Haçlı Seferleri ya da Haçlı Akınları, 1096-1272 yılları arasında, Avrupalı Katolik Hristiyanların, Papa'nın isteği ve çeşitli vaatleri üzerine, genellikle Müslümanların elindeki Orta Doğu toprakları (Kutsal Topraklar kabul edilir) üzerinde askeri ve siyasi kontrol kurmak için düzenledikleri akınlar bütünüdür.

Gelişimi

Haçlı Seferi Düşüncesinin Doğuşu

Haçlı Seferleri'nin fikir babası aslında İspanya ve Portekiz'den Müslümanların atılması için başlatılan Reconquista (Yeniden Fetih) hareketidir. Müslümanlar İspanya ve Sicilya'da hakimiyet kurmuşlardı. İber yarımadasında bulunan Hristiyan krallıklar ortak düşman Müslümanların elindeki şehirleri ve kutsal yer olan Kudüs'ü almak için başlattıkları hareket 9. yüzyıldan 15. yüzyılın sonuna kadar sürmüştür.

Aslında 1086 yılında Papa VII. Gregorius Doğu'ya bir haçlı seferi yapma düşüncesindeydi fakat bu halefi II. Urbanus'a nasip olacaktı. 1071 Malazgirt Zaferi'nden sonra Anadolu bir Türk akınına uğramıştı ve Selçuklu Türkleri güçlü bir hakimiyet kurmuşlardı. Suriye ve Filistin'i dahi ele geçiren Türkleri, Hristiyan dünyası tedirginlikle izlemekteydi. Politik başarıları ile bilinen Bizans imparatoru I. Aleksios Türkler'e karşı Papa'dan yardım istedi. Papa bu talebi kabul etti fakat onun amacı Bizans'a yardımdan çok Doğu topraklarını ve Kudüs'ü ele geçirmek, Papalığın görüşlerini benimsemeyen "Heretik" Doğu Hristiyanlarını kontrol altına almak ve Avrupa'nın içinde bulunduğu krizden kurtulmasını sağlamaktı. Çünkü 1094 senesi şiddetli kuraklığın getirdiği açlık ve sefalet, salgın hastalıklar ve artan nüfus gibi problemler ile Doğu'yu Batı'nın gözünde âdeta cennet haline getirmişti. 1095'te toplanan Clermont Konsili'nde, Papa, Hristiyanları Kudüs'ü ve doğu topraklarını ele geçirmek özellikle havarilerin yaşadığı yerlerin ve onlara ait kalıntıların Sarazen Müslümanların elinden kurtarılması için yapılacak kutsal savaşa davet etti. Dünyevi ve uhrevi pek çok vaatte bulunarak onları Haçlı Seferi'ne ikna etti. Kilise sadece dini bir kurum değil aynı zamanda geniş toprakların yöneticisi siyasi bir otoriteydi. Avrupa toplumu feodal ailelerin birbirleriyle savaşları ve şövalyelerin adeta terör estirdiği büyük bir buhran içindeydi. Bu sefere katılacak kontlar ve dükler için öncelikli hedef maddi çıkarlar ve yeni topraklara sahip olmaktı. Böylece Fransızlar, Normanlar ve Lombardlar gibi pek çok milletten örgütlü bir ordu oluşturuldu ve bunlar 1097'de Konstantinapolis önlerine geldiler. I. Aleksios gördüğü bu devasa silahlı birlikler karşısında büyük bir endişeye kapılmıştı. Onların kendi topraklarından geçmesine izin vermedi ve onlara: "Eğer Antakya'yı bana vereceğinize dair yemin etmezseniz İslâm ülkelerine gitmek üzere Boğaz'ı geçmenize izin vermem" dedi. Aslında maksadı Haçlıları İslâm ülkelerine gitmeye teşvik etmek ve Türklerden kaybettiği toprakları geri almayı güvence altına almaktı.

Birinci Haçlı Seferi 1096-1099

Clermont Konsili ve Birinci Haçlı Seferinin başlaması

Birinci Haçlı Seferi (1096-1099) katılan orduların miktarı ve sonuçları bakımından en önemli olan Haçlı Seferidir. Birinci Haçlı Seferi'nin 1096 yılında Clermont'ta toplanan kilise konsilinde Papa Urbanus tarafından başlatıldığı kabul edilmektedir. 1095 yılında Clermont'ta toplanan kilise konsilinde Papa II. Urbanus ve fanatik Keşiş Pierre l'Ermite tarafından teşvik edilmiştir. Ama bu sefere katılmak için Hristiyan Avrupa yüzeyinde propagandanın yapılması ve Haçlı askerlerinin toplanması bir yıldan fazla zaman almıştır. Bu sefer genellikle dalga dalga gelen bazıları sırf din aşkına savaşmayı gözüne alan çeşitli sınıftan halktan oluşan bir grup halinde; diğerleri ise çok düzenli soylu kişiler tarafından profesyonel askerî birlik şeklinde komuta edilen ordularla gerçekleştirilmiştir. Birinci Haçlı Seferi'nin genel olarak başlangıç ve birkaç ana safhadan oluştuğu kabul edilir.

Halkın Haçlı Seferi

Birinci Haçlı Seferi'nin ilk ana safhasına köylü haçlı seferi veya halkın haçlı seferi denmiştir. Bu sefere katılan Haçlı ordusu daha çok din aşkına savaşmayı göz almışlardan oluşmuştu. Haçlılar halk kitlelerden oluşmaktaydı; asiller ve profesyonel askerler bu sefere katılmamayı tercih etmişlerdi.

1 Ağustos 1096'da yola çıkan bu ordunun başında fanatik dindar Keşiş Pierre L'Ermite bulunmaktaydı. Bu Haçlı ordusu, hiç savaş deneyimi olmayan erkekler ve hatta tecrübesiz genç, çocuk ve kadını ihtiva etmekteydi. İznik üzerine doğru yürürken Yalova civarında Selçuklu orduları tarafından yenilip imha edildi.

Baronların Haçlı Seferi hazırlıkları ve Konstantinopolis'ten sefere başlayışı

İkinci gruba Baronların Haçlı Seferi denir çünkü Avrupa soyluları tarafından komuta edilmiş ve profesyonel ağır zırhlı şövalyelerle donanmıştı.

Bundan sonra Haçlı Ordusu'na katılacak daha profesyonel Güney İtalya Normanları, Lorraineliler, Fransız şövalyelerden oluşan büyük bir ordu 1097'de Konstantinopolis önlerine geldi. Komutanları arasında Aşağı Lorenli Godefroy de Bouillon, kardeşi Boulogneli Baudouin, kuzeni Bourglu Baudouin, Normandiya Dükü Robert, Tarantolu Boemondo ve kuzeni Tancred, Toulouse Kontu Raymond, Flandre Kontu II. Robert, Fransız kralının kardeşi Hugh Vermandoislı gibi Fransa'nın, Burgundi'nin ve Güney İtalya'nın önemli soyluları bulunmaktaydı.

Avrupa'nın belirtilen alanlarında bu ordular toplanmaktayken özellikle Almanya'da Yahudiler aleyhine bir büyük Pogrom baṣlatıldı. Bu Haçlı orduları iaşe ve hayvan yemi bulmak için yolların yakınlarında bulunan yerleşkelere büyük zararlar vermeye başladılar. Özellikle Macaristan'da verdikleri zararlar dolayısıyla oradaki idareci güçler bu Haçlı ordularının karşısında durdular. Bu Haçlı ordusu Bizans İmparatoru tarafından Balkanlarda iaşe satın almak için pazarlar, kamp alanı ve, çoğu Türk dili konuşan, Peçenek asıllı paralı askerlerden oluşan Bizans ordusu tarafından refakat sağlanarak kontrol edilmeye çalışıldı.

Kafile kafile Konstantinopolis'e erişen bu grup Haçlı ordusunda bulunan soylu Haçlı komutanlar Bizans İmparatoru I. Aleksios'a sadakat yemini ettiler ve ellerine geçirecekleri eski Bizans topraklarını tekrar Bizans idaresine vereceklerine ant içtiler. Bu Haçlı ordusu Bizans tarafından Anadolu'ya geçirildi ve yanlarına "Tatikios" adlı bir Türk asıllı Bizans generali komutasında bir Bizans refakat ve kılavuzluk ordusu verildi.

Bu Haçlı ordusu mevcudu için çok değişik tahminler yapılmaktadır. İnanılır bir kaynağa göre, bu ordu 30.000 ile 70.000 arasında askerden ve 30.000 asker olmayan kamp takipçisinden oluşmuştur.

Anadolu'da harekat
Haziran ayının sonunda Haçlı ordusu Kudüs'e gitmek için yürüyüşe başladı. Fransız soylu asillerinden Blois kontu Stephen karısına gönderebildiği nadir bir mektupta bu geçişin 5 hafta süreceğini belirtmişti. Ancak bu geçiş 2 yıl sürdü.

10 Nisan'da Haçlılar yürüyüşe başlayıp önce Anadolu Selçuklu Devleti başkenti İznik'i kuşattılar. Anadolu Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan Haçlılar'ın ciddi bir tehlike olabileceğini hesap edememiş ve 1097 ilkbaharında bütün ordusu ile Ermeni Gabriel'in elindeki Malatya'yı kuşatmaya gitmişti. Haçlılar bu sırada Bizans gemileriyle Yalova'ya oradan da İznik önlerine gelerek şehri kuşattılar. I. Kılıç Arslan durumun önemini geç de olsa anladı ve derhal İznik yakınına döndüyse de şehir kuşatılmıştı ve büyük Haçlı ordusuyla baş edemeyeceğine karar vererek geri çekildi. Beş hafta kuşatmaya dayanan İznik 17 Haziran 1097'de Bizans'a teslim edildi. I. Kılıç Arslan da 1097 yılında başkent'i İznik'ten Konya'ya taşımak zorunda kaldı.

Anadolu içlerine çekilen Kılıç Arslan Dânişmend Gazi ve Kayseri emiri Hasan ile ittifak yaptı. 30 Haziran 1097'de müttefikler Eskişehir Ovası'nda Haçlılara saldırdılar. Haçlılardan önde yürüyen Normanlardan oluşan grup Anadolu Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan tarafından karşılandı. Bu ovaya çıkışın Bizans ve Haçlılarca "Dorileon" olarak adlandırılması nedeniyle Birinci Dorileon Muharebesi adı verilen askeri çatışma başladı. Bu muharebede ağır zırhlı, özel terbiyeli büyük zırhlı atlı ve özel silahlı şövalyeler ile ağır süvari hücumları yapan Haçlı ordusuna karşı olarak gayet hızlı ve manevra kabiliyetli; hafif zırhlı; ağır zırhlara karşı ve hızlı ağır süvari hücumlarına karşı efektif olmayan hatta hiç işlemeyen ok, cirit ve kılıç gibi hafif silahlı Selçuklu hafif süvarisine üstün geldiği açığa çıktı. Bu meydan muharebesini kazanamayacağını anlayan Sultan I. Kılıç Arslan ordusunu muharebe meydanından geri çekmek zorunda kaldı. Hristiyan tarihçileri bu muharebeyi kazanan Haçlı ordusunu ve bu ordunun komutanlarını çok överek anmaktadırlar.

Bundan sonra I. Kılıç Arslan Haçlı ordusunu bir meydan muharebesi ile mağlup edemeyeceğini, hatta yürüyüşlerine bile engel olamayacağını anladı. Anadolu'dan geçen Haçlı ordusu ile hiç askeri çatışmaya girmeden onların Anadolu'dan ilerlemelerini izleme stratejisine uydu. Fakat yolları üzerindeki bölgeleri boşaltıp, tarlaları yakarak, meralardan Haçlı ordusu hemen gelmeden büyük koyun sürüleri geçirerek Haçlılar atlarına otlanacak ot bırakmayarak ve su kuyularını tahrip ederek onları zor duruma sokmaya çalıştı.

Bu Haçlı ordusu Anadolu'da Uluborlu (Polybotus), Yalvaç (Antioch-Pisidia), Akşehir (Philomelium), Ladik (Laodicea), Konya (Iconium), Ereğli (Hereclea), Kemerhisar (Tyana), Niğde (Augustapolis), Kayseri (Mazacha), Kahramanmaraş (Marash) yoluyla Antakya'ya indi.

Buradan "Boulogne'lu Baudouin" Edessa'da (günümüz: Şanlıurfa) hüküm süren ve Ermeni asıllı bir eski Bizans ordusu komutanı olan Thoros Edessalı tarafından çağrıldığı için kendine bağlı ordusu ile Edessa'ya yöneldi. Thoros Edessalı, Selçuklu Şam Meliki Tutuş tarafından 1094 civarında Edessa kalesi ele geçirilince Edessa'yı idareye memur edilmiş parali askerlerden kurulmuş olan Bizans ordusu komutanı idi. Fakat bu görevi yapmakta iken Thoros Selçuklular aleyhine dönüp uzunca süren Artuklu Sökmen Bey komutasındaki bir Selçuklu ordusunun kuşatmasına başarı ile direniş göstermişti. Bundan sonra Thoros emrindeki ordu ile hem Selçuklular hem de Bizanslılardan bağımsız olarak Edessa şehrini yönetmeye başlamıştı. Ermeni asıllı olduğu ve Ortodoks Hristiyanlığa inandığı için Edessa Ermenileri tarafından sevilmemekte idi. Yine Ermeni asıllı ve eskiden Selçuklularla yakın ilişkisi olduğu için Ortodoks Bizanslılar tarafından da beğenilmemekte idi. Thoros politik durumunu sağlamlaştırmak için 1098'de Antakya Kuşatması ile uğraşmaya başlayan Haçlılar ordusundan destek istemişti. Bu destek Şubat 1098'de Baudouin Boulogne'lunun Edessa'ya kendi ordusu ile gelmesi ile başladı. Baudouin Boulogne'lu önce Thoros Edessalı'nın evlatlığı ve varisi olarak kabul edildi. Fakat Baudouin Thoros aleyhine önce gizli entrikalara girişti ve sonra açıkça onu Urfa iç kalesinde kuşatmaya aldı. Thoros Baudouin'in Edessa'da yönetimi ele almasını bir anlaşma ile kabul etti. Ailesi ile kayınpederi Meletine (modern Malatya) Emiri Gabriel'e sığınmayı planlamıştı. Fakat birkaç gün sonra 9 Mart'ta şehrin Ermeni asıllı olan halkı (çok muhtemelen Baudouin'in emri ile) Thoros'u yakalayip linç ettiler. Böylece Edessa'nın tek yöneticisi olarak kalan Baudouin burada ilk Haçlılar devleti olarak Edessa Kontluğu devletini kurdu ve kendini ilk Edessa Kontu olarak ilan etti.

Antakya Kuşatması

Yollarına devam eden Haçlılar Torosları iki değişik geçitten geçerek Çukurova bölgesine girdiler ve daha sonra yollarına devam ederek Antakya önlerine geldiler. Antakya önlerine gelen ordunun başında Taranto prensi Boemondo vardı. Boemondo Birinci Haçlı Seferi'nin en etkili askeri komutanlarından biriydi. Güney İtalya'nın Norman fatihi Robert Guiscard'ın oğlu olan Boemondo'un seferi katılma amacı yeni topraklar elde etmekti.

