قانوني فيك للانتشار  عبارة عن قانونين يمثلان انتشار المواد عند غشاء نافذ ويحسبان تدفق الكتل عبر الغشاء، كما ويمثلان الانتشار الذاتي لمادة في محلول أو خليط ما. ويسمى هذان القانونان باسم العالم الألماني أدولف فيك الذي اشتقهما عام 1855.

قانون فيك الأوّل

يربط هذه القانون بين تدفق الانتشار مادّة في وسط ما وحقل التركيز لهذه المادّة.
الفرضية الكامنة في هذا القانون هو أنّ التدفق يكون من المناطق ذات التركيز المرتفع في الحقل إلى المناطق ذات التركيز المنخفض، بمقدار يتناسب مع تدرج التراكيز في الحقل. لذا، فإذا افترضنا أنّ التدرج موجود فقط على امتداد محور x (أي أنّه لا تغيير في التركيز في المحورين المعامدين)، فإنّ تدفق الانتشار يحقّق:

بحيث أن:

 J هو تدفق الانتشار، بوحدات ، وهو يقيس كميّة المادّة المتدفّقة عبر مساحة صغيرة خلال فترة قصيرة من الزمن؛
 D هو معامل الانتشار، أو الانتشارية، بوحدات  وهو يتعلّق بنوع المادة، ويعبّر عن المساحة التي تنتشر إليها مادّة معيّنة خلال فترة زمنية قصيرة؛
  هو تركيز المادّة، بوحدات ؛
 x هو إحداثي ويدل على الموقع الذي يتم به حساب التدفق، بوحدات ().

يجدر الذكر أنّ المعامل  هو الوحيد في قانون فيك الذي يمت بصلة لنوع المادّة، وهو يتناسب طرديًا مع مربّع سرعة جزيئات المادّة، أي أنّه يتعلّق بدرجة الحرارة بلزوجة الوسط الذي تتحرّك فيه الجزيئات وبحجم الجزيئات، وفق علاقة ستوكس-أينشتاين. بالإضافة إلى ذلك، فإنّ إشارة الناقص تشير إلى أنّ اتجاه التدفق يكون عكس اتجاه التدرج؛ فمثلاً، إذا ارتفع تركيز المادة على امتداد الاتجاه التصاعدي لـ x، فإنّ التدفق سيكون بالاتجاه التنازلي لقيم x.

كذلك، يذكر أنّه بعدم وجود أية قوى أخرى تؤثر على المادّة (بما في ذلك قوى تكون بين جزيئات المادّة نفسها)، فإنّ كل جزيء للمادّة سيتحرك بشكل عشوائي في الفراغ. لكن بسبب وجود تدرج تراكيز، فمن ناحية إحصائية سيكون هنالك عدد أكبر من جزيئات المادة الموجودة في أماكن التركيز المرتفع التي تتحرك نحو أماكن التركيز المنخفض؛ أي أنّه، بالمجمل، سوف تشهد حركة جزيئات نحو أماكن التركيز المنخفض، مع أنّ هذا لا ينفي تحرك جزء من الجزيئات من أماكن التركيز المنخفض نحو أماكن ذات تركيز أكثر ارتفاعًا بالذات. وهذا هو بالضبط المقصود من قانون فيك الأوّل للانتشار - فإنّه ينظر إلى حقل التركيز، وليس إلى حركة كل جزيء على حدة: بالمجمل، هنالك تدفق لجزيئات المادّة بمقدار يتناسب مع تدرج حقل التراكيز.

أمّا إذا كان حقل التراكيز متغيّرًا بأبعاده الثلاثة، فإنّ تدفق الانتشار في هذه الحالة يحسب وفق تعميم رياضي للقانون السابق:

بحيث أنّ  هو التدرج ثلاثي الأبعاد لحقل التراكيز:
.

أخيرًا، يذكر هنا أنّ القوانين أعلاه، حيث القوة الدافعة للانتشار هي تدرج التركيز، صحيحة فقط لمحلول أو خليط مثالي. أمّا في منظومات كيميائيّة أخرى، فإنّ القوة الدافعة لانتشار كل مادة في الخليط هي تدرّج الكمون الكيميائي لتلك المادّة. هنا، يتحوّل قانون فيك الأوّل (بصيغته أحادية البعد) إلى:

بحيث أنّ:
 هو تركيز المادّة i بوحدات ؛
 هو ثابت الغازات العام بوحدات ؛
 هي درجة الحرارة المطلقة بوحدات ؛
 هو الجهد الكيميائي (الكمون الكيميائي) للمادّة i بوحدات .

قانون فيك الثاني
إذا ما استمرّت عملية الانتشار فترة كافية، أو إذا كانت عملية الانتشار سريعة، فإنّها ستؤدي في نهاية المطاف إلى تغيير حقل التركيز. قانون فيك الثاني يعطي تصورًا لتلك التغييرات التي تطرأ في حقل التركيز نتيجة عملية الانتشار:

بحيث أنّ t هو الاحداثي الزمني (بوحدات الثانية، مثلاً)، وباقي الرموز هي كالسابق.

اشتقاق القانون الثاني

لنفرض أنّ التركيز  يتغيّر فقط باتجاه محور x. إذا ما طبّقنا قانون حفظ المادة على حجم موحل في الصغر ذو مساحة  وسمك لامتناهٍ في الصغر ، كما في الرسم، نحصل على المعادلة الآتية:

أو:

الجهة اليسرى من المعادلة تعطينا الكمية الكلية للمادة في الحجم الذي نتمعّن به حاليًا. أمّا الجهة اليمنى، فهي عبارة عن الفرق بين كميّة المادّة التي تتدفّق بين جهتي الحجم (السطح الأخضر في الرسم والسطح المقابل له). حسب قانون حفظ المادّة، وإذا فرضنا أنّه بداخل الحجم أعلاه لا تتكوّن أو تختفي أي جزيئات من المادة (أي لا يوجد مصدر أو مصرف للمادة في الحجم)، فإنّ الفرق بين الكميات المتدفقة من الجهتين يساوي الكمّيّة الموجودة في داخل الحجم بكل لحظة.

من الواضح أنّه باختزال A، وبتعديلات جبرية طفيفة، بالإمكان إحالة المعادلة إلى الصورة التالية:

لكن العلاقة بين تدفق الانتشار وبين تركيز المادة معروفة من قانون فيك الأوّل:

بالخطوة الأخيرة فرضنا أن معامل الانتشار، D، لا يتغير مع x، ولذلك بالإمكان إخراجه من المشتقة الجزئية والحصول على قانون فيك الثاني.

القانون العام

قانون فيك الثاني العام (ثلاثي الأبعاد) يكتب بالصورة التالية:

وهو معروف أيضًا باسم معادلة الحرارة، بحيث أنّ:

أما إذا كان معامل الانتشار يتعلق بالاحداثيات المكانيّة فيكون قانون فيك الثاني على الصورة الآتية:

حالات فريدة
 إحدى الحالات التي من المهم معاينتها هي الحالة الراسخة التي لا يتغيّر فيها حقل التراكيز مع الزمن، أي أنّ المشتقة الجزئية بالمتغير t تساوي صفر. في هذه الحالة نحصل من قانون فيك الثاني على معادلة لابلاس:

ويطلق الرياضيون على حلول هذه المعادلة (التي تتعلّق بالشروط الحدودية للمسألة) اسم الدوال التوافقية.

 إحدى حالات الانتشار التي من السهل حلّها، نسبيًا، هي انتشار في وسط نصف لا-نهائي، يتغير فيه تركيز المادة المنتشرة باتجاه واحد فقط (انظر الرسم). الشرط الحدودي في المستوى  يحدّد نوعيّة الحل الناتج لمعادلة فيك.
لأنّ قانون فيك الثاني أحادي البعد يحتوي على ثلاثة عمليات اشتقاق (اثنتان بالمتغيّر x وواحدة بالمتغير t)، سوف نحتاج إلى ثلاثة شروط حدوديّة لحل المسألة بكاملها. إحدى الحالات البسيطة هي:
 ، ويسمى أيضًا شرط ابتدائي أو أوّلي، ويمثل كون المادة بتركيز أوّلي متساوٍ في كل مكان في اللحظة ؛
 ، وهو يعبّر عن كون تركيز المادّة في النقاط البعيدة بعدًا هائلاً عن الحد  مساويًا دائمًا للتركيز الأوّلي (أي لكل t) ولن يتأثر أبدًا بعمليّة الانتشار بسبب البعد الزمني والمكاني.
أمّا بالنسبة للشرط الحدودي الثالث والأهم، في المستوى ، فسنمعن النظر في شرطين مختلفين:

الشرط الأوّل

ينص الشرط الأوّل على أنّ التركيز على طول المستوى  يبقى ثابتًا بكل نقطة زمنيّة، أيّ:

في هذه الحالة فإنّ الحل الناتج سيكون:

بحيث أنّ  هي دالة تابع الارتياب، تحقّق:

و هي الدالة المتممة لها.

الشرط الثاني

الشرط الثاني ينص على أنّ تدفّق الانتشار في المستوى ، والذي نحصل عليه من قانون فيك الأوّل، هو ثابت مع الزمن:

 في هذه الحالة، يكون حل الانتشار هو:

يشار إلى أنّ الكميّة  ذات وحدات مسافة وتسمّى مسافة الانتشار، لكونها تظهر في الحلول أعلاه دائمًا في مقام كسر بسطه هو ، وهي تعطي مقياسًا لمدى انتشار جزيئات المادة في زمن t.

انظر أيضًا
 انتشار
 معامل الانتشار
 تناضح
 تبادل الغازات
 رئة

مراجع

وصلات خارجية
 أسس الانتشار

استخدام الرياضيات في الطب
انتشار
قوانين فيزيائية
كيمياء فيزيائية
ميكانيكا الموائع
ميكانيكا إحصائية

قانوني فيك للانتشار


John Stafford (né en  à Londres et mort le  dans la même ville à 73 ans) est un producteur de cinéma, réalisateur et scénariste britannique.

Biographie

Filmographie partielle

Comme producteur

 1932 :  de Victor Hanbury et Ladislas Vajda
 1933 : Ce n'est pas drôle (No Funny Business de Victor Hanbury et John Stafford
 1934 :  de Victor Hanbury et John Stafford
 1934 : Dick Turpin de Victor Hanbury et John Stafford
 1934 :   de Victor Hanbury et Norman Lee
 1935 :  de Victor Hanbury
 1935 :  de Victor Hanbury
 1936 :  de Victor Hanbury et John Stafford
 1936 :  de Victor Hanbury
 1936 :  ou Le Trésor dans la jungle (Wings Over Africa) de Ladislas Vajda
 1936 :  de Victor Hanbury et Frank Richardson
 1936 :  de Victor Hanbury
 1937 :  de
 1937 :  (The Wife of General Ling) de Ladislas Vajda
 1937 :  de Victor Hanbury
 1942 :  () de Leslie Howard
 1943 :  de George King
 1944 :  de George King
 1946 :  de Giacomo Gentilomo et William Freshman
 1949 : La Madone d'or (La madonnina d'oro) de Luigi Carpentieri et Ladislas Vajda
 1949 : Call of the Blood (Il richiamo del sangue) de  et Ladislas Vajda
 1950 :  (The Woman with No Name) de Ladislas Vajda
 1952 : La Femme du planteur (The Planter's Wife) de Ken Annakin
 1954 : Rapt à Venise (La mano dello straniero) de Mario Soldati
 1956 : Qui perd gagne () de Ken Annakin
 1957 : Frontière dangereuse () de Ken Annakin
 1958 : Rencontre au Kenya () de Ken Annakin

Comme réalisateur
 1929 :  (co-réalisé avec Adelqui Migliar)
 1933 : Ce n'est pas drôle (No Funny Business (co-réalisé avec Victor Hanbury)
 1934 :  (co-réalisé avec Victor Hanbury)
 1934 : Dick Turpin (co-réalisé avec Victor Hanbury)
 1936 :  (co-réalisé avec Victor Hanbury)

Comme scénariste
 1929 :  de Victor Hanbury et John Stafford
 1931 :  de Victor Hanbury et John Harvel
 1932 :  de Victor Hanbury et Ladislas Vajda

Liens externes

Naissance à Londres
Producteur britannique de cinéma
Réalisateur britannique
Scénariste britannique de cinéma
Naissance en 1893
Décès en janvier 1967
Décès à 73 ans

John Stafford (producteur)


Svib je naselje u općini Cista Provo, u Splitsko-dalmatinskoj županiji.

Zemljopis
Naselje je smješteno sjeverno od Ciste Velike, jugoistočno od Tijarice i istočno od Dobranja.

Povijest

Stanovništvo

Obrazovanje

Spomenici i znamenitosti
 Gradinica, arheološko nalazište
 Crkva sv. Ante Padovanskog

Izvori

Vanjske poveznice

Naselja u sastavu Općine Ciste Provo

Svib (Cista Provo)


An Kniphofia ritualis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Edward Wastell Codd. An Kniphofia ritualis in nahilalakip ha genus nga Kniphofia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kniphofia

Kniphofia ritualis


Woki mit deim Popo ist ein Lied des österreichischen Duos Trackshittaz. Es erschien am 5. Dezember 2011 als Download sowie am 9. März 2012 als Single bei Sony Music. Es ist die zweite Auskoppelung aus dem Album Zruck zu de Ruabm. Im März 2012 erreichte das Lied Platz 2 der österreichischen Verkaufscharts.

Der Dialektsong war Österreichs Beitrag zum Eurovision Song Contest 2012 in Baku. Die Trackshittaz erreichten das Finale mit Woki mit deim Popo nicht und schieden im ersten Halbfinale des Song Contests aus. Dabei belegten sie den letzten Platz mit acht Punkten, davon fünf aus der Schweiz, zwei aus Belgien und einem aus Island.

Rezeption
Nachdem die Trackshittaz die österreichische Vorentscheidung zum Song Contest gewannen, gab es gemischte Reaktionen der Medien.

"Da in Krisenzeiten das Verlangen nach Party groß ist, stehen sie mit ihrem Sound gar nicht schlecht da.", schrieb Margarete Affenzeller am 27. Februar 2012 in der Tageszeitung Der Standard, während die Kleine Zeitung feststellt, die Halbwertszeit des Titels sei wahrscheinlich geringer als eine frisch angebrauchte Rolle Toilettenpapier.

Reaktionen der internationalen Medien nach dem Ausscheiden:

 The Guardian, Großbritannien: "Ein trauriges Goodbye geht an die österreichischen Gangsterrapper Trackshittaz, einfach, weil sie einen großartigen Namen haben und einen Song, in dem es offensichtlich um das Wackeln mit dem Hintern geht, der aber eher klingt, als ob sich Mozart dabei in seinem Grab umdrehen würde."
 Der Spiegel, Deutschland: "In ihrem tiefgründigen Selbsterfahrungslied Woki mit deim Popo verarbeiten sie in oberösterreichischem Dialekt offenbar den Besuch in einer Table-Dance-Bar."
 TAZ, Deutschland: "Ausgeschieden sind die Anal-Erotiker von Trackshittaz. Ihr Titel Woki mit deim Popo erschloss sich nicht außerhalb ihrer Horizonte."
 Blick, Schweiz: "Es ist wie bei Wetten, dass..?: Für die österreichischen Kandidaten schämt man sich immer noch ein bisschen mehr als für die Schweizer. Trackshittaz party-rappen Woki mit deim Popo. Inhalt? 'Der Popo ist ein Teil von dir.' Der Beitrag ist für den Arsch."
 Sydsvenskan, Schweden: "Selbst der Maler aus Braunau [gemeint ist Adolf Hitler] hatte einen besseren Geschmack."

