Otizm, üç yaşından önce başlayan ve ömür boyu süren, sosyal etkileşime ve iletişime zarar veren, sınırlı ve tekrarlanan davranışlara yol açan beynin gelişimini engelleyen bir rahatsızlıktır. Bu belirtiler otizmi, Asperger sendromu gibi daha hafif seyreden otistik spektrum bozukluğundan (OSB)   ayırır.
Otizm kalıtımsal kökenlidir ancak kalıtsallığı oldukça karmaşıktır ve OSB'nin kökeninin çoklu gen etkileşimlerinden mi yoksa ender görülen mutasyonlardan mı kaynaklandığı çok açık değildir. Nadir vakalarda, doğum sakatlıklarına neden olan etmenlerle yakından bağlantılıdır. Diğer görüşlere göre ise çocuklukta yapılan aşılar gibi nedenler tartışmalıdır ve aşı kökenli varsayımların ikna edici bilimsel kanıtları yoktur. 2007 yılında yapılan araştırmalara göre otizmin prevalansını 1.000 kişiye bir ya da iki vaka olarak tahmin eder, aynı araştırmalardaki tahminlere göre OSB yaklaşık 1.000 kişide altı vakadır ve erkeklerde rastlanma oranı kadınlara göre 4,3 kat daha fazladır. 2022 yılı CDC verilerine göre otizmin görülme sıklığı 44 çocuktan 1'e yükselmiştir. Otizm vakalarının sayısı 1980'lerden beri oldukça fazla oranda artmıştır. Bunun nedeni kısmen tanı koyma yöntemlerindeki değişikliklerdir; gerçek prevalansın artıp artmadığı anlaşılamamıştır.

Otizm beynin birçok kısmını etkiler ama bu etkinin nasıl geliştiği çok iyi anlaşılamamıştır. Ebeveynler genellikle çocuklarının yaşamının ilk iki yılında belirtileri fark eder. Erken davranışsal ya da kavrayışsal müdahaleler çocukların kendine bakabilme yetisi ile sosyal ve iletişimsel yetiler kazanmasına  yardımcı olabilir. Otizm tanılı çocukların çok azı erişkin olduktan sonra bağımsız yaşamakta, bunlardan bir kısmı bunda başarılı olabilmektedir. Bazılarının otizme bir çare aradığı, diğerlerinin de otizmin bir bozukluktan çok bir durum olduğuna inandığı bir otistik kültür ortaya çıkmıştır.

Sınıflandırma
Otizm ilk belirtilerini bebeklik ya da çocukluk döneminde gösteren, ancak remisyon ya da relaps göstermeden düzenli seyir izleyen bir beyin gelişme bozukluğudur. Bozulmalar beynin çeşitli sistemlerinde olgunlaşma ile ilgili değişikliklerden kaynaklanır. Otizm, yaygın sosyal etkileşim ve iletişim anormallikleri, aşırı kısıtlanmış ilgiler ve oldukça fazla tekrar eden davranışlarla tanımlanan beş yaygın gelişimsel bozukluktan (YGB) biridir.
Diğer dört YGB arasında Asperger sendromu, belirtiler ve olası nedenler açısından otizme en yakın olanıdır; Rett sendromu ve çocukluğun dezintegratif bozukluğunun çeşitli belirtileri ortaktır ama nedenleri farklı olabilir; başka türlü adlandırılamayan yaygın gelişimsel bozukluk (YGB-BTA) ise ölçütler daha belirgin bir bozukluğu göstermediğinde teşhis edilir. Asperger bozukluğunda otizmin aksine dil gelişiminde önemli bir gecikme yoktur. Otizmin terminolojisi şaşırtıcı olabilir. Otizm, Asperger sendromu ve YGB-BTA genellikle otistik spektrum bozuklukları (OSB)  ya da bazen otistik bozukluklar, olarak adlandırılabilirken otizm sıklıkla otistik bozukluk, çocukluk otizmi, erken infantil otizmi ya da bebeklik otizmi olarak adlandırılır. Bu maddede otizm klasik otizm bozukluğu için kullanılmaktadır ancak bazı kaynaklar otizm tanımını OSB'den söz etmek için kullanır ya da OSB ile YGB'yi bir tutar. OSB, göz temasından kaçınmak gibi otizmi benzer kişisel özelliklere sahip olan ama OSB'si olduğu kesin olmayan geniş otizm fenotipinin bir alt kümesidir.

Otizm; sessiz kalma, zekâ engelli olma, durmadan el çırpma ya da sallanma gibi ciddi bozukluklar gösteren bireylerden, etkin ama belirgin olarak sıra dışı sosyal yaklaşımlar gösteren, çok dar ilgi odakları olan ve laf ebesi, bilgiçlik taslayan iletişimi olan daha az bozukluk gösteren bireylere kadar çok geniş bir spektrumda kendini gösterir. Bazen IQ eşiklerine  ya da bireyin gündelik hayatında ne kadar desteğe gereksinimi olduğuna göre sendrom düşük, orta ya da yüksek işlevli otizm olarak bölümlere ayrılır ancak ölçütleri belirlenmemiş olan bu bölümlemeler tartışmalıdır. Otizm bazen sendrom ve sendrom dışı olarak da ikiye ayrılabilir, belirti gösteren otizm genellikle ciddi veya  şiddetli zekâ geriliği ya da tüberoz skleroz gibi fiziksel belirtileri olan doğuştan gelen sendromlarla bağlantılandırılır. Asperger bozukluğu olan bireyler otizm bozukluğu olan bireylere göre kavrama alanında daha başarılı olsa da Asperger bozukluğu, yüksek işlevli otizm ve sendrom dışı otizmin çakışan noktaları çok açık değildir.

Bazı araştırmalar, dil ve sosyal becerilerde ilerleyememe yerine on dört aylıktan sonra bu becerilerin kaybı ile otizm teşhisi konduğunu belirtmiştir. Bu fenomen için regresif otizm, kötüleyen otizm ve gelişimsel duraklama gibi çeşitli terimler kullanılmıştır. Bu ayrımın geçerliliği hâlâ tartışmalıdır; regresif otizmin özel bir alttip olması mümkündür.

Özellikleri
Otizm tek bir belirtiden çok, bir dizi belirti ile fark edilir. Ana özellikleri sosyal etkileşim bozuklukları, iletişim bozuklukları, sınırlı ilgi ve yineleyici davranıştır. Atipik yemek yeme gibi diğer özelliklere sıklıkla rastlanır ama tanı koymak için gerekli değildir. Otizmin belirtileri genel popülasyon içinde tek tek görülür ama patolojik şiddette belirtiler ile kişilik özelliklerini birbirinden kesin hatlarla ayıracak kadar yüksek oranda bağdaştırılamaz.

Sosyal gelişim
Otizmi olan kişilerin sosyal bozuklukları vardır ve sıklıkla, çoğu insanın farkına varmadan sahip olduğu, diğer kişiler hakkındaki sezgilere sahip değildirler. Tanınmış otistik Temple Grandin, nörotipiklerin sosyal iletişimini anlayamama yetersizliğinden ötürü kendisini "Mars'ta bir antropolog gibi" hissettiğini söylemiştir.

Sosyal  bozukluklar çocukluğun erken dönemlerinde belirginleşir ve erişkinliğe doğru devam eder. Otizm tanılı bebekler sosyal uyaranlara daha az dikkat eder, başkalarına çok daha az bakar ve gülümser ve kendi adlarına çok az tepki verir. Otizm tanılı çocukların daha çarpıcı normal dışı sosyal davranışları da vardır; örneğin çok az göz teması kurar, ileriyi düşünen tavırlar gösterir ve başka bir kişinin eli ile oynayarak iletişim kurmaya çalışırlar. Üç ile beş yaş arasındaki otism tanılı çocuklar başkalarına aniden yaklaşmak, duygulara karşılık vermek ve taklit etmek, konuşmadan iletişim kurmak ya da sıra ile bir şeyler yapmak gibi sosyal kavrayışları daha az sergilerler. Ancak, kendilerine bakan kişi ile bağ kurarlar. Normalden biraz daha az güvenli bağlılık gösterirler ama bu özellik zekâ gelişimi daha fazla olan ya da daha az şiddetli OSB'si olan çocuklarda görülmez. OSB'si olan daha büyük çocuklar ve erişkinler yüz ifadesi ve duygu tanıma testlerinde daha kötü sonuçlar alır.

Yaygın inanışın aksine otizm tanılı çocuklar yalnız kalmayı tercih etmez. Otizmi olanlar için arkadaşlık kurmak ve sürdürmek zor olmaktadır. Ne kadar yalnız olduklarını, arkadaşlarının sayısı değil, arkadaşlıklarının kalitesi  belirler.

OSB'si olan bireylerdeki saldırganlık ve şiddet hakkında birçok hikâye anlatılır ama çok az sistematik araştırma bulunmaktadır. Eldeki sınırlı sayıdaki veri, zekâ geriliği olan çocuklarda otizmi saldırganlık, eşyalara zarar verme ve öfke nöbetleriyle ilişkilendirir. Dominick et al. OSB'si olan 67 çocuğun ebeveyniyle yaptığı mülakat sonucunda bu çocukların üçte ikisinin şiddetli öfke nöbetleri geçirdiğini ve üçte birinin geçmişinde saldırganlık vakaları olduğunu belirtmiştir. Öfke nöbetleri, geçmişinde dil öğrenme bozukluğu olan çocuklarda belirgin bir şekilde daha yaygındır.

İletişim
Otizmi olanların üçte biri ile yarısı arasında bir kısmı gündelik iletişim gereksinimlerini karşılayacak kadar doğal konuşma becerisi geliştiremez. İletişimdeki farklılıklar bir yaşından itibaren gözlemlenebilir. Bu farklılıklar, konuşmaya başlamadan önce anlamsız sesler çıkarmaya başlama döneminin gecikmesi, sıra dışı el hareketleri, azalan heveslilik ve bakıcının sesine, senkronize olmayan tepkiler olarak sayılabilir. İki ve üç yaşından sonra otizm tanılı çocukların daha seyrek ve daha az farklı anlamsız sesler çıkardığı, sözcükler ve sözcük grupları söylediği, el hareketlerinin sözlerle daha az bağlantılı olduğu gözlemlenir. Otizm tanılı çocuklar daha az istekte bulunur ya da deneyimlerini paylaşır, çoğunlukla başkalarının sözlerini tekrar ederler (ekolali) ya da kişi zamirlerini karıştırırlar. İşlevsel bir konuşma için birleşik dikkat gerekli gibidir. Birleşik dikkat eksiklikleri OSB'li çocukların fark edilmesini sağlayabilir: örneğin, işaret edilen nesne yerine işaret eden ele bakabilirler, ve sürekli olarak yaşlarına uygun olarak deneyimleri hakkında "yorum yapmayı" ya da "paylaşmayı" başaramazlar. Otizmli çocuklar hayalgücüne dayalı oyunlarda ve sembolleri dile çevirmede zorlanabilir.

Birkaç çalışmada yüksek işlevli otizm tanılı 8-15 yaşındaki çocuklar kelime bilgisi ve heceleme gibi temel dil görevlerinde kişisel olarak eşleştirildikleri kontrol denekleri ile aynı performansı göstermiş, erişkinler ise daha iyi sonuç almıştır. Her iki otizmli grubu da, mecazi anlatım, anlama ve sonuç çıkarma gibi karmaşık dil görevlerinde kontrol gruplarına göre daha kötü sonuçlar almıştır. Genellikle insanlar başlangıçta temel dil yetilerine göre ölçüldüğü için bu araştırmalar otizmli bireylerle konuşan kişilerin çoğunlukla karşılarındakinin anlayabileceğinden fazla şey anlayacağını düşünebileceklerini göstermektedir.

Yineleyici davranış

Otizm tanılı bireyler yineleyici ve sınırlı davranışın birçok türünü gösterirler. Bunlar Gözden Geçirilmiş Yineleyici Davranış Ölçeği'ne göre (İngilizce: Repetitive Behavior Scale-Revised (RBS-R)  şöyle sınıflandırılır:
 Stereotipi el çırpma, kafa ve vücut sallama gibi amaçsız hareketlerdir.
 Kompulsif davranış isteyerek yapılır ve nesneleri belirli bir düzende dizmek gibi rutin kuralları izler.
 Tekdüzelik değişikliğe karşı direnç göstermektir; örneğin mobilyaların yer değiştirilmesine karşı çıkma ya da yaptığını yarıda kesmeye karşı çıkma gibi.
 Rutin davranış günlük etkinlikleri her zaman aynı şekilde yapmaktır; örneğin aynı yemeklerin yenmesi ya da aynı giysilerin giyilmesi gibi. Bu davranış, tekdüzelik ile çok yakından ilgilidir ve bağımsız bir değerlendirme çalışması sonucu bu iki faktörün birleştirilmesi önerilmiştir.
 Sınırlı davranış ilgi ve etkinliklerde sınırlı olmaktır; örneğin tek bir televizyon programı ile ilgilenmek gibi.
 Kendini yaralama kişiyi yaralayan ya da kendini ısırma gibi yaralayabilecek hareketleri içerir. Dominick et al., araştırmalarında OSB'si olan çocukların yaklaşık %30'unda kendini yaralama davranışlarından etkilendiğini belirtmiştir.
Otizme özel yineleyici bir davranış yoktur ama yalnızca otizmde bu davranışlara çok sık rastlanır ve şiddetleri daha fazladır.

