Les bactéries dénitrifiantes sont un groupe diversifié de bactéries comprenant de nombreux embranchements différents. Ce groupe, avec les champignons dénitrifiants et les archées, capables de dénitrifier prend sa part dans le cycle de l'azote. La dénitrification est effectuée par une variété notable de ces bactéries qui sont largement présentes dans les sols et les sédiments et qui utilisent des composés azotés oxydés en l'absence d'oxygène comme accepteur d'électrons terminal. Elles métabolisent les composés azotés à l'aide de diverses enzymes, transformant les oxydes d'azote en azote gazeux () ou de protoxyde d'azote ().

Diversité des bactéries dénitrifiantes
Il y a une grande diversité de caractères biologiques. Les bactéries dénitrifiantes ont été identifiées dans plus de 50 genres et 125 espèces différentes ont été dénombrées. On estime qu'elles représentent 10 à 15 % de la population de bactéries dans l'eau, le sol et les sédiments.

Les espèces de Pseudomonas, Alcaligenes, Bacillus et autres, en font partie.

La majorité des bactéries dénitrifiantes sont des hétérotrophes aérobies facultatifs qui passent de la respiration aérobie à la dénitrification lorsque l'oxygène en tant qu'accepteur d'électrons terminal (TEA) disponible s'épuise. Cela oblige l'organisme à utiliser du nitrate pour être utilisé comme TEA. Parce que la diversité des bactéries dénitrifiantes est si grande, ce groupe peut prospérer dans un large éventail d'habitats, comprenant les environnements extrêmes, très salins et très chauds. Les dénitrificateurs aérobies peuvent conduire un processus respiratoire aérobie dans lequel le nitrate est converti progressivement en  (), en utilisant la réductase de nitrate (Nar ou Nap), la réductase de nitrite (Nir), la réductase d'oxyde nitrique (Nor) et la réductase d'oxyde nitreux (Nos). L'analyse phylogénétique a révélé que les dénitrifiants aérobies appartiennent principalement aux protéobactéries α-, β- et γ-.

Mécanisme de dénitrification
Ces bactéries dénitrifient pour générer de l'adénosine triphosphate (ATP).

Le processus de dénitrification le plus courant, décrit ci-dessous, montre les oxydes d'azote reconvertis en azote gazeux :

Il en résulte d'une molécule d'azote et de six molécules d'eau. Les bactéries dénitrifiantes participent au cycle de l'azote et œuvrent à renvoyer l'azote dans l'atmosphère. La réaction ci-dessus est la demi-réaction globale du processus de dénitrification. Elle peut ensuite être divisée en différentes demi-réactions auxquelles une enzyme spécifique est associée. La transformation du nitrate en nitrite est réalisée par la réductase de nitrate ou nitrate réductase (Nar).

La réductase de nitrite (Nir) convertit ensuite le nitrite en oxyde nitrique.

La réductase d'oxyde nitrique (Nor) convertit ensuite l'oxyde nitrique en protoxyde d'azote.

La réductase d'oxyde nitreux (Nos) termine la réaction en convertissant l'oxyde nitreux en diazote.

Il est important de noter que chacune des substances générées lors de ce processus peut être échangée avec l'environnement du sol.

Oxydation du méthane et dénitrification

Oxydation anaérobie du méthane couplée à la dénitrification
La dénitrification anaérobie couplée à l'oxydation du méthane a été observée pour la première fois en 2008, quand une équipe néerlandaise a isolé une souche bactérienne oxydant le méthane de manière indépendante. Ce processus utilise les électrons excédentaires de l'oxydation du méthane pour réduire les nitrates, éliminant efficacement l'azote fixe et le méthane des systèmes aquatiques dans des milieux naturels allant des sédiments aux tourbières en passant par les colonnes d'eau stratifiées.

Le processus de dénitrification anaérobie peut contribuer de manière significative aux cycles mondiaux du méthane et de l'azote, en particulier à la lumière de l'afflux récent de ces deux éléments dû à l'activité humaine. La mesure dans laquelle le méthane anthropique affecte l'atmosphère est connue pour être un facteur aggravant du changement climatique, et étant donné qu'il est plusieurs fois plus nocif que le dioxyde de carbone. L'élimination du méthane est donc vue comme bénéfique pour l'environnement, toutefois l'étendue du rôle que joue la dénitrification dans le flux mondial de méthane n'est pas bien mesurée. Le mécanisme de dénitrification anaérobie s'est avéré capable d'éliminer l'excès de nitrate causé par le ruissellement des engrais, même dans des conditions hypoxiques.

En outre, les micro-organismes qui utilisent ce type de métabolisme peuvent être utilisés dans la bioremédiation, comme le montre une étude de 2006 sur la contamination par les hydrocarbures en Antarctique, de plus dans une étude de 2016 il a été démontré qu'il est possible d' augmenter les taux de dénitrification en modifiant l'environnement abritant les bactéries. On dit que les bactéries dénitrifiantes sont des biorémédiateurs de haute qualité en raison de leur adaptabilité à une grande variété d'environnements différents, ainsi que par l'absence de restes toxiques ou indésirables, comme ceux laissés par les autres métabolismes.

Puits de méthane avec les bactéries dénitrifiantes
Il a été constaté que les bactéries dénitrifiantes jouent un rôle important dans l'oxydation du méthane () et sa conversion en , en eau et en énergie dans les plans d'eau douce profonds. Ceci est important car le méthane est le deuxième gaz à effet de serre anthropique en importance, avec un potentiel de réchauffement planétaire 25 fois plus puissant que celui du dioxyde de carbone, et l'eau douce est un contributeur majeur aux émissions mondiales de méthane.

Une étude menée sur le lac de Constance en Europe a révélé que l'oxydation anaérobie du méthane couplée à la dénitrification - également appelée oxydation anaérobie du méthane dépendante des nitrates/nitrites (n-damo) - est un puits de méthane majeur dans les lacs profonds. Pendant longtemps, on a cru que l'atténuation des émissions de méthane n'était due qu'aux bactéries méthanotrophes aérobies. Cependant, l'oxydation du méthane a également lieu dans les zones anoxiques, ou appauvries en oxygène (hypoxiques), des masses d'eau douce. Dans le cas du lac de Constance, cela est effectué par des bactéries de type M. oxyfera. Les bactéries de ce type sont similaires à Candidatus Methylomirabilis oxyfera, est une espèce de bactérie qui agit comme un méthanotrophe dénitrifiant.

Les résultats de l'étude sur le lac de Constance ont révélé que le nitrate était épuisé dans l'eau à la même profondeur que le méthane, ce qui suggère que l'oxydation du méthane était couplée à la dénitrification. On pourrait en déduire que ce sont des bactéries de type M. oxyfera qui ont effectué l'oxydation du méthane car leur abondance culmine à la même profondeur où les profils de méthane et de nitrate se rencontraient. Ce processus n-damo est important car il aide à réduire les émissions de méthane des masses d'eau douce profondes et il aide à transformer les nitrates en azote gazeux, en en réduisant ainsi l'excès.

Bactéries dénitrifiantes et l'environnement

Effets de la dénitrification sur les limites de productivité des usines et de la production de sous-produits
Le processus de dénitrification peut réduire la fertilité du sol car l'azote, élément favorisant la croissance, est retiré du sol et perdu dans l'atmosphère. Cette perte d'azote dans l'atmosphère peut éventuellement être récupérée via les nutriments introduits, dans le cadre du cycle de l'azote. Une partie de l'azote peut également être fixée par des espèces de bactéries nitrifiantes et les cyanobactéries. Un autre problème environnemental important concernant la dénitrification est le fait que le processus a tendance à produire de grandes quantités de sous-produits. Des exemples de sous-produits sont l'oxyde nitrique (NO) et l'oxyde nitreux (). Le NO est une substance qui appauvrit la couche d'ozone et le  est un puissant gaz à effet de serre qui contribue au réchauffement climatique.

Les bactéries dénitrifiantes dans le traitement des eaux usées
Les bactéries dénitrifiantes sont un élément essentiel dans le traitement des eaux usées. Celles-ci contiennent souvent de grandes quantités d'azote (sous forme d'ammonium ou de nitrate), nuisibles à la santé humaine et aux processus écologiques si elles sont pas traitées. De nombreuses méthodes mettant en œuvre la physique, la chimie et la biologie ont été utilisées pour éliminer les composés azotés et purifier les eaux polluées. Le processus et les méthodes varient, mais il s'agit généralement de convertir l'ammonium en nitrate, et enfin en azote gazeux. Un exemple de ceci est que les bactéries oxydantes d'ammoniac ont une caractéristique métabolique qui, en combinaison avec d'autres activités métaboliques du cycle de l'azote telles que l'oxydation et la dénitrification des nitrites, éliminent l'azote des eaux usées dans les boues activées. Étant donné que les bactéries dénitrifiantes sont hétérotrophes, une source de carbone organique est fournie aux bactéries dans un bassin anoxique. En l'absence d'oxygène disponible, les bactéries dénitrifiantes utilisent l'oxygène présent dans le nitrate pour oxyder le carbone. Cela produit de l'azote gazeux à partir du nitrate, qui émane ensuite des eaux usées.

Voir aussi

 Bactérie nitrifiante
 Cycle de l'azote

Références

Aquarium public
Aquariophilie
Métabolisme de l'azote
Bactérie
Bactérie dénitrifiante

Bactérie dénitrifiante


Antonio Barbosa da Silva Filho (1790, Sabará, Minas Gerais, Brasil  – 28 de janeiro de 1868, Rio de Janeiro, Brasil), foi um fazendeiro, militar, comendador, diplomata e mordomo no Brasil colonial.

Relações familiares e genealogia
Era filho do português Antônio Barbosa da Silva e irmão do Conselheiro e Mordomo-Mor da Casa Imperial, Paulo Barbosa da Silva. Casou-se com Placidina Carolina Gomes Nogueira, filha de Anna Maria de Jesus Barbosa da Silva, sendo neta de Maria Alarcão e de José de Sá Rolim.

Com sua esposa, teve quatro filhas e dez filhas: Antonio Barbosa da Silva Neto, Luis Barbosa da Silva Primeiro, Paulo Barbosa da Silva Sobrinho, Feliciana Barbosa da Silva Sobrinha, Francisco Barbosa da Silva Sobrinho, José Barbosa da silva, Luis Barbosa da Silva segundo, Martim Barbosa da Silva, Maria Barbosa da Silva, Placidina Barbosa da Silva, Inacio Barbosa da silva, Brasil Barbosa da Silva, Maria america Barbosa da Silva, Domiciano Barbosa da Silva.

Biografia
Seus apelidos íntimos eram "Gordo", "Baú", "Barbosão", "Barbosa Velho".  Era mais conhecido por Comendador.

Títulos e homenagens
Comendador

Antonio Barbosa da Silva Filho


Krubera, monotipski biljni rod iz porodice Apiaceae. Jedina vrsta je K. peregrina, jednogodišnja raslinja raširena od istočnog Mediterana, na zapad do Makaronezije. Na području Malte je nestala.

To je terofit koji naraste od 10 do 50 cm. visine; cvjetovi su bijeli.

Sinonimi
 Timoron Raf.
 Ulospermum Link in Enum.
 Cachrys peregrina (L.) Spreng.
 Capnophyllum peregrinum (L.) Lange
 Tordylium peregrinum L.
 Cachrys dichotoma (Desf.) Spreng.
 Capnophyllum dichotomum (Desf.) Lag.
 Cicuta dichotoma (Desf.) Poir.
 Conium dichotomum Desf.
 Krubera leptophylla Hoffm.
 Timoron dichotomum (Desf.) Raf.
 Ulospermum dichotomum (Desf.) Link

Vanjske poveznice

Izvori

Coriandreae

Krubera


205599 Walkowicz este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
205599 Walkowicz este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Apache Point Observatory în cadrul programului Sloan Digital Sky Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,14 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 2,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 205001-206000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

205599 Walkowicz


ශක්ති පීඨ (, , ශක්තිගේ ආසනය) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ හින්දු ආගමේ දෙවඟනන් කේන්ද්‍ර කරගත් සම්ප්‍රදායය වන ශාක්ත ආගමේ එන වැදගත් පූජාස්ථාන් වේ. විවිධ වාර්තා අනුව ශක්ති පීඨ 52ක් හෝ 108ක් ඇත. මින් 4 සහ 18 අතර ප්‍රමාණයක් මහා (ප්‍රධාන) යැයි මධ්‍යතන හින්දු ග්‍රන්ථවල දැක්වේ. මෙම දෙවඟනන් වන්දනාව හා සම්බන්ධ ඓතිහාසික ස්ථානවලින් බොහෝමයක් ඉන්දියාවේ පිහිටි අතර, සමහරක් නේපාලයේ සහ බංග්ලාදේශයේ ද, ටිබෙටයේ (මානසාරෝවර්) සහ ශ්‍රී ලංකාවේ එක බැගින් ද පිහිටා ඇත.

සටහන්

හින්දු පුරාණෝක්තිවේදයේ ස්ථාන
හින්දු දේවාල

ශක්ති පීඨ


Malice (Our Third Spell) drugi je studijski album norveškog black metal-sastava Gehenna. Diskografska kuća Cacophonous Records objavila ga je 23. rujna 1996. godine.

Popis pjesama

Osoblje

Izvori

Albumi iz 1996.
Norveški glazbeni albumi

Malice (Our Third Spell)


26661 Kempelen este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
26661 Kempelen este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Peter Kušnirák. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 6,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 26001-27000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

26661 Kempelen


Miranda este un limbaj de programare leneș, pur funcțional, proiectat de David Turner ca succesor al limbajelor de programare anterioare SASL și KRC, folosind câteva concepte din ML și Hope. A fost produs de Research Software Ltd. din Anglia (care deține o marcă comercială pe numele Miranda) și a fost primul limbaj pur funcțional care trebuie susținut comercial.

