{{Ficha de taxón
| name = Leptognatha
| image         =
| image_width = 240px
| image_caption =
| regnum        = Animalia
| phylum        = Arthropoda
| subphylum     = Hexapoda
| classis       = Insecta
| ordo          = Coleoptera
| subordo       = Adephaga
| familia       = Carabidae
| subfamilia = Cicindelinae
| tribus = Cicindelini
| subtribus = Cicindelina
| genus         = Leptognatha
| genus_authority = Rivalier, 1963
| subdivision_ranks = Especies
| subdivision = Ver texto
| synonyms      =
Pseudoxygoniola Mandl, 1970
}}Leptognatha es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.
 Especies
Contiene las siguientes especies:

 Leptognatha alticola (Brouerius van Nidek, 1959)
 Leptognatha bishopi Cassola, 1986
 Leptognatha curvidentis Cassola, 1986
 Leptognatha darlingtoni (Brouerius van Nidek, 1953)
 Leptognatha denhoedi (Brouerius van Nidek, 1960)
 Leptognatha fasciata Rivalier, 1972
 Leptognatha flavoantennalis Cassola & Werner, 1998
 Leptognatha fraudulenta Cassola, 1986
 Leptognatha fuscilabris Rivalier, 1972
 Leptognatha gracilipes Rivalier, 1972
 Leptognatha hornabrooki Cassola, 1986
 Leptognatha inexpectata Cassola, 1986
 Leptognatha latreillei (Guerin-Meneville, 1830)
 Leptognatha longidentis Cassola, 1986
 Leptognatha longipenis Cassola & Matalin, 2010
 Leptognatha nigrivestis (Brouerius van Nidek, 1959)
 Leptognatha occidentalis Cassola, 1986
 Leptognatha orientalis Rivalier, 1972
 Leptognatha papua Cassola, 1986
 Leptognatha pseudovelutina Cassola, 1986
 Leptognatha riedeliana Cassola & Werner, 1998
 Leptognatha rivalieri (Brouerius van Nidek, 1960)
 Leptognatha robusta Rivalier, 1972
 Leptognatha rudolfbennigseni (W.Horn, 1912)
 Leptognatha sedlacekorum Cassola, 1986
 Leptognatha septentrionalis Cassola, 1986
 Leptognatha spinilabris Rivalier, 1972
 Leptognatha sumliniana Cassola, 1986
 Leptognatha velutina (Brouerius van Nidek, 1959)
 Leptognatha viridimicans (Brouerius van Nidek, 1959)
 Leptognatha viridithoracica (Brouerius van Nidek, 1959)
 Leptognatha wagneri'' (Mandl, 1970)

Referencias

Enlaces externos
 ION
 Nomenclator Zoologicus

Cicindelina

Leptognatha


Jean-Pierre Vigier (16 January 19204 May 2004) was a French theoretical physicist, known for his work on the foundations of physics, in particular on his stochastic interpretation of quantum physics.

Education
A native of Paris, Vigier earned his PhD in mathematics from University of Geneva in 1946 with a study on Infinite Sequences of Hermitian Operators. In 1948 he was appointed assistant to Louis de Broglie, a position he held until the latter's retirement in 1962. Vigier was professor emeritus in the Department of Gravitational Physics at Pierre et Marie Curie University in Paris. He authored more than 300 scientific papers, and co-authored and edited a number of books and conference proceedings. He was a member of the editorial board of Physics Letters A.

Vigier was a proponent of the stochastic interpretation of quantum mechanics, which was based on the ideas of de Broglie and David Bohm. Politically, Vigier was an active supporter of communism throughout his life.

Vigier was invited to be Einstein's assistant; but at the time because of his political controversy related to Vietnam the United States Department of State would not allow him entry into the United States.

Vigier died in 2004 in Paris.

Family
Vigier's father was a professor of English, such that Vigier became fluent in English and French, his native language.

References

Publications
Books
 Myron W. Evans, Jean-Pierre Vigier: The Enigmatic Photon (series in several volumes), Kluwer Academic, 1996,
 Louis de Broglie, P A M Dirac, Eugene Paul Wigner, A O Barut, Alwyn Van der Merwe, Jean-Pierre Vigier: Quantum, space, and time — the quest continues: studies and essays in honour of Louis de Broglie, Paul Dirac, and Eugene Wigner, Cambridge Monographs on Physics, . Originally published in Foundations of physics, 1982-1983.
 Yann Fitt, Alexandre Faire, Jean Pierre Vigier: The world economic crisis: U.S. imperialism at bay, Zed Press, 1980,
 Jean-Pierre Vigier: France's May revolution: an analysis of the French May revolt, Sydney: International Publications, 1968
 Louis de Broglie; Jean Pierre Vigier: Introduction to the Vigier theory of elementary particles: with a chapter by Jean-Pierre Vigier, Elsevier, 1963
 Pierre Hillion, Jean-Pierre Vigier: Les Ondes associées à une structure interne des particules. Sur les équations d'ondes associées à la structure des bosons. Sur les équations d'ondes associées à la structure des fermions (On wave equations associated with an internal structure of particles), Annales de l'Institut Henri Poincaré, vol. 17, no. 3, 1962
 Jean-Pierre Vigier: Recherches sur l'interprétation causale de la théorie des quanta (Research on the causal interpretation of quantum theory), Thèse d'Etat, Université de Paris, Faculté des sciences, 1954. Published by Gauthier-Villars, 1955.

Conference proceedings in honour of Jean-Pierre Vigier
 G. Hunter, S. Jeffers, J. P. Vigier: Causality and Locality in Modern Physics, Proceedings of a symposium held in honour of Jean-Pierre Vigier at York University, Toronto, Canada, in August 1997, Springer, 1998,
 S. Jeffers, J. P. Vigier, S. Roy: The present status of the quantum theory of light: Proceedings of a symposium in honour of Jean-Pierre Vigier, Proceedings of a symposium held in honour of Jean-Pierre Vigier in Toronto, Canada, in August 1995, Kluwer Academic, 1996,

Articles (selection)

Further reading
 Peter Holland: Jean-Pierre Vigier at seventy-five: La lutte continue, Foundations of Physics, invited papers dedicated to Jean-Pierre Vigier, vol. 25, no. 1, pp. 1–4,
 Jean-Pierre Vigier, selected and edited by Stanley Jeffers, Bo Lehnert, Nils Abramson, Lev Chebotarev: Jean-Pierre Vigier and the Stochastic Interpretation of Quantum Mechanics, Apeiron, 2000,

References
Articles on NASA ADS Abstracts Abstracts | Full text

French physicists
Probability theorists
1920 births
2004 deaths
French Communist Party members
Communist members of the French Resistance

Jean-Pierre Vigier


Søndre Ringvej  er en tosporet ringvej der går igennem Sæby.

Vejen er med til at lede trafikken som skal ud til Frederikshavnmotorvejen E45 der går mod Aalborg og Frederikshavn samt sekundærrute 180 der går mod Frederikshavn og Syvsten bliver ledt syd om Sæby Centrum, så byen ikke bliver belastet af for meget gennemkørende trafik.

Vejen forbinder Ålborgvej i vest med Havnen i øst, og har forbindelse til Toldbodvej, Solsbækvej og Strandgade.

Kilder

Sæby
Ringveje i Danmark

Søndre Ringvej (Sæby)


التطعيم  هو عملية نقل جزء من نبات إلى نبات آخر، فينمو الأول على الثاني ويسمى الأول الطُّعم أو الزَّرْعَة أو عسلوج التطعيم والثاني الأصل، وموضع إقحام العُسلوج المَطْعَم. نلجأ للتطعيم لإكثار أنواع وأصناف ذات مواصفات جيدة وعالية الإنتاجية، وخالية من الأمراض، والتي لا يمكن إكثارها بالعُقل أو الترقيد أو غيرهما من طرق الإكثار الخضري.

التطعيم كلمة جامعة يقصد بها إجراء تغيير صفات أو سلوكيات معينة في كائن ما لأسباب مختلفة والكلمة تدل على عدة معاني منها تَطعيم نباتي وتَطعيم حيوانيِ .

يحتاج النبات إلى غذاء وماء ومعادن كباقي الكائنات وقد قسم هذا العمل إلى نوعين من الوسائل المعيشية
الطريق الأول: هو عملية نقل الماء والمعادن من الوسط الذي تعيش فيه أجزاء النبات اللاهوائية إلى باقي خلاياه وأنسجته الهوائية وغير الهوائية بعملية يطلق عليها اسم توزع النسغ الناقص ويستعمل لذلك أوعيته الخشبية حيث ينتقل النسغ الناقص من التربة إلى الجذر حتى يصل إلى أوعية الخشب انتقالا أفقيا، ومن الجذر إلى الساق وإلى الأوراق انتقالا عموديا عبر الأوعية الخشبية التي هي عبارة عن أوعية مشكلة من خلايا ميتة تتواجد بشكل مجاميع مثلثية بعضها في قاعدة المثلث تتضيق وتتجه للداخل.
اللحاء: وهو مجاميع متبادلة مع الخشب، وخلايا اللحاء حية تشكل أنابيب وخلايا مرافقة وعدد مجاميع لحاء الخشب مختلفة العدد بين نبات وآخر ففي جذور أحاديات الفلقة يبلغ بين 10 إلى 20.

الطريق الثاني: هو عملية نقل ما يسمى النسغ الكامل أو الغذاء الجاهز حيث تقوم الأوراق بعملية التركيب الضوئي وتكون

السكريات البسيطة ويتم نقلها عبر:
القشرة التي تتألف من عدة أنسجة مختلفة مرتبة من الخارج إلى الداخل كالآتي:
1 - البشرة: صنف من خلايا مفلطحة ورقيقة الجدران متراصة
2 - طبقة الفلين: خلايا صغيرة تشكل طبقة من عدة صفوف من خلايا ذات جدران سميكة.
3 - الكولنشيم: طبقة صغيرة من خلايا ثخينة الجدران.
4 - البرانشيم القشري: طبقة واسعة من خلايا مضلعة كبيرة عموما بينها فراغات
5 - القشرة الداخلية: هي آخر صف من القشرة مؤلفة من خلايا ثخينة وبعض الخلايا من القشرة الداخلية رفيعة وتسمى خلايا المرور.

أنواع التطعيم

التطعيم بالقلم

وفيه يقطع الأصل بشكل أفقي من سطح الأرض ويعمل فيه شق عمودي يلائم شكل طرف الطعم (القلم) ويلحم بطلاء خاص لحمايته من العوامل البيئية، ويلف برباط محكم، ويتم ذلك من نصف شهر-1-إلى منتصف شهر3 حيث تنمو البراعم.

التطعيم بالبرعم

ويتم بوضع كامن تام النمو في شق تحت قشرة الأصل يكون على شكل حرف T ويلف برباط محكم. وبمرور الوقت تلتحم أنسجة البرعم والأصل ويبدأ بالنمو ثم تقص فروع البرعم كي يحول الغذاء إلى البرعم وينمو بسرعة زائدة ويتم ذلك في الربيع

آلية العمل:

يمتص الجذر من التربة الماء والأملاح فيما يسمى النسغ الناقص.
ينتقل هذا النسغ الناقص من الجذر إلى الساق فالأوراق بوساطة الأنابيب الخشبية.
وفي الأوراق يتكون النسغ الكامل نتيجة عملية التركيب الضوئي ويتوزع هذا النسغ الكامل في أنحاء النبات بوساطة الانابيب الغربالية

.
فجهاز النقل عند النباتات الوعائية مكون من انابيب خشبية تنقل النسغ الناقص وأنابيب غربالية تنقل النسغ الكامل.

الأنابيب الخشبية هي أنابيب دقيقة تجتمع بشكل حزم من خلايا ميتة متخشبة لا حواجز عرضية بينها بشكل أنبوب دقيق يمتد من الجذر

إلى الساق والأوراق فينتقل النسغ الناقص في هذه الأنابيب إلى الساق والأوراق بقوتين هما قوة الدفع الجذري وتماسك جزيئات

الماء بعد أن يصل النسغ الناقص للأوراق، يخسر القسم الأكبر من مائة بالنتح وتنحل فيه السكريات الناتجة عن التركيب الضوئي

و المواد العضوية الأخرى التي تركبها الخلايا من السكريات والأملاح المعدنية، ويصبح محلولاً شديد التركيز يسمى النسغ

الكامل، يغذي هذا النسغ جميع أعضاء النبات الحية، وينتقل إليها بالأنابيب الغربالية في كل الاتجاهات وهي خلايا حية ذات

جدران سيللوزية متطاولة تراكبت فوق بعضها بعضاً والجدار الفاصل بين الخلايا مثقباً ومنها جاء الاسم الأنابيب الغربالية، و

ندعو الجدار الفاصل بين الخلايا المتجاورة بالصفيحة الغربالية، وهي أنابيب شعرية أدق من الأنابيب الخشبية، وتتوضع

بشكل حزم في الساق والجذر بعد أن عرفنا كيف يعيش هذا الكائن ومن أين تأتيه الإمدادات صار بإمكاننا نصب شرك له وإجباره على

ابتلاع الطعم حيث سنعترض طريق النسغ فنقطعه عن الأصل ونضيف في طريقه أصل جديد يتطابق مع جنس النبات وهذا أهم شرط من

الشروط التي يضعها النبات ونجري بعض العمليات التي تضمن وصول هذا النسغ إلى الضيف الجديد وقبول المضيف للنسغ الذي

سيجري من الضيف
الأدوات والمواد اللازمة للتطعيم بشكل عام
سكين حادة ويمكن ان تكون مشرطا طبيا وهو الأفضل نظرا لمرونته وحدته
سكين التطعيم القاسية وهي عبارة عن اداة بنصل قوية وتتحمل الدق وتسمى (قراضة)
عددا من المسامير الصغيرة التي يستعملها الإسكافي
مقص التقليم
أقلام التطعيم من امهات قويات خاليات من الأمراض ويفضل أخذ القلم من منطقة الوسط في الشجرة الأم شرط ان يكون قويا وبعمر

سنة وفيه براعم قوية نشطة واضحة. مواد الربط مما يصلح لذلك وأفضلها الرافيا ويمكن استعمال التوال البلاستيكي (أشرطة

التطعيم واشرطه لاصقه من التي تستعمل للعزل الكهربائي
زفت (قار أو المادة المتوفرة)والواقع أن أفضلها شتاء الزفت الذي تحتاج لتخسينه كي تعمل عليه
مطرقه حديدية وزن 300 غرام + مطرقة بلاستيكية وزن 50 إلى 100 غ إن توفرت ويمكن الاستعاضة عنها بجذع خشبي بوزن

