wurde über das Crowdfunding-Portal Kickstarter unter der Leitung des CEOs Migicovsky eine Kampagne für Pebble gestartet. Das mediale Interesse an dem Projekt war groß und die Kickstarter-Kampagne übertraf mit mehr als 85.000 vorbestellten Pebbles für über 10 Millionen US-Dollar ihre Ziele bei Weitem und stellte bei Kickstarter mehrere Rekorde auf. Aufgrund von Verzögerungen bei der Produktion wurden die Pebbles ab Januar 2013, etwa ein halbes Jahr später als zunächst angekündigt, versandt. Im Juli 2013 kam die Pebble in den offiziellen Verkauf, die erste Auflage war innerhalb von fünf Tagen ausverkauft. Im ersten Jahr wurden über 400.000 Pebbles verkauft, der Umsatz wurde auf 60 Millionen US-Dollar geschätzt. Neben der Kickstarter-Kampagne wurde Pebble durch Business Angels mit 26 Millionen US-Dollar finanziert. Insgesamt wurden 1,1 Millionen Pebbles der ersten Generation verkauft.

Das Unternehmen erwirtschaftete 2013 einen Nettogewinn von 9 Millionen US-Dollar, konnte seine Einnahmen von 2013 auf 2014 von 30 auf 60 Millionen US-Dollar verdoppeln, erreichte 2014 jedoch nur ein ausgeglichenes Ergebnis. Ab 2014 nahm die Zahl der Smartwatch-Mitbewerber zu, im Jahr 2015 wurde die Apple Watch veröffentlicht. Pebble führte im Jahr 2015 eine zweite, ebenfalls sehr erfolgreiche Kickstarter-Kampagne für aktualisierte Pebble-Time-Modelle mit Farbdisplay durch, die ab Mai 2015 ausgeliefert wurden. Die darauf folgenden Verkäufe der Pebble Time erreichten jedoch nicht die Prognosen, statt angestrebter 100 Millionen US-Dollar Umsatz wurden nur 82 Millionen US-Dollar erreicht. Das Überangebot an Lagerbeständen führte das Unternehmen in eine Liquiditätskrise. Pebble versuchte mit der Pebble Time neue Märkte zu erschließen, weg von der Zielgruppe der Geeks und Hacker, zunächst im Bereich Produktivität, dann als Fitnessuhr. Die Neuausrichtung misslang jedoch letztlich.

Nachdem das Unternehmen im Jahr 2015 noch ein Angebot über 740 Millionen US-Dollar von Citizen Watch und Anfang 2016 ein Angebot Intels über 70 Millionen abgelehnt hatte, meldete Pebble am 7. Dezember 2016 Insolvenz an. Das Unternehmen gab zudem die Übernahme des Geistigen Eigentums, insbesondere der Software, Firmware und Patente an Fitbit bekannt. Fitbit übernahm zudem einige Mitarbeiter. Der Preis der Übernahme betrug 23 Millionen US-Dollar. Die Presse hatte zunächst einen wesentlich höheren Preis von etwa 34 bis 40 Millionen US-Dollar angenommen, der die Schulden gerade so tragen sollte. Insgesamt konnte Pebble über 2 Millionen Smartwatches verkaufen und nahm dabei 230 Millionen US-Dollar ein.

Die im Mai 2016 zuvor gestartete dritte Kickstarter-Kampagne des Nachfolgemodells Pebble 2 kam nur teilweise zur Auslieferung; die Produkte Pebble Time 2 und Pebble Core wurden nicht mehr produziert und versandt. Die Auflösung des Unternehmens führte zudem zu einem Garantieverlust der Pebbles und der Einstellung des Kundensupports. Fitbit garantierte den Betrieb der Pebble-Serverdienste zunächst für das Jahr 2017. Im Januar 2018 wurde diese Frist bis Ende Juni 2018 verlängert. Zudem ermöglichte Fitbit mit einem Update, die Uhren unabhängig von Serverdiensten zu betreiben, damit sie auch nach Abschaltung der Dienste funktionieren können. Fitbit verwies zudem auf das Community-Projekt Rebble. Unter Rebble wurde ein eigener App-Store und Ersatz für wegfallende Serverdienste als freies Open-Source-Projekt entwickelt. Die Funktionalität der Pebbles bleibt so nahezu erhalten. Rebbles Basisfunktionalität kann kostenfrei genutzt werden, zur Nutzung von Spracherkennung und Wetterdienst wird eine kleine monatliche Gebühr verlangt. Im Jahr 2019 hatte Rebble erstmals über 100.000 Nutzer.

Nach der Auflösung des Unternehmens waren Pebbles nur noch in wenigen Handelsketten im Sortiment. Ersatz- und Zubehörteile konnten nur noch von Drittherstellern bezogen werden.