Chartplatzierungen

Einzelnachweise

Rapsong
Lied 2011
Österreichischer Beitrag zum Eurovision Song Contest

Woki mit deim Popo


Premiul Ray Bradbury (Ray Bradbury Award, numele complet " Premiul Ray Bradbury pentru o prezentare dramatică remarcabilă " - "Ray Bradbury Award for Outstanding Dramatic Presentation") este oferit de Science Fiction and Fantasy Writers of America pentru a recunoaște excelența ca scenarist. Este acordat în locul Premiului Nebula pentru cel mai bun scenariu, care a fost acordat între 1974 - 1978 și între 2000 și 2009.  Un premiu anterior denumit "Premiul Ray Bradbury", ales de președintele SFWA, și nu prin vot, a fost acordat de patru ori între 1992 și 2009.

Premiul
Numit în onoarea lui Ray Bradbury, premiul fizic a fost proiectat de Vincent Villafranca.  Statueta din bronz  se referă la Cronicile marțiene ale lui Bradbury, în timp ce bilele de tip IBM Selectric utilizate pentru capul figurii indică preferința declarată a lui Bradbury pentru utilizarea unei mașini de scris IBM Selectric .

Câștigători și nominalizați
În tabelul următor, anii corespund datei ceremoniei, mai degrabă decât atunci când lucrările au apărut pentru prima dată. Lucrările pe fundal albastru și cu un asterisc (*) lângă numele scriitorului sunt cele care au câștigat premiul; cele pe un fundal alb sunt ceilalți candidați din lista scurtă.

   *      Câștigători și câștigători în comun

1991-2008
Acest premiu Ray Bradbury nu este actualul premiu Ray Bradbury pentru o prezentare dramatică remarcabilă.  Înainte de 2009, câștigătorul a fost ales de președintele SFWA, nu prin votul membrilor organizației.

2009-prezent
Începând cu premiul 2009, Premiul Nebula pentru cel mai bun scenariu a fost eliminat, iar premiul Ray Bradbury a fost acordat în locul său.  Deși nu mai este un premiu Nebula, premiul va fi prezentat la ceremonia de decernare a Premiilor Nebula și va urma regulile și procedurile Nebula.

{| class="sortable wikitable" width="85%" cellpadding="5" style="margin: 1em auto 1em auto"
|-
! width="4%" scope="col"|An
! width="45%" scope="col"|Creator(i)
! width="25%" scope="col"|Lucrare
!Publisher(s)
|- style="background:#B0C4DE;"
!scope="row" align="center" rowspan="5" style="font-weight:normal;"|
| * || District 9
|TriStar Pictures
|-
|  (regizor), Roberto Orci și Alex Kurtzman (scenariști) || Star Trek
|Paramount Pictures
|-
|  || Avatar
|Twentieth Century Fox Film Corporation
|-
|  (scenarist/regizor), Bob Peterson și Tom McCarthy (scenariști) || Up
|Pixar Animation Studios și Walt Disney Pictures
|-
|  (scenarist/regizor), Neil Gaiman (poveste originală)  || Coraline
|Focus Features
|- style="background:#B0C4DE;"
!scope="row" align="center" rowspan="6" style="font-weight:normal;"|
| * || Inception
|Warner Brothers
|-
| , Chris Renaud (regizori), Cinco Paul, Ken Daurio și Sergio Pablos (scenariști) || Despicable Me
|Universal Pictures
|-
|  (regizor) și Richard Curtis (scenarist) || Doctor Who: "Vincent and the Doctor"
|BBC
|-
| , Chris Sanders (scenariști/regizori) și William Davies (scenarist) || How To Train Your Dragon
|Paramount Pictures
|-
|  (scenarist/regizor) și Michael Bacall (scenarist) || Scott Pilgrim vs. the World
|Universal Pictures
|-
|  (scenarist/regizor), Michael Arndt, John Lasseter și Andrew Stanton (scenariști) || Toy Story 3
|Pixar Animation Studios și Walt Disney Pictures
|- style="background:#B0C4DE;"
!scope="row" align="center" rowspan="7" style="font-weight:normal;"|
|  (regizor) și Neil Gaiman (scenarist)* || Doctor Who: "The Doctor's Wife"
|BBC Wales
|-
|  || The Adjustment Bureau
|Universal Pictures
|-
|  || Attack the Block
|Optimum Releasing și Screen Gems
|-
|  (regizor), Christopher Markus și Stephen McFeely (scenariști) || Captain America: The First Avenger
|Paramount Pictures
|-
|  (regizor) și John Logan (scenarist) || Hugo
|Paramount Pictures
|-
|  || Midnight in Paris
|Sony Pictures
|-
|  (regizor) și Ben Ripley (scenarist) || Source Code
|Summit
|- style="background:#B0C4DE;"
!scope="row" align="center" rowspan="5" style="font-weight:normal;"|
|  (scenarist/regizor) și Lucy Alibar (scenarist)* || Beasts of the Southern Wild
|Journeyman, Cinereach și  Court 13
|-
|  (scenarist/regizor) și Zak Penn (scenarist) || The Avengers
|Marvel Studios
|-
|  (scenarist/regizor) și Joss Whedon (scenarist) || The Cabin in the Woods
|Mutant Enemy Productions
|-
|  (scenarist/regizor), Mark Andrews și Michael Chabon (scenariști) || John Carter
|Walt Disney Pictures
|-
|  || Looper
|DMG Entertainment și Endgame Entertainment
|- style="background:#B0C4DE;"
!scope="row" align="center" rowspan="6" style="font-weight:normal;"|
|  (regizor/scenarist) și Jonás Cuarón, (scenarist)* || Gravity
|Warner Brothers
|-
|  (regizor) și Steven Moffat (scenarist) || Doctor Who: "The Day of the Doctor
|BBC Wales
|-
|  (regizor) și Philip Gelatt (scenarist) || Europa Report|Start Motion Pictures
|-
|  || Her
|Warner Brothers
|-
|  (regizor), Simon Beaufoy, și Michael deBruyn (scenariști) || The Hunger Games: Catching Fire
|Lionsgate
|-
|  (regizor/scenarist) și Travis Beacham (scenarist) || Pacific Rim
|Warner Brothers
|- style="background:#B0C4DE;"
!scope="row" align="center" rowspan="6" style="font-weight:normal;"|
|  (scenarist/regizor) și Nicole Perlman (scenarist) * || Guardians of the Galaxy
|Walt Disney Pictures
|-
|  (scenarist/regizor) și Nicolás Giacobone, Alexander Dinelaris Jr., și Armando Bó (scenariști) || Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)
|Fox Searchlight
|-
|  și Stephen McFeely || Captain America: The Winter Soldier
|Walt Disney Pictures
|-
|  și Jez Butterworth și John-Henry Butterworth (scenariști) || Edge of Tomorrow
|Warner Brothers
|-
|  (scenarist) și Christopher Nolan (scenarist/regizor) || Interstellar|Paramount Pictures
|-
|  și Christopher Miller || The Lego Movie|Warner Brothers
|- style="background:#B0C4DE;"
!scope="row" align="center" rowspan="6" style="font-weight:normal;"|
|  (scenarist/regizor), Brendan McCarthy, și Nico Lathouris (scenariști)* || Mad Max: Fury Road
|Village Roadshow Pictures, Kennedy Miller Mitchell și RatPac-Dune Entertainment
|-
| , Bradley Thompson, și David Weddle || Ex Machina|Film4 și DNA Films
|-
| , Ronnie del Carmen (scenariști/regizori), Meg LeFauve, și Josh Cooley (scenariști) || Inside Out|Walt Disney Pictures și Pixar Animation Studios
|-
| , Melissa Rosenberg, și Jamie King (scenariști) || Jessica Jones: "AKA Smile"
|Marvel Television, ABC Studios și  Tall Girls Productions
|-
|  (scenarist/regizor), Lawrence Kasdan, și Michael Arndt (scenariști) || The Martian|Scott Free Productions, Kinberg Genre și  TSG Entertainment
|-
| , Bradley Thompson, și David Weddle || Star Wars: The Force Awakens|Lucasfilm și Bad Robot Productions
|- style="background:#B0C4DE;"
!scope="row" align="center" rowspan="6" style="font-weight:normal;"|
| * || Arrival
|21 Laps Entertainment/FilmNation Entertainment/Lava Bear Films/Xenolinguistics
|-
|  și C. Robert Cargill || Doctor Strange
|Marvel Studios și Walt Disney Pictures
|-
|  și Chris Butler || Kubo and the Two Strings|LAIKA
|-
|  și Tony Gilroy || Rogue One: A Star Wars Story|Lucasfilm și Walt Disney Pictures
|-
|  și Jonathan Nolan (scenariști) || Westworld: "The Bicameral Mind"
|HBO
|-
|  și Phil Johnston || Zootopia|Walt Disney Pictures
|- style="background:#B0C4DE;"
!scope="row" align="center" rowspan="6" style="font-weight:normal;"|
| * || Get Out
| Universal Pictures
|-
| || The Good Place: "Michael's Gambit"
| NBC
|-
| , James Gilroy și Michael Green || Logan| 20th Century Fox
|-
|  și Vanessa Taylor || The Shape of Water| Fox Searchlight Pictures
|-
| || Star Wars: The Last Jedi| Walt Disney Studios Motion Pictures
|-
| || Wonder Woman| Warner Brothers Pictures
|- style="background:#B0C4DE;"
!scope="row" align="center" rowspan="6" style="font-weight:normal;"|
|  și Rodney Rothman || Spider-Man: Into the Spider-Verse| Sony Pictures Animation
|-
|  și Joe Robert Cole || Black Panther| Marvel Studios
|-
| , Bryan Woods și Scott Beck || A Quiet Place| Platinum Dunes/Sunday Night
|-
|  și Chuck Lightning || Dirty Computer| Wondaland Arts Society/Bad Boy Records/Atlantic Records
|-
| || Sorry to Bother You| Annapurna Pictures
|-
| || The Good Place: "Jeremy Bearimy"
| NBC
|-
|}

 Alte utilizări
În 1971, James Warren , editorul revistei Warren Publishing, a început să acorde o serie de premii la New York Comic Con, inclusiv unul numit "Ray Bradbury Award for Best Story", acordat lui Tom Sutton pentru povestirea "Snowman" în Creepy'' numărul 31.  În anii următori, premiul pentru cea mai bună povestire de la Warren Publishing nu a mai fost denumit Premiul Ray Bradbury.   Acest premiu nu are nicio legătură cu premiul oferit de SFWA.

Referințe

Legături externe

 Premiile Nebula
 YouTube of Ray Bradbury Award acceptance video by Joss Whedon 2009
 imagine cu premiul Ray Bradbury
Ray Bradbury
Premii literare pentru opere SF
Premii literare în Statele Unite ale Americii

Premiul Ray Bradbury


مطار ليوناردو دافنشي الدولي  يقع ضمن أراضي فيوميتشينو البلدية لذا يعرف أيضاً بِاسمِ مطارِ فيوميتشينو، وهو أكبر مطارات إيطاليا، وعاشر أكثر المطارات ازدحامًا في أوروبا والمطار التاسع والأربعين الأكثر ازدحامًا في العالم تعامل مع أكثر من 29.3 مليون مسافر في عام 2022. تبلغ مساحته 16 كيلومترًا مربعًا (6.2 ميل مربع).

تاريخ المطار

افتتح المطار رسمياً في الخامس عشر من يناير/كانون الثاني عام 1961 بمدرجين، مستبدلاً مطار روما الصغير الذي بقى في الخدمة المحلية وعمليات الشحن.

النقل الأرضي

قطار المطارِ يبعد حوالي 35 كيلومتر (22 ميل) بالسيارة من مركزِ مدينة روما التاريخي. إنّ المطارَ يُخْدَمُ من قبل الطريق السريعِ 6 أي 91 روما وحافلات عديدة وسيارات أجرة.

إنّ المطار يخدم أيضاً من قبل قطار ليوناردو السريع المتوفر في محطة المطار الطرفية. تأخذ السفرة 30 دقيقة (بدون توقّفات) إلى محطةِ تيرميني في روما و هناك قطارات محليّة تتوقف مرة كل 15 دقيقة، ولها محطة إيقاف في كل محطات القطارِ.

شركات الطيران والوجهات
تقوم شركات الطيران التالية بتشغيل رحلات منتظمة وموسمية وعارضة من وإلى فيوميتشينو:

المصادر

وصلات خارجية

 مطار ليوناردو دافنشي الدولي

تأسيسات سنة 1961 في إيطاليا
فيوميتشينو
مبان ومنشآت في لاتسيو
مطارات دولية
مطارات أسست في سنة 1961
مطارات في روما

مطار ليوناردو دا فينشي


La Ciudadela pre-inca de Miraflores es un sitio arqueológico pre-inca muy alejado de asentamientos humanos en la provincia de Calca, de la región de Cuzco (Perú). Los descubridores han indicado que pudo ser un centro agrario, pero también ceremonial.

Ubicación y descripción
Está ubicado en las coordenadas  a una altura de 2523 metros sobre el nivel del mar. Está en un cerro llamado Miraflores de la cordillera de Paucartambo. En el valle de un afluente del río Chunchusmayo. La ciudadela cubre un área de 2 hectáreas.

Descubrimiento

El descubrimiento oficial fue en el 28 de septiembre de 2011, por un grupo de investigadores peruanos y extranjeros. Los integrantes de la expedición fueron Gregory Deyermenjian de los Estados Unidos de América, Ignacio Mamani Huilca y Alberto Huillca Mamani de Perú, Yuri Leveratto de Italia y Javier Zardoya de España.}

Interpretaciones
El sitio arqueológico todavía no ha sido estudiado por arqueólogos profesionales así que es muy pronto para dar conclusiones sobre los verdaderos constructores de esa importante ciudadela.
Según los descubridores, el sitio fue construido en época pre-inca y sirvió como área de producción agrícola para un centro mayor, aún por descubrir.

Referencias

Sitios arqueológicos del departamento del Cuzco
Turismo en el departamento del Cuzco

Miraflores (sitio arqueológico)


Sky UK (anteriormente British Sky Broadcasting Limited) é uma companhia de telecomunicações que presta serviços no Reino Unido.
De propriedade da Sky Group. A Sky UK oferece serviços de Internet de banda larga, televisão, telefonia fixa e telefonia móvel a consumidores e empresas. É a maior companhia de televisão paga do Reino Unido, com 11 milhões de clientes em 2015. Foi o serviço de televisão digital mais popular do Reino Unido, sendo superado pelo Freeview em abril de 2007. Sua sede corporativa encontra-se em Isleworth.

Formado em novembro de 1990 pela fusão da Sky Television e a British Satellite Broadcasting, Sky tornou-se a maior companhia de televisão de assinatura digital do Reino Unido. Depois da aquisição da Sky Itália em 2014 e uma participação maioritária de 90,04% da Sky Deutschland em novembro de 2014, sua holding British Sky Broadcasting Group plc mudou de nome para Sky plc. O nome da filial britânica mudou de British Sky Broadcasting Limited para Sky UK Limited, e continua operando como Sky a partir de novembro de 2018.