لا يزيد عن الـ 200 غ
إزميل فتح الفلقتين ويفضل صنعه من خشب السنديان أو الزان أو نوع يتوفر يماثلهما متانة وصلابة ويستحسن صنع عدة أنواع من

الأزاميل بمقاسات مختلفة لتناسب الجذوع المختلفة
منشار شجري حاد صغير من النوع شديد تخالف الأسنان حتى لا ينشر حرارة أثناء الاستعمال
المزفتة أو الأداة التي ستسخن فيها الزفت (المادة التي ستغطي بها الطعم)

طرق التطعيم

هناك عدة طرق من التطعيم للنباتا وأنجحها وأسلمها ما سنجريه الآن هو عملية التطعيم القشري القلفي بواسطة القلم وهي عملية

مهمة وأعتبرها أهم أنواع التطعيم حيث أنه بالإمكان إجراؤها في كافة أيام وفصول السنة دون إسثناء مع إتخاذ إجراءات معينة تناسب

كل فصل ويمكن استعمالها مع كافة أصناف النبات شرط ان تكون ثخانة الساق أو الجذع الذي سنجري عليه التطعيم مناسبا (القطر

يجب أن يكون فوق الـ 10 سم ليتوفر له قشرة ثخينة مناسبة) وهذه الطريقة لا تحتاج إلى شق الجذع كتطعيم القلم العادي الذي

يجرى حصرا في فترة سبات النبات وقبل البدء بنشاطه وفي المنطقة الساحلية السورية تكون في شباط / فبراير.
قبل البدء تأكد من سلامة الجذع والقشرة وخلو قلم التطعيم من الضرر والفيروسات والبكتيريا.
تأكد من عدم وجود البكتيريا Fireblight أولا ويجب التدقيق عن أعراضها symptomless في قلم الطعم أو

براعمه أو قشرته وخشبه أو على الشجرة الأم
وعند خلو الطعم والمطعم عليه على بركة الله نبدأ

مراحل التطعيم بالقلم القشري

أولا نقطع الشجرة الأم ونختار منطقة القطع بحيث تكون قشرتها ملساء خالية من التقرحات وقوية وخالية من العقد والالتفافات ما

أمكن ومن أحد الجوانب (يفضل ان يكون مخالفا لشمس الظهيرة) ونصنع شقا في القشرة الخارجية بشكل لو استطعنا عدم

التعرض للحاء الداخلي الشفاف يكون أفضل مباشرة باستخدام السكين المدببه نقطع القشرة الخارجية حتى الخشب بطول 5 إلى 6

سم كالظاهر في الصورة.
أول خطوة

ثم نختار قلم التطعيم المناسب للجذع ونشطفه بشكل مائل (إن استطعنا بضربة مشرط واحدة دون رفع المشرط حتى يأخذ شكلا

مستويا أملسا ما أمكن) وبطول يناسب الشق الذي أحدثناه في الجذع وهذه العملية هي أهم عملية في نجاح الطعم وهي أصعب

خطوة فإن تمت بشكل صحيح فالطعم سيسلم ويجب أن تكون السكين حادة جدا وتصنع المقطع بمسك القلم بقوة باليد اليسرى والسكين

باليمنى (للعاديين أما إن كان الشخص أعسرا فاليعكس المسك) ثم نحدد الطول المناسب ونبدأ من الأبعد إلى الأقرب بإتجاه الصدر

وبسحبة واحدة نحدث القطع وإلا نعيد الكرة مع قلم حتى ينتج لدينا مايظهر في الصورة

يراعى أثناء تهيئة قلم التطعيم ان نجعل البرعم الأساسي إلى الجهة الخارجية
ندخل قلم التطعيم في الشق الذي أحدثناه بين القشرة والخشب وندخله من الأعلى إلى الأسفل بشكل لطيف وملامس للخشب واللحاء

الداخلي وهذه الخطوة هي الخطوة الهامة الثانية فكلما كان التلامس بين قشرة القلم وخشب الأم المطعمة قويا كلما كان الطعم أنجح

وأقوى والمهم في العملية هو ملامسة قشرة القلم للحاء والخشب الداخلي وليس خشب القلم وحده وأي جزء من الخشب كاف لنقل

النسغ الناقص لكن القشرة هي التي ستتولى نقل النسغ الكامل ومنها ستنتج طبقة الكامبيوم التي شتشكل ملاط اللحام بين القلم وأمه

الجديدة وفشل الالتحام يعني فشل الطعم بشكل أكيد وكل ما عدا ذلك فهي إجراءات حماية لا أكثر ولا أقل وهذه الطبقة أي بين القشرة

الخارجية والخشب هي القسم النشط والفعال ويجب تمام الالتحام وتتناسب قوة الطعم ونموه طردا مع هذا الالتحام

يجب تنظيف مكان النشر بالسكين الحادة بشكل جيد وبما يشبه الحلاقة بالموس حيث نصيب هدفين الأول نمنع نشارة الخشب الناتجة

عن نشر الجذع من الدخول داخل الشق المحدث وإعاقة الالتحام والثاني هو إزالة أي أثر للحرارة التي نتجت عن النشر وإظهار

خلايا الجذع الطرية الجديدة

بعد إدخال القلم في مكانه بشكل سليم ولطيف ندق مسمار ا ضغيرا في القلم بشكل يربطة بقوة إلى الجذع ويمنعه من الاهتزاز أو

الابتعاد عن الأم الجديدة والمسمار هنا ضروري حيث هذا النوع يختلف عن التطعيم بالشق حيث ان الشق تتولى الأم إمساك القلم بقوة

بين فلقتيها المحدثان بالشق أما هنا فالارتباط مع القشرة فقط

بعد ذلك نكرر العمليات مع جهة أخرى إن أردنا وضع أكثر من قلم لضمان النجاح من أحدها ويفضل لمن يتقن العملية بشكل جيد عدم

وضع سوى قلم واحد

ثم نبدأ الربط بالرباط المتوفر ويفضل استعمال خيوط الرافيا أولا ثم البلاستيك ثانيا وإلا فالمتوفر من هنا إلى النهاية إجراءات تكميلية

وقائية وليس لها كثير اهمية ويمكن نجاح العملية بدونها إن لم تحدث حوادث عنيفة وكما قلنا الاهمية الكبرى تولى لشطف القلم والتحام

قشرته مع الخشب الام بحيث تكتمل دورة النسغ الكامل والناقص

بعد التغطية الكاملة للطعم بالشكل الظاهر نبدأ بالطلاء بالزفت أو بالطلاء الخاص بالمطاعيم ومنه عدة اشكال وأفضل تحديد لونها

ليناسب طقس المنطقة فإن كان الطقس حارا ومقبلا على زيادة في الحرارة فيفضل حينها استعمال اللون الأبيض أو الأصفر كالظاهر

هنا وإن كان الطقس باردا أو مقبلا على انخفاض في درجالت الحرارة فيفضل استعمال اللون الأسود لميزته في امتصاص الحرارة

وتخزينها بينما الألوان الكاشفة تعكسها وتشتتها

يفضل عدم ترك أي جرح ظاهر لمنع التجفاف ودخول البكتريا أو الفطريات إلى القلم أو الطعم ويجب الانتباه إلى النموات من الأم فهي

ستدافع عن نفسها وتطلق نموات منها قبل تربية القلم الدخيل وعندما تجد أن لا بد لها من إمداده ودعمه لحاجتها إلى القسم الخضري

فستفعل

يمكن تدعيمه أو حمايته بكيس من البلاستيك الشفاف أيضا

يفضل تدعيمه بمسند إن كان يقع في منطقة رياح شديدة وذلك قبل التطريد أو بعده
يمكن تربيطه لإجباره على أخذ الشكل المناسب ولحمياته من العواصف ريثما يتم التحامه الكامل مع الأم الجديدة

شكل الطعم في السنة الأولى بعد التطعيم لاحظ خيوط الدعم والتثبيت والتوجيه

شكل الطعم في السنة الثانية وقد بدأ إنتاجه

هذا النوع من الطعم سريع وقوي ويحتمل ان تحتاج الأم للدعم بالمعادن كالزنك أو البورون أو ونادرا ماقد يقل الحديد إلا في حال

كانت الأم بالأصل فقيرة به يجب ملاحظة ذلك والتعويض فقد لا تستطيع الأم مجاراة نمو الطعم بنفس سرعته
وهذا النوع من التطعيم يمكن إجراؤه في فصل نشاط النبات وفي الصيف ولكن حين يجرى في فصل الصيف أو أواسط الربيع يجب

تغطية الطعم بالكامل بغطائين الأول عبارة عن كيس بلاستيكي شفاف بحيث يكون منتفخا بالهواء ثم يحكم إغلاقه على الجذع بواسطة

البلاستيك اللاصق ليحتفظ بالرطوبة داخله وان كان وقت تنفيذ التطعيم جافا جدا والرطوبة قليلة أو معدومة في الجو فيمكن النفخ في

الكيس البلاستيكي بهدوء عدة مرات أو يمكن تبليله بكمية قليلة من الماء (نقطة أو إثنتان) ثم يوضع فوقه غلاف آخر هو عبارة عن

كيس ورقي ليظلل كيس البلاستيك الأول وبعد 15 يوما يفتح الكيس الورقي من أعلاه للسماح لجزء من أشعة الشمس بالدخول ويزال

كيس البلاستيك ونحافظ على الورقي حتى تنمو البراعم وتخرج من الفتحة العلوية ولا يهم أوضع الزفت ام لم يوضع والصورة في

الأسفل لطعم بهذه الطريقة تم تطعيمه في آب /أغسطس العام الماضي 2007 وهذا شكله مع بداية ربيع 2008 وكما يظهر لم

يستخدم فيه سوى قلم واحد وبدون زفت أو أي شيء آخر سوى الرباط والقلم والكيسين الورقي والبلاستيكي وحين إجراء التطعيم في

الصيف حتما سنستعمل أقلام ببراعم نامية وليست نائمة ويفضل حينها تخفيف الأوراق من البراعم ونبقي على الصغيرة أو التي لم

تظهر بعد لتقليل النتح والإدماع من النبات ريثما يلتحم مع الأم وهذا النوع بالتجربة ثبت أنه أقوى من كل أنواع التطعيم وأسرعها وكما

يظهر فهذا الطعم لم يكن أمامه سوى جزؤ من آب /أغسطس والتشرينين وطبعا أشهر الشتاء لا يتم فيها النمو بل هي أشهر سكون

وسبات

ومن المهم في أول موسم للتقليم التخلص من الأقلام الزائدة الغير مناسبة لتشكيل الشجرة الناتجة ولإتاحة الفرصة لقلم واحد للنمو

بشكل يلغي الفراغ ويندمج بعد حين مع الأصل وكأنه جزؤ منه أما في حال إحتفظنا بالقلمين فسيحدث تنافس وتدافع بينهما يعيق الشكل

العام كما يعوق الالتحام وقد يفسد القلمان بعد حين وبشكل أكيد فإن احدهما سيدفع الآخر فيخرجه ويفسد الطعم الذي صار شجرة وهذه

الحالة تحدث كثيرا مع المطاعيم من النوع القلم بطريقة الشق إلى فلقتين

القطع للقلم هنا غير جيد ويجب أن يكون أكثر قربا إلى الجذع بشكل يسمح بالالتحام كالصورة في اليسار

طعم لم يزل منه أحد القلمين لاحظ التدافع الذي مايزال في بداياته وطعم كهذا لن يصمد سوى سنوات قليلة وأول عاصفة أو ريح قوية

في فترة إنتاجه ستسلخ أحد القلمين إن لم تزل الإثنين معا
الأسباب الموجبة للتطعيم
قد يكون الطعم صعب إكثاره ولا يتوفر له أصل فنطر لإجراء التطعيم ومثال ذلك الفستق الحلبي فيطعم على البطم وكذلك أصناف

الكرز تطعم على المحلب وأنواع البرتقال أبو صرة هي ناتج هجين لا أصل له فتطعم على أنواع الحمضيات وخصوصا الزفير وهو

أقوى أصل يتوفر لدينا ولا يعتبر الأصل الروسي المثلث الأوراق أصلا جيدا إلا في حالة رغبتنا في إجبار النبات لتحمل الصقيع

فالاصل الروسي رغم كفاءته في مقاومة الصقيع وفايروس المالاسيكو الذي يهاجم الليمون الحامض لكنه أصل مقزم ولا يمكنه مجارات

حمضياتنا المحلية في الحجم النهائي أو سرعة النمو لكننا نستعمله مكرهين لعدم توفر أصل أفضل منه لمقاومة الصقيع

قد نجري التطعيم لغاية جمالية بحته بحيث نشكل شجرة تحمل عدة أشكال وألوان كأن يكون الأصل شجرة لوز ويمكن تطعيم كل أنواع

اللوزيات عليها كالمشمش وكافة أنواع الخوخ التي تبلغ المئات والدراق والبرقوق وتخيل الناتج إن كان حين الإزهار أو الإثمار (

حين تطعيم أنواع الخوخ الأسود على اللوز يجب ترك غصن من الشجرة الأم الأصل وعدم قطع كل الأصل وهذا يجعلها تعيش مئات

السنين أما لو قطعنا الأصل كله واكتفينا بالخوخ الأسود فالشجرة ستموت خلال بضع سنوات لا تصل الـ 15 وهذه العملية لا تحدث

إن كانت المطاعيم الخوخ من اللون الأصفر أو الذهبي أو من المشمش)
خطوات التطعيم

والواقع أني ارى وأقرأ لبسا في المسميات والخلط بين الدراق والخوخ والبرقوق في غالبية الكتب والمواقع غير السورية ولإزالة ذلك سأورد صورة يمكن القياس عليها عندما نقول خوخ أو دراق مثلا في الكتب والمراجع السورية

الخوخ هو أكثر الأنواع ولا يمر عام تقريبا حتى يظهر لدينا صنف جديد حتى صارت أنواعه بالمئات فقابلية الخوخ عجيبة للتهجين ويحسد عليها

هذه شجرة لوز مطعم عليها عدة أنواع من اللوزيات لا حظ الناحية الجمالية
ومعها زهر الجميل زهرة Fuchsia مطعمة على أصل hybrid هجين