Modelle

Pebble
Am 11. April 2012 wurde bei Kickstarter die Kampagne für die originale Pebble gestartet. Die Entwickler hatten ursprünglich zur Realisierung ihres Projektes 100.000 US-Dollar angegeben, dieses Ziel war bereits nach zwei Stunden erreicht. Ab dem 9. Mai 2012 wurden mit über 85.000 vorbestellten Uhren keine weiteren Zahlungen mehr akzeptiert, nur je ein Dollar konnte noch zur Anmeldung des Newsletters gespendet werden. Aufgrund des außergewöhnlichen Erfolges entschlossen sich die Entwickler kurzfristig dazu, die Uhren in wasserdichter Ausführung anzubieten und mit Bluetooth 4.0 zu versehen, ursprünglich war eine Bluetooth-2.1-Unterstützung geplant. Mit 10,16 Millionen Dollar war Pebble damals das meist-unterstützte Projekt bei Kickstarter.

Neben den drei zu Beginn des Projekts geplanten Farben wurde Ende Juli auch eine orange Variante angekündigt, die per Abstimmung durch Kunden ausgewählt wurde. Anfang September wurde eine graue Variante der Uhr angekündigt. Die Produktion der Smartwatch verzögerte sich und die ersten Smartwatches wurden erst Ende Januar 2013 statt im September 2012 versandt. Im offiziellen Verkauf war die Pebble ab Juli 2013 erhältlich. In Deutschland hatte Pebble Zoll-Probleme beim Import, erst im September 2013 wurden die Pebbles der Kickstarter-Unterstützer über die Niederlande nach Deutschland versandt. Ab Februar 2015 konnten Pebbles direkt nach Deutschland geliefert werden.

Die originale Pebble ist kompatibel mit Android-Geräten ab Android 2.3 sowie iPhones ab dem iPhone 3GS. Der iPod touch wird ab iOS 5.0 unterstützt. Die Uhr ist 52 mm lang, 36 mm breit und 11,5 mm dick. Sie wiegt 38 g. Das stromsparende, transflektive LC-Display Sharp LS013B7DH01 mit einer Auflösung von 144 × 168 Pixeln ermöglicht dabei vergleichsweise lange Akkulaufzeiten von 5 bis 7 Tagen, die es im Gegensatz zu vergleichbaren Uhren ermöglichen, die Inhalte dauerhaft anzuzeigen.

Pebble Time und Pebble Time Steel

Im Februar 2015 wurden zwei aktualisierte Modelle unter den Namen Pebble Time und Pebble Time Steel vorgestellt, die über ein mehrfarbiges e-Paper-Display und ein eingebautes Mikrofon verfügen. Zudem wurde das Interface überarbeitet, dies stellt verpasste Benachrichtigungen und zukünftige Ereignisse in einer Timeline genannten Übersicht dar. Wie die erste Generation wurden die neuen Modelle auf der Crowdfunding-Plattform Kickstarter angekündigt, wo das Förderungsziel von 500.000 US-Dollar in kürzester Zeit übertroffen wurde. Insgesamt wurden mit der Kampagne 20,34 Millionen US-Dollar eingenommen. Die Auslieferung begann im Mai 2015.

Die Pebble Time ist 40,5 mm lang, 37,5 mm breit und 9,5 mm dick. Sie wiegt 42,5 g inklusive Standardarmband. Die Akkulaufzeit beträgt, wie bei der ursprünglichen Pebble, maximal sieben Tage.

Die Pebble Time Steel ist 40,5 mm lang, 37,5 mm breit und 10,5 mm dick. Sie wiegt 62,3 g mit Lederarmband, bzw. 116,3 g mit Metallarmband. Die Akkulaufzeit beträgt maximal zehn Tage.

Pebble 2, Pebble Time 2 und Pebble Core

Eine dritte Finanzierungsrunde über Kickstarter wurde im Mai 2016 angestoßen. Bei den neuen Uhren handelte es sich um die Pebble 2, die sich im Design an der klassischen Pebble orientiert, und die Pebble Time 2, beide Geräte erstmals mit Pulsmesser. Die Pebble 2 wurde in schwarz, weiß, rot-schwarz und türkis-weiß veröffentlicht. Zudem wurde die Produktion des Pebble Core bekannt gegeben, dabei handelte es sich um ein kleines Gerät mit einem GPS-Empfänger sowie einer 3G, WLAN- und Bluetooth-Verbindung. Es sollte Joggern zum Beispiel die Aufzeichnung ihrer Route oder Musikstreaming ohne Smartphone ermöglichen. Zudem sollte Pebble Core auch Amazon Alexa unterstützen, womit Informationen über Sprache abgerufen werden können.

Aufgrund der Insolvenz wurde die Entwicklung der Pebble Time 2 und des Pebble Core jedoch eingestellt. Nur einige Pebble 2 Geräte der Kickstarter-Kampagne wurden ausgeliefert, für alle anderen Geräte wurde eine Rückzahlung der Vorbestellungen zugesagt. Zudem werden einige Pebble 2 auf verschiedenen Verkaufsplattformen angeboten.

Die Pebble 2 ist 40,5 mm lang, 37,5 mm breit und 9,5 mm dick. Sie wiegt 42,5 g. Die Akkulaufzeit beträgt etwa sieben Tage. Zudem wurde eine schwarze Version ohne Pulsmesser veröffentlicht.

Die Pebble 2 wurde für ihr gutes Preis-Leistungs-Verhältnis gelobt. An dem Pulsmesser wurde jedoch Kritik wegen seiner ungenauen Messwerte geübt.