Diğer belirtiler
Otizmli bireyler, tanı konmasına neden olmayan ama hem bireyi hem de ailesini etkileyen başka belirtiler de gösterebilir.
OSB'si olan bireylerin çok küçük bir kısmı, önemsiz bilgilerin ezberlenmesinden, otistik savantların olağanüstü yeteneklerine kadar değişen bir yelpazede sıra dışı yetenekler sergiler.

Algısal uyaranlara karşı alışılmadık tepkiler otizmli çocuklarda daha yaygın ve belirgindir ancak algısal belirtilerin otizmi diğer gelişim bozukluklarından ayırdığına dair yeterli kanıt bulunmamaktadır. Bu tepkilere çocuklarda daha sık rastlanır: Otistik yetişkinlerde görülmemesine rağmen, otizm tanılı çocuklarda dokunarak algılama bozuklukları olduğunu gösteren birkaç çalışma vardır. Aynı çalışmalar otizm tanılı erişkinlerin karmaşık hafıza ve fikir yürütme konularında daha çok sorunları olduğunu göstermiştir; bu sorunlar yetişkinlerde daha belirgindir.
Çeşitli çalışmalar, kas güçsüzlüğü (hipotoni), kaba motor disfonksiyon (apraksi) ve parmak uçlarında yürüme gibi değişik motor bozukluklara rastlandığını göstermiştir; OSB'de şiddetli motor bozukluklar görülmez.

Atipik yeme davranışı OSB'si olan çocukların dörtte üçünde görülür ve eskiden tanı koymada bir gösterge olarak kullanılırdı. Seçicilik en yaygın sorundur, ama yeme ritüelleri ve yemeği reddetmek gibi sorunlarda ortaya çıkabilir; bunlar yetersiz beslenme ile sonuçlanmaz. Bazı otizm tanılı çocuklarda gastrointestinal (Gİ) semptomlar görülse de otizmli çocukların normalden daha fazla Gİ sorunları olduğunu destekleyecek yeterli basılı veri bulunmamaktadır; çalışmalar çelişkili sonuçlar vermektedir ve Gİ sorunları ile OSB arasındaki bağlantı tam olarak belli değildir.

Gelişimsel bozuklukları olan çocuklarda uyku sorunlarının çok yaygın olduğu bilinmektedir, eldeki kanıtlara göre OSB'si olan çocukların daha da fazla uyku sorunu bulunduğu görülmüştür. Otizm tanılı çocuklar, uykuya dalmakta zorlanma, sık sık geceleri uyanma ve sabahları erken kalkma gibi sorunlarla karşı karşıya kalabilmektedirler. Dominick et al. OSB'si olan çocukların üçte ikisinin uyku sorunları olduğunu belirtmiştir.

OSB'si olan çocukların ebeveynlerinin stres düzeyleri çok yüksektir. OSB'si olan çocukların kardeşlerinin, OSB'den etkilenen kardeşe daha büyük ilgi beslediği ve daha az çatışma içine girdikleri belirtilmiştir. Bu kardeşler erişkin olduklarında kardeşlik ilişkilerinin zayıflaması ve olumsuz  sağlık sorunları yaşama riskleri yüksektir.

Nedenleri

Otizm kalıtımsal kökenlidir ancak kalıtsallığı oldukça karmaşıktır ve OSB'nin kökeninin çoklu gen etkileşimlerinden mi yoksa ender görülen mutasyonlardan mı kaynaklandığı çok açık değildir. İkizler üzerine yapılan araştırmalar, ortak çevre koşulları ve başka genetik ya da tıbbi sendromlar olmadığı varsayıldığında, otizm riskinin %90'ınından fazlasını kalıtsallığın açıkladığını gösterir. Tipik olarak, otizm Mendel (tek gen) mutasyonu ya da Angelman sendromu veya frajil X sendromu gibi tek kromozom anomalileri ile izlenemez ve OSB ile bağlantılı genetik sendromların yalnızca OSB'ye yol açtığı da gösterilememiştir. Çeşitli genlerde olan mutasyonlar arasında ya da çevre ile mutasyona uğramış genler arasında önemli etkileşimler bulunabilir. Çeşitli genler bunlara aday olarak saptanmıştır ancak her birinin etkisi kendi başına çok küçüktür. Ailelerinde başka otistik olmayan otistik bireylerin çoğu, gen kopya sayısı varyantlarından (Mayoz bölünme sırasında kendiliğinden oluşan delesyon ya da duplikasyonlar) kaynaklanmış olabilir. Dolayısıyla, otizmin önemli bir miktarının kalıtsal olması mümkündür ama kalıtımla geçmemiştir; yani ebeveyn genomunda otizme neden olan mutasyonlar bulunmamaktadır.

Doğum kusurlarına yol açan faktörler olan ve otizm riski ile bağlantılı tüm teratojenlerin, gebe kalındıktan sonraki ilk sekiz hafta içinde etkilerinin görüldüğü bildirilmiştir. Bu sonuç, otizmin daha sonra başlama ihtimalini dışarıda tutmasa da otizmin gelişimin çok erken döneminde ortaya çıktığına dair çok güçlü bir kanıttır. Çevresel nedenler ile ilgili kanıtlar bilimsel olarak bulunmasa da detaylı araştırmalar yapılmaktadır. Otizmin oluşmasına ya da kötüleşmesine neden olduğu ileri sürülen çevresel faktörler arasında bazı besinler, bulaşıcı hastalıklar, ağır metaller, solventler, Dizel egzoz gazı, PCBler, plastik ürünlerde kullanılan  ftalatlar ve fenoller, pestisitler, bromine alev geciktiriciler, alkol, sigara içme, yasadışı uyuşturucular ve aşılar bulunur. Ebeveynler çocuklarındaki otistik belirtilerin ilk olarak rutin aşılanma sırasında farkına varsa da MMR aşısı anlaşmazlığı|MMR aşısı (kızamık, kızamıkçık, kabakulak aşısı) ve otizm arasında nedensel bağ bulunmadığını gösteren çok sayıda bilimsel kanıt bulunmaktadır.

İşleyişi
Yaygın araştırmalara rağmen otizmin nasıl oluştuğu iyi anlaşılamamıştır. İşleyişi iki alana ayrılabilir: Otizm ile ilgili beyin yapıları ve süreçlerinin patofizyolojisi ve beyin yapıları ile davranışlar arasında bulunan nöropsikolojik bağlar. Davranışların birçok patofizyolojisi olduğu görünmektedir.

Patofizyoloji

Otizmin beyin işlevsel sistemlerinin çoğunu ya da tümünü etkileyen gelişimsel faktörlerden kaynaklandığı, ve beyin gelişimini bozduğu anlaşılmaktadır.Nöroanatomik araştırmalar ve teratojenler ile olan bağlantılar, gebe kalındıktan kısa süre sonra beyin gelişimini değiştirmesinin otizmin işleyişinde önemli rol oynadığını göstermektedir. Bu yerel anomali beyinde, çevresel faktörlerin de önemli derecede etkilediği bir dizi patolojik olguya yol açar. Her ne kadar insan beyninin ana yapısı ile ilgili olsa da, hemen hemen tüm postmortem araştırmalar aynı zamanda zekâ geriliği olan bireylerde yapıldığından sonuç çıkarmak çok zordur. Beyin ağırlığı, hacmi ve kafa çevresi otizli çocuklarda genelde daha büyüktür. Patolojik erken aşırı büyümenin hücresel ve moleküler temelleri gibi aşırı büyümüş sinir sistemlerinin, otizmin karakteristik belirtilerinin sebebi olup olmadığı bilinmemektedir. Güncel varsayımlar şöyledir:
 Önemli beyin bölgelerinde yerel aşırı bağlantıya neden olan nöron fazlalığı.
 Gebeliğin başlarında bozulmuş nöron göçü
 Dengesiz uyarıcı-kısıtlayıcı ağlar.
 Sinaps ve dendritik dalların anormal oluşumu.

Bağışıklık sistemi ve sinir sistemi arasındaki etkileşimler embriyonik gelişimin başlarında başlar ve başarılı bir sinir sistemi gelişimi dengeli bir bağışıklık sistemi tepkisine bağlıdır. Otizmli çocuklarda kötü ayarlanmış bağışıklık tepkileri ile uyumlu çeşitli belirtiler olduğu, araştırmalarda belirtilmiştir. Sinir sisteminin gelişiminin kritik dönemlerinde anormal bağışıklık sistemi aktivitesinin OSB'nin bazı türlerinin işleyişinin bir parçası olabilmesi mümkündür. OSB'den başka hastalıklarda görülen otoantikorlar patoloji ile bağlantılı değildir ve OSB'de her zaman bulunmazlar. Dolayısıyla bağışıklık sistemi bozuklukları ile otizm arasındaki ilişki net değildir ve tartışma konusudur.

Otizmde, özellikle kanda yüksek serotonin düzeyleri gibi çeşitli nörotransmitter anomalileri tespit edilmiştir. Bunların yapısal ya da davranışsal anormaliklere neden olup olmadığı belli değildir. Ayrıca doğuştan metabolizma bozukluklarının bazıları otizm ile ilşkilidir ancak muhtemelen vakaların %5'inden azında rastlanır.

Otizmin ayna nöron sistemi (ANS) teorisi, ANS'nin gelişimindeki bozuklukların taklide engel olduğunu ve otizmin ana özellikleri olan sosyal bozukluklara ve iletişim zorluklarına yol açtığını ileri sürer. ANS, bir hayvan bir eylemde bulunduğunda ya da kendi türünden bir hayvan aynı eylemi yaptığında işleyen bir sistemdir. ANS, başkalarının eylemlerinin, niyetlerinin ve duygularının somut simülasyonu yoluyla davranışlarını modellemeye olanak sağlayarak, bireyin başkalarını anlamasına yardımcı olabilir. Bu varsayımı test eden birkaç çalışma, OSB'si olan bireylerin ANS bölgelerinde yapısal anormallikler olduğunu göstermiştir. Asperger sendromu olanlarda taklidin oluştuğu çekirdek devrede gecikme gibi bu anormalliklerin varlığıyla birlikte, OSB'li çocuklarda azalmış ANS aktivitesiyle belirtilerin şiddeti arasında bir bağıntı (korelasyon) olduğu gösterilmiştir. Ancak, otistiklerin, ANS dışında bulunan birçok bölgelerinde de anormal beyin aktiviteleri bulunur  ve ANS teorisi otizm tanılı çocukların bir hedef ya da amaç içeren taklit görevlerindeki normal performanslarını açıklamaz.

Otizmli erişkinler üzerinde 2008 yılında yapılan bir araştırma, sosyal ve duygusal yönlendirme ile ilgili geniş beyin ağı olan ön dikkat sisteminde işlevsel düzenin değiştiğini ama dikkati toplama ve hedefe yönelik düşünme ile ilgili arka dikkat sisteminin bozulmamış olduğunu göstermiştir. 2008 yılına ait bir beyin görüntüleme araştırması, singulat girusta OSB'li bireylere özgü bir dizi sinyal bulunduğunu ortaya çıkardı.

Otizmin düşük bağlantı teorisi, otizmde üst düzey nöral bağlantıların ve senkronizasyonunun düşük işlevselliğinin bulunduğunu ve bunların yanı sıra alt düzey süreçlerin de fazlalığını varsayar. Bu teoriyi destekleyen kanıtlar otistik bireyler üzerinde yapılan işlevsel sinir sistemi görüntüleme araştırmaları ile bulunmuştur.  Bir beyin dalgası araştırması da OSB'li erişkinlerin korteksinde yerel aşırı bağlantı olduğunu ve frontal lob ile korteksin diğer bölgeleri arasında zayıf işlevsel bağlantılar olduğunu göstermiştir. Diğer kanıtlar, düşük bağlantıların korteksin her iki hemisferinde olduğunu ve otizmin assosiasyon korteksinin bir bozukluğu olduğunu gösterir.

Nöropsikoloji
Otistik beyinler ve davranışlar arasındaki bağlantılar arasında iki ana bilişsel teori kategorisi önerilmiştir.

İlk kategori sosyal kavramada görülen eksikler üzerine yoğunlaşır. Aşırı sistemlilik varsayımına göre otistik bireyler sistematik davranışlarda bulunabilir yani içsel olaylarla başaçıkabilmek için içsel hareket kuralları geliştirebilir ama diğer faktörler tarafından oluşturulan olaylarla başaçıkabilmek için empati yapmakta daha az başarılıdırlar.  Bu varsayım aşırı erkek beyni teorisini genişletir. Bu teori, otizmin, psikometrik olarak empatiden çok sistematikte başarılı olan bireyler olarak tanımlanan erkek beyninin aşırı bir durumu olduğunu varsayar. Bu da daha önceki zihin teorisi ile ilişkilidir. Zihin teorisi, otistik davranışın, bireyin zihinsel durumlarını kendisine ya da başkasına yükleme yetisinin olmamasından ortaya çıktığını varsayar. Zihin teorisi, başkalarının güdüleri hakkında yorum yürütme ile ilgili Sally ve Anne testine otistik çocukların verdiği atipik cevaplarla desteklenir  ve otizmin ayna nöron sistemi teorisi ile örtüşür.