ويجرى التطعيم للحصول قدرة تحمل أكثر فقد يكون صنف ما غير قادر على تحمل ظروف معيشية في منطقة معينة فيطعم على أصل مقاوم للظروف الجوية أو الآفات ومثاله الليمون الحامض حيث قدرته على تحمل الظروف الجوية ضعيفة فاستحضر له صنف روسي يتحمل الصقيع وبدأ التطعيم عليه فصار الليمون الحامض يتسلق الجبال وتجده حتى ارتفاعات الـ 500 م وأكثر كما يجري تطعيم لتحمل ظروف التربة فمثلا الإجاص لا يستطيع تحمل التربة الرطبة بشكل كبير ويمكن تطعيمه على السفرجل الذي يمكنه تحمل نسبة عالية من الرطوبة لكن مع هذا الطعم يجب الانتباه إلى ان الاصل لا يستطيع مجاراة الطعم في الثخانة
ويجري التطعيم لإسْراع إنتاج الهجائنِ في برامجِ تربية الأشجار المثمرةِ فالشتول الهجينة قَدْ تَستغرقُ عشَر سَنَواتَ أو أكثرَ للإزْهار والإثمار على جذورِهم الخاصةِ. وبالتطعيم يمكن اختصار العشر سنوات إلى عام وفي الثاني نحصل على الثمار وغالبا يمكن أن تثمر في نفس العام بأنواع معينة ومعاملة خاصة.
ومن أهداف التطعيم الأساسية هو تشجيع التلقيح الخلطي بين أنواع الصنف الواحد حيث يطعم بين أناث الفستق مجموعة من أشجار الذكور
وبين أنواع الكرز يطعم أنواع مختلفة من الكرز الوشنا حيث تحسن الإنتاج والطعم ومع أنواع التفاح يطعم أنواع من التفاح البري لزيادة غبار الطلع وزيادة نسبة العقد
ومن الأسباب الموجبة للتطعيم هي الإصلاح والتطبيب للنبات المصاب فأحيانا يصاب النبات بأنواع من الفطريات أو القروح القشرية تزيل منه القشرة وتهدد وجوده مما يوجب إسعافه بنوع من التطعيم خاص لهذه الحالة وسنأتي على ذكره في حينه
و يوجد أسباب كثيرة لإجراء التطعيم يطول عدها منها التقزيم أو التضخيم وليس التطعيم منحصرا مع الأشجار فقط فيمكن استعماله مع الخضار والأزهار
فالبندورة يمكن تطعيمها على البطاطا فنأكل من الأعلى بندورة ومن تحت التراب البطاطا.

من أسباب فشل الطعم التالي

عدم توافق القلم مع الاصل كأن يكونا من جنسين مختلفتين
عدم انطباق الكامبيوم cambiums بشكل جيد
من أسباب الفشل الطريفة، أحيانا يخطئ الذي يجري التطعيم فيجعل القلم رأسا على عقب
عدم الاختيار السليم لوقت إجراء التطعيم
فساد الجذع المطعم أو وجود أمراض وآفات عليه
بالنسبة لطعوم البيات يجب اختيار عيون نائمة وإلا فسيفسد البرعم
بالنسبة لأشجار الكرمة إذا تأخر التطعيم إلى ما قبل جريان النسغ بقليل فلا يمكن إجراء التطعيم وكذلك عدم ربط أشجار الكرمة بسلك قوي يؤدي إلى فساد الطعم

طعم كرمة فشل بسبب عدم ربطة بسلك يمنع ابتعاد الشقين عن بعضهما وقد استعمل هنا شريحة من المطاط ولم تكن صالحة كما هو واضح وأسلم مايستعمل في مثل هذا النوع هو السلك الفولاذي مع مراعاة ترك أطرافه ظاهرة ليمكن حله قبل أن يغرق ضمن الجذع ويحافظ على وجوده طيلة العامين التاليين أو حتى يتم لحام الفلقتين بشكل تام ويمكن إستمعال الرافيا لكن بشكل مضاعف
ويمكن ان يتم الفشل حتى بعد النمو وذلك بترك القلمين يتجاورين ويتلاصقان

ومن أسباب الفساد للطعم وفشله ان تهاجم الطيور والحشرات البراعم أول إنباتها

التطعيم اللساني (الإنكليزي)

ويجري هذا النوع من التطعيم في آخر فصل الشتاء بين شهري كانون ثاني / جنيوري وشباط / فبراير وتتم على الطاولة في مشاتل الغراس بكميات كبيرة وتنحصر في أنواع محددة من متساقطات الأوراق كالتفاح والخوخ والإجاص ويراعى في هذه الطريقة موافقة قطر القلم مع الأصل ما أمكن ويجب الانتباه إلى مطابقة جهة من القلم على الأقل بشكل تام مع الأصل ثم تلف بشريط لاصق ويطلى بالزفت أو الماستيك وتغرس في خطوط ضمن المشتل أو مستوعبات أو أكياس بلاستيكية وتقدم لها الخدمات في المشتل حتى تصبح جاهزة للغراس وغالبا يتم ذلك في العام التالي للتطعيم حيث توزع على المزارع بطريقة الملش أو ضمن عبوات ومن ميزاتها سهولة تقديم الخدمات لمجموعة كبيرة من الغراس في مكان واحد

وهناك طريقة تتطلب آلة خاصة تشبه الزردية المستعملة في التمديدات الكهربائية تحدث مقطعا خاصا متناظرا في كل من الأصل والقلم ثم يجمعا بالربط العادي المستعمل مع بقية أنواع التطعيم الأخرى ولا تتطلب سوى مهارة في استعمال الآلة

هذه الطريقة تستعمل في المشاتل المتخصصة ومع أنواع لا يتجاوز قطر المطاعيم فيها السنتمترا واحدا وغالبا مع الزهور والورود

تطعيم الخلفات

بعض البستانيين يجرون تطعيما لفسيلة صغيرة موجودة أصلا في مكانها وغالبا هي خلفة لشجرة أم موجودة في البستان وغابا هي طعم على اصل مختلف وطبيعي ان خلفته ستكون من الأصل ويجري هذا النوع من التطعيم في آواخر فصل الشتاء بين شهري كانون ثاني / جنيوري وشباط / فبراير ثم يتم نقلها بعد نجاح الطعم في العام التالي إلى موقعها الدائم ويتم النقل في أواخر فصل الخريف أثناء استعداد النبات للبيات الشتوي كما يمكن نقلها إلى الموقع الدائم في آواخر فصل الشتاء وأثناء استعداد النبات للخروج من البيات الشتوي ودخول فترة النشاط الربيعي للنبات وهو التوقيت الأسلم وخاصة للمناطق التي يحدث فيها أنواعا من الصقيع أو التجمد

ويراعى في هذه الطريقة موافقة قطر القلم مع الأصل ما أمكن والانتباه إلى مطابقة جهة من القلم على أقله بشكل تام مع الأصل ثم تلف بشريط لاصق ويطلى بالزفت أو الماستيك كباقي المطاعيم مع تقديم الخدمات الضرورية وهي طريق إن سلم الطعم أسرع من غرسه في المشتل ثم نقله

كما يجب تغطية الحفرة دائما بنبات اخضر للمحافظة على الرطوبة حتى يتم النمو

خطوات عملية التطعيم الإنكليزية

أولا تجهيز القلم والأصل بنفس طريقة تجهيز القلم القلفي ثم يشق بالموس من منطقتين متناظرتين شقا بطول نصف الشطفة للقلم

ثم نضغط بين الإبهام والسبابة على الطعم بعد تركيبه حتى تذهب الفراغات تماما وتنطبق قشرتا الطعم والقلم بشكل تام ما أمكن

نحاول أن نجعل الانطباق من جهة واحدة على الأقل إذ لا يمكن الحصول على قلم يطابق الأصل بشكل تام

ونتابع اللف بقوة بالتوال أو خيط الرافيا وهنا يتفوق التوال البلاستيكي على الرافيا

هذا النوع من التطعيم جيد ويلبي حاجات المشاتل ولا يتطلب دقة شديدة حيث ان النجاح ينحصر في الضغط على القلمين للالتصاق والقطع يجب أن يكون مستويا أما بالنسبة لباقي الأشياء فهي وقاية لا أكثر يظهر في الصورة طعما وقد نجح ونما خلال شهرا من تطعيمه وبدون زفت أو ماستيك
ويمكن تعديل هذه الطريقة قليلا في حال كان الأصل أكبر قطرا بكثير من القلم ومطرون لإجراء التطعيم وتتم بهذا الشكل

فيصبح طعما يجمع النوع الشقي والنوع الإنكليزي
وهذه طريقة لتطعيم الأزهار أو الورود والخضروات

يمكن تنفيذ هذا النوع مع الخضروات أو الزهور ولا يحتاج إلى زفت أو ماستيك بل مجرد شد بشكل لا يفسد الاصل ويضمن الالتصاق أو بهذه الطريقة التي تتطلب دقة أكثر

تطعيم الأنواع الغير قابلة للإكثار

وهذه طريقة التطعيم لأصناف لا يتوفر لها أصل يمكن إكثاره بالتجذير كالكاملية مع الريددندرين أو أنواع من الصنوبريات حيث يزرع الأصل المراد التطعيم عليه ثم يعرض لمدة شهرين لدرجات حرارة منخفضة ينقل بعدها إلى جو الدفيئة مباشرة ويترك عدة أيام بحيث يكون الجذر بدأ نشاطه بعد فترة التبريد ثم يطعم عليه بالطريقة الموضحة

ويراعى عدم ري النبات بعد إدخاله الدفيئة (الصوبا)حتى إجراء التطعيم وبهذه الطريقة يجري تطعيم الكاردينيا على الأصل البلدي البري حيث صعوبة تجذير الكاردينيا وضعف جذرها لو حدث التجذير لذا نلجأ لى زراعة الكاردينيا البرية من جوزاتها وتربيتها في المشتل حتى تصير جاهزة للتطعيم عليها وهذه العملية هي التي أوجدت الكاردينيا ولولاها لما تمتعنا بذاك العبق الرائع لأريجها حيث ان الكاردينيا هجين وغير قابلة للإكثار كالبرتقال أبو صرة لافي البذور حيث انها غير مثمرة ولا بالجذور حيث انها اصل ضعيف بناء الجذور. ولمن يرغب في وجود شجيرة كاردينيا برية لديه أن يحضر نبتة من المشتل ويقص المجموع الخضري من حدود الطعم وتركها تنمو من الجزء البري وهي نبتة قليلة الإزهار وبطيئة النمو لكنها تعوض ذلك ببقاء أزهارها فترة أطول عكس الهجينة التي لا تدوم سوى يوم واحد على الأغلب ومن الشجيرة البرية يمكن الحصول على مايشبه حبات الجوز تزرع فينبت منه الكاردينيا ثانية
التطعيم بواسطة القلم والشق

طعم بالشق ناجح

لا يزال في هذه المرحلة أحد القلمين فالأصل بحاجة إلى مجموع خضري ومن ناحية أخرى فلم نضمن بعد السلامة وفقد يتعرض أحد القلمين للكسر
وهناك نوع من التطعيم العلاجي يستعمل مع الأشجار المثمرة حين تعرضها لتلف نسيج القشرة بسبب أمراض كالقرحة. Perennial canker

مما ينتج قطع الطريق أمام النسغ الكامل وحتما سيؤدي إلى موت النبات ولإنقاذه نجري هذا النوع من التطعيم الذي يسمى قنطري أو جسري

حيث ننظف المكان أولا وبشكل تام يعالج حتى يذهب المرض إن كان ناتجا عن مرض وعادة تستعمل عجينة بوردو المكونة من أوكسي كلورور النحاس (جنزارة) والكلس ثم نصل بأقلام من نفس الشجرة أو واحدة من جنسها ونوعها لتسهيل القبول بسرعة إن كانت هي ضعيفة ويشكل كالواضح في الصورة والمسامير هنا مهمة أيضا حيث يعتمد الالتصاق عليها ولايوضع الزفت أو الماستيك هنا أيضا ويمكن تغليف المنطقة بشكل غير ملاصق لها أو تظليلها وهو الأفضل وهذه العملية لا تحتاج وقتا بل يبدأ جريان النسغ من أول يوم يوضع فيه الجسر كما يجب عدم السماح لبراعم القلم بالنمو وفي أقل من سنتين تعود الشجرة كما كانت سليمة معافاة ويمكن إجراؤها بإحدى الطريقتين فنختار الأنسب حيث سيتحكم بنا مستوى الضرر الواقع

وهذه طريقة تستعمل مع الجذوع الضخمة المتضررة

حيث يغرس بجانب الشجرة الأم عدة غرسات من جنسها ونوعها ويفضل أن تكون من الأنواع المزروعة ضمن مستوعبات حتى تباشر فورا عملها

ومن أنواع التطعيم الهامة جدا هو التطعيم القشري بالعين النائمة وتتم في غالب أوقات السنة ويتحكم في وقت إجرائها عوامل متعلقة بالأصل والقلم الذي سيؤخذ منه العين وتتم بشكل عام في موعدين ثابتين على الأقل
الموعد الأول ابتداء من نيسان /أبريل في الجبال وآذار / مارس في المناطق الساحلية الدافئة وفي الأغوار يمكن أن تتم قبل ذلك بقليل وتنتهي مع نهاية الربيع وآوائل الصيف مع أنه يمكن إجراؤها بعد ذلك في المناطق المروية لكن يفضل التوقف مع بداية تموز /يوليو وذلك لأن الطعم بعد تموز لن يكون امامه متسع للنمو
الموعد الثاني ويسمى بياتي (من البيات أي السبات) ويجرى غالبا في الخريف حيث تتم إجراءات التطعيم كاملة ولا تنمو فيه البراعم بل تبقى إلى الربيع التالي حيث تبدأ مع بداية آذار /مارس

مراجع

تقنيات البستنة
تكاثر النبات
تكاثر لاجنسي
علم الإنتاج النباتي

تطعيم (نبات)


තොරතුරු විද්‍යාව හා තාක්ෂණික විශ්ව විද්‍යාලය, මැසිඩෝනියා ජනරජයේ ඔරීඩ් නගරයෙහි පිහිටා ඇති රජයේ විශ්ව විද්‍යාලයකි.

2008 වර්ෂයේ දී මැසිඩෝනියා ජනරජයේ පාර්ලිමේන්තුව විසින් මෙම විශ්ව විද්‍යාලය ප්‍රතිස්ථාපිත කරන ලදි . විශ්ව විද්‍යාල සිසුහු 2010 වර්ෂයේදී  මැසිඩෝනියාවේ ප්‍රථම සුපිරි පරිගණකය නිෂ්පාදනය කළෝය .