İsmen Büyük Selçuklu Devleti'ne tabi olan Antakya Emiri olan Yağı-Sayan, Haçlılar'ın Antakya'ya doğru geldiklerini haber alınca, şehirdeki Hristiyanlardan korktu. Antakyalı Müslümanları erkekleri surların dışına çıkarıp şehrin etrafına hendek kazmalarını emretti ve Müslümanların yanına hiçbir yabancıyı sokmadı. Ertesi gün de aynı şekilde Antakyalı Hristiyan erkekleri surlar dışına çıkarıp hendek kazmalarını emretti, onların yanında da hiçbir Müslüman yoktu. Ama Yağı-Sayan Antakyalı Hristiyan erkekleri şehir surları içine almadı. Yağı-Sayan şehir içinde bulunan Hristiyan kadın ve çocukların can ve mal güvenliğinin teminatını verdi.

Bundan sonra Emir Yağı-Sayan Antakya kalesinde güçlü bir direnişle dokuz ay süren bir savunma yaptı. Bu savunma sırasında Antakya'ya askeri destek icin önce Şam'daki melik Suriye Selçuklu Șam Meliği Dukak ve sonra da Halep'teki melik Suriye Selçuklu Halep Meliği Rıdvan'dan askeri yardım gönderdiler ama bunlar Haçlılar ordusuna yenik düştüler ve bu girişimler sonuçsuz kaldı. Fakat Haçlılar "Firuz" (bazı kaynaklarda "Rüzbe") adında bir kale muhafızını rüşvet vermek suretiyle ikna ettiler ve kalenin bir burcunu ele geçirdiler. Kale'nin tümden düştüğünü sanan Yağı-Sayan 30 muhafızıyla kaleden çıkıp gitti. Kaleyi ele geçiren Haçlılar pek çok Müslüman'ı katlettiler.

Haçlılar şehri ele geçirdikten sonra Selçuklular Musul Atabeyi Gürboğa topladığı bir Müslüman ordusu ile Antakya önlerine gelip Antakya kalesi içine bulunan Haçlı ordusunu kuşatmaya aldı. Korkak davranıp hemen hücuma geçmemesi ordusunda anlaşmazlıklar doğurdu. Diğer taraftan 12 gün kapalı muhasara altında kalan Hristiyanlar büyük açlık çektiler. Soylu ve şövalyeler atlarını; diğer Haçlılar yakalayabildikleri her türlü yaşayan hayvanı ve ağaç kabuğu ve otları yemeye başladılar. Haçlılar gıdasızlıktan bıkkınlık ve ümitsizlik içerisine girdiler. Keşiş Marsilyalı Pierre Barthelemy dinsel hayaller görmeye başlayıp İsa'nın çarmıha gerildikten sonra öldürülmesi için kullanılan Kutsal Mızrak'ın Antakya Katedrali'nin zemininde gömülü olduğunun rüyasını gördüğünü bildirdi. Antakya Katedrali zemininde yapılan kazı ile bir mızrak bulundu. Bunu bir mucize sayan ve üstün moral kazanan Haçlılar Kutsal Mızrak'ı taşıyan Le Puy Başpiskoposu Adhemar ile 8 Haziran 1098'de kaleden huruç hareketi yaptılar. Gürboğa'nın müttefiki Şam Meliği Dukak ve Gürboğa'nın kendilerine hüküm edeceğinden korkan diğer emirler Gürboğa ordusundan ayrıldılar. Kalan ordu büyük bir mağlubiyete uğradı.

Antakya'dan Kudüs'e harekat

Haçlılar Antakya'yı aldıktan sonra bir müddet burada kalarak at, yiyecek ve iașe tedariki için uğraş verdiler. Bu tedariki sağlamak için yakınlarda olan Arap yerleşkelerine saldırılarda bulundular. Bu saldırların birisi Maarratu'n-Numan'a yapıldı. Aralık 1098'de Antakya'dan gelen bir Haçlı ordusu bu şehrin duvarları önlerinde karargâh kurup şehri muhasaraya başladılar. Halk onlara karşı çok çetin bir savaşa girdi. Haçlılar kale burçlarının karşısına ahşap bir burç dikip beklemeye başladılar. Müslümanlar bir süre sonra bulundukları surlardan inip daha güvenli olacağını düşündükleri şehirdeki evlerine sığındılar. Haçlı ordusu taarruza geçti ve şehri eline geçirerek bir katliam yapmaya başladı ve Haçlılar burada yaklaşık 20 bin kişiyi öldürdüler. Daha sonra buradan ayrıldılar. Haçlı kronikleri burada Haçlıların ölen Müslümanların bedenlerini yediklerinden bahsetmiştir. Haçlılar Müslüman yetişkinleri kaynatıp çorba yapmak, Müslüman çocukları şişe geçirip ateşte pişirmek ve yemek dahil olmak üzere son derece korkunç bir saldırı gerçekleştirdiler. Bu dönemdeki Haçlı yamyamlığı hem Frank hem de Arap raporları tarafından doğrulanıyor. Mesela Caenli bir Frank görgü tanığı, haşlama ve kızartma vahşetini rapor etmiş. Maarra'nın fethedilişi sırasında orada olan Aixli Albert şöyle yazmış: "Bizim bölüklerimiz sadece ölü Türkleri ve Suriyelileri yemekten küçülmediler, aynı zamanda köpekleri de yiyorlardı!" Abd'l-Ala şehri ise Ocak 1099'da yapılan hücumdan sonra tamamıyla yakılıp yıkıldı; kalesinin taşları bile teker teker sökülüp şehir ortadan kaldırıldı. Birçok Arap şehri ise elçiler ve hediyeler göndererek Haçlıların her isteklerini yerine getireceklerini belirttiler.

13 Ocak'ta Antakya'dan ayrılmaya başlayan ana Haçlı ordusu 7 Temmuz'a kadar Antakya'dan Lübnan. batı Suriye ile Filistin'den geçerek Kudüs'e vardı. Bu geçiş sırasında Fatimiler'in kuzey sınırı olan "Nehr-ul-Kelb" ırmağını geçip Fatimiler arazilerine girdiler. Yolda bulunan bazı şehirleri (örneğin Hisn-el-Akrad, Tartus, Arsuf, Ramallah, Beytüllahim) ellerine geçirdiler ve diğerlerini (örneğin Saycar, Akka, Jabal, Trablusşam, Kayserya) ya başarısız kuşatmadan sonra geride bıraktılar ya da kenarlarından hücum etmeden geçtiler. 5 Temmuz 1099'da Kudüs şehri surları önüne vardılar.

Kudüs kuşatması, işgali ve katliam

Kudüs şehri İftikar El-Devle komutasında Fatimiler ordusu tarafından savunmakta idi. 5 Temmuz'dan itibaren Haçlı orduları şehrin surlarına birçok başarısız saldırılarda bulundular ve geri püskürtüldüler. Filistin sahillerine gelen Cenevizliler Yafa yakınlarında karaya oturttukları gemilerini parçalayarak tahtalarını Kudüs önlerine getirdiler. İki tane büyük kuşatma kulesi yaptılar. Bu iki tahta kule 14 Temmuz gecesi şehrin duvarları önüne getirildi.

15 Temmuz günü şehir kuzeydoğu kapısı önünde bulunan kuleden Flandralı şövalye ilk defa şehre girmeyi başardı. Sonra Godefroi de Bouilion, kardeşi Eustace Boulogne'lu, Tancerd ve askerleri de şehre girdiler. Diğer kule ilerleyemedi. Haçlı komutanlardan Raymond Saint Gillies Fatimi kale komutanı İftika El-Devla'ya bir haberci ile teslim olursa kendisi ve ordusu için serbestçe Kudüs'ten ayrılma izni verileceğini bildirdi. İftikar el-Devle bunu kabul etti. Teslim olup şehir kapılarını açtı.

Haçlılar sözlerinde durdular. İftikar El-Devle ve ordusu 15 Temmuz akşamı Kudüs'ten ayrılarak Askelon kalesine gittiler. Kudüs Haçlılar eline geçti.

Diğer taraftan Tapınak Tepesi'nde ve civarında 15 Temmuz 1099 günü öğleden sonra, akşamüstü ve ertesi sabah Haçlı ordusu mensupları Kudüs'te bulunan bütün Müslümanları ve Yahudileri öldürmeye başladılar ve büyük bir katliam gerçekleştirdiler.

Kudüs Krallığının ve diğer Haçlı devletlerinin kurulması

Kudüs'ün fetheden Haçlı ordusunun soylu olan Haçlı komutanları Kutsal Kabir Kilisesi'nde 22 Temmuz'da bir toplantı yapıp Kudüs şehrinin ve ellerine geçen diğer Filistin ve Suriye arazilerinin nasıl idare edileceği hakkında tartışmalar yaptılar. Hristiyanların kutsal saydıkları topraklarda dinsel olmayan devlet işleri ile uğraşmaya yetkili olacak yeni bir Kutsal Kudüs Krallığı kurulmasına karar verdiler. Kudüs Krallığı Kudüs şehri yanında Suriye'in güneyi ve Filistin'i de ihtiva edecekti. İlk Kudüs Kralı olarak Godfrey de Bouillon'u seçtiler.

Haçlılar ordusu Kudüs'ten çekilen Fatimîler ordusu üzerine giderek Aşkelon Muharebesi'inde Fatimîleri yenerek Filistin'e iyice yerleştiler.

Birinci Haçlı Seferi'nde ayrıca Kudüs fethinden önce Urfa Kontluğu (1097-1144) ve Antakya Prensliği (1098-1268) devletlerini Kudüs Krallığı'ndan bağımsız olarak ama bu krallıkla yakın bağlantılı bir şekilde kurulmuşlardı. Kudüs'ün işgalinden sonra, 1109'da Haçlılar Trabluşsam'ı işgal ettiler ve, bu şehir ve civarında yine bağımsız statülü olarak Trablus Kontluğu (1109-1289) devleti kuruldu.

Birinci Haçlı Seferi değerlendirilmesi

Birinci Haçlı Seferi Hristiyanlar ve modern tarihçiler tarafından çok başarılı olduğu kabul edilmektedir. "Baronların Haçlı Seferi" safhası çoğu Frank asıllı Hristiyanların Kudüs'ü ellerine geçirmeleri ile sonuçlanmıştır. Bu Haçlı Seferi'nden sonra Selahaddin Eyyubi'nin 1187 yılında Kudüs'ü geri almasına kadar Hristiyanların elinde Kutsal Kudüs Devleti başkenti olarak kaldı.

1100 yılında Anadolu güneyi, Suriye, Lübnan ve Filistin'de Hristiyan Haçlı Frank asıllı hükümdarları olan dört Haçlı devletinin kurulmasına yol açmış oldu.

1101 Yılı Haçlı Seferi

1099'da Kudüs'ün alınmasından sonra Batı dünyasında Haçlı Seferleri'ne olan ilgi arttı. Papalık'ın yaptığı propaganda, evlerine dönen Hacıların Doğu'nun zenginliklerine dair anlattığı abartılı hikâyeler ve Papa II. Paschalis haçlı seferi çağrısı kısa süre sonra üç büyük ordunun Haçlı Seferi'ne çıkmasına neden oldu.

Papa II. Paschalis Avrupa'daki krallarla, özellikle Kutsal Roma-Germen imparatorları IV. Heinrich ve oğlu V. Heinrich ile bir takım problemler yaşamaktaydı. O yüzden tek Avrupalı kral bile Papa'nın çağrısına uymadı. Fakat diğer taraftan dükler ve kontlar bu çağrıya olumlu cevap verdiler. Birinci Haçlı Seferi'nin üçüncü safhası olarak da görülebilen bu 1101 Haçlı Seferi, Filistin'de yerleşen Frank Haçlılarına destek sağlamak için 1101 yılı içinde gelişti. Sefer, Konstantinopolis'e ayrı yollar ve ayrı zamanlarda ulaşan ve oradan birbiri arkasından ve birbirinden aralıklı olarak yürüyüşe geçen üç değişik ordu halinde oluşmuştur. Bu orduların sayısı hakkında tam bilgiler bulunmamakta ama değişik tahminler verilmektedir. Üç değişik ordu birliği şeklinde Anadolu'ya gelip geçmeye çalışan Haçlı ordusu için en muhtemel tahmin bu ordunun yaklaşık toplamının 300 bin kadar olduğudur. Bu Haçlı ordularından birincisi Mayıs ayında Konstantinopolis'ten başlayan Milano başpiskoposu Anselm de Buis'in idaresinde Lombardlar, Blois kontu Stephen kumandasında Fransızlar ve mareşal Konrad komutasında Almanlar'dır. İkinci Haçlı ordusunu Nevers kontu II. Guillaume (Giyom)'un kumandasındaki Fransızlar oluşturmuştur. Üçüncüsünü ise Bavyera Dükü IV. Welf'in idaresinde Almanlar oluşturdu.

Bu 1101 Haçlı Seferinin birinci grubunda ağırlık Birinci Haçlı Seferi'ne katılmayan ve ilk defa bir haçlı Seferine katılan Lombardlar bulunmaktaydı. Bu Haçlı ordusu Milano başpiskoposu Anselm de Buis'in idaresindeki Lombardlar, Blois kontu Stephen kumandasında Fransızlar ve mareşal Konrad komutasında Almanlardan oluşmaktaydı. Önce Mayıs 1101'de İtalya'dan Lombardlar Konstantinopolis'e Milano Piskoposu Anselm idaresinde eriştiler. Kudüs'ten Konstantinopolis'e dönmüş olan Anadolu'da sefere deneyimli Toulouse Kontu Raymond de Saint-Gilles komutası altına geçtiler. Sonra Fransızlar ve Almanlar geldiler. Böylece 20.000 kişi kadar olan Haçlı ordusu yeni bir güzergâh takip ederek beklenmedik bir şekilde Ankara'ya yöneldi; o şehri eline geçirip oradan Niksar'a doğru yöneldi. Ağustos'ta Merzifon'da Anadolu Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan ve Danişmendoğlu ordusu ile yapılan Merzifon Muharebesi sonucunda bu Haçlı ordusu büyük bir hezimete uğradı. Haçlı askerlerin 4/5'lik kısmı imha edildi ve kadınlar ve çocuklar esir olarak Türklerin eline geçti.