İkinci kategori sosyallik dışı ve genel süreçler üzerine yoğunlaşır. Kendini yönetme sistemi fonksiyon bozukluğu teorisi otistik davranışın esneklik, planlama ve diğer yönetsel fonksiyonlarda bulunan eksikliklerden kaynaklandığını varsayar. Teorinin güçlü yanı stereotipik davranışları ve sınırlı ilgiyi öngörmesidir; zayıf yanı ise küçük otizmli çocuklarda yönetsel fonksiyon bozukluklarının bulunmamasıdır. Zayıf merkezî tutarlılık teorisi, büyük resmi görmede sınırlı yeteneğin otizmin merkezî bozukluğunun temelinde yattığını varsayar. Teorinin kuvvetli bir yanı, otistik insanların performansındaki zirveleri ve özel yetenekleri öngörmesidir. Bağlantılı bir teori olan genişlemiş algısal fonksiyon teorisi, daha çok otistik bireylerde yerel olarak yönlenmiş ve algısal işlemlerin üstünlüğü üzerine yoğunlaşır. Bu teoriler otizmin düşük bağlantı teorisi ile örtüşür.
İki kategori de kendi başına tatmin edici değildir; sosyal bilişim teorileri otizmin katı ve yineleyici davranışını kolayca açıklayamaz, sosyallik dışı teoriler de sosyal bozukluğu ve iletişim zorluklarını açıklamakta zorluk çeker. Karşılaşılan bozuklukların çoğu üzerine kurulmuş birleşik bir teori daha yararlı olabilir.

Tarama
OSD'si olan çocukların ebeveynlerinin yaklaşık yarısı çocuklarının sıra dışı davranışlarını 18 aylıktan itibaren, yaklaşık beşte dördü de yaklaşık 24 aylıktan itibaren fark ederler. Tedaviyi geciktirmek uzun süreli sonuçlarda etkili olacağından, aşağıdaki belirtilerden herhangi birini gösteren çocukların bir uzman tarafından zaman geçirmeden değerlendirilmesi gerekir:
 12 aylığa gelindiğinde çocuğun hiç gevelemeye başlamaması.
 12 aylığa gelindiğinde el işaretlerinin yokluğu (parmakla gösterme, el sallama, vb.)
 16 aylığa gelindiğinde tek bir kelime bile edilmemesi.
 24 aylığa gelindiğinde hiç kendiliğinden iki kelimelik konuşma olmaması (ekolali dışında.)
 Herhangi bir yaşta dil ya da sosyal becerilerden herhangi birinin kaybı.
American Academy of Pediatrics (Amerikan Pediatri Akademisi) tüm çocukların, 18 ve 24 aylık doktor muayeneleri sırasında otizme özel tarama testleri ile OSB için taranmasını önermektedir. Buna karşılık UK National Screening Committee  (Birleşik Krallık Ulusal Sağlık Taraması Komitesi), tarama araçlarının tamamen onaylanmadığı ve etkinlikleri için yeterli kanıt bulunmadığı için genel popülasyonda OSB taraması yapılmamasını önermektedir. Tarama araçlarının arasında Modified Checklist for Autism in Toddlers (M-CHAT) (Yürüme çağındaki bebeklerde otizm için değiştirilmiş kontrol listesi), Otistik Özellikler için Erken Tarama Anketi ve İlk Yıl Envanteri gibi araçlar bulunur. M-CHAT ve öncülü CHAT hakkındaki ilk veriler, 18-30 aylık çocuklarda, en iyi klinik ortamlarda kullanıldığını ve düşük hassasiyeti (çok yanlış negatif) ama iyi belirliliği (düşük yanlış pozitif) olduğunu göstermektedir. Bir kültürün normlarına göre (örneğin göz teması normları), geliştirilmiş tarama araçları farklı bir kültürde kullanıldığında uygun olmayabilir. Otizm için genetik tarama henüz pratik değildir.

Tanı
Otizm tanısı, nedenine ya da işleyişine göre değil, davranışlara göre yapılmaktadır. DSM-IV-TR'de otizmin toplamda en az altı belirti gösterdiği tanımlanır; bu belirtilerin en az ikisi sosyal etkileşimde nitel bozukluk, en az bir tanesi iletişimde nitel bozukluk ve en az bir tanesi de sınırlı ve yineleyici davranış olmalıdır. Örnek belirtiler arasında, sosyal ve duygusal karşılıklılık eksikliği, dilin stereotipik ve yineleyici kullanımı ya da idiosinkratik (kişiye özgü) dil kullanımı ve nesnelerin parçaları ile ısrarlı olarak ilgilenme bulunur. Sosyal etkileşimde, sosyal iletişimde kullanılan dilde ya da sembolik ve hayalî oyunlarda görülen anormallikler ve gecikmelerin ortaya çıkışı üç yaşından önce olmalıdır. Ne Rett sendromu ne de çocukluğun dezintegratif bozukluğu bu belirtileri daha iyi açıklamamalıdır. ICD-10 hemen hemen aynı tanımlamayı kullanır.

Tanı koymak için çeşitli araçlar bulunur. Bunlardan, otizm araştırmasında sıklıkla kullanılan ikisi ebeveyn ile görüşmeden oluşan Otizm Tanı Görüşmesi – Gözden Geçirilmiş (ADI-R) ve çocuk ile etkileşim ve gözlemi içeren Otizm Tanı Gözlem Ölçeğidir. Çocukluk Otizmini Derecelendirme Ölçeği  (CARS)  klinik ortamlarda çocuğu gözlemlemeyi temel alır ve otizmin şiddetini belirlemek için yaygın olarak kullanılır.

Çocuk doktoru genellikle çocuğun gelişim tarihçesini alarak ve çocuğu fiziksel muayeneden geçirerek bir ön inceleme yapar. Eğer izin verilirse, tanı ve değerlendirmeler OSB uzmanlarının yardımıyla yapılır. Bunun için standart araçlar kullanılarak bilişsel, iletişimsel, ailevi ve diğer faktörler değerlendirilir ve gözlemlenir, ayrıca bağlantılı tıbbi durumlar göz önüne alınır. Bu aşamada OSB için ayırıcı tanı, ayrıca zekâ geriliği, duyma kaybı ve Landau-Kleffner sendromu gibi bir gelişimsel dil bozukluğunu da içermelidir. OSB için bazen 14 aylık iken tanı konabilir ama tanı ilk üç yaş için giderek daha kararlı olur. Yani bir yaşında OSB tanı kriterlerine uyan bir çocuğun, üç yaşında bu kriterlere uyan bir çocuğa göre yaşamının ileriki dönemlerinde bu belirtileri göstermeme olasılığı daha fazladır. Birleşik Krallık'ta National Autism Plan for Children (Çocuklar İçin Ulusal Otizm Planı) ilk şikâyetlerden itibaren tanının konması ve değerlendirme için en çok 30 hafta süreyi önerir ama uygulamada çok az vaka bu kadar hızlı değerlendirilebilir. ABD'de 2006 yılında yapılan bir araştırma bir uzman tarafından yapılan ilk değerlendirmenin ortalama 48 aylık iken yapıldığını ve resmî OSB tanısının ortalama 61 aylık iken, yani ortalamada 13 aylık bir fark ile konulduğunu göstermektedir. Bu süreler önerilen sürelerin çok üzerindedir.

Medikal genetik değerlendirmeler, özellikle diğer belirtiler genetik bir neden olduğuna işaret ediyorsa, OSB tanısı konduktan sonra sıklıkla yapılır. Her ne kadar genetik teknoloji, klinik genetikçilerin vakaların tahmini %40'ını genetik nedenlere bağlamasına olanak verse de, ABD ve Birleşik Krallık'ta fikir birliği yönergeleri yüksek çözünürlüklü kromozom ve frajil X testi ile sınırlıdır. Yeni genetik testler ortaya çıktıkça, çeşitli etik, yasal ve sosyal sorunlar ortaya çıkacaktır. Otizmin genetik karmaşıklığı göz önüne alındığında, testlerin piyasaya çıkması, bu test sonuçlarının nasıl kullanılacağının anlaşılmasından önce olacaktır.  Metabolik ve sinir sistemi görüntüleme testleri bazen yararlı olur ama rutin olarak kullanılmazlar.

Marjinal vakalarda, otizm varken tanı konulamaması ya da yanlışlıkla otizm tanısı konması sorunları ile karşılaşılabilir. Son zamanlarda artan OSB vakalarının nedeni de tanı uygulamalarında yapılan değişikliklerdir. İlaç ile tedavi seçeneklerinin tanınırlığının artması ve sağlanan yararların genişlemesi OSB tanısının konmasını teşvik etmiş, dolayısıyla da belirgin olmayan belirtileri olan çocuklara da otizm tanısı konmuştur. Buna karşın, tarama ve tanı koymanın maliyeti ve bunun karşılanmasının zorluğu tanı konmasını geciktirmekte ve engellemektedir. Görme kaybı olanlarda otizm tanısı koymak oldukça zor olmaktadır çünkü hem tanı kriterlerinin bir kısmı görme ile ilgilidir hem de yaygın körlük belirtileri ile otizm belirtilerinin bazıları örtüşür.

Psikopatolojiler
Otizm ile birlikte hasta üzerinde oluşan çeşitli psikopatolojiler şunlardır:

 Aleksitimi (duygu körlüğü): Duygu algılama zaafı fazladır.
 Dikkat: dış uyarılardan kaynaklanan dürtüsellik ve hiperaktivite
 Kromozom: kromozom anormallikleri vardır.
 Depresyon, Fobik bozukluklar, post-travmatik stres bozuklukları, OKB'ler, yemek yeme bozuklukları, uykusuzluk  gibi çeşitli ek sorunlar hastada yaygın olabilir. Burada erken tanı çok önemli kılmaktadır.
 Epilepsi, bu durum kendiliğinden defalarca bilinmeyen bir nedenle değil, en az iki nöbet meydana geldiğinde anlaşılır.
 Frajil-X sendromu:
 Öğrenme bozukluğu, özel beceri ve açıkları ile karakterize bir nöropsikolojik sendromu.
 Prosopagnosia (yüz körlüğü): hasta tanıma zorluğu ile karşı karşıyadır. Buna gördüğü bireyleri tanıma zorluğu çeken otistik bireylerde ilave edilebilir.
 Tourette sendromu Tic görünümü ile karakterize bir nöropsikiyatrik durumdur.
 Tuberoskleroz ve malformasyonlar ve beyin, deri değişiklikleri tümörleri genellikle iyi huylu tümörler diğer organ sistemleri ile ilişkili sık epileptik nöbetler ve zihinsel engelli tarafından klinik olarak karakterize genetik bir hastalıktır.

Başa çıkma

Tedavinin ana amaçları, ilgili bozuklukları ve ailenin çektiği sıkıntıyı azaltmak ve yaşam kalitesi ile işlevsel bağımsızlığı artırmaktır. En iyi tedavi yöntemi diye bir şey yoktur ve genellikle tedavi çocuğun gereksinimlerine göre ayarlanır. Küçük yaşlarda yoğun ve sürekli eğitim programları ve davranış terapileri çocukların kendine bakabilme, sosyal ve iş yetileri kazanabilmesine yardımcı olur  ve sıklıkla işlevselliği artırır, belirtilerin şiddetini ve uyumsuz davranışları azaltır. İki ile üç yaş arasında müdahale etmenin çok önemli olduğu iddiaları  kanıtlanamamıştır. Geçerli yaklaşımlar arasında uygulamalı davranış analizi, gelişimsel modeller, yapısal öğretme, konuşma ve dil terapisi, sosyal yetiler terapisi ve ergoterapi bulunur. Eğitsel müdahalelerin çocuklar üzerinde biraz etkili olduğu görülmüştür, yoğun uygulamalı davranış analizi tedavisinin okulöncesi çocuklarda toptan işlevliliği artırdığı gösterilmiştir   ve küçük çocukların entelektüel performanslarını geliştirmek için yararlıdır. Erişkinler için uygulanan programların etkinliği üzerine yapılmış olan sınırlı araştırmalar farklı sonuçlar gösterir.

OSB ile ilgili sorunları tedavi etmek için birçok ilaç kullanılmaktadır. ABD'de OSB tanısı konan çocuklardan yarısından fazlasına psikotrop ilaçlar ya da antikonvulsanlar reçete ile verilmektedir, bunların arasında en yaygın ilaç sınıfları antidepresanlar, stimülanlar ve antipsikotiklerdir. Antipsikotiklerin dışında, OSB'li erişkinler ve yeniyetmeler için ilaç tedavilerinin etkinliği ve güvenliği üzerine yetersiz sayıda güvenilir araştırma bulunmaktadır. OSB'li bir kişi ilaçlara atipik tepkiler verebilir, ilaçların ters etkisi olabilir ve bilinen hiçbir ilaç otizmin ana belirtileri olan sosyal ve iletişimsel bozuklukları dindirmez.

Birçok alternatif terapi ve müdahale yöntemi bulunsa da, bunların çok azı bilimsel araştırmalarla desteklenmektedir. Tedavi yaklaşımlarının yaşam kalitesi kapsamında çok az deneysel desteği bulunur ve birçok program öngörüsel geçerlilik ve gerçek dünyaya uygunluk gibi konuları kapsamayan başarı ölçütleri üzerine yoğunlaşır. Hizmet sağlayıcıları için bilimsel kanıtların, tedavi programı pazarlama, eğitimi sağlama ve ebeveyn istekleri kadar önemli olmadığı görülmektedir.  Melatonin gibi birçok alternatif tedavi yönteminin, yalnızca hafif ters etkileri olsa da 2008 yılında yapılan bir araştırmada kazein kullanılmayan diyetin otistik çocuklarda önemli ölçüde kemiklerin ince olmasına neden olduğu bulunmuştur, ve yanlış yapılan bir keleyşın terapisi sonucu 2005 yılında beş yaşında bir otistik çocuk ölmüştür.