හතලිහකට නොවැඩි රටවල් නියෝජනය කරමින් විවිධ ජාතීන්ගෙන් යුතු සිසුන් මෙම විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉගැනුම ලැබීම ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ ප්‍රතිපලයකි. දේශීය සහ විදේශීය ශිෂ්‍යයින් 450ක් පමණ ඉගැනුම ලබයි. 2014/2015 සිදු කරන ලද ලෝකයේ විශ්ව විද්‍යාල වර්ගීකරණය මගින් මෙම විශ්ව විද්‍යාලය මැසිඩෝනියාවේ සමස්ථ විශ්ව විද්‍යාල විස්සෙන් හතර වන ස්ථානයට පත් වී තිබේ .

මෙහි ඇතුලත්වන පීඨයන්
 සන්නිවේදන ජාල සහ සුරක්ෂණ පීඨය - Faculty of communication Networks and Security (CNS)
	පරිගණක විද්‍යාව සහ ඉංජිනේරු පීඨය -  Faculty of Computer Science and Technology (CSE)
	තොරතුරු පද්ධති, දෘෂ්ටි කල්පන, බහු මාධ්‍ය සහ පණ ගැන්වීම් - Faculty of Information Systems, Visualization, Multimedia and Animation (ISVM)
	තොරතුරු තාක්ෂණයේ යෙදීම්, යන්ත්‍ර සහ රොබෝ විද්‍යාව - Faculty of applied information Technology, machine Intelligence and Robotics
	තොරතුරු සහ සන්නිවේදන විද්‍යාව - Faculty of Information and Communication Science

තොරතුරු විද්‍යාව සහ තාක්‍ෂණය විශ්ව විද්‍යාලය ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ද්වි පාර්ශික ගිවිසුම් සම්බන්ධයෙන්ද ලොව පුරා විශ්ව විද්‍යාල සමග එකඟතාවයකට එළඹි ඇති අතර එම විශ්ව විද්‍යාල වල නම් පහත ලෙසය.
	Oakland University, Rochester, Michigan, USA
	Istanbul University, Istanbul, Turkey
 Cumhuriyet University, Sivas, Turkey
	Technical University of Cluj-Napoca, Cluj-Napoca, Romania
	Universitatea de Vest din Timişoara, Timişoara, Romania,
	Elizade University, Ondo, Nigeria
	Kütahya Dumlupınar University, Kütahya, Turkey.

References

External links
 Official website of UIST "St. Paul The Apostle" Ohrid

විශ්ව විද්‍යාල


Guanakoen (Lama guanicoe) er et dyr, som tilhører familien kameldyr og lever i Andes i Sydamerika.

Dyret når en mankehøjde mellem 100 og 120 centimeter og vejer omkring 90 kg. I modsætning til den domesticerede variant, lamaen, varierer guanakoernes pelsfarver ikke særlig meget; farven kan være lysbrun til kanelbrun og skyggeagtig til hvid på bugen. Hovedet er gråt, og ørerne er små og lige.

Eksterne links

Sydamerikas fauna
Kameler og lamaer

Guanako


Kevin Brian Bales (né en 1952) est professeur spécialiste de l'esclavage contemporain à l'Université de Nottingham, coauteur du Global Slavery Index. Il a été cofondateur et président de Free the Slaves. Free the Slaves est l'organisation sœur américaine d'Anti-Slavery International, la plus ancienne organisation de défense des droits humains au monde.

Parcours professionnel et académique
Kevin Bales est diplômé du lycée de Ponca City à Ponca City, dans l'Oklahoma, en 1970. Il a obtenu son doctorat à la London School of Economics en 1994 avec une thèse sur les premières innovations en recherche sociale : l'enquête sur la pauvreté de Charles Booth. Il est également titulaire d'un BA en anthropologie de l'Université de l'Oklahoma, d'une maîtrise en sociologie de l'Université du Mississippi et d'une maîtrise en histoire économique de la London School of Economics.

En 1990, il s'est associé à Simon Pell, alors directeur d'Arts for Labor au Royaume-Uni, pour former le cabinet de conseil en recherche et collecte de fonds, Pell & Bales Ltd. L'entreprise collecte des fonds pour des organisations caritatives médicales, des groupes de défense des droits de l'homme, des campagnes environnementales, le développement à l'étranger et le Parti travailliste. En novembre 2011, la collecte de fonds par la société a dépassé la barre du milliard de livres (1 000 000 000 £ ou 1,6 milliard de dollars).

Livres
Le Dr Bales a beaucoup écrit sur l'esclavage moderne. Son livre le plus connu est Disposable People : New Slavery in the Global Economy (1999 ; édition révisée, 2004, nouvelle édition 2012), une analyse des opérations sur cinq thématiques esclavagistes : prostitution en Thaïlande, vente d'eau en Mauritanie, production de charbon de bois au Brésil, agriculture générale en Inde et briqueterie au Pakistan. L'archevêque Desmond Tutu a qualifié le livre . Le livre a été publié en dix langues différentes. Le livre a constitué la base d'un film, Slavery: A Global Investigation, réalisé par TrueVision en 2000, qui a remporté un Peabody Award.

Prix et distinctions
Kevin Bales a reçu en 2011 le prix Grawemeyer de l'Université de Louisville pour l'amélioration de l'ordre mondial.

Il a été nommé Compagnon de l'Ordre de Saint-Michel et Saint-Georges lors des honneurs du Nouvel An 2017 pour services rendus au mouvement antiesclavagiste mondial.

Bibliographie

Livres

 Bales, Kevin (1999). Personnes jetables : nouvel esclavage dans l'économie mondiale (2004 ; 2012)
 Bales, Kevin (2005). Comprendre l'esclavage mondial : un lecteur
 Bales, Kevin (2005). Nouvel esclavage : un manuel de référence
 Bales, Kevin (2007). Mettre fin à l'esclavage : comment nous libérons les esclaves d'aujourd'hui
 Balles, Kevin ; Trodd, Zoé (2008).Plaidoyer pour notre propre cause : histoires personnelles d'esclaves d'aujourd'hui
 Balles, Kevin ; Malbert, Roger ; Sealy, Marc (2008). Documenter les personnes jetables : l'esclavage mondial contemporain
 Balles, Kevin ; Soodalter, Ron (2009). L'esclave d'à côté : traite des êtres humains et esclavage en Amérique aujourd'hui
 Balles, Kevin ; Trodd, Zoé ; Williamson, Alex Kent (2009). L'esclavage moderne : le monde secret de 27 millions de personnes
 Bales, Kevin (2016). Blood and Earth : esclavage moderne, écocide et le secret pour sauver le monde

Critique
En 2007, en réponse à l'interview de Kevin Bales avec Democracy Now! à propos de Free The Slaves, le journaliste d'investigation Christian Parenti a écrit une critique sur Kevin Bales, affirmant qu'il avait fait de fausses déclarations sur l'industrie du chocolat. Plus précisément, Christian Parenti soutient que « Bales fait sa collecte de fonds, montre son livre et se targue du fait qu'il a réussi à réformer l'industrie du chocolat et qu'il a largement mis fin à l'utilisation du travail des enfants en Afrique de l'Ouest. Mais rien de tel n'est arrivé... L'organisation de Bales, FTS, a défendu l'industrie du chocolat lorsque le ministère du Travail a cherché à classer le cacao parmi les produits émanant du travail des esclaves et des enfants. ». Le travail de Bales a également été critiqué par la sociologue Julia O'Connell Davidson.

Références

Liens externes

 Forum des conférenciers : Kevin Bales - Comment mettre fin à l'esclavage (audio), KUOW-FM
 Bales sur la fin de l'esclavage (vidéo)
 Conférence TED : Comment lutter contre l'esclavage moderne (TED2010)

Sociologue américain
Compagnon de l'ordre de Saint-Michel et Saint-Georges
Professeur à l'université de Nottingham
Naissance en février 1952

Kevin Bales


De udstillede er en dansk dokumentarfilm fra 2000 med instruktion af Jesper Jargil efter manuskript af ham selv, Lars von Trier og Niels Vørsel. Filmen er anden del af Jesper Jargils trilogi Troværdighedens rige, der også omfatter De ydmygede (1998) og De lutrede (2002).

Handling
En sommerfugls lette vingeslag kan ifølge kaos-teorien skabe orkaner. I Lars von Triers udlægning styrer myrer i New Mexico 53 skuespilleres liv i København. Den levende udstilling »Psykomobile # 1: Verdensuret« var en af kulturbyårets visionære satsninger. Over 8 uger udvikledes et intenst psykodrama i Kunstforeningens 19 rum. Med  Morten Arnfred som forløsende iscenesætter af verdensurets spilleregler gennemlevede skuespillerne nogle foruroligende måneder. Grænsen mellem det professionelle og det private - mellem fiktion og virkelighed - udviskedes. Således opstod et parallelunivers af menneskelige lidelser og glæder i improviseret, ofte melodramatisk leg og kamp - styret af myrerne på den anden side af jorden. I filmen følger Jesper Jargil på nærmeste hold tilblivelsen af »Verdensuret«.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2000

De udstillede


An Fimbristylis composita in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Latz. An Fimbristylis composita in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Northern Territory. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis composita


José María Navalón Boya (Les, 13 de abril de 2004), mais conhecido como Mari Boya, é um automobilista espanhol que atualmente compete no Campeonato de Fórmula 3 da FIA pela equipe MP Motorsport. Ele competiu anteriormente no Campeonato de Fórmula Regional Europeia entre 2021 e 2022 e, foi vice-campeão do Campeonato Espanhol de Fórmula 4 em 2020.

Carreira

Cartismo
Boya começou a competir em corridas de kart em 2015, quando conquistou o Campeonato Espanhol de Cartismo e, repetiu o mesmo feito novamente em 2016. Voltou a vencer o campeonato em 2018, desta vez na categoria Júnior, e saiu vitorioso na IAME Winter Cup que foi disputado no mesmo ano. O espanhol ficou nos karts até o início de 2020.

Fórmulas inferiores
Boya fez sua estreia nos monopostos em 2020, no Campeonato Espanhol de Fórmula 4 com a equipe MP Motorsport. Ele venceu três corridas ao longo da temporada e terminou em segundo lugar na classificação geral de pilotos, atrás apenas do estreante e companheiro de equipe Kas Haverkort. O fim de semana mais notável de Boya veio no MotorLand Aragón, onde ele venceu as duas primeiras corridas do fim de semana, antes de terminar em terceiro na corrida final.

Fórmula Regional
Em abril de 2021, foi anunciado que Boya faria sua estreia no Campeonato de Fórmula Regional Europeia com a equipe do campeão mundial de Fórmula 1 Fernando Alonso, a FA Racing. No entanto, no último minuto, ele mudou para a Van Amersfoort Racing, fazendo parceria com Francesco Pizzi e Lorenzo Fluxá. Na primeira rodada do campeonato, Boya somou cinco pontos, tornando-se o primeiro piloto a somar pontos para a equipe naquele ano.

Boya se juntou a equipe ART Grand Prix para a disputa do Campeonato de Fórmula Regional Europeia de 2022, ao lado de Laurens van Hoepen e Gabriele Minì. No entanto, após a sexta rodada em Hungaroring, Boya foi substituído por Esteban Masson na ART por razões desconhecidas. Mas, ele foi convocado para substituir Michael Belov na MP Motorsport pelo restante da temporada.

Em 2023, foi anunciado que Boya iria disputar toda a temporada do Campeonato de Fórmula Regional do Oriente Médio, com a MP Motorsport.

Fórmula 3
Em setembro de 2022, Boya pilotou pela equipe MP Motorsport durante o teste de pós-temporada do Campeonato de Fórmula 3 da FIA. Apenas dois meses depois, a equipe neerlandesa confirmou a contratação de Boya para a disputa da temporada de 2023.

Ligações externas

Pilotos de automóvel da Espanha
Pilotos do Campeonato de Fórmula Regional Europeia
Pilotos do Campeonato de Fórmula Regional do Oriente Médio
Pilotos do Campeonato de Fórmula 3 da FIA
Naturais de Les

Mari Boya


Washing and anointing (also called the initiatory) is a ritual purification ordinance similar to chrismation that is part of the temple endowment ceremony practiced by the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (LDS Church) and Mormon fundamentalists.

In the deeply sacred ritual, a person, generally over the age of 18, is sprinkled with water, then anointed with perfume or oil as a cleansing before God. Once washed and anointed, the participant is dressed in the temple garment, a symbolic white undergarment. The ordinance performed by the authority of the Melchizedek priesthood, and by an officiator of the same gender as the participant, is "mostly symbolic in nature, but promis[es] definite, immediate blessings as well as future blessings," contingent upon continued righteous living. These ordinances of washing and anointing are referred to often in the temple as "initiatory ordinances" since they precede the endowment and sealing ordinances.

Just like the other ordinances of the temple, washings and anointings are also conducted on behalf of deceased individuals as a type of "vicarious ordinance".

The origins of these rituals can be traced back to the biblical period, where anointings were used to sanctify individuals and objects, while washings were used for ritual purification. The LDS Church introduced washings and anointings in the Kirtland Temple in Ohio in 1836, before revising the rituals in Nauvoo, Illinois in 1842. The modern LDS Church only performs these rites in temples set apart and dedicated for sacred purposes according to a January 19, 1841 revelation said by Joseph Smith to be from Jesus Christ.

History

Old Testament Period

Ritual anointings were a prominent part of religious rites in the biblical world. Recipients of the anointing included temple officiants (e.g., Aaron), prophets (e.g., Elisha), and kings (e.g., Jehu, Solomon). In addition, sacral objects associated with the Israelite sanctuary were anointed. Of equal importance in the religion of the Israelites were ablutions (ceremonial washings). To ensure religious purity, Mosaic law required that designated individuals receive a ritual washing, sometimes in preparation for entering the temple.

New Testament Period

The rites are in many respects similar in purpose to ancient Israelite practice and to the washing of feet by Jesus among his disciples.

Kirtland Period
As the Latter Day Saints were completing their first temple in Kirtland, Ohio, founder Joseph Smith led many of the prominent male church members in a pre-endowment ritual patterned after similar washings and anointings described in the Bible. This ritual took place beginning on 21 January 1836 in the attic of a printing office. Their bodies were washed with water and anointed with perfume, and then their heads were anointed with consecrated oil. Soon after the temple's dedication ceremony on 27 March 1836, about 300 Mormon men participated in a further ritual washing of feet and faces.