Software

Firmware
Auf der Pebble ist ein Pebble OS genanntes Betriebssystem installiert. Dabei handelt es sich um eine angepasste Variante von FreeRTOS.

Seit der Veröffentlichung der Firmware 2.3 unterstützt das Pebble OS Benachrichtigungen im Stil von Android Wear. Für Android Wear angepasste interaktive App-Benachrichtigungen funktionieren so auf der Pebble Smartwatch. Ab Version 2.8 unterstützt die Firmware die deutsche Sprache.

Mit dem Erscheinen der Pebble Time wurde die Firmware Version 3 mit der Timeline, einer neuen Benutzeroberfläche, eingeführt. Während bisher ein Klick nach oben oder unten das Ziffernblatt wechselte, konnten nun mit einem Klick nach oben vergangene und nach unten zukünftige Ereignisse angesteuert werden. Dies können Kalendertermine, das Wetter oder individuelle Ereignisse weiterer Apps sein, etwa Sportveranstaltungen.

Bei der Firmware Version 4 wurde der Klick nach oben mit Informationen von Pebble Health belegt. Pebble Health zeichnet verschiedene Fitness-Aktivitäten und den Schlaf auf. Mit der Pebble 2 wurde die Pulsmessung hinzugefügt.

Das Community-Projekt Rebble veröffentlichte nach Abschaltung der Pebble-Server ein Firmware-Update, das die Spracherkennung unter iOS 11 behebt beziehungsweise zuverlässiger macht.

App-Entwicklung
Pebble stellte für macOS und Linux ein Software Development Kit bereit, um Anwendungen und Ziffernblätter in C und JavaScript für die Smartwatch zu programmieren. Mit CloudPebble existiert alternativ eine Online-IDE mit GitHub-Integration. CloudPebble ermöglicht das komplette Projektmanagement, die Quelltextbearbeitung, Kompilierung und Installation.

So wurde eine Vielzahl von Anwendungen entwickelt, wie die Steuerung der Musik auf dem Smartphone oder die Verwendung als Tachometer beim Fahrradfahren oder Laufen. Im Dezember 2014 standen über 5.500 Apps und Ziffernblätter zur Verfügung, im Mai 2016 über 13.000 Apps.

Weblinks

 Offizielle Website (archiviert vom Original)
 Offizielles Entwicklerportal (archiviert vom Original)
 Rebble.io – Community-Projekt zum Ersatz der abgeschalteten Pebble-Server
 Eric Migicovsky (11. April 2022): Success and Failure at Pebble

Einzelnachweise

Uhrenmodell
Android-Gerät
Smartwatch
Crowdfinanziertes Projekt

Pebble (Smartwatch)


"Lola Montez" er den tredje single fra det danske heavy metalband Volbeats femte studiealbum, Outlaw Gentlemen & Shady Ladies, der blev udgivet i 2013. Sangen handler om den berømte danser og Countess of Landsfeld, Eliza Rosanna Gilbert. Teksten nævner hendes erotiske Spider Dance og en episode med Henry Seekamp.

Sangen blev spillet første gang på musikfestivalen Rock am Ring i 2011.
"Lola Montez" er bandet anden single i træk, der toppede som nummer 1 på Mainstream Rock Songs-hitlisten i USA. I Danmark solgte singlen guld.

Spor

Hitlister

Medvirkende
 Michael Poulsen – vokal, rytmeguitar
 Rob Caggiano – leadguitar
 Anders Kjølholm – basguitar
 Jon Larsen – trommer

Referencer

Sange fra 2013
Volbeat sange

Lola Montez (sang)


Den tunesiske kvartet for national dialog (Tunisian National Dialogue Quartet) er en gruppe af fire tunesiske organisationer som arbejder for at indføre og sikre et stabilt demokrati efter jasminrevolutionen i 2011. Kvartetten blev dannet i december 2013 da demokratiseringsprocessen i Tunesien risikerede at falde sammen på grund af politiske mord og omfattende social uro i landet.

Kvartetten består af fire organisationer fra forskellige sektorer og med forskellige prioriteter: arbejdsliv og velfærd, retstatsprincipper og menneskerettigheder:
 Fagforeningen Union Générale Tunisienne du Travail (UGTT)
 Arbejdsgiverorganisationen Union Tunisienne de l'Industrie, du Commerce et de l'Artisanat (UTICA)
 Menneskerettighedsorganisationen La Ligue Tunisienne pour la Défense des Droits de l'Homme (LDTH)
 Den nationale advokatforening Ordre National des Avocats de Tunisie.
Kvartetten blev tildelt Nobels fredspris 2015 "for dens afgørende bidrag til opbygningen af et pluralistisk demokrati i Tunesien i kølvandet på jasminrevolutionen 2011".

Kilder

Etableret i 2013
Tunesiens politik
Nobelprismodtagende organisationer
Modtagere af Nobels fredspris
Nobelprismodtagere fra Tunesien


Güllaç, mısır nişastası, gül suyu, süt ve şeker ile hazırlanan geleneksel Türk tatlısıdır. Kitâb-ı Me'kûlât'da Gülac olarak tarifi verilmiştir. Kitâbü't-Tabîh (Bağdâdî) (Muhammed bin Mahmûd Şirvânî çevirisinde) "terkib-i güllac" başlıklı tarifte  sadece yufkasının yapımını anlatır.