Haziran 1101 sonunda Konstantinopolis'ten ayrılan, Nevers Kontu Giyom'un komutasında bulunan bu Haçlı seferi ordusunun askerleri ve asker olmayan kamp takipçileri Anadolu'da Ankara, Konya üzerinden Ereğli'ye ilerlemeye başladı. Bu Haçlı ordusu çok geçmeden bu yolu takip etmenin bir hata olduğunu anladı. Çünkü önceki Baronlar Haçlı seferi yol etrafına sanki kıran getirmişti ve bu ordu iaşe ve hayvan yemi bulamamaktan bitik bir hale düştü. Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan ve Danişmend Gazi süvari ordularıyla Merzifon'dan Ağustos sonunda ayrılıp Ankara'ya gelip Konya üzerine ilerleyen Haçlılar ordusunun önü sıra geri çekilmekte idi. Konya üzerinden ilerleyen Haçlılar Eylül ayı başında Ereğli yakınlarına gelmişlerdi ki Selçuklu ve Danişmend Gazi süvari orduları onları orada pusuda beklemekteydi. Hemen pusudan hücuma geçen bu süvari ordusu Haclı ordusunun hemen hepsini savaş alanında öldürüp imha etmek imkânını buldu. Sadece Toros dağlarına doğru kaçan az sayıdaki kişi canını kurtarabildi. Bu ordunun komutanı Neversli Giyom bir Türk asıllı bir Bizans askerinden (Türkopol) kılavuz bularak Antakya'ya erişmeyi başardı. Bu orduyu bir hafta zaman gecikmesiyle Bavyera Dükü Wolf komutasına Almanlardan oluşan üçüncü bir Haçlı sefer ordusu takip etmekte idi. Yine Birinci Haçlı Seferi ordusunun ve 1101 Haçlı Seferi'nin Fransızlardan oluşan ikinci ordusu bu güzergahtan geçmiş ve etraftaki insan ve hayvan yiyecek maddelerini sanki sömürüp bitirmişlerdi. Bu nedenle bu üçüncü ordu ve takipçileri açlık ve özellikle susuzluktan tam harabe olarak yine Ereğli (Heraclea)'ya erişebildiler. Orada yakinlarinda Avlos (Akgöl) ovasında bulunduğunu gördükleri çay kaynağı olan gölete kendilerini atıp susuzluklarını giderdiler. Ancak bu göletin suları Selçuklular tarafından zehirlenmişti ve bu suyu içenler zehirlendiler. Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan ordusuyla da bu gölet yakınında pusuda beklemekteydi. Çoğu zehirlenmiş olan ve hepsi çok bitkin kalıp hiç direniş gösteremeyen Haçlılar üzerine saldırıp hemen hemen tüm orduyu esir aldılar. Böylece bu üçüncü 1101 Haçlı Seferi ordusu da, askerlerinin çoğu zehirlenip, yaşayanlar da esir alınıp, yok edildi. Ama yine bu ordu komutanı olan Bavyera Dükü Wolf da şahsen Antakya'ya kaçabilmeyi başardı.

Sonuçta 1101 yılı Haçlı Seferi'nin sadece liderleri Antakya'da toplanarak bazı adamlarıyla birlikte Kudüs'e gidebildiler. Bu üç safhalı 1101 Haçlı Seferi Haçlılar için öyle korkunç ve öyle büyük bir fiyasko sonuçlanmıştır ki, bu fena sonuç 1101 Haçlı Seferi'nin Avrupa tarihçileri ve "Avrupa dünyası tarafından tümüyle hemen hemen unutulmasına yol açmıştır" 1101 Haçlı Seferlerinin sadece liderlerinin Antakya'da toplanamabilmesi, bundan sonra artık askeri yönden Haçlı Seferlerinin ve ordularının askeri olarak başarısız kalacağına bir gösterge olmaktadır. Selçuklu ve Danişmendliler ordularının kazandıkları bu askeri başarı Türklerin Anadolu'daki kalıcı varlığını tekrar ispatlamış oldu.

İkinci Haçlı Seferi 1147-1149

İkinci Haçlı Seferi 1147-1149 yılları arasında gerçekleşti. Musul Atabeyi I. İmadeddin Zengi'nin 1144 yılında Urfa'yı ele geçirerek bir Haçlı devleti olan Urfa Kontluğu'na son vermesi üzerine Haçlılar Avrupa'dan yardım istediler. Almanya İmparatoru III. Konrad ve Fransa Kralı VII. Louis, ordularının başına geçerek İkinci Haçlı Seferi'ni başlattılar ve Anadolu'ya girdiler. Ancak, Anadolu Selçuklu sultanı I. Rükneddin Mesud ve Halep Atabeyi Nureddin Mahmud Zengi başta olmak üzere her yerde Türk ordularının direnci ile karşılaştılar. Sonuçta çok küçük bir birlik ile Kudüs'e ulaştılar. Birinci Haçlı Seferi sırasında kurulmuş Haçlı devleti Kudüs Krallığı'ndaki Hristiyanlarla birleşerek Suriye'yi ele geçirmek istediler. Bu girişim başarılı olamayınca ülkelerine döndüler. İkinci Haçlı Seferi ilkinin aksine Haçlılar açısından tam bir başarısızlıkla sonuçlanmıştır.

Üçüncü Haçlı Seferi 1189-1192

Üçüncü Haçlı Seferi 1189-1192 yılları arasında gerçekleşti. Selahaddin Eyyubi'nin 4 Temmuz 1187'de Hıttin Muharebesi'nde Haçlılar Kudüs Krallığı ordusunu imha eden büyük galibiyetinden sonra Kudüs'ü bir kuşatmadan sonra 2 Ekim 1187'de tekrar ele geçirmesi üzerine Alman İmparatoru Friedrich Barbarossa, 100.000 kişilik bir ordu ile Anadolu'ya girdi. Fransa Kralı II. Philippe ve İngiltere Kralı Aslan Yürekli Richard Akdeniz yoluyla Akka'ya çıktılar ve şehri zaptettiler. İngiltere Kralı Aslan Yürekli Richard birkaç defa Küdüs'ü ele geçirmek için hücumda bulundu ise de Selahattin Eyyubi'nin gayet başarılı taktikleri dolayısıyla Kudüs'ü tekrar Haçlılar eline geçirmeyi başaramadı. Bu olay Selahattin Eyyubi'nin İslam aleminde önemini artırıp sevilmesine neden oldu.

Üçüncü Haçlı Seferinde Almanlar
Alman ordusu, 1189 Mayıs ayında Resenburg'dan yola çıktı. Friedrich Barbarosso'nun yanında vassalları ve oğlu Schwaben kontu Friedrich von Schwaben bulunuyordu. Almanların, Macaristan'dan geçişleri sorunsuz oldu. Macar kralı Bela, onlara her türlü yardımda bulundu fakat Almanlar, 23 Haziran'da Tuna'yı geçip Bizans arazisine girdiklerinde sorunlar başladı. İmparator, ülkesi içinde var olan olumsuz şartlar dolayısıyla Almanların gelişinden tereddüt içindeydi. Kıbrıs'ta ve Çukurova'da sorunlar vardı ve Anadolu'daki Türkler, çok büyük bir tehlike arz ediyorlardı. Bu yüzdendir ki, II. Isaakios'un Selahaddin Eyyubi ile anlaşması, Hristiyanlığa zarar vermek amaçlı değil, Selçuklu yükselişine engel olmak amacına yönelikti. Fakat Kudüs'teki kutsal yerlerin himayesi Ortodoks kiliseye geçince imparator, yine de tepkilere maruz kalmıştır.

Almanlar, Alaşehir'e ulaştıklarında halk, önce Almanlara iyi davranmış fakat sonraları ordunun artçılarını soymaya çalışmıştır. Alman ordusu, Miryokefalon (Karamıkbeli) mevkiinden geçerken 3 Mayıs'ta Türklerle küçük bir çatışma yaşandı. II. Kılıcarslan, daha önce Anadolu'dan geçerken Almanlara yardım vadetmişti. Fakat Almanları bir miktar yıpratmayı da ihmal etmedi. Açlık, susuzluk ve Türklerin okları, Almanlara kayıp verdirmeye başladı. Alman ordusu, 17 Mayıs'ta Konya'ya ulaştıklarında II. Kılıcarslan, Konya'yı kısmen boşaltmıştı. Sultanın oğlu Kutbeddin ile Haçlılar arasında şiddetli bir çarpışma yaşandı ve Friedrich Barbarosso, Konya'ya girdi ise de burada fazla kalmadı. Meram'da biraz dinlendikten sonra Almanlar, yollarına devam ettiler. Alman ordusu, Toros Geçidi'nden Silifke'ye doğru yol alırken Almanların yürüyüş haberi, Selahaddin Eyyubi'ye ulaşmıştı ve bu haberi verenler de Ermenilerdi. 10 Haziran 1190'da Silifke Ovası'na inen Haçlılar, burada büyük bir felakete maruz kaldılar. Çünkü Friedrich Barbarosso, serinlemek için girdiği nehirde boğularak öldü.

İngiliz ve Fransızların Üçüncü Haçlı Seferine Katılması
İngiltere ve Fransa yıllarca savaş halinde olduklarından her iki ülke de yeni bir Haçlı seferini düşünemezdi. Fakat İngiltere ve Fransa kralları Ocak 1188'de Normandiya sınırındaki Gisors'ta barış müzakerelerinde iken Sur başpiskoposu Josias da oraya ulaşmıştı. Onun yaptığı etkili konuşmalar sayesinde iki kral ve yüksek rütbeli kimseler, Haçlı seferine katılma vaadinde bulundular. Her iki kraldan biri, yola çıktığı zaman birinin, diğerinin topraklarına saldırma ihtimali bulunduğundan kralların aynı anda sefere çıkmalarına, Fransızların kırmızı, İngilizlerin beyaz ve Flaman birliklerinin de yeşil haç taşımalarına karar verildi. II. Henry, Alman imparatoruna, Macar kralına ve Bizans imparatoruna mektuplar yazarak Kudüs'ü kurtarmak azmiyle yola çıktığı için, içinden geçeceği bu ülkelerde kolaylık istedi. Daha önce yardım çağrısında bulunan Antakya patriğine de Kudüs'e doğru yola çıktığı haberini gönderdi. Nihayet sefer kararı alınmıştı. Bundan sonra İngiltere ve Fransa'da seferin mali yönünü karşılamak için Selahaddin Öşrü denen ve sefere katılmayanların gelirlerinin onda birini kapsayan vergi yürürlüğe kondu. Sûr başpiskoposu Josias, Avrupa'daki bu gelişmeler üzerine büyük umutlarla ülkesine döndü.

Fransa kralı II. Philippe, sakin bir yolculuktan sonra 14 Eylül'de Messina'ya sakin bir giriş yaptı. İngiltere kralı Richard ise donanmadan ayrı, kara yolunu tercih etmişti ve 3 Ekim'de Messina'ya ulaştı. Richard, İtalya içlerinden geçerken Sicilya kralı Tancredi'nin, kız kardeşine yaptığı haksızlıklar konusunda bir şeyler duymuştu. Belki bunun da etkisiyle Messina'ya girişi daha bir gösterişli ve gövde gösterisi şeklinde oldu. Tancredi, iktidara gelince kralın dul eşi Giovana'nın elinden has arazisini alarak kendisini hapis tutmuştu. Ayrıca, II. Henry'ye verilmek üzere bırakılanları Richard almak istiyordu. Bu durumda Richard'ın gelişi doğal olarak Tancredi'yi korkuya düşürdü. Tancredi, Joanna'yı serbest bırakıp arazilerini geri verdi ve Joanna'yı ağabeyinin yanına gönderdi fakat Richard'ın öfkesi geçmemiş olacak ki etrafa birlikler göndererek yağmada bulundu.

3 Ekim'de şehir dışında İngiliz askerleriyle bir grup Messinalının arasında çıkan kavga ise daha büyük olaylara sebebiyet verdi. Philippe Auguste'un de araya girmesiyle anlaşmaya çalışılırken halktan bir takım insanın, kral Richard'a küfretmesi, bardağı taşıran son damla oldu. Sonucunda İngilizler, Messina'yı zapt edip yağmaladılar. Sükûn ortamı Tankred'in, Richard'a kalan mirası vermesiyle sağlandı ve 8 Ekim'de Tankred ile Richard arasında anlaşmaya varıldı.

Kral Richard'ın yolculuğu, fırtına yüzünden daha olaylı geçti. Şiddetli rüzgâr dolayısıyla donanma birbirinden ayrıldı. Joanna ve Berengaria'nın bulunduğu gemi, Kıbrıs'a doğru sürüklendi ve karaya oturdu. Kıbrıs'a hâkim olan ve Bizans'a isyan halinde bulunan İsaakios Dukas Komnenos, büyük bir hataya imza atarak Joanna'nın ve Richard'ın nişanlısı Berengaria'nın mallarını müsaadere etti. Richard, haliyle bu duruma çok öfkelendi. 8 Mayıs'ta Kıbrıs'a gelen Richard'a, Isaakios Dukas, mukavemet edemeyeceğini anlamıştı. Bunun için Kilani Kasabası'na çekildi. Fazla bir direnişle karşılaşmayan Richard, Kıbrıs Adası'nı zapt etti ve Berengaria ile nikâhı da burada 12 Mayıs'ta kıyıldı.

Richard, Kıbrıs'ta bulunurken Philippe Auguste ve Filistin asilzadelerinin, Akkâ önüne bir an önce gelmesi için gönderdikleri haberler ulaştı. 5 Haziran 1191'de Mağusa'dan yola çıkan Richard, 8 Haziran 1191'de Akkâ'ya vardı.

Dördüncü Haçlı Seferi 1202-1204

Dördüncü Haçlı Seferi 1202-1204 yılları arasında gerçekleşti. Papa III. Innocentius, Kudüs'ü kurtarmak maksadıyla; tüm Avrupa'yı sefere davet etti. Toplanan ordunun emir komutası İtalyan Bonifacio'ya verildi. Ordunun Mısır'a çıkması planlandı ve Venedik Haçlı ordusunu ücret karşılığı taşımak için özel bir filo gemi hazırladı. Ancak Haçlılar bu nakliye ücretini karşılayamayınca bu sefere iştirak eden yaşlı Venedik Dükü Enriko Dandolo isteği ile önce Zara'ya ve sonra da Bizans İmparatorluğu tahtına geçmek isteyen sabık imparator II. İsaakios'un genç oğlu Aleksios Angelos imparatorluğa geçince ücreti karşılamak için yardım etme vaadi vermesiyle Konstantinopolis'e yöneldi. Haçlı orduları önce 1203'te şehri kuşattıktan sonra şehre girerek II. İsaakios ve IV. Aleksios'u imparator ilan ettirdiler ve Galata civarına geri çekilip yeni imparatorların yardımını beklediler. Fakat yeni imparatorlar mali kaynak bulamadılar ve Konstantinopolis halkının da Latinlerin devamlı karışmalarından hoşnutsuzluğu yüzünden isyan çıktı. Bir komplo ile V. Aleksios imparator oldu ve Haçlıların meşru imparator saydıkları IV. Aleksius öldürüldü. Bu nedenle ve Enrico Dandolo'nun teşvikiyle Haçlı Ordusu Konstantinopolis'e hücum ederek 12 Nisan 1204'te şehri işgal etti.

Dördüncü Haçlı Seferinin diğer Haçlı Seferlerinden farkı güya tek elden emir komuta altında olmasıydı ve denizden Mısır'a ve oradan Filistin'e gitmek hedefliydi. Fakat Venedik Dükü tarafından Kudüs yerine Konstantinopolis'e yöneltildi; karışıklıklardan dolayı Konstantinopolis işgal edildi. Kuşatma sırasında büyük bir kismi zaten yakılan şehir tümüyle talan edilip yıkıldı ve şehrin birçok kıymetli eserleri ya Avrupa'ya götürüldü veya ortadan kayıp oldu. Ortodoks Hristiyan olan Bizans İmparatorluğu yerine Frank asıllı hükümdarlar altında bir Katolik Hristiyan Latin İmparatorluğu kuruldu. Bu seferden en kazançlı çıkan Venedikliler oldu ve Akdeniz'in ve Ege Denizi'nin önemli liman ve adaları gemilerinin nakliye ücreti karşılığı Venedik'e verildi. Fakat bu Latin İmparatorluğu fazla yaşamadı (1204-1261).

1261 yılında Bulgarların ve Konstantinopolis'in Latinler eline geçtikten sonra Nikea'da kurulan İznik İmparatorluğu'nun hücumları sonucu yıkıldı. Bu devletin Bizans İmparatoru adını taşıyan hükümdarı VIII. Mihail tekrar Konstantinopolis'e gelerek gerçek Bizans İmparatoru oldu.