Nauvoo Period
Several years later, after Latter Day Saints moved to Nauvoo, Illinois, Smith revised the washing and anointing rituals as part of the new Nauvoo endowment. On 4–5 May 1842, nine prominent male church members were inducted into this endowment ceremony in the upper story of Smith's store. The first woman (Smith's first wife, Emma) was inducted into the endowment ceremony on 28 September 1843.

As the washings and anointings were practiced in Nauvoo, men and women were taken to separate rooms, where they disrobed and, when called upon, passed through a canvas curtain to enter a tub where they were washed from head to foot while words of blessing were recited. Then oil from a horn was poured over the head of the participant, usually by another officiator, while similar words were repeated. As part of the ceremony, participants were ordained to become kings and queens in eternity. Men performed the ritual for men, and women performed the ritual for women. Also, as part of the ceremony, participants were given a new name and a ritual undergarment in which symbolic marks were snipped into the fabric.

Early-Utah Period
After the Latter Day Saints left Nauvoo, women continued to administer washings and anointings in their homes as well as in temples. The in home rituals were part of a practice of administering to the sick. These washings and anointings were encouraged by church leaders of the time including Brigham Young. In one instance Ezra T. Benson called on women who were ordained to wash and anoint to get rid of a disease affecting the Cache Valley. This practice of washing and anointing in the home was curtailed in the 1880s and by the April 1921 General Conference, the consensus was that Priesthood blessings by Melchizedek Priesthood holders should be sought whenever possible. In 1946 Joseph Fielding Smith sent a letter to Belle S. Spafford saying these washings and anointings were discouraged.

Administration
In response to a commandment to gather the saints and to build a house "to prepare them for the ordinances and endowments, washings, and anointings", these ordinances were introduced in the Kirtland Temple on January 21, 1836.  These modern LDS rites are still performed only in temples set apart and dedicated for sacred purposes, according to a January 19, 1841 revelation said by Joseph Smith to be from Jesus Christ.

Symbolic interpretations

Many symbolic meanings of washings and anointings are traceable in the scriptures. Ritual washings (Heb. 9:10) symbolize the cleansing of the soul from sins and iniquities. They signify the washing-away of the pollutions of the Lord's people (Isa. 4:4). Psalm 51:2 expresses the human longing and divine promise: "Wash me thoroughly from mine iniquity, and cleanse me from my sin". The anointing of a person or object with sacred ointment represents sanctification and consecration, so that both become "most holy" unto the Lord. In this manner, profane persons and things are sanctified in similitude of the messiah (Hebrew "anointed one"), who is Christ (Greek "anointed one").

See also

 Anointed Quorum
 Anointing
 Chrism
 Chrismation
 Holy anointing oil
 Second anointing

Notes

References

.
.
.
.
 ("D&C" herein).
.
.
.
.
.

1836 establishments in the United States
1836 in Christianity
Latter Day Saint temple practices
Latter Day Saint terms
Ritual purification
Ritual purity in Christianity
Water and religion

Washing and anointing


Kanlıca, İstanbul'un Beykoz ilçesinin ünlü bir semtidir. Anadoluhisarı ile Çubuklu arasında bulunur. Fatih Sultan Mehmet Köprüsü'nün Anadolu yakasındaki ayağının kuzey tarafındadır.

Kanlıca'nın yoğurdu meşhurdur. Kanlıca yoğurdu sahilde Çınaraltı'nda pudra şekeri üzerine konularak yenilir. Yoğurdun özelliği yoğurt yapımında kullanılan süt tozu ve üzerine konulan pudra şekeridir.

Kanlıca ayrıca Mihrabad Korusu'yla da meşhurdur. Anadolu Yakasının en yeşillik yerlerinden biridir. Kanlıca'nın yalıları da ünlüdür.

Kanlıca'nın ismi konusunda çeşitli rivayetler vardır ama en çok kabul göreni zamanın Osmanlı sultanlarından biri bir gün emir vererek İstanbul'un havası en temiz semtinin bulunmasını ister. Nasıl ölçüleceği konusunda ise vezirlerinden yardım ister. Vezirlerden biri her semte kanlı et bulunan direklerin asılmasını ve en geç bozulan etin olduğu direğin havası en temiz semt olacağını söyler. Sultan emir verir ve Kanlıca büyük arayla birinci olur ve Osmanlı Sultanı bu semte Kanlıca ismini verir.

Aynı zamanda final yapan Kurtlar Vadisi ve Kardeş Payı dizisinin çekildiği yerdir.

Galeri

Kaynakça

Beykoz'un mahalleleri

Kanlıca, Beykoz


Theodor Kraus (* 27. Mai 1919 in Augsburg; † 13. März 1994 in Rom) war ein deutscher Klassischer Archäologe, der von 1962 bis 1984 als 1. Direktor die Abteilung Rom des Deutschen Archäologischen Instituts leitete.

Leben
Theodor Kraus wurde 1949 an der Universität München mit der Dissertation Die Ranken der Ara Pacis. Ein Beitrag zur Entwicklungsgeschichte der augusteischen Ornamentik promoviert. Er gehörte mit Ulrich Hausmann, Rolf Nierhaus und Friedrich Vittinghoff zum zweiten Nachkriegsjahrgang, der für seine Promotionen 1950/51 wieder mit dem Reisestipendium des Deutschen Archäologischen Instituts bedacht wurde, wobei Nierhaus und Vittinghoff noch ältere Stipendien antraten, die sie aus Kriegsgründen zwar verliehen bekamen, aber nicht antreten konnten.  Als Stipendiat konnte er den Mittelmeerraum bereisen. Nach der Rückkehr bearbeitete er am Römisch-Germanischen Zentralmuseum in Mainz die sogenannten Megarischen Becher. An der Universität Heidelberg habilitierte Kraus sich 1958 mit der Arbeit Hekate. Studien zu Wesen und Bild der Göttin in Kleinasien und Griechenland. 1961 wurde er zum Zweiten Direktor an die Abteilung Rom des Deutschen Archäologischen Instituts berufen. Nachdem noch im selben Jahr der Erste Direktor Reinhard Herbig verstarb, wurde Kraus sein Nachfolger und verblieb in der Position bis zu seiner Pensionierung 1984. Sein Nachfolger wurde Bernard Andreae.

In Rom nahm er Pläne seiner Vorgänger wieder auf und lenkte den Blick auf die großgriechischen Gebiete Unteritaliens und Siziliens. Kraus konnte diese Pläne auch erstmals in die Tat umsetzen. Zudem wurde in seiner Amtszeit der Arbeitsbereich des römischen Institut über Italien hinaus bis nach Nordafrika ausgeweitet: in Zeugan in Algerien, wo ein altes Quellheiligtum untersucht wurde, und in Chemtou in Tunesien, wo bis heute die antike Stadt und der bekannte Steinbruch untersucht werden. Kraus galt als Archäologe, der die Teamarbeit pflegte. Er ließ den Mitarbeitern des Instituts vielfach freien Raum für ihre eigenen Forschungen. Zudem nahm er sich selbst oft zurück. Etwa als Hermine Speier die Neubearbeitung des "Helbig", des Führers durch die öffentlichen Sammlungen klassischer Altertümer in Rom, übertragen wurde, begleitete er das Werk vom Beginn bis zum Abschluss. Er hatte letztlich damit großen Einfluss auf das Werk, ließ er sich doch vor Ort von den Autoren die Texte im Angesicht der Originale vortragen und brachte häufig Verbesserungsvorschläge. Kraus selbst widmete sich zunächst nach seiner Promotion vor allem der griechischen Kunst, so der Aphrodite von Knidos und kleinasiatischen Einflüssen auf Griechenland, etwa in einer Habilitationsschrift zur Göttin Hekate. Mit dem Wechsel nach Rom kamen dann vor allem Themen, die für die Abteilung Rom des Deutschen Archäologischen Instituts von Bedeutung waren, in sein Blickfeld. Mit dem Buch Pompeji und Herculaneum und dem Band Das römische Weltreich der Propyläen Kunstgeschichte erreichte er auch einen breiten Leserkreis. Darüber hinaus veröffentlichte er diverse Fachbeiträge und Rezensionen vor allem in den Periodika seiner Abteilung.

Kraus war verheiratet, verlor seine Frau, mit der er drei Söhne hatte, aber aufgrund einer Krankheit schon recht früh. Er ist auf dem Protestantischen Friedhof in Rom beerdigt.

Schriften (Auswahl)
 Megarische Becher im Römisch-Germanischen Zentralmuseum zu Mainz (= Katalog des Römisch-Germanisches Zentralmuseums zu Mainz 14). Verlag des Römisch-Germanischen Zentralmuseums, Mainz 1951
 Die Ranken der Ara Pacis. Ein Beitrag zur Entwicklungsgeschichte der augusteischen Ornamentik, Gebr. Mann, Berlin 1953
 Die Aphrodite von Knidos (= Opus nobile Heft 10). Dorn, Bremen 1957
 Hekate. Studien zu Wesen und Bild der Göttin in Kleinasien und Griechenland, Winter, Heidelberg 1960 (Heidelberger kunstgeschichtliche Abhandlungen. Neue Folge Band 5)
 Das römische Weltreich (= Propyläen Kunstgeschichte Band 5). Propyläen-Verlag, Frankfurt am Main, Berlin und Wien 1967
 Pompeji und Herculaneum. Antlitz und Schicksal zweier antiker Städte. DuMont Schauberg, Köln 1973, ISBN 3-7701-0578-8

Literatur
 Bernard Andreae: Römische Welt. Zum Tode des Archäologen Theodor Kraus. In: Antike Welt 25, 1994, S. 215–216

Weblinks

 Propylaeum Vitae

Anmerkungen

Klassischer Archäologe
Mitglied des Deutschen Archäologischen Instituts
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Deutscher
Geboren 1919
Gestorben 1994
Mann

Theodor Kraus (Archäologe)


Büyükdere, İstanbul'un Sarıyer ilçesine bağlı, Boğaziçi'nde bir semttir. Deniz kıyısında birbirinden güzel çay bahçeleri ve sedirlerin bulunduğu, oksijen seviyesi yüksek İstanbul'un güzel semtlerinden birisidir. Büyükdere'de 3 Ermeni kilisesi bir Rum kilisesi ve okulu ayrıca bir camii, ilköğretim okulu, kız meslek lisesi mevcuttur. Mahallenin İlköğretim okulu merhum eski Milli Eğitim Bakanı Mehmet İpgin'in  adını taşımaktadır. Sarıyer Belediye Başkanlığı, vergi dairesi, maliye ve Sarıyer İtfaiyesi, Büyükdere sınırları içerisindedir. Mahallenin futbol takımına bir dönem türkücü Nihat Doğan teknik direktörlük yapmıştır.

Etnik yapı
Büyükdere'de eskiden Türklerle birlikte Rumlar da yoğun olarak yaşamıştır. Ermeni azınlık da Büyükdere semtinde mevcuttur. Rumların Yunanistan'a göçünden sonra Rum popülasyonu düşüş yaşamıştır. 1950-1960 yılları arasında yaşanan yoğun göç dalgasından etkilenen Büyükdere; Trabzon, Tonya, Giresun gibi yerlerden gelenlerin yaşamak için tercih ettiği semt olmuştur.

Galeri

Dış bağlantılar

Sarıyer'in mahalleleri

Büyükdere, Sarıyer


Thomas Grant Gustin (Norfolk, Virginia, 14 de enero de 1990), conocido simplemente como Grant Gustin, es un actor y cantante estadounidense, mayormente reconocido por interpretar a Sebastian Smythe en la serie Glee y a Barry Allen en The Flash.

Primeros años

Durante su adolescencia, Gustin asistió a un colegio de artes llamado Governor's School for the Arts en Norfolk, Virginia. En 2008, se graduó en Granby High School y asistió a un programa de teatro en la universidad Elon University en Carolina del Norte.

Dejó el colegio para interpretar a Baby John en el Broadway Revival Tour de West Side Story desde el 30 de septiembre de 2010 hasta el 23 de septiembre de 2011.

Carrera

El 8 de noviembre de 2011 debutó en la serie de televisión Glee. Apareció por primera vez en el episodio de la tercera temporada, "The First Time", como Sebástian Smythe, un atractivo gay de los Dalton Academy Warblers que no oculta su sexualidad. Intentará interponerse entre la relación de Kurt Hummel (Chris Colfer) y Blaine Anderson (Darren Criss).

Comenzó a filmar en Glee el 26 de septiembre de 2011 después de haber acabado West Side Story.

A finales de enero de 2012 apareció en CSI: Miami interpretando a unos gemelos, Scott Ferris y Trent Burton.

En 2013 fue elegido para interpretar a Barry Allen en la segunda temporada de Arrow. Más tarde pasaría a ser el protagonista del spin off The Flash.

Presta su voz para el personaje de Barry Allen en Vixen. En junio de 2015 fue confirmada su participación en Legends of Tomorrow como Barry Allen/Flash, que aparecerá de invitado en algunos episodios.

El 3 de febrero de 2016 se dio a conocer su participación en Supergirl.

Vida personal
En enero de 2016, Gustin comenzó a salir con Andrea "LA" Thoma. Anunciaron su compromiso el 29 de abril de 2017. Se casaron el 15 de diciembre de 2018. El 11 de febrero de 2021, la pareja anunció que estaban esperando su primer hijo. Su hija,
Juniper Grace Louise, nació en agosto de 2021.

Filmografía

Cine

Televisión

En línea

Teatro

Discografía

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos
 .
  (en inglés).
  (en inglés).

Actores de Virginia
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de voz de Estados Unidos
Actores del siglo XXI
Reparto de Glee
Reparto de Arrow
Reparto de The Flash
Actores masculinos de Estados Unidos del siglo XXI
Nacidos en Norfolk (Virginia)

Grant Gustin


සායනික ව්‍යාධවේදය යනු විශ්මිත වෛද්‍ය ක්‍රමයකි. මෙහිදි රසායන විද්‍යාත්මක ක්ෂුද්‍ර ජීව විද්‍යාත්මක, රුධිර විද්‍යාත්මක සහ අණක ව්‍යාද වේද විද්‍යාත්මක ක්‍රම මගින් රසායනාගරයන් තුලදි දේහ තරල රුධිරය සහ මුත්‍රා පරික්ෂාවට ලක් කර රෝග නීර්නය කෙරේ. සායනික ව්‍යාධිවේදයේදී සිය කාර්යය සිදු කරනුයේ වෛද්‍ය තාක්ෂණය ශිල්ප සමග සමිප සහයෝගිතාවයකිනි.