Geçmişi
II. Murad devrine yani 1400'lü yıllara ait kayıtlarda güllacın Osmanlı mutfağına girdiği ve kitaplarda yer aldığı görülmektedir. Bu tarihe kadar uzanan güllaç tarifleri arasında güllaç, yumurtalı güllaç ve tava güllacı şeklinde üç tarife rastlanmaktadır. Halk arasında da 15. yüzyıl ortalarına kadar mısır nişastasından yufka açılıp stoklanır ve havayla temas halinde olduğu için kuruyan bu yufkalar süt ve şekerle ıslatılıp yenirdi. Zamanla içine gül suyunun da eklenmesiyle ortaya "güllü aş" ismi verilen tatlı çıktı ve tıpkı "sütlü aş"ın "sütlaç"a dönüşmesi gibi bu tatlının ismi "güllaç" olarak anılageldi. Arif Bilgin'in Osmanlı Saray Mutfağı kitabındaki bilgilere göre, güllaç saraya ilk kez 1489 yılında alındı.

Osmanlı sultanlarının sofralarından eksik etmediği güllacın 200 gramında yaklaşık 300 kalori bulunuyor ve büyük çoğunluğu Ramazan ayında olmak üzere günümüzde Türkiye'de yılda ortalama 250 ton üretilip tüketiliyor. Güllaç, Ramazan deyince akla gelen ilk tatlılardan biridir. Güllaç, sütlü olduğundan iftardan sonra rahatlıkla yenebilecek, hazmı kolay ve hafif bir tatlıdır. Sarayda da bu özelliğiyle çokça tercih edilmiştir. Arif Bilgin'in Osmanlı Saray Mutfağı kitabındaki bilgilere göre, güllaç ilk kez saraya 1489 yılında alındı.

Lâmiî Çelebi'nin Ferhâd ile Şîrîn Mesnevîsinde Güllâç olarak adı geçmektedir.

Yapımı
Güllaç, esas olarak ısıtılmış süt ve gül suyundan elde edilen sıcak karışımın güllaç yaprakları üzerine dökülmesi ve bu yaprakların orta katının ceviz ile döşenmesi ile yapılır. Güllaç yaprakları, suyla karıştırılan mısır nişastası ve unun tavada pişirildikten sonra kurutulmasıyla elde ediliyor. İdeal yaprak ağırlığının 30-35 gram olması gerekiyor. Ağırlık artarsa güllaç lapalaşıyor, azalırsa kırılıyordu. Kullanıma hazır kuru güllaç yapraklarının iki yılda tüketilmesi gerekiyor. Ancak havadar olan, fazla güneş ışığı almayan, rutubetsiz ortamlarda bu yapraklar 10 yıl saklanabiliyor. Şekerle kaynatılan sütün ılıdıktan sonra beyaz yapraklar üzerine teker teker dökülmesi ve orta katına ceviz, badem, fındık gibi tercihe göre yemişler yerleştirilmesiyle bildiğimiz güllaç tatlısı ortaya çıkıyor.

Osmanlı mutfağında ferahlatıcı etkisi olduğu için mutlaka eklen gül suyu hem yapraklara hem de süt içerisine eklenerek katılmaktadır. Ekseriyetle Ramazan ayında rağbet edilmesi sebebiyle, Ramazan ayının denk geldiği mevsime göre üzeri süslenir. Bilhassa nar ile süslenmesi geleneksel tercih olsa da diğer göz alıcı renklere sahip olan çilek, kızılcık gibi meyvelerle veya ceviz, antep fıstığı ile de süslenebilir yahut sade olarak da servis edilebilir. Bunun yanında sarma güllaç da yaprakların sütle ıslatılıp yumuşatılması sonrası yapılan başka bir türüdür.

Uzmanlar içerdiği protein, B ve E vitaminleri nedeniyle güllacın bağışıklık sistemini kuvvetlendirdiğini, bu vitaminlerin sakinleştirici ve stresi azaltıcı etkileri olduğunu, oruçtan ötürü düşen kan şekerinin normal seviyesine gelmesine yardımcı olduğunu ifade ediyor.

Kaynakça

Türk mutfağındaki tatlılar
Türk icatları
Osmanlı mutfağındaki tatlılar

Güllaç


FutureSex/LoveSounds ist das zweite Studioalbum des US-amerikanischen Sängers Justin Timberlake. Es erschien im September 2006 bei Jive Records.

Geschichte
Nach dem Erfolg von Justified war Timberlake in der Plattenindustrie tätig, war aber auch im Fernsehen zu sehen, etwa in der Show Saturday Night Live. Auch übernahm er mehrere Filmrollen. Timberlake arbeitete bei FutureSex/LoveSounds, für das er sich mehr von Rock beeinflusst gab, außer mit Timbaland mit dem Produzenten Rick Rubin zusammen. Das Album erreichte Platz 1 in Großbritannien und in den USA.

