Giovanni I de Ventimiglia Aragón (1383 - 1475) fue hijo de Enrico II de Ventimiglia y de Bartolomea d'Aragona Palizzi, hija de Bartolomeo d'Aragona (descendiente del infante Sancho de Aragón y Castilla), conde de Cammarata y barón de Militello y de su esposa, Macalda  Palizzi, señora de Cammarata. Por sus hazañas fue llamado "il Grand Signore".

Títulos
 I marqués de Irache (por Alfonso V de Aragón en 1436).
 XV conde de Geraci (1408).
 Conde de Ischia Mayor, de Montesarchio, de Bitonto y Serracapriola, de Termini, de Cefalù, de Sciacca, de Magliano y de Roccella.
 Regidor del Reggimento de la reina Blanca I de Navarra (1411).
 Capitán general del ejército de la iglesia romana contra Francesco Sforza y Giacomo Piccinino (1445, 1455).
 Camarero mayor de Alfonso V de Aragón.
 Gran almirante del reino de Sicilia (1423).
 Virrey de Sicilia (1430 - 1432).
 Gobernador general del reino de Nápoles y viceregente del principado de Capua (1435).
 Virrey de Atenas y Neopatria (26/11/1444).
 Regidor del reino de Nápoles (1460).
 Uso del lema por la Gracia de Dios (Dei gratia).

Biografía
Giovanni, hijo de Enrico II de Ventimiglia y de Bartolomea d'Aragona, nace presumiblemente en el año 1383. Sucedió a su padre en el condado de Geraci en 1398 y dos años más tarde debió empuñar las armas contra su padrino y tutor, que había abusado de su cometido en beneficio propio. Con ayuda de algunos fieles, logró recuperar lo que le pertenecía así como expulsar de sus dominios a su padrino-tutor.

Asignado por el soberano un nuevo tutor, Jaime de Prades, influyente personaje en la corte de Martino I de Sicilia, afianzó su posición que se consolidó aún más con su fidelidad a la corona cuando su tío Antonio, conde de Collesano, fue arrestado en 1408 por rebelión. Cuando murió en 1415, le dejó en herencia las baronías de Gratteri y Caronia, San Mauro y Pollina, más el feudo de Fisauli.

Desde aquel año pasó a ser el cabeza de la casa de Ventimiglia en Sicilia, ya que el primogénito de su tío Antonio había sido desheredado por su propio padre. Y como jefe de la casa de Ventimiglia fue considerado por el propio rey Fernando I de Aragón cuando autorizó el matrimonio concertado por Giovanni I entre su prima Constanza de Ventimiglia, hija y heredera universal de su tío Antonio, con Gilberto Centellas. Dicho enlace fue dotado con las baronías de Gratteri y Caronia.

El XV conde de Geraci (aún no marqués), con 14 años sirvió a su rey Martín el Joven en la pacificación de varias revueltas de algunos barones locales, y con 24 años fue el capitán general de las tropas del mismo rey para la conquista de Cerdeña.

Desde el inicio de su vida pública se distinguió por su constante adhesión a la corona. En primer lugar apoyó a la joven Blanca en su cometido de virreina (esposa viuda de Martín el joven) durante la larga lucha que sostuvo con el poderoso conde de Módica y justiciero mayor del reino Bernardo de Cabrera, ya que ésta no había tenido investidura directa del rey. Martín el joven, tras su inesperada muerte sin descendencia el 25 de julio de 1409, dejó el trono siciliano a su padre Martino I de Aragón, pero 10 meses más tarde, el 31 de mayo de 1410) murió este mismo, también sin más descendencia. Hubo entonces un período de importantes desórdenes dinásticos: la corona de Aragón quedaba vacante.

En 1430, después de la ocupación de Malta por los sarracenos, fue investido virrey de Sicilia, expresamente encargado de la defensa de la isla y dotado de prerrogativas inusuales: se puso en sus manos todo el peso de la jurisdicción militar, civil y criminal. Ese mismo año, el rey Alfonso V de Aragón el Magnánimo  le concede (para él y sus sucesores) el ejercicio del Diritto di merum et mixtum inperium en sus feudos de Geraci, San Mauro, Gangi, Castelbuono, Tusa, Pollina, Castel di Lucio, Tusa Sottana, Ciminna e Termini.