Otizm tedavisi pahalıdır ve doğrudan olmayan maliyet oldukça yüksektir. ABD'de yapılan bir çalışma 2000 yılında doğmuş birisi için yaklaşık %10 tıbbi bakım, %30 fazladan eğitim ve %60 kayıp ekonomik verimlilik ile ortalama masrafın 3,2 milyon ABD doları olduğunu göstermiştir. Kamu destekli programlar genellikle herhangi bir çocuk için yetersiz kalmakta ya da uygun olmamakta, tıbbi ya da terapi içerikli masraflar aileler için ekonomik sorunlara neden olmaktadır.; ABD'de 2008 yılında yapılan bir çalışma OSB'li çocukları olan ailelerin yıllık gelirinde ortalama %14'lük bir kayıp olduğunu göstermiştir. Çocukluk döneminden sonra karşılaşılan ana konular ise, evde bakım, iş eğitimi ve yerleştirme, cinsellik, sosyal yetiler ve miras planlamasıdır.

Prognoz
Otizmin çaresi yoktur. Çocuklar bazen yoğun bakımdan sonra, bazen bakım görmeden düzelebilmektedir ama bunun ne kadar sıklıkta olduğu bilinmemektedir. Otistik birçok çocuğun sosyal desteği, anlamlı ilişkileri, gelecekte iş olanakları yoktur ve kendi geleceklerini şekillendiremezler. Her ne kadar ana zorluklar kalsa da çocukluk ilerledikçe belirtiler ara sıra daha az şiddetli hâle gelir. Az sayıda yüksek kaliteli araştırma uzun dönem prognoz üzerinedir. Bazı erişkinler iletişim yetilerinde mütevazı oranda gelişme gösterir, ama bir kısmı da kötüleşir; orta yaştan sonraki otizm üzerine hiçbir araştırma yapılmamıştır. Altı yaşından önce dil yetisine ulaşma, IQ'su 50'nin üzerinde olma ve iş yetisi edinme, ilerisi için daha iyi sonuçlar verebilmektedir; ama şiddetli otizmi olanların bağımsız yaşamaları pek mümkün değildir. Birleşik Krallık'ta 2004 yılında yapılan bir araştırmada, 1980 yılından önce otizm tanısı konmuş ve IQ'su 50'nin üzerinde olan 68 erişkinin %12'sinin önemli bir bağımsızlık kazandığını, %10'unun arkadaşları olduğunu, çalıştığını ama biraz desteğe ihtiyacı olduğunu, %19'unun biraz bağımsız olduğunu ama genellikle evde yaşadığını ve gündelik yaşamında önemli desteğe ve bakıma ihtiyacı olduğunu, %46'sının OSB üzerine uzmanlaşmış kurumlarda kaldığını ve çok sınırlı otonomileri olup önemli ölçüde destek gördüğünü ve %12'sinin de hastanede bakım altında olduğunu göstermiştir. İsveç'te  78 erişkin üzerinde 2005 yılında yapılan ve düşük IQ'sü olanların da bulunduğu araştırmada daha kötü bir prognoz çıkmıştır; örneğin yalnızca %4'ün bağımsızlığını kazanabildiği görülmüştür. Kanada'da 2008 yılında okulöncesi dönemde otizm tanısı konmuş 48 genç erişkin üzerinde yapılan araştırma sonucunda, zayıf (%46), orta (%32), iyi (%17) ve çok iyi(%4) olarak çıkmış; yalnızca %56'sının genellikle gönüllü ya da yarı zamanlı işe girdiği görülmüştür. Tanı uygulamalarında değişiklikler ve etkin erken müdahalenin artan kullanılabilirliği bu araştırmaların sonuçlarının yakın zamanda tanı konmuş çocuklar için de geçerli olup olmayacağına açıklık getirmemektedir.

Epidemiyoloji

En güncel araştırmalar otizmin prevalansını 1.000 kişiye 1-2, OSB'nin prevalansını da 1.000 kişiye 6 kadar tahmin etmektedir.; yetersiz veri nedeniyle, bu rakamlar OSB'nin gerçek prevalansını az tahmin etmiş olabilir. YGB-BTA OSB'nin büyük çoğunluğunu oluşturur, Asperger sendromu yaklaşık 1.000 kişi için 0,3 kadardır ve diğer OSB türleri oldukça ender görülür. Bildirilen otizm vakaları 1990'larda ve 2000'lerin başında oldukça önemli oranda artış gösterdi. Bu artışın nedeni büyük oranda tanı uygulamalarında, başvurulan modellerde, hizmetlerin ulaşılabilirliğinde, tanı yaşında ve kamu bilincinde olan değişikliklere yorulabilir, yine de şu anda tanımlanamamış çevresel faktörler göz ardı edilmemelidir. Aynı dönemde otizmin prevalansının artıp artmadığı bilinmemektedir. Prevalanstaki bir artış, genetik üzerine yoğunlaşmaktan çok çevresel faktörleri değiştirmek için daha çok dikkat edilmesi gerektiğini gösterecektir.

Otizm riski, çeşitli prenatal ve perinatal faktörlerle bağlantılıdır. Risk faktörleri üzerine 2007 yılında yapılan bir araştırmada, ilerlemiş annelik yaşı, ilerlemiş babalık yaşı ve annenin Avrupa ile Kuzey Amerika dışında doğmuş olması gibi ebeveyn özellikleri ile de bağlantılar bulunmuştur. Ayrıca düşük doğum ağırlığı, kısa gebelik süresi ve doğum sırasında hipoksi gibi doğuma bağlı faktörlerin de bağlantısı olduğu görülmüştür.

Otizm çeşitli diğer durumlarla da bağlantılıdır:
 Genetik bozukluklar:  Otizm vakalarının yaklaşık %10-15'inin nedeni tanımlanabilir Mendel (tek gen) mutasyonu, kromozom anomalileri ya da  diğer genetik sendromlardır  ve OSB çeşitli genetik bozukluklarla bağlantılıdır.
 Zekâ geriliği: Büyük Britanya'da 2001 yılında 26 otistik çocuk üzerinde yapılan bir araştırma, %30'unun zekâsının normal düzeyde (IQ'su 70'in üzerinde) olduğunu, %50'sinin orta derece zekâ geriliğine, %20'sinin de aşırı zekâ geriliğine  (IQ'su 35'in altında) sahip olduğunu göstermiştir. Otizm dışındaki OSB için bu bağlantı daha zayıftır: Aynı çalışma YGB-BTA ya da Asperger sendromu olan 65 çocuğun yaklaşık %94'ünün normal zekâ düzeyine sahip olduğunu göstermiştir.
 Erkeklik: Erkek çocukların otizme yakalanma riski kız çocuklardan daha yüksektir. OSB cinsiyet oranı ortalama 4,3/1'dir ve bilişsel bozuklukla büyük değişiklik gösterir: zekâ geriliğinde 2/1, zekâ geriliği olmadığında ise 5,5/1'dir.
 Epilepsi: Bu durum, yaşa, bilişsel düzeye ve dil bozukluğunun türüne göre çeşitlilik arz eder.
 Çeşitli metabolik bozukluklar, fenilketonüri gibi, otistik belirtilerle bağlantılıdır.

Tarihçe

Otizmin adı konmadan çok önce otistik semptomlar ve tedavisi tanımlanmıştır. Martin Luther'in eserlerinde şiddetli derecede otistik olabilecek olan 12 yaşında bir erkek çocuğun öyküsü vardır. Luther'in yazıcısı Johannes Mathesius'a göre Luther çocuğun şeytan tarafından ruhuna girilmiş, ruhsuz bir et parçası olduğunu düşünmüş ve boğulmasını önermiştir. 1798'de yakalanmış yabani bir çocuk olan Aveyronlu Victor, otizmin çeşitli belirtilerini göstermiştir; tıp öğrencisi Jean Itard, sosyal bağlar kurmasına ve taklit yoluyla konuşmasını sağlamaya yarayan davranışsal bir programla çocuğu tedavi etmiştir.

Neo-Latin autismus sözcüğü İsviçreli psikiyatr Eugen Bleuler tarafından şizofreninin belirtilerini tanımlarken 1910 yılında türetilmiştir. Bleuler sözcüğü Yunanca autos (αὐτός, kendi anlamında) sözcüğünden türetmiş ve kişinin kendisine olan hastalıklı hayranlığı anlamında kullanmıştır: "Dışarıdan gelen herhangi bir etkinin dayanılmaz bir rahatsızlık vermesine karşın hastanın fantezilerine otistik çekilmesi."

Otizm sözcüğü günümüzdeki anlamında ilk defa 1938 yılında Viyana Üniversite Hastanesi'nden Hans Asperger tarafından çocuk psikolojisi üzerine verdiği Almanca bir derste Bleuler'in "otistik psikopatlar" terminolojisi ile kullanılmıştır. Asperger, günümüzde Asperger sendromu olarak bilinen bir OSB türünü araştırıyordu, ancak bu sendrom çeşitli nedenlerden ötürü 1981'e kadar ayrı bir tanı olarak tanınmamıştır. Johns Hopkins Hastanesi'nden Leo Kanner 1943 yılında çarpıcı davranışsal benzerlikler gösteren 11 çocuk hakkında yazdığı raporunda ilk olarak erken infantil otizm terimini kullanmıştır. Kanner'in ilk makalesinde tanımlanan, özellikle "otistik yalnızlık" ve "tekdüzelikte ısrar" gibi özelliklerin hemen hemen tümü hâlâ otistik spektrum bozukluklarının tipik özellikleri olarak görülmektedir. Kanner'in, terimi Asperger'den bağımsız olarak kullanıp kullanmadığı bilinmemektedir.

Kanner'in otizm sözcüğünü tekrar kullanması yıllarca "infantil şizofreni" gibi terminoloji karmaşasına yol açtı ve 20. yüzyılın ortalarında çocuk psikiyatrisinin anne yoksunluğu üzerine yoğunlaşması, otizmin, "buzdolabı annelere" çocuğun tepkisi olduğu gibi yanlış kanılara yol açtı. 1960'ların sonundan başlayarak otizmin, yaşam boyu sürdüğünü, zekâ geriliği, şizofreni ve diğer gelişimsel bozukluklardan farkını ve ebeveynleri aktif terapi programlarına katmanın getirdiği faydaları göstererek ayrı bir sendrom olduğu kabul edildi. 1970'lerin ortalarına kadar otizmde genetiğin rolü üzerine çok az kanıt bulunmaktaydı ancak günümüzde otizmin tüm psikiyatrik durumlar içinde en kalıtsal olanı olduğu düşünülmektedir. Ebeveyn organizasyonlarının ortaya çıkışı ve çocukluk OSB'si hakkındaki sosyal stigmanın  yıkılması ile birlikte OSB'nin etkileri, sınırları ve tedavisi hakkında görüşler büyük ölçüde etkilenmiştir. Genel Ağ, otistik bireylere başa çıkmakta zorlandıkları sözsüz işaretlerden ve duygusal paylaşımdan bağımsız olarak çevrimiçi topluluklara katılmalarına ve uzaktan çalışmalarına yardımcı olmuştur. Otizmin sosyolojik ve kültürel yönleri gelişmiştir; topluluk içinde bazıları bir çare aramakta, diğerleri ise otizmin varolmanın yalnızca başka bir yolu olduğuna inanmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Dünya Otizm Farkındalık Günü
 Asperger sendromu

Kaynakça

Dış bağlantılar

Otizm


Usedom kan henvise til flere artikler:
 Øen Usedom ved Østersøen i i Landkreis Vorpommern-Greifswald i den tyske delstat Mecklenburg-Vorpommern nær den polske grænse.
 Usedom (by) der er administrationsby i Amt Usedom-Süd.
 Amt Usedom-Süd
 Amt Usedom-Nord
 Naturpark Insel Usedom der omfatter hele den tyske del af øen.

Usedom (flertydig)


Death and the Maiden is a 1990 play by Chilean playwright Ariel Dorfman. The world premiere was staged at the Royal Court Theatre in London on 9 July 1991, directed by Lindsay Posner. It had one reading and one workshop production prior to its world premiere.

Characters
 Paulina Salas — thirty-eight years old
 Gerardo Escobar — her husband, a lawyer, around forty-five
 Roberto Miranda — a doctor, around fifty

The setting is in the present time, in a country that is likely Chile but could be any nation that has recently transitioned from a long period of dictatorship to a democratic government.

Synopsis
Paulina Salas is a former political prisoner from an unnamed Latin American country who was raped by her captors, including a sadistic doctor whose face she never saw. The doctor played Schubert's String Quartet No. 14, subtitled Death and the Maiden, during the act of rape, which gives the play its title.

Years later, after the repressive regime has fallen, Paulina lives in an isolated country house with her husband, Gerardo Escobar. When Gerardo returns home from a visit to the president, he gets a flat tire and is helped by a stranger named Dr. Miranda. Later that night, Dr. Miranda returns and Paulina recognizes his voice and mannerism as that of her rapist. She takes him captive in order to put him on trial and extract a confession from him.

Gerardo acts as Dr. Miranda's lawyer and attempts to save his life, but after hearing the full story of Paulina's captivity, he formulates a confession with Dr. Miranda based on the specific details Paulina shared with him. Paulina records the entire confession and has Dr. Miranda sign it. She then sends Gerardo to get Dr. Miranda's car so he can go home. While they are alone for the last time, Paulina accuses Dr. Miranda of being unrepentant and guilty beyond a reasonable doubt. She shares that she purposely altered small details of her story when sharing it with Gerardo, and Dr. Miranda corrected those details in his own confession. Although Dr. Miranda denies this, Paulina is completely convinced of his guilt and prepares to execute him.

The play then skips forward in time, and the audience sees Paulina and Gerardo attending a concert. It is never revealed whether Paulina ultimately killed Dr. Miranda. As the concert orchestra begins to play Schubert's Death and the Maiden, Paulina sees Dr. Miranda across the room cast in a "phantasmagoric" light, and the audience is left to wonder whether he is truly there or only in Paulina's mind.