Miranda a fost lansată pentru prima dată în 1985, interpretată rapid în C pentru sistemele de operare în Unix, cu lansări ulterioare în 1987 și 1989. Miranda a avut o influență puternică asupra limbajului de programare Haskell ulterior.

Prezentare generală
Miranda este un limbaj de programare leneș, pur funcțional. Aceasta înseamnă că nu are efecte secundare și caracteristici imperative de programare. Un program Miranda (numit script) este un set de ecuații care definesc diferite funcții matematice și tipuri de date algebrice. Setul de cuvinte este important aici: ordinea ecuațiilor este în general, irelevantă și nu este nevoie să se definească o entitate înainte de a fi utilizată.

Deoarece algoritmul de parsare utilizează inteligent aspectul (indentare), este rareori nevoie de instrucțiuni de bracketing și nu sunt necesare terminatoare de instrucțiuni. Această caracteristică, inspirată de ISWIM, este de asemenea folosită în occam și Haskell și a fost ulterior popularizată de Python.

Comentariul este introdus în scripturi obișnuite de caracterele || și continuați până la sfârșitul aceleiași linii. O convenție alternativă de comentare afectează un întreg fișier de cod sursă, cunoscut sub numele de "scenariu literat", în care fiecare linie este considerată un comentariu dacă nu începe cu un semn >.

Tipurile de date de bază ale lui Miranda sunt char, num și bool. Un șir de caractere este pur și simplu o listă de caractere char, în timp ce num este convertit în tăcere între două forme subiacente: numerele de precizie arbitrară (a.k.a.bignums) implicit și valorile punctului de flotare obișnuite, după cum este necesar.

Tupele sunt secvențe de elemente de tipuri mixte potențiale, similare cu înregistrările din limbile asemănătoare cu Pascal și sunt scrise cu paranteze:
  this_employee = ("Folland, Mary", 10560, False, 35)

În schimb, lista este cea mai frecvent utilizată structură de date din Miranda. Este scrisă delimitată de paranteze pătrate și elemente separate prin virgulă, toate acestea trebuie să fie de același tip:
  week_days = ["Mon","Tue","Wed","Thur","Fri"]

Listă de concatenare este ++, scăderea este --, construcția este :, dimensionarea este # și indexarea este! , Deci:
  days = week_days ++ ["Sat","Sun"]
  days = "Nil":days
  days!0
 ⇒ "Nil"
  days = days -- ["Nil"]
  #days
 ⇒ 7

Există mai multe comenzi rapide pentru crearea listelor: .. este folosit pentru liste ale căror elemente formează o serie aritmetică, cu posibilitatea de a specifica un increment diferit de 1:
  fac n   = product [1..n]
  odd_sum = sum [1,3..100]

Mai multe facilități generale și puternice de construire a listelor sunt furnizate prin "înțelegeri în liste" (anterior cunoscute sub numele de "expresii ZF"), care se găsesc în două forme principale: o expresie aplicată unei serii de termeni, de exemplu:
  squares = [ n * n | n <- [1..] ]

(care este citit: lista cu n pătrat unde n este luat din lista tuturor întregurilor pozitive) și o serie în care fiecare termen este o funcție a celui anterior, de exemplu:
  powers_of_2 = [ n | n <- 1, 2*n .. ]

Așa cum aceste două exemple implică, Miranda permite liste cu un număr infinit de elemente, dintre care cea mai simplă este lista tuturor întregurilor pozitive: [1..]

Notația pentru aplicarea funcției este pur si simplu juxtapunere, ca în sin x.

În Miranda, ca în majoritatea limbajelor pur funcționale, funcțiile sunt de primă clasă, adică pot fi trecute ca parametri pentru alte funcții, returnate ca rezultate sau incluse ca elemente ale structurilor de date. În plus, o funcție care necesită doi sau mai mulți parametri poate fi parțial parametrizată sau curată, furnizând mai puțin decât numărul complet de parametri. Aceasta oferă o altă funcție care, având în vedere parametrii rămași, va întoarce un rezultat. De exemplu:
  add a b = a + b
  increment = add 1

Orice funcție care ia doi parametri poate fi transformată într-un operator infixat (de exemplu, având în vedere definiția funcției de add de mai sus, termenul $add este în orice mod echivalent cu operatorul +) și fiecare operator infix care ia doi parametri poate fi transformat în o funcție corespunzătoare.
Prin urmare:
  increment = (+) 1

este cea mai scurtă modalitate de a crea o funcție care adaugă una la argumentul său. În mod similar, în
  half = (/ 2)
  reciprocal = (1 /)

se generează două funcții cu un singur parametru. Interpretorul înțelege în fiecare caz care dintre cei doi parametri ai operatorului de împărțire este furnizat, oferind funcții care împarte un număr cu doi și returnează inversul (reciproca).

Deși Miranda este un limbaj de programare puternic tipizat, nu insistă asupra declarațiilor de tip explicit. Dacă un tip de funcție nu este declarat explicit, interpretul îl deduce din tipul parametrilor și din modul în care sunt utilizați în cadrul funcției. În plus față de tipurile de bază (char, num, bool), acesta include un tip "orice" unde tipul de parametru nu contează, ca în funcția de inversare a listei:
  rev [] = []
  rev (a:x) = rev x ++ [a]

care poate fi aplicată unei liste de orice tip de date, pentru care declarația de tip explicită a funcției ar fi:
  rev :: [*] -> [*]

În sfârșit, dispune de mecanisme pentru crearea și gestionarea modulelor de program ale căror funcții interne sunt invizibile pentru programele care apelează la aceste module.

Cod simplu
Următorul script Miranda determină setul tuturor subseturilor dintr-un set de numere
 subsets []     = [[]]
 subsets (x:xs) = [[x] ++ y | y <- ys] ++ ys
                  where ys = subsets xs

și acesta este un script alfabetic pentru o funcție primes care oferă lista tuturor numerelor prime
> || The infinite list of all prime numbers.

The list of potential prime numbers starts as all integers from 2 onwards;
as each prime is returned, all the following numbers that can exactly be
divided by it are filtered out of the list of candidates.

> primes = sieve [2..]
> sieve (p:x) = p : sieve [n | n <- x; n mod p ~= 0]

Aici, avem mai multe exemple
max2 :: num -> num -> num
max2 a b = a, if a>b
         = b, otherwise

max3 :: num -> num -> num -> num
max3 a b c = max2 (max2 a b) (max2 a c)

multiply :: num -> num -> num
multiply 0 b = 0
multiply a b = a + (multiply (a-1) b)

fak :: num -> num
fak 0 = 1
fak 1 = 1
fak n = n * (fak n-1)

itemnumber::[*]->num
itemnumber [] = 0
itemnumber (a:x) = 1 + itemnumber x

weekday::= Mo|Tu|We|Th|Fr|Sa|Su

isWorkDay :: weekday -> bool
isWorkDay Sa = False
isWorkDay Su = False
isWorkDay anyday = True

tree * ::= E| N (tree *) * (tree *)

nodecount :: tree * -> num
nodecount E = 0
nodecount (N l w r) = nodecount l + 1 + nodecount r

emptycount :: tree * -> num
emptycount E = 1
emptycount (N l w r) = emptycount l + emptycount r

treeExample = N ( N (N E 1 E) 3 (N E 4 E)) 5 (N (N E 6 E) 8 (N E 9 E))
weekdayTree = N ( N (N E Mo E) Tu (N E We E)) Th (N (N E Fr E) Sa (N E Su))

insert :: * -> stree * -> stree *
insert x E = N E x E
insert x (N l w E) = N l w x
insert x (N E w r) = N x w r
insert x (N l w r) = insert x l , if x <w
                   = insert x r , otherwise

list2searchtree :: [*] -> tree *
list2searchtree [] = E
list2searchtree [x] = N E x E
list2searchtree (x:xs) = insert x (list2searchtree xs)

maxel :: tree * -> *
maxel E = error "empty"
maxel (N l w E) = w
maxel (N l w r) = maxel r

minel :: tree * -> *
minel E = error "empty"
minel (N E w r) = w
minel (N l w r) = minel l

||Traversing: going through values of tree,putting them in list

preorder,inorder,postorder :: tree * -> [*]
inorder E = []
inorder N l w r = inorder l ++ [w] ++ inorder r

preorder E = []
preorder N l w r = [w] ++ preorder l ++ preorder r

postorder E = []
postorder N l w r = postorder l ++ postorder r ++ [w]

height :: tree * -> num
height E = 0
height (N l w r) = 1 + max2 (height l) (height r)

amount :: num -> num
amount x = x ,if x >= 0
amount x = x*(-1), otherwise

and :: bool -> bool -> bool
and True True = True
and x y = False

|| A AVL-Tree is a tree where the difference between the of the child nodes is not higher than 1
|| i still have to test this

isAvl :: tree * -> bool
isAvl E = True
isAvl (N l w r) = and (isAvl l) (isAvl r), if amount ((nodecount l) - (nodecount r)) < 2
                = False, otherwise

delete :: * -> tree * -> tree *
delete x E = E
delete x (N E x E) = E
delete x (N E x r) = N E (minel r) (loeschen (minel r) r)
delete x (N l x r) = N (loeschen (maxel l) l) (maxel l) r
delete x (N l w r) = N (loeschen x l) w (loeschen x r)

Note

Legături externe
 Site oficial

Limbaje de programare

Miranda (limbaj de programare)


Ryck er en 30 kilometer lang å i Landkreis Vorpommern-Rügen i den tyske delstat Mecklenburg-Vorpommern. Åen afvander et areal på 240 km².

Strækning
Rycks udspring ligger tre kilometer nordøst for Grimmen i distriktet Vorpommern-Rügen. Derfra løber den mod øst til Greifswald, hvor den munder ud i Dänische Wiek i den sydlige del af Greifswalder Bodden (Østersøen) ved byen Wieck.

Eksterne kilder og henvisninger

Greifswald
Mecklenburg-Vorpommerns geografi
Østersøens afvandingsområde

Ryck


The Supermarine Walrus (or the Supermarine Seagull V, its original name) was a British single-engine amphibious biplane designed by Supermarine's R. J. Mitchell at their works at Woolston, Southampton. Primarily used as a maritime patrol aircraft, it was the first British squadron-service aircraft to incorporate an undercarriage that was fully retractable, crew accommodation that was enclosed, and a fuselage completely made of metal.

The Walrus first flew in 1933, the design effort having commenced as a private venture four years earlier. It shared its general arrangement with that of the earlier Supermarine Seagull. Having been designed to serve as a fleet spotter launched by catapult from cruisers or battleships, the aircraft was employed as a maritime patrol aircraft. Early aircraft featured the original metal hull design for its greater longevity in tropical conditions, while the later variant, the Supermarine Walrus II, instead used a wooden hull to conserve the use of light alloys.

The Supermarine Seagull V entered service with the Royal Australian Air Force in 1935. The type was subsequently adopted by the Fleet Air Arm, the Royal Air Force (RAF), the Royal New Zealand Navy, and the Royal New Zealand Air Force. Walruses operated against submarines throughout the Second World War, and were also adopted by the RAF Search and Rescue Force to recover personnel from the sea. It was intended for the Walrus to be replaced by the more powerful Supermarine Sea Otter, but this was not implemented. Following the end of the war, the Walrus continued to serve as a military aircraft, and some aircraft operated in a civil capacity in regions such as Australia and the Antarctic. The Walrus was succeeded in its air-sea rescue role by the first generation of helicopters.

Development
The Supermarine Walrus, originally called the Supermarine Seagull V, was initially developed by Supermarine as a private venture in response to a Royal Australian Air Force (RAAF) requirement for an observation seaplane to be catapult-launched from cruisers. Designed by a team led by Supermarine's chief designer, R.J. Mitchell, it resembled Mitchell's earlier Supermarine Seagull III in general layout. (r)

Supermarine began construction of a prototype during 1930, but due to other more pressing commitments did not complete it until 1933. The prototype of the Seagull V, known as the Type 228, following modifications to the design, was first flown by "Mutt" Summers on 21 June 1933. Five days later, the aeroplane (now marked N-1) made an appearance at the SBAC show at Hendon, where Summers made an unscheduled loop during the display, startled the spectators (Mitchell among them).

On 29 July Supermarine handed the aircraft (re-marked as N-2) over to the Marine Aircraft Experimental Establishment at Felixstowe. Over the following months extensive trials took place; including shipborne trials aboard the  HMS Repulse and the  HMS Valiant carried out on behalf of the Royal Australian Navy. There were also catapult trials carried out by the Royal Aircraft Establishment at Farnborough, when the Seagull V became the first piloted aircraft in the world to be launched by catapult, piloted by Flight Lieutenant Sydney Richard Ubee.

The strength of the aircraft was demonstrated in October 1935, when a Seagull V carrying the Commander-in-Chief of the Home Fleet, Roger Backhouse, landed in the water in Portland Harbour with its wheels still unretracted. The aircraft's hull flooded following the impact of the landing, which caused it to flip over, but Backhouse and the crew managed to escape with minor injuries. An automatic horn and indicator lights were subsequently fitted, to ensure the pilot checked the wheels before landing. The machine was later repaired and returned to service. Soon afterwards it became one of the first aircraft to be fitted with an undercarriage position indicator on the instrument panel. Test pilot Alex Henshaw later stated that the Walrus was strong enough to make a wheels-up landing on grass without much damage, but also commented that it was "the noisiest, coldest and most uncomfortable" aircraft he had ever flown.