Ese mismo año, habiendo sido nombrado virrey de Sicilia por Alfonso el magnánimo, fue retado en duelo por Fadrique de Aragón, conde de Luna, hijo ilegítimo de Martín el joven, que pretendió el trono de Sicilia ante la ruptura dinástica que produjo la muerte sin sucesión legítima de su padre y más tarde de su abuelo Martín I de Aragón, y que acabó desembocando en el compromiso de Caspe para designar un nuevo rey para la corona de Aragón. Fadrique de Aragón también fue uno de los candidatos en dicho compromiso de Caspe.

En 1433 recibió del rey Alfonso la renta de 2000 ducados anuales a cuenta de los impuestos recaudados por la ciudad de Nápoles. En ese mismo año, obtuvo del mismo rey autorización para modficar el blasón de su casa, incluyendo los dos cuarterones con las armas de los Altavilla, sus ancestros normandos, reyes de Sicilia.

En los inicios de 1436, Alfonso elevó a marquesado el condado de Geraci, pero con cambio de denominación a Irache. Era esta la primera investidura de un título superior al de conde en Sicilia, y con este nombramiento Giovanni de Ventimiglia se puso por derecho a la cabeza del brazo militar del parlamento de Sicilia.

El 8 de abril de 1455 es nombrado papa Calixto III, y el 28 de ese mismo mes se presenta Giovanni de Ventimiglia como embajador del rey Alfonso V. A continuación, el 15 de Julio, y por este mismo papa, Giovanni fue nombrado General de la Iglesia romana.

El 29 de mayo de 1460 tuvo un papel principal en la conspiración de Marino Marzano, duque de Sessa y príncipe de Rossano. Este era uno de los principales barones del Reino y cuñado del Rey,  y había apoyado la rebelión contra el rey, facilitando el desembarco de los angevinos en sus tierras, lo cual provocó que el monarca le despojara de sus tierras. En estas circunstancias Marino Marzano, a través de Gregorio Coreglia, hizo llegar al Rey su deseo de reconciliarse recordando los grandes servicios de su familia a Alfonso V y la relación familiar entre ellos, y para hacer efectiva esta nueva unión se pactó una reunión en la localidad de Torricella (29 de mayo de 1460). El rey se presentó acompañado de Giovanni I de Ventimiglia, marqués de Irache, y de Gregorio Coreglia. Marino Marzano lo hizo con los caballeros Deifobo dell'Anguillara y Giacomo da Montagano. Aprovechando esta circunstancia, Anguillara intentó matar al rey con un puñal envenenado, pero Ferrante se defendió espada en mano y puso en fuga al asesino y a Marino Marzano.

El 16 de enero de 1464 el virrey Requesens lo citó a un parlamento de Messina, que se celebraría el 8 de febrero del mismo año, a pesar de su avanzada edad y reducida movilidad, pero no llegó a celebrarse por causa de la muerte del conde-marqués.

A comienzos de 1467 sufrió una larga y penosa enfermedad, pues el 12 de julio de ese mismo año el rey Fernando le escribió una carta interesánsose por su salud, así como reconociéndole sus méritos ante la corona.

En varias ocasiones fue nombrado embajador por su rey.

Pasó sus últimos años de vida en el castillo de Castelbuono. Posiblemente no todos estos años fueron felices debido tanto a las enfermedades propias de su edad como a sus permanentes desencuentros con su primogénito Antonio, motivo por el cual no fue su heredero universal: a su nieto Giovanni Guglielmo de Ventimiglia, barón de Cimina, le dejó también en herencia la baronía de Sperlinga.

Testó ante el notario Andrea Perdicoro di Polizzi el 20 de marzo de 1473, creando un fideicomiso con todos sus feudos, y con exclusión total de sus hijas, a las que compensaría con importantes dotes en metálico. Dicho fideicomiso fue confirmado por el rey Ferrante, con privilegios del 25 de noviembre de 1497 y 13 de octubre de 1500, y ejecutado en Palermo a 4 de marzo de 1502.

También dejó en su testamento la donación de 10.000 florines a la Iglesia de San Francesco en Castelbuono, para la construcción de una gran capilla de planta octogonal y dedicada a San Antonio de Padua, que debería servir de mausoleo de la familia, dando acogida a los restos mortales, los suyos en primer lugar, aunque ya estuviese enterrado en otro sitio.

Servicio de armas
Con solo 24 años de edad, acompañó a su rey Martín el joven en la campaña de la conquista de Cerdeña. Cuando murió Martín el joven en 1409, Giovanni I regresó a Sicilia, protegiendo en todo momento a la regente Blanca contra la facción del conde de Módica, que querían despojar a la corona de Aragón.