Kritik
Auf der Webseite Allmusic.com gab der Kritiker 3,5 von 5 Sternen. Er schrieb, reizlos wie Timberlake sei, sei das Album doch faszinierend, weil er eine klare musikalische Vision verfolge, auch wenn sie fehlgeleitet sei. Robert Christgau schrieb: "'She's freaky but I like it'?? Dude's more confused than he wants you to think ("My Love," "SexyBack")." ("Der Junge ist verwirrter, als er möchte, dass du es denkst.") Er gab drei Sterne.

Titelliste
 FutureSex/LoveSound (Timberlake, Timbaland, Danja) 4:01
 SexyBack (feat. Timbaland) (Timberlake, Timbaland, Danja) 4:02
 Sexy Ladies/Let Me Talk to You (Prelude) (Timberlake, Timbaland, Danja) 5:32 (4:36 + 0:56)
 My Love (feat. T.I.) (Timberlake, Timbaland, Danja, T.I.) 4:36
 LoveStoned/I Think She Knows (Interlude) (Timberlake, Timbaland, Danja) 7:24 (5:00 + 2:24)
 What Goes Around…/…Comes Around (Interlude) (Timberlake, Timbaland, Danja) 7:28 (5:42 + 1:46)
 Chop Me Up (feat. Timbaland & Three 6 Mafia) (Timberlake, Timbaland, DJ Paul, Juicy J) 5:04
 Damn Girl (feat. will.i.am) (Timberlake, will.i.am, J.C. Davis) 5:12
 Summer Love/Set the Mood (Prelude) (Timberlake, Timbaland, Danja) 6:24 (5:14 + 1:10)
 Until the End of Time (feat. The Benjamin Wright Orchestra) (Timberlake, Timbaland, Danja) 5:22
 Losing My Way (Timberlake, Timbaland, Danja) 5:22
 (Another Song) All Over Again (Timberlake, Morris) 5:46

Verkaufszahlen und Auszeichnungen

Einzelnachweise

Album 2006
Album (Pop)
Album (Contemporary R&B)
Nummer-eins-Album
Mehrfach-Platin-Album (Deutschland)
Mehrfach-Platin-Album (Schweiz)
Mehrfach-Platin-Album (Vereinigte Staaten)
Mehrfach-Platin-Album (Vereinigtes Königreich)
Justin Timberlake

FutureSex/LoveSounds


Das Schikma-Gefängnis (hebräisch: כלא שקמה) ist eine israelische Haftanstalt in Aschkelon.

Geschichte
Die mit hohen Mauern umgebene Anlage wurde im Jahre 1930 von Großbritannien während seines Völkerbundsmandats für Palästina im typischen Festungsstil erbaut und als südliches Hauptquartier genutzt. 1948 wurde die Festung vom neu gegründeten Staat Israel übernommen und diente ab 1949 als Polizeistation von Aschkelon. Ab 1968 wurde das Gebäude zunehmend und inzwischen ausschließlich als Gefängnis genutzt. Im Laufe der Jahre erfolgten zahlreiche Um- und Ausbauten sowie Modernisierungen. Unter anderem kam ein Hochsicherheitstrakt hinzu.

Heute
Das Gefängnis verfügt über rund 650 Haftplätze und wird sowohl für Straf- wie auch Untersuchungsgefangene genutzt. Unter den Verurteilten finden sich Mörder, Vergewaltiger, Pädophile und Terroristen. Die Haftanstalt untersteht der israelischen Justizvollzugsbehörde Sherut Batei HaSohar (Abkürzung: Schabas).

Die Zellen sind mit Radio- und Fernsehgeräten ausgestattet, verfügen jedoch über keinen Kabelfernsehanschluss. Aufgrund des Alters des Gebäudekomplexes erlaubt das Leitungssystem keine Klimaanlagen, allerdings gibt es Ventilatoren. Die Anstaltsverpflegung können sich die Gefangenen zwei- bis dreimal monatlich im Gefängnisladen aufbessern, das Geld dafür stammt von Familienangehörigen oder wenn solche nicht vorhanden sind, von der Gefängnisverwaltung. Sozialarbeiter kümmern sich um die Resozialisierung der Strafgefangenen und bereiten sie durch Maßnahmen wie z. B. Hafturlaube auf ein straffreies Leben nach der Entlassung vor, einige der Wärter sind Sozialpädagogikstudenten der örtlichen Hochschule. Für die Sicherheit sorgen neben dem normalen Wachpersonal Kräfte der Schabas-Spezialeinheiten Nachschon (Gefangenentransporte), Dror (anstaltsinterne Drogenbekämpfung) und Matsada (Aufstandsbekämpfung/Geiselbefreiung).