Productions
Death and the Maiden had a reading at the Institute for Contemporary Art in London on 30 November 1990:
 Paulina — Penelope Wilton
 Gerardo — Michael Maloney
 Roberto — Jonathan Hyde
 Directed by Peter James

A workshop production was staged and opened in Santiago, Chile, on 10 March 1991:
 Paulina — Maria Elena Duvauchelle
 Gerardo — Hugo Medina
 Roberto — Tito Bustamante
 Directed by Ana Reeves

Death and the Maiden had its world premiere at  The Royal Court Upstairs on 9 July 1991:
 Paulina — Juliet Stevenson
 Gerardo — Bill Paterson
 Roberto — Michael Byrne
 Directed by Lindsay Posner
With the same cast and director, it transferred to the Mainstage at  The Royal Court on 4 November 1991.

The American Broadway premiere of Death and the Maiden opened at the Brooks Atkinson Theatre on 17 March 1992, produced by Roger Berlind, Gladys Nederlander and Frederick Zollo, in association with Thom Mount and Bonnie Timmermann:
 Paulina — Glenn Close
 Gerardo — Richard Dreyfuss
 Roberto — Gene Hackman
 Directed by Mike Nichols

The Australian premiere production of Death and the Maiden took place on 16 December 1992.
 Paulina – Helen Morse
 Gerardo – John Gaden
 Roberto – Frank Gallacher
 Directed by Neil Armfield

The Indian premiere of Death and the Maiden (in Hindi translation by Shalini Vatsa) opened at the India Habitat Centre New Delhi on 17 February 2002, produced by Asmita Theatre.

Death and the Maiden returned to London's West End in 2011 at the Harold Pinter Theatre.
 Paulina – Thandiwe Newton
 Gerardo – Tom Goodman-Hill
 Roberto – Anthony Calf
 Directed by Jeremy Herrin

Death and the Maiden was performed in Iran on 4 November 2015.
 Paulina — Nazanin Khoshnood
 Gerardo — Jafar Del Del
 Roberto — Mohammad Babaea
 Directed by Mohsen Sadeghian

in 2015 Death and the Maiden was staged as a co-production between the Melbourne Theatre Company (18 July-22 August) and the Sydney Theatre Company (2 September-17 October). Susie Porter played Paulina with Eugene Gilfedder as the man whose voice might be his undoing.

Film adaptation

In 1994, Roman Polanski directed a film adaptation of the work, starring Sigourney Weaver, Ben Kingsley and Stuart Wilson.

Opera
An opera based on the play has been composed by Jonas Forssell with the libretto by Ariel Dorfman. The world premiere was staged at the Malmö Opera on 20 September 2008.

Awards and nominations
 1992 Laurence Olivier Award for Best New Play

References

External links

1991 plays
Broadway plays
Chilean plays
Off-Broadway plays
Laurence Olivier Award-winning plays
Plays based on actual events
West End plays
Chilean plays adapted into films

Death and the Maiden (play)


Gözeler, Bingöl - Bingöl ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gözeler, Mihalıççık - Eskişehir ili Mihalıççık ilçesine bağlı mahalle
 Gözeler, Gümüşhane - Gümüşhane ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gözeler, Ovacık - Tunceli ili Ovacık ilçesine bağlı köy

Gözeler


O Centro de Estudos Superiores em Civilização Medieval (CESCM) é um laboratório de investigação sobre a Idade Média dependente do CNRS e da Universidade de Poitiers. É uma unidade de pesquisa conjunta UMR 7302.

Está estabelecido desde 1953 em Poitiers, no Hôtel Berthelot, edifício E13.

Desde 1958 publica o Cahiers de civilisation médiévale, uma revista trimestral contendo artigos e resenhas de publicações sobre a civilização medieval. Os 192 números publicados antes de 2008 estão disponíveis gratuitamente no Persée (portal).

A lista de artigos e livros publicados pelos membros do laboratório pode ser consultada na plataforma online HAL (Hyper articls en ligne), onde é identificada por uma coleção específica.

Notas e referências

Fundações em 1953
Universidade de Poitiers
!Artigos que utilizam P856
!Artigos que utilizam P749
!Artigos que utilizam P17
!Artigos que utilizam P31
!Artigos que utilizam P571
Idade Média


O Caso Elídia Geraldo foi um assassinato ocorrido em Ubá no dia 2 de julho de 2019, onde Elídia foi estrangulada por sua amiga, Caroline de Paula Dini, enquanto seu ex-namorado e namorado de Caroline, Igor, assistia. Caroline era uma moderadora do imageboard Dogolachan e o casal foi acusado de satanismo.

O julgamento segue em secreto e foi adiado por causa da pandemia de COVID-19.

Antecedentes
Elídia Geraldo era a filha mais nova de Adeir José Geraldo e Maria Aparecida Geraldo, e tinha três irmãos. Ela sofria de depressão e já havia tentado cometer suicídio, por isso usava remédio controlado. Também, não costumava contar para os pais os locais que frequentava e quem eram seus amigos, e teve diversos namorados. Na época, ela tinha 19 anos e trabalhava auxiliando uma idosa no prédio onde morava.

Caroline de Paula Dini se envolveu com chans desde criança e era uma moderadora do Dogolachan, imageboard envolvido em diversos assassinatos e intimidações. Ela chegou a gravar um vídeo nua onde dizia ter sido estuprada por Gustavo Guerra, outro membro do fórum, e gostado. O imageboard havia sido alvo de duas grandes operações da Polícia Federal, a Operação Bravata e a Operação Illuminate, que resultou na prisão do criador do fórum, Marcelo Valle Silveira Mello e outros seis moderadores. Além disso, em junho de 2018, outro moderador deu um tiro na nuca de uma mulher em Penápolis após ela tê-lo rejeitado e cometeu suicídio após ser encurralado pela polícia, e em março de 2019, dois usuários do fórum entraram armados em uma escola em Suzano, mataram dez pessoas e cometeram suicídio.

O garoto, Igor, era ex-namorado de Elídia. Ambos eram amigos da garota. O casal tinha 20 anos na época do assassinato.

Crime

Desaparecimento
No dia 2 de julho de 2019, Elídia Geraldo voltou do trabalho e saiu de casa no Bairro Peluso por volta das 18h30 para ir encontrar seus amigos na Praça das Merces e ir na festa de aniversário da cidade no Horto Florestal. Elídia disse a sua mãe que não ficaria na festa mais do que algumas horas, e não levou seu remédio para depressão, alegando que tomaria o medicamento quando voltasse. Também disse que voltaria cedo pois precisava acordar no dia seguinte às nove da manhã para ir trabalhar. Lá, foi vista com um casal de amigos na frente da Praça dos Esportes, onde foram para a festa de Uber. No dia seguinte, o casal visitou a família às 17h00 e disse que Elídia teria ficado com o celular da garota, pois ela não estava com sua bolsa na ocasião. Os pais chegaram a procurá-la na casa de amigas, em hospitais e em seu trabalho, então fizeram boletim de ocorrência na Polícia Judiciária Civil. Ela foi oficialmente dada como desaparecida no dia 6. Foram realizadas várias buscas nos municípios próximos da região de Ubá, mas Elídia não foi encontrada. Até então, a polícia suspeitava que Elídia poderia ter cometido suicídio.

Descoberta do corpo
No dia 22 de julho, seu tio, Adílio José Geraldo, buscava por ela quando sentiu mau cheiro perto de um supermercado próximo à MGT-265 e encontrou o corpo da sobrinha coberto pela vegetação. Ele acionou a Polícia Militar, que compareceu ao local do crime junto com a perícia técnica da Polícia Civil. O corpo foi identificado pela família e liberado para a funerária, e foi registrado um boletim de ocorrência. O corpo estava de barriga para baixo com a calça arriada.

No dia 23, a Delegacia de Homicídios da 2ª Regional de Ubá abriu um inquérito para investigar o caso. No mesmo dia, o delegado Alexandrino Rosa de Souza ouviu depoimentos de familiares e outras testemunhas.

Desdobramentos

Acusação de satanismo
No dia 12 de julho, a família cedeu uma entrevista para o jornalista Amarildo Oliveira Netto da Rádio Educadora. Dois dias depois, Amarildo recebeu uma denúncia anônima que revelou os nomes dos suspeitos do assassinato ao público, Caroline e Igor, e acusava Caroline de ser uma sádica psicopata que era fã de casos de sequestro, tortura e abusos. Também a acusava de ser moderadora do Dogolachan e do jogo Baleia Azul e já ter torturado e matado animais de pequeno porte, como cães e gatos. "Em último caso, ela sempre quis chegar a matar e comer carne humana, principalmente de mulheres com o perfil da Elídia ou outras pessoas indefesas, como crianças e bebês". Ambos chegaram a prestar queixa de calúnia e difamação na polícia por conta das acusações.

As fotos do casal circularam as redes sociais, e eles foram acusados de satanismo. Também circulou um vídeo onde Caroline estrangulava um cachorro. Foi aberto um inquérito policial para averiguar a veracidade do vídeo. O jornal Ubá News acusou o assassinato como sendo parte de um ritual satânico. A polícia, porém, disse que não há evidências que apontem para a hipótese.

Prisões
As investigações seguiram em sigilo, sob o comando do delegado Bruno Salles. No dia 12 de agosto, a Polícia Civil deflagrou a operação "Quem É Como Deus", realizada junto com as delegacias de Crimes contra a Vida, Tóxicos, Agência de Inteligência e apoio da Delegacia de Polícia Civil de Tocantins. A operação foi batizada em dedicação ao arcanjo São Miguel, padroeiro da Polícia Civil. Foram cumpridos dois mandatos de prisão temporária e cinco de busca e apreensão nos bairros São Domingos, Xangrilá e Centro. A polícia anunciou a prisão de um casal de vinte anos, sem dar mais esclarecimentos. A prisão foi decretada após a polícia encontrar mentiras e contradições no depoimento do casal durante as investigações. Os réus voltaram ao local do crime dez dias depois, dizendo que iriam comprar bebidas alcoólicas.

Confissão
A reconstrução do crime foi feita com imagens de segurança dos arredores e a confissão do casal. Elídia e Caroline saíram para a festa no Horto Florestal. Lá, Caroline guiou Elídia para o local do crime, onde Igor estaria esperando por elas para que ele e Caroline pudessem usar cocaína. Eles permaneceram no local das 23h30 até às 2h00, e em certo momento Caroline teria tido um surto psicótico e estrangulou Elídia. Igor teria tentado interferir, mas foi repreendido por Caroline e assistiu ao assassinato passivamente. Depois, Caroline retirou a calcinha de Elídia para parecer que foi um caso de estupro e atrapalhar as investigações. Apesar disso, a polícia não descartou outras possibilidades sobre como o assassinato de fato ocorreu na cena do crime por essa parte da reconstrução ter sido feita apenas com o relato dos réus, e há a possibilidade do crime ter sido premeditado.

Julgamento
O processo corre em segredo na justiça. Há a possibilidade que o casal seja julgado em juri popular com pena de 12 a 30 anos por homicídio qualificado e ocultação de cadáver. Em 13 de setembro de 2019, a prisão do casal foi prorrogada. A defesa entrou com recurso para a revogação da prisão cautelar de Caroline ou a implementação de outras medidas cautelares por ela estar presa por mais tempo do que o admitido pela lei. O pedido foi negado sob o argumento que o julgamento foi adiado pelas restrições causadas pela pandemia de COVID-19.

Foi notificado que o julgamento aconteceria em julho de 2022, porém a notícia é falsa.

Referências

2019 em Minas Gerais
Mortes por estrangulamento
Eventos de julho de 2019
Assassinados na década de 2010 no Brasil
Alt-right

Caso Elídia Geraldo


Belgiens U/19-fodboldlandshold er Belgiens landshold for fodboldspillere, som er under 19 år og administreres af KBVB/URBSFA.

U/19-fodboldlandshold
U/19-fodboldlandshold i Europa

Belgiens U/19-fodboldlandshold


Edwin Hall, punim imenom Edwin Herbert Hall (Great Falls, danas Gorham, 7. studenog 1855. – Cambridge, 20. studenog 1938.), američki fizičar. Doktorirao (1880.) na Sveučilištu Johns Hopkins u Baltimoreu. Bio je profesor na Harvardovu sveučilištu (od 1895. do 1921.). Istraživao električne pojave u metalima (kovinama). Godine 1879. otkrio Hallov učinak koji se danas u velikom broju mjernih instrumenata koristi za mjerenje jakosti magnetskoga polja. Napisao udžbenike: Osnovne lekcije iz fizike (eng. Elementary Lessons in Physics, 1894.), Osnove fizike (eng. Elements of Physics, 1912.) i druge.

Hallov učinak

Hallov učinak ili Hallov efekt (po E. H. Hallu koji ga je uočio 1879.) je pojava u tankoj metalnoj ili poluvodičkoj pločici kojom teče električna struja gustoće Jx, pod djelovanjem okomitoga magnetskoga polja indukcije Bz, stvaranja transverzalnoga električnoga polja jakosti:

(RH je Hallova konstanta ili Hallov otpor) i poprečnoga električnoga napona. Električna struja, magnetsko polje i električno polje međusobno su okomiti i, ako tvore desni koordinatni sustav, Hallov učinak je normalan (konstanta RH je negativna). U obratnom slučaju (konstanta RH je pozitivna) učinak je anomalan. Hallov je učinak jači za poluvodiče, a slabiji za električne vodiče. Objašnjenje anomalnoga Hallova učinka bila je jedna od najvećih teškoća klasične elektromagnetske teorije. Protumačila ga je tek kvantna teorija čvrstih tijela.