El joven conde de Geraci apoyó desde sus inicios la causa del rey Fernando I de Aragón en su sucesión al trono de Aragón el 28 de junio de 1412, en el llamado Compromiso de Caspe, así como el consiguiente establecimiento de su nueva línea dinástica.

En 1420 el conde se halló en Córcega con el séquito del rey Alfonso V de Aragón el Magnánimo, aportando numerosas tropas mantenidas a expensas de su propio patrimonio personal. Tomó Calvo y asedió la capital, San Bonifacio. y el año siguiente en Campania, donde el soberano, nombrado heredero por la reina Juana II de Nápoles, acudió en su auxilio conta los anjiovinos.

En octubre de 1421 estuvo en el asedio de Acerra y, al frente de un contingente compuesto por infantería y caballería, tuvo un encuentro contra el insigne militar Muzio Attendolo Sforza di Codignola, paralizando el avance de su ejército hasta recibir el refuerzo de Picinino, cerrándole el paso en el río Clanio. El 22 de mayo de 1422, Alfonso el magnánimo le concedió como recompensa una renta vitalicia de 200 onzas a cargo de rentas obtenidas del puerto de Tusa y 100 onza a cargo de Soltanto.

En 1423 en la batalla de Porta Capuana (Nápoles), fue capturado y retenido por los Sforza, aunque liberado poco tiempo después gracias a un intercambio de prisioneros. Tras su liberación, en el mismo año fue nombrado Gran almirante del reino de Sicilia, título que, por algunos historiadores, no tenía relevancia desde el punto de vista militar ya que consistía en extraer beneficio (para la Corona) de la actividad corsaria, reservándose para él y sus tripulaciones una pequeña parte del botín. De hecho tenía mucho relieve por la actividad industrial de los astilleros, por guardar los negocios navales y la jurisdicción sobre los marineros y mercaderes.

En 1432 se halló al costado de su soberano como uno de los dos comandantes de batalla en el ataque a la isla de Yerba, frente a Túnez, dentro de la campaña emprendida contra la piratería bereber en el Mediterráneo.

En 1435, a la muerte de la reina Juana II de Nápoles, Alfonso no aceptó la designación de Renato de Anjou como heredero del trono de Nápoles, disponiéndose a la conquista del reino. Mientras que él mismo permaneció en la isla de Sicilia para armar y organizar una flota con la que marchar contra Nápoles, envió al conde-marqués a Puglia con un contingente de sicilianos, en su mayor parte formado por súbditos del propio conde. Así pertrechado, derrotó en Gioia del Colle al ejército agiovino, dirigido por el hijo del capitán Ventura Cadalora. Saqueó Turi y ocupó el castillo de Capúa, plaza en la que más tarde él mismo fue asediado. En agosto de aquel mismo año, la flota de Alfonso fue derrotada por los genoveses en el curso de una feroz batalla delante de Ponza, siendo el mismo rey capturado y entregado en Milán a Filippo María Visconti.

Durante su cautividad, el soberano aragonés accedió a una alianza y fue puesto en libertad, mientras el conde-marqués, por su parte, consiguió negociar con Ventura Cadalora el fin del asedio al castillo, recobrando así su libertad de acción.

El rey Alfonso, en reconocimiento a su capitán, se ocupó personalmente que fuesen también puestos en libertad los hijos del conde-marqués, que también habían sido hecho prisioneros en Ponza, y por los cuales los genoveses pedían un importante rescate.

En 1437 y 38 continuó batallando, participando en las acciones en torno a Capúa y en el asedio de Nápoles, poniendo también a la disposición de su soberano sus importantes recursos financieros, tanto como para ser compensado más tarde con la cesión de la ciudad de Sciacca, con todas sus rentas.

En primavera de 1439 el el duque de Anjou retomó en Abruzzo todos los bastiones previamente conquistados por Alfonso V de Aragón. Pasado el invierno en su campamento de Gaeta, Alfonso V de Aragón inició nuevamente la contraofensa, enviando al marqués de Irache con parte de su ejército, para seguirle más tarde él mismo con la parte restante.

Más tarde, en ese mismo año de 1439, fue enviado por su rey Alfonso V de Aragón a socorrer al príncipe de Taranto, junto a un numeroso ejército, contra el duque de Anjou y su condottiero Jacobo Cadalora.

El 17 de enero de 1440, por orden de su rey Alfonso V de Aragón, quedó al frente del ejército custodiando el castillo de Aversa, recientemente conquistado, para consolidar el territorio.