Çocuk Haçlı Seferleri 1212

Bunların dışında 1212'de, tam doğru yorumlanmayan, sadece çocukların katıldığı bir seri Çocukların Haçlı Seferleri adı verilen seferler düzenlenmiştir. Bu seferler Fransa'da ve Almanya'da yaşayan ve Müslümanlara karşı kışkırtılıp Haçlı Seferine çıkmaya zorlanan halkın coşkusundan etkilenen çocukların organize olmalarına atıflıdır. Bu organizasyonlardan haberdar olan Papa III. Innocentius bu çocuk organizasyonlarını Haçlı seferine katılmayan daha yaşlıların değersizliğini tanrının kınamasının bir nişanesi olarak yorumlamıştı. Fransa'da organize olan çocukların başında "Stephen" adlı bir çocuk bulunmaktaydı ve 30.000 kadar sayıda çocuk bu organizasyona katılmayı kabul etmişti. Almanya'da organize olan çocuk sayısı ise 7.000 civarında olup liderleri "Nicholas" adlı bir çocuktu. Bu organize olan çocuk grupları Kutsal Toprakların yakınlarına bile varamadan ortadan kaybolmuşlardır. Bir kısım çocuklar ailelerine geri dönmüşler; diğerleri yolda bulunan Hristiyanların yanlarına yerleşmişler; diğerleri ya deniz kazasından ya da açlıktan ölmüşlerdir. Bir kısmını bekleyen en fena akıbet ise Venedikli tacirler tarafından Mısır'a veya Mağrip'e götürülerek köle olarak satılmaları olmuştur.

Beşinci Haçlı Seferi 1217-1221

Öncülüğünü yeniden ele alan ve Kutsal Şehrin anahtarlarının Mısır'ın elinde olduğuna inanan Papa III. Innocentius 1213'te yeni bir Haçlı Seferi çağrısında bulundu. Bu çağrı 1215 Laterano Konsili'nde kabul edildi. İtalyan bu projeye karşı çekimser, Batılılarsa kararsızdı. Bunun üzerine, Kudüs Kralı Jean Brienne, Nil deltasına doğru bir sefere çıktı (1217-1220). Bunu eski Kudüs krallığını ihya etmek için bir koz olarak kullanmak istemekteydi. Ama bu Haçlı ordusu içinde karar verme papalık temsilcisi Albano Kardinali olan Pelagios elinde idi. Bu ordu Dimyat kalesini kuşattı. Kale 1219'da düştü. Bu Haçlılar kuşatması başında Eyyubiler Mısır Sultanı olan I. Adil öldü ve yerine Mısır Sultanı olarak oğlu Kamil bin Adil geçti ve kardesi olan Eyyubiler Suriye Sultanı Muazzam bin Adil'den takviye almıştı. Bu sefer Eyyubiler ordusu Dimyat'ı sardı. Pelagios zorlaması ile Dimyat'tan çıkış yapan Haçlı ordusunun büyük bir kısmı Kahire üzerine yürüdü. Fakat bu Haçlı ordusu Mansure yakınlarında sel mevsiminde yükselen Nil Nehri ve Eyyubiler tarafından yıkılan nehir kenarı duvarları dolayısı ile etrafı su ile kaplı bir yüksek arazide mahsur kaldı ve bu arazinin de etrafı sarılınca ordu teslim oldu. 1221'de Dimyat'ı kurtuluş fidyesi olarak iade edildi.

Altıncı Haçlı Seferi 1228-1229

Altıncı Haçlı Seferi Kutsal Roma Germen İmparatoru II. Friedrich tarafından yapıldı. II. Friedrich, daha önceki Beşinci Haçlı Seferi'ne Papa III. Honorius'un çeşitli siyasal entrikalar ile katılmasını sağlama uğraşlarına rağmen katılmamıştı. Ama II. Friedrich bir Haçli Seferi'ne katılama yemini etmişti. Papa III. Honorius'un ölümü ve IX. Gregorius'un Papa olması ile imparatora baskılar arttı. 1227'de bir sefere başlamak için ordusu ile Brindisi'den ayrıldı ama gemilerde salgın çıkması nedeniyle geri döndü. II. Friedrich'in özellikle Güney İtalya'daki topraklarında gözü olan ve İtalya'da imparatorluk gücünü azaltmak isteyen Papa IX. Gregorius bunu fırsat bilip II. Friedrich'i aforoz etti.

Buna rağmen II. Friedrich en nihayet 1228'de İtalya'dan gemiler ile Doğu Akdeniz'e çıkıp Altıncı Haçlı Seferi'ni başlattı. Önce Kıbrıs'a çıktı ve hanedanının akrabalık ilişkileri dolayısıyla Kıbrıs Kralı olduğu için adanın idaresini ele aldı ve o zamana adayı idare eden diğer Haçlılar hükumdarlıklarıyla yakın ilişkileri olan asilleri (özellikle vekilharç görevli Jean İbelinli'yi) kendi aleyhine döndürdü. İlk karısı İsabella/Yolanda dolayısıyla Haçlılar Kutsal Kudüs Devleti'nin de kralı idi ve Eylül 1228'de bu krallığın merkezi olan Akka'ya çıktı.

Mısır, Suriye ve Filistin'in büyük kısmı Eyyubiler elinde idi ve o zaman Eyyubiler Mısır Sultanı Kamil bin Adil üst Eyyubiler sultanı idi. II. Friedrich Arapça bilmesi ve Arap kültürünü derinden anlaması dolayısıyla Sultan Kamil ile imparator gayet geniş konularda birbirleriyle yazışma ilişkileri kurmuşlardı. Sultan Kamil'in Beşinci Haçlı Seferi sırasında Kudüs'ü Haçlılara vermeyi teklif ettiğini II. Friedrich bilmekte idi ve Sultan Kamil'in joepolitik nedenlerle iktidarının bazı olan Mısır'ı korumak için yine Kudüs'ü gözden çıkartabileceğini de anlamıştı. II. Friedrich Akka'ya çıktıktan sonra da bu karşılıklı ilişkiler devam etmişti. Sonunda II. Friedrich ile Sultan Kamil'in bir gizli anlaşmaya girdikleri kabul edilmektedir. II. Friedrich'in güneye Yafa'ya ilerlemesi gayet abartıp bir antlaşmaya zemin olduğunu herkese duyurdular. Yapılan gizli müzakerelerden sonra 18 Şubat 1229'da Eyyubiler ile Haçlılar arasında 10 yıl süreli bir barış antlaşması imzalandı. Buna göre Kudüs şehri; sahilden Kudüs'e bir yol koridoru ve Hristiyanlarca kutsal sayılan Beytüllahim, Nasıra, Yafa ve Sayda Haçlı Kutsal Kudüs Krallığı idaresine bırakılacaktı. Ama Kudüs'teki Müslümanlara büyük imtiyazlar sağlanacaktı. Bu Haçlı seferi Hristiyan Haçlıların Kudüs'ü alma emellerine barışsal yolla yetiştikleri tek Haçlı Seferi oldu.

Yedinci Haçlı Seferi 1248-1254

Yedinci Haçlı Seferi, Fransa Kralı IX. Louis tarafından sevk ve idare edildi. Mısır'da Dimyat'ı zapteden IX. Louis buradan Kahire üzerine yürüdü. Ama Mansure kalesi õnünde yapılan Mansure Muharebesi'ni kaybetti. Dimyat'a geri çekilmekte iken Fariskur Muharebesi'nde Haçlı ordusu tamamiyle bozguna uğratılıp elemine edildi ve Fransız Kralı esir düştü. Dimyat'ı geri vermek kaydıyla ve büyük bir fidye ödedikten sonra serbest bırakıldı ve 4 yıl sonra ülkesine geri döndü.

Sekizinci Haçlı Seferi 1268-1270

Fransa Kralı IX. Louis kardeşinin kışkırtmalarıyla son Haçlı Seferine çıktı. O sırada Tunus'tan kalkan Arap korsanları doğuya giden Hristiyan gemilerine zarar veriyordu. Bu yüzden Tunus'a sefer düzenleyen IX. Louis ve ordusunun yarısı veba salgını nedeniyle öldü.

Dokuzuncu Haçlı Seferi 1271-1272

Sonradan İngiltere Kralı olacak olan Prens Edward ve Fransa Kralı IX. Louis Tunus'a karşı Sekizinci Haçlı seferine girişmiş ve bu sefer salgın sebebiyle sonuçsuz kalmıştır. IX. Louis Kendi komutanlığı altında Haçlı Seferi yapmaya yemin etmişti. 1271'de Prens Edward yeni bir Haçlı ordusu ile Memlük Sultanı Baybars'a karşı Kutsal Kudüs Krallığı merkezi Akka'ya gitmek hedefli bir sefer düzenlendi. Bu sefer de öncekiler gibi başarısız oldu ve bu Haçlıların Orta Doğu'ya düzenledikleri Haçlı Seferleri'nin sonuncusu oldu.

Avrupa'da Haçlı Seferleri

Albigeois Haçlı Seferi

1209 yılında Güney Fransa'da bulunan Kathar mezhebi mensuplarına karşı Katolik Fransızlar tarafından bir haçlı seferi düzenlenmiştir. Bu mezhep özellikle Güney Fransa'da doğmuş Papalığa muhalif düalist felsefeyle Hristiyanlığı yorumlayan bir görüştü ve Katoliklerce şiddetle kınanmış ve pek çok kez kanlı saldırılar yapılmıştır. Kadın ve çocukların da katledildiği bu seferden sonra Kathar mezhebi mensupları bu bölgeden sürüldü.

Bogomillere Karşı Haçlı Seferi
Bosna, Bogomilizm mezhebine mensup insanların yaşadığı bir bölgeydi. Papa III. Honorius'un bu bölgeye yönelik yaptığı Haçlı Seferleri çağrısına 1234 ve 1241 yıllarında uyuldu ve Bogomillere karşı sefer düzenlendi. Bu seferler Moğolların Avrupa'yı istila etmeye başlamasıyla birlikte son buldu.

Tatarlara Karşı Haçlı Seferi
1240-1241 yıllarında Moğollar Baydar ile Kaydu kumandasında Ukrayna ve Polonya'yı işgal etmişlerdi. Papa IV. Alexander'ın Haçlı Seferi çağrısına uyan Polonyalılar, Almanlar ve Töton şövalyeleri 30 binlik bir güçle Moğollar'ı Oder Nehri civarında karşılamışlardı. Fakat Moğollar bu orduyu mağlup etmiş ve Dük Silezyalı Henri öldürülmüştü.

1382 yılında ise bu kez Altın Orda Han'ı Toktamış Rus Knezliklerini bir bir alarak ilermiş ve 13 Ağustos 1382'de tamamen tahrip ettiği Moskova'ya girmişti. Bu olay üzerine bir grup haçlı şövalyesi ile harekete geçen Litvanya kralı ise Poltava yakınlarında ağır bir yenilgiye uğramıştı.

Kuzey Haçlı Seferleri

Danimarka ve İsveç'in Hristiyan Kralları'nın, Livonyalı Almanlar ve Tapınak Şövalyeleri'nin de katıldığı Kuzey Haçlı Seferleri İskandinav adasında yaşayan pagan halkın Hristiyanlaştırılması için yapıldı. Resmi olarak 1193 yılında Papa III. Celestine'nin çağrısı ile başlamış olsa da ilk olarak 1147'de İkinci Haçlı Seferi ile paralel yapıldığı kesindir. Ortaçağ boyunca süren seferlerde İskandinavya'da paganlık bitmiştir. 1242 yılında Töton şövalyeleri Ortodoks Ruslara Katolikliği benimsetmek amacıyla bir sefer yapmıştır. Buz Savaşı veya Peipus Gölü Savaşı olarak bilinen savaşı Novgorod prensliği kazanmıştır.

Sonrası

Bundan sonra da Katolik lider Papa'nın organize ettiği Katolik Hristiyan birlikleri Osmanlılara ya da diğer Müslümanlara karşı aynı zihniyette topluca savaş yapmaya devam etmişlerdir. Bunlara örnek olarak Niğbolu Muharebesi ya da Varna Muharebesi hatta Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları örnek verilebilir. Bazı koyu Hristiyanlar Osmanlı Devleti'ne karşı Balkan İttifakı'nın yaptığı Balkan Savaşları'nı Haçlı Seferi olarak anmaktadırlar.

Yakın doğu bölgesi dışındakilere karşı Haçlı seferleri

Katolik Kilisesi ve bu kilise hiyerarşisinin kayıtsız şartsız mutlak güçte olduğu Katoliklerce kabul olan Papalar 11. yüzyıl sonunda Yakın Doğu'da Müslümanlara karşı Birinci Haçlı Seferi ortaya çıkarttıktan sonra bunları devam ettirdikleri dönemlerde, Avrupa kıtası içinde de (ta 16. yüzyılda Protestanlığın ortaya çıkmasına kadar) Katolik kilisesine dahil olmayanları elimine etmek için bir seri silahlı mücadeleye önayak olmuşlardır. Bu Avrupa kıtasındaki Katolik Hristiyanların Katolik olmayanlara karşı dinsel nedenle yaptıkları savaşlara da "Haçlı Seferi" adı verilmiş ve bu mücadeleler ve savaşlara da dinsel nitelik tanınarak Haçlı Seferi kavramları ve terimleri kullanılmaya başlanmıştır. Bunlar şöyle sıralanabilir:
 Ren Bölgesindeki Yahudilere karşı hücumlar
 Kuzey Haçlı Seferleri
 Wendlere karşı Haçlı seferleri
 Livonyalılara karşı Haçlı seferleri
 Estonyalılara karşı Haçlı seferleri
 Eski Prusyalılara karşı Haçlı seferleri
 İber yarımadası Haçlı seferleri
 Albigeois Haçlı seferi
 Osmanlı Devleti'ne karşı Balkanlar'da Haçlı seferleri
 Niğbolu Muharebesi (1396)
 Varna Muharebesi
 Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları, Kahlenberg Muharebesi

Haçlı Seferi kavramı üzerinde tartışmalar

Terminoloji

Haçlı Seferi terimine eşit olarak ortaya atılarak kullanılan terim, İngilizce crusade, Fransızca croisade, İspanyolca cruzada, Almanca Kreuzzug ve diğer dillerdeki aynı anlamlı terim, nispeten yeni olarak çıkartılmış ve kullanılmaya başlanmıştır. 1095'ten itibaren Haçlı Seferlerine katılanlar kendilerini daha değişik terimle nitelendirilmişlerdir. Bu terimler arasında Latince asıllı fideles Sancti Petri (Aziz Petrus'a inananlar) ve milites Christi (İsa'nın şövalyeleri) terimleri bulunmaktadır. Fransızca croisade terimi ilk defa 1638'de basılan A.De Clermont adlı yazarın L'Histoire des Croisades adlı tarih eserinde bulunduğu ve İngilizce crusade terimi ise ilk defa 1757'de basılan Wiliiam Shenstone adlı bir yazarın eserinde bulunduğu bildirilmektedir.