සායනික ව්‍යාදවේදි විද්‍යාව තව දුරටත් ප්‍රධාන කොටස් කිහිපයකි. ඒවානම් සායනික රසායන විද්‍යාව, සායනික රුධිර විදයාව, රුධිර බැංකු කාර්ය සහ සායනික ක්ෂුද්‍ර ජිව විද්‍යාවයි.

සායනික ව්‍යාදවේදි විද්‍යාව ව්‍යාදවේදි විද්‍යාවේ එක් ප්‍රධාන අංශයකි. අනෙක් අංශ නම් ව්‍යාවච්ඡේද විද්‍යාත්මක ව්‍යා‍දවේදි විද්‍යාවයි. ව්‍යාදවේදින් නිරතුරුවම ව්‍යච්ජේදක සහ සායනික ව්‍යාද වේද විද්‍යාව යන කොටස් 2හිම සංකල‍නයක් ලෙස සාමාන්‍ය ව්‍යාධවේද විද්‍යාව හදාරනු ලබයි.

සටහන්

|Clinical pathology
|-
ව්‍යාධිවේදය
සායනික ව්‍යාධිවේදය
ක්‍ෂුද්‍රජීවවේදය
ජීව විද්‍යාව

සායනික ව්‍යාධිවේදය


Nabeel Qureshi (13. april 1983 – 16. september 2017) var en amerikansk kristen og konvertit fra den muslimske Ahmadiyya-sekt. Han er forfatter til tre bøger på engelsk, hvoraf i hvert fald den første er oversat til dansk, nemlig Søgte Allah, Fandt Jesus (udgivet på dansk på Forlaget Scandinavia, 2016), Answering Jihad: A Better Way Forward (Zondervan, Marts 2016), og No God But One—Allah or Jesus (Zondervan, August 2016).

Baggrund
Nabeel Qureshi blev født d. 13. april 1983 i USA. Hans familie var Ahmadiyya-muslimer med pakistanske rødder.
Han beskrev selv sine forældre som værende meget kærlige.
Hele hans barndom bar præget af islam; som femårig havde han læst Koranen på arabisk og kunne de sidste syv kapitler udenad. Som femtenårig kunne han de sidste femten. Hans oldefar og tipoldefar var muslimske missionærer, så religionen lå i blodet. Da han gik i mellemskole blev han af sine forældre oplært i muslimsk apologetik. Han trænedes i at udfordre kristne og nedbryde deres trosforsvar, primært ved at angribe Treenigheden.

Omvendelse til Kristendommen
Mens han studerede på Old Dominion University, mødte Nabeel den kristne David Wood. De to blev bedste venner. Nabeel udfordrede kristendommen, hvilket blev begyndelsen på en lang række religiøse diskussioner. Han var vant til, at han nemt kunne besejre enhver kristen i en diskussion, da han hjemmefra var oplært i det, men David var anderledes. Han havde svar parat til alle Nabeels spørgsmål. De diskuterede og diskuterede, og deres venskab voksede. David inviterede Nabeel med ind i en diskussionsgruppe, hvor de undersøgte Bibelen og korsfæstelsen af Jesus, mens de afprøvede argumenterne både for og imod.
På et tidspunkt meldte Nabeel sig til at fortælle om islam. Han siger:

"David, den [islam] er 100% [sandsynlig]! Der er ingen huller i islams forsvar. Enhver som studerer Muhammeds liv med oprigtighed, vil konkludere, at han var Allahs profet, og enhver, som objektivt undersøger Koranen, vil blive forbløffet over dens videnskabelige sandheder og dens smukke lære"

De andre begynder da at udspørge Nabeel.
Det første spørgsmål handler om, at Nabeel har hørt, at Muhammed kun udkæmpede defensive slag, og at Koranen er fredelig.
Et af medlemmerne i gruppen havde hørt, at islam blev spredt via vold.
Han beder Nabeel om at begrunde, hvorfor hans synspunkt er rigtigt, hvorefter han citerer sura 2, vers 265:

"Der er ingen tvang i religionen".

Men spørgeren ved, at der også findes flere voldelige vers, deriblandt ét, der siger:

"dræb de vantro, hvorend du finder dem."

Nabeel svarer, at det vers, spørgeren netop citerede vers kun gjaldt i den situation, hvor det blev åbenbaret. Det generelle princip er fred. Så sker følgende:

"Så stillede Mike sit mest enkle, men også mest dræbende spørgsmål: "Hvordan kan du vide det?" "Undskyld, hvad mener du?" "Hvorfra kender du Koranens historiske kontekst?" "Fra Hadith, bøger hvor man har nedskrevet overleveringer fra Muhammed" "Men hvordan ved du, at de er pålidelige? Husk på, Nabeel, at jeg er historiker. Det er de spørgsmål, jeg stiller til historiske dokumenter..."

Derefter begyndte Nabeel at undersøge islam mere nærgående.

Drømme og visioner

Sommeren efter sin eksamen på Old Dominion begyndte han at søge Gud dagligt.

"Fortæl mig hvem du er! Hvis du er Allah, fortæl mig hvordan jeg skal tro på dig! Hvis du er Jesus, fortæl mig det! Ligegyldigt hvem du er vil jeg følge dig uanset prisen!"

Ved slutningen af sit første år på medicinstudiet havde han af Gud modtaget i alt tre symbolske drømme og én vision:

Visionen
Dato: aftenen 19. december 2004

Nær slutningen af 2004 var Nabeel og hans far i Florida. På det tidspunkt havde Nabeel bedt Gud om svar på sine spørgsmål i månedsvis. Det var nat, og hans far lå og sov, men han selv var stadig vågen. Der var mørkt i værelset, men ikke helt mørkt. Da bad han igen, mere intenst end nogensinde før. Han kalder selv tidspunktet for "The most humble moment of my life". Han græd, mens han bad for at få et tegn, ligegyldigt hvad. En drøm, en vision, et eller andet tegn, bare noget der kunne vise ham om islam eller kristendommen var sand. Lige efter han havde udtalt bønnen, så han væggen erstattes af tusindvis af kors. Hurtigt var visionen væk igen. Da bad han: "Gud, det tæller ikke. Jeg ved ikke om det virkelige var mig eller om jeg bare så forkert." Han bad igen, denne gang om en drøm, da visioner med hans egne ord "won't be any good".

Samme nat havde han den første drøm.

Første drøm
Dato: natten mellem 19. og 20. december.

I begyndelsen af drømmen så han en giftslange med røde og sorte striber på. Det eneste den gjorde var at hvæse af folk, når de trådte ind i den have, hvori den lå. Folkene i haven så den ikke — den var langt væk og gemte sig.

Senere i samme drøm så han et haveagtigt sted med bakker og grønt græs, hvori der var en leguan.

Folkene der gik rundt der vidste ikke, at det var en leguan, hvilket den var godt tilfreds med. Så kom der en gigantisk dreng, der vidste, at leguanen var en leguan. Han trampede på den, hvorefter den blev sur og prøvede at bide drengen, men før den fik mulighed for det, kom en stor fårekylling, der udfordrede leguanen til kamp. Leguanen accepterede, men mens fårekyllingen fløj væk for at finde et passende sted, prøvede leguanen at dræbe Nabeel, hvorefter fårekyllingen kom tilbage og bed leguanens hoved af.

Nabeel forstod drømmen som, at både slangen og leguanen var symboler på en fjende, nemlig islam, at den gigantiske dreng symboliserede David, der viste ham islams usandheder, at fårekyllingen var kristendommen, der kom ham til hjælp og forsvarede ham overfor islam, og at haven var hele verden.

Efter drømmen bad han Gud om at sende to drømme mere, da den han lige havde haft var for svær at forstå. Hvis alle tre pegede på kristendommen, ville han blive kristen.

Anden drøm
Dato: natten mellem 10. og 11. marts

Anden drøm, som Nabeel har beskrevet som "most powerful", foregik uden for en sal, hvor folk var ved at tage plads til et bryllup. En af de personer, der sad der, var David. Da Nabeel så ham, råbte han til ham: "Jeg troede vi skulle spise sammen!" David sagde: "Du svarede aldrig."

Morgenen efter slog Nabeel op i sin Bibel og fandt afsnittet Den Snævre Port i Lukasevangeliet, der passede med hans drøm.

Nabeel fortolkede festsalen som Paradis, gæsterne som de frelste og den smalle port som den kristne levevis.

Tredje drøm
Dato: natten mellem 23. og 24. april

I tredje og sidste drøm sad Nabeel på første trin af en hvid trappe. Han vendte fremad, væk fra toppen af trappen. Rummet hvori trappen var placeret havde grønne tæpper, og folk forventedes at sidde på gulvet, selvom han selv var på den første trin. Rummet var en moské. Imamen satte sig under trappen, bag Nabeel. Han blev overrasket over dette, og af ren respekt prøvede han at komme ned fra trappen og sætte sig bag ham, men en usynlig kraft holdt ham fast.

Nabeel fortolkede trappen som en søgen efter indsigt, hvor hvert trin krævede mere visdom end det foregående. Kraften betød, mente han, at han ikke længere kunne komme ned ad trappen til islam igen, men at hans rejse var fastlagt.

Den endelige beslutning
Nabeel valgte at blive hjemme den første dag af andet år på medicinstudiet, da det hele blev for meget.
Derhjemme satte han sig med en Koran og en Bibel foran sig. Han vendte sig først mod Koranen, men han fandt ingenting der. For første gang i hans liv føltes den irrelevant i forhold til hans liv. Irrelevant i forhold til hans lidelse. Med hans egne ord som en død bog.
Derefter begyndte han at læse i Det Nye Testamente. Hurtigt kom han til saligprisningerne, hvor han læste:

"Salige er de, som sørger, for de skal trøstes."

I interviewet med Christianity Today beskriver han læsningen som, at ordene sprang ind i hans hjerte. Han kom snart til Matthæus 10;37:

"Den, der elsker far eller mor mere end mig, er mig ikke værd, og den, der elsker søn eller datter mere end mig, er mig ikke værd."

"Men Jesus", sagde han, "at acceptere dig vil være som at dø. Jeg vil miste alt!"
Hurtigt kom han til de næste to vers, hvori der stod:

"Og den, der ikke tager sit kors op og følger mig, er mig ikke værd. Den, der har reddet sit liv, skal miste det, og den, der har mistet sit liv på grund af mig, skal redde det."

Derefter knælede han ved sin seng og, som han udtrykker det i ovennævnte interview, "opgav sit liv."

Død
Den 30. august 2016 annoncerede Nabeel at han havde fået diagnostiseret mavekræft. "Jeg beder Gud om at helbrede mig, for han har magten til at gøre det. Men jeg tror på Gud, uanset hvad der sker. Han er almægtig, og jeg elsker ham", sagde han.

Nabeel døde 16. september 2017 i en alder af 34 år.

Referencer

Muslimer fra USA
Missionærer fra USA
Kristne missionærer
Personer der er konverteret til kristendommen
Faglitterære forfattere fra USA

Nabeel Qureshi


Pokrivalo za glavu dio je odjeće koji pokriva područje glave u svrhu:

 zaštite (od štetnih utjecaja hladnoće, topline, oborina, dima, sunčeva zračenja...)
 dekoracije (modni dodatak)
 vjerske svrhe
 medicinske svrhe
 pripadnosti nekoj skupini
 nenaglašavanju vlastitoga izgleda (skromnosti)

Oblici

Vanjske poveznice

Mrežna mjesta
 Oblici šešira (ilustracije) na stranicama knjižnice Muzeja Metroplitan

Sestrinski projekti

Pokrivala za glavu

Pokrivalo za glavu


Predrag Fred Matić, née le  à Požega, est un homme politique croate, membre du Parti social-démocrate de Croatie (SDP).

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens de Croatie de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Personnalité du Parti social-démocrate de Croatie
Député européen membre du Parti social-démocrate de Croatie
Député européen du groupe Alliance progressiste des socialistes et démocrates au Parlement européen 2019-2024
Député européen élu en Croatie 2019-2024
Naissance en juin 1962
Naissance à Požega (Croatie)
Naissance en RS de Croatie

Predrag Fred Matić


Khagan or Qaghan (Mongolian:;  or Khagan;  ) is a title of imperial rank in Turkic, Mongolic, and some other languages, equal to the status of emperor and someone who rules a khaganate (empire). The female equivalent is Khatun.

It may also be translated as "Khan of Khans", equivalent to King of Kings. In Bulgarian, the title became known as Khan, while in modern Turkic, the title became Khaan with the g sound becoming almost silent or non-existent; the ğ in modern Turkish Kağan is also silent. Since the division of the Mongol Empire, monarchs of the Yuan dynasty and the Northern Yuan held the title of Khagan. Kağan, Hakan and Kaan, Turkish equivalents of the title are common Turkish names in Turkey.

The common western rendering as Great Khan (or Grand Khan), notably in the case of the Mongol Empire, is a translation of Yekhe Khagan (Great Emperor or ).

Etymology
The term is of unknown origin and possibly a loanword from the Ruanruan language. Canadian sinologist Edwin G. Pulleyblank (1962) first suggested that a Xiongnu title, transcribed as  (Old Chinese: *hʷaʔ-hʷaʰ) might have been the original behind Turkic qaɣan ~ xaɣan. According to Vovin (2007, 2010) the term comes from qaγan (meaning "emperor" or "supreme ruler") and was later borrowed and used in several languages, especially in Turkic and Mongolic.

Turkic and Mongolic (or Para-Mongolic) origin has been suggested by a number of scholars including Ramstedt, Shiratori, Pulleyblank, Sinor and Doerfer, and was reportedly first used by the Xianbei, as recorded in Book of Song. While Sinor believes qaγan or qapγan is an intensification of qan just as qap-qara is an intensification of qara "black", in Turkic (with the eventual loss of the p), Shiratori rejects a Turkic etymology, instead supporting a Mongolic origin for both qan and the female form qatun.