El 22 de julio de 1440 atrajo a la causa de la Corona de Aragón al duque de Bari.<ref>Anales de la Corona de Aragón, de Gerónimo Zurita, Zaragoza 1610, Libro 14 Cap. LVI (Cómo se ofreció el duque de Bari al rey [de Aragón] y se le entregó el castillo de Aversa y otros.) "En el mismo tiempo, los soldados de Caldora traían cada día sus pláticas con los aragoneses de la misma manera que con los de Nápoles; y a 22 de julio partió el de Bari con su campo y en Pomillano -según este autor afirma- se vio con don Juan de Veintemilla, marqués de Girachi; y después fue fama que secretamente se vio con el rey en Arienzo dentro en un valle y que juró en sus manos que era su voluntad que el ánima fuese de Dios y su persona y estado del rey. Y cuando fue a poner su campo entre Benevento y La Padula volviéndose al Abruzo, envió un suyo para que se entregase el castillo de Aversa al rey, y se le dieron diez mil ducados. Después entendiendo que Nícolo Pícinino se ponía en orden para servir al rey, se arrepintió desta concordia, aunque daba esperanza que alzaría banderas en su estado por el rey.</ref>

Durante el verano de 1441, lideró el juramento de fidelidad de todos los grandes barones de Calabria, que quedó finalmente sometida a su rey Alfonso V.

Entretanto la guerra continuaba: entre 1440 y 1443 se batió en Chieti, Troia (alta Capitanata), Sessano Parte de esas tropas, en concreto 1.652 caballos (550 lanzas y 2 tercios de lanza) organizados en 62 comitivas armadas, las enviaría bajo el mando del marqués de Irache a unirse a las fuerzas papales que combatían a Sforza en la marca de Ancona. Finalmente, el 25 de Diciembre de ese mismo año, tomado el castillo de Civitella, el marqués de Irache retomó definitivamente la marca de Ancona.

En 1448, truncó con rapidez y astucia una rebelión en Siracusa: convocó a los promotores de la revuelta a discutir sobre sus divergencias con el soberano. Una vez reunidos en el castillo de Maniace y tras un copioso banquete, ante la evidencia de la imposibilidad de llegar a una posición común, les cortó la cabeza a todos, quizás rememorando el episodio de Ramiro II de Aragón el monje en la Campana de Huesca. La revolución fue inmediatamente sometida. El virrey, para recompensarlo por su acción, le hizo entrega de dos esculturas de bronce del siglo III AC atribuidos a Lisippo, que representan a sendos carneros postrados, y que están expuestos en el mismo castillo de Maniace de aquella ciudad.

Entre 1452 y 1454 toma parte en las operaciones de la alianza Veneto-Napolitana contra Francesco Sforza, convertido ya en duque de Milán, y en representación de su soberano firmó el Tratado de Lodi, que estableció un periodo de estabilidad y sosiego entre los más poderosos estados italianos.

En la primavera de 1455 y con las arcas vacías a causa de la inactividad a que le obligó la paz de Lodi, Jacobo Piccinino amenazó Bolonia y la Romaña, pero el duque de Milán reforzó los objetivos con 4000 hombres de refuerzo, así que Piccinino decidió cambiar de objetivo: cruzó los Apeninos y cercó Sena, cuyos habitantes reclamaron la ayuda de Calixto III, sumo pontífice. Por aquella época Calixto III estaba preparando un considerable ejército para una nueva cruzada, pero lo usó para frenar a Piccinino, al que declaró que combatiría con la misma voluntad y tenacidad que a los turcos. Al frente de su ejército puso al conde-marqués Giovanni de Ventimiglia, siendo capitanes del mismo personas tan relevantes como Napoleón Orsini, Steffano Colonna, los hermanos Deifobo y Ascanio de Aguillara.

Concluida la paz, ya de por si inestable, salpicada además por frecuentes escaramuzas y reyertas provocadas por mercenarios ociosos, fue a Nápoles, a la corte del rey  Alfonso, donde permaneció hasta después de la muerte del soberano (en 27 de junio de 1458). Cuando su heredero, Juan II de Aragón y Sicilia, tomó el poder, concedió al conde-marqués Giovanni un amplio reconocimiento de sus servicios prestados a la corona, confirmándole en todas y cada uno de las concesiones efectuadas por su padre  Alfonso, así como el título de Gran almirante del reino de Sicilia a su hijo Antonio de Ventimiglia.