Design

Air frame
The Type 236 Supermarine Walrus was a single-engine amphibious biplane, principally designed to conduct maritime observation missions. The all-metal hull—an innovation for its day—was constructed from an anodised alloy, with stainless steel forgings for the catapult spools and mountings. Metal construction was used because experience had shown that wooden structures deteriorated rapidly under tropical conditions.

Although the aircraft typically flew with one pilot, there were positions for two. The control column was not fixed, but could be inserted in either of two sockets in the floor, so that the column could be passed between the pilots. Behind the cockpit, there was a small cabin with work stations for the navigator and radio operator.

Wings
The fabric-covered plywood wings were of equal span, with a noticeable sweepback, and had stainless–steel spars and wooden ribs. The lower wings were set in the shoulder position with a stabilising float mounted under each. The elevators were high on the tail-fin and braced on either side by 'N' struts. The wings could be folded, giving a stowage width a little greater than that of the tailplane.

The Seagull V was the first British military aircraft to be fitted with a retractable undercarriage; the Airspeed Courier being the first British aircraft to be fitted with this feature. A senior technical assistant at Supermarine suggested the idea of completely retracting the wheels into the wings, so as to make the aircraft more streamlined.

Powerplant
The single  Pegasus II M2 radial engine was housed at the rear of a nacelle mounted on four struts above the lower wing and braced by four shorter struts to the centre-section of the upper wing. This powered a four-bladed wooden pusher propeller. The nacelle contained the oil tank, arranged around the air intake at the front to act as an oil cooler, as well as electrical equipment, and had a number of access panels for maintenance. A supplementary oil cooler was mounted on the starboard side. Fuel was carried in two tanks in the upper wings.

The Seagull's pusher configuration had the advantages of keeping the engine and propeller further out of the way of spray when operating on water and reducing the noise level inside the aircraft. The propeller was safely away from any crew standing on the front deck, when picking up a mooring line. The engine, which was mounted on struts above the fuselage, was offset by three degrees to starboard, to counter any tendency of the aircraft to yaw due to unequal forces on the rudder caused by the vortex from the propeller. A solid aluminium tailwheel was enclosed by a small water-rudder.

Armament
The armament consisted of a pair of .303 in (7.7 mm) Vickers K machine guns, one each in the open positions in the nose and rear fuselage. In addition, there were provisions for carrying either bombs or depth charges mounted beneath the lower wings.

Operation from ships

Prior to the 1930s, aircraft catapults had been installed to any naval ship capable of launching an aircraft from sea; by 1934, 25% of the FAA's fleet of aircraft were catapult-launched. A Walrus, positioned and waiting up on a ship's catapult, could be launched at short notice. With the right weather conditions, a Walrus was capable of being thrown clear fast enough to be flying before clearing the ship's deck.

When flying from a warship, the Walrus would be recovered by touching-down alongside, then lifted from the sea by a ship's crane. The Walrus lifting gear was kept in a compartment in the section of wing directly above the engine. A crew member would climb onto the top wing and attach this to the crane hook.

Landing and recovery was a straightforward procedure in calm waters, but could be difficult if the conditions were rough. The usual procedure was for the parent ship to turn through around 20° just before the aircraft touched down, creating a 'slick' to the lee side of ship on which the Walrus could alight, this being followed by a fast taxi up to the ship before the 'slick' dissipated.

Like other flying boats, the Walrus carried marine equipment for use on the water, including an anchor and a boat-hook.

Production

The RAAF ordered 24 Seagull Vs in 1933, to use as spotter-reconnaissance aircraft for the RAN. These were delivered during 1935 and 1936, with most of the aircraft being transported to Point Cook, Victoria, for use by the Seaplane Training Flight RAAF.

The first order for 12 aircraft for the RAF was placed in May 1935; the first production aircraft, serial number K5772, flying on 16 March 1936. In RAF service the type was named Walrus and initial production aircraft were powered by the Pegasus II M2, while from 1937 the  Pegasus VI was fitted. Production aircraft differed in minor details from the prototype; the transition between the upper decking and the aircraft sides was rounded off, the three struts bracing the tailplane were reduced to two, the trailing edges of the lower wing were hinged to fold 90° upwards rather than 180° downwards, and the external oil cooler was omitted.

A total of 740 Walruses were built in three major variants: the Seagull V, Walrus I and Walrus II. Of these, 462 aircraft were constructed by Saunders-Roe in Weybridge, Surrey, with fuselages built by Elliotts of Newbury. This variant had a wooden hull, which was heavier but economised on the use of light alloys. Saunders-Roe license-built 270 metal Mark Is and 191 wooden-hulled Mark IIs. The Walrus was called the "Shagbat", the "Steam Pigeon", and other names by its crews.

The successor to the Walrus was the Sea Otter, which was similar in design but more powerful. Sea Otters never completely replaced the Walrus, and both were used for air-sea rescue during the latter part of World War II. A post-war replacement for both aircraft, the Seagull, was cancelled in 1952, with only prototypes being constructed. By that time, air-sea rescue helicopters were taking over the role from small flying-boats.

Operational history

Initial use
The first Seagull V, A2-1, was handed over to the Royal Australian Air Force in 1935, with the last being delivered in 1937. The type served aboard the County-class cruisers  and , and the Leander-class cruisers ,  and .

Walrus deliveries to the RAF started in 1936 when the first example to be deployed was assigned to the New Zealand Division of the Royal Navy, on —one of the Leander-class light cruisers that carried one Walrus each. The Royal Navy s carried two Walruses during the Second World War, and Walruses also equipped the  and County-class heavy cruisers. Some battleships, such as the Queen Elizabeth-class battleship  and the Nelson-class battleship  carried Walruses, as did the seaplane tender .

By the start of the war, the Walrus was already in widespread use. Although its principal intended use was gunnery spotting in naval actions, this only occurred twice: Walruses from the battlecruiser  (the lead ship of her class) and the Town-class cruiser  were launched in the Battle of Cape Spartivento, and a Walrus from the Town-class  was used in the Battle of Cape Matapan. The main task of ship-based aircraft was patrolling for Axis submarines and surface-raiders. By March 1941, Walruses were being deployed with (ASV) radar systems to assist in this. During the Norwegian Campaign and the East African Campaign, Walruses saw limited use in bombing and strafing shore targets. In August 1940, a Walrus operating from HMAS Hobart bombed and machine-gunned the Italian headquarters at Zeila in British Somaliland.

By 1943, catapult-launched aircraft on cruisers and battleships were being replaced by radar, which occupied far less space on a warship. Walruses continued to fly from Royal Navy carriers for air-sea rescue and general communications. The low landing speed of the Walrus meant they could make a carrier landing despite having no flaps or tailhook.

Air-sea rescue

The Walrus was used by the Royal Navy and the Royal Air Force for air-sea rescue missions. The specialist RAF Air Sea Rescue Service squadrons flew a variety of aircraft, using Spitfires and Boulton Paul Defiants to patrol for downed aircrew, Avro Ansons to drop supplies and dinghies and Walruses to pick up them up from the water. RAF air-sea rescue squadrons were deployed to cover the waters around the United Kingdom, the Mediterranean Sea and the Bay of Bengal. Over 1000 aircrew were picked up during these operations, with 277 Squadron responsible for 598 rescues.

Experimental uses
In 1939, two Walruses were used at Lee-on-Solent for ASV trials, with the dipole antennae fixed on the aircraft's interplane struts. In 1940, a Walrus was fitted with a forward-firing Oerlikon 20 mm cannon, intended as a counter-measure against German submarines. The gun was operated successfully, but the idea was abandoned when it was found that the flash blinded the pilot.

Other military uses
A Walrus was shipped to Arkhangelsk with other supplies brought on the British Convoy PQ 17. It was supplied to the 16th air transport detachment, and flew to the end of 1943.

After the war, Walruses continued to see limited military use with the RAF and foreign navies. Eight aircraft were operated by Argentina, with two flying from the cruiser  until 1958. Other aircraft were used for training by the French Navy's .

Post-war civilian use
A Supermarine Walrus was used experimentally in the 1940s by a whaling company, United Whalers. Operating in the Antarctic Ocean, it was launched from the factory ship Balaena, which was equipped with a surplus naval catapult. The aircraft used were fitted with sockets to power the electrically-heated suits worn by the crew under their immersion suits. A cabin heater was fitted in the aircraft to help keep the crews warm during flights that could last over five hours. A Dutch whaling company embarked Walruses, but never flew them.

Four Walruses were bought from the RAAF by Amphibious Airways of Rabaul. Licensed to carry up to ten passengers, they were used for charter and air ambulance work, remaining in service until 1954. During the first part of the 1960s, the remaining Walrus A2-4, registered for both private use and charter work, was provided with improved radio equipment and additional passengers seating. It was used to transport tourists and cargo out to the Great Barrier Reef and along the eastern coast of Australia.

Variants
Seagull V
Original metal-hull version. Production—27 aircraft.

Walrus I
Metal-hull version. Production by Supermarine—281 aircraft:

Walrus II
Wooden-hull version. Production by Saunders-Roe—270 aircraft.

Operators

Military operators

 Argentine Navy
 Argentine Naval Aviation

 Royal Australian Air Force
 No. 5 Squadron RAAF
 No. 9 Squadron RAAF
 No. 11 Squadron RAAF
 No. 101 Flight RAAF

 Royal Canadian Air Force
 Royal Canadian Navy

 Egyptian Navy

 French Navy
 Aeronavale

 Irish Air Corps

 Royal New Zealand Air Force
 No. 5 Squadron RNZAF
 Seaplane Training Flight
 Royal New Zealand Navy
 HMNZS Achilles
 HMNZS Leander

 Turkish Air Force

 Royal Navy – Fleet Air Arm (FAA)
 700 Naval Air Squadron
 701 Naval Air Squadron
 702 Naval Air Squadron
 710 Naval Air Squadron
 711 Naval Air Squadron
 712 Naval Air Squadron
 714 Naval Air Squadron
 715 Naval Air Squadron
 718 Naval Air Squadron
 720 Naval Air Squadron
 737 Naval Air Squadron
 743 Naval Air Squadron
 749 Naval Air Squadron
 754 Naval Air Squadron
 764 Naval Air Squadron
 765 Naval Air Squadron
 773 Naval Air Squadron
 777 Naval Air Squadron
 779 Naval Air Squadron
 789 Naval Air Squadron
 810 Naval Air Squadron
 820 Naval Air Squadron
 1700 Naval Air Squadron
 1701 Naval Air Squadron
 Royal Air Force
 No. 3 Squadron RAF
 No. 89 Squadron RAF
 No. 91 Squadron RAF
 No. 198 Squadron RAF
 No. 269 Squadron RAF
 No. 275 Squadron RAF
 No. 276 Squadron RAF
 No. 277 Squadron RAF
 No. 278 Squadron RAF
 No. 281 Squadron RAF
 No. 282 Squadron RAF
 No. 283 Squadron RAF
 No. 284 Squadron RAF
 No. 288 Squadron RAF
 No. 292 Squadron RAF
 No. 293 Squadron RAF
 No. 294 Squadron RAF
 No. 624 Squadron RAF

Civilian operators

 Amphibious Airways

 Kenting Aviation

 Two aircraft were embarked on board of whaling ship .

 Vestlandske Luftfartsselskap

 Somerton Airways
 United Whalers

Surviving aircraft
Three examples of the Walrus survive in museums, in addition to a single privately-owned aircraft. Wreckage that is thought to be that of the Walrus assigned to the cruiser HMAS Sydney was photographed when the wreck of the vessel was rediscovered in 2008.

Seagull V A2-4

One of the original Australian Seagull Vs, A2-4 is on permanent display at the Royal Air Force Museum London. Built at Woolston in 1934, it arrived in Australia in early 1936, where it was initially allocated to No. 101 Flight RAAF (shortly afterwards becoming No. 5 Squadron RAAF). The aircraft had various pre-war duties, including survey work and flying from HMAS Sydney. It served for most of the war with No. 9 Squadron RAAF in Australia.

In 1946, A2-4 was sold to civilian owners, and five years later was allocated the civil registration VH–ALB. During the 1950s and 1960s, it was flown by various Australian private owners before being badly damaged in a take-off accident at Taree, New South Wales in 1970. The wrecked aeroplane was acquired by the RAF Museum in exchange for a Supermarine Spitfire and a cash payment of Australian $5,000. In 1973, en route the United Kingdom, it had to be fumigated in Hawaii, due to the discovery of Black widow spiders. The restoration of A2-4 began after its arrival at RAF Henlow; it has been on display at Royal Air Force Museum London since 1979.

Walrus HD874

HD874 is kept at the Royal Australian Air Force Museum at RAAF Williams Point Cook, Victoria. It was originally flown by the Fleet Air Arm, before being transferred to the Royal Australian Air Force in 1943. During the war, HD874 was flown by the RAAF's No. 9 Squadron and No. 8 Communication Unit.

Post-war, it was placed in storage until 1947, when it was issued to the RAAF's Antarctic flight, for use on Heard Island during the first Australian expedition to Antarctica since World War II. It was painted bright yellow. The Antarctic Flight only flew it once before it was badly damaged by a storm. It was recovered in 1980, and restored between 1993 and 2002.

Walrus L2301

The Walrus displayed at the Fleet Air Arm Museum at RNAS Yeovilton is a composite aircraft, constructed using the fuselage and engine of Walrus L2301. Built in 1939, L2301 was delivered to the Irish Air Corps, where it carried the Irish designation N.18. During its delivery flight on 3 March 1939, it suffered engine failure and later hull damage from ditching into the sea. It was towed to the old launch strip for the Curtiss H-16s at the former U.S. Naval Air Station Wexford Ireland. L2301 was one of three Walruses (the other two being N.19 (L2302) and N.20 (L2303)) that were sent in March 1939 to the Irish Air Corps as maritime patrol aircraft during the Irish Emergency.