Kritik

Der israelische Nukleartechniker Mordechai Vanunu, der hier von 1993 bis 2004 den Großteil seiner 18-jährigen Freiheitsstrafe für Landesverrat verbüßte, berichtet von weitgehender Kontaktsperre, die in abgeschwächter Form auch nach der Entlassung aufrechterhalten wurde. 1997 wurde im Rahmen einer UN-Anhörung über einen Terrorverdächtigen berichtet, der angab, im Schikma-Gefängnis misshandelt worden zu sein. Israelische Stellen räumten ein, bei Verhören Druck auf den Mann ausgeübt zu haben, wiesen jedoch den Vorwurf der Folter zurück und verwiesen darauf, dass durch das intensive Verhör ein weiterer Anschlag verhindert werden konnte. Bei dem dem Beschuldigten zur Last gelegten Attentat auf ein Lokal in Tel Aviv waren drei Frauen getötet und rund fünfzig weitere Personen verletzt worden. 2002 wurde je ein Fall von Isolationshaft und Kontaktsperre bei der UN gemeldet, einem Anwalt wurde der Zugang zu seinem Mandanten für zehn Tage verweigert. 2004 nahmen 350 Schikma-Insassen an einem landesweiten Hungerstreik palästinensischer Gefangener teil, bei dem sie nur Wasser tranken. Ziel des Streiks waren bessere Haftbedingungen, wie z. B. das Ende von Leibesvisitationen oder die Aufhebung des kurz zuvor eingeführten Verbots von Mobiltelefonen. Der Streik sollte von israelischer Seite unter anderem durch das Grillen von Fleisch auf den Gefängnishöfen bekämpft werden und war nach 14 Tagen beendet. Zu den Untersuchungshäftlingen zählt derzeit der palästinensische Terrorverdächtige Dirar Abu Sisi, der im Februar 2011 in der Ukraine entführt wurde.

2016 warfen die Nichtregierungsorganisationen B'Tselem und Hamoked auf Grundlage von Schilderungen 116 palästinensischer Gefangener israelischen Sicherheitskräften Misshandlungen im Shabak-Verhörzentrum des Gefängnisses vor. Schlafentzug und Fesselungen wurden beispielhaft genannt.

Weblinks
 Satellitenbild der Anlage auf virtualglobetrotting.com *

Einzelnachweise

Gefängnis (Israel)
Aschkelon

Schikma-Gefängnis


Hákonar saga góða er þriðja saga Heimskringlu. Hún segir frá lífi Hákonar Aðalsteinsfóstra Noregskonungs og stjórnartíð hans. Einnig segir hún frá Eiríki Blóðöx sem var konungur á undan honum en flúði þegar Hákon kom frá Englandi. Eiríkur var sá sonur sem Haraldur hárfagri vildi að tæki við konungdómnum, Hákon var yngsti sonur Haraldar. Eftir andlát Eiríks hófust miklar deilur milli Hákonar og afkomenda Eiríks. Hákon var fyrsti Noregskonungur til að taka og boða kristna trú. Olli það miklum togstreitu milli konungs og þegna hans þegar kom að blótum. Hákon ríkti í 26 ár og lést í orrustu við bróðursyni sína. Hann dó sonarlaus og tóku synir Eiríks við konungdómnum að honum látnum.    yngsti sonur - Eiríkur bróðir hans

Ríki Eiríks líður undi lok og Hákon tekur yfir
Þegar Haraldur hárfagri faðir Hákonar lést hélt Hákon frá Englandi til Noregs. Fékk hann lið og skipakost góðan. Hann fór til Þrándheims og tók Sigurður Hlaðajarl honum vel og safnaði með honum miklu liði. Þótti Hákon líkjast föður sínum mikið í útliti. Hann lofaði að gera alla bændur óðalborna og gefa þeim óðöl sín, en faðir hans hafði áþjáð fólkið í landinu og tekið af þeim óðöl þeirra. Hákon var fimmtán ára gamall þegar hann var tekinn til konungs, fyrst í Þrándheimi og svo í öllum Noreg. "Eiríks óvinsæld óx æ því meirr sem allir menn gerðu sér kærra við Hákon konung…" Flúði þá Eiríkur Noreg og tók að herja á England og Skotland. Aðalsteinn konungur gaf honum þá Norðimbraland. Stuttu síðar lést Aðalsteinn og bróðir hans Játmundur hrakti Eirík á brott og lést í bardaga á Englandi. Gunnhildur kona hans og afkomendur þeirra flúðu til Orkneyja við fráfall hans. Tóku Eiríkssynir yfir Orkneyjar og Hjaltland.

Eftir að Eiríkur flúði lagði Hákon undir sig allan Noreg. Þá herjuðu Danir mikið í Noregi og Hákon fór í herferð gegn dönskum víkingum. Þegar Gunnhildur móðir Eiríks frétti af því flutti hún með syni sína til Danmerkur.