Sky UK Limited é uma subsidiaria da Sky Group, cujos diretores actuais são Andrew Griffith e Christopher Taylor. Griffith atua como director financeiro (CFO) e diretor administrativo da divisão de negócios comerciais.

Ver também

 Sky Group
 Sky Ireland
 Sky Deutschland
 Sky Itália
 Sky Espanha
 Sky México
 Sky Brasil

Ligações externas

Comcast

Sky UK


Go-sekku (kanji 五節句, hiragana ごせっく, ili samo sekku kanji 節句, hiragana せっく) je zbirno ime za pet glavnih japanskih popularnih festivala, matsurija: Jinjitsu, Jōmi, Tango, Tanabata i Chōyō.

Vidi
Japanski kalendar

Izvori

Vanjske poveznice
節句  - Asocijacija šintoističkih svetišta (神社本庁)

Japanska kultura
Festivali

Go-sekku


Dracula 2000 este un film american din 2000  regizat de Patrick Lussier, cu actorii Gerard Butler (ca Dracula), Christopher Plummer (ca Abraham Van Helsing), Jonny Lee Miller (ca Simon Sheppard) și David J. Francis (ca Isus Hristos) în rolurile principale. Este bazat pe romanul Dracula de Bram Stoker.

Distribuție
 Jonny Lee Miller - Simon Sheppard
 Justine Waddell - Mary Heller/Van Helsing
 Gerard Butler - Contele Dracula/Iuda Iscarioteanul
 Colleen Ann Fitzpatrick - Lucy Westerman
 Jennifer Esposito - Solina
 Danny Masterson - Nightshade
 Jeri Ryan - Valerie Sharpe
 Lochlyn Munro - Eddie
 Sean Patrick Thomas - Trick
 Omar Epps - Marcus
 Christopher Plummer - Abraham Van Helsing
 Tony Munch - Charlie
 Shane West - J.T.
 Nathan Fillion - Father David
 David J. Francis - Iisus Hristos
 Tom Kane - știrist

Note

Filme din 2000
Filme cu Dracula
Filme regizate de Patrick Lussier

Dracula 2000


Michael Witt (* 28. Februar 1940 in Saloniki; † 21. März 2012 in Berlin) war ein deutscher Kirchenmusiker an der katholischen Hauptkirche des Erzbistums Berlin, der St. Hedwigs-Kathedrale.

Leben und Wirken
Witt wuchs in Bautzen auf. Dort sang er seit dem 10. Lebensjahr im Chor am St. Petri-Dom. Während des Studiums der Evangelischen Theologie an der Humboldt-Universität zu Berlin (1. Staatsexamen 1963) leitete er den Chor der Evangelischen Studentengemeinde und legte die C-Prüfung als Kirchenmusiker ab. Nach dem Staatsexamen begann er ein Studium an der Kirchenmusikschule in Halle (Saale). Nach dem A-Examen 1968 setzte er seine Ausbildung in den Fächern Chor-, Orchester- und Ensembleleitung sowie Cembalo an der Hochschule für Musik "Hanns Eisler" Berlin fort (Staatsexamen 1972).

Bereits als Kantor und Organist der Berliner Pfingstkirche (1965–1975) leistete er eine umfassende Chor- und Ensemblearbeit. 1975 berief das bischöfliche Ordinariat in Berlin den evangelischen Kirchenmusiker Michael Witt zum Domorganisten und Chorleiter der St. Hedwigs-Kathedrale, wo er den Domchor von St. Hedwig neu ins Leben rief – der Großteil der Chorsänger war nach dem Mauerbau mit Karl Forster, getrennt von der Kathedrale, im Westteil der Stadt verblieben, wo er als Chor der St. Hedwigskathedrale parallel fortbestand. Seit dieser Zeit baute Witt, dem 1983 von Kardinal Joachim Meisner der Titel Domkapellmeister verliehen wurde, mit großem Organisationstalent, pädagogischem Geschick und musikalischer Flexibilität eine regulierte, vielgliedrige und der Kathedralkirche des Bistums Berlin angemessene Kirchenmusik auf. Bis zu seiner Pensionierung im Juli 2005 stand er zusätzlich einer Choralschola, einem Ensemble für Alte Musik, einem Knaben- und Mädchenchor, einer Jugendkantorei sowie einem Favorit- und Bläserchor vor. Sein besonderes Engagement galt der Nachwuchsförderung. Er gründete die Domsingschule, zu deren Leiter er 1993 ernannt wurde. Sein größtes Verdienst war, im geteilten Berlin die kirchenmusikalische Tradition an der St. Hedwigs-Kathedrale wieder neu begründet zu haben. Zum 1. September 1998 wurde Michael Witt von Kardinal Georg Sterzinsky die Leitung des Chores der St. Hedwigs-Kathedrale übertragen. Im Januar 2006 gründete er im Ruhestand die Ökumenische Seniorenkantorei Berlin als eine Einrichtung des Kirchenkreises Berlin-Mitte.

Die Pflege der Alten Musik und deren historische Aufführungspraxis war ihm zeitlebens ein besonderes Anliegen seiner Arbeit. Dafür gründete er verschiedene Instrumentalensembles wie das Berliner Gamben-Quartett und ein Kammerorchester, welches sich aus Berliner Musikstudenten speiste und dem Domchor bei den Aufführungen vokalsinfonischer Werke und Oratorien zur Seite stand. Er gilt zu Recht als einer der Pioniere der historischen Aufführungspraxis in Berlin. Ebenso engagierte er sich für die Uraufführung zeitgenössischer Kompositionen, so der Chorwerke des Berliner Komponisten Helge Jung.

Seine musikalische Vielseitigkeit und die Breite seines Wissens wirken sich bis heute über die Musiker, die mit ihm arbeiteten, befruchtend auf die Berliner Kirchenmusik- und Alte-Musik-Szene aus.

Auszeichnungen
 Am 27. Februar 2000 wurde Michael Witt anlässlich seines 60. Geburtstages und 25-jährigen Dienstjubiläums von Georg Kardinal Sterzinsky die höchste Auszeichnung des Erzbistums Berlin, die "Silberne Hedwigsmedaille", verliehen.

Literatur
 Alexander Osang: Rom fühlt sich nicht zuständig. In: Berliner Zeitung, 2. Oktober 1998
 Alexander Osang: Ankunft in der neuen Mitte. Reportagen und Porträts. Links, Berlin 2000, ISBN 978-3861531753, S. 85–94.
 Ekkehard Schwerk: Michael Witt hat 25-jähriges Dienstjubiläum und 60. Geburtstag. In: Der Tagesspiegel, 25. Februar 2000.
 Johanna Schell: Domkapellmeister Michael Witt. In: Musica Sacra, 03/2000, S. 10
 Dietmar Hiller: Musikgeschichte miterlebt. In: Starke Kirche. Morusverlag Mai 2000, S. 9.
 Michael Witt: Das Erbe der Kirchenmusik ist eines. In: Musik und Kirche, Jan./Febr. 2001

Weblinks
 Karl-Heinz Hoefs: Musik im Blut – Domkapellmeister i. R. Michael Witt ist verstorben. In: Katholische SonntagsZeitung, 29. März 2012, abgerufen am 1. April 2012.
 Erzbistum Berlin trauert um Michael Witt

Einzelnachweise

Kirchenmusiker
Geboren 1940
Gestorben 2012
Deutscher
Mann

Michael Witt


NGC 6848 je spiralna galaktika u zviježđu Teleskopu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6848
  Auke Slotegraaf: NGC 6848 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6800 - 6849

6848

NGC 6848


Ceci est une liste de verriers québécois ayant principalement été actifs au s en tant que sculpteurs-verriers ou vitraillistes.

Liste

 Joseph Bernard (1875-1965)
 Olivier Ferland (1928-2017)
 Marcelle Ferron (1924-2001)
 François Houdé (1950-1993)
 Catherine Labonté
 Marius Plamondon
 Daniel Potvin
 Stephen Pon
 Patrick Primeau (1974- )
 Jean Vallières (1947-2019)

Notes et références

Voir aussi
 Liste de peintres québécois
 Liste de sculpteurs québécois
 Liste de céramistes québécois
 Liste de maîtres verriers

Verriers
Liste d'artistes
Verre utilisé dans l'art
Verrerie
 Q

Liste de verriers québécois


Delphine Darbellay, née le , est une  skieuse alpine suisse s'alignant régulièrement dans toutes les disciplines.

Elle remporte le Team Event des finales 2022 de la Coupe du Monde.

Biographie

Elle grandit à La Fouly, dans le Val Ferret, au sein d'une famille de sportifs. Ses parents ont fait du ski alpin de compétition tandis que ses deux sœurs pratiquent le ski de fond et la gymnastique artistique. Elle a notamment fait de l'athlétisme, de la danse et du patinage artistique avant de se consacrer au ski alpin car elle aimait "l'esprit de la compétition et que les résultats suivaient".

Saison 2018-2019 : les débuts
Delphine Darbellay prend part à sa première course FIS à 16 ans, le 15 novembre 2018 lors du slalom de Diavolezza (dans le Val Bernina) qu'elle termine à la 36ème place. Deux semaines plus tard, elle fait partie des vingt premières à l'occasion du géant d'Arosa, puis elle figure dans le top10 du géant de Veysonnaz en décembre dans ce qui n'est que sa cinquième course FIS. Elle réussit à obtenir encore deux 7ème place avant la fin de l'année lors de deux géants à Laax. En janvier à Zinal, elle termine sa première descente FIS à la 14ème place et son premier super G FIS le lendemain à la 8ème place. Ces performances font qu'elle est alignée dès le 29 janvier 2019 en Coupe d'Europe pour les épreuves des Diablerets mais l'écart de niveau est encore trop important. En février, elle retourne sur le circuit FIS et obtient immédiatement de bons résultats, notamment une 10ème place au slalom de Sörenberg et une 7ème place au géant de Meiringen. Le 13 février, elle réussit même à monter pour la première fois sur le podium avec une 2ème place au slalom de Jaun. En fin de saison, elle réussit encore deux top5 avec la 5ème place du slalom de Beckenreid-Klewenalp et la 4ème du super G de Zinal. Lors des championnats de Suisse, elle figure dans le top15 en slalom et en géant mais devient surtout le 2 avril à Zinal championne suisse juniors de descente face à des concurrentes âgées de 2 à 3 ans de plus qu'elle.

Saison 2019-2020 : le coup d'arrêt
Après une entrée en matière avec deux super G de niveau Entry League à Saas-Fee qu'elle termine respectivement à la 2ème et 6ème place, puis deux éliminations en slalom dès la première manche à Adelboden, Delphine Darbellay débute le mois de décembre en enchaînant quatre excellentes performances. A Veysonnaz, elle prend en effet la 2ème place du premier géant FIS et gagne le second le lendemain puis remporte deux jours plus tard les deux Super G de Zinal.

La suite de la saison va moins bien se passer pour elle puisqu'elle va d'abord accumuler les éliminations lors des courses de fin d'année avant de se fracturer trois métatarses du pied gauche à la suite d'un accident domestique début janvier 2020. Devant porter un plâtre pendant plusieurs semaines, elle est contrainte de renoncer aux Jeux Olympiques de la Jeunesse de Lausanne et de mettre un terme à sa saison.

Saison 2020-2021 : vice-championne de Suisse

La reprise est délicate avec 4 éliminations lors des quatre premières courses mais elle revient au premier plan dès la fin novembre à Davos. Dans la station grisonne, elle devient vice-championne suisse de combiné et réalise deux autres bonnes courses (5ème d'un super G FIS et 9ème de celui comptant pour les championnats de Suisse). Elle est de retour en Coupe d'Europe en janvier à Zinal où elle obtient une 20ème place en Super G. Elle retrouve avec une certaine régularité le top15 dans les courses FIS, notamment avec les 10ème et 14ème places des Super G de Bardonecchia. Dans le cadre des championnats de Suisse juniors, elle termine à la 3ème place du géant à La Lenk et à la 10ème du slalom de Schwende Horn. Le 11 février, elle remporte sa 4ème victoire à ce niveau à l'occasion du géant FIS de Splügen avant de réussir deux top10 à la fin du mois : 7ème au géant de Bad Hofgastein et 10ème au Super G de Stoos.

Récompensant la progression de la skieuse valaisanne, d'importants rendez-vous se présentent à elle durant le mois de mars mais ils vont tous tourner un peu à la désillusion. D'abord, elle se retrouve reléguée dans les tréfonds du classement lors des Super G de Coupe d'Europe de Val di Fassa. Ensuite, elle a l'honneur d'être sélectionnée pour la première fois pour les Mondiaux juniors qui se déroulent cette année-là à Bansko mais, à l'image de l'équipe féminine suisse qui rentre de Bulgarie sans aucune médaille , les résultats de Darbellay suscite quelques regrets. Malgré le fort vent qui souffle lors de son passage, elle possède le meilleur temps quand elle sort du tracé lors du Super G. Elle connaît également l'élimination dès la première manche du géant disputé le lendemain.

À son retour en Suisse, elle monte le 13 mars sur la troisième marche du podium du Super G des championnats de Suisse juniors. Après deux dernières courses FIS (9ème du géant de Kronplatz et 13ème de la descente de Zinal), la saison se termine pour elle avec les championnats de Suisse. Elle fait 10ème en descente, 8ème en Super G et 14ème en slalom alors qu'elle connaît l'élimination dans le slalom du combiné et dans la seconde manche du géant.

Saison 2021-2022 : inattendue première victoire en Coupe du Monde

Après notamment une 4ème place, à 7 centièmes du podium, lors du géant FIS d'Arosa, Delphine Darbellay est à nouveau conviée pour trois épreuves de Coupe d'Europe (un géant et deux Super G) mais les résultats sont décevants. Elle se rend alors à Panorama Mountain, la station canadienne où auront lieu les Mondiaux juniors en fin de saison, pour prendre part à quatre épreuves de la Nor-Am Cup, l'équivalent nord-américain de la Coupe d'Europe. Si elle connait l'élimination à deux reprises, elle réussit deux top15, en parallèle et en géant. De retour en Europe, l'année prend fin avec deux 11ème place en slalom FIS à Lenzerheide.

En janvier 2022, elle prend part à deux descentes de Coupe d'Europe à Orcières-Merlette avant de revenir au pays pour les championnats de Suisse juniors. A Davos, elle décroche la 3ème place en descente et la 26ème en Super G ; à Engelberg, au lendemain d'une 5ème place en géant FIS, elle monte à nouveau sur la 3ème marche du podium à l'issue du géant. En février, après deux nouvelles expériences en Coupe d'Europe à Sarntal, c'est à Garmisch qu'elle va retrouver à deux reprises le chemin du succès en Super G : elle remporte successivement une course FIS et la course des championnats d'Allemagne juniors. Elle ne confirme cependant pas les semaines suivantes, entre éliminations multiples et résultats modestes, tant lors de courses FIS que des épreuves de Coupe d'Europe de Maribor et Crans-Montana.