On 9 January 1942 N.18 was stolen by four Irish nationals who intended to fly to France to join the Luftwaffe. However, they were intercepted by RAF Spitfires and escorted to RAF St Eval; the aircraft and its occupants were returned to Ireland.

After the war, N.18 was transferred to Aer Lingus and given the Irish civil registration EI-ACC. However, the Irish airline never flew it and instead sold it to Wing Commander Ronald Gustave Kellett in 1946 for £150. It was given the British civilian registration G-AIZG and flown until 1949 by members of No. 615 Squadron RAF for recreation. In 1963 it was recovered from a dump at Haddenham airfield, where RAF Thame had been based, by FAA crew from HMS Heron. They presented it to the Fleet Air Arm Museum, who restored it between 1964 and 1966.

Walrus W2718
After wartime RAF service, Walrus W2718 was operated by Somerton Airways on the Isle of Wight, until it was decommissioned in 1947. It was subsequently used as a caravan. It became part of the collection of Solent Sky, an aviation museum in Southampton, UK, where work was begun on restoring the aircraft to flying condition. After being resold, restoration work was restarted in 2011 at Vintage Fabrics, Audley End, Essex. In 2018, after the aircraft was sold to a private owner, it was moved to the Aircraft Restoration Company at Duxford Aerodrome.

Specifications (Supermarine Walrus I)

See also

Notes

References

Sources

Further reading

External links

 Flying the Supermarine Walrus by Flt Lt Nick Berryman (self-published)
 A 2013 picture of the privately owned Walrus, G/RNLI.
 The Walrus in action – a 1935 news clip from British Movietone
 Information about the Supermarine Seagull V from the Royal Australian Navy website
 Further information and other images from Naval Encyclopedia

1930s British military reconnaissance aircraft
Amphibious aircraft
Biplanes
Single-engined pusher aircraft
Walrus
Carrier-based aircraft
Aircraft first flown in 1933
Fleet Air Arm

Supermarine Walrus


10389 Robmanning este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10389 Robmanning este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Haleakala în cadrul programului NEAT. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,26 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 4,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

10389 Robmanning


Nihat Behram (d. 18 Kasım 1946, Kars), Türk şair, yazar, gazeteci. Asıl adı Mustafa Nihat Behramoğlu. Evlidir ve Mavi adında bir kız çocuk babasıdır.

Yükseköğrenimini İstanbul Üniversitesi Gazetecilik Enstitüsü'nde tamamladı. İlk şiirini 1967'de yayımlandı. Yayın hayatına Mart 1970'te başlayan Halkın Dostları dergisinde Nisan 1971 tarihli 13. sayıdan itibaren yazı işleri sorumlusu oldu. 1975'te ağabeyi Ataol Behramoğlu ile birlikte Militan dergisini çıkardı. 1972'de çıkardığı ilk şiir kitabı Hayatımız Üstüne Şiirler yasaklandı ve yazdıklarından ötürü 12 Mart Dönemi'nde iki yıl askeri cezaevinde tutuklu olarak yattı.

Cezaevinden çıktından sonra bir süre gazetecilikle uğraştı. Vatan gazetesinde ele aldığı Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan'ın yaşamlarını ve mücadelelerini anlatan yazı dizisi Darağacında Üç Fidan adıyla kitaplaştırıldı. Bu yazı dizisi ve şiirleri öne sürülerek sivil mahkemelerde ve sıkıyönetim mahkemelerinde hakkında birçok dava açıldı. 12 Eylül Dönemi'nde Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlığından çıkarıldı. 1996 yılında Türkiye'ye döndü. Bugüne değin 12 şiir kitabı yayımlandı.

İsviçre'nin Basel şehrinde yaşamakta, Yurt gazetesinde köşe yazıları yazmaktadır.

Kitapları

Şiir
 Hayatımız Üstüne Şiirler (1972)
 Fırtınayla Borayla Denenmiş Arkadaşlıklar (1974)
 Dövüşe Dövüşe Yürünecek (1976)
 Hayatı Tutuşturan Acılar (1978)
 Irmak Boylarında Turaç Seslerinde (1980)
 Savrulmuş Bir Ömrün Günlerinde (1982)
 Ay Işığı Yana Yana (1986)
 Yine de Gülümseyerek (seçmeler, 1987)
 Cenk Çeşitlemeleri (1988)
 Yalın Yürek (1998)
 Kundak (2000)
 Ölülerimiz
 Ayaklanma Çağrısı (2009)
 Ya Osmanlıya Dönüş Ya Sosyalist Cumhuriyet Mitingi (2009)
Başkaldırı Şiirleri Antolojisi (2001)

Roman
 Gurbet (1987)
 Lanetli Ömrün Kırlangıçları (1991)
 Kız Ali (1998)
Miras (2004)

Çocuk kitabı
 Kuyruğu Zilli Tilki (1979)
 Göğsü Kınalı Serçe (1980)

Anı
 Darağacında Üç Fidan (1976)
 Ser Verip Sır Vermeyen Bir Yiğit (1976)
 Yılmaz Güney'le Yasaklı Yıllarımız (1994)

Ödülleri
2009 Melih Cevdet Anday Şiir Ödülü (Tanımlar)

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1946 doğumlular
Kars doğumlu yazarlar
Kars doğumlu gazeteciler
Azeri asıllı Türkler
Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi kişiler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Melih Cevdet Anday Şiir Ödülü sahipleri
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri

Nihat Behram


Gerhard Werner (1921 – 2012) foi um médico e estudioso ativo em pesquisas nas áreas de farmacologia, psiquiatria, neurociência cognitiva, especialmente neurodinâmica, inteligência artificial e teoria da complexidade. Durante sua carreira, e continuando após sua aposentadoria em 1989, ele publicou pouco mais de uma centena de artigos científicos e ocupou cargos administrativos em instituições governamentais, acadêmicas e corporativas.

Werner formou-se na Faculdade de Medicina da Universidade de Viena em 1945 e continuou seus estudos em matemática, física teórica e, posteriormente, em psicanálise. Ele ingressou na Organização Mundial da Saúde (OMS) e serviu em Calcutá e São Paulo. Ele trabalhou no Cornell Medical College e na Johns Hopkins University com Vernon Mountcastle.

Em 1984, Werner recebeu o Prêmio Alexander von Humboldt para estudar as correlações de sinais temporais no cérebro.

Ligações externas

Farmacologistas da Áustria

Gerhard Werner


Hristiyanlar, İsa Mesih'in yaşamına ve öğretilerine dayanan tek tanrılı bir İbrahimi din olan Hristiyanlığı takip eden veya ona bağlı kalan insanlardır. Hristiyan sözcüğü, Kutsal Kitap'taki İbranice terim māšîaḥ'ın (מָשִׁיחַ) çevirisi olan Koine Grekçesindeki Kıristós'tan (Χριστός) türetilmiştir.

Hristiyanlığın bazen çatışan çeşitli yorumları olsa da bunlar, İsa'nın benzersiz bir önemi olduğuna inanmakta birleşirler.

Sıfat olarak kullanılan "Hristiyan" terimi, Hristiyanlık veya Hristiyan kiliseleriyle ilişkili herhangi bir şeyi veya atasözü anlamıyla "soylu, iyi ve Mesih'e benzer her şeyi" tanımlar. "Mesih'in" veya "İsa'yla ilgili" şeklinde bir anlamı yoktur.

2011 Pew Araştırma Merkezi anketine göre, dünya çapında 1910'da yaklaşık 600 milyon, 2010'da ise 2,2 milyar Hristiyan vardı. Bugün, tüm Hristiyanların yaklaşık %37'si Amerika'da, yaklaşık %26'sı Avrupa'da, %24'ü Sahra Altı Afrika'da, yaklaşık %13'ü Asya ve Pasifik'te ve %1'i Orta Doğu ve Kuzey Afrika'da yaşıyor. Hristiyanlar, 158 ülke ve bölgede nüfusun çoğunluğunu oluşturuyor. 280 milyon Hristiyan azınlık olarak yaşıyor.

Dünyadaki tüm Hristiyanların yaklaşık yarısı Katolik, üçte birinden fazlası Protestan'dır (%37). Ortodoks cemaatleri, dünyadaki Hristiyanların %12'sini oluşturmaktadır. Diğer Hristiyan gruplar geri kalanını oluşturuyor. 2050 yılında Hristiyan nüfusun 3 milyarı geçmesi bekleniyor. 2012 Pew Araştırma Merkezi anketine göre, mevcut eğilimler devam ederse Hristiyanlık 2050'de dünyanın en büyük dini olmaya devam edecek. Yakın tarihte, Hristiyanlar özellikle Orta Doğu, Kuzey Afrika, Doğu Asya ve Güney Asya'da değişen şiddette zulüm gördüler.

Etimoloji
Yunanca Χριστιανός (Kıristiyanos) kelimesi, "Mesih'in takipçisi" anlamına gelir. Kelime Χριστός (Kıristos) kelimesinden türemedir ve "meshedilmiş kişi" anlamına gelir. Yunanca Septuaginta'da kıristos, İbranice מָשִׁיחַ (Mašíaḥ, mesih), "[meshedilmiş]" anlamına gelen kelimenin tercümesi için kullanıldı. Diğer Avrupa dillerinde, Fransızcada Chrétien ve İspanyolcada Cristiano gibi, Hristiyan'a eşdeğer kelimeler de aynı şekilde Yunancadan türetilmiştir. Türkçedeki Hristiyan kelimesi de Yunancadan alınmıştır.

Xian ve Xtian kısaltmaları (ve benzer şekilde oluşturulmuş diğer konuşma kelimeleri) en az 17. yüzyıldan beri kullanılmaktadır: Oxford English Dictionary, Xtianity'nin 1634'te kullanıldığını gösterir ve Xian, 1634-38 günlüğünde görülür. Xmas kelimesinde de benzer bir kısaltma kullanır.

Erken kullanım

Terimin (veya diğer dillerdeki benzerlerinin) ilk kaydedilen kullanımı Yeni Ahit'tedir. Elçilerin İşleri 11'de - Barnaba'nın Saul'u (Pavlus) yaklaşık bir yıl boyunca öğrencilere eğitim verdiği Antakya'ya getirmesinden sonra - metin şöyle der: "Öğrenciler ilk önce Antakya'da Hristiyanlar olarak adlandırıldılar." (Elçilerin İşleri 11:26). Terimin ikinci sözü Elçilerin İşleri 26'da yer alır; burada Hirodes II. Agrippa, Havari Pavlus'a yanıt verir, "Sonra Agrippa, Pavlus'a dedi: Neredeyse beni bir Hristiyan olmaya ikna ediyorsun." (Elçilerin İşleri 26:28). Terime üçüncü ve son Yeni Ahit referansı, inananları teşvik eden 1 Petrus 4'tedir: "Ama Mesih inançlısı olduğu için acı çeken, bundan utanç duymasın. Taşıdığı bu adla Tanrı'yı yüceltsin. "(1 Petrus 4:16).

Kenneth Samuel Wuest, üç orijinal Yeni Ahit ayetinin kullanımlarının, Roma imparatorunu kabul etmeyen Mesih'in takipçilerine atıfta bulunmak için Hristiyan terimindeki alaycı bir unsuru yansıttığını savunuyor. Birinin onlara Hristiyan adını verdiği Antakya şehri, bu tür lakaplarla gelmesiyle ünlüydü. Bununla birlikte, Petrus'un terimi açıkça onaylaması, onun "Nasıralılar" yerine tercih edilmesine yol açtı ve 1. Petrus'tan gelen Kıristiyanoy terimi, İgnatius ve Polikarp'tan itibaren Erken Kilise Babaları'nda standart terim haline geldi.

Bu terimin Hristiyan olmayan literatürdeki en erken oluşumları arasında, "onun adını taşıyan Hristiyanların kabilesi"ne atıfta bulunan Josephus; Trajan ile yazışmada Genç Pliny; ve Tacitus, 1. yüzyılın sonlarına yakın bir yerde yazıyor. Annales'te "kaba bir tabirle [onlara] yaygın olarak Hristiyanlar denildiğini" anlatır ve Hristiyanları, Büyük Roma Ateşi için Nero'nun günah keçisi olarak tanımlar.

Nasıralılar
Yeni Ahit'te Hristiyanlar için geçen bir diğer terim de "Nasıralılar"dır. İsa, Matta 2:23'te bir Nasıralı olarak adlandırılırken, Pavlus'un Elçilerin İşleri 24:5'te Nasıralı olduğu söylenir. Son vahiy, Nasıralının Nasıra adlı kasabanın yanı sıra bir mezhep veya sapkınlık adına da atıfta bulunduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

Nasıralı terimi aynı zamanda Yahudi avukat Tertullus tarafından da kullanılmıştır (Marcion'a Karşı 4:8) "Yahudiler bize Nasıralı derler" der. MS 331 civarında Eusebios, İsa'nın Nasıra adından bir Nazoraean olarak adlandırıldığını ve daha önceki yüzyıllarda "Hristiyanların" bir zamanlar "Nasıralılar" olarak adlandırıldığını kaydeder. "Nasıralılar"ın İbranice karşılığı olan Notzrim, Babil Talmud'unda geçer ve hâlâ Hristiyan için modern İsrail İbranicesi terimidir.