Trú Hákonar
Hákonn var alinn upp við kristna trú í Englandi en fór dult með trú sína í Noregi þar sem heiðinn siður var almennur og mikið um blót. Hélt hann þó sunnudag og föstudags föstu. Hann fékk til sín biskup og aðra kennimenn frá Englandi til að halda uppi trúboði. Á Frostaþingi bauð Hákon "að allir menn skyldu kristnask láta og trúa á einn guð, Krist Máríuson, en hafna blótum ǫllum ok heiðnum goðum, halda heilagt inn sjauunda hvernd dag við vinnum ǫllum, fasta ok inn sjaunda hvern dag. En þegar er konungr hafði þeta upp borit fyrir alþýðu, þá var þegar kurr mikið. Kurruðu bændr um það, er konungr vildi vinnur taka af þeim ok svá, at við þat mátti landit eigi byggva." Sögðu bændur að þótt þeir elskuðu Hákon vildu þeir ekki trú hans og lögðu fast á hann að koma til blóts eins og faðir hans hafði gjört. En Hákon var vanur að sleppa blótum. Hann mætti á blótið og gerði krossmark yfir drykkinn þegar blótað var Óðni. Þegar hann var spurður hví hann blótaði ekki svaraði Sigurður jarl að konungur gerði hamarsmark Þórs yfir drykkinn. Næsta dag var ýtt á konung að eta hrossaslátur, drekka soð eða eta flotið. Hákon neitaði því öllu. Í næsta blóti er svo hart gengið að honum að hann þorir ekki annað en að borða smábita af hestalifur og að drekka ölið krossalaust. Var Hákon svo reiður eftir það að hann vildi ná fram hefndum.

Eiríkssynir herja á Noreg

En þegar hann er í þann mund að safna að sér liði í hefndarhug koma Eiríkssynir og herja á Noreg. Hákon hefur engan tíma fyrir hefnd og sameinast við lið þeirra er pyntuðu hann. Verður þar orusta sem endar með flótta Eiríkssona. Þeir halda þó áfram að herja á Noreg reglulega. Á tuttugasta ríkisári Hákonar er hann með fámennt lið er hann kemur á slóðir Eiríkssona. Í stað þess að flýja ákveða þeir að berjast en þykjast vera fjölmennari en þeir eru með blekkingum merkismanna sinna sem ganga ítrekað uppi á brekku í fjarlægð eins og það væru að koma liðsauki. Endaði það með flótta Eiríkssona. Á tuttugasta og sjötta ríkisári Hákonar komu Eiríkssynir með mikið lið frá Danmörku, sexfalt lið það er Hákon hafði. Varð þar bardagi og gekk Hákon í öndverðri fylkingu síns lið og fær ör í höndina fyrir neðan öxl. Eiríkssynir flýja, en Hákon blæðir út vegna sára sinna. Hann lét eftir sig eina dóttur en engan son. Fyrir andlát sitt bað hann senda Eiríkssonum boð að þeir tækju yfir konungdóminn en sýndu vinum hans vægð.

Andlát og greftrun
Mælti Hákon er hann var á dánarbeðinu: "þótt mér verði lífs auðit, þá mun ek af landi fara ok til kristinna manna ok bæta þat, er ek hefi brotit við guð, en ef ek dey hér í heiðni, þá veiti mér hér grǫpt þann, er yðr sínisk."

Var hann mjög harmaður af þegnum sínum. Hann var grafinn að heiðna manna sið og lagður í haug.

Sverðanöfn sem koma fyrir í bókinni.

 Fetbreiður - sverð Þórálfs Skólmssonar
 Kvernbítur - sverð Hákonar

Tilvitnanir

 "Hákon konungr var allra manna glaðastr ok málsnjallastr og lítillátastr. Hann var maðr stórvitr og lagði mikinn hug á lagasetning." En Hákon setti Gulaþingslög og Frostaþingslög.

Heimildir

 Snorri Sturluson. (1941-1951). Heimskringla I. Íslensk fornrit 26. bindi. Hið íslenzka fornritafélag.

Tenglar

 Texti Hákonar sögu góða með nútímastafsetningu og hér.
 Texti Hákonar sögu góða á norrænu

Konungasögur
Snorri Sturluson

Hákonar saga góða


فرقة رمسيس المسرحية هي فرقة مسرحية مصرية أسسها عميد المسرح العربي يوسف وهبي مع المخرج عزيز عيد، وعدد من الممثلين مثل مختار عثمان وحسين رياض وأمينة رزق.

كانت في طليعة الفرق المسرحية المصرية التي أثرت المسرح المصري في بدايات القرن العشرين. قدمت الفرقة روائع المسرحيات العالمية للجمهور المصري والأجنبي المقيم في القاهرة وقتها، بالإضافة لمسرحيات محلية كتبها فنانو الفرقة. كما قدمت الفرقة أعمالها باللغة العربية وبلغات أخرى منها الفرنسية. كما قدمت الفرقة للساحة الفنية العديد من الفنانين الذين أثروها فيما بعد، ومنهم فاطمة رشدي، وستيفان روستي.

أسس يوسف وهبي فرقته المسرحية بعد 3 سنوات من دراسته للتمثيل في ميلانو بإيطاليا، وكان والده قد ترك له ميراثاً كبيراً (يوازي 12 ألف جنيه ذهبي)، فقرر تخصيص ما ورثه لإنشاء فرقة مسرحية وفنية متطورة تواجه المسرح «الهزلي» الذي كان سائداً وقتها.