Au mois de mars 2022, elle prend part à ses deuxièmes championnats du monde juniors, après Bansko 2021. Elle termine 14ème de la descente à plus de 2 secondes de la médaille d'or, finit le Super G dans le top10, juste derrière Delia Durrer et doit se contenter de la 22ème place du combiné alors que sa compatriote Aline Höpli s'empare du bronze, la seule médaille de la semaine pour les Suissesses. Lors du Team Event, associée à Reto Mächler, Delia Durrer et Eric Wyler, elle obtient le bronze en remportant trois de ses quatre duels et déclare que cette médaille lui redonne confiance après une saison si difficile. Elle quitte cependant le Canada sur une fausse note étant éliminée dans la seconde manche du géant après avoir été déjà largement distancée dans la première.

Faute de trouver des athlètes intéressés à disputer le Team Event des finales de la Coupe du Monde, malgré la possibilité théorique de revenir encore sur l'Autriche au classement des nations, Swiss-ski annonce pour cette course une surprenante sélection composée de skieurs inexpérimentés. C'est ainsi que Delphine Darbellay se retrouve dans la sélection helvétique pour prendre part à sa première compétition en Coupe du Monde. Elle-même totalement surprise par sa sélection, elle explique n'avoir été convoquée que la veille, alors qu'elle était en cours à l'école, et qu'on lui avait juste dit qu'elle devait immédiatement se rendre à Méribel car il n'y avait personne d'autre de disponible mais qu'elle se réjouit de vivre cette expérience. Le quatuor helvétique, qui n'était pas attendu à un tel niveau, réussit une véritable démonstration et Delphine Darbelley bat même l'expérimentée Erin Mielzynski au premier tour. Miser sur la jeunesse pour cette décriée épreuve se révèle un incroyable succès. C'est la 5ème fois que la Suisse remporte cette épreuve lors des finales de Coupe du monde, la première fois depuis 2019. Après l'ultime duel remporté face à l'Autriche, Darbellay rappelle qu'elle n'avait encore jamais marqué de points ni en Coupe du Monde, ni en Coupe d'Europe. Elle précise que c'est assez fou de remporter une course de Coupe du Monde à sa première participation à ce niveau, car elle n'avait pas atteint les résultats escomptés en Coupe d'Europe. Elle ajoute que le parallèle par équipes est une discipline qui lui convient vraiment bien. Elle confie qu'elle n'a bien dormi la nuit précédente et qu'elle était super stressée au départ car elle avait très envie de prouver qu'elle méritait sa place.

Palmarès

Coupe du Monde

 1 victoire le 18 mars 2022 lors du Team Event des finales de la Coupe du Monde à Méribel (pour sa première course de Coupe du Monde).

Coupe d'Europe

 Premier départ : DNF2, combiné, Les Diablerets, 29 janvier 2019

 Meilleur résultat : 20ème place, Super G, Zinal, 4 janvier 2021

Championnats du monde juniors

Championnats de Suisse

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Skieuse alpine suisse
Naissance en octobre 2002
Sportive valaisanne

Delphine Darbellay


Glenn kan henføre til:

Fornavn eller efternavn
 Glenn (navn)

Cultivar
 Glenn (mango)
 en 6-row byg varietet

Steder
I USA:
 Glenn, Californien
 Glenn County
 Glenn, Georgia, en bebyggelse i Heard County
 Glenn, Michigan
 Glenn, Missouri
 Glenn Highway i Alaska

Organisationer
 Glenn Research Center, et NASA center i Cleveland, Ohio

Se også
 Glen

Glenn


Ezinegöl, Bursa iline bağlı ilçedir. Marmara Bölgesi içinde yer almaktadır.

Genel bilgi

İstatistikler
Türkiye İstatistik Kurumu 2022 yılı verilerine göre İnegöl 294.485 kişilik nüfusuyla Bursa'nın merkez dışındaki en büyük ilçesi ve Güney Marmara'nın nüfus bakımından ikinci büyük kentidir. Ayrıca Sanayi İstatistikleriyle Bursa'nın en yoğun ve en büyük sanayi merkezlerinden biridir.

Adli Hizmetler
İlçe olmasına rağmen birkaç sene önce modern ve büyük ölçekli adliye binasının hizmete girmesi ile İnegöl'de Ağır Ceza Mahkemesi kurulmuş, bu kapsamda kurulan Adalet komisyonu vasıtasıyla Bursa iline bağlı olmaktan çıkmış ve adli olarak Yenişehir ve İznik ilçeleri İnegöl'e bağlanmıştır. Adliyede halen 13 Hakim ve 10 a yakın Cumhuriyet Savcısı görev yapmaktadır.

Belediyesi

2019 yerel seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisinden aday gösterilen Alper Taban, Belediye Başkanı olarak seçilmiştir.

Tarihi yapılar

Kentte Osmanlı döneminden kalan camiler bulunmaktadır. Özellikle halk içinde Cuma Camii olarak bilinen Yıldırım Camisinden başlayarak; İshakpaşa Camisi, İshakpaşa Külliyesi, İshakpaşa Türbesi ve İnegöl Kapalıçarşı'ya kadar birçok tarihi yapı mevcuttur. Ayrıca bu semtin biraz ilerisinde İnegöl kent müzesi bulunmaktadır. İnegöl Kent Müzesi Türkiye'nin ilk ve tek ilçe müzesidir.

Yöresel yemekler
İnegöl'de bilinen en önemli yemek İnegöl köftesidir. Artık marka haline gelen İnegöl Köftesi kentin sembolü olmuştur.
İnegöl kent merkezinde ve Bursa-Ankara Yolu üzerinde çeşitli restoranlar bulunmaktadır. İnegöl Köfte'nin yanında İnegöl Piyazı ve İnegöl Şırası ikramı yapılmaktadır. İnegöl Köfte sonrası Kemalpaşa tatlısı ve Bursa şeftalisi ikramı da yapılır. Köfte dışında mantı ve börek başta olmak üzere hamur işleri yaygındır.

İnegölspor

Demografik yapı

1927 sayımlarına göre ilçede 12.000 kişi yaşamaktaydı.
İlçenin nüfusu 2022 nüfus sayımına göre 294.485 kişidir.
İlçe 116  mahalleden oluşmaktadır. Nüfusu yerli halk olan Manavlar oluşurken 1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı sonrası Rumeli ve Kafkas göçmenleri iskan edilmişlerdir. İlçede yaşayan Boşnaklar, Gürcüler, Çerkezler, Abhazlar, Yörükler, Arnavutlar Osmanlı'nın son dönemlerinden itibaren şehre yerleşmişlerdir. İlçe özellikle 1975 yılından itibaren kurulan Mobilya ve Tekstil sanayi nedeniyle birçok şehirden yoğun göç almıştır. İlçeye en son yaşanan toplu göçü ise 1990 yılında Bulgaristan'daki baskılardan kaçarak anavatanlarına sığınan ve halk dilinde "muhâcır/mâcır" diye söylenen Bulgaristan Türkleri gerçekleştirmiştir.

İnegöl, daha çok Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Doğu Anadolu Bölgesi, Karadeniz Bölgesi ve İç Anadolu Bölgesi'nden göç almaktadır. İnegöl tüm bu bölgelerden gelen yoğun göçün yanında Kütahya, Domaniç, Tavşanlı, Yenişehir, Keles, Orhaneli, Bilecik, Bozüyük, Pazaryeri gibi yakın il ve ilçelerden de sürekli olarak göç almaktadır.

İklim
Bölgede ılıman Marmara iklimi görülür. Yaz ayları daha çok Akdeniz iklimine benzemektedir. Sıcak ve az yağışlıdır. Kış ayları ise soğuk ve bol yağışlıdır. Kar yağışları normal, don olayları fazladır. Yıllık ortalama sıcaklık 12,4 C'dir. Yaz sıcaklık ortalaması 21,9 °C, Kış sıcaklık ortalaması ise 2,3 °C'dir

Ekonomi
İnegöl'de ekonomik hayatın temel unsurlarından birisi tarımdır. Tarla ürünleri, sebze ve meyve yetiştirilir. İlçede yetiştirilen sebze ve meyve ürünleri yurt dışına da pazarlanır. Sebze ve meyve alanında domates, pırasa, patates, ayçiçeği, çilek ve şeftali önemli yere sahiptir.

Turizm

İnegöl Turizminin temel taşını Oylat Kaplıcaları oluşturur. Oylat kaplıcaları, Bursa, Eskişehir ve Ankara illerini birbirine bağlayan Bursa-Ankara karayolu üzerinde Domaniç sapağından dönülerek ulaşılır. İnegöl'e 27 km Bursa'ya ise ortalama 60 km uzaklıkta bulunur. Kaplıca Uludağ'ın kar suları ve civardaki kaynaklardan beslenir. Kaplıcanın suları radyoaktif sıcak sular grubuna dahildir. Ayrıca Oylat'taki oteller bölgesinin altında mağaralar bulunmakta olup bu mağaraların duvarları fresklerle ve yazılarla süslüdür. Oylat'ın girişindeki halk arasında sivri kaya olarak adlandırılan oluşumda görülmesi gereken yerlerden olup eski bir fay hattıdır. Oylat içerisinde Doğal ürünleri bulabileceğiniz köy pazarı bulunmaktadır. Köy pazarında kestane, çilek, tarhana başta olmak üzere köylülerin kendi ürünleri satılmaktadır. Oylat'da bulunan sivri kaya ile otellerin arasında kalan bölgede kömür cürufları ile demir kalıntıları bulunmaktadır.

İlçe turizminin diğer önemli parçası yine hemen oylat kaplıcalarının 2 km altında bulunan Oylat Mağarasıdır. Bu mağara Bursa mağarası olarak da bilinir. Oylat Mağarası 665 metre uzunluğu ile Türkiye'nin üçüncü büyük mağarasıdır. Mağarada bol miktarda sarkıt, dikit, sütun, duvar ve perde damlataşları bulunur.

Çitli Maden Suyu İnegöl ilçesinin 11 km güneydoğusunda Çitli köyündedir. Yan yana üç çeşmeden akan kaynaklardan biri maden suyu olarak şişelenmekte, serbest karbondioksitli olan diğeri ise maden suyu sodası yapımında kullanılmaktaydı. Üçüncüsü ise içimi zor, gazsız ve acı bir sudur. Bikarbonatlı olan bu kaynak suları içme şeklinde sindirim sistemi, karaciğer ve pankreas rahatsızlıklarının tedavisinde kullanılır. Demir de içeren bu sular, kansızlık ve deri üzerindeki kırışıklıkları gidermeye yaramaktadır. Günümüzde işletilmeyen bu yer çevre halk ve köylüler tarafından kullanılmaktadır. 2007 yılında İnegöl Kaymakamlığının katkısıyla binanın çevresine artezyen (tulumba) yerleştirilmiştir.

Kent Müzesi ilçe halkının gönüllü katılımıyla sağlanan obje bağışları ve yerel yönetimin değerli katkıları ile Türkiye'de bir ilçede açılan ilk kent müzesidir. Tarihi belediye binası orijinal restorasyonu yapılarak müzeye tahsis edilmiştir. Erken dönem Osmanlı tarihine ait külliyelerinden Sadrazam İshak Paşa külliyesinin karşısında yer almaktadır.

Medya
Yerel TV Kanalları
Kanal 16 [ON6]
Süper Kanal TV

Yerel Radyo Kanalları
Radyo Güneş (94.8)
Radyo Deniz (102.1)
Radyo Medya (101.7)
Gençses FM] (92.4)

Günlük Yerel Gazeteler
İnegöl Yıldırım Gazetesi
İnegöl Genç Gazete
İnegöl Haber Yorum Gazetesi
İnegöl Okur Gazetesi

İnternet Siteleri ve online haber kanalları
İnegöl Online
e-inegöl haber portalı
İnegöl'de Bugün
İnegöl Haber

Aylık Yerel Dergi
İnlife Dergisi

Diğer Yayınlar
İnegöl Belediyesi Yerel Bültenleri

Eski Medya Kuruluşları
Doksanlı yıllarda İnegöl'de İTV, Yenice TV, Kanal ON, Tempo FM, Radyo Venüs, UDA FM, RadyoE, Radyo Star, RadyoTek, Radyo Aktüel, İnegöl FM, Hicret FM, Yıldız FM, Yankı FM, Bizim İnegöl Gazetesi, İnegöl'ün Sesi gibi basın ve yayın kuruluşları yayın yapmış bu kuruşlar zamanla kapanmıştır.

Yerel Seçimler

Genel Seçimler

Kardeş Şehirler
  Donji Vakuf, Bosna Hersek
  Dunaújváros, Macaristan
  Mitroviça, Kosova
  Rustavi, Gürcistan
  Novi Pazar, Sırbistan
  Tahtamukay, Adige Cumhuriyeti

Kaynakça

Dış bağlantılar

 YerelNET
 İnegöl Kaymakamlığı
 İnegöl Belediyesi

İnegöl


La réserve naturelle régionale des tourbières du bief du Nanchez (RNR332) est une réserve naturelle régionale située en Bourgogne-Franche-Comté. Classée en 2021, elle occupe une surface de  et protège un ensemble de milieux humides, forestiers et agro-pastoraux dans la région du Grandvaux.

Localisation
Le territoire de la réserve naturelle est dans le département du Jura, sur les communes de Grande-Rivière Château et Nanchez. Il occupe la partie nord du versant sud de la combe du Bief du Nanchez à une altitude d'environ . La combe est orientée nord-sud, à l'étage montagnard supérieur. Elle se situe sur le rebord occidental du second plateau du Jura.

Histoire du site et de la réserve
En 1992, le site a fait l'objet d'un classement en réserve naturelle volontaire sur  initié par l'ancienne commune de Prénovel. La gestion était assurée par le Parc naturel régional du Haut-Jura. Le classement a permis d'initier les premiers inventaires naturalistes et de créer un sentier d'interprétation.

En 1999, le ruisseau fait l'objet de travaux de restauration écologique pour réactiver une partie des anciens méandres et végétaliser ses berges.

En 2004, le site « Combe du Nanchez » de  rejoint le réseau des sites Natura 2000.

En 2016, le programme LIFE « Tourbières du massif jurassien », permet de poursuivre les travaux de réhabilitation hydraulique et de rénover le platelage existant les panneaux d'interprétation.

Actuellement,  des parcelles classées sont en maîtrise foncière communale.

Écologie (biodiversité, intérêt écopaysager…)
Le site comprend une grande diversité de milieux : ruisseaux du Nanchez et du Trémontagne, prairies et pelouses sèches, mégaphorbiaies, tourbières et autres zones humides, ainsi qu'un versant boisé dominant l'ensemble à l'est. Les habitats humides constituent l'intérêt principal avec le développement important de tourbières matures et peu perturbées. Ces milieux accueillent de nombreuses espèces (environ 400 sont connues aujourd'hui).

Climat
Le climat est à tendance continentale montagnard caractérisé par une forte pluviométrie, des hivers rigoureux et un ensoleillement médiocre. La température moyenne annuelle est d'environ .

Géologie
Les deux anticlinaux encadrant la combe correspondent à des formations du Jurassique. Pour l'anticlinal ouest, Bajocien, Bathonien, Callovien. Pour l'anticlinal est, Rauracien, Argovien et Séquanien. Le fond de la combe est occupé par des alluvions et dépôts glaciaires du Quaternaire.

Hydrologie
Le Bief du Nanchez prend sa source à quelques kilomètres au sud du site. Il s'écoule dans la combe vers le nord pour rejoindre le Bief de Trémontagne. A ce moment, il bifurque vers l'est dans une cluse pour se perdre dans un réseau de dolines. Le ruisseau a fait l'objet dans les années 70-80 de travaux de rectification qui ont eu un impact négatif sur les milieux. Les reméandrements ultérieurs ont permis d'améliorer la situation.