Modern kullanım

Tanım
Kendilerine Hristiyan diyenler arasında dünya çapında çok çeşitli inançlar ve uygulamalar bulunur. Mezhepler ortak bir "Hristiyanlık" tanımı üzerinde anlaşamamaktadır. Örneğin Timothy Beal, Amerika Birleşik Devletleri'nde kendilerini Hristiyan olarak tanımlayanlar arasındaki inanç farklılıklarına şu şekilde dikkat çeker:Hepsinin tarihsel kökleri Hristiyan teolojisi ve geleneğinde olmasına ve çoğu kendilerini Hristiyan olarak tanımlamasına rağmen, çoğu daha geniş kategorideki diğerlerini Hristiyan olarak tanımlamaz. Örneğin çoğu Baptist ve köktendinci (Hristiyan fundamentalizmi), Mormonizmi veya Hristiyan Bilim'i Hristiyan olarak kabul etmez. Aslında, kendilerini Hristiyan olarak tanımlayan Amerikalıların yaklaşık yüzde 77'si, herhangi bir kollektif birlikten uzak, farklı bir Hristiyan çoğulluğudur.Linda Woodhead, "Hristiyanlar çeşitli konularda anlaşamasalar da en azından İsa'nın benzersiz bir önemi olduğuna inanmakta birleşirler" diyerek Hristiyanlar için ortak bir inanç dizisi sağlamaya çalışır. Michael Martin; teizm inancını, İsa'nın tarihselliğini, Enkarnasyom'u, İsa'ya iman yoluyla kurtuluşu ve etik bir rol model olarak İsa'yı içeren bir dizi temel Hristiyan varsayımını oluşturmak için üç tarihi Hristiyan inancını (Apostles' Creed, Nicene Creed ve Athanasian Creed) değerlendirdi.

İbranice terimler

İsa'nın Mesih olarak tanımlanması Yahudilik tarafından kabul edilmez. İbranicede bir Hristiyan için kullanılan terim נוֹצְרִי (Notzri - "Nasıralı") olup, aslen İsa'nın bugün kuzey İsrail'de bulunan Celile,Nasıra köyünden geldiği gerçeğinden türetilen Talmudik bir terimdir. Mesih Yahudiliği'nin yandaşları modern İbranice'de יְהוּדִים מְשִׁיחִיִּים (Yehudim Meshihi'im - "Mesih Yahudileri") olarak anılır.

Arapça terimler
Arapça konuşan kültürlerde Hristiyanlar için yaygın olarak iki kelime kullanılır: Naṣrānī (), çoğul Nasārā () genellikle Süryanice (Aramice) aracılığıyla Nasıralı İsa'ya inanan Nasıralılardan türediği anlaşılır; Masīḥī () Mesih'in takipçileri anlamına gelir. Bir ayrım olduğunda, Nasrani bir Hristiyan kültüründen insanlara atıfta bulunur ve Masihi, Hristiyanlar tarafından İsa'ya dini inancı olanlar için kullanılır. Bazı ülkelerde Nasrani genel olarak Müslüman olmayan Batılı yabancılar için kullanılma eğilimindedir.

Özellikle siyasi bağlamda bazen Hristiyanlar için kullanılan bir diğer Arapça kelime salīb'den (, "haç") Ṣalībī'dir ( "Haçlı"). Haçlılara atıfta bulunan ve olumsuz çağrışımlara sahip olabilecek terimdir. Ancak Şalibî modern bir terimdir. Tarihsel olarak, Müslüman yazarlar Avrupalı Hristiyan Haçlıları Arapçada el-Faranj () ve Firinjīyah () olarak tanımlar. Bu kelime Frankların adından gelir ve Ali İbnü'l-Esîr'in Arap tarihi metni El-Kamil fi't-Tarih'de görülebilir.

Asya terimleri

En yaygın Farsça kelime Arapçadan alınan Masīhī'dir (). Diğer kelimeler Süryanicedeki "Nasıralı" dan köken alan Nasrānī ()  ve Orta Farsça kelime Tarsāg'''dan türetilen Tarsā () - ayrıca "Hristiyan" anlamına gelir - "korku, saygı" anlamına gelen tars'tan türetilmiştir.

Hristiyan için eski bir Kürtçe sözcük, "kurtulmak" ya da "kurtulmaya ulaşmak" anlamına gelen kök sözcükten türeyen falle (فەڵە) idi.

Süryanice Nasrani (Nasıralı) terimi de Hindistan'ın Kerala kentindeki Saint Thomas Hristiyanlarına bağlanmıştır. Hint Yarımadası'nda, Hristiyanlar kendilerine Isaai (, ) derler  ve diğer dinlerin mensupları tarafından da bu terimle bilinirler.  Kelimenin tam anlamıyla "İsa'nın takipçileri" anlamına gelir.

Geçmişte, Malaylar Hristiyanları Malaycada Portekizceden ödünç bir kelime olan "Serani" ile adlandırırlardı (Arapça Nasraniden gelir), ancak terim günümzdeMalezya'nın modern Kristang kreollerine atıfta bulunur. Endonezyacada Nasrani terimi ayrıca Kristen ile birlikte kullanılır.

Çince kelime  (), kelimenin tam anlamıyla "Mesih takipçisi" anlamına gelir. "Mesih" adı başlangıçta fonetik olarak Çince'de 基利斯督 olarak yazılmıştır ve daha sonra 基督 olarak kısaltılmıştır. Kelime, Güney Hakka lehçesinde Kî-tuk, Mandarin Çincesinde Jīdū olarak telaffuz edilir. Vietnam'da, aynı iki karakter Cơ đốc olarak okunur ve "Hristiyanlığın takipçisi"nin telaffuzu tín đồ Cơ đốc giáo şeklindedir.

Japonya'da kirishitan terimi (Edo dönemi belgelerinde 吉利支丹), 切支丹 ve modern Japon tarihçelerinde de キリシタン şeklindedir ve Portekizcedeki cristão kelimesinden türemedir. Kelime, Tokugawa şogunluğu tarafından dinin yasaklanmasından önce 16. ve 17. yüzyıllarda Roma Katoliklerine atıfta bulunuldu. Bugün, Hristiyanlar Standart Japonca'da キリスト教徒 () veya İngilizceden türetilen クリスチャン () kelimeleri ile anılır.

Korecede Hrıistiyan kelimesi için hâlâ 기독교도 (RR: ) kelimesi kullanılır. Ancak Portekizceden alınan 그리스도 ()  kelimesi artık eski Çin-Korecedeki 기독 (Gidok) kelimesinin yerini aldı. Kelime Mesih'in kendisine atıfta bulunur.

Tayland'da en yaygın terimler  (RTGS : ) veya  (RTGS : ) "İsa kişi/insanlar" veya "İsa kişi/insanlar" anlamına gelir. Tayca kelime  (RTGS : ) "Mesih"ten türetilmiştir.

Filipinler'de en yaygın terim  Filipin dillerinin çoğunda Hristiyan için "Kristiyano" ve Hristiyanlık için "Kristiyanismo"dur. Her ikisi de İspanyol sömürge döneminde ülkenin zengin erken Hristiyanlık tarihi nedeniyle İspanyolcadaki cristiano ve cristianismo (Chabacanoda da kullanılır) kelimelerinden türetilmiştir. Filipinler'deki bazı Protestanlar, kendilerini Katoliklerden (Katoliko) ayırmak için Kristiyano terimini ("yeniden doğma" terimi popüler hale gelmeden önce) kullanırlar.

 Rusça terimler
Modern Doğu Avrupa ve Orta Avrasya bölgesi (Rusya, Ukrayna ve eski Sovyet bloğunun diğer ülkeleri), topraklarında uzun bir Hristiyanlık ve Hristiyan toplulukları geçmişine sahiptir. Antik çağda, İsa'nın doğumundan sonraki ilk yüzyıllarda, bu bölgeye İskit adı verildiğinde - İskitlerin coğrafi alanı - Hristiyanlar zaten orada yaşıyordu. Daha sonra bölge, Hristiyanlığı resmi olarak benimseyen ilk devletleri gördü - başlangıçta Ermenistan (MS 301) ve Gürcistan (MS 337), daha sonra Bulgaristan ( 864) ve Büyük Rus Prensliği (, ) veya Kiev Knezliği ( MS 988).

Bazı bölgelerde insanlar kendilerini Hristiyan () ve Rus olarak () tanımlamaya başladılar. Zamanla Rusça "крестьяне" (khrest'yane) terimi "Hristiyan inancına sahip köylüler" ve daha sonra "köylüler" (bölge nüfusunun ana kısmı) anlamını kazanırken, христиане (khristiane) terimi dini anlamını korudu ve русские (russkiye) terimi, bölgenin tarihini ve gelişimini güçlü bir şekilde etkileyen ortak Hristiyan inancı ve dili temelinde oluşan heterojen Rus ulusunun temsilcileri anlamına gelmeye başladı. Bölgede eski zamanlardan beri "Pravoslav inancı" (, , "Ortodoks inancı") veya "Rus inancı" (, ) terimi, neredeyse orijinal "Hristiyan inancı" ( ) olarak bilinir hale geldi. Ayrıca bazı bağlamlarda "kazak" () terimi, bozkır kökenli ve Rus dilinden "özgür" Hristiyanları belirtmek için kullanılmıştır.

 Diğer dini olmayan kullanımlar
Sözde "Hristiyan" toplumlar, "Hristiyan" kelimesini vatandaşlık veya "bizim gibi insanlar" için varsayılan bir etiket haline getirdi. Bu bağlamda dini veya etnik azınlıklar, "Hristiyanlar" veya "siz Hristiyanlar" kelimelerini, tamamen seküler (eskiden Hristiyan olsa da) bir toplumda bile, kendi gruplarına ait olmayan ana akım toplum üyeleri için kısa bir terim olarak gevşek bir şekilde kullanabilirler.

 Demografi

21. yüzyılın başlarından itibaren, Hristiyanlığın yaklaşık 2,4 milyar taraftarı vardır. İnanç, dünya nüfusunun yaklaşık üçte birini temsil eder ve dünyadaki en büyük dindir. Hristiyanlar yaklaşık 100 yıldır dünya nüfusunun yaklaşık yüzde 33'ünü oluşturuyor. En büyük Hristiyan mezhebi, tüm Hristiyanların yarısını temsil eden 1,3 milyar taraftarıyla Roma Katolik Kilisesi'dir.

Hristiyanlık, %70'inin Hristiyan olduğu Batı dünyasında baskın din olmaya devam ediyor. 2012 Pew Araştırma Merkezi anketine göre, mevcut eğilimler devam ederse, Hristiyanlık 2050 yılına kadar dünyanın en büyük dini olmaya devam edecek. 2050 yılında Hristiyan nüfusun 3 milyarı geçmesi bekleniyor. Müslümanların kadın başına ortalama 3,1 çocuğu varken (tüm dini grupların en yüksek oranı), Hristiyanlar kadın başına 2,7 çocukla ikinci sırada yer alıyor. Yüksek doğum oranları ve din değiştirme, Hristiyan nüfus artışının nedeni olarak gösterildi. 2015 yılında yapılan bir araştırma, yaklaşık 10,2 milyon Müslümanın Hristiyanlığa geçtiğini ortaya koydu. Hristiyanlık Afrika'da, Asya'da, Müslüman dünyasında, ve Okyanusya'da büyümektedir.

 Sosyoekonomi
2015'te yapılan bir araştırmaya göre, Hristiyanlar en büyük servete sahipler (toplam dünya servetinin %55'i), onu Müslümanlar (%5,8), Hindular (%3,3) ve Yahudiler (%1,1) izliyor. Aynı araştırmaya göre, dinsizlik veya diğer dinler sınıflandırması altındaki taraftarların toplam küresel servetin yaklaşık %34,8'ine sahip olduğu bulundu. Tarafsız servet araştırma şirketi New World Wealth tarafından yapılan bir araştırma, dünyadaki 13,1 milyon milyonerin %56,2'sinin Hristiyan olduğunu buldu.

2016 yılında dünya çapında din ve eğitim hakkında bir Pew Center araştırması Hristiyanların, ortalama 9,3 yıllık eğitim süresi ile Yahudilerden sonra dünyadaki en eğitimli ikinci dini grup olarak sıralandığını ve Hristiyanlar arasında en yüksek eğitim yılının Almanya (13,6), Yeni Zelanda (13,5) ve  Estonya (13,1) Hristiyanları arasında bulunduğunu tespit etti. Hristiyanların ayrıca kişi başına en yüksek ikinci lisans ve yüksek lisans derecesine sahip olduğu ve mutlak sayılarla ilk sırada yer aldığı (220 milyon) bulundu. Çeşitli Hristiyan topluluklar arasında Singapur, yüksek öğrenim kurumlarında üniversite diploması alan Hristiyanlar (%67) bakımından diğer ulusları geride bırakıyor, onu İsrail Hristiyanları (%63) ve Gürcistan Hristiyanları (%57) izliyor.

"Hristiyan keşişlerin kütüphaneler kurduklarına ve matbaadan önceki günlerde Latince, Yunanca ve Arapça yazılmış önemli eski yazıları koruduklarına" dair tarihsel kanıtlara ek olarak, araştırmaya göre Kuzey Amerika, Avrupa, Orta Doğu, Kuzey Afrika ve Asya-Pasifik bölgelerindeki Hristiyanlar dünyadaki birçok üniversitenin tarihi Hristiyan mezhepleri tarafından inşa edilmesinden dolayı, yüksek eğitimlidir. Aynı araştırmaya göre, Hristiyanların eğitimde önemli bir cinsiyet eşitliği var. Çalışma, bunun nedenlerinden birinin Protestan Reformcuların kadınların eğitimini teşvik etmesi olduğunu ve bunun da Protestan topluluklarındaki kadınlar arasında cehaletin ortadan kaldırılmasını sağladığını öne sürüyor.

 Zulüm

2017'de Open Doors, yılda yaklaşık 260 milyon Hristiyan'ın "yüksek, çok yüksek veya aşırı zulme" maruz kaldığını tahmin ediyor ve Kuzey Kore, Hristiyanlar için en tehlikeli ülke olarak görülüyor.