Bu seferlere katılan Haçlılar kendilerini Hristiyanlar için kutsal olan Kudüs'e giden bir "Hristiyan hacı" olarak görmekteydiler. Sefere katılan her Haçlı kişi Kudüs'e gitmeyi başarmak için bir votus (yemin) etmekte idi ve bu yemin eden kişiye giysilerinin üzerine dikilmek üzere bir kumaştan crux (hac, salip veya istavroz) verilmekteydi. Katılan her Haçlı kişi kutsal Kudüs'e bir iter (seyahat) veya perengrinatio (silahla savaşarak hac" yapmayı üstlenmekteydi. Savaşarak Kudüs'e varma hedefi bir aptheosis, yani dünyasal bir fikrin Tanrı ya da Yarı Tanrı katına yükseltilmesi, şekilde idi ve Avrupa'nin fakir tabakası için bu tanrısallaşma gerçekleşirse, "Mesih veya Hristiyan bir Mehdi'nin yeniden gelmesinin" hemen olacağı inancına bağlanmıştı. Zaman geçtikçe crux alınması yani "yeminden sonra haç alınıp ve takılması", hem bu yemin; hem kumaştan haç alınması; hem tüm yolculuk ve hem de Kudüs'e varmanın hepsini birlikte kavrayan tek bir kavram haline geçti.

Seferlerin numara sırasına konulması

Haçlı Seferlerinin numara ile sıralanması; bu sıralanmaya tarihler atfedilmesi, hatta sefere ad verilmesi de, 18. yüzyıldan sonraki tarihçiler tarafından yapılmıştır. Herhangi Haçlı Seferine iştirak eden bir Haçlı hangi numaralı sefere iştirak ettiğinden hiç haberi bulunmamakta idi. Hem bu sefere katılan Haçlılar ve hem de onlara karşı mücadele edip direnenler ve savaşçılar için bu sefer isimlerinin ve tarihlerinin hiçbir kullanışlı anlamı bulunmamakta idi.

Bu Haçlı Seferi sıralamasını çok sonradan yaratıp yapan tarihçiler arasında bile kaç tane büyük ve küçük sefer olduğu; hangi numaralı seferin hangi yollarla olduğu ve ne türlü askeri çarpışmalar ihtiva ettiği günümüzde bile gayet tartışmalıdır. Bu tartışmalara rağmen birçok tarihçi 1096-1291 döneminde 8 veya 9 tane büyük ve birçok küçük Haçlı Seferi olduğunu kabul etmektedir.

Sıralanan seferin içeriğine ve tarihlerine ait anlam karışıklığına örnek olarak Birinci Haçlı Seferi ele alınır. Bu seferin 1095 yılında Clermont'ta toplanan kilise konsilinde Papa II. Urban (Urbanus)'un verdiği bir vaazla başladığı kabul edilir. Ama bazı tarihçiler bu vaaz ile ilk büyük Haçlı ordusunun yola çıkışı arasında bir yıl kadar zaman olduğunu bilerek bu seferin başlangıcını 1096 olarak alırlar. Bu seferde başlangıçtan sonra üç ana safha olduğu kabul edilir:
 Keşiş Piyer'in Halkın Haçlı Seferi;
 Antakya ve Kudüs'ü ele geçirip Doğu Akdeniz'de Frank Kutsal Kudüs Krallığı ve diğer haçlılar devletlerinin kurulmasını sağlayan Baronların Haçlı Seferi; ve
 Filistin'de yerleşen Frank Haçlılarına destek sağlamak için 1101'de yapılan üç değişik Haçlı seferleri.

Bunların devam edişi sırasında ve yanlarında daha da ek seferler mevcuttur. Örneğin, 1107 ile 1110 döneminde Baronların Haçlı Seferi sona erip Frank Kutsal Kudüs Krallığı kurulduktan sonra Norveç Kralı I. Sigurd 50 gemi ve 5000 Haçlı asker ile Filistin'e bir ek Haçlı Seferi yapmış; Sayda kalesini kuşatıp ele geçirmiş ve Haçlı "Sayda Hükümdarlığı" devletini kurmuştur. Birçok Birinci Haçlı Seferi hakkındaki tarih bu seferi ele almamaktadır.

Haçlı Seferlerinin Müslümanlar üzerine yapılması tanımı

Haçlı Seferleri terimi, bu maddenin başında tanımlandığı gibi, Katolik Hristiyan Kilisesi'nin başı olan Papa'nın talebi ve çeşitli vaatleri üzerine, Müslümanların elindeki Orta Doğu toprakları (Kutsal Topraklar) üzerine gitme hedefli yapılan akınlar olarak bazen tanımlanmaktadır.

20. yüzyıl tarihçileri bu tanımı gayet dar kapsamlı ve eksik bularak tanımı daha da genişletip Katolik Kilisesi lideri "Papa"nın dindaşlarına kutsal görev olarak kabul edip ilan ettiği ve katılanların tüm günahlarının affedileceği vaadinde bulunduğu askeri seferlerin hepsini, hatta politik amaçlı hücumları bile, bu tanım içine almışlardır.

Böylece yaklaşık 2 yüzyıllık bu dönem içinde, Haçlı orduları tarafından Müslümanlardan başkalarına karşı yapılan ve Kutsal topraklara gidiş hedefi olmayan bazı değişik amaçlarla da çeşitli Haçlı seferlerinin düzenlendiği iddia edilip bu seferler Haçlı seferi olarak kabul edilmişlerdir. Bunların başında Bizans'ın elindeki Konstantinopolis üzerine yapılan ve bu şehrin Haçlılar eline geçmesi ile sonuçlanan Dördüncü Haçlı Seferi gelmektedir. Bundan başka Avrupa'da Katolik olmayan özel mezhepli Hristiyan ve putperestlere karşı Haçlı Seferleri yapılmıştır. Bunlar arasında Fransa içinde Kathar mezheplilere karşı Albigeois Haçlı seferi; Baltık Denizi kıyısında yaşayan putperest Wend'lere; Livonyalılara, Estonyalılara ve Eski Prusyalılara karşı yapılan Kuzey Haçlı Seferleri bulunmaktadır. Ayrıca biraz daha tartıșmalı olarak bazı tarihçiler Osmanlı Devleti'ne karşı Balkanlarda müttefik Hristiyanlar tarafından Haçlı Seferleri yapıldığı iddia edilebilmektedir.

Politika amaçlı Haçlı seferleri

Haçlı Seferi tanımının genişletilmesi ile Papaların çok kere politik amaçlarla Haçlı Seferi ortaya çıkardıkları sonucu çıkartılmış ve aynen Haçlı seferi tanımlarına uygun politik Haçlı seferleri de bu tanıma eklenmiştir. Bu politik Haçlı Seferlere örnekler şunlardır:
 Papa III. Innocentius 1199'da Sicilya Krallığı kral naibi olan papanın politika düşmanı olan "Markward von Annweiler"e karşı bir Haçlı Seferi ilan etti. Bu sefere çok az sayıda Haçlı katıldı ve 1202'de Markward von Annweiler ölünce bu politik haçlı seferi sona erdi.
 1232'de Papa IX. Gregorius Kuzey Almanya'da Bremen Başpiskoposu'na zahire hasat vergisi vermeyip isyan eden ve başpiskopos tarafından aforoz edilen "Stedinger" adı verilen köylü isyancılara karşı Haçlı Seferi açtı. Toplanan Haçlı ordusu 27 Mayıs 1234'te isyancılara karşı "Altenscah Muharebesi"ni kazanıp isyanı bastırdı.
 Kutsal Roma Germen İmparatoru II. Friedrich ve varislerine karşı olarak birkaç papa, değişik dönemde birkaç politik Haçlı Seferi ilan etti. 1240'ta Papa IX. Gregorius İtalya'da imparatorun papalık aleyhinde tutumu üzerine imparatoru tahttan indirip, onu aforoz edip, ona karşı bir politik Haçlı Seferi düzenledi. 1248'de Papa IV. Innocentius yine imparatora karşı bir politik Haçlı Seferi ilan etti ve imparator ölünce de, bu Haçlı Seferi, yerine tahta geçen oğlu IV. Konrad üzerine uzatıldığı ilan edildi. O da ölünce 1255-1266'da imparatorluk tahtına geçen Friedrich'in gayrimeşru oğlu Manfred'e de karşı Haçlı Seferi ilan edildi. 1250'de aynı papa onun oğlu ve yerine tahta geçen Konradin üzerine de Haçlı Seferi ilan etti.
 İngiltere Kralı olan III. Henry üzerine gidilmek amacı ile 1215-1217 döneminde ve 1263-1265 döneminde günün papası tarafından iki defa politik Haçlı Seferi ilan edildi. 1215-1217 seferine katılanlara, Beşinci Haçlı Seferi'ne katılan Haçlılara verilen dinsel imtiyazların aynısının verileceği ilan edildi.

Sonuçlar

Siyasi sonuçlar
 Seferler sırasında binlerce senyör ve şövalye öldü. Sağ kalanların bir kısmı da topraklarını kaybetti. Böylece feodalite rejimi zayıfladı.
 Avrupa'da merkezi krallıklar, güç kazanmaya başladılar.
 Feodalitenin zayıflamasıyla köylüler, çeşitli haklar elde ettiler.
 Türklerin batıya doğru ilerleyişleri bir süre için durdu.
 Bizans, Batı Anadolu'daki toprakların bir kısmını ele geçirdi.
 Haçlılar ile yapılan mücadeleler, İslam Dünyası'nı, Moğol saldırıları karşısında güçsüz bıraktı.
 Avrupalılar, İslam Medeniyeti'ni yakından tanıdılar.

Ekonomik sonuçlar
 Akdeniz'de doğu-batı ticareti gelişti.
 Marsilya, Cenova, Venedik gibi Akdeniz limanları önem kazandı.
 Avrupalılar, seferler sonucunca dokuma, cam ve deri işleme sanatını geliştirdiler.
 Papaların ve kralların seferlere mali destek sağlamak için İtalyan bankerlerine başvurmaları, bankacılığı geliştirdi.
 Avrupa'da hayat standartları yükseldi. Ticaretle uğraşmaya başlayan şehir halkı, zenginleşerek burjuva sınıfını oluşturdular.
 Anadolu, Suriye ve Filistin, ekonomik bakımdan zarar gördü.

Teknik sonuçlar
 Avrupa pusula, barut, kâğıt ve matbaanın yanında matematikle de tanışmış ve dolayısıyla Rönesans'ın kapısı aralanmıştır.
 El-Harezmi'nin özellikle cebir üzerine eserleri Avrupa'ya götürülmüş ve bu sayede Avrupalılar ikinci dereceden denklemleri nasıl çözmeleri gerektiğini görmüşlerdir.
 Yine El-Harezmi'nin eserleri sayesinde Avrupalılar sıfır sayısı ile tanışmıştır ki bu daha sonradan yapısında sıfır'ı barındırmayan Roman Rakamlarının elenmesini ve bunun yerine bugün bütün dünyanın kullandığı ve Arap rakamları olarak adlandırdığı (0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9) rakam sisteminin kullanılmaya başlanmasını beraberinde getirmiştir (İngilizcedeki "Zero" ve Almancadaki "Ziffer" ifadeleri Arapçadaki "Sıfır" ifadesinden türetilmiştir).
 El-Harezmi'nin bütün Batı bilim dünyasına etkisi o kadar büyük olmuşturki ALGEBRA kelimesi bir kitabının başlığındaki "Al-Jabr" kelimesinden, ALGORİTMA ifadesi ise onun isminin değişik telaffuzundan türetilmiştir.
 Bizans'ın eserleri Avrupa'ya kaçırıldı.

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Demirkent, Işın (1997), Haçlı Seferleri, İstanbul:Dünya Yayıncılık, ISBN 975-7632-54-6.
 Maalouf, Amin (Tr. çev. Ali Berktay), (2006) Arapların Gözünden Haçlı Seferleri, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Yayınları, ISBN 975-08-1121-6.
 Runciman, Steven (Tr. çev. Fikret Işıltan) (1998), Haçlı Seferleri Tarihi: I. Cilt Birinci Haçlı Seferi ve Kudüs Krallığının Kuruluşu, Ankara:Turk Tarih Kurumu Yayınları ISBN 975-16-0187-8.
 Runciman, Steven (çev. Fikret Işıltan) (1992), Haçlı Seferleri Tarihi: II. Cilt Kudüs Krallığı ve Frank Doğu, Ankara:Türk Tarih Kurumu Yayınları ISBN 975-16-0497-4.
 Runciman, Steven (Tr. çev. Fikret Işıltan) (1992), Haçlı Seferleri Tarihi: III. Cilt Akka Krallığı ve Haçlı Seferleri, Ankara:Türk Tarih Kurumu Yayınları ISBN 975-16-0511-3.
 Nicolle, David (Tr. çev. L. Ece Sakar) (2011) Birinci Haçlı Seferi (1096 - 1098), İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları ISBN 9786053602538 s.14.
 Michaud, J.F. (Tr. çev. Güray Kırpık), (2011) Haçlı Seferleri'nin İlginç Olayları, Ankara:Lotus Yayınları ISBN 9756665688.

Haçlı Seferleri


La route régionale 787 () est une route régionale allant de Alavieska jusqu'à Pyhäjoki en Finlande.

Présentation
La seututie 787 est une route régionale d'Ostrobotnie du Nord.

Parcours
 Alavieska
 Merijärvi
 Pyhäjoki

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

787

Transport à Alavieska
Transport à Pyhäjoki
Transport à Merijärvi

Seututie 787


මෙම යෙදුම සඳහා එක්සත් ජනපදයේ සහ එක්සත් රාජ්‍යයේ දෙනු ලබන අර්ථ දැක්වීම් එකිනෙකට වෙනස්ය. එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රජා රඟමඬල (වේදිකාව) යන්න 70 සහ 80 දශක වල පොදු යහපත සඳහා විශේෂිත ප්‍රජාවන් වෙනුවෙන් රඟ දක්වනු ලැබූ රාජ්‍යය හෝ ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් වර්ධනය වූ වෘත්තීයමය රංගන සමාගම් ව්‍යාපාරය යන්න හැඳින්වීම සඳහා යොදා ගනු ලැබීය. මෙම නාට්‍යයන් ප්‍රජාවන් ගේ ජීවන අත්දැකීම් සහ සිතුවිලි නිරූපනය වූ රැඩිකල් ස්වාභාවයක් ගත් අතර දේශීය ප්‍රජා මධ්‍යස්ථානයන් හි රඟ දක්වනු ලැබීය. වඩාත් ප්‍රචලිත වූ සමාගම වූයේ 7.84 (7% ක ප්‍රතිශතයක් ධන සම්පත් වලින් 84% ප්‍රතිශතයක් හිමිවීම) සංචාරක කම්කරු පංතියයි. එක්සත් රාජ්‍යයේ වර්ථමානයේ මෙම යෙදුම ප්‍රාදේශීය විෂයන් සහ එම ජනයාගේ අවශ්‍යතාවන් වෙනුවෙන් කැප වූ සංචාරය කරමින් රඟ දැක්වීම් දක්වන සමාගම් සඳහා යොදාගනු ලබයි.
ප්‍රජාරඟමඬල ආධුනිකයන්ගේ වේදිකාව ආධුනික රංගනයන් ගෙන් සම්පූර්ණයෙන් ම වෙනස් වූ බොහෝ විට එහි වාච්‍යර්ථය ම සීමා වුනු වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වූත් සහභාගිවූවන් බොහෝමයකට මුදල් නොගෙවන හෙවත් ආධුනික රඟමඬල යන අරුත ගෙන දේ.

එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රජා වේදිකාවන් සාමාන්‍යයෙන් සම්ප්‍රදායික ඒවා ද එක්සත් රාජ්‍යයේ ඒවා නවීනකරණය වූ වුවත් මෙම දෙවර්ගයම වෘත්තීයමය නොවන මාවත් ලෙස භාවිතා කරනු ලබයි. විශේෂයෙන් ම එකසත් ජනපදයේ නම් මේවා සංගීත සහ ළමා වේදිකාවන් ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. පඩි නොගෙවන සාමාජිකයන් සැදුම් ලත් බොහෝ සමාගම් ප්‍රජා වේදිකාවන් ලෙස හඳුන්වනු නොලැබුවත් සම්මත වේදිකාව සහ ප්‍රජා වේදිකාව අතර ප්‍රධාන වෙනස සාදනු ලබන්නේ සමාගම විසින්මය. ප්‍රජා වේදිකාව වෙනත් වෘත්තීන් හි නියැලෙන විවිධ පුද්ගලයන් හට රංගනයේ නියැලෙමින් සමාජ සහ කලාත්මක ප්‍රජාවේ ක්‍රියාශීලී කොට්ඨාශයක් ලෙස තෘප්තිමත් වීමට මහඟු අවස්ථාවන් සලසයි. බොහෝ විට කලාවේ හෝ වේදිකාවේ පසුබිමක් නොමැති වේදිකාවට සම්බන්ධ වීමට අදහස් කරන පුද්ගලයන් හට ඔවුන්ගේ වේදිකාවේ කුසලතාවන් වර්ධනය කර ගැනීම මීට ඇතුළත් වේ.

එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රජා වේදිකාව සහ එකසත් රාජ්‍යයේ සහ ඔස්ටේ්‍රලියාවේ ආධුනික වේදිකාව  වෘත්තීමය වේදිකාවට වඩා අඩු තත්වයෙන් පවතින හාස්‍යයට මෙන්ම පුවත් පත් මඟින් විවේචනයන්ට ලක්වේ. ප්‍රජා වේදිකාවේ අගය පිළිබඳ වෘත්තිකයන්, ආධුන්කයන්, ශාස්ත්‍රඥයන් සහ විචාරකයන් අතර විවාදයක් පවතී. එහි රඟ දක්වන්නන් හට කර්මාන්තය පිළිබඳ විධිමත් පුහුණුවකින් තොරව වෘත්තීමය මට්ටම ට රංගන කුසලතාවන් වර්ඳනයක් සීදු නොවීම සුලභව දක්නට ලැබේ. ඒ කෙසේ වෙතත් සමහර ප්‍රජා වේදිකාවන් එම ප්‍රජාවන් තුල මනා ලෙස ස්ථාපනය වී ගෞරවාදරයට පාත්‍ර වී ඇත.

ප්‍රජා රඟමඬල (වේදිකාව)


1988 yılında Almanya'da kurulan müzik grubu.

1990'lı yıllarda çıkan ve Türkiye'de çok sevilen ve daha sonra 13-14 bölüm çıkan Hard'n Heavy Slow's adlı kayıtların gözde gruplarından oldular.Bu derlemelerdeki ilk parçaları The Moon adını taşıyordu.

Tarzları 1990'ların klasik Hard-rock/Heavy metal çizgisini taşır ancak "Kingdom Of The Night" ve II albümleri son derece farklıdır. Melodik yapısı ve sağlam gitarlarıyla o dönemlerden en çok akılda kalan ve sevilen gruplardan biri olmuşlardır. İlk iki albümlerinin başarısından sonra Amerikan rock endüstrisinin dikkatini çekerek albüm yapmak için davet almışlar ve birkaç albümü kapsayacak bir anlaşma imzalamışlardır. Ancak bu olay onların, Amerika piyasasında tanınmasını sağlarken Avrupa rock sahnesinden uzaklaşmalarına ve başarı anlamında olması kuvvetle muhtemel ikinci 'Scorpions' olmalarını engellemiştir. Şarkı yapılarını değiştirerek kendilerine has çizgilerinden uzaklaşıp o zamanın Amerikan ses özelliğini almaya çalışmaları birçok başarısız albüm yapmalarına neden olmuştur. Sonra yaptıkları albümlerle ilk iki albümün başarısını yakalayamamış olsalar da albüm yapmaya devam etmektedirler.

Alman power metal grupları
Alman hard rock grupları
Müzikal beşliler
1988'de kurulan müzik grupları

Axxis


Yacotzin (fl. ca. early 16th century) was the wife of Nezahualpilli, king of Texcoco and mother of Ixtlilxochitl II. Upon finding out she had been unfaithful to him, Nezahualpilli had her publicly executed.

References

Aztec people
16th-century Mexican people
16th-century indigenous people of the Americas
Indigenous Mexican women

Yacotzin


is a Japanese film director. She was also known as , with her former husband's surname. Many of her works have been documentaries, including Embracing, about her search for the father who abandoned her as a child, and Katatsumori, about the grandmother who raised her.

Early life and education
Growing up in the rural region of Nara, Japan, Kawase's parents split early on in her childhood, leaving her to be raised by her great-aunt, with whom she held a combative, yet loving, relationship.

She originally attended the Osaka School of Photography (Ōsaka Shashin Senmon Gakkō; now Visual Arts College Osaka)to study television production, and later became interested in film, deciding to switch her focus. She was a student of Shunji Dodo at the college, and graduated in 1989.

Career
After graduating,  she spent an additional four years at the college as a lecturer before releasing Embracing. Employing her interest in autobiography, most of her first short films focus on her turbulent family history, including her abandonment and her father's death. Many of her first forays into filmmaking were autobiographical, inspired heavily by the rural landscape.

Between 1994 and 1996, she released a trilogy of films about her great-aunt: Katatsumori, See Heaven and Sun on the Horizon. She novelized her films Suzaku and Firefly.

In 2006, she released the forty-minute documentary Tarachime, which she prefers to be screened before her film from the following year. Tarachime revisits Kawase's relationship with her great-aunt, tackling very personal themes such as her aunt's growing dementia.

Kawase completed production on her fourth full-length film The Mourning Forest (Mogari no Mori), which premièred in June 2007 in her hometown Nara and went on to win the Grand Prix at the 2007 Cannes Film Festival.

Her 2011 film Hanezu premiered in competition at the 2011 Cannes Film Festival.

Pop star Hikaru Utada asked Kawase to create the music video for her 2012 single "Sakura Nagashi" (桜流し, lit. "Flowing Cherry Blossoms/Cherry Blossoms Sinking"), later to be included on Utada's 2016 album Fantôme.

In 2013 Kawase was selected as a member of the main competition jury at the 2013 Cannes Film Festival.

Her 2014 film Still the Water was selected to compete for the Palme d'Or in the main competition section at the 2014 Cannes Film Festival. Her 2015 film Sweet Bean was screened in the Un Certain Regard section at the 2015 Cannes Film Festival.

In April 2016 she was announced as the President of the Jury for the Cinéfondation and short films section of the 2016 Cannes Film Festival.

On October 23, 2018, it was announced that Kawase had been selected by the IOC to shoot the official film for the 2020 Tokyo Olympics. Scheduled to be released in 2022, the film places the 2020 Olympics within the wider context of the COVID-19 pandemic and the mixed reactions to the games from Japanese society.

Controversies
On December 26, 2021 the NHK aired a documentary about the production behind Kawase's 2020 Olympics documentary. Footage and captions  alleged that protesters were paid money to attend anti-Olympics rallies as part of larger opposition against the games. One of the men interviewed later stated he was "unsure" if he had actually attended any anti-Olympics rallies. NHK Osaka cited "editorial oversights" and "deficiencies in research", issuing an apology. They denied that the footage was deliberately fabricated to be misleading. On January 13, 2022, the NHK Osaka director Terunobu Maeda apologized during a press conference, admitting that the captions "should not have been included". Again he denied that the incident was a fabrication.

In April 2022, Shūkan Bunshun reported that Kawase physically assaulted a camera assistant while filming True Mothers in May 2019, leading cinematographer Yūta Tsukinaga and his team to resign mid-production. Kawase did not deny the allegation. In May 2022, the magazine also reported that she assaulted an employee at her production company, Kumie, in October 2015. The employee was reportedly punched in the face with a closed fist and chased through the office by Kawase.

Styles and themes
Kawase's work is heavily concerned with the distorted space between fiction and non-fiction that has occurred within the state of modern Japanese society, approaching "fiction with a documentarian's gaze." She employs this documentary-realism to focus on individuals of lesser cultural status, challenging prevailing representations of women within the male-dominated Japanese film industry. This theme is also connected to her own personal reflections on contemporary issues in the current climate of economic depression such as the declining birthrate, alienation, and the collapse of traditional family structures.

She frequently shoots on location with amateur actors.

Kawase's style also invokes the autobiographical practices related to documentary style. Familiar and personal objects such as childhood photographs, and to explore her family history and identity. Her work reflects the personal, intimate, and domestic. Themes that are often associated with feminist practices and Women's Cinema.

However, Kawase herself does not classify as a feminist due to Japanese feminism's tendency to persist collective identity and view women's problems through a narrow ideological lens. Instead, she looks at gender as a creative and fluid realm, rather than as a negative fixation. Kawase explains:

Kawase's films challenge cinematic conventions. Her subjects are primarily family and friends, and she frequently depicts the relationships between the filmmaker and the subject, and is self-reflexive of her own thoughts and emotions in her works.

Awards
She became the youngest winner of the la Caméra d'Or award (best new director) at the 1997 Cannes Film Festival for her first 35mm film, Suzaku.

This is a list of some of her awards:
1997: Camera D'Or, Cannes International Film Festival: Suzaku
1999: Special Mention Prize, Vision du Reel: The Weald
2000: FIPRESCI Prize: Hotaru
2000: CICAE Prize: Hotaru
2000: Best Achievement Award in Cinematography and Directing, Buenos Aires International Film Festival: Hotaru
2007: Special Prize, Yamagata International Film Festival: Tarachime
2007: Grand Prix, Cannes International Film Festival: The Mourning Forest
2015: Chevalier Ordre des Arts et des Lettres of France
2017: Ecumenical Jury Prize, Cannes International Film Festival: Radiance
2021: Mainichi Film Award for Best Director: True Mothers

Filmography
Kawase's work was originally produced in various media: 8mm film, 16mm film, 35mm film, and video.

I focus on that which interests me (1988, 5 min)
The concretization of these things flying around me (1988, 5 min)
My J-W-F (1988, 10 min)
Papa's Icecream (1988, 5 min)
My Solo Family (1989, 10 min)
Presently (1989, 5 min)
A Small Largeness (1989, 10 min)
The Girl's Daily Bread (1990, 10 min)
 Like Happiness (1991, 20 min)
 Embracing (; 1992, 40 min)
 White Moon (1993, 55 min)
 Katatsumori (; 1994, 40 min)
 See Heaven (; 1995, 10 min)
 Memory of the Wind (1995, 30 min)
 This World (1996, 8 min)
 Sun on the Horizon (; 1996, 45 min)
 Suzaku (; 1997, 95 min)
 The Weald (; 1997, 73 min)
 Kaleidoscope (Mangekyō) (1999, 81 min)
 Firefly (Hotaru) (2000, 164 min)
 Sky, Wind, Fire, Water, Earth () (2001, 55 min)
 Letter from a Yellow Cherry Blossom (Tsuioku no dansu) (2003, 65 min)
 Shara (Sharasōju) (2003, 100 min)
 Kage (Shadow) (2006, 26 min)
 Tarachime (2006, 43 min)
 The Mourning Forest (Mogari No Mori) (2007, 97 min)
 Nanayomachi 「七夜待」(2008)
 In Between Days (2009)
 Visitors  (2009) (segment "Koma")
 Genpin (2010)
 Hanezu (2011)
 60 Seconds of Solitude in Year Zero (2011)
 Chiri (2012)
 Still the Water (2014)
 Sweet Bean (2015)
 Radiance (2017)
 Vision (2018)
 Tokyo 2020 Official Film (2020)
 True Mothers (2020)

References

Sources
 .
 .
 .
 .

External links

 Interview with Kawase Naomi – Documentary Box (Interviewer: Aaron Gerow)
 Interview with Naomi Kawase – Meniscus Magazine
 at Rotterdam Film Festival
 at Punto de Vista Documentary Film Festival of Navarra

1969 births
Living people
Japanese women cinematographers
Japanese women film directors
Japanese cinematographers
Japanese documentary filmmakers
Japanese film directors
Japanese film editors
Japanese film producers
Japanese women film producers
Japanese screenwriters
People from Nara, Nara
Japanese women screenwriters
Chevaliers of the Ordre des Arts et des Lettres
Japanese women editors
Women film editors
Women documentary filmmakers
Directors of Caméra d'Or winners

Naomi Kawase


La frase en inglés too big to fail () o demasiado grande para permitir que quiebren es un concepto económico que describe la situación de un banco o de cualquier otra institución financiera cuya quiebra tendría consecuencias sistémicas desastrosas sobre la economía y que por consecuencia es necesario rescatar por los poderes públicos para evitar que ese riesgo de quiebra se realice.

Los principales actores del sistema financiero internacional asumen riesgos importantes contando con el hecho de que para evitar ese riesgo sistémico serán rescatados de la bancarrota a través de los conocidos como "planes de rescate", que suelen ser financiados por los contribuyentes. Una reforma del sistema financiero iniciada en Estados Unidos en abril de 2010 por Barack Obama y detallada en particular por la ley Dodd–Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act se dirige a limitar en este sentido el tamaño de los bancos.