Hallov pretvarač ili Hallov generator
Hallov pretvarač  ili Hallov generator izveden je na temelju Hallova učinka, a primjenjuje se u mjernoj i računalnoj tehnici: za mjerenje jakosti magnetskoga polja reda 10–5 A/m do reda 105 A/m, za pretvorbu neelektričnih veličina u električne, analizu spektra električnih i magnetskih signala, mjerenje razlike faza, istraživanje magnetskih tokova, pretvorbu signala i slično.

Kvantni Hallov učinak
Kvantni Hallov učinak ili kvantni Hallov efekt je odstupanje Hallova otpora od linearne ovisnosti o jakosti magnetskoga polja pri Hallovu učinku u ekstremnim uvjetima. Uočio ga je K. von Klitzing 1980. Pojavljuje se pri magnetskoj indukciji većoj od 10 T, temperaturi manjoj od 1 K i ograničenosti gibanja elektronskoga plina na dvije dimenzije, to jest onemogućenosti gibanja elektrona u smjeru magnetskoga polja. Za mjerenje kvantnoga Hallova učinka nužni su poluvodiči koji omogućuju smještanje slobodnih elektrona u vrlo tank sloj paralelan s površinom uzorka. Diskretne vrijednosti Hallova otpora (Hallovi platoi) koje se opažaju u tim uvjetima ne ovise o materijalu uzorka i mogu se izraziti preko temeljnih prirodnih konstanti:

gdje je: q - racionalni broj, h - Planckova konstanta, e - elementarni električni naboj.

Izvori

Američki fizičari

Edwin Herbert Hall


Cullasaja Falls er er et vandfald i det sydvestlige North Carolina. Vandfaldet ligger på Cullasaja River i Nantahala National Forest i Macon County og indgår i Mountain Waters Scenic Byway.<ref>Mountain Waters Scenic Byway er en ca. 104 km lang, naturskøn vej i det system, der kaldes National Forest Scenic Byways. Vejen går gennem Nantahala National Forest i den vestlige del af North Carolina og passerer, som navnet antyder, flere vandfald.</ref> Vandfaldet ligger ved US Highway 64 ca. 16 km sydøst for Franklin. Navnet "Cullasaja" kommer fra et od på cherokesisk og betyder "Tretorns-stedet"

 Geologi
Cullasaja Falls er det sidst vandfald på Cullasaja River. Vandfaldet består af en kaskade af mindre fald over en strækning på ca. 300 m.

Højden på faldet opgives forskelligt i forskellige kilder. Bogen North Carolina Waterfalls'' af Kevin Adams sætter højden til 61 m.. NCWaterfalls.com angiver højden til 77,1 m,. Google Earth beregner højden til 42 m, baseret på forskellen på højden over havet ved vandfaldets top og ved den dam for enden af faldet, hvor vandet ender.

Besøg ved faldene
Det er nemt at se vandfaldet fra vejen, når man kører forbi. Derimod er det vanskeligt at komme tættere på. Faldene ligger ved en række uoverskuelige sving på US Highway 64 med meget stejle klippesider på begge sider af vejen. Der er en meget lille vigeplads tæt på faldene, men da vejen er smal og uoverskueligt, kan det være farligt at gå langs denne til faldene.

Trods besværet med at komme frem til faldene, er der alligevel en del, der bruger dammen for enden af faldene til badning og klippesiderne til rappelling.

Andre vandfald i nærheden
Ikke langt fra dette vandfald finder man yderligere tre kendte vandfald, foruden en række sværere tilgængelige og derfor mindre kendte. De mest kendte er:

 Bridal Veil Falls
 Dry Falls
 Quarry Falls

Noter

Eksterne referencer
 Cullasaja Falls and Trail fra Stay & Play in the Smokies
 Cullasaja Falls fra Blue Ridge Mountain Life

Vandfald i USA

Cullasaja Falls (North Carolina)


Riječko-pulska nogometna zona (također i kao Nogometna zona Rijeka – Pula) je bila jedna od zona Prvenstva Hrvatske, te liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1968./69.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Rovinj".

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Druga savezna liga 1968./69.
 Dalmatinska zona 1968./69.
 Slavonska zona 1968./69.
 Zagrebačka zona 1968./69.
 Podsavezna liga Rijeka 1968./69.

Vanjske poveznice

Izvori

 "Sportske novosti", 1969. godina
 "Sportske novosti", 17. lipnja 1969.
 Obrad Maleš i dr.: Nogometni klub "Opatija", Opatija : 1911-1981., Opatija, 1981., UDK: 796.332::061.2](497.5 Opatija)"1911/1981"(082), str. 76-79
 Ante Kuntić i dr.: Sedamdeset i pet godina nogometa u gradu pod Nehajem 1920-1995, Senj, 1996., str. 86-88
 Marijan Milevoj: Četrdeset zelenih proljeća : NK Rudar - Labin, Labin, 1986., UDK: 796.332(497.13 Labin)"1945/1985"(067.5), str. 91-92
 Petar Pavlić: Crikvenička nogometna kronika : naših '90 let, Crikvenica, 2009., UDK: 796.332(497.5), str. 83-85, 217

1968-69
Riječko-pulska
1968-69 Riječko-pulska

Riječko-pulska nogometna zona 1968./69.


897 (DCCCXCVII) cumartesi günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 Halife Mutazıd Avasım'ı yeniden ele geçirdi.

Doğumlar
 Gyeongsun, Silla kralı (ö. 978)

Ölümler
 16 Kasım - Gu Yanhui, Çinli siyasetçi
 Yakubî, Müslüman tarihçi, coğrafyacı ve seyyah

897


Le Vol Canadian Pacific Air Lines 301 est un accident aérien survenu le  à Honolulu.

Avion et vol concernés

Le Bristol Britannia immatriculé CF-CZB, nommé Empress of Lima, effectuait une liaison régulière internationale dont les escales étaient les suivantes :
 Aéroport international de Vancouver (Colombie-Britannique, Canada)
 Aéroport international d'Honolulu (Hawaï, Etats-Unis)
 Aéroport international de Nadi (Fidji)
 Aéroport d'Auckland (Nouvelle-zélande)
 Aéroport Kingsford-Smith de Sydney (Australie)

L'accident a eu lieu alors qu'il repartait d'Honolulu.

L'accident

L'avion décolle de nuit d'Honolulu, à 22h38 heure locale. Deux minutes après le décollage, les équipements affichent une alerte incendie pour le moteur n°1. L'hélice correspondante est mise en drapeau, et l'équipage informe l'aéroport qu'il va revenir se poser. L'appareil étant plus lourd que sa masse maximale à l'atterrissage, il se déleste d'une partie de son carburant.

L'approche sur trois moteurs semble bien se dérouler, mais, alors que l'appareil n'est plus qu'à six mètres au-dessus de la piste, l'équipage décide de procéder à une remise de gaz. La vitesse est insuffisante pour contrôle l'avion, l'aile gauche touche le sol. L'avion s'écrase et finit sa course en percutant un engin de chantier.

Pertes

L'avion est entièrement détruit. Il y a 27 morts sur ses 40 occupants.

Notes et références

Liens externes

Juillet 1962
Accident ou incident aérien aux États-Unis
Accident ou incident aérien impliquant un Bristol

Vol Canadian Pacific Air Lines 301


Ludgershall est une ville et une paroisse civile du Wiltshire, en Angleterre. Elle est située dans l'est du comté, près de la frontière du Hampshire, à  au nord-est de la ville de Salisbury. Au recensement de 2011, la paroisse civile de Ludgershall, qui comprend également les hameaux de Faberstown et Biddesden, comptait .

Étymologie

Dans le Domesday Book, compilé en 1086, la ville figure sous le nom de Litlegarsele.

Patrimoine

La ville abrite les ruines du , une résidence royale en usage du . Son église paroissiale, dédiée à saint Jacques, remonte également au  et constitue un monument classé de grade I depuis 1964. Le hameau de Biddesden abrite quant à lui le haras de , monument classé de grade I depuis 1952

Transports

Ludgershall se situe sur la route A342 qui relie les villes de Devizes et Andover. La ville possède de 1882 à 1961 une gare de chemin de fer desservie par les trains de la .

Références

Liens externes

Ville dans le Wiltshire
Paroisse civile dans le Wiltshire

Ludgershall (Wiltshire)


Los asesinos del emperador es una novela histórica del escritor español Santiago Posteguillo, ambientada en el imperio romano entre los años 63 y 99 d. C. Fue publicada en el año 2011 y es la cuarta novela de su autor. El relato narra el proceso de ascenso al poder del emperador Trajano.

Sinopsis

La historia se inicia cuando el general Trajano, jefe de las legiones que defienden la frontera del imperio en Germania, recibe a una delegación de miembros del senado que le piden su adhesión a una conspiración destinada a dar muerte al emperador Domiciano. En la conjura están implicadas varias personas muy próximas a Domiciano que lo odian por diferentes motivos, entre ellas su esposa Domicia Longina, el consejero Partenio  y un liberto llamado Máximo que forma parte de su servicio personal. Sin embargo, una formidable guardia de escogidos legionarios pretorianos dificultan enormemente cualquier intento de aproximación al emperador. La novela se enmarca en la época de mayor persecución a los cristianos y la afición del emperador por el circo.

Personajes

Ulpios
 Marco Ulpio Trajano: Protagonista de la historia. Emperador

 Pompeya Plotina: Esposa de Trajano

 Marco Ulpio Trajano (†): Legado y senador. Padre de Trajano

 Marcia: Madre de Trajano

 Ulpia Marciana: Hermana de Trajano

 Matidia mayor: Hija de Ulpia Marciana

 Vibia Sabina: Hija de Matidia mayor

 Matidia menor: Hija de Matidia mayor

 Rupilia Faustina: Hija de Matidia mayor

 Publio Elio Adriano: Sobrino segundo de Trajano

Legados y amigos de Trajano

 Cneo Pompeyo Longino: Gran amigo de Trajano

 Marco Cornelio Nigrino: Legado y senador

 Nigrino: Sobrino de Marco Cornelio Nigrino. Tribuno

 Lucio Quieto: Decurión y tribuno

 Manio Acilio Glabrión (†): Tribuno, cónsul y gran amigo de Trajano

 Sexto Atio Suburano: Amigo del padre de Trajano en Judea

 Lucio Licinio Sura: Poderoso senador hispano

 Marco Coceyo Nerva (†): Emperador

 Rufo: Amigo del padre de Trajano en Itálica

 Cneo Julio Agrícola (†): Legado

 Sexto Vettuleno Cerealis: Legado

 Marco Tittio Frugi: Legado

 Aulo Larcio Lépido: Legado

 Tetio Juliano (†): Legado

Otros miembros del ejército

 Aulo: Pretoriano

 Tiberio Claudio Máximo: Legionario

 Décimo: Centurión.

Bibliotecarios

 Vetus: Bibliotecario del Pórtico octavio

 Secundo: Librero

Flavios

 Tito Flavio Vespasiano "Vespasiano" (†): Emperador

 Antonia Cenis (†): Concubina de Vespasiano

 Tito Flavio Vespasiano "Tito" (†): Emperador

 Flavia Julia (†): Hija de Tito

 Berenice: Concubina de Tito

 Tito Flavio Domiciano "Domiciano" (†): Emperador. Antagonista principal

 Domicia Longina: Esposa de Domiciano

 Cneo Domicio Corbulón (†): Legado. Padre de Domicia Longina

 Casia Longina (†): Madre de Domicia Longina

 Domicia Córbula (†): Hermana de Domicia Longina

 Paris (†): Actor

 Lucio Elio Lamia (†): Primer marido de Domicia Longina

 Flavio Sabino (†): Hermano de Vespasiano

 Flavio Clemente (†): Primo de Tito y de Domiciano

 Flavia Domitila III: Esposa de Flavio Clemente

 Dos niños (†): Hijos de Flavio Clemente y Flavia Domitila III

Otros emperadores

 Nerón Claudio Germánico (†): Emperador

 Servio Sulpicio Galba (†): Emperador

 Marco Salvio Otón (†): Emperador

 Aulo Vitelio Germánico (†): Emperador

 Marco Cocceyo Nerva (†): Emperador

Libertos

 Partenio (†): Liberto y consejero imperial

 Máximo (†): Liberto al servicio de la familia imperial

 Estéfano (†): Liberto al servicio de la familia imperial

Pretorianos y gobernadores

 Cornelio Fusco (†): Jefe del pretorio

 Casperio Eliano (†): Jefe del pretorio

 Lucio Antonio Saturnino (†): Legado y gobernador de Germania Superior

 Lapio Máximo: Gobernador de Germania Inferior

 Norbano (†): Procurador de Recia y jefe del pretorio

 Petronio Segundo (†): Jefe del pretorio

Judíos

 Simón bar Giora (†): Líder de los sicarios judíos

 Eleazar ben Jair: Segundo de Simón bar Giora

 Gischala: Líder de los zelotes judíos

Dacios

 Douras: Rey de la Dacia

 Decébalo: Noble de la Dacia

 Diegis: Noble de la Dacia

 Vezinas: Noble de la Dacia

 Bacilias: Sumo sacerdote de la Dacia

 Dochia: Hermana de Decébalo

Germanos

 Dos príncipes de los catos: Jefes tribales de Germania

Gladiadores

 Marcio: Mirmillo

 Atilio (†): Provocator

 Cayo (†): Lanista

 Spurius (†): Un veterano satigarius

 Un gladiador tracio de Pérgamo (†)

 Un samnita (†)

 Un provocator (†)

 Un sagitarius joven (†)

 Un joven tracio (†)

Sármatas

 Alana: Guerrera sármata, gladiatrix

 Tamura (†): Guerrera sármata, hermana de Alana

 Dadagos (†): Guerrero sármata

Animales

 Cachorro (†): Un perro. Mascota de Marcio

Personajes del Anfiteatro Flavio

 Nonio (†): Andabata

 Carpophorus: Bestiarius

Arquitectos

 Rabirius: Arquitecto

 Apolodoro de Damasco: Arquitecto

Curatores

 Póstumo (¿†?): Curator

Poetas

 Estacio (†): Poeta

 Claudia (†): Esposa de Estacio

 Numerius: Esclavo de Estacio

Senadores

 Plinio el Viejo (†): Senador

 Plinio el Joven: Senador

 Celso: Senador

 Palma: Senador

 Verginio Rufo (†): Senador

Otros

 San Juan: Discípulo de Cristo

 Basílides: Sacerdote jefe del santuario del monte Carmelo

Trilogía
Santiago Posteguillo tiene previsto realizar una trilogía de novelas de la que Los asesinos del emperador constituye la primera parte. El segundo tomo relatará la conquista de la Dacia y el tercero la guerra contra los Partos. Durante la etapa en que Trajano estuvo al frente de Roma (98 - 117 d.C.), el imperio alcanzó su máxima extensión histórica.