2019'da, Birleşik Krallık Dışişleri ve Milletler Topluluğu Ofisi (FCO) tarafından Hristiyanlara yönelik küresel zulmü araştırmak üzere görevlendirilen bir rapor, dini zulmün arttığını ve Orta Doğu, Kuzey Afrika, Hindistan, Çin, Kuzey Kore, Latin Amerika ve diğerlerinde en yüksek seviyede olduğunu, zulmün küresel olduğunu ve İslam devletleriyle sınırlı olmadığını tespit etti. Bu araştırma, dünya çapında zulüm gören inananların yaklaşık %80'inin Hristiyanlar olduğunu ortaya çıkardı.

 Ayrıca bakınız
 Hristiyanlığa geçiş
 Dinî inanç, grup ve akımlar listesi

 Kaynakça

 Bibliyografya Etimoloji'''

  (from which page numbers are cited) also available in

Dinî kimlik
Hristiyan terminolojisi
Hristiyanlar

Hristiyan


Rudolf Johann Schasching (* 12. April 1957 in Engelhartszell, Oberösterreich; † 9. Juli 2022) war ein österreichischer Opernsänger (Tenor). Sein Repertoire umfasste Partien vom Charakterfach bis zum schweren Heldenfach. Seit 2003 führte er den Titel eines Saarländischen Kammersängers.

Leben
Nach seiner musikalischen Grundausbildung bei den St. Florianer Sängerknaben studierte er an der Musikhochschule Wien bei Hilde Rössel-Majdan Gesang. 1983 schloss er seine Studien mit dem Diplom ab.
Nach einem Erstengagement an der Wiener Kammeroper wurde er ans Saarländische Staatstheater in Saarbrücken engagiert, zunächst als lyrischer Tenor (Tamino u. a.), sehr bald dann als jugendlicher Heldentenor (Siegmund, Max im Freischütz, Lohengrin und Parsifal) und Charaktertenor. Diesem Haus blieb er über zwei Jahrzehnte bis 2005 verbunden.

Seit dieser Zeit gastiert er an führenden Bühnen Europas wie der Wiener Staatsoper, der Opéra Bastille in Paris, dem Gran Teatre del Liceu in Barcelona, Het Muziektheater in Amsterdam sowie bei den Festspielen von Salzburg, Glyndebourne und Bregenz.

Zudem gehörte er von 2000 bis 2012 dem Ensemble des Opernhauses Zürich an, wo er in unterschiedlichsten Rollen in Erscheinung trat, so unter anderem als Siegfried in Richard Wagners Götterdämmerung in der Inszenierung von Robert Wilson unter der musikalischen Leitung von Philippe Jordan, als Herodes in Richard Strauss' Salome (Inszenierung: Sven-Eric Bechtolf, Musikalische Leitung: Christoph von Dohnányi) und als Aegisth in dessen Elektra (Inszenierung: Martin Kušej, Musikalische Leitung: Daniele Gatti), aber auch als Monostatos in Wolfgang Amadeus Mozarts Zauberflöte unter Nikolaus Harnoncourt, mit dem ihn eine rege Zusammenarbeit verband.

Repertoire (Auswahl)
 Idomeneo – Idomeneo
 Erster Geharnischter, Monostatos – Die Zauberflöte
 Erik – Der fliegende Holländer
 Tannhäuser, Walther von der Vogelweide – Tannhäuser und der Sängerkrieg auf Wartburg
 Lohengrin – Lohengrin
 Loge – Das Rheingold
 Siegmund – Die Walküre
 Siegfried – Götterdämmerung
 Parsifal – Parsifal
 Herodes – Salome
 Aegisth – Elektra
 Bacchus – Ariadne auf Naxos
 Alwa – Lulu
 Tambourmajor – Wozzeck
 Aron – Moses und Aron

Diskografie (Auswahl)
 elatus: Ludwig van Beethoven, Symphonie No. IX – Chamber Orchestra of Europe, Nikolaus Harnoncourt.
 EMI: Franz Lehár, Die lustige Witwe – London Philharmonic Orchestra, Franz Welser-Möst.

Auszeichnungen
 2013 wurde ihm die Kulturmedaille des Landes Oberösterreich verliehen.

Weblinks

Einzelnachweise

Tenor
Opernsänger
Kammersänger
Darstellender Künstler (Österreich)
Musiker (Österreich)
Träger der Kulturmedaille des Landes Oberösterreich
Person (Engelhartszell)
Österreicher
Geboren 1957
Gestorben 2022
Mann
Ensemblemitglied des Staatstheaters Darmstadt

Rudolf Schasching


Tabiatlar, huylar anlamındaki şemail, bir kimsenin dış görünüşü, fizyonomisini anlatan terimdir. Özel olarak Muhammed'in dış görünüşünü anlatan eserdir.

Şemaillerde veya hilyelerde peygamberin fizik görünüşü, hilkati, sureti ayrıntılı şekilde anlatılmıştır.

Hadislerden gelen bilgilere göre Muhammed'in şemaili şöyledir:

Boyu ne çok uzun ne de çok kısaydı, kırmızıya çalan duru parlak beyaz tenli, yuvarlak ve ayın ondördü ışık saçan  parlak yüzlü, gözleri iri ve simsiyah, kirpikleri uzun ve sık idi. Gözlerinin siyahı ve beyazı birbirinden iyice ayrılmıştı. Bakışları anlamlıydı. Alnı geniş ve olup, hilal kaşlıydı. İki kaşının arasında belirgin bir kan damarı vardı. Kızdığı zaman bu damar morarır ve küt küt atardı. Gülümsediği zaman dişleri inci gibi parlardı. Sesi kalın idi. Çok tatlı konuşuyordu. Konuşması tok ve kararlı idi. Boynu, halis gümüş parlaklığında mermerden bir heykelin boynu gibi idi. Boynundan açık kalıp güneş ve rüzgarın dövdüğü kısmı altın savatlı gümüş bardak gibi parlardı. Gömlek altında kapalı kalan kısmı ise ay gibi parlaktı.  Elbiselerini çıkardığı zaman omuzları dökülmüş gümüş yuvarlağını andırıyordu. Terlediği zaman terleri yüzünden inci tanesi gibi dökülür ve teri misk gibi kokardı. Saçı, erkek saçının en güzeli idi. Saçlarının rengi parlak kuzguni siyah idi. Fazla kıvırcık olmadığı gibi fazla düz de değildi. Taradığı zaman adeta bükülmüş bir ip gibi tarak izleri saçında belli olurdu. Saç ve sakalında on yediyi geçmeyen beyaz tüy vardı. Hanımlarının odalarında güzel koku arar ve eline geçtiği zaman da ondan sürünürdü. Koku sürünsün veya sürünmesin teni ve teri en güzel kokulardan daha güzel kokardı. Heybetli, gürbüz ve iri yapılıydı. Siması hakim, edası şahaneydi. Göğsü ve karnı aynı hizada idi. Göğsünden göbeğine kadar kıllar bir hat teşkil ediyordu. Meme ve karın kılsızdı. Göğsü genişti, göğsünün düzlüğü aynayı, beyazlığı da ayı andırırdı. Mafsalları ve baldırları iri idi. Şişmanlığı orta derecede olup etleri sarkmamıştı. Cildi yumuşak ve sıkı etliydi. Vücudunun bütün azaları birbiri ile uyumlu olup yakışıklı bir yapıya sahipti. Döndüğü zaman, vücudunun tamamı dönerdi. Salınmadan, kibarca yürürdü. Yukarıdan aşağı inercesine adımını rahat atardı. Yürüyüşte O'ndan daha hızlısı yoktu öyle ki sanki yer kendisine dürülmekteydi. Yukarı bakmazdı. Yere bakışı göğe bakışından daha uzun sürerdi. Daima düşünceliydi. Uzaktan bakıldığında insanların en güzeli ve en sevimlisi görünümündeydi; yakından bakıldığında da tatlı ve hoş bir görünüşü vardı. Perde arkasında duran bir gelinden daha hayalı idi. İnsanların en güvenilir olanıydı.

Ayrıca bakınız
 Hüsn-ü hat
 Hilye

Hadisler

Şemail


An Briza poimorpha in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Karel Presl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Briza poimorpha in nahilalakip ha genus nga Briza, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Briza

Briza poimorpha


A DTB Pokal Team Challenge 2022 and Mixed Cup 2022 foi uma competição de ginástica artística. Apresentou um Team Challenge (Desafio por Equipes) que tinha equipes de cinco pessoas representando seu país em divisões masculinas e femininas juvenis e sêniores separadas e uma Mixed Cup (Copa Mista) com equipes compostas por três homens e três mulheres.

Participantes
A Mixed Cup contou com equipes de quatro nações: nação anfitriã Alemanha, Itália, Canadá e Estados Unidos. A Competição por Equipes contou com a competição de doze equiopes MAG sêniores, nove times WAG sêniores, onze times MAG juvenis e oito times WAG juvenis.

Medalhistas

Sênior

Juvenil

Resultados femininos

Equipes

Salto

Barras assimétricas

Trave

Solo

Mixed Cup

Qualificatória

Final

Referências

2022 na ginástica
Desporto na Alemanha em 2022
Competições internacionais de ginástica sediadas na Alemanha

DTB Pokal Stuttgart 2022


Seven Seals šesti je studijski album njemačkog power metal sastava Primal Fear. Album je objavljen 15. listopada 2005. godine, a objavila ga je diskografska kuća Nuclear Blast.

Popis pjesama

Osoblje
Primal Fear
Ralf Scheepers – vokali
Stefan Leibing – gitara, klavijature
Tom Naumann – gitara
Mat Sinner – bas-gitara, prateći vokali, produciranje
Randy Black – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Matthias Ulmer	– klavijature
Ostalo osoblje
Charlie Bauerfeind – produciranje, inženjer zvuka
Mike Cashin – dodatno miksanje
Nikolai Wurk – dodatni inženjer zvuka
Mike Fraser – miksanje
Achim "Akeem" Köhler – mastering
Paul Silveira – dodatni inženjer zvuka
Katja Piolka – fotografija, dizajn
Martin Häusler – omot albuma

Izvori

Albumi sastava Primal Fear
Albumi iz 2005.

Seven Seals


Contessa Entellina () is a small comune   in the Metropolitan City of Palermo, in Sicily, southern Italy.

Is located in the "Valle del Belìce" at   above sea level in the mountains called Brinjat, is situated 80 km from Palermo. The country, along with Piana degli Albanesi and Santa Cristina Gela, is among the three ethnic communities of Arbëreshë of Sicily, who still speak Albanian, carefully preserve the Orthodox rite, the Albanian costumes, musical and gastronomic traditions of the ancient Albania.

History

The foundation is attributed to about 1450 on the ruins of a remote farmhouse seniority, the "Comitissa", but the chapter officers, the granting of fiefs, were built in 1520, when he start the rebuilding, upgrading and restocking of Albanians from Albania and subsequently also by the southern Morea, from Albanian communities where they lived from 1300.

In ancient times it was near them the ancient Elymian city of Entella, in fact, with the discovery of archaeological ancient site, to give relief to the old site, you would add the name of the country, even the term Entella.

Today Contessa Entellina keeps the Albanian language, the culture of their ancestors, and holds the Byzantine rite; but lives a very difficult period. From earthquake of Belice to date have followed many migrations, halving the population and depopulating the city center, the Albanian language is also taught to fewer and fewer young people so the community is constantly lost and stolen the identities.

People
Nicola Chetta (1741–1803), Byzantine-Greek rite priest, ethnographic, writer and poet.
Antonino Cuccia (1850–1938), popular poet whose work represent an important testimony of Arbëresh spoken in Contessa Entellina.
Vaccaro brothers
Lorenzo Tardo (1883–1967), Basilian priest and scholar of Byzantine music.
Vincenzo Scramuzza (1886?–1956), historian.
Leonardo Lala (1906–2000), writer and expert on Arbëreshë language, history, and folk traditions.
Giuseppe Schirò (junior)
Matteo Sciambra (1914–1967), Byzantine rite priest, university professor and writer, whose work focuses on the study of Arbëresh and on the preservation of the Byzantine liturgical heritage of the Arbëreshë communities in Sicily.
Bino (singer) (1953–2010), pop singer

See also
 Albania
 Byzantine Rite
 Eparchy of Piana degli Albanesi
 George Kastrioti Skanderbeg

References

External links

 Official website

Arbëresh settlements
Elymians
Municipalities of the Metropolitan City of Palermo

Contessa Entellina


Islands Kommunistiske Parti (marxister–leninister) (islandsk: Kommúnistaflokkur Íslands (m-l) var et maoistisk politisk parti i Island. Det blev grundlagt som et egentligt parti i april 1976 af 30 delegerede og udsendte et partiprogram i juli samme år.

Partiet udsprang af gruppen Den Kommunistiske Bevægelse M-L (Kommúnistahreyfingin M-L), med initialerne KHML, der blev etableret i foråret 1972 af islandske studerende, som havde stiftet bekendtskab med maoismen i Sverige og Norge. Fra august 1972 til april 1976 kaldte gruppen sig Kommunistisk sammenslutning marxister-leninister (Kommúnistasamtökin marxistarnir-lenínistarnir) forkortet KSML. Gruppen udgav fra 1972 til september 1980 partiavisen Stéttabaráttan (Klassekampen) og fra 1972 til juli 1979 desuden tidsskrift Rauði fáninn (Den Røde Fane). Partiformand var Gunnar Andrésson og generalsekretær Kristján Guðlaugsson.