According to Vovin, the word *qa-qan "great-qan" (*qa- for "great" or "supreme") is of non-Altaic origin, but instead linked to Yeniseian *qεʔ ~ qaʔ "big, great". The origin of qan itself is harder according to Vovin. He says that the origin for the word qan is not found in any reconstructed proto-language and was used widely by Turkic, Mongolic, Chinese and Korean people with variations from kan, qan, han and hwan. A relation exists possibly to the Yeniseian words *qʌ:j or *χʌ:j meaning "ruler".

It may be impossible to prove the ultimate origin of the title, but Vovin says: "Thus, it seems to be quite likely that the ultimate source of both qaγan and qan can be traced back to Xiong-nu and Yeniseian".

Dybo (2007) suggests that the ultimate etymological root of Khagan comes from the Middle Iranian *hva-kama- 'self-ruler, emperor', following the view of Benveniste 1966. Savelyev and Jeong 2020 note that both the etymological root for Khagan and its female equivalent Khatun may be derived from Eastern Iranian languages, specifically from "Early Saka *hvatuñ, cf. the attested Soghdian words xwt'w 'ruler' (< *hva-tāvya-) and xwt'yn 'wife of the ruler' (< *hva-tāvyani)".

History
The title was first seen in a speech between 283 and 289, when the Xianbei chief Tuyuhun tried to escape from his younger stepbrother Murong Hui, and began his route from the Liaodong Peninsula to the areas of Ordos Desert. In the speech one of Murong's generals, Yinalou, addressed him as kehan (, later ); some sources suggests that Tuyuhun might also have used the title after settling at Qinghai Lake in the 3rd century.

The Rouran Khaganate (330–555) was the first people to use the titles Khagan and Khan for their emperors, replacing the Chanyu of the Xiongnu, whom Grousset and others assume to be Turkic. The Rourans were stated to be descendants of the Donghu people, who in turn are assumed to be proto-Mongols, Mongolic-speaking, or a "non-Altaic" group.

The Avar Khaganate (567–804), who may have included Rouran elements after the Göktürks crushed the Rouran ruling Mongolia, also used this title. The Avars invaded Europe, and for over a century ruled the Carpathian region. Westerners Latinized the title "Khagan" into "Gaganus" (in Historia Francorum), "Cagan" (in the Annales Fuldenses), or "Cacano" (in the Historia Langobardorum).

Mongol khagans

The Secret History of the Mongols, written for that very dynasty, clearly distinguishes Khagan and Khan: only Genghis Khan and his ruling descendants are called Khagan, while other rulers are referred to as Khan. The title "Khagan" or "Khaan" most literally translates to "great/supreme ruler" in the Mongol language, and by extension "sovereign", "monarch", "high king", or "emperor". The title can also be expanded with the addition of "Yekhe" (meaning "great" or "grand") to produce "Yekhe Khagan", meaning "Great Emperor".

The Mongol Empire began to split politically with the Toluid Civil War during 1260–1264 and the death of Kublai Khan in 1294, but the term Ikh Khagan (Great Khan, or Emperor) was still used by the emperors of the Yuan dynasty (1271–1368), who also took on the title of the Emperor of China. After the fall of the Yuan dynasty, the title continued to be used by monarchs of the Northern Yuan dynasty.

Thus, the Yuan is sometimes referred to as the Empire of the Great Khan, coexisting with the other independent Mongol-ruled khanates in the west, including the Chagatai Khanate and Golden Horde. Only the Ilkhanate truly recognized the Yuan's overlordship as allies (although it was effectively autonomous). Because Kublai founded the Yuan, the members of the other branches of the Borjigin could take part in the election of a new Khagan as the supporters of one or other of the contestants, but they could not enter the contest as candidates themselves.

Later, Yuan emperors made peace with the three western khanates of the Mongol Empire and were considered as their nominal suzerain. The nominal supremacy, while based on nothing like the same foundations as that of the earlier khagans (such as the continued border clashes among them), did last for a few decades, until the Yuan dynasty collapsed in 1368.

After the breakdown of Mongol Empire and the fall of the Yuan dynasty in the mid-14th century, the Mongols turned into a political turmoil. Dayan Khan (1464–1517/1543) once revived the Emperor's authority and recovered its reputation on the Mongolian Plateau, but with the distribution of his empire among his sons and relatives as fiefs it again caused decentralized rule. The last Khagan of the Chahars, Ligdan Khan, died in 1634 while fighting the Jurchen-led Later Jin dynasty. In contemporary Mongolian language the words "Khaan" and "Khan" have different meanings, while English language usually does not differentiate between them. The title is also used as a generic term for a king or emperor (as , ), as in "" (, "king/khaan of Spain Juan Carlos").

The early khagans of the Mongol Empire were:
 Genghis Khan (1206–1227; 21 years)
 Ögedei Khan (1229–1241; 12 years)
 Güyük Khan (1246–1248; 2 years)
 Möngke Khan (1251–1259; 8 years)

Among Turkic peoples

The title became associated with the Ashina ruling clan of the Göktürks and their dynastic successors among such peoples as the Khazars (cf. the compound military title Khagan Bek). Minor rulers were rather relegated to the lower title of khan.

Both Khagan as such and the Turkish form Hakan, with the specification in Arabic al-Barrayn wa al-Bahrayn (meaning literally "of both lands and both seas"), or rather fully in Ottoman Turkish Hakan ül-Berreyn vel-Bahreyn, were among the titles in the official full style of the Great Sultan (and later Caliph) of the Ottoman Empire, reflecting the historical legitimation of the dynasty's rule as political successor to various conquered (often Islamised) states. (The title began: Sultan Hân N.N., Padishah, Hünkar, Sovereign of the House of Osman, Sultan of Sultans, Khan of Khans, Commander of the Faithful and Successor of the Prophet of the Lord of the Universe; next followed a series of specifically "regional" titles, starting with Protector of the Holy Cities of Mecca, Medina and Jerusalem.)

"Khagan" is the second title of Safavid and Qajar shahs (kings) of Iran. For example, Agha Muhammad Khan Qajar, Fath Ali Shah and other Qajar shahs used this title. The nickname of Shah Ismail and other Safavid shahs is Kagan-i Suleyman shan (Khagan with the glory of Solomon).

Ottoman Empire
Ottoman rulers, after the 14th century, used only two titles "shah" and "khan" until end of the empire. Sultans like Mehmed the Conqueror and Suleiman the Magnificent used the title "Khagan of the two seas". Yazıcıoğlu Ali, in early 15th century, traced Osman's genealogy to Oghuz Khagan, the mythical ancestors of Western Turks, through his senior grandson of his senior son, so giving the Ottoman sultans primacy among Turkish monarchs. Though it was not entirely an imitation of Genghis Khanid doctrine, the Oghuz claim to sovereignty followed the same pattern. Bayezid I advanced this claim against Timur, who denigrated the Ottoman lineage.

Chinese khagans

Emperor Taizong of Tang was crowned Tian Kehan, or "heavenly Khagan" after defeating the Tujue (Göktürks). A later letter sent by the Tang court to the Yenisei Kirghiz Qaghan explained that "the peoples of the northwest" had requested Tang Taizong to become the "Heavenly Qaghan". The Tang dynasty Chinese emperors were recognized as khagans of the Turks at least from 665 to 705; moreover, two appeal letters from the Turkic hybrid rulers, Ashina Qutluγ Ton Tardu in 727, the Yabgu of Tokharistan, and Yina Tudun Qule in 741, the king of Tashkent, addressing Emperor Xuanzong of Tang as Tian Kehan during the Umayyad expansion.

The name "Chinese khagan" (Khāqān-i Chīn, "Khagan of China") referring to the ruler of China (i.e. Emperor of China) as a symbol of power appeared in medieval Turco-Persian literature works like the great 11th-century epic poem Shahnameh, which were circulated widely in Persia, Central Asia, and Xinjiang. During the Manchu-led Qing dynasty which extended into Inner Asia by the 18th century, their Turkic Muslim subjects (and surrounding Muslim khanates like the Khanate of Kokand) associated the Qing rulers with this name and commonly referred to the Qing emperors as the "Chinese khagan" (Khāqān-i Chīn).

Among the Slavs

In the early 10th century, the Rus' people employed the title of kagan (or qaghan), reported by the Persian geographer Ahmad ibn Rustah, who wrote between 903 and 913.

It is believed that the tradition endured in the eleventh century, as the metropolitan bishop of Kiev in the Kievan Rus', Hilarion of Kiev, calls both grand prince Vladimir I of Kiev (978–1015) and grand prince Yaroslav the Wise (1019–1054) by the title of kagan, while a graffito on the walls of Saint Sophia's Cathedral gives the same title to the son of Iaroslav, grand prince Sviatoslav II of Kiev (1073–1076).

See also

Notes

References

Citations

Sources

 Fairbank, John King. The Cambridge History of China . Cambridge University Press, 1978.  web page
 Grousset, René. (1970). The Empire of the Steppes: a History of Central Asia. Translated by Naomi Walford. Rutgers University Press. New Brunswick, New Jersey, U.S.A.Third Paperback printing, 1991.  (casebound);  (pbk).
 Whittow, Mark. The Making of Byzantium, 600–1025, University of California Press, Berkeley, Los Angeles, 1996.
 Xue, Zongzheng (1992). A History of Turks. Beijing: Chinese Social Sciences Press. .
 Zhou, Weizhou [1985] (2006). A History of Tuyuhun. Guilin: Guangxi Normal University Press. .

Further reading

Titles
Ottoman titles
Heads of state
Khazar titles
Imperial titles
Royal titles
Noble titles
Lists of khans
Titles of national or ethnic leadership
Mongolian nobility
Chinese royal titles
Titles of the Göktürks

Khagan


Martin Friedrich Jehle (* 3. Januar 1914 in Ebingen; † 14. November 1982 in Tübingen) war ein deutscher Klavierbaumeister und Chef des Musikhauses Johannes Jehle (gegründet 1907) in Ebingen.

Musikhaus Jehle
Er gründete und leitete die Pianofortefabrik Jehle Ebingen (1949–1981), war Obermeister der Württembergischen Instrumentenmacher, Leiter des Chors der Friedenskirche Ebingen, Musikhistoriker (Spezialgebiet: Musikinstrumente), Buchautor, Vertrauensmann der Gruppe Ebingen des Tonkünstlerverbandes Baden-Württemberg, Konzertveranstalter und Gründer der Musikhistorischen Sammlung Jehle (heute im Stauffenberg-Schloss im Albstadter Stadtteil Lautlingen). Das Musikhaus Jehle in Ebingen (heute ein Stadtteil von Albstadt) umfasst einen Musikverlag, eine Musikalienhandlung sowie Werkstätten für den Bau von Geigen und Blechblasinstrumenten.

Leben
Jehle war das älteste Kind und der einzige Sohn des Komponisten, Orgelbauers, Musikverlegers, Musikhausgründers und Dirigenten Johannes Jehle (1881–1935). Sein Großvater war Friedrich Martin Jehle (1844–1941). Ab 1928 war er Volontär bei der Ebinger Möbelschreinerei Johannes Grotz, ab 1929 machte er eine Lehre zum Klavierbauer bei der Firma Karl Hardt in Stuttgart. Nach der Gesellenprüfung 1931 blieb er in Stuttgart und arbeitete in der Pianoteile-Fabrik Louis Renner und der Harmoniumsabteilung der Klavierfabrik Schiedmayer. Nebenher besuchte er das Konservatorium für Musik und hätte viel lieber Musik studiert. Wegen der Krankheit seines Vaters (Folgen eines Schlaganfalls im Jahr 1928) wurde er nach Ebingen zurückbeordert und begann am 1. Oktober 1932 im Musikhaus Johannes Jehle Ebingen/Württ., Untere Vorstadt 15, als "Klaviertechniker".

In den 1930er Jahren, erzählt die Familienlegende, wurde er ins Schloss Lautlingen gerufen, wenn bei der Hausmusik der Grafen Stauffenberg das Cello (das sonst Claus spielte) nicht besetzt war. Er wusste also aus eigener Anschauung, wovon er sprach, als er 1977 im Zollern-Alb-Kurier eine dreiteilige Studie über Musik und die Familie Stauffenberg veröffentlichte. Bekannt ist er auch für seine Radtouren nach Köln und Berlin, oder mit Musikdirektor Hermann Stern 1938 auf dem Motorrad nach Prag.
Auf diesen Reisen lernte er in Markneukirchen den später international berühmten Geigenbauer Herbert Moritz Mönnig kennen, der ab 1934 im Musikhaus arbeitete. 1937 stellte er den Klaviertechniker Gerhard Binnas ein, Anfang 1939 den Blechblasinstrumentenmacher Emil Bagus, vermutlich hatte er bereits Klavierbaupläne, aber im August 1939, wenige Tage nach dem Besuch der Salzburger Festspiele, musste er einrücken.

Zweiter Weltkrieg
Am 9. April 1940 nahm er an der Besetzung von Oslo teil. Zur Hochzeit mit der Lehrerin Hanna Seeger, kirchliche Trauung am 17. Juni 1942 in der Ebinger Kapellkirche, reiste er von einem Fjord hinterm Nordkap an. Schon 1934 hatte er das erste historische Tasteninstrument gekauft, in Norwegen suchte er weitere. Seinen größten Fund stellte eine Geige der Gebrüder Amati dar. Mit den Modalitäten der Bezahlung und des Transports der Instrumente war die ganze Kompanie beschäftigt. Außerdem nahm er an zwei Singleiterkursen teil (einer unter Leitung von Hans Baumann) und gründete an jedem Standort einen Soldatenchor. Den Part des Pianisten übernahm er bei Aufführungen selbst, er soll phantastisch improvisiert haben. Nach einem Zwischenspiel am französischen Atlantik wurde er am 10. November 1943 bei der Schlacht von Fastow (bei Kiew) verwundet und behielt zeitlebens einen steifen rechten Ellbogen und an der rechten Hand steife Finger.

Chef des Musikhauses
Mitte Mai 1945 nahm er die Arbeit als Chef des Musikhauses auf, den Namen Musikhaus Johannes Jehle behielt er aus Respekt vor seinem Vater bei. Umgehend begann er mit der Organisation von Konzerten, die ersten 1945 bis 1952 im Neuen Vereinshaus: die Reihe wertvoller Musik, Eintritt zunächst: ein Holzscheit oder Brikett. Die Reihe der Museumskonzerte, die er ab Mitte der sechziger Jahre organisierte, wurde nach seinem Tod vom Kultiramt der Stadt Albstadt fortgesetzt.