A noter que le ruisseau est séparé du site par une petite crête marno-calcaire qui l'isole partiellement du système des tourbières.

Flore
La flore compte parmi les espèces remarquables l'Andromède à feuilles de polium, l'Œillet superbe, la Drosera à feuilles rondes, le Liparis de Loesel, la Laîche des bourbiers et l'Hypne brillante. On y trouve également la Fritillaire pintade, la Grassette commune et la Laîche dioïque.

Faune
Parmi les espèces animales fréquentant le site, on peut citer pour les oiseaux le Bruant des roseaux, le Milan royal ou la Pie-grièche écorcheur. Pour les insectes, on note le Solitaire, le Nacré de la canneberge, le Cuivré de la bistorte et les Leucorrhines douteuse et à gros thorax.

Intérêt touristique et pédagogique
Un sentier sur platelage a été aménagé en 1994 pour éviter le piétinement important des tourbières généré par les touristes et les nombreuses classes vertes. Il est bordé de panneaux d'interprétation qui permettent une découverte du site.

Administration, plan de gestion, règlement

Outils et statut juridique
La réserve naturelle a été créée par une délibération du Conseil régional du . Son gestionnaire est le Parc naturel régional du Haut-Jura.

Le site fait partie de la ZNIEFF de type 1 n°430002238 « "Tourbière, lac et marais de Prénovel »

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des réserves naturelles régionales de France (classées par région et département)

Liens externes

Notes et références

Réserve naturelle régionale
Aire protégée dans le département du Jura
Aire protégée créée en 2021
Tourbière en France
Aire protégée de l'UICN - catégorie IV

Réserve naturelle régionale des tourbières du bief du Nanchez


Le ruisseau de la Terrasse est un cours d'eau de France situé en Isère, au nord-est de Grenoble et au sud de Chambéry, dans le massif de la Chartreuse, et qui conflue avec l'Isère dans le Grésivaudan. Né au col de Marcieu dans le massif de la Chartreuse, il porte le nom de ruisseau de Grésy jusqu'aux deux cascades qui lui font quitter le plateau des Petites Roches et entrer dans le Grésivaudan où il conflue avec l'Isère après avoir traversé la Terrasse.

Système hydrologique de l'Isère
Cours d'eau dans le département de l'Isère
Ruisseau Terrasse

Ruisseau de la Terrasse


Podgorni  es un posiólok del raión de Labinsk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en el borde septentrional del Gran Cáucaso, en la orilla derecha del río Kuksa, afluente por la derecha del río Labá, tributario del Kubán, 28 km al sureste de Labinsk y 165 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 4 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Zásovskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Подгорный (Лабинский район).
El municipio en un sitio web no oficial del raión .
Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Labinsk del krai de Krasnodar

Podgorni (Labinsk, Krasnodar)


10-4 Byggecenter & Tømmerhandel er en dansk byggemarkedskæde, stiftet i Ringkøbing hvor hovedkontoret også er placeret.

10-4 Byggecenter & Tømmerhandel blev stiftet i 1947 af Henry Kjeldsen og bliver i dag ledet af sønnen Jens Kjeldsen og barnebarnet Kasper Kjeldsen. Kæden har i dag ca. 250 medarbejdere, 6 fysiske butikker i Aarhus, Viborg, Ulfborg, Videbæk, Varde og Ringkøbing og en webshop.

Udtrykket 10-4 er hentet fra trucker- og politisprog, og betyder at situationen og tingene er i orden. Udtrykket 10-4 er også kendt fra filmen  fra 1978.

Referencer

Byggemarkedskæder i Danmark
Ringkøbing
Etableret i 1947

10-4 Byggecenter & Tømmerhandel


Lýdia Jakubisová er en slovakisk håndboldspiller som spiller for Thüringer HC og Slovakiets kvindehåndboldlandshold. Hun har tidligere spillet for VfL Oldenburg.

Kilder

Håndboldspillere fra Slovakiet
Håndboldspillere fra Thüringer HC

Lýdia Jakubisová


Balaban ili Balaman (azerski: Balaban, lezginski: кфил, perzijski: دودوک ili بالابان, ruski: балабан ili баламан, turski: Balaban ili Mey, uzbečki: Balaban) azerbajdžansko je narodno drveno puhačko glazbalo. Cilindričnoga je oblika, s dvostrukim jezičacom dužine oko 35 cm, s osam otvora koji se pokrivaju prstima i jednom rupom koja se pokriva palcem. Balaban, jedan od drevnih puhačkih glazbala, zastupljen je u svim krajevima Azerbajdžana. Ovo glazbalo je zastupljeno u Iranskome Azerbajdžanu i u Republici Azerbajdžan.

Opis
Balaban ima 8 rupa na prednjoj strani i jednu na zadnjoj strani u dijelu visine prve i druge rupe na prednjoj strani. Sastoji se od cijevi, jezičaca, regulatora, i poklopca.

Cijev balabana, ili govda, cilindrična je cijev dužine 280 – 320 mm, najčešće napravljena od drveta marelice (ponekad i od lješnjaka, kruške, duda, šimšira, itd.). Proces izrezivanja balabanske cijevi naziva se "balaban čakma". Gornji kraj cijevi (baš ili kup) ima okrugli oblik, a donji kraj (ajag) je zašiljen. Unutrašnja šupljina ima promjer koji iznosi oko 10 mm. Osam rupa ili "tonova" koji čine "zvučni ton" (sas pardasi) napravljeni su na prednjoj stran,i a jedna rupa je napravljena na donjoj strani, nasuprot od intervala između prve i druge rupe. Ponekad se na donjem kraju donje strane napravi dodatna rupa koja se zove nizam pardasi, kako bi se obezbijedila bolja boja zvuka.

Rupe na instrumentu su klasifikovane na sljedeći način:

Jezičac (gamiš, gargi ili dil) napravljen je od trske i ubacuje se u gornji otvor. On se izravnjava i dobiva oblik dvostrukoga jezičaca. On je vezan za glavnu cijev regulatorom dužine 60 mm i širine 10 mm koji se pravi od vrbe ili vinove loze presječene uzdužno. Poklopac se pravi od vrbe, lješnjaka, drijena ili duda i stavlja se na jezičac kako bi se spriječila oštećenja. Vezan je za regulator kako se ne bi izgubio.

Upotreba
U svečanim prilikama, kao što su svadbe i odmorne ceremonije, svirača balabana prati perkusionist. Tradicionalna azerska glazbena skupina koju čine dva svirača balabana i perkusionist naziva se balabančilar dastasi. Prema Husenkuliju Sarabskome lovci su svirali balabane kako bi privukli prepelice. Određene vrste balabana se također koriste u ašik glazbi.

Nasljeđe
Snimka Kjamilja Džalila ogljija Džalilova kako na balabanu svira pjesmu "Čargjah ahengi" (azerski: Çahargah ahəngi ruski: Чаргях ахенги) uključena je u sastav Voyager Golden Recorda pod nazivom "Mugam" s mnogim kulturnim postignućima čovječanstva.

Galerija

Izvori

Vidi još
 Azerska glazba
 Azerska narodna glazba
 Duduk

Vanjske poveznice

 BĀLĀBĀN, Encyclopædia Iranica
 Балабан // Музыкальная энциклопедия. Том 1. — М.: Советская энциклопедия, 1973. — Стб. 283—284 — 1072 с.

Drvena puhačka glazbala
Azerbajdžanska glazbala

Balaban


Le château  de Bessey-les-Citeaux est un château moderne construit à Bessey-les-Citeaux (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté sur une ancienne plate-forme médiévale.

Localisation
Le château est situé au nord-est du village sur la rive ouest de la Vouge.

Historique
.

Architecture

Valorisation du patrimoine
Des chambres d'hôtes sont proposées.

Notes et références

Pour approfondir

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or

Liens externes

Bessey-les-Citeaux

Château de Bessey


İzmir Fen Lisesi (İFL), 1983 yılında Türkiye'nin 3. olarak açılan fen lisesidir. Ankara ve İstanbul Atatürk Fen Liseleriyle birlikte Türkiye'nin en başarılı 3 fen lisesinden biridir. Ortaöğretime geçiş sınavlarında ilk 1000 sıralamasından öğrenci alır.

Tarihçe
İzmir Fen Lisesi 1983 yılında kurulmuştur. İlk yıl yer sorunu nedeniyle
öğrenime Bornova Anadolu Lisesi'nde devam etmiş 1984 yılında Ege Üniversitesi Kampüsü'ndeki yerine taşınmıştır. Kurucu müdürü İhsan Kurt'tur. Van Depremi'nden sonra yapılan incelemede okul binası çürük ilan edilmiş, yatakhaneler ve eğitim binasının yıkılmasına karar verilmiştir. Yeni okul binası yapılana kadar 07.02.2012 tarihinden itibaren geçici süreliğine Mavişehir'de TOKİ'nin yaptırdığı bir ilköğretim okulu binasında eğitime devam eden okul 2013-2014 eğitim öğretim yılının 2. döneminden itibaren de yeni yapılan binasına taşınmıştır.

Fiziki durumu
Bornova'da bulunan Ege Üniversitesi kampüsünde kendine özel bir bahçesi bulunmaktadır. Bu bahçesinde;

 Öğretim binası
 Kız ve erkek yurtları
 Yemekhane (200 kişilik)
 Kapalı Spor Salonu (300 kişilik)
 Basketbol-Futbol-Voleybol sahaları
 Kantini
 Etkinlik odaları
 Kütüphane
 Halı Saha
 Açıkhava Basket Sahası
 Otopark
bulunmaktadır. Sınıflar 30 kişiliktir. Son teknoloji ile donatılmış Fizik-Kimya-Biyoloji-Bilgisayar laboratuvarları okul açık olduğu müddetçe öğrencilerin hizmetindedir. Her dönemi için 90 kişilik kontenjanı olan okulda öğrenciler 3 veya 4 kişilik odalarda kalmaktadır.

Bir alt kültür ögesi olarak Spor salonu arkası (SSA) öğrencilerin sosyalleşme mekânıdır.

Okul Marşı
İzmir Fen Lisesi Marşı'nı okulun kurucu müdürü ve aynı zamanda şair olan İhsan Kurt yazmıştır.

Başarıları
LYS 2013'te iki Türkiye şampiyonu çıkarmıştır. Bunun yanında sadece 2013'te belli başlı başarıları şunlardır;

 2013 LYS ilk onda dört, ilk binde 32 öğrenci, iki Türkiye şampiyonu
 Son Tübitak olimpiyatlarında 8 madalya
 Avrupa Matematik Olimpiyatları'nda Lüksemburg'da 2 madalya
 İzmir bilgi yarışması şampiyonu
 ABD'de Genius proje yarışmasında 1 gümüş 1 mansiyon
 Bornova masa tenisi şampiyonu
 Fen liseleri arası basketbol turnuvası 2.'lik
 Barcelona'da düzenlenen Exporecerca Jove xıv yarışmasında takım hâlinde 1.'lik
 Yunanistan'daki Dünya Gençler Satranç Şampiyonası'nda 6. olan "The Amazing Gülserliler"
 Japonya'da Asya Bilim Kampı'nın delegasyon lideri 1 öğrenci
 Inepo Çevre Olimpiyatları'nda bronz madalya 1 öğrenci
 Dünya Bilim Olimpiyatları'nda Tübitak Milli Takımı'nda 4 öğrenci (2 kimya, 1 matematik ve 1 fizik)

YGS/LYS (ÖSS): İzmir Fen Lisesi ilk mezunlarını verdiği 1986 yılından 2004 yılına kadar ÖSS'de tüm puan türlerinde aralıksız (18 yıl) Türkiye 1.'si olmuştur. 2008 ve 2010 yıllarında tekrar Türkiye genelinde ÖSS'de birinci olmuştur. Kitlesel başarının yanı sıra kurulduğu yıldan bu yana 6 öğrencisi Türkiye birincisi, 4 öğrencisi Türkiye ikincisi ve 5 öğrencisi de Türkiye üçüncüsü olmuştur.

Birçok mezunu Boğaziçi Üniversitesi, Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Bilkent Üniversitesi, Koç Üniversitesi, İstanbul Teknik Üniversitesi, Hacettepe Üniversitesi gibi Türkiye'nin sayılı üniversitelerinde yükseköğrenim görmüş, yine Türkiye'nin ve dünyanın üst düzey üniversitelerinde ve özel şirketlerde çalışmalarına devam etmişlerdir.

2007 ÖSS'de SAY-1, SÖZ-1 ve EA-1 de İzmir Fen Lisesi öğrencilerinden H. Mert Şahinkoç Türkiye Birincisi olmuştur. Yine 2007 ÖSS'de ilk 50'de 9 öğrencisi, ilk 500 içinde 46 öğrencisi, ilk 1000 içindeyse 64 öğrencisi yer almıştır.

2008 ÖSS'de 4 yılın ardından İzmir Fen Lisesi Türkiye'de tekrar birincilik koltuğuna oturmuştur. İzmir Fen Lisesi Sayısal-1'de 286.882, Sözel-1'de 283.881, Eşit Ağırlık-1'de 287.416, Sayısal-2'de 283.752, Eşit Ağırlık-2'de 257,496 puan alarak Türkiye'nin en başarılı okulu olmuştur. Hazırlık okuyan son donem olmaları sebebiyle 23 öğrenci mezun veren İzmir Fen Lisesi'nin 6 öğrencisi ilk 50'ye, 15 öğrencisi ilk 500'e, 18 öğrencisi de ilk 1000'e girmiştir. İzmir Fen Lisesi ilk 1000'de toplam 56 derece elde etmiştir.

2009 ÖSS'de yine çok yüksek bir genel ortalamaya sahip olan İzmir Fen Lisesi öğrencileri, Türkiye'nin sayılı üniversitelerinde öğrenim görmeye hak kazanmışlardır. 85 öğrenci mezun olmuş, bunlardan 30'u tıp fakültelerini kazanırken, 20'si Boğaziçi Üniversitesi'ni, 12'si Bilkent Üniversitesi'ni, 10'u ODTÜ'yü ve 5'i İTÜ'yü kazanarak, Türkiye'nin en saygın eğitim kurumlarda eğitim görme şansına sahip olmuşlardır. 1 öğrencisi de ABD'nin ünlü Massachusetts Institute of Technology'de tam burslu olarak okumaya hak kazanmıştır.

2010 LYS'de İzmir Fen Lisesi öğrencisi Arman Özdemir; MF1, MF2, MF3 ve MF4 puanına göre Türkiye 1. si olmuştur.

2010 LYS'de ÖSYM tarafından yapılan açıklamaya göre, genel ortalamasıyla Türkiye'nin en başarılı lisesi olmuştur.

Yarışmalar

Tübitak'ın düzenlediği olimpiyat ve projelerden alınan dereceler ÖSS'de katsayı ile ödüllendirilir, yani madalya alan öğrenciler ÖSS'de ek puan alırlar. İzmir Fen Lisesi ulusal ve uluslararası bilim olimpiyatları ve yine TÜBİTAK tarafından düzenlenen proje yarışmalarında Türkiye'de en çok madalya alan resmi fen lisesidir. Bilim olimpiyatlarında 156 bölgesel, 157 ulusal, 42 uluslararası olmak üzere tam 355 madalya ile devlet liseleri arasında birincidir. TÜBİTAK Proje yarışmalarında 75, MEF Proje yarışmalarında ise 31 ödül kazanmıştır. Pek çok proje yurt dışındaki saygın merkezlerde sergilenmiş ve Türkiye'yi temsil ederek pek çok ödül kazanmıştır.