Partiet havde nære forbindelser til det svenske KPML(r) og i begyndelsen også til Kinas kommunistiske parti, men i 1973 var den diminutive maoistiske bevægelse i Island blevet splittet i to, da Kommunistisk Enhedsfront (m-l) (Einingarsamtök kommúnista (ml) med nære bånd til det norsk Arbeidernes kommunistparti (AKP) dannedes. I 1976 blev begge organisationer omtalt i Peking Review som officielle repræsentanter for revolutionær kommunismen i Island, men i de følgende år tryktes kun udtalelser fra EIK (ml). Efter bruddet mellem Kina og Albanien i 1978, hvor Kommunistisk Enhedsfront (m-l) tog parti for Albanien blev Islands Kommunistiske Parti (m–l) dog igen anerkendt af det kinesiske kommunistparti.

I årene efter Mao Zedongs død i efteråret 1976 forsvandt interessen for maoisme gradvist, og 1979 blev de to grupper lagt sammen til Kommunistsammenslutningen (Kommúnistasamtökin - KS), der blev opløst i 1985.

Valgresultater
 Altingsvalget 1974: 121 stemmer (0,1 %) som Kommúnistasamtökin m/l
 Altingsvalget 1978: 128 stemmer (0,1 %) som Kommúnistaflokkur Íslands

Kilder
 Robert J. Alexander: Maoism in the developed world. Praeger, Westport, Conn. 2001, s. 144–45 (Maoism in Iceland)
 Yearbook on International Communist Affairs 1973-1982

Noter

Kommunistiske Parti (m-l)
Kommunistiske partier

Islands Kommunistiske Parti (m-l)


André Lasserre  nacido el 9 de septiembre de 1902 en Veyrier y fallecido el 3 de febrero de 1981 en Lausanne, fue un  escultor suizo-francés, amigo del jesuita Michel Riquet.
Estuvo prisionero en el campo de Dachau, donde conoció a Richet.

Obras
Su obra pública más conocida es el Pegaso en el Lac de Joux, frente a la localidad de Le Ponten la comuna suiza de L'Abbaye.

Notas y referencias

Enlaces externos

Le Temps: Fotografías relacionadas con André Lasserre
Le Temps D'une prison  à l'autre 9 de enero de 2009.

Enlaces externos

Escultores de Suiza en Francia
Escultores de Suiza del siglo XX
Escultores de Francia del siglo XX
Nacidos en el cantón de Ginebra
Fallecidos en Lausana

André Lasserre


Omulețul de pe semafor, în limba germană Ampelmännchen, ( este denumirea utilizată în Germania, pentru semnalul pentru pietoni al unui semafor, reprezentat sub forma unui om. Culoarea roșie cu omulețul cu mâinile pe lângă corp înseamnă "stop", iar culoarea verde cu omulețul cu mâinile legănate înseamnă "ai voie să traversezi".

Istoric
Înaintea Reunificării Germanie, oficial pronunțată la 3 octombrie 1990, cele două state germane,
Republica Democrată Germană (RDG) și Republica Federală Germania (RFG), aveau diferite forme pentru micuțele siluete ale acestor Ampelmännchen, o siluetă umană în Vest, respectiv silueta unui bărbat cu pălărie în Est.

Ulterior Reunificării Germaniei, micuțul omuleț cu pălărie a devenit subiect al ostalgiei, un anumit tip de nostalgie post-comunistă, revendicând anumite aspecte culturale și materaile ale fostei RDG.

Galerie

Bibliografie suplimentară

Legături externe
 Ampelmann Berlin — Die Berliner Kultmarke

Cultura Germaniei
Infrastructură pietonală
Ostalgie

Ampelmännchen


Lokman veya Lokman Hekim (حکیم لقمان), Kur'an'da ve halk efsanelerinde bahsi geçen, hikmet sahibi olduğuna inanılan kişi.

Lokman Hekim'in İslam'a göre peygamber olduğuna dair iddialar bulunmakla beraber İslam alimlerinin genel görüşü peygamber olmadığı yönündedir. Kur'an'da Lokman Hekim'den Lokman Suresi'nde bahsedilir. Allah tarafından Lokman'a hikmet verildiği belirtilir. Lokman suresinde Lokman'ın oğluna verdiği öğütler anlatılır.

Lokman'ın kimliği
Lokman'ın oğluna verdiği öğütler ile Süryani edebiyatından, Ninova'da başvezir olan Ahikar'ın oğlu'(yeğen)na olan öğütleri arasında paralellikler olduğu üzerinde durulmaktadır.

Efsane bir kişilik olan Lokman'ın kimliği ile ilgili tefsir kitaplarında çok farklı anlatımlar tefsir yazarlarının değişik kaynaklardan duyumsadıkları görüşlerini yansıtır ve birbirlerinden farklı kimlik ve soy bilgileri bu kaynaklarda yer alır. İslami düşünür Muhammed Esed'e göre Lokman tıpkı Hızır gibi  bir kişiliktir.

Lokman'ın ölümsüzlük iksirini bulduğu ancak formülünü kaybettiğine dair efsaneler mevcuttur. Formülü nasıl kaybettiği ise değişik kaynaklarda değişik şekillerde anlatılır. Bir efsaneye göre içinde ölümsüzlük iksiri bulunan şişeyi köprüden geçerken düşürüp kaybetmiş, bir başka efsaneye göre ise eline yazdığı ölümsüzlük formülü yağmurda silinmiştir. Bir rivayete göre de iksir, Allah'ın emriyle Cebrail tarafından yok edilmiştir.

Bir rivayete göre Davud Lokman'a bir koyun kesmesini ve kendisine en iyi yerinden iki parça et getirmesini söyler. Lokman koyunun yüreğini ve dilini getirir. Başka bir gün Davud kendisine koyunun en kötü yerinden iki parça et getirmesini söyler. Lokman yine yüreğini ve dilini getirir. Davud neden böyle yaptığını sorunca Lokman şöyle cevap verir: "İyilik için kullanıldığında yürekten ve dilden daha iyi bir şey yoktur. Kötülük için kullanıldığında da yürekten ve dilden daha kötü bir şey yoktur."

Ayrıca bakınız
İslam mitolojisi
Ezop

Kaynakça

{
Kur'an'daki kişiler
Efsaneler

Lokman


L'Audi Q7, avec la désignation de type interne 4M, est la deuxième gamme du sport utility vehicle (SUV) Audi Q7 qui est disponible depuis mi-2015.

Historique du modèle

Le véhicule a été présenté mi-janvier 2015 au Salon international de l'automobile d'Amérique du Nord à Detroit, le lancement sur le marché a eu lieu le 12 juin 2015. Dès décembre 2014, la présentation de l'Audi Q7 e-tron hybride rechargeable a été annoncée pour le Salon international de l'automobile de Genève de mars 2015.

L'Audi SQ7, une variante basée sur le modèle Q7 4M, a été présentée en mars 2016 au Salon de l'automobile de Genève.

À l'été 2019, le Q7 et le SQ7 ont été rénovés. Le Salon de l'automobile de Francfort de septembre 2019 a été le premier grand salon de l'automobile à avoir ces véhicules.

Technologie
Le deuxième Audi Q7 est légèrement plus petit et, selon le communiqué de presse, jusqu'à 325 kilogrammes plus léger que son prédécesseur (grâce à la matrice longitudinale modulaire), en termes réels, la réduction de poids est comprise entre 200 et 250 kg. Les portes, les ailes, le capot et le hayon sont en aluminium.

La carrosserie de la variante Q7 e-tron a un coefficient de traînée (cx) de 0,34 et une surface frontale de 2,86 m² (en exemple de comparaison, la Volkswagen Golf VII a une surface frontale de 2,19 m²).

Pour la première fois chez Audi, la direction intégrale est disponible en option pour toutes les variantes, ce qui réduit le rayon de braquage et, selon Audi, améliore la stabilité à grande vitesse. Selon "Deutsche Welle", l'agilité et l'expérience de conduite du véhicule ont été considérablement améliorées.

En plus des turbocompresseurs à gaz d'échappement, le SQ7 dispose aussi d'un compresseur entraîné par un moteur électrique qui nécessite un système électrique de 48 V.

Variantes avec entraînement hybride

Entraînement hybride composé d'un moteur diesel et d'un moteur électrique
L'Audi Q7 e-tron est un SUV avec un moteur hybride rechargeable standard. Il dispose d'un moteur à combustion combiné à un moteur électrique. L'entraînement hybride comprend un moteur diesel V6 de 3,0 litres qui produit une puissance maximale de 190 kW (258 ch) à 3250-4500 min-1 et il est connecté via un embrayage au moteur électrique, qui produit 94 kW (128 ch) à 2600 min-1. Le moteur électrique est intégré dans le boîtier de la nouvelle transmission automatique (Tiptronic) à huit rapports. Les deux moteurs se complètent, la puissance combinée du système du Q7 est de 275 kW (374 ch). Le moteur électrique a un couple maximal de 350 Nm jusqu'à environ 2550 tr/min dès le démarrage, le moteur diesel V6 atteint son couple maximal de 600 Nm dans une plage comprise entre 1250 et 3000 tr/min. Le couple combiné du système est de 700 Nm. Le conducteur peut choisir entre trois modes. Le mode "EV" privilégie la conduite électrique, en mode "Hybrid" la gestion hybride décide en grande partie librement du type de conduite et en mode "Battery hold" elle économise l'énergie électrique disponible.

La batterie lithium-ion de 17,3 kWh est protégée sous le plancher du coffre; Le coffre de l'Audi Q7 e-tron est donc plus petit, seulement 650 litres au lieu des 890 litres des modèles à motorisation classique. La batterie peut être complètement chargée en environ deux heures et demie sur une prise industrielle avec une puissance maximale de 7,2 kW. Une autonomie purement électrique allant jusqu'à 56 kilomètres est possible. La consommation de carburant combinée est de 1,8-1,9 l/100 km (18,1-19,0 kWh/100 km en consommation d'électricité), l'autonomie maximale est de 940 km.

Le véhicule n'est plus disponible à la commande depuis mi-2018.

Entraînement hybride composé d'un moteur essence et d'un moteur électrique
En Asie, la variante hybride, initialement connue sous le nom de Q7 2.0 TFSI e-tron, était proposée avec un moteur essence au lieu d'un moteur diesel. Le Q7 55 e-tron hybride rechargeable, disponible en Chine depuis 2018, est équipé d'un moteur essence R4 de 2,0 l d'une puissance maximale de 185 kW. Les performances du moteur électrique, la capacité de recharge de la batterie lithium-ion et l'autonomie électrique correspondent à celles de la variante à moteur diesel.

Fin 2019, de nouvelles variantes hybrides rechargeables ont été présentées pour le marché européen avec le lifting, il s'agit du Q7 55 TFSI e quattro et du Q7 60 TFSI e quattro. Ils ont les mêmes moteurs essence V6 de 3,0 l, une capacité de batterie de 19,2/17,3 kWh (brut/net), atteignent ainsi une autonomie électrique d'environ 43 km selon la procédure d'essai mondiale harmonisée pour les véhicules légers et diffèrent par les performances de suralimentation du moteur électrique intégré à la transmission.

Notes et références

Q7
Automobile des années 2010
Automobile des années 2020
SUV

Audi Q7 4M


Sujata Koirala (língua nepali: सुजाता कोइराला, Biratnagar, 9 de fevereiro de 1954) é uma política nepalesa que foi a ministra das Relações Exteriores entre 2009 e 2011, no governo do primeiro-ministro Madhav Kumar Nepal. É filha única do ex-primeiro-ministro e ex-presidente do país, Girija Prasad Koirala. É membro do Congresso Nepalês (NC).

Biografia

Anos iniciais
Nasceu em Biratnagar, em 9 de fevereiro de 1954, filha de Girija Prasad Koirala e Sushma Koirala.

Política
É a responsável pelo Departamento de Relações Internacionais do seu partido, o Congresso Nepalês (NC), e membro do Comitê Central de Trabalho. Foi vice-primeira-ministra e ministra das Relações Exteriores do Nepal. Foi a segunda mulher a se tornar vice-primeira-ministra no país. A primeira, Shailaja Acharya, é sua sobrinha.

Vida pessoal
Ela tem uma filha chamada Melanie Koirala Jost.

Ligações externas

Mulheres do Nepal na política
Naturais do Nepal
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Sujata Koirala


غيم بوي أدفانس  هو جهاز ألعاب فيديو محمول بتقنية 32 بت صنعته وسوقته نينتندو بعد إطلاقها للجهاز الأسبق له؛ غيم بوي كولر، ولقد كان إطلاقه الأول في اليابان في 21 مارس 2001، ثم أطلق في عدة مناطق من العالم وفي أوقات مختلفة بعد ذلك؛ ففي أمريكا الشمالية أطلق في 11 يونيو 2001، وفي أستراليا في 22 يونيو 2001، وفي أوروبا في 22 يونيو 2001، أما في جمهورية الصين الشعبية (من ضمنها هونغ كونغ) ففي 8 يونيو 2004.

المواصفات الفنية
 الأبعاد: 81 مم (3.2 إنش) × 145 مم (5.69 إنش) × 25 مم (0.97 إنش).
 الوزن: 140 جرم (5 أونصات) تقريبا.
 الشاشة: شاشة TFT ملونة قياس 2.9 إنش.
 الطاقة: بطاريتان قياس AA.
 عمر البطارية: 15 ساعة بالمتوسط (يعتمد ذلك نوعية اللعبة وشدة الصوت).
 المعالج: معالج آرم7 تي دي ام آي بسرعة 16.8 ميغاهيرتز وبتقنية 32 بت مع ذاكرة مضمنة.
 الذاكرة: 384 كيلوبايت؛ 32 كيلوبايت للتخزين، 96 كيلوبايت لذاكرة الوصول العشوائية للفيديو VRAM، 256 كيلوبايت لذاكرة الوصول العشوائية للنوافذ WRAM.
 دقة العرض: 240 × 160 بيكسل.
 دعم الألوان: 15 بت أحمر أخضر أزرق (المساحة اللونية 16 بت لكن كل قناة لونية تستخدم 5 بتات) والقدرة على عرض الأشكال الشبحية المتحركة باستخدام 512 لون و23768 لون للخلفيات الرسومية.
ستخدام سباريو لون 32679لون19للخلفيات الرسومية.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

مشغلات ألعاب فيديو مفتوحة إقليميا
ألعاب عقد 2000
الجيل السادس من أنظمة ألعاب الفيديو
مشغلات ألعاب فيديو محمولة
منتجات عرضت في 2001
منتجات وخدمات توقفت في 2010

غيم بوي أدفانس


Nifferi. Onuncu yüzyıl sufi ve mistiklerinden. Zor anlaşılır bir dil kullanan bir Sufi oluşu ve herhangi bir kurulu sufi okulu veya bir sufi üstadı ile bağlantılı olmayışı gibi muhtemel sebeplerle tasavvufi literatürde genellikle tamamen ihmal edilmiş bir kişiliktir.