In den ersten Nachkriegsjahren versuchte er auch, den von seinem Vater gegründeten Musikverlag Johannes Jehle wieder zu beleben (Ausgaben von Hermann Stern, Johannes Schrenk, Hilda Kocher-Klein).

Am 1. Mai 1946 zählte er zu den Gründern der CDU-Ortsgruppe Ebingen; 1946 bis 1951 war er CDU-Kreisvorsitzender, 1948 bis 1952 war er Schöffe beim Amtsgericht Balingen.

Ab 1947 hielt er Vorträge über musikgeschichtliche Themen, immer wieder an der Ebinger Volkshochschule oder zu besonderen Anlässen im Rathaus, in der Festhalle, aber auch im Schloss auf der Mainau oder in der Kongresshalle Berlin.

Spätestens 1947 hatte er im Musikhaus ein Zimmer eingerichtet, in dem er neben alten Musikinstrumenten die musikalischen Nachlässe seines Vaters und Großvaters verwahrte – die Urzelle der Musikhistorischen Sammlung Jehle. 1964 präsentierte er die Sammlung im obersten Stock des Ebinger Rathauses, 1970 verkaufte er sie der Stadt Ebingen. Seit 1977 ist sie im Stauffenberg-Schloss Albstadt-Lautlingen untergebracht, seit 1982 betreut von seiner ältesten Tochter Ursula Eppler (geb. 1945).

1948 übernahm er den Chor der Friedenskirche und war für liturgische Gottesdienstbegleitung, jährliche Singwochen sowie große Konzerte mit Orchester und Solisten, zu denen ganz Ebingen pilgerte, zuständig. Unvergessen die Weihnachtsmusiken in der Friedenskirche, jedes Jahr am Erscheinungsfest. 1977, nach Differenzen mit dem damals amtierenden Pfarrer, löste er den Chor nach knapp 30 Jahren auf. In der Festschrift zum 75-jährigen Jubiläum der Friedenskirche 2007 wird sein Name nicht erwähnt.

Weiterentwicklung der Firma
Die Einstellung des ersten Lehrlings (zum 1. August 1949) war de facto die Gründung der Pianofortefabrik Jehle, zunächst im Hinterhaus der Fabrik Linder & Schmied in der Schmiechastraße, ab 1956 in den zwei unteren Stockwerken der Fabrik Hugo & Erwin Blicke in der Riedstraße. 1948 bis 1966 war er Mitglied in Gesellenprüfungsausschüssen, 1948 bis 1974 Meisterbeisitzer im Meisterprüfungsausschuss für Klavier- und Cembalobauer der Handwerkskammer Reutlingen, ab 1951 Vorsitzender im Meisterprüfungsausschuss für Blechblasinstrumentenmacher, ab 1965 Fachgruppenleiter Klavierbau im BIV (Bundes Innungsverband), ab 1974 Meisterbeisitzer im Prüfungsausschu für das Klavier- und Cembalobauerhandwerk der Handwerkskammer Stuttgart, Mitglied im Prüfungsausschuss für Klavierstimmer und Vorsitzender des Meisterprüfungsausschusses für das Orgel- und Harmoniumbauerhandwerk. Bereits ab 1949 war er Innungsobermeister der Musikinstrumentenmacher-Innung Reutlingen, später Obermeister der Baden-Württembergischen Musikinstrumentenmacher, ab 1981 Ehrenobermeister. Seine Klaviere und Flügel lieferte er weltweit, sein Schrankflügel war die Sensation der Frankfurter Frühjahrsmesse 1967.

1975 übergab er das Musikhaus seinem ältesten Sohn, Peter Jehle (1948–1999), behielt die Klavierfabrik aber und firmierte als Jehle KG. Er schloss dieses Kapitel Ebinger Firmengeschichte aber im März 1981 endgültig. Peter Jehle nannte das Musikhaus in Musikhaus Peter Jehle um und schloss es 1987 endgültig.

Martin Friedrich Jehle kam Mitte 1982 wegen Diabetes ins Krankenhaus, zuerst in Ebingen, dann in Tübingen. Das Erscheinen seines Buches Württembergische Klavierbauer des 18. und 19. Jahrhunderts Ende Oktober 1982 nahm er noch zur Kenntnis. Martin Friedrich Jehle starb mit 68 Jahren in der Chirurgischen Klinik Tübingen.

Ehrungen
 Adenauer-Gedenkmedaille (1956)
 Bundesverdienstkreuz am Bande (19. September 1980)

Publikationen

Kompositionen
 Wenn man beleidigt ist. Text und Musik von M.[artin] Jehle. Ebingen: Musikverlag Johannes Jehle [1933 oder früher (Kanonpostkarte Nr. 3); der einzige seiner Kanons, der veröffentlicht ist.

Monographien
 Musikhaus Johs. Jehle Ebingen/Württ. 1907 – 1947. Ebingen: Musikverlag Johannes Jehle 1947, 16 S.
 Jehle: Ein Ratgeber für Musiker. [Ebingen: Musikhaus Johannes Jehle, Ende 1940er Jahre], 52 S., die umfangreichste Firmenpublikation, konzentriert auf alle Arten angebotener Instrumente, dazu Geigenwerkstatt, Blechblaswerkstatt, Klavierwerkstatt, Stimmungen, Reparaturen, Gutachten, die Klavierfabrik war noch nicht gegründet; enthält auch Goldene Regeln aus "Aufsätzen von Klavierbaumeister Martin Friedrich Jehle"
 50 Jahre Jehle. Ebingen: Johannes Jehle 1957, 24 S.
 Klavier- und Cembalobauer (Handwerk), Klavierbauer (Industrie). Herausgegeben von der Bundesanstalt für Arbeit, Nürnberg, im Einvernehmen mit dem Zentralverband des Deutschen Handwerks, Bonn, dem Fachverband Deutsche Klavierindustrie e. V., Frankfurt am Main, dem Deutschen Musikrat, Bonn-Bad Godesberg, und dem Deutschen Gewerkschaftsbund. Verfasser: Martin Friedrich Jehle, Ebingen. W. Bertelsmann Verlag KG Bielefeld 1975 (Blätter zur Berufskunde 1), 8 S. (Die 2. Auflage 1984 schrieb Martin Sassmann.)
 Schloß Lautlingen. Musikhistorische Sammlung. Albstadt-Ebingen [1979], 40 S., erster kurzgefasster Katalog der Musikhistorischen Sammlung Jehle, Umschlagbild schwarzweiß (spätere korrigierte Auflagen haben ein farbiges Umschlagbild).
 Württembergische Klavierbauer des 18. und 19. Jahrhunderts. Frankfurt am Main: Bochinsky 1982 (Das Musikinstrument 34), 120 S.

Aufsätze
 Von der Gesellenprüfung der Klaviermacherlehrlinge aus den Reparaturbetrieben. In: Instrumentenbau-Zeitung (Konstanz) 4. Jg. Nr. 3, Dezember 1949, S. 32.
 Wer ist Fachmann? In: Instrumentenbau-Zeitschrift (Siegburg) 13. Jg. Nr. 8, Mai 1959, S. 207f.
 Wer ist Fachmann? In: Instrumentenbau-Zeitschrift (Siegburg) 14. Jg. Nr. 3, Dezember 1959, S. 54.
 Gibt es eine Berufung zum Instrumentenbauer? In: Instrumentenbau-Zeitschrift (Siegburg) 16. Jg. Nr. 8, Mai 1962, S. 295.
 Wie können wir Musik "begreifen"? Vortrag zur Eröffnung der Musikhistorischen Sammlung Jehle am 3. Juni 1964. 13. S. ungedruckt.
 Anregung eines Chorleiters. In: Württembergische Blätter für Kirchenmusik (Stuttgart) 32. Jg. Nr. 1 (Januar/März 1965), S. 25.
 Merksätze für das Stammbuch musizierfreudiger Menschen und Von großen und kleinen Klavieren. In: Pianofortefabrik Jehle [Klavierprospekt]. Ebingen: Jehle [Anfang der 1960er Jahre], zum Leporello gefaltetes Plakat; dass. in: Pianofortefabrik Jehle [Klavierprospekt]. Ebingen: Jehle [1967], in diesem Prospekt ist u. a. der Schrankflügel abgebildet, evtl. ist der Prospekt extra zur Frankfurter Musikmesse 1967 entstanden, in diesem Prospekt auf den letzten 4 Seiten und im hinteren Deckel findet sich auch ein Text zur Entwicklung des Klaviers mit 4 schwarzweißen Fotos von Instrumenten in der Musikhistorischen Sammlung Jehle.
 Klavierbauer und Musizierende. In: Instrumentenbau-Zeitschrift, 19. Jg. Nr. 9, September 1965, S. 388 und 390; dass. in: Dokumentation Europianokongress Berlin 1965, 25. – 30. Mai Kongresshalle. Kongressbericht. Herausgegeben von Fördergemeinschaft Klavier e. V. Bearbeitet von H. K. Herzog. Mitarbeit Dr. E. Rohlfs und Dr. Dr. G. Preiss. Frankfurt am Main: Fördergemeinschaft Klavier 1966, S. 64–67.
 Anonym [i. e. Martin Friedrich Jehle]: Pianofortefabrik Jehle in Ebingen, Württemberg. Neu: ein Schrankflügel. In: ibz. Instrumentenbau-Zeitschrift 21. Jg. H. 2, Februar 1967, S. 78.
 Mut zum Handwerk. In: Instrumentenbau-Zeitschrift (Siegburg) 22. Jg. Nr. 9, September 1968, S. 452.
 Zum 20jährigen Jubiläum der Singfreizeiten des Chors der Friedenskirche Ebingen. In: Chor der Friedenskirche Ebingen: Singwoche vom 15. – 18. Mai 1969 im Kloster Bernstein. Programm, unpag. S. 4f.
 Klavierbauer zeitnah ausbilden. Wir müssen weiter darüber sprechen. In: Instrumentenbau-Zeitschrift (Siegburg) 24. Jg. Nr. 10, Oktober 1970, S. 543.
 Drei unbekannte Kompositionen im Stadtarchiv Sindelfingen. In: Aus Schönbuch und Gäu (Böblingen) 1973 Nr. 9/10, S. 40; über Johann Ludwig Friedrich Hainlin (1750 – 1823), 1782 – 1793 Helfer in Ebingen, 1794 – 1821 Stadtpfarrer in Sindelfingen.
 Anonym [i. e. Martin Friedrich Jehle]: Musik bereitet den Menschen Freude. Die Vielfalt im Angebot macht die Beratung durch den Fachmann notwendig. In: Schwarzwälder Bote, 13. März 1975, Sonderbeilage HGV.
 Der Chor unserer Martinskirche ist mehr als 500 Jahre alt. In: Evangelische Kirchengemeinde Albstadt-Ebingen, Beilage Juli/August 1975 zum Evangelischen Gemeindeblatt für Württemberg bzw. Stuttgarter Evangelischen Sonntagsblatt.
 Man hätte ein Fest feiern sollen. Der Chor der Martinskirche ist mehr als 500 Jahre alt. In: Zollern-Alb-Kurier (Albstadt), 14. August 1975.
 Adolph Mörike, der Klavierbauer. In: Schwäbische Heimat (Stuttgart) 26. Jg. H. 3: Juli – September 1975 H. 3, S. 241–243.
 Ein Gang durch die Ebinger Musikgeschichte. Auszüge aus Martin Jehle, 1000 Jahre Musik in Ebingen. In: Zollern-Alb-Kurier (Albstadt), 30. Juni 1976, Sonderbeilage "175 Jahre Städtisches Orchester Ebingen".
 Von Spielleuten, Turmbläsern und "Zinkenisten". Ein Stück Wegs mit der Ebinger Musikgeschichte / Es begann in den Badestuben / Von Martin Jehle. In: Schwarzwälder Bote, 1. Juli 1976, Sonderbeilage "Städtisches Orchester in 175 Jahren".
 Könnte die Kunst in Albstadt verloren gehen? Stadthalle – für wen? Eine Betrachtung von Martin Jehle. In: Zollern-Alb-Kurier (Albstadt), 1. September 1976.
 Das "Lied der Jahrhunderte" von der Orgelempore aus. Martinskirche als Keimzelle Ebinger Musiklebens. Tausend Jahre Musik in Ebingen / Aufgezeichnet von Martin Jehle. In: Schwarzwälder Bote (Albstadt), 8./9. Januar 1977.
 Schloß Lautlingen und die Musik. Martin Jehle erarbeitete zur Eröffnung der musikhistorischen Sammlung eine Studie über die Stauffenbergs. In: Zollern-Alb-Kurier (Albstadt), 30. Juli 1977.
 Schloß Lautlingen und die Musik. Studie zur Eröffnung der "musikhistorischen Sammlung" im Schloß Stauffenberg. In: Zollern-Alb-Kurier (Albstadt), 9. August 1977.
 Schloß Lautlingen und die Musik. Viele Stauffenbergs waren musikalisch engagiert. In: Zollern-Alb-Kurier (Albstadt), 16. August 1977.
 Tausend Jahre Musik in Ebingen. In: Gesangverein Eintracht e. V. Albstadt-Ebingen 1881 / 1981. Albstadt: Gesangverein Eintracht 1981, S. 48, ganzseitiger Text, darunter der Kommentar: "Auszug aus dem Buch-Manuskript von Martin Jehle" (das Buch ist bis auf die hier genannten Auszüge ungedruckt).

Instrumente in öffentlichen Sammlungen
 Cembalo, Jehle, Ebingen 1955 – Musikhistorische Sammlung Jehle
 Schrankflügel, Jehle, Ebingen 1967 – Musikhistorische Sammlung Jehle

Weblinks

 Musikhistorische Sammlung Jehle im Tastenwiki

Einzelnachweise

Deutscher
Person (Albstadt)
Klavierbauer
Autor
Dirigent
Musikhistoriker
Geboren 1914
Gestorben 1982
Mann
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande

Martin Friedrich Jehle


2MASS J11263991−5003550 (2MASS J1126−5003) é uma anã marrom a cerca de 53 anos-luz de distância da Terra. A anã marrom é notável por uma cor azul incomum no infravermelho próximo. Esta anã marrom não mostra características subanãs e a cor azul não pode ser explicada por um binário não resolvido. Em vez disso, a cor azul é explicada por nuvens irregulares. O modelo de nuvem irregular permite nuvens espessas e uma cobertura de nuvens de 50% para explicar os espectros de 2MASS J1126−5003. Existem outras anãs L azuis, mas são bastante raras.

Anãs marrons

2MASS J11263991−5003550