Projeler:

 21 - 26 Mayıs 2009 tarihlerinde Ankara'da gerçekleştirilen TÜBİTAK Orta öğretim Öğrencileri Arası Araştırma Projeleri Yarışması finaline katılan projeleriyle İzmir Fen Lisesi öğrencileri Onur Aksöyek ve Uğur Yekta Başak birinci olmuşlardır. Proje, ayrıca Türkiye'yi 11-16 Eylül 2009 tarihlerinde Paris'te yapılacak " 21. European Union Contest For Young Scientists" yarışmasında temsil edecektir.

Ulusal Olimpiyatlar:

 2007 yılında TÜBİTAK 15. Ulusal Bilim Olimpiyatlarında Umut Varolgüneş matematik dalında altın madalya alan tek öğrenci olmuştur. Genel olarak İzmir Fen Lisesi olimpiyat takımı toplamda 4 madalya ile devlet liseleri arasında birinci olmuştur. Bu yarışmada devlet okullarına verilen 6 madalyanın 4'ünü İzmir Fen Lisesi alırken, Galatasaray Lisesi ve Ankara Fen Lisesi birer madalya almışlardır.
 2008 yılında TÜBİTAK 16. Ulusal Bilim Olimpiyatlarında 7 madalya kazanarak ulaşılması güç bir başarıya imza atmıştır. Bu yarışmada devlet liselerine verilen 8 madalyanın 7'si İzmir Fen Lisesi öğrencileri tarafından kazanılmıştır. İzmir Fen Lisesi'nin dışında madalya olan tek devlet okulu da bir bronzla İstanbul Atatürk Fen Lisesi olmuştur. 2 altın, 1 gümüş ve 4 bronz madalya kazanan İzmir Fen Lisesi, öğrencilerine belli alanlarda derinlemesine bilgi edinme fırsatı sunarken, ÖSS'de öğrencilerin okumak istedikleri bölümlere, katsayı uygulaması sayesinde çok daha kolay yerleşmeleri şansını da vermektedir.
 2009 yılında TÜBİTAK 17.Ulusal Bilim Olimpiyatları 2.Aşama sınavında Doğukan Doğu biyoloji dalında altın madalya Kadir Büyükçelebi ve Atalay Mert İleri Kimya dalında bronz madalya almışlardır.
 2010 yılında TÜBİTAK 18. Ulusal Bilim Olimpiyatlarında 2.Aşama Sınavında Berfin Şimşek matematik dalında ve Berkay İnan bilgisayar dalında bronz madalya almıştır.
 2011 yılında TÜBİTAK 19. Ulusal Bilim Olimpiyatlarında 2.Aşama Sınavında Mustafa Başaran kimya dalında bronz madalya almıştır.
 2012 yılında TÜBİTAK 20. Ulusal Bilim Olimpiyatlarında Fizik dalında Ekin Akyürek altın, Halil Topözlü gümüş; Kimya dalında Elif Çakan altın, Mustafa Başaran gümüş, Kerem Muslu bronz; Matematik dalında Berfin Şimşek gümüş madalya almıştır. 2012 Ulusal Bilim Olimpiyatlarında 6 madalya ile en çok madalya alan devlet okulu olmuştur.
 2013 yılında TÜBİTAK 21. Ulusal Bilim Olimpiyatlarında Kimya dalında Elif Çakan, Kerem Muslu ve Baturalp Yalçın gümüş madalya, Halit Güner Orhan bronz madalya almıştır. Fizik dalında ise Umut Eren Usturalı bronz madalya almıştır.
 2014 yılında TÜBİTAK 22. Ulusal Bilim Olimpiyatlarında Fizik dalında Umut Eren Usturalı bronz; Kimya dalında Baturalp Yalçın gümüş, Muhammed Doğuşcan Dönmez bronz madalya almıştır.
 2015 yılında TÜBİTAK 23. Ulusal Bilim Olimpiyatları Birinci Aşama Sınavı'nda başarılı olan 126 öğrencinin 21'i İzmir Fen Lisesi öğrencisidir. Fizik dalında Umut Eren Usturalı altın, Dorukhan Kılınç gümüş, Enver Yiğitler bronz, Kimya dalında Yusuf Mert Demirlenk altın, Mehmet Kaan Yıldız ve Cennet Kocu gümüş, Ceylan Ceylan bronz, Matematik dalında Mehmetcan Özdemir gümüş, Ortaokul Matematik dalında Kerem Recep Gür gümüş, Bilgisayar dalında Arda Barış Budak gümüş, Biyoloji dalında Seray Bozkurt bronz madalya almıştır.

Uluslararası Olimpiyatlar:

 2008 yılında 49. Uluslararası Matematik Olimpiyatlarında Umut Varolgüneş altın, Fehmi Emre Kadan gümüş madalya almışlardır. Madrid'deki Carlos III Üniversitesi'nde düzenlenen ve İspanya veliahdı Prens Felipe ile eşi Prenses Letizia'nın da katıldığı törende altın madalyasını Prenses Letizia'dan alan Umut Varolgüneş, Türk olimpiyat takımındaki en başarılı öğrenci olmuştur.
 2009 yılında millî olimpiyat takımlarına 4 öğrenci veren İzmir Fen Lisesi, başarılı öğrencileriyle bir kez daha örnek olmuştur. Bremen'de yapılan dünya matematik olimpiyatlarına 2 öğrenci, Cambridge'de düzenlenen Dünya Kimya Olimpiyatı'na 1 ve Filibe'de gerçekleşen Dünya Bilgisayar Olimpiyatı'na 1 öğrenci göndermiş ve matematikte 1 altın 1 gümüş, bilgisayarda ise 1 bronz elde etmiştir.
 2010 yılında 21. Uluslararası Biyoloji Olimpiyatlarında Doğukan Doğu 73'üncü olmuş ve bronz madalya almıştır.
 2013 yılında Uluslararası Kimya Olimpiyatlarında (IChO) Mustafa Başaran gümüş madalya, Kerem Muslu bronz madalya almıştır.
 2013 yılında Uluslararası Fizik Olimpiyatlarında(IPhO) Ekin Akyürek bronz madalya almıştır.
 2013 yılında Uluslararası Matematik Olimpiyatlarında(IMO) Berfin Şimşek bronz madalya almıştır.
 2014 yılında Uluslararası Kimya Olimpiyatlarında (IChO) Baturalp Yalçın gümüş madalya almıştır.
 2015 yılında Baturalp Yalçın Uluslararası Kimya Olimpiyatlarında(IChO) altın madalya, Umut Eren Usturalı Uluslararası Fizik Olimpiyatlarında(IPHO) gümüş madalya almıştır.
2017 yılında Ceylan Ceylan Uluslararası Mendeleev Kimya Olimpiyatlarında Gümüş, Uluslararası Kimya Olimpiyatlarında (IChO) Altın madalya almıştır.
2018 yılında Ceylan Ceylan Uluslararası Mendeleev Kimya Olimpiyatlarında Gümüş, Uluslararası Kimya Olimpiyatlarında (IChO) Altın madalya almıştır.
2019 Yılında Deniz Güner  Uluslararası Kimya Olimpiyatlarında (IChO) Bronz madalya almıştır.
2020 yılında Deniz Güner Uluslararası Mendeleev Kimya Olimpiyatlarında Gümüş, Uluslararası Kimya Olimpiyatlarında (IChO) Altın madalya almıştır.
 2020 yılında Anıl Deniz Yılmaz Uluslararası Biyoloji Olimpiyatları'nda (IBO) gümüş madalya kazanmıştır.

Sosyal Hayat
Okulun öğrencilerinin tamamına yakını yatılı olduğu için okulda birçok aktivite rahatlıkla yapılabilmektedir. Ayrıca öğrenciler yatılı hayatına 15'li yaşlarda atılarak büyük bir hayat tecrübesi kazanmaktadır. Lisenin, Ege Üniversitesi kampüsünün içerisinde yer alması ve kampüsün çok merkezi bir noktasında bulunması da öğrencilerin üniversitenin imkânlarından (olimpik havuz ve kütüphane gibi) yararlanmalarına olanak sağlar.

Okulun İzmir gibi kültürel etkinliklerin çok zengin olduğu bir şehirde yer alması öğrencilere her yıl çok çeşitli faaliyetlere katılma şansı vermektedir.

Turnuvalar: Her öğrenim döneminde öğretmen-öğrenci ve personelin katılımıyla Basketbol-Futbol-Voleybol-Satranç turnuvaları düzenlenmektedir.

Kuzu Günü: 20 yıldan bu yana geleneksel kuzu günü, mezunların da büyük katılımıyla ( Haziran ayının ilk Pazarı ) 2011'den itibaren Mayıs ayının belirlenen ilk iki Pazar'ından birinde okul bahçesinde yapılmaktadır. Pek çok aktivitenin yer aldığı bu gunlerde İzmir Fen Lisesi mezunları birbirleriyle özlem giderme ve farklı dönem mezunları birbirlerini tanıma fırsatı bulmaktadır.

Şiir ve Tiyatro Günleri: Her öğrenim yılının sonunda öğrencilerin düzenlediği şiir ve tiyatro günleriyle öğrenciler bütün bir yılın stresini atmaktadır.

Konferans ve Sunumlar: Okulun modern konferans salonunda öğretim üyelerinin de katılımıyla yapılan konferans ve sunumlar öğrencilere daha lisedeyken bilimsel olarak bir temel kazandırmaktadır. Lise son sınıf öğrencilerine özel olarak yapılan sunumlardaysa, okula kimi zaman bölüm başkanları düzeyinde gruplarla gelen İTÜ,ODTU, Bilkent ve Boğaziçi Üniversitesi gibi seçkin üniversiteler kendi kurumlarını fen lisesi öğrencilerine tanıtmaktadırlar.

Konserler: Okulda her yıl özel günlerde müzik kulübünün üyeleri öğrencilere yeteneklerini sergilemektedir. Okulun İzmir gibi bir kültür kentinde yer alması da öğrencilerin her yıl pek çok konsere gitme şansı sunmaktadır.

Kulüpler: Okulda tamamen öğrenci tabanlı 15'e yakın kulüp çalışmalarına devam etmektedir. Bu kulüplerden bazıları:

 Atatürkçü Düşünce Kulübü
 Elektronik Kulübü
 Gezi Kulübü
 Kültür Edebiyat ve Yayın Kulübü
Kütüphanecilik Kulübü
 Matematik-Geometri Kulübü
 Müzik Kulübü
 Resim ve Fotoğrafçılık Kulübü
 Satranç Kulübü
 Sinema Kulübü
 Tiyatro Kulübü
 Robotik Kulübü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İFL Resmî site
 2019 Okul Tanıtım Videosu
 2018 Okul Tanıtım Videosu
 2017 Okul Tanıtım Videosu
 2008 ÖSS (MİLLİYET)
 2008 ÖSS (AKTİF HABER)
 2010 LYS Birinci Izmir Fen'den (HURRIYET)
 2010 LYS IFL Genel Basarida Turkiye Birincisi
 İzmir Fen Lisesi Haritası

Fen Lisesi
Fen liseleri
Fen Lisesi
1983'te kurulan eğitim kurumları

İzmir Fen Lisesi


Friedrich Leopold Karl Bernhard Ludwig von Usedom (* 14. April 1756 in Venzvitz; † 15. November 1824 auf Gut Melochwitz bei Militsch) war ein preußischer Generalmajor sowie letzter Chef des nach ihm benannten Husarenregiments und Domherr zu Kammin.

Leben

Herkunft
Friedrich war der Sohn des in schwedischen Diensten stehenden Majors Hans Heinrich von Usedom (1724–1771) und dessen Ehefrau Theodora, geborene von Taube. Der Generalleutnant Adolph Detlef von Usedom war sein Onkel.

Militärkarriere
Usedom war von 1767 bis 1768 Junker in schwedischen Diensten und kam anschließend als solcher in das Husarenregiment "von Lossow" der Preußischen Armee. Er kämpfte im Bayerischen Erbfolgekrieg, in welchem er zum Stabsrittmeister befördert wurde. 1785 erfolgte seine Beförderung zum Rittmeister und die Ernennung zum Eskadronchef im Husarenregiment "Prinz Eugen von Württemberg". Bei einer Parade am 15. Oktober 1786 erhielt er den Orden Pour le Mérite. Usedom nahm am Polnischen Krieg teil und wurde am 29. August 1794 zum Oberstleutnant befördert.

Am 27. Januar 1795 wurde er Kommandeur dieses Regiments. Am 21. Mai 1798 wurde er zum Oberst befördert. Am 3. Dezember 1804 wurde er zum Chef des Husarenregiments "von Glaser" ernannt und am 20. Mai 1805 zum Generalmajor befördert. Im Vierten Koalitionskrieg kommandierte er 1806 ein Reiterkorps im Reservekorps des Herzogs von Württemberg. Es bestand aus seinem Husarenregiment sowie dem Dragonerregiment "von Hertzberg". Nach der Niederlage des Korps bei Halle zog Usedom sich mit den Resten nach Mecklenburg zurück. Er wurde dabei vom Korps Blücher getrennt, das sich bei Lübeck neu formieren wollte. Am 5. November 1806 wurde sein noch 367 Pferde zählendes Regiment bei Rohlsdorf nahe Wismar von Truppen des Generals Savary gestellt und musste kapitulieren.

Usedom verließ das Militär, erhielt eine Pension von 800 Talern und zog sich auf sein Gut in Melochwitz bei Militsch zurück. Seine wiederholte Bitte an den preußischen König zu Beginn der Befreiungskriege um Wiederverwendung lehnte dieser mit dem Hinweis auf den schlechten Gesundheitszustand von Usedom ab. Er verstarb 1824 auf seinem Gut.

Familie
Usedom war in erster Ehe mit Friederike Freda Sophie, geborene von Rüllmann (1769–1802) und in zweiter Ehe mit Juliane Ernestine Henriette, geborene Gräfin von Geßler (* 26. März 1785; † 4. Dezember 1857) aus dem Haus Langenhof verheiratet. Aus erster Ehe hatte er neun Kinder, aus der zweiten drei weitere, darunter:
 Friederike ⚭ August von der Heyden (* 31. Januar 1785), Major a. D.

Literatur
 Leopold von Zedlitz-Neukirch: Pantheon des Preussischen Heeres. Stühr, 1835, S. 304, Digitalisat

 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 3, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 163, Nr. 1074.
 Jahrbuch des Deutschen Adels, Band 3, 1899, Verlag von W. T. Bruer, S.682f

Einzelnachweise

General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Person im Kościuszko-Aufstand (Preußen)
Person in den Koalitionskriegen (Preußen)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Kavallerist (Preußen)
Friedrich
Adliger
Deutscher
Geboren 1756
Gestorben 1824
Mann

Friedrich von Usedom


Le Cochon danseur () é uma curta-metragem muda burlesca francesa produzida pelo estúdio Pathé em 1907, com base numa peça teatral do género vaudeville. No filme, um porco antropomórfico gigante, vestido formalmente, está a dançar com uma mulher, que o deixa tímido por rasgar as suas roupas. Os dois começam por dançar juntos, e depois caminham para atrás das cortinas.