Hakkında
Muhammad ibn 'Abd al-Jabbar ibn al-Hasan an-Niffari (öl. h.354?/965-ö.?). Hakkında pek az şey bilinen onuncu yüzyıl sufilerden biridir. Nifferi isminden de anlaşılacağı gibi Irak'ın Niffar kentinde dünyaya gelmiş, Mısır'da ölmüştür.

Nifferi hakkındaki kısa bilginin kaynağı onun yorumcularından Afifüddin Tilimsani (öl. 690)nin ifadelerine dayanmaktadır. Tilimsari, Mevakif'''in çöllerde gezen derviş Nifferi tarafından yazılıp bir kitap halinde düzenlenmediğini ancak bazı sayfalara ilhamlarını geçirdiği ve bu sayfaların kendisinden sonra elden ele dolaştığı ve sonunda da müritlerinden biri veya oğlu/kızkardeşinin oğlu tarafından düzenlendiğini belirtir. Arberry ise Nifferi'nin her halükarda diğer bazı mistikler gibi ifadelerinin geleceği konusunda kaygısızı olmayan bir derviş olduğunu ve metnin kendisinin de daha sonra farklı bir el tarafından düzenlendiğini gösterdiğini belirtir.

Muhyiddin Arabi'nin eseri Fütuhat-ı Mekkiye 'de Nifferi'nin adının geçtiği ve ona atıf yapılan beş yer vardır. Eserin 1293 Kahire baskısındaki referanslarıyla Nifferi'ye atıf yapılan yerler I.505, I.771, II.187, II.805, II.827'dir. Arabi Nifferi'nin eserinin başlığından "El-Mevakif vel Kavl" şeklinde söz eder.

Arabi dışında Şarani'nin Tabakat ül-Kübra, Hacı Halife'nin Keşfüz Zünun, Kaşani'nin Letaif al-Alem fi İşarat Ehl-i İlham, Zehebi'nin ise Müştebih adlı eserinde Nifferi'nin adı veya eseriyle ilgili bilgiler verilmektedir.

Kendisiyle ilgili gizem perdesi aralanmamış ve eserindeki muğlak ifadelerden dolayı anlaşılması güç bir sufi olan Nifferi'nin Muhyiddin İbn Arabi'yi etkilediği düşünülmektedir. Eserindeki yoğun sembolik anlatım nedeniyle yazdığı metinlerin anlaşılması Arberry gibi yazarların ifadesiyle yorum olmaksızın oldukça güçtür.

 Eserinden

Kendisine atfedilen Mevakif ve Muhatabat adlı eserleri ünlü oryantalist A.J.Arberry (1905-69), aslıyla birlikte İngilizce'ye çevirmiştir.

Nifferi'nin Mevakif adlı eserinin çeşitli nüshalarının tam başlığı Kitab al-Mawaqif ma'a 'l-Hak 'ala'l-Tasavvuf diğer eseri Muhatabat ise Muhatabah ve-Bişarah ve-İdhan al-Vakt şeklindedir.

Nifferi'ye göre Tanrı'yı arayan üç tip insan vardır: ilki abidler ki Tanrı'ya Cenneti veya rüyalar ve kerametler gibi olağaüstü manevi lütuflar edinmek ümidiyle kulluk ederler. İkinci grup ise tenzih (olumsuzlama) yoluyla onu bilmek isteyen filozof ve kelamcılardır. Bu kişiler tenzihle gayelerine ulaşamadıklarında "Bizler onu bilemeyeceğimizi biliyoruz, tüm bilgimiz budur" derler. Üçüncü grup ise ariflerdir (gnostikler) O'nu vecd yoluyla bilmek isterler. Bu kişiler bireysel varoluş bilincinden O'nun kudretiyle yükseltilerek O'nu bilirler.

 "Tanrı bana Denizi gösterdi. Baktım ki gemiler batıyor kalaslar yüzüyor; daha sonra kalaslar da battılar. O bana dedi ki: "Seyahat edenler kurtulmazlar" ve dedi ki "Seyahat etmek yerine kendilerini Denize atanlar risk alırlar, Ve yine dedi ki seyahat edip risk almayanlar helak olacaklar, riske girenlerin ise kurtuluştan yarı nasipleri var"
 "Benimle olduğunda zıtlıkları ve kendisine zıtlıkların gösterildiği kimseyi görürsün. Bu durumda bâtıl seni ele geçiremez, hakikat ise zayıflatmaz.
 "Ey ilim sahibi kendinle cehalet arasına bilgiyi engel koy yoksa cehalet seni ele geçirecektir, kendinle bilgi arasında da irfanı inşa et yoksa o bilgi seni uzaklaştıracaktır.

 Mistik Öğretisi
Nifferi'nin öğretisindeki temel bazı unsurların Cüneyd-i Bağdadi'nin çevresinden ve Hallac'dan gelen öğretilerle benzerlikleri bulunmakla birlikte yine de Nifferi'nin orijinalliğini koruduğu belirtilmektedir. Görüşleri her ne kadar çağdaşlarını şaşırtmışsa da sonraki dönemdeki bazı sufiler (Muhyiddin Arabi, Tilimsani ve Şüsteri) tarafından yeniden ele alınacaktır.

Nifferi'nin eserlerindeki temel kavramlardan biri vakfedir. Vakfe sufinin içinde bulunduğu manevi hazır bulunuş, Tanrı'nın huzurunda olma halidir (God's presence) ve ilmin kaynağıdır ancak Vakıf'' bu ilmi kendi dışındaki şeylerden değil kendisinden alır. Vakfe'nin an oluşu onun uzaklık ve yakınlığın ötesinde oluşundan kaynaklanır oysa varlığını vakfe'ye borçlu olan marifet ve ilm'de uzaklık ve yakınlık söz konusudur.

Vakfe mistiğin vizyonu (rüyet) için bir giriş kapısıdır ve mistiği bu dünyanın ve öte dünyanın köleliğinden özgürleştirir. Vâkıf ise kendisi ile Tanrı arasına herhangi bir şeyin bu isterse ilim isterse marifet olsun girmediği vakfe halindeki kişidir. Arif kişi marifeti, Alim ise ilmini görür Vâkıf ise sadece Tanrı'yı görür. Bu yönüyle Nifferi'nin mistik öğretisinde en yüce makamın Vâkıf'a verildiği görülmektedir.

Tanrı dışındaki her şey (ilim ve marifet de dahil) harftir. İsimler de harflerden oluşmaktadır. Mistik, gerçek ilahi huzura harflerin ötesine geçtiğinde ulaşabilecektir ve ancak kendi kendilerinden kopabilenler harfleri aşabilenlerdir. İsimler fenomenal aleme ait işaretlerdir ancak işaretler asıl varlık ile karıştırıldığından kişiyi isimlendirilenden koparırlar. Bu sebeple kişi isimden ve ismin anlamından uzaklaşmalıdır. Tanrı harflerden yakın olduğu için hakkında söz edilebilen ve harflerden uzak olduğu için hakkında susulması gerekendir.

Ayrıca bakınız
 Tasavvuf

Kaynakça
 The Mawaqıf and Mukhatabat of Muhammad Ibn Abdi'l-Jabbar Al-Nifferi, with other fragments, Translation, Commentary and Indices by Arthur John Arberry, Messrs Luzac & Co. London, 1935
 Alexander Knysh - Islamic Mysticism, Brill, Boston, 2000

Eser
 The Mawaqif and Mukhatabat of Muhammad Ibn 'Abdi 'L-Jabbar Al-Niffari, Edited and translated by A.J.Arberry, Gibb Memorial Trust; Bilingual edition (December 1978)

Bağlantılar
 Mystics of Islam
 The Gnosis
 Mystic Mythopoiesis of Pre-Islamic Arabic Odes

Vahdet-i Vücud
Mutasavvıflar

Nifferi


José Carlos Ligiéro (Comendador Venâncio, Itaperuna, 1930 — 13 de setembro de 2017) foi um compositor, regente, professor e fotógrafo brasileiro.

Biografia

José Carlos Ligiéro passou sua infância em Comendador Venâncio, distrito do município de Itaperuna. Tinha ascendência familiar nos descendentes de colonos italianos que imigraram para a região; seu avô Giovane Francesco era músico.

Teve suas primeiras aulas com o maestro e professor Orlando Tupini que havia se mudado para a localidade de Comendador Venâncio. Posteriormente Ligiéro teria aulas na vizinha localidade de Laje do Muriaé, com Nicolino Mazzinne.

Em 1945, aos 14 anos de idade, sai da zona rural e muda-se para a área urbana da cidade de Itaperuna, e aí entra na Banda 19 de Março. A partir de 1947 participou por três anos da banda de baile "Ases da Melodia", que também se apresentava na Rádio Itaperuna. Em 1950, junto com maestro "Chiquito", criou a "Itaperuna Orquestra". Em 1953 casa-se com Irani Ligiéro.

Em 1956, com a banda da escola da Congregação Salesiana de Niterói, Ligiéro conquista um prêmio na Suíça com um de seus arranjos. Em 1959 cria a Sociedade Musical Itaperunese,  onde além de reger ensinava também música. Formou vários corais nas regiões do Norte e no Noroeste Fluminense e na Zona da Mata Mineira

Como fotógrafo, na Sala Cecília Meireles, no Rio de Janeiro, em 1977 expôs suas obras fotográficas dedicadas a retratar a natureza.

Ligiéro compôs mais de 900 obras musicais; em 1989 uma desta foi escolhida para ser executada pela Orquestra Sinfônica do Rio de Janeiro durante as comemorações pelo Centenário da Proclamação da República, no Palácio do Catete, no Rio de Janeiro. Também participou da Rádio MEC, regendo a Sociedade Musical Itaperunense, em programação da emissora.

O acervo do maestro José Carlos Ligiéro encontra-se na cidade de Campos dos Goytacazes sob a guarda do Centro de Memória do Instituto Federal Fluminense 'campus' Campos-Guarus.

Brasileiros de ascendência italiana
Maestros do estado do Rio de Janeiro
Compositores eruditos do Brasil
Naturais de Itaperuna

José Carlos Ligiéro


Ernő Hetényi (* 13. Februar 1912 in Budapest; † 17. September 1999 ebenda) war ein ungarischer Autor und Buddhologe. Er gründete den osteuropäischen Zweig des tantrisch-buddhistischen Ordens Arya Maitreya Mandala, den er über Jahrzehnte leitete.

Leben und Wirken
Hetényis Vater war der ungarische Operettenkomponist Albert Hetényi Heidelberg (1875–1951).

Nachdem Hetényi am 29. März 1953 die Initiation in das Arya Maitreya Mandala empfing, berief ihn Lama Anagarika Govinda zum Leiter seines Ordens für Osteuropa. 1956 gründete er in Budapest das erste europäische akademische Seminar des Ordens, das "Alexander Csoma de Körös Institute for Buddhology" (Kőrösi Csoma Sándor Buddhológiai Intézet), für das unter anderen Stephan Pálos und der deutsche Kulturwissenschaftler Günther Däss tätig waren. Dem Institut wurde später das vietnamesische "Bồ-Tát-Csoma-Instituto por Budhologio" in Vũng Tàu unter Leitung von Rudolf Petri angeschlossen wurde. Hetényi unterhielt enge Kontakte zu buddhistischen Gelehrten in der Mongolei und besuchte Ulan Bator.

Hetényis Werke umfassen ein weites Spektrum an buddhismuskundlichen Themen.
Er ist auch als Chronist der Buddhismusforschung und des Buddhismus in Ungarn hervorgetreten. Insbesondere machte er sich einen Namen für die Erforschung des Lebens und Wirkens von Sándor Csoma. Er verfasste auch zahlreiche Schriften zur Entwicklung des Buddhismus und der Buddhismusforschung in Ungarn.

Im Februar 2012, zum einhundertsten Geburtstag, gedachte sein Orden Arya Maitreya Mandala weltweit Hetényis als eines Pioniers.

Werke
Anmerkung: Ernő Hetényi veröffentlichte auch unter den deutschen und englischen Namensformen Ernst Hetenyi und Ernest Hentenyi.
 Kőrösi Csoma Sándor dokumentáció. Budapest 1982, ISBN 9789630006385
 Alexander Csoma de Körös. The Hungarian Bodhisattva. Budapest 1984
 A Változás Könyve. Háttér 1989, ISBN 9789637403361
 Tibeti Halottaskönyv. Hatter Kiado 1991, ISBN 978-9637455339
 Tibeti tanítók titkos tanításai. Trivium Kiadó 1996, ISBN 9789637570100

Einzelnachweise

Autor
Buddhologe
Person des Mahayana-Buddhismus
Angehöriger des Arya Maitreya Mandala
Ungar
Geboren 1912
Gestorben 1999
Mann

Ernő Hetényi