Véase también
 Mercado financiero
 Intervencionismo
 Riesgo moral

Referencias

Enlaces externos

Terminología financiera
Crisis económica y financiera de 2008

Too big to fail


Hranilović, hrvatska plemićka obitelj. Prezime je zabilježeno u oblicima Hranilovich, Hranillovich, Hranylouych, Hranilowych, Hranylowych s pridjevkom Cvetašin, Cvjetašin, Czuetasin, Czvetassin. U prvoj polovici 16. st. doselili su za uskočkih seoba pod pritiskom Osmanlija iz Travnika u žumberačko selo Sošice. Vrela ih spominju od 16. stoljeća. Prvi član obitelji za kojeg se zna je župnik u Mahićnu kraj Karlovca Mihael, zabilježen 1596. u ispravi o kanonskoj vizitaciji. Grkokatoličke je vjeroispovijesti. Dala je ugledne časnike u Vojnoj Krajini. Plemstvo imaju od 1603. godine. Prvi plemić iz roda Hranilovića je Juraj Hranilović kojem je plemstvo dodijelio kralj Rudolf II. za zasluge u borbama protiv Osmanlija. Dobili su plemićki list i grb – ratnik s isukanom sabljom nad tijelom ubijenog Turčina odrubljene glave. Tih godina posjede dobivaju u Hrašću Turopoljskom premda nisu turopoljsko plemstvo. Hrvatski sabor potvrdio mu je plemstvo 1609. godine. Petar Hranilović, žumberački knez i potkapetan, stekao je 1653. imanje Hrnetić i Jelsu (župa Hrnetić). Hranilovićima imanje Sošice dodijelio je kralj Ferdinand III. 1653. i Leopold I. 1663. godine. Posjede su proširili 1764. kad je podžupan Ljudevit Hranilović kupio od kraljevskog fiska imanje Blacko u Požeškoj županiji. Iste godine carica Marija Terezija dodijelila mu je to imanje. Polovicom 18. stoljeća osnovana je grkokatolička župa u Sošicama. Nakon tog vremena iz Hranilovića je poteklo dosta svećenika i biskupa. Istaknuti su književnik Jovan Hranilović i križevački biskup Ilija Hranilović. Podžupan i dvorski savjetnik Franjo Ksaver Hranilović primio je potvrdu plemstva 1843. godine. U posljednjem popisu plemića Zagrebačke županije iz 1851. upisan je Ludovik Hranilović. Hranilovići su dali znanstvene i kulturne radnike. U znanosti se istakao geograf Hinko Hranilović a u glazbi orguljašica Vlasta Hranilović. Petar Hranilović (1833. – 1904.) dosegao je čin podmaršala u Austro-Ugarskoj 1889. godine. Oskar Hranilović (1867. – 1933.) je dosegao čin general-majora u Austro-Ugarskoj, diplomat, prevoditelj s turskog jezika na bečkom dvoru i visoki vojni obavještajac.
Tu je Marko Hranilović (1908. – 1931.), hrvatski domoljub, izvršitelj atentata na Antona Schlegela, zagrebačkoga slobodnog zidara, vlasnika moćne "Jugoštampe" i pouzdanika kralja Aleksandra Karadorđevića, te Markov brat Stanko Hranilović (1906. – 1945.) i sestra Marija Hranilović, pripadnici iste hrvatske revolucionarne organizacije, ilegalnih petorka unutar Pravačke radničke mladeži.
Stanko (Stanislav) je pod imenom Paolo Đurić bio glavni tajnik hrvatske emigracije u Milanu.
Istaknuli su se i pisac Dane, kemijski inženjer Janko, šumarski inženjeri Makso i Slavko, pravni pisac Josip (1904. – 1979.) i hrvatski književnik Mijo Hranilović. U SAD su braća Vlado i Milan zasnovali grkokatoličku župu, a na Milanov poticaj 1921. godine je u Indiani osnovana Hrvatska katolička zajednica, a sudjelovalo je i u radu HBZ i Hrvatske lige, kojoj je bio tajnikom. Dali su liječnike specijaliste: anestezije i reanimologije Nenada, internista kardiologa Rudolfa i dr.
Hranilovići, Badovinci i Gvozdanovići su najvažnije obitelji iz Žumberka s brojnim poznatim pripadnicima. Hranilovići su kroz povijest pored navedenih imali posjede i u Domagoviću kod Jastrebarskog, Drežnik, Prekrižje i Mekušje kraj Ozlja, Budačkog kraj Karlovca, Pluska kraj Velikog Trgovišča, Modrušpotok kraj Ribnika blizu Karlovca, više kuća u Zagrebu i dr.
Obitelj danas živi u matičnom žumberačkom kraju (Sošicama ,Reštovu …)Karlovcu,Jastrebarskom i Zagrebu danas žive mnogobrojni potomci kamo su selili političkim i ekonomskim migracijama, ostalim dijelovima Hrvatske, te obitelji u ograncima Bazeki, Vune i Repinci. Žive i u inozemstvu, osobito u SAD u Clevelandu.

Izvori

Vanjske poveznice
Udruga žumberački uskoci Marko Hranilović

Hrvatske plemićke obitelji

Hranilović


Meseta Volcánica de la Isla Norte (en inglés: North Island Volcanic Plateau; a menudo llamada la Meseta Central y en ocasiones la Meseta Waimarino) es una meseta volcánica que cubre gran parte del centro de la Isla Norte de Nueva Zelanda incluye volcanes, mesetas de lava y algunos lagos de cráter.

La meseta tiene unos 100 km de este a oeste y una distancia de norte a sur que alcanza los 130 km. Toda la zona está por encima de 300 metros, con una proporción considerable a más de 800 metros sobre el nivel del mar. La meseta tiene un clima templado, aunque la temperatura regularmente cae por debajo de cero en invierno y la nieve puede caer entre marzo y octubre. El período máximo de nieve es entre julio y septiembre.

Geología
El monte más alto, el Ruapehu, es un cono de andesita que en su día fue el doble de alto, pero que ha sido erosionado. Todos los conos son estratovolcanes compuestos formados por capas de lava y tefra. Se encuentran en la categoría intermedia, lo que significa que tienen una cantidad moderada de sílice en el magma. El porcentaje de sílice es el factor decisivo en el espesor o la viscosidad de la lava. Esto contrasta con la ignimbrita, que es un material rico en gas expulsado del suelo a gran velocidad formando una gigantesca fuente blanca y caliente de 55 kilómetros de altura.

Cuando la ignimbrita cae, fluye hacia el exterior a gran velocidad (600-900 km/h) y puede recorrer muchos kilómetros, incluso subir y superar colinas y montañas antes de enfriarse, atrapando el aire en su interior. Especialmente alrededor del lago Taupo, la ignimbrita erosionada incluye trozos de piedra pómez, una roca ligera que flota en el agua. La capa superior, no soldada, de la hoja de ignimbrita es relativamente blanda y fácilmente erosionable por los arroyos y ríos, que transportan la piedra pómez al lago. Las capas inferiores, soldadas, de las láminas de ignimbrita son más densas, aunque siguen siendo porosas. Estas capas inferiores comprimidas muestran a menudo el brillo de motas de silicio calentadas. Esta piedra, llamada piedra de Hinuera (por la cantera de origen), se utiliza para el revestimiento de edificios.

La llanura anular que rodea a los volcanes centrales está formada por numerosos lahares o flujos de lodo que se producen cuando el agua del lago del cráter es expulsada del Ruapehu o la nieve se derrite, durante una erupción. El agua baja por la montaña, recogiendo ceniza, lapilli, bloques y bombas, así como roca previamente erosionada, formando un lodo espeso y denso que es capaz de recoger rocas del tamaño de un coche. Un antiguo flujo de lahar es visible desde la carretera de acceso al campo de esquí de Whakapapa. En diciembre de 1953, un lahar repentino y nocturno en el monte Ruapehu derribó el puente ferroviario de Tangiwai, provocando que seis vagones del expreso Wellington-Auckland se precipitaran al río Whangaehu, matando a 151 personas.

La última gran erupción en la zona fue la de Hatepe, del complejo volcánico del lago Taupo, hace 1.800 años, que expulsó lava y, sobre todo, tefra arrastrada por el viento en una amplia zona del norte y noreste de la Isla Norte. Se expulsaron unos 30 km³ de material en el espacio de unos minutos, en el mayor evento volcánico del mundo en los últimos 5.000 años.

Toda la zona está por encima de los 300 metros, y una parte considerable supera los 800 metros sobre el nivel del mar. La meseta tiene un clima suave, aunque la temperatura desciende regularmente por debajo de los cero grados en invierno y puede nevar entre marzo y octubre. De todas las regiones de la Isla Norte, la Meseta Volcánica es la que más se acerca a tener un clima continental. El periodo de máxima nieve es de julio a septiembre. En invierno pueden producirse ventiscas repentinas en los volcanes. Estas ventiscas han provocado la muerte de escaladores ya en la década de los 80. La carretera del desierto en la autopista estatal 1 suele estar cerrada por la nieve en invierno durante breves periodos.

Véase también
Geografía de Nueva Zelanda
Geografía de Oceanía

Referencias

Volcanica de la Isla Norte
Ecorregiones de Nueva Zelanda

Meseta Volcánica de la Isla Norte


Cette page donne les sondages sur les prochaines élections législatives portugaises.  Les précédentes élections législatives avaient été remportées par le PS avec 41,38 % des voix.

Sondages
Les résultats listés tiennent compte des votes blancs et nuls, listés dans la colonne "autres". Les votes blancs et nuls sont aussi inclus dans le pourcentage total lors des élections législatives.

Notes et références

Élections législatives au Portugal
Portugal

Sondages en vue des prochaines élections législatives portugaises


تشالنجر  مسمى إنجليزي قد يشير إلى:

 مكوك الفضاء تشالنجر،  مكوك فضائي أمريكي انفجر في 28 يناير 1986 في الجو بعد انطلاقها بـ 73 ثانية.
 تشالنجر 1، دبابة قتال رئيسية بريطانية دخلت الخدمة عام 1983.
 تشالنجر 2، دبابة قتال رئيسية بريطانية دخلت الخدمة عام 1998.

صفحات توضيح أسماء أماكن

تشالنجر (توضيح)


Mima Jaušovec () este o fostă jucătoare de tenis din Iugoslavia. Ea este cunoscută mai ales pentru câștigarea probei de simplu a turneului de tenis French Open în 1977.

Carieră
Cea mai bună poziție din cariera Mimei Jaušovec a fost locul 6 în clasamentul la simplu al WTA, obținut în martie 1982. Singurul triumf într-un turneu de Mare Șlem a avut loc în proba de simplu a turneului French Open din 1977. În 1978 ea a ajuns din nou în finală, dar a fost învinsă de Virginia Ruzici. În 1983 a ajuns în cea de-a treia finală a Openului Francez, pierzând în fața lui Chris Evert. Alte titluri notabile obținute de Mima Jaušovec au fost Openul German în 1978 și Openul Italian în 1976.

Făcând echipă cu Ruzici, Jaušovec a câștigat proba de dublu feminin a turneului de tenis French Open în 1978. Ele le-au învins pe Lesley Turner Bowrey și Gail Sherriff Lovera în finală. În același an, Jaušovec si Ruzici au ajuns în finala turneului de la Wimbledon, pierzând în fața echipei formate din Kerry Melville Reid si Wendy Turnbull.

Jaušovec are o serie de victorii notabile la turneele de Mare Șlem, învingându-le, printre altele, pe Martina Navratilova la turneul de la Wimbledon din 1974, pe Virginia Wade la US Open din 1976, pe Wendy Turnbull la turneul de la Wimbledon din 1978, pe Evonne Goolagong la Australian Open din 1980, pe Andrea Jaeger la turneul de la Wimbledon din 1981 și pe Sylvia Hanika la Openul Francez din 1983.

Cariera de jucătoare de tenis a Mimei Jaušovec s-a întins pe durata a 15 ani, din 1973 până în 1988. Astăzi, ea este antrenoare principală a echipei naționale de Fed Cup a Sloveniei. A candidat fără succes din partea Partidului Liberal Democrat din Slovenia la alegerile pentru Parlamentul European din 2004.

Finale în turneele de Mare Șlem

Simplu (1 titlu, 2 înfrângeri)

Dublu (1 titlu, 1 înfrângere)

Finale în circuitul WTA

Simplu: 14 (5-9)

Dublu: 20 (11-9)

Performanțe obținute la turneele de Mare Șlem

Notă: Australian Open a avut loc de două ori în 1977, în ianuarie și în decembrie.

Note

Legături externe

Nașteri în 1956
Jucătoare de tenis iugoslave
Jucătoare de tenis slovene
Câștigătoare de turnee Grand Slam (tenis) la junioare
Campioni la Roland Garros
Nașteri pe 20 iulie
Oameni din Maribor

Mima Jaušovec


McDonald Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 McDonald Township (Barry County, Missouri)
 McDonald Township (Jasper County, Missouri)
 McDonald Township (Ohio)

McDonald Township


Assia () est un film soviétique réalisé par Iossif Kheifitz, sorti en 1977.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original : Ася
 Titre français : Assia
 Réalisation : Iossif Kheifitz
 Scénario : Iossif Kheifitz
 Photographie : Genrikh Maradjian
 Musique : Oleg Karavaïtchouk
 Pays d'origine : URSS
 Format : Couleurs - 35 mm - Mono
 Genre : drame
 Durée : 98 minutes
 Date de sortie : 1977

Distribution
 Elena Koreneva : Assia
 Viatcheslav Ezepov : N. N.
 Igor Kostolevski : Gagine

Notes et références

Liens externes

Film soviétique sorti en 1977
Film dramatique soviétique
Film de Lenfilm

Assia (film)


Pierre Pousse (* 27. Februar 1966 in Strasbourg) ist ein ehemaliger französischer Eishockeyspieler und jetziger -trainer. Sein jüngerer Bruder Bertrand Pousse war ebenfalls ein professioneller Eishockeyspieler.

Karriere
Pierre Pousse begann seine Karriere als Eishockeyspieler beim Sporting Hockey Club Saint Gervais, für dessen Profimannschaft er in der Saison 1983/84 sein Debüt in der höchsten französischen Spielklasse gab. Die folgende Spielzeit verbrachte er beim Chamonix Hockey Club und wurde selbst mit der Trophée Jean-Pierre Graff als bester französischer Nachwuchsspieler ausgezeichnet. Zur Saison 1985/86 kehrte er zum Sporting Hockey Club Saint Gervais zurück, mit dem er den französischen Meistertitel gewann. Der Club wurde anschließend fusioniert und der Angreifer wurde 1987 und 1988 jeweils mit dem Nachfolgeverein Mont-Blanc HC erneut Französischer Meister und erhielt 1988 zusätzlich die Trophée Albert Hassler als bester französischer Spieler der höchsten französischen Spielklasse. Zur Saison 1989/90 schloss er sich dem HC Amiens Somme an, ehe er von 1990 bis 1992 für die Diables Rouges de Briançon auflief. Von 1992 bis 2000 stand er erneut für den HC Amiens-Somme auf dem Eis und wurde mit der Mannschaft 1999 ebenfalls Meister. Zuvor war er 1993 als Spieler von Amiens erneut mit der Trophée Albert Hassler ausgezeichnet. In der Saison 2000/01 lief er für den Club des Sports de Megève in der zweitklassigen Division 1 auf sowie zuletzt von 2001 bis 2004 unterklassig für seinen Ex-Klub aus Chamonix, bei dem er in der Saison 2002/03 erste Erfahrungen als Spielertrainer sammelte. Anschließend beendete er im Alter von 38 Jahren seine aktive Karriere.

In der Saison 2003/04 war er parallel zum Spielbetrieb mit der Profimannschaft des Chamonix Hockey Club als Cheftrainer für deren U22-Junioren zuständig. Seit 2004 ist er zusammen mit dem Franco-Kanadier Dave Henderson Cheftrainer der französischen Nationalmannschaft.

International
Für Frankreich nahm Pousse an den B-Weltmeisterschaften 1989 und 1990 sowie den A-Weltmeisterschaften 1992, 1993, 1994, 1995 und 1996 teil. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei den Olympischen Winterspielen 1988 in Calgary, 1992 in Albertville und 1994 in Lillehammer.

Erfolge und Auszeichnungen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Frankreich)
Eishockeyspieler (Castors de Saint-Jean)
Eishockeyspieler (HC Mont-Blanc)
Eishockeyspieler (Chamonix Hockey Club)
Eishockeyspieler (HC Amiens Somme)
Eishockeyspieler (Diables Rouges de Briançon)
Eishockeynationaltrainer (Frankreich)
Olympiateilnehmer (Frankreich)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1992
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1994
Französischer Meister (Eishockey)
Franzose
Geboren 1966
Mann

Pierre Pousse


An Trichocentrum pfavii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Trichocentrum pfavii in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 T. p. dotae
 T. p. pfavii

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum pfavii


webbrowser

Cryptanthus caulescens é uma espécie de  planta do grupo Cryptanthus, da família das bromélias.

Taxonomia
A espécie foi decrita em 1998 por Ivón Mercedes Ramírez Morillo, com o espécime tipo coletado em 1979.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil, e é encontrada somente no estado do Espírito Santo.

Cryptanthus
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Plantas descritas em 1998

Cryptanthus caulescens


Viktoria (born Teresita Viktoria Elizaga Agbayani on July 28, 1969) is a Filipina singer.

Early life
From the political clan of the Agbayani of Pangasinan, Viktoria started her singing career at age 17. While pursuing her singing career, she managed to finish a Mass communications degree at the University of the Philippines. She is the youngest daughter of Former Governor Aguedo F. Agbayani of Pangasinan.