Referencias

Novelas de España
Novelas históricas
Novelas de 2011
Novelas en español
Literatura de España del siglo XXI
Novelas ambientadas en la Antigua Roma

Los asesinos del emperador


An Alocasia alba in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Alocasia alba in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Alocasia

Alocasia alba


Kurija Kraj Donji', rimokatolička građevina u mjestu Kraj Donji, općini Marija Gorica, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kurija Kraj Donji smještena je u dubini parcele, nedaleko od ceste koja iz smjera Marije Gorice vodi prema Pušći. Kurija Kraj Donji spominje se već krajem 16. st., međutim, današnja je kurija u cjelini građena u prvoj pol. 19. st. Riječ je o jednokatnoj zidanici, koju zaključuje dvostrešno krovište sa zabatnim skošenjima. Prostorni ustroj čine dva niza međusobno povezanih prostorija kojima se pristupa iz središnjeg uzdužnog hodnika. Glavna središnja prostorija dominira veličinom te ima izlaz na altanu. Kurija Kraj Donji svojim prostornim ustrojem, gabaritom, konstruktivnim sustavom i oblikovanjem pročelja pripada karakterističnoj tipološkoj skupini stambenih kurijalnih objekata iz prve pol. 19. st.

Zaštita
Pod oznakom Z-3841 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Kurije u Hrvatskoj
Zaštićene stambene građevine u Zagrebačkoj županiji

Kurija Kraj Donji


Neapolis. Antalya'nın Doyran yerleşimi arkasında yükselen Kel Dağ'dadır.

Nevzat Çevik ve ekibi tarafından yapılan araştırmalar sonucu arkeoloji dünyasına tanıtılmıştır. Termessos antik kenti territorium'unda ona bağlı askeri bir yerleşim olarak kurulmuştur. Hellenistik, Roma ve Bizans dönemlerinden kalıntılar barındırmaktadır. En önemli eserler arasında bir Bizans bazilikası, 3 Roma tapınağı, Roma kamu meydanı anıtları, Roma nekropolü ve özellikle sağlam korunmuş konutlar sayılabilir. Akdeniz Üniversitesi arkeoloji bölümü araştırma ekibi tarafından toplu kitabı yayına hazırlanmaktadır.

Pisidya
Antalya ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki antik kentler
Türkiye'deki Roma kentleri

Neapolis, Pisidya


Le brinzolamide est un inhibiteur de l'anhydrase carbonique utilisé pour diminuer la pression intraoculaire chez les patients atteints de certains glaucomes ou d'hypertension oculaire.

Mode d'action
L'inhibition de l'anhydrase carbonique dans les procès ciliaires de l'oeil diminue les sécrétions d'humeur aqueuse et réduit ainsi la pression intraoculaire dans la chambre antérieure de l'œil.

Notes et références

Inhibiteur de l'anhydrase carbonique

Brinzolamide


Melba Joyce Boyd () este o personalitate importantă a poeziei afro-americane. Ea a scris 13 cărți și este profesor universitar și președinte al Departamentului de Studii Africane la Wayne State University.

Biografie
Boyd a obținut licența și masteratul în limba engleză la Universitatea de Stat Wayne. În cursul anilor 1970 și la începutul anilor 1980, Boyd a predat limba engleză la Liceul Tehnic Cass din Detroit și la Wayne County Community College. Ea a obținut un doctorat în limba engleză la Universitatea Michigan în anul 1979. Boyd a fost bursier Fulbright în Germania în anii 1983-1984. Ea a deținut poziții academice la Universitatea din Iowa, Universitatea de Stat din Ohio, Universitatea din Michigan–Flint și Universitatea de Stat Wayne.

Boyd a fost redactor la Broadside Press, care era mai demult cea mai cunoscută editură americană de literatură afro-americană. O parte din activitatea ei a fost dedicată cercetării vieții lui Dudley Randall, fondatorul editurii Broadside. Melba Boyd a obținut în anul 2005 distincția American Library Association Book Honor for Nonfiction pentru cartea Wrestling with the Muse: Dudley Randall and the Broadside Press. Ea a scenarizat, produs și regizat filmul documentar "The Black Unicorn: Dudley Randall and the Broadside Press".

Opt dintre cărțile ei sunt volume de poezie și ea a câștigat numeroase premii pentru poezie, printre care Michigan Council for the Arts Individual Artist Award. În 1997 Boyd a scris poemul oficial al Muzeului Charles H. Wright de Istorie Afro-Americană, care este scris pe peretele Muzeului. Temele principale ale poeziilor lui Boyd sunt viața urbană și diviziunea societății în clase sociale și după rasă.

Referințe

Nașteri în 1950
Nașteri pe 2 aprilie
Profesori universitari americani
Americani în viață
Absolvenți ai University of Michigan
Absolvenți ai Wayne State University

Melba Boyd


Kanta-Häme er hérað í suður-Finnlandi. Íbúar eru um 171.000 (2019) og er stærð þess eru rúmlega 5.700 ferkílómetrar. Hämeenlinna er stærsta borgin.

Héruð Finnlands

Kanta-Häme


Eleanor de Aragon (1 februarie 1402 – 19 februarie 1445) a fost regină consort a Portugaliei ca soție a regelui Eduard al Portugaliei, și regentă a Portugaliei în timpul minoratului fiului ei.

Biografie
A fost al cincilea copil și a doua fiică a regelui Ferdinand I de Aragon și a reginei Eleanor de Alburquerque. Fratele ei mai mare, Alfonso, a devenit rege al Aragonului iar sora ei mai mare, Maria, a devenit regină a Castiliei.

Eleanor s-a căsătorit cu regele Eduard al Portugaliei la 22 septembrie 1428. Ei au avut nouă copii, dintre care au supraviețuit doar cinci. Când soțul ei a murit la 13 septembrie 1438, ea a fost numită regentă a Portugaliei în testamentul său confirmat de portughezul Cortes. Cu toate acestea, fiind lipsită de experiență și, ca aragoneză, nepopulară printre oameni, aceștia l-au preferat pe fratele defunctului rege, Infantele Petru, Duce de Coimbra. Confirmarea regenței ei a provocat o revoltă la Lisabona. Revolta a fost suprimată de fratele ei, contele Ioan de Barcelona (care mai târziu va deveni regele Ioan al II-lea de Aragon). Eleanor a fost sprijinită de nobilime și de testamentul regelui, în timp ce Petru a fost sprijinit de o facțiune din nobilime și de către popor. În decursul mai multor luni au avut loc negocieri pentru un acord de compromis însă acestea au fost complicate de interferența contelui Barcelos, care a susținut-o, și de arhiepiscopul de Lisabona care l-a sprijinit pe Petru. În această perioadă Eleanor a născut o fiică, Joan, în martie 1439 și a asistat la moartea fiicei ei, Philippa.

În cele din urmă, Cortes l-a numit regent pe Petru. Eleanor a continuat să conspire însă a fost obligată să plece în exil în Castilia în decembrie 1440. Eleanor a murit la Toledo în februarie 1445, la 43 de ani, și a fost înmormântată la Batalha, Portugalia.

Copii
Infantele João (octombrie 1429 – 14 august 1433).
Infanta Philippa (27 noiembrie 1430 – 24 martie 1439).
Afonso al V-lea al Portugaliei (15 ianuarie 1432 – 28 august 1481); și-a succedat tatăl ca ce de-al 12-lea rege al Portugaliei.
Infanta Maria (7 decembrie 1432 – 8 decembrie 1432).
Infantele Ferdinand (17 noiembrie 1433 – 18 septembrie 1470); Duce de Viseu și tatăl viitorului rege Manuel I al Portugaliei.
Eleanor (18 septembrie 1434 – 3 septembrie 1467); căsătorită cu Frederic al III-lea, Împărat Roman.
Infantele Eduard (n.d. 12 iulie 1435)
Caterina (26 noiembrie 1436 – 17 iunie 1463).
Joana (31 martie 1439 – 13 iunie 1475); căsătorită cu regele Henric al IV-lea al Castiliei.

Nașteri în 1402
Decese în 1445
Casa de Trastamara
Casa de Aviz
Regenți
Regine ale Portugaliei
Femei din Evul Mediu

Eleanor de Aragon, regină a Portugaliei


السحر الأسود أو السحر المظلم هو شكل من أشكال الشعوذة التي تعتمد على القوى الحاقدة أو الخبيثة المفترضة. السحر يمكن التذرع به واستخدامه للقتل وللسرقة، وللإيذاء وأيضاً ليسبب سوء حظ أو التدمير، أو لتحقيق مكاسب شخصية دون النظر إلى الآثار الضارة للآخرين. إذا نظرنا إلى «السحر الأسود» كمصطلح سنجد أن، هو الذي يستخدم عادة لوصف شكل من أشكال الطقوس التي لا يوافق عليها البعض كجماعات أو كأشخاص.

في الخيال إنه يشير إلى سحر الشر. في العديد من ألعاب الفيديو، مثل الخيال النهائي، السحر الأسود هو ببساطة تستخدم للتمييز بين الشفاء / التعويذات الدفاعية (مثل العلاج) والأعتداء / التعويذات العنصرية (مثل النار)، ولا يحمل دلالة متأصلة خيرا أو شرا.

السحر الأسود والأبيض
العكس من السحر الأسود هو السحر الأبيض. الاختلافات بين السحر الأسود والسحر الأبيض قابلة للنقاش أو مختلف عليه، ولكن النظريات العامة تقع ضمن الفئات العريضة التالية:
 الكل واحد: جميع أشكال السحر شر، أو سحر أسود. هذه النظرة عموما تزامل السحر الأسود مع الشيطانية. الأشخاص الذين يحافظوا على هذا الرأي وتشمل أولئك الذين ينتمون إلى أكثر فروع المسيحية وو الهندوسية. على النحو الآخر بعض الناس تتفق على أن كل السحر، سواء كانت تسمى «الأبيض» أو «الأسود»، مثل بعض. هؤلاء الأناس لن يجادلوا أن كل السحر شر بقدر ما أن الأخلاق هي في عيني الناظر—أي أن السحر له عواقب سيئة. في هذه المدرسة الفكرية، لا يوجد فصل بين سحر الخير والشر لأنه لا يوجد الأخلاق الكونية لمكافحة السحر الذي يمكن قياسه
 الشيطانية الروحية: سحر الظلام وفن الظلام الذي يشير إلى العمل على توريط الجوانب المبعدة والملتوية والمنسية للطبيعة وللنفس. النية الشريرة ليس بالضرورة تكون موجوده في ساحر الظلام. فنون الظلام هي أيضا مجموعة من الأساليب لتحقيق معرفة ذاتية حقيقية والتحرر العقلي.
 عقيدة الظلام: السحر الأسود يشير إلى قوى الظلام، وعادة ما ينظر إليها من المسارالأخر من وجهة نظر. هذا قد يكون أو لا يتعارض مع السحر الأبيض، اعتماداً على مدى القبول عند الساحر للثنائية (الإيمان بأن الإنسان ذو روح وجسد).
 الخلافات الرسمية: إن أشكال وعناصر السحر الأسود ليست هي نفسها نتيجة لأهداف مختلفة أو مصالح تعويذات ضرر الصب من تلك التي بيضاء. تعويذة الصب الضارة تميل لتشمل الرمزية التي تبدو خطرة أو ضارة على البشر، مثل العناصر الحادة والبارزة والشائكة والكاوية والساخنة التي جمعت بأهداف ودوافع شخصية بنوبة هدف (من الشعر والدم وتذكارات، الخ.). هذا التمييز هو في المقام الأول يمكن ملاحظتها في السحر الشعبي، ولكن تتعلق أيضا بأنواع أخرى من السحر.
 لا اتصال: كلا من السحر الأسود والأبيض هما شكلان من أشكال الشعوذة، ولكن مختلفان تماما من تلك القاعدة ومن الإنجاز الفريد، حتى لو حققوا نتائج وتأثيرات مماثلة. هذا الموقف غالباً ما عرض في الخيال. في مثل هذه الكتب، فئتين من السحر، ويتم تصوير المستخدمين باعتبارها على حد سواء ايديولوجيا وعلى طرفي نقيض. في أمير الخواتم الجان تجد أنه من الغريب أن البشر والهوبيت يمكن حتى استخدام كلمة واحدة، «سحر»، التي تشير إليهم على حد سواء - لأن الألسنة العفريتية تحترمهم أيضاً لغويا ككونها منفصل وغير ذات صلة.
 منفصلة ولكن متساوية: السحر الأسود والأبيض، هما بالضبط نفس الشيء، ومتمايزة فقط في أهدافها النهائية وقصدها. طبقا لهذه النظرية، يمكن للتعويذه نفسها أن تكون إما سوداء أو بيضاء؛ طبيعته تتحدد بالنتيجة النهائية للتعويذة. غالبية الأديان تتبع هذا المعتقد، وكذلك ما تبقى من الخيال الذي لا يتبع نظرية (لا اتصال). من هذا التفسير، وحتى مثل التعويذات التي تعتبر عموما جيدة يمكن أن يساء استخدامها، حتى الشفاء يمكن استخدامها لبعث الجسم روحياً إلى درجة من السرطان، على سبيل المثال.