A curta-metragem tornou-se notória em 2007 por ser considerada "involuntariamente assustadora", tornando-se um fenómeno da Internet e uma creepypasta.

Curtas-metragens de 1907
Curtas-metragens em preto e branco
Curtas-metragens da França
Curtas-metragens de comédia
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes com porcos
Filmes da Pathé
Filmes da França de 1907
Filmes de comédia musical da França
Filmes de comédia da década de 1900
Filmes de dança
Filmes mudos
Fenômenos da Internet

Le Cochon danseur


Crkva sv. Petra i Pavla je rimokatolička crkva sa samostanom u Mostaru. Nalazi se uz rječicu Radobolju, podno Huma. Crkvom upravljaju franjevci.

Povijest

Uvjeti za izgradnju ove crkve stvorili su se tek slabljenjem osmanske moći, popuštanjem stege i reformama Osmanskog Carstva. Nakon što je 1847. u Vukodolu izgrađen kompleks biskupske rezidencije, sjedište nove franjevačke provincije i sjedište mostarskog biskupa, godine 1866. došlo je do izgradnje franjevačke crkve sv. Petra i Pavla u samom gradu. Tridesetak godina poslije izgrađen je i franjevački samostan. Crkva je uništena u srpsko-crnogorskom granatiranju Mostara 1992. Poslije rata ponovno je izgrađena. Crkva ima najviši zvonik u Bosni i Hercegovini (107 metara).

Izvori

Katoličke crkve u Mostaru
Franjevački samostani u Bosni i Hercegovini

Franjevačka crkva i samostan sv. Petra i Pavla u Mostaru


كوزمين ماريوس كونترا  من مواليد 15 ديسمبر 1975 بتيميشوارا (رومانيا). هو لاعب كرة قدم دولي روماني سابق. لعب مع أندية أوروبية كبيرة مثل إيه سي ميلان الإيطالي وأتلتيكو مدريد الإسباني. لعب مع منتخب رومانيا 73 مباراة سجل منها 7 أهداف. اتجه بعدها إلى التدريب وكان مدرب لنادي الاتحاد السعودي.

البطولات والألقاب

كلاعب
 كأس الاتحاد الأوروبي الوصيف: موسم 2000-2001 مع نادي ديبورتيفو ألافيس
 كأس ملك إسبانيا الوصيف: موسمي 2006-2007 و2007-2008 مع نادي خيتافي

شخصية
 أفضل لاعب روماني سنة 2001
 تشكيلة الموسم في بطولة كأس الاتحاد الأوروبي سنة 2001

كمدرب
 بطل كأس رومانيا موسم 2012-2013 مع نادي بترولول بلويشتي
 بطل كأس الرابطة الرومانية موسم 2015-2016 مع دينامو بوخارست

مراجع

وصلات خارجية

 معلومات عن اللاعب

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
إسبان متجنسون
رومانيون مهاجرون إلى إسبانيا
رياضيون رومانيون مغتربون في السعودية
رياضيون رومانيون مغتربون في الصين
رياضيون رومانيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون رومانيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون رومانيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من تيميشوارا
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2000
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بولتيهنيكا تيميسوارا
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو دوري الدرجة الثانية الروماني
لاعبو ديبورتيفو ألافيس
لاعبو كرة قدم رومانيون
لاعبو كرة قدم رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو منتخب رومانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب رومانيا لكرة القدم
لاعبو نادي خيتافي
لاعبو نادي دينامو بوخارست
لاعبو ويست بروميتش ألبيون
مدربو الدوري الإسباني
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
مدربو بولتيهنيكا تيميسوارا
مدربو دوري الدرجة الأولى الروماني
مدربو دوري السوبر الصيني
مدربو دوري المحترفين السعودي
مدربو كرة قدم رومانيون
مدربو كرة قدم رومانيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في السعودية
مدربو كرة قدم مغتربون في الصين
مدربو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
مدربو منتخب رومانيا لكرة القدم
مدربو نادي ألكوركون
مدربو نادي الاتحاد (السعودية)
مدربو نادي بترولول بلويشتي
مدربو نادي خيتافي
مدربو نادي دينامو بوخارست
مدربو نادي غوانغجو آر أند إف
مدربو نادي فوينلابرادا
مواليد 1975
مواليد في تيميشوارا
لاعبو كرة قدم من تيميشوارا

كوزمين كونترا


هَمّاد قرية تقع بمعتمدية الشبيكة بولاية القيروان من الوسط التونسي. ترقيمها البريدي هو 3112، وهي مركز .

قرى ولاية القيروان

هماد


Hills Have Eyes ist eine Metalcore-Band aus Setúbal, Portugal.

Geschichte
Die Band Hills Have Eyes wurde im Jahr 2006 aus der Band "Skapula" in der portugiesischen Stadt Setúbal gegründet. Pedro Pais, einer der ehemaligen Musiker in der Band, spielte bereits für die portugiesische Metalcore-Band More Than A Thousand. Zur aktuellen Besetzung gehören Eddie (Gesang), Nuno Silva (Schlagzeug), China (E-Gitarre), André Teixeira (E-Gitarre) und David Fernandes (Bass).

Im Jahr 2009 erschien das Debütalbum Black Book über das portugiesische Label Recital Records bei dem auch die Band Heavenwood unter Vertrag stand. Zuvor erschienen mit All Doves Have Been Killed (2007) eine EP und eine Split-CD mit den Bands My Ocean und Last Reunion im Jahr 2009.

Strangers, das Nachfolger-Album von Black Book, das am 17. Februar 2012 erschien, wurde von Fredrik Nordström (u. a. Bring Me the Horizon, Adept) gemastert. Eine Woche später starteten Hills Have Eyes eine 5-Konzert-Release-Tour durch Portugal. In Japan wurde Strangers über dem Label Go With Me veröffentlicht. Diese Albumversion enthält die Songs der EP All Doves Have Been Killed als Bonustracks.

2012 unternahm die Band ihre "Strangers Eurotour". Auf dieser Tour spielten Hills Have Eyes in Ungarn, der Schweiz, Deutschland, Österreich, Spanien, Frankreich und Luxemburg. Im Rahmen dieser Tour spielte Hills Have Eyes auf der Warm Up Party des Traffic Jam Open Air am 28. April in Darmstadt mit den Bands Give Em Blood, Checkmate und Awaiting Crunch. Das letzte Konzert dieser Tour fand am 26. Mai auf dem Food For Your Senses Festival in Luxemburg statt. Zuvor spielte die Gruppe am 23. Mai als Vorgruppe der kanadischen Band Cancer Bats in Santiago Alquimista.

Diskografie
 2007: All Doves Have Been Killed (EP)
 2009: Black Book (Recital Records)
 2009: Split-Album mit My Ocean und Last Reunion
 2012: Strangers (Recital Records, Go With Me in Japan)
 2015: Antebellum (Hell Xis Records)

Weblinks
 Hills Have Eyes bei Facebook

Einzelnachweise

Portugiesische Band
Metalcore-Band
Setúbal

Hills Have Eyes


الجليلة بنت مُرَّة بن ذُهْل بن شيبان البكرية (غير معروف -80 ق.هـ/540 م)؛  شاعرة عربية فصيحة، من ذوات الشأن في الجاهلية، وهي أخت جساس وزوجة كُليب، فلما قتل أخوها زوجها، انصرفت إلى منازل قومها، فبلغها أن أختًا لكليب قالت بعد رحيلها: ، فقالت: ، ثم أنشدت قصيدتها المشهورة التي جاء في مطلعها:

الوفاة
بقيت الجليلة في بيت أخيها إلى أن قُتل وتنقلت مع بني شيبان قومها مدة حروبهم إلى أن توفيت نحو 540 م.

التأثير
جائت الجليلة في قصيدة أمل دنقل المشهورة «لا تصالح»:

المصادر

حرب البسوس
سنة الوفاة غير معروفة
سنة الولادة غير معروفة
شاعرات عربيات
شعراء العصر الجاهلي

الجليلة بنت مرة


Marea Moschee din Xi'an este o moschee din orașul Xi'an, China. Aceasta este una dintre cele mai cunoscute și mai bine conservate moschei din țară, fiind o importantă atracție turistică și un exemplu autentic al artei islamice chineze.

Istorie și arhitectură

Construită în anul 742 de către niște comercianți arabi în timpul împăratului Xuanzong (712-756) din dinastia Tang, moscheea este una dintre cele mai vechi din China. În anul 1392, în timpul dinastiei Ming, moscheea a intrat în renovare, spațiul său fiind extins. În prezent locașul reprezintă o importantă atracție turistică a orașului Xi'an și este frecventată de un mare număr de credincioși musulmani.

Din punct de vedere arhitectural, Marea Moschee din Xi'an este construită în stil tradițional chinez, asemenea templelor și palatelor clasice. Ea nu prezintă domuri și nici minarete. Există totuși un minaret sub forma unei pagode chineze cu două etaje. Singurul element străin de arhitectura chineză îl constituie prezența caligrafiilor arabe de la intrare.

Moscheea ocupă în total o suprafață de aproximativ 12.000 de metri pătrați și este împărțită în patru curți. Prima curte conține un arc de lemn înalt de 9 metri acoperit cu gresie glazurată datând din secolul al XVII-lea. În centrul celei de-a doua curți se află un arc mai mic din piatră ce conține două stele gravate cu caligrafii arabe. A treia curte conține numeroase stele vechi. Tot aici se află și minaretul cunoscut și sub denumirea de Turnul Xingxin. Ultima curte conține sala de rugăciune și zidurile locașului ce pot adăposti cel puțin 1.000 de persoane în timpul rugăciunii.

Galerie de imagini

Moschei din China

Marea Moschee din Xi'an


Gawronski ist der Familienname folgender Personen:

 Alexander Ossipowitsch Gawronski (1888–1958), russischer Theater- und Filmregisseur
 Jas Gawronski (* 1936), italienischer Journalist und Politiker
 Vital Gawronski, Schweizer Gewerkschafter und Publizist
 Piotr Gawroński (* 1990), polnischer Radrennfahrer

Gawronski


Dirachma socotrana, jedena od dviju biljnih vrsta porodice Dirachmaceae koju čini rod Dirachma. Ovo malo stablo ili grm raste samo na otoku Sokotra a ograničeno je na nekoliko dolina na istočnim planinama Haggier i susjednim vapnenačkim brdima, uglavnom u gustoj polulistopadnoj šumi na nadmorskoj visini od 280-1000 m.

Cvjeta u ljeto od ožujka do travnja, tada je najuočljivije jer je prekriveno bijelim cvjetovima.

Ugroženost
Točan broj ovog rijetkog drveta nije poznat. Tere nska bovija istraživabnja pokazala su da je prilično uobičajeno na barem jednoj lokaciji. Sada su poznate tri podpopulacije s površinom popunjenosti od oko 50 km². Na glavnim lokacijama (u zapadnim i središnjim planinama Haggier) stabla su relativno obilna i aktivno se regeneriraju. Međutim, na ostalim lokalitetima stablo je rijetko i mogućnost je da mu se broj smanjuje. Najugroženije je u vrijeme suše od strane koza koje mu gule koru.

Drvo mrtvog stabla sakuplja se za aromatski dim koji proizvodi kad se spali. Iako se nude male količine za prodaju (kao što su mrtve šume drugih vrsta na otoku koje proizvode aromatski dim), to se ne smatra da predstavlja problem u ovom trenutku. Međutim, ako bi se potražnja za ovim mirisnim drvom povećala, to bi, naravno, ozbiljno ugrozilo opstanak stabla.

Izvori

Dirachmaceae
Flora Sokotre

Dirachma socotrana


Jaime Milans del Bosch y Núñez del Pino (18 de julio de 1891 - Madrid, 11 de febrero de 1983) fue un militar español, hijo del militar catalán Joaquín Milans del Bosch y de María Teresa Núñez del Pino y Quiñones de León y hermano del también militar Mariano Milans del Bosch y Núñez del Pino que, como hermano mayor, heredó en usufructo el Palacio del Pividal en la localidad asturiana de Abres, Vegadeo, pasando a su fallecimiento a su hijo mayor José Joaquín Milans del Bosch y Solano, coronel de Caballería y residente en Oviedo.

Biografía
Jaime Milans del Bosch se casó con Consuelo Ussía y Cubas con la que tuvo un hijo, Milans del Bosch y Ussía, que participó en el golpe de Estado español del 23 F de 1981.

Jaime Milans del Bosch y del Pino participó en 1932 en el golpe de Estado del general Sanjurjo, conocido como la Sanjurjada.

En 1936 se sumó al golpe de Estado de Franco.

El 26 de abril de 1952 fue promovido de coronel de guarnición de Sevilla a general de brigada. Alcanzó el grado de teniente general y estaba en posesión de la medalla individual al mérito militar. Ya en 1972 recibió el tratamiento de teniente general honorífico.

Murió víctima de la agravación de una insuficiencia renal con parálisis abdominal en el hospital militar «Generalísimo Franco» de Madrid, el 11 de febrero, y fue sepultado en capilla de la Moraleja cerca de Madrid el 12 de febrero de 1983.

Referencias
 Hemeroteca diario ABC de Sevilla y de Madrid.
 http://www.prnoticias.com/index.php/opinion/1079-perfiles-de-ayer-y-de-hoy/20112245-19--el-general-milans-del-bosch
 http://www.archivosdeasturias.info/feaa/action/detalle;jsessionid=6FBA38C168D5EBB290912C597D24DB5F?idTipo=1188&buttons[1]=loadDetailFondo&tipo=4

Militares de España del siglo XX
Militares de la guerra civil española sublevados
Políticos de España del franquismo

Jaime Milans del Bosch y Núñez del Pino


Jan Kleihues (* 17. März 1962 in Berlin) ist ein deutscher Architekt und Hochschullehrer.

Leben
Jan Kleihues ist der Sohn des Architekten Josef Paul Kleihues und Sigrid Kleihues. Nach dem Abitur 1982 in Berlin studierte er zwischen 1983 und 1989 Architektur an der Hochschule der Künste in Berlin. Während des Studiums war er Assistent von Markus Lüpertz, Peter Cook und John Hejduk an der Sommerakademie in Salzburg und Projektarchitekt bei Peter Eisenman in New York. Von 1989 bis 1992 arbeitete er als Projektarchitekt in den Büros von Daniel Libeskind in Berlin und von Rafael Moneo in Madrid. Im Jahr 1992 gründete er das Büro "Jan Kleihues". Von 1993 bis 1998 war er als Kontaktarchitekt für Rafael Moneo für die Projekte "Bürohaus Block A4" sowie "Hyatt Hotel Block A5" im debis-Areal am Potsdamer Platz in Berlin tätig.

1996 gründete er zusammen mit seinem Vater Josef Paul Kleihues und Norbert Hensel das Unternehmen Kleihues + Kleihues Gesellschaft von Architekten mbH. Nach dem Tod des Vaters im Jahre 2004 wird das Büro von Jan Kleihues mit Norbert Hensel weitergeführt. Von 1999 bis 2001 gehörte er dem Bundespräsidium des Bundes Deutscher Architekten (BDA) an. Von 2006 bis 2012 war er Mitglied der Kommission für Stadtgestaltung der Stadt München, von 2011 bis 2016 Mitglied des Beirats für Stadtgestaltung der Stadt Münster und von 2012 bis 2017 Mitglied des Baukollegiums für Stadtentwicklung und Umwelt in Berlin.