قرار يوسف وهبي لم يأت من فراغ لتاسيس الفرقة، فعندما وصل إلى مصر، كان هناك حالة من انهيار المسرح الجدي، وكان هناك انتشار للمسرح الهزلي ويُقبل عليه الجمهور إقبالاً كبيراً، فشعر أن المسرح قد مات تقريباً، في تلك الأثناء قابل شخصاً رث الثياب يمشي في شارع عماد الدين ولما تمعن في ملامحه، عرف أنه المخرج عزيز عيد، فتوجه إليه وقال له «إيه اللى جرى يا أستاذ عزيز؟»، فقال له «عزيز»: «قول للجمهور إني عاوز اشترى صندوق خشب، وعلبة بوية عشان امسح جزم، لأن الفن الجدي لم يجدِ معايا ووصلت لهذه الحالة من العذاب والألم والحرمان».

وبالفعل أنشأ يوسف وهبي فرقة «رمسيس» حيث اعتمدت على نصوص جادة وتقنيات فنية متطورة، وضم إليها نخبة من نجوم التمثيل في ذلك الوقت أمثال حسين رياض، وزينب صدقي، وروز اليوسف، وأحمد علام، وبعدهم أمينة رزق، وأسند الإدارة الفنية للمخرج عزيز عيد.

افتتحت الفرقة عروضها بمسرحية «المجنون» عام 1923، وكانت من تأليف يوسف وهبي، وإخراج عزيز عيد، وبعدها توالت مسرحيات الفرقة.

المصادر
فلنحتفل بمئوية مسرح رمسيس وصاحبه يوسف وهبي

فرقة رمسيس المسرحية التي اكتشفت عمالقة التمثيل في مصر.. تعرّف عليها

كان اسمه اللعيب والناس بتهرب من السكن جنبه..كيف أنقذ يوسف وهبى سمعة الممثل؟

يوسف وهبى.. 38 عاما على رحيل رائد السينما في مصر والعالم العربى

بعد 30 عاما من رحيله.. كاتبة تعيد قراءة سيرة مؤسس المسرح والسينما المصرية

في ذكرى وفاته..يوسف وهبى وكواليس تكوينه فرقة رمسيس المسرحية في حوار إذاعى

مسرح مصري

فرقة رمسيس المسرحية


Daniel Carver (født 1948) er en hvid nationalist og tidligere leder (Grand Dragon) i Ku Klux Klan  indtil organisationen officielt blev opløst i 1992 Carver blev suspenderet fra at bære Ku Klux Klan uniformer i offentligheden og fra at deltage i Ku Klux Klans-møder efter han i 1986 blev dømt for "terroristiske trusler.

Kilder

Højreekstremister
Personer fra Georgia

Daniel Carver


Schloss Libá ist ein Schloss in der tschechischen Gemeinde Libá (Liebenstein).

Geschichte
Burg und Schloss waren Zentrum der Herrschaft Liebenstein. Sie war u. a. geprägt von der Nähe zum Stadtgebiet von Eger. Hans von Sparneck verkaufte Schloss Liebenstein 1426 an die Familie von Zedtwitz auf Neuberg, die bereits im Ascher Ländchen erheblichen Besitz gebildet hatte. Der Raubritter Jörg von Zedtwitz nutzte die Burg für seine Raubzüge gegen die Stadt Eger und Besitzer benachbarter Burgen, wie Seeberg oder Haslau. Die Burg wurde schließlich von Truppen der Stadt Eger zerstört, Jörg von Zedtwitz entkam nur knapp mit seinem Leben. Christoph von Zedtwitz war 1553 verteidigender Hauptmann bei der Belagerung von Hof.

Das Schloss war in den Jahrzehnten nach dem Zweiten Weltkrieg bis zur Ruine verfallen. Nach dem Ende der Tschechoslowakei wurden entscheidende Schritte zu seiner Erhaltung unternommen. Ein privater Investor beabsichtigt das Schloss u. a. als Hotel zu nutzen. Erste Instandsetzungsmaßnahmen, wie eine vollständige Dachreparatur, das Einsetzen von Fenstern und Ausbesserungsarbeiten der Außenfassade stoppten den fortgeschrittenen Verfall. Inzwischen haben Ausgrabungsarbeiten im Kellergeschoss neue Erkenntnisse über die erste Burganlage an dieser Stelle gebracht. Zerstörte Räume wurden nach alten Aufnahmen mit Stuckverzierungen rekonstruiert. Das Schloss ist gegenwärtig als Baustelle unzugänglich.

Literatur
 Johann Theodor Benjamin Helfrecht: Ruinen, Alterthümer und noch stehende Schlosser auf und an dem Fichtelgebirge. Ein Versuch. 1795. S. 188f. (online)

Weblinks

 Schloss Libá auf Burgenwelt.org

Einzelnachweise

Liba
Erbaut im 13. Jahrhundert
Schloss Liba
Schloss Liba
Libá
Liba
Zedtwitz

Schloss Libá


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 7. Dezember 2018 wieder und umfasst 23 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Thurmansbang

|}

Ebenreuth

|}

Gingharting

|}

Kneisting

|}

Rabenstein

|}

Rottaumühle

Museumsdorf Bayerischer Wald
Quelle Dorfplan:

|}

Scharten

|}

Schlinding

|}

Thannberg

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Thurmansbang

Anmerkungen

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

!
Thurmansbang
Baudenkmaler Thurmansbang

Liste der Baudenkmäler in Thurmansbang