Discography
Viktoria first recognition in the Philippines with her music video "Sasabihin Ko Na". Her initial release was soon followed by two other music videos "Dahan Dahan" and "Tender Kisses". Her albums spawned singles such as "Dahan Dahan", "Sana", "Pwede Ba", and "To Be Near You", the single from the Soundtrack of the Hollywood TV series "Felicity".

Studio albums
Viktoria (1992; OctoArts International, Inc.)
Viktorious Viktoria (1995; OctoArts-EMI Music, Inc.)
Secrets (1999; Sony Music Entertainment Philippines)
Here To Stay (2005; Warner Music Philippines)
Vixen (2016; FlipMusic Records)
AWARDS

MTV AWARDS PHILIPPINES 2000- Best Female Music Video

13TH AWIT AWARDS- Best Dance Recording (as producer, songwriter and singer) "Puede Ba"

13TH AWIT AWARDS - Music Video of the Year "Puede Ba"

13TH AWIT AWARDS - Best Performance in a Video "Puede Ba"

13TH AWIT AWARDS - Best Producer "Puede Ba"

KATHA MUSIC AWARDS 2000- Record of the Year

R.X. 93.1 AWARDS 2000- Female OPM Artist of the Year

Gold medalist 23rd SEA Games (sport Muay Thai )

Best Music Video Shockfest Film Festival 2012, Hollywood

Best International Music Video Pollygrind Film Festival 2012, Las Vegas

Nominated Best Soundtrack AOF International Music Festival 2012, Pasadena, California

Nominated Best Music Video AOF International Music Festival 2012, Pasadena, California

Singles
Addicted
Are You Ready For Love
Bongga
Dahan-Dahan
Dance With Me
Dangerous
Dedma
Goodbye
Hmmm Teka
I Do
If You Were Mine
Ilipad Mo Ako
Mahal Pa Rin Kita
Nang Makita Ka
Paano
Padaplis
Puede Ba?
Sana
Sasabihin Ko Na
Sexy Boy
Shubidu
Tender Kisses
To Be Near You
Vixen
What If
Working Students

Awards

References

Living people
21st-century Filipino women singers
Singers from Pangasinan
1969 births
20th-century Filipino women singers

Viktoria (singer)


John Leshiba Moshoeu kısaca John Moshoeu (d. 18 Aralık 1965, Johannesburg - ö. 21 Nisan 2015 ), Güney Afrikalı eski millî futbolcudur. Güney Afrika'da "shoes" (ayakkabı) lakabıyla tanınmaktaydı.

Kulüp kariyeri
Profesyonel futbol hayatına 1988'de Giant Blackpool'da başlayan Moshoeu, kısa süre sonra Kaizer Chiefs takımına geçti. Türkiye'de oynadığı takımlar sırasıyla, Gençlerbirliği, Kocaelispor, Fenerbahçe ve Bursaspor'dur. Güney Afrika millî takımında 73 maç oynayıp 8 gol atmıştır.

1993-1994 sezonu başında Gençlerbirliği başkanı İlhan Cavcav'ın keşfettiği Kona ve Khuse ile birlikte transfer edilen  Moshoeu, Gençlerbirliği'nde 2 sezon geçirdikten sonra kulüp başkanlığına gelen Sefa Sirmen tarafından Kocaelispor'a transfer edildi. 1996-1997 sezonunda Kocaelispor'la Türkiye Kupası'nı kazandı. Kocaelispor'da 2,5 sezon oynayan Moshoeu, 1997-1998 sezonunun devre arasında takım arkadaşı Faruk Yiğit'le beraber Fenerbahçe'ye transfer oldu. Galatasaray'ın ligi domine ettiği sezonlarda Fenerbahçe'de top koştururken lig şampiyonluğu sevincini yaşayamadı. Fenerbahçe'nin 1998 Başbakanlık Kupası'nı kazanmasını sağlayan tek golü kaydeden Moshoeu, Mustafa Denizli'nin takımı çalıştırdığı 2000-2001 sezonunda ilk on birdeki yerini Samuel Johnson'a kaptırdı. 2001-2002 sezonu öncesi Bursaspor'a transfer olan Moshoeu, burada giydiği 1 numaralı formayla 1.5 sezon top koşturdu. 2002 yılının yaz aylarında, 37 yaşındayken Türkiye'den ayrılan ve Güney Afrika'daki eski takımı Kaizer Chiefs'e geri dönen futbolcu, daha sonra yine bir Güney Afrika takımı olan AmaZulu FC'ye transfer olmuş ve 42 yaşına futbolu bırakmıştır. 2 sene sonra tekrar futbola döndüğünü açıklamış ve Alexandra United takımına katılmıştır.

Millî takım kariyeri
1993-2004 yılları arasında Güney Afrika Cumhuriyeti millî futbol takımı formasını 73 kez giyen Moshoeu, 8 gol kaydetti. 1998 FIFA Dünya Kupası'nda da forma giydi.

Ölümü
İki yıl kanserle mücadele eden Moshoeu 21 Nisan 2015 tarihinde, 49 yaşında öldü.  Cenazesi 27 Nisan 2015 tairihinde Güney Afrika Cumhuriyeti'nin Johannesburg kentinde toprağa verildi.

Başarıları
Kocaelispor
 Türkiye Kupası: 1996-97

Fenerbahçe
 Türkiye 1. Futbol Ligi: 2000-01
 Başbakanlık Kupası: 1998
 Atatürk Kupası: 1998

Güney Afrika
 Afrika Uluslar Kupası: 1996
 Afrika Uluslar Kupası ikinciliği: 1998
 Afrika Uluslar Kupası üçüncülüğü: 2000

Kaynakça

Dış bağlantılar
national-football-teams.com sitesi profili

 Yarisaha.com John Moshoeu yazısı

1965 doğumlular
Johannesburg doğumlu sporcular
2015 yılında ölenler
Güney Afrika Cumhuriyeti'nde defnedilenler
Güney Afrikalı futbolcular
Güney Afrika Cumhuriyeti millî futbol takımı futbolcuları
Kaizer Chiefs FC futbolcuları
Gençlerbirliği SK yabancı futbolcuları
Kocaelispor yabancı futbolcuları
Fenerbahçe SK yabancı futbolcuları
Bursaspor yabancı futbolcuları
Güney Afrikalı gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki Güney Afrikalı gurbetçiler
Süper Lig futbolcuları
1996 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
1997 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
1998 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2004 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
Resim aranan futbolcular
Orta saha futbolcuları

John Moshoeu


Ginza Rabba (Büyük Hazine), Sabiilerin kutsal kitabıdır. Ginza Ymina (sağ ginza), Ginza Smala (sol ginza) olarak iki kısımdır. Birincisi 18 bölümdür. İkincisine Sidra d Nişmata (ruhlar kitabı) da denir.

Ginza, İsveçli M. Norberg'ce 1813'te Batı'da tanıtıldı. M. Lidzbarski Almanca çevirisini 1925'te yayınladı.

Kaynakça

Dinî metinler

Ginza Rabba


The Atlantis Massif is a prominent undersea massif in the North Atlantic Ocean. It is a dome-shaped region approximately  across and rising about  from the sea floor. It is located at approximately 30°8′N latitude 42°8′W longitude; just east of the intersection of the Mid-Atlantic Ridge with the Atlantis Transform Fault. The highest point of the massif is around  beneath the surface.

Description
It is believed that the massif was formed underneath the nearby Mid-Atlantic Ridge but was pulled from under the ridge during the movement of the plates, about 1.5 to 2 million years ago. Geologic studies of the massif have indicated that it is not composed of the black basalt typical of the ocean floor but rather of dense green peridotite, which is usually found in the mantle. The central dome is corrugated and striated in a way that is representative of an exposed ultramafic oceanic core complex.

An expedition to the area in 1996 made an important advance in the study of the ocean floor. It found that a steeply sloping detachment fault is associated with the oceanic core complex structure. The dome was caused by mantle material being extruded to the surface. Another expedition discovered the Lost City hydrothermal field near the summit of the ridge in 2000.

Another expedition in 2016, the IODP 357 expedition, targeted this massif, drilling cores.

External links
 View of the Massif
 University of Washington: The Atlantis Massif
 Harvard University: Geology of the Atlantis Massif

References

Geology of the Atlantic Ocean
Plate tectonics
Mid-Atlantic Ridge
Guyots

Atlantis Massif


Lewis Irving (né le  à Québec) est un skieur acrobatique canadien spécialisé dans le saut acrobatique.

Le 10 février 2022, il remporte une médaille de bronze à l'épreuve des sauts par équipe mixte aux Jeux olympiques de Pékin avec Marion Thénault et Miha Fontaine.

Palmarès

Jeux olympiques
  : médaille de bronze en saut acrobatique par équipes aux JO 2022.

Coupe du monde
 7 podiums.

Références

Liens externes

Naissance en novembre 1995
Skieur acrobatique canadien
Sportif canadien du XXIe siècle
Skieur acrobatique aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé de bronze olympique canadien
Médaillé aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Lewis Irving


Treća Republika Afganistan, također poznata kao "Republika Afganistan" (1987. – 1992.)
 Treća armenska republika, od 1993
 Treća brazilska republika, od 1985
 Treća Kambodžanska Republika, također poznata kao "Narodna Republika Kampučija" (1979. – 1989.)
 Treća Republika Kina (1949. – 1991.)
 Treća Čehoslovačka Republika (1945. – 1948.)
 Treća Republika (Dominikanska Republika) (1924. – 1965.)
 Francuska Treća Republika (1870. – 1940.)
 Treća Republika Gruzija, također poznata kao "Republika Gruzija" (1991. – 1995.)
 Treća Republika Gana (1979. – 1993.)
 Treća Helenska Republika Grčka, od 1974
 Treća mađarska republika, (1989. – 2012.)
 Treća Republika Indonezija (1950. – 1999.)
 Treća Irska Republika (1919. – 1922.)
 Treća talijanska republika (1946. – 1992.)
 Treća Republika Koreja (1963. – 1972.)
 Treća Republika Madagaskar (1993. – 2009.)
 Treća Republika Mozambik (2004.-danas)
 Treća Republika Niger (1992–1996)
 Treća Nigerijska republika, planirana za 1993., ali nikad uspostavljena
 Treća Filipinska Republika (1946. – 1972.)
 Treća Poljska Republika, od 1989.
 Treća Portugalska republika, od 1974.
 Treća Južnoafrička Republika (1914-1915), vidi Maritzova pobuna

Povezani članci

 Prva Republika (razdvojba)
 Druga republika (razdvojba)
 Četvrta Republika (razdvojba)
 Peta republika (razdvojba)

Treća Republika


Christa Bernbacher, auch Christine Bernbacher (* 19. Dezember 1930 in Hannover als Christine Eschner; † 12. September 2013 in Bremen) war eine Politikerin (Grüne) aus Bremen.

Biografie

Familie, Ausbildung und Beruf
Bernbacher erhielt ab 1950 in England eine Ausbildung als Krankenschwester und Hebamme. Danach arbeitete sie seit 1953 im Britischen Militärhospital in Hannover. Sie war seit 1957 mit ihrem Jugendfreund, dem späteren Dirigenten und Politiker Klaus Bernbacher (AfB-MdBB von 1995 bis 1999) verheiratet; beide hatten vier Kinder, von denen sie zwei adoptierten. Sie malte, dichtete und gestaltete Skulpturen aus Ton, Stein sowie Bronze. Beide Bernbacher wohnten seit 1970 in Bremen-Schwachhausen.

Politik
Bernbacher hatte in den 1950er-Jahren ihre politische Arbeit mit der Ostermarsch-Bewegung begonnen. Sie war seit den 1950er-Jahren bis 1979 Mitglied der SPD. Seit 1961 war sie für die SPD Stadträtin in Rodenberg.

Sie wurde dann Ende der 1970er-Jahre mit 28 Sozialdemokraten um Olaf Dinné und Peter Willers Mitbegründerin der Bremer Grünen Liste (BGL). Seit 1983 war sie Mitglied der Grünen in Bremen, zu deren Ehrenvorsitzender sie gewählt wurde. Das erste Parteibüro der Bremer Grünen befand sich bis 1981 in Bernbachers Wohnung in Schwachhausen. Sie war 1980 erfolglos grüne Spitzenkandidatin für die Bundestagswahlen. 1981/82 beherbergte sie sechs Wochen lang mehrere Delegationsmitglieder der polnischen Gewerkschaftsbewegung Solidarnosc aus Danzig, die nicht mehr zurückkehren konnten, als Ministerpräsident General Wojciech Jaruzelski das Kriegsrecht in Polen ausrief. Die in Bremen verbliebenen Solidarność-Mitglieder gründeten danach im April 1982 das Bremer Koordinationsbüro der Solidarność.

Für die Grünen war Bernbacher Mitglied im Beirat von Schwachhausen. Von 1983 bis 1987 und von 1991 bis 1999 war sie dann zwölf Jahre lang Mitglied der Bremischen Bürgerschaft und dort in verschiedenen Deputationen und Ausschüssen tätig. Das bei den Grünen in den 1980er-Jahren geltende Rotationsprinzip, wonach die Bürgerschaftsabgeordneten der Grünen nach zwei Jahren ihren Platz mit den Nachfolgern auf der Bürgerschaftsliste tauschen sollten, akzeptierte sie nicht. In der 12. Legislaturperiode der bremischen Bürgerschaft von 1987 bis 1991 war sie deshalb dort nicht vertreten. 1988 wurde sie in den Bundesvorstand der Grünen gewählt.

Bernbacher war wieder Abgeordnete in der 13. und 14. Legislaturperiode von 1991 bis 1999 und von 1991 bis 1995 Vizepräsidentin der Bürgerschaft. Sie vertrat anfänglich die Bau- und Umweltanliegen und ab 1991 den Bereich Gesundheit der Partei in der Bürgerschaft. Sie war von 1995 bis 1999 Mitglied des Petitionsausschusses. Bei einer Änderung der Bremer Landesverfassung in der 11. Wahlperiode (1983 bis 1987) erreichte sie, dass der "Schutz der natürlichen Umwelt" in Artikel 65 als Staatsziel aufgenommen wurde, ohne die abwertende Formulierung "Schäden im Naturhaushalt sind möglichst zu beheben".
Von 1995 bis 1999 saßen zwei "Bernbachers" im Parlament: Sie, die als Grüne gern eine Koalition mit der SPD eingegangen wäre, und ihr Ehemann Klaus Bernbacher bei der AfB, der für die Ablösung der SPD von der Macht stritt und dafür mit der CDU koalieren wollte. Beide fanden sich in der Opposition wieder.

Weitere Mitgliedschaften
 Vereinigung zur Förderung des Petitionsrechts in der Demokratie
 Vorsitzende des Freundeskreises der Klinik Links der Weser

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.
 Edith Laudowicz: Bernbacher, Christine, geb. Eschner. In: Frauen Geschichte(n), Bremer Frauenmuseum (Hrsg.). Edition Falkenberg, Bremen 2016, ISBN 978-3-95494-095-0.
 Pressemitteilung von Bündnis 90/Die Grünen zum Tod von Christine Bernbacher, 13. September 2013
 Trauer um Christine Bernbacher, Bericht im Weser-Kurier vom 13. September 2013
 taz.de: Die Seele der Grünen

Einzelnachweise

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
SPD-Mitglied
Bündnis-90/Die-Grünen-Mitglied
Person (Schwachhausen)
Deutscher
Geboren 1930
Gestorben 2013
Frau

Christa Bernbacher