Als Gastprofessor war Jan Kleihues von 2006 bis 2008 an der Technischen Fachhochschule Berlin sowie zwischen 2008 und 2009 an der Universität Bologna, Facoltà di Architettura "Aldo Rossi" in Cesena, tätig. 2009 bis 2010war er Gastprofessor an der Beuth Hochschule für Technik, Berlin. Seit 2011 hat er eine Professur des Fachbereichs Architektur und Städtebau an der Fachhochschule Potsdam inne. Neben seinen Hochschultätigkeiten hält er regelmäßig Gastvorträge im In- wie Ausland und sitzt verschiedenen nationalen und internationalen Jurys bei.

Zu seinen bekanntesten Projekten zählen das Hotel Dorint Kurfürstendamm (ehemals Sofitel Berlin Kurfürstendamm sowie Hôtel Concorde) sowie das Hotel Maritim und das Wohn- und Geschäftshaus am Leipziger Platz in Berlin. 2016 wurde die Zentrale des Bundesnachrichtendienstes in Berlin nach seinen Plänen fertiggestellt. Mit einem abschließend genehmigten Gesamtkostenrahmen von 1,086 Milliarden Euro ist der BND-Neubau-Komplex bis dato das größte Bauprojekt des Bundes. Aktuell wird nach seinem Entwurf u. a. das Berliner Ku'damm Karree umgebaut.

Jan Kleihues lebt in Berlin und hat drei Kinder.

Bauten

 2001: Wohn- und Geschäftshaus am Leipziger Platz in Berlin-Mitte
 2003–2007: Süderweiterung für das Bundesministerium für Arbeit und Soziales in Berlin-Mitte
 2004: Museo dell'Industria e del Lavoro in Brescia/Italien (Kleihues + Schuwerk)
 2005: Hotel Concorde (heute Dorint Hotel) in Berlin-Charlottenburg
 2005: Maritim Kongresshotel in Berlin-Tiergarten
 2005–2006: Münster-Arkaden an der Ludgeristraße in Münster, Westfalen
 2008: House of Finance auf dem Campus Westend in Frankfurt am Main
 2009: Kaufhaus an der Königsallee in Düsseldorf
 2009: Schaulager des Museo dell'Industria e del Lavoro in Rodengo-Saiano (Kleihues + Schuwerk)
 2009–2012: Kröpcke-Center in Hannover
 2011: Hotel H10 in Berlin-Charlottenburg
 2013: Wohnbebauung Haus am Max-Reinhardt-Platz in Berlin-Mitte
 2015: Büro- und Verwaltungsgebäude für die Kassenärztliche Vereinigung Brandenburg (KVBB) und die Landesärztekammer Brandenburg (LÄKB)
 2015: Verwaltungsgebäude der Deutschen Hypo in Hannover
 2015: Sanierung und Erweiterung des Krausenhofs in Berlin-Mitte
 2016: Dienstgebäude und Zentrale des Bundesnachrichtendienstes in Berlin-Mitte
 2017–2019: Bürogebäude am Kunstcampus für CA Immo in Berlin-Mitte
 2018: Alsterhaus in Hamburg
 2018: B&B Hotel Charlottenburg in Berlin
 2019: Gerontopsychiatrisches Zentrum in Großschweidnitz
 2019–2030: Grundsanierung und Umbau des Pergamonmuseums in Berlin (Werkgemeinschaft Pergamon)
 2018–2022: Umbau und Erweiterung des Kudamm Karree in Berlin-Charlottenburg
 2021–2025: Bürohochhaus Mynd der Signa Holding am Alexanderplatz
 2019–2023: Bürohochhaus upbeat Berlin für CA Immo am Nordhafen in Berlin-Moabit
 2020–2023: Bürogebäude Am Mittelhafen in Münster

Wettbewerbe (Auswahl)
 2004: Museum für Arbeit und Industrie, Brescia (1. Preis) (Kleihues + Schuwerk)
 2008: Historisches Museum, Frankfurt am Main (2. Preis)
 2008: Bürohaus im Nikolai-Viertel, Hamburg (1. Preis)
 2008: Humboldt-Forum im Schlossareal, Berlin (3. Preis)
 2008: Mystetskyj Arsenal Kiew, Ukraine (4. Preis) (Kleihues + Schuwerk)
 2008: Wertheim Areal am Leipziger Platz, Berlin (1. Preis)
 2009: Stadthaus am Markt, Frankfurt am Main (2. Preis)
 2010: Europaviertel Freiburg (1. Preis)
 2010: Freiheits- und Einheitsdenkmal, Berlin
 2010: Quartier am Karlsplatz, Stuttgart (2. Preis)
 2011: Neubau für die Fakultät Informatik und Mathematik Regensburg (2. Preis)
 2013: International Creative Union Center, Haining China (2. Preis)
 2013: Verwaltungsgebäude Mecklenburgische Versicherung, Hannover (1. Preis)
 2014: Wohnhochhaus am Alexanderplatz, Berlin (2. Preis)
 2015: Hotel- und Büroneubau Grand Central, Berlin (Preisgruppe)
 2016: Garden Campus, Vaihingen (Preisgruppe)
 2016: WerkBundStadt, Berlin
 2016: Wohnhochhaus am Theodor-Loos-Weg, Berlin (3. Preis)
 2017: Hotel- und Bürohochhaus, Frankfurt am Main (2. Preis)
 2017: Neubau Wissenschaftsgebäude Biodiversität der Freien Universität, Berlin (3. Preis)
 2017: Prinzenhof, Berlin (2. Preis)
 2017: Turm am Mailänder Platz, Stuttgart (3. Preis)
 2017: Typenhochhaus (2. Preis)
 2018: Hochhaus am Nordhafen, Berlin (1. Preis)
 2018: iCampus Rhenania, München (2. Preis)
 2018: Revolution of Dignity Museum Kiew | Ukraine (1. Preis)
 2019: Future City West, München (3. Preis (Realisierungsteil) + 4. Preis (Ideenteil))
 2020: Siemensstadt 2.0 (2. Preis)
 2020: Altes Polizeipräsidium, Frankfurt (2. Preis)

Publikationen (Auswahl)
 Hartwig Schneider und Uwe Schröder (Hrsg.): Identität der Architektur. II. Material. Positionen zur Bedeutung des Materials in der Architektur. Walter König, Köln 2019, ISBN 978-3-96098-545-7
 Bundesstiftung Baukultur, Reiner Nagel (Hrsg.): Reden über Baukultur mit … Dreiunddreißig Ausblicke auf die Zukunft unserer Lebensräume. Bundesstiftung Baukultur, Potsdam 2018, ISBN 978-3-9820133-1-2.
 Hartwig Schneider und Uwe Schröder (Hrsg.): Identität der Architektur. I. Ort. Positionen zum Ortsbezug in der Architektur. Walter König, Köln 2018, ISBN 978-3-96098-299-9
 Kleihues + Kleihues: BND Die Zentrale. Headquarters of the Federal Intelligence Service. Hatje Cantz, Berlin 2017, ISBN 978-3-7757-4350-1.
 Bau und Raum. Jahrbuch 2017. Bundesamt für Bauwesen und Raumordnung, 2017, ISBN 978-3-87994-215-2.
 Akademie der Künste und The University of Texas at Austin (Hrsg.): DEMO:POLIS. Das Recht auf öffentlichen Raum. Park Books, Zürich, ISBN 978-3-03860-004-6 (deutsch).
 Deutscher Werkbund Berlin (Hrsg.): WerkBundStadt Berlin. Am Spreebord. jovis, Berlin 2016, ISBN 978-3-86859-444-7.
 Claudia Kromei: this is modern. deutsche werkbund ausstellung venedig 2014. jovis, Berlin 2014, ISBN 978-3-86859-283-2.
 Architetture Razionali / Rationale Archtekturen. Aíon Edizioni 2012.
 Razionalisti Berlinesi / Berliner Rationalisten. Aíon Edizioni 2010, ISBN 978-88-88149-71-4.
 Kunst an Architektur. Kleihues + Kleihues, Ausstellungskatalog Architektur Galerie Berlin. Ernst Wasmuth Verlag, 2010, ISBN 978-3-8030-0728-5.
 Progetti di Architettura, Jan Kleihues: Progetti per la Città 2009. Facoltà die Architettura "Aldo Rossi", ISBN 978-88-7115-684-2.
 Vittorio M. Lampugnani: Wiedererrichtung des Berliner Schlosses – Bau des Humboldt-Forums. Bundesamt für Bauwesen und Raumordnung, Jahrbuch 2008/09.
 Deutscher Werkbund Berlin e. V. (Hrsg.): Dudler Kahlfeldt Kleihues – Vattenfall Projekte für Berlin. Jovis Verlag, 2007, ISBN 978-3-939633-34-1.
 Deutscher Werkbund Berlin e. V., Heinrich Kleihues Nalbach – Hotel-Interieurs. Jovis Verlag, 2006, ISBN 978-3-939633-01-3.
 Deutscher Werkbund Berlin e. V., Dudler Kahlfeldt Kleihues – Projekte für Berlin. Jovis Verlag, 2005, ISBN 978-3-936314-71-7.
 Ingeborg Flagge, Romana Schneider (Hrsg.): Die Revision der Postmoderne. Ausstellungskatalog. Junius Verlag, Hamburg 2004, ISBN 978-3-88506-546-3.
 Tanja Schult, Jochen Visscher: Der Leipziger Platz. Leipziger Platz Carrée Lennédreieck. Urbane Architektur für das neue Berlin. jovis Verlag, Berlin 2002, ISBN 3-931321-68-1.
 Arbeitskreis Junge Architektinnen und Architekten (Hrsg.) Gerwin Zohlen: AKJAA. Positionen Junger Architekten in Deutschland. Bund Deutscher Architekten. Birkhäuser – Verlag für Architektur, Basel / Berlin / Boston 2002

Ausstellungen (Auswahl)

 Berlin 2050. Raum und Wert. Eine Ausstellung von: The University of Texas at Austin und Potsdam School of Architecture. Kehrer Galerie 2018
 A Quantum of Solids. Die Zentrale des BND. AIT-ArchitekturSalon Hamburg 2018
 A Quantum of Solids. Die Zentrale des BND. AIT-ArchitekturSalon München 2018
 MADRID. TRANSFORMATION EINER GROßSTADT. Botschaft von Spanien in Berlin 2018
 Berlin 2050. Konkrete Dichte. Eine Ausstellung von: The University of Texas at Austin und Potsdam School of Architecture. Architektur Galerie Berlin SATELLIT, Berlin 2017
 'Neues Wohnen für Berlin!'. Aedes Architekturforum 2017
 WerkBundStadt Berlin. WerkBundHaus, Berlin 2016
 DEMO:POLIS. Akademie der Künste, Berlin 2016
 "This is modern" – Deutsche Werkbundausstellung Venedig. Palazzo Ca'Tron, Venedig, Italien 2014
 Quartier am Zoo. Deutschen Werkbundes Berlin e. V., Werkbund-Galerie 2013
 Neue Rationale Architektur – La Città: Forma E Spazio. Architetture In Italia E Germania. Palazzo della Gran Guardia, Padova (Italien) 2012.
 Architettura 33. Jan Kleihues Città e architettura. Chiesa dello Spirito Santo, Cesena 2009
 Dudler, Kahlfeldt, Kleihues – Vattenfall Projekte für Berlin. Deutschen Werkbundes Berlin e. V., Werkbund-Galerie 2007
 Das Neue Berlin, L'Architecture contemporaine berlinoise. Eine Ausstellung der Stadt Brüssel in Partnerschaft mit dem Senat von Berlin und dem Goethe-Institut Brüssel, mit der Unterstützung des Generalkommissariats für internationale Beziehungen. Hôtel de Ville, Brüssel 2007
 Urbane Häuser. Eine Ausstellung des Deutschen Architektur Zentrums, Berlin 2006
 Hotel Interieur – Heinrich Kleihues Nalbach. Deutschen Werkbundes Berlin e. V., Werkbund-Galerie 2006

Preise und Auszeichnungen

 2018: Deutscher Naturstein-Preis 2018, Besondere Anerkennung Kategorie A für den Neubau der Zentrale des Bundesnachrichtendienstes, Berlin
 2016: Best Architects 17, Büro- und Verwaltungsgebäude Pappelallee in Potsdam
 2015: MIPIM Awards, Kategorie: Mixed Use, Finalist mit dem Projekt Eckwerk in Berlin
 2015: AR Future Awards, Auszeichnung Kategorie: Best Futura Project Eckwerk, Berlin
 2013: Schulbaupreis, Auszeichnung für das Bischöfliche St.-Josef-Gymnasium in Bocholt
 2012: AIT Award, 1. Preis, Kategorie Interior and Architecture für das H10 Hotel in Berlin
 2011: Deutscher Naturstein-Preis, Lobende Erwähnung für das House of Finance, Campus Westend in Frankfurt am Main
 2011: Deutscher Naturstein-Preis, Lobende Erwähnung für das Projekt Kaufhaus Königsallee in Düsseldorf
 2011: "Mastro d'Arte della Pietra" für das Hotel Concorde (heute Sofitel Hotel), Berlin
 2010: Knauf Diamant Award, 2. Preis Kategorie: Design für das House of Finance, Campus Westend in Frankfurt am Main
 2010: "Green Globe" Zertifizierung für das Sofitel Hotel (ehemals Concorde Hotel), Berlin
 2009: GoodDesign Chicago Athenaeum, Auszeichnung für Stadtmöbel in Münster
 2008: Schulbaupreis, Auszeichnung für das Gymnasium Dionysianum Rheine
 2008: GoodDesign Awards Chicago Athenaeum in der Kategorie Beleuchtung für die Semperlux-Leuchtenserie NEO
 2007: Deutscher Naturstein-Preis, 1. Preis für Galeria Kaufhof in Berlin
 2007: Deutscher Naturstein-Preis, Lobende Erwähnung für das Hotel Concorde (heute Sofitel Hotel)
 2007: Deutscher Naturstein-Preis, Lobende Erwähnung für die Münster Arkaden
 2007: Deutscher Naturstein-Preis, Besondere Anerkennung für das Maritim Kongresshotel
 2007: ImmoAward, Auszeichnung für Galeria Kaufhof in Berlin
 2006: "MAA 2006 – Marble Architectural Awards" by "Internazionale Marmi e macchine – IMM" für Sofitel Hotel (ehemals Concorde Hotel) in Berlin
 2006: Architekturpreis Ventanas al futoro de la architetura, Buenos Aires/ Argentinien durch CAYC-Klaukol für Sofitel Hotel (ehemals Concorde Hotel), Berlin
 2006: Best Architects 07, Sofitel Hotel (ehemals Concorde Hotel), Berlin
 2006: Architekturpreis Berlin für das Hotel Concorde in Berlin

Weblinks

 Webpräsenz von Kleihues + Kleihues
 Biografie. kleihues.com
 Der Architekt Jan Kleihues. WDR 3 (Westdeutscher Rundfunk), Gespräch am Samstag vom 6. Januar 2018.

Einzelnachweise

Architekt (Deutschland)
Hochschullehrer (FH Potsdam)
Mitglied des Bundes Deutscher Architektinnen und Architekten
Deutscher
Geboren 1962
Mann

Jan Kleihues