انظر أيضا
 نكرومانسية
 الشياطين
 ساحر (مشعوذ)
 السحر
 الوثنية الجديدة

مراجع

أفلام إنتاج 1987
أفلام فانتازيا كوميدية فلبينية
أفلام فانتازيا كوميدية في عقد 1980
سحر (خارق للطبيعة)
صناعة السحر
غموضية

سحر أسود


متحف آثار إربد أقامت دائرة الآثار هذا المتحف، ويحتوي على قطع أثرية عديدة اكتشفت في مناطق اربد، ويعتبر أقدم متحف في المحافظة. حيث فامت وزارة الثقافة بتأسيسه في النصف الثاني من القرن الماضي (الستينيات)

تأسيس المتحف
أسس متحف آثار إربد في بداية الستينات مع افتتاح مكتب آثار إربد، وكان عبارة عن قاعة واحدة تقع على ظهر تل إربد الأثري، وكانت هذه القاعة تحوي بعض القطع التي عثر عليها أثناء التنقيبات الأثرية التي كانت تجري في المحافظة. مع مرور الزمن، وتعدد الحفريات الأثرية في المحافظة، وزيادة المكتشفات الأثرية، استؤجر عام 1984م مبنى في الحي الجنوبي من مدينة إربد، وخصص الطابق الأرضي منه ليكون متحفا واسعا تعرض فيه الكنوز الأثرية المكتشفة والبيزنطية والإسلامية.

محتويات المتحف
ومن أهم ما تحتويه خزائن العرض في متحف آثار إربد: قطع أثرية فخارية وزجاجية تعود بتاريخها إلى مختلف العصور الأثرية بدءًا بالعصر الحجري القديم وحتى العصر الإسلامي. جمعت أعداد كبيرة من الآثار من نتائج التنقيبات الأثرية التي تشرف عليها دائرة الآثار أو بالتعاون مع البعثات الأثرية الدولية، ومعظم هذه الآثار يعود إلى فترات تاريخية متعددة. تبدأ بالألف الثالث قبل الميلاد، وتستمر عبر العصور الهيلينستيه والرومانية.

المصادر
 مجلة اليرموك (يحتاج هذا المصدر إلى مزيد من التخصيص، أي عدد؟ إصدار أي سنة؟ أي مقالة؟)

انظر أيضا
 إربد
 مناطق مدينة إربد الكبرى
 منطقة النزهة
 ميادين مدينة إربد
 متاحف في محافظة إربد
 متحف آثار أم قيس
 دار السرايا (إربد)

وصلات خارجية
 دليل إربد
 أخبار إربد
 موقع بلدية إربد الكبرى - الصفحة الرئيسية
 إربد مدينة الثقافة الأردنية
 أبرز المواقع السياحية في محافظة إربد
 متاحف في مدينة إربد

تأسيسات عقد 1960 في الأردن
مبان ومنشآت في إربد
مبان ومنشآت في مدينة عمان
متاحف أثرية في الأردن

متحف آثار إربد


Die BL 6 inch Mk VII naval gun (genauso wie die baugleichen Mark VIII) war eine 1899 ursprünglich als Schiffsgeschütz entwickelte Kanone, die im Ersten Weltkrieg auch als schweres Feldgeschütz der Royal Garrison Artillery verwendet wurde. Diese Kanone wurde noch bis in den Zweiten Weltkrieg hinein als Schiffsgeschütz eingesetzt und bei der Küstenartillerie bis in die 1950er Jahre verwendet.

Entwicklungsgeschichte
Die BL 6 inch Mk VII naval gun wurde entwickelt, um die QF-6-inch-/40-Schiffskanone aus dem Jahr 1890 zu ersetzen. Während die ältere QF-6-inch-/40-Kanone patronierte Munition mit Messinghülsen verwendete, kehrte man bei dem Nachfolgemodell wieder zur Granate mit separater Seidenbeutel-Treibladung zurück, da man bei Vickers festgestellt hatte, dass mit dem neuen Schraubenverschluss des Systems Welin eine ebenso schnelle Feuergeschwindigkeit erreicht werden konnte wie mit patronierter Munition. Vickers versprach sich des Weiteren eine signifikante Einsparung von Stauraum an Bord von Kriegsschiffen.
Von diesem Geschütz wurden zwei Varianten gebaut:
 die Mark-VII-Geschütze, deren Verschluss nach rechts geöffnet wurde und
 die Geschütze Mark VIII, deren Verschluss nach links geöffnet wurde,
Damit wurde bei Doppellafetten eine optimale Bedienung der Geschütze erreicht. Geschütze in Einzellafette hingegen waren immer von der Ausführung Mark VII.

Einsatzgeschichte

Schiffsgeschütz

Die Waffe wurde erstmals bei den Schlachtschiffen der Formidable-Klasse verwendet und danach in zahlreichen anderen Schiffen der Royal Navy eingebaut.
Der Einsatz erfolgte unter anderem in Schiffen der:
 Centurion-Klasse (Schlachtschiffe, Erneuerung der Mittelartillerie 1902)
 Duncan-Klasse (Schlachtschiffe)
 Formidable-Klasse (Schlachtschiffe)
 Iron-Duke-Klasse (Schlachtschiffe)
 King-Edward-VII-Klasse (Schlachtschiffe, nur eingebaut bei Commonwealth, Dominion, Hindustan, King Edward VII, New Zealand)
 Tiger (Schlachtkreuzer)
 Cressy-Klasse (Panzerkreuzer)
 Devonshire-Klasse (Panzerkreuzer)
 Drake-Klasse (Panzerkreuzer)
 Monmouth-Klasse (Panzerkreuzer)
 Challenger-Klasse (Geschützte Kreuzer)
 Humber-Klasse (Monitore)
 M15-Klasse (Monitore)
 Insect-Klasse (Kanonenboote)

Im Zweiten Weltkrieg wurde das Geschütz noch auf Hilfskreuzern wie zum Beispiel Rawalpindi und Jervis Bay oder Passagierschiffen wie beispielsweise Laconia verwendet.

Feldkanone

Die ersten dieser Geschütze trafen an der Westfront im Laufe des Jahres 1915 ein. Um sie als Feldkanone verwenden zu können, wurden sie mit einer improvisierten sogenannten Scott-Lafette, benannt nach deren Erfinder Admiral Sir Percy Scott, ausgestattet.

Bevorzugt wurden diese Geschütze zum Niederkämpfen feindlicher Artilleriestellungen sowie zur Bekämpfung von Zielen in der Tiefe des Raumes eingesetzt.
Die Geschütze wurden wie im Ersten Weltkrieg auf britischer Seite üblich durch Soldaten der Royal Garrison Artillery bedient. Eine Batterie bestand aus vier Geschützen.
Beginnend mit dem Oktober 1916 wurde das Geschütz aufgrund seiner unzulänglichen Lafette durch die leichteren und moderneren BL 6 inch Gun Mk XIX ersetzt; die noch vorhandenen Geschütze wurden bis zum Kriegsende weiterverwendet und nach dem Waffenstillstand von der British Army umgehend ausgemustert.

Küstenartillerie
Siehe hierzu auch: Liste der Küstengeschütze

Die BL 6 inch Mk VII naval gun stellte zusammen mit der BL 9.2-inch-gun Mk IX–X die Hauptbewaffnung der Küstenartillerie des Vereinigten Königreiches und des Commonwealth.
Viele der Geschütze aus ausgemusterten alten Kriegsschiffen der Royal Navy wurden nach dem Ende des Ersten Weltkrieges überholt und ebenfalls den Küstenartillerieverbänden zugeführt, in dieser Rolle blieben diese Geschütze bis zur Auflösung der Küstenartillerie in den 1950er-Jahren. Insgesamt wurden von der Küstenartillerie noch 103 Stück verwendet.
Einige wenige Geschütze wurden in der Zwischenkriegszeit mit verstärkten Geschützrohren versehen, was die Verwendung stärkerer Korditladungen möglich machte, diese Geschütze wurden dann in BL 6 inch Mk XXIV naval gun umbenannt.

Munition

Noch vorhandene Exemplare
 Rotunda, Royal Artillery Museum, London
 Küstenartilleriegeschütz in Newhaven Fort, Sussex, UK
 Küstenartilleriegeschütz Baujahr 1904 auf New Tavern Fort, Gravesend, UK
 Zwei Mark-VII-Geschütze auf Fort Dunree, Lough Swilly, Ireland
 Feldgeschütz auf Scott-Lafette The Front Museum, Lappohja, Finland
 Fort Ogilvie, Point Pleasant Park, Halifax, Nova Scotia
 Geschütznummer: 1489 und 1317 im Fort Nepean, Victoria
 Mk VII gun dated 1902 Mark-VII-Geschütz, Baujahr 1902, Ile aux Aigrettes, Mauritius
 Fort Siloso, Insel Sentosa, Singapur
 southpacificphotography.com Momi, Vuda, Batteries, Viti Levu, Fiji Islands. Geschütznummer: 1266, Baujahr 1900

Weblinks

 Per Finsted, Om den engelske 6-tommers feltkanon 1914–1940 (in dänischer Sprache), aufgerufen am 6. März 2012

Literatur
 Dale Clarke: British Artillery 1914-1919. Heavy Artillery. Osprey Publishing, Oxford UK 2005, ISBN 978-1-84176-788-8.
 Tony DiGiulian: British 6"/45 (15.2 cm) BL Mark VII 6"/45 (15.2 cm) BL Mark VIII 6"/45 (15.2 cm) BL Mark XXIV.
 General Sir Martin Farndale: History of the Royal Regiment of Artillery. Western Front 1914–18. Royal Artillery Institution, London 1986, ISBN 978-1-870114-00-4.
 General Sir Martin Farndale: History of the Royal Regiment of Artillery. The Forgotten Fronts and the Home Base, 1914–18. Royal Artillery Institution, London 1988, ISBN 978-1-870114-05-9.
 I.V. Hogg, L.F. Thurston: British Artillery Weapons & Ammunition 1914–1918. Ian Allan, London 1972, ISBN 978-0-7110-0381-1.
 Admiral Percy Scott: Fifty Years in the Royal Navy. Published 1919.
 Siegfried Breyer: Schlachtschiffe und Schlachtkreuzer 1905–1970. J. F. Lehmanns, München 1970, ISBN 3-88199-474-2.
 Michael J.H. Taylor: Jane's Fighting Ships of World War I. Studio, 1990, ISBN 1-85170-378-0.
 R.A. Burt: British Battleships 1889–1904. Naval Institute Press, Annapolis, Maryland 1988, ISBN 0-87021-061-0.
 Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik (Hrsg.): Conway's All The World's Fighting Ships 1860–1905. Mayflower Books Inc., New York 1979, ISBN 0-8317-0302-4.
 Tony Gibbons: The Complete Encyclopedia of Battleships and Battlecruisers: A Technical Directory of All the World's Capital Ships From 1860 to the Present Day. Salamander Books Ltd., London 1983.
 Randal Gray (Hrsg.): Conway's All The World's Fighting Ships 1906–1921. Naval Institute Press, 1985, ISBN 0-87021-907-3.
 Richard Ellis, Ben Warlow: The Royal Navy at Malta. Volume One – The Victorian Era 1865–1906. Maritime Books, Liskeard 1989, ISBN 0-907771-43-2.
 Robert Gardiner (Hrsg.), John Roberts (Bearb.): Great Britain. In: Conway's all the Worlds Fighting Ships 1860–1905. Conway, London 1979, ISBN 0-85177-133-5.
 Fred T. Jane: Jane's Fighting Ships 1914. Sampson, Low & Marston, London 1914.
 H. M. Le Fleming: Cruisers (British and German). In: Warships of World War 1. Ian Allan, London (in Einzellieferungen).
 Douglas Morris: Cruisers of the Royal and Commonwealth Navies. Maritime Books, Liskeard 1987, ISBN 0-907771-35-1.
 Kizu Tohru: History of British Cruisers. Kaijinsha, Tokyo 1996 (Ships of the World, Vol. 517)

Geschütz Kaliber 100 mm bis 200 mm
Mk 7 naval gun
Schiffsgeschütz (Vereinigtes Königreich)
Küstengeschütz (Vereinigtes Königreich)
Feldkanone (Vereinigtes Königreich)

BL 6 inch Mk VII naval gun


Strond er en nedlagt bygd på Færøerne. Den ligger i Klaksvíkar kommuna på Borðoy, og er forbundet med Haraldssund på Kunoy via en vejdæmning. Strond var tidligere en beboet bygd, der første gang er nævnt i skriftlige kilder i 1584. Omkring 1930 blev bygden affolket, og siden har ingen boet der. I dag er stedet mest kendt for at huse et vigtigt kraftværk, Strond kraftværk.

Referencer

Fraflyttede bygder på Færøerne
Borðoy

Strond