El inicio del reinado de Ferrante fue recibido por una sublevación en Calabria, seguido de una revuelta en Puglia, lo que favoreció un desembarco de los Anjou con abundantes tropas. Entre sus capitanes se encontraban importantes barones del reino, incluido el mismo cuñado de Ferrante, Marino Marzano, príncipe de Rossano y duque de Sessa.

Entre junio de 1460 y 1463, a pesar de que el conde-marqués estaba en el umbral de los 80 años, jugó un papel decisivo en los acontecimientos próximos al ser nombrado consejero del soberano: fue encargado de la defensa de Nápoles y participó en sus consejos de guerra, como el realizado entre enero y marzo de 1461, el de Pozzuoli de marzo de 1462 y el de Nápoles en mayo de 1463.  Llevó a cabo varias negociaciones con los barones rebeldes y, a principios de 1462, lo encontramos en Calabria para contratar la reconciliación de su sobrino Antonio Centelles con el rey Ferrante, quien, en marzo, le concedió el condado de Montesarchio, cerca de Benevento. Desarrolló estrategias para llevar la rebelión a Calabria y así conseguir ayuda para combatir al príncipe de Taranto. En esos mismos días fue llamado por el rey Juan II, iniciando un viaje a España hasta su retorno en mayo de 1463, cuando regresó a finalmente a Castelbuono.

De los relatado sobre sus empresas, su factor diferencial en una época en que cambiar de bandera era una constante de todas las más relevantes figuras militares del tiempo, fue precisamente la inquebrantable fidelidad con que toda su vida sirvió a la corona de Aragón, batiéndose por ella en Sicilia, Nápoles, Grecia y en cualquier otro sitio al que hubiese sido llamado, ofreciendo siempre no solo su persona y su vida, también su propio patrimonio con una disponibilidad sin límites. Y quizás fuese por esto mismo que su nombre no figure en lo más alto de la historia de los grandes generales y condotieros de la época: la fidelidad no paga porque no es noticia.

 Sepultura
Inscripción que figura en la lápida sepulcral de Giovanni I de Ventimiglia, I marqués de Irache y XV conde de Geraci, hoy en la capilla de San Antonio (mausoleo de los Ventimiglia) de la iglesia de San Francesco di Castelbuono:

 Matrimonio y descendencia

Casó en primeras nupcias con Águeda de Prades y Moncada, hija de Jaime de Prades, condestable de Aragón, almirante y virrey de Sicilia, y de su consorte, Juana de Moncada y Peralta, hija de Marco Moncada, conde de Agusta, Adernó y Esclasana y de su primera mujer Juana de Peralta, hija del conde Ramón de Peralta y de su esposa la infanta Isabel de Aragón, hija natural de Federico II de Sicilia y de Sibilla Sormella. Tuvieron descendencia:
 Antonio de Ventimiglia, II marqués de Irache, que sigue.
 Ferdinando Ventimiglia,Anales de la Corona de Aragón, Jerónimo Zurita, Zaragoza 1610, Libro 13 Cap. LVIII (Condiciones que pedía el conde de Luna al rey de Aragón.) " Estos caballeros traían cédula escrita de mano del conde, y por ella pidía seguridad para sí y para los suyos que la quisiesen por la mayor firmeza que pudiese ser, declarando que su intención era que no pudiese ser forzado a ir delante del rey sino de su voluntad. Quería que el rey diese orden que los parientes y amigos de la condesa su mujer del principado de Cataluña (sin que se declarase que lo pidía él) le asegurasen; y con esto también pidía que el rey le diese la isla de Ibiza, y si no la pudiese enajenar se le encomendase o se le diese Peñíscola; y para esto ofrecía de dar seguridades de castillos o de lo que el rey ordenase. Pidía también que ninguno se entremetiese en el hecho de doña Valentina de Mur su cuñada, considerando que tenía marido y no debía ser por aquel camino infamada; y el matrimonio era que el conde había procurado que casase con don Hernando de Veintemilla hijo mayor del conde de Girachi teniendo en su poder los hijos del conde de Girachi; aunque se entendió después que fue aquello fabricado por el conde de Luna con poderes falsos que se presentaron en nombre de don Hernando de Veintemilla. En lo que tocaba a las tenencias de los castillos del conde de donde se recelaba que podía resultar algún daño en deservicio del rey, decía que sería contento que los alcaides que entonces los tenían hiciesen la seguridad que el rey quisiese, guardando el rey lo que fuese prometido; y no se lo cumpliendo, los alcaides guardasen la fidelidad al conde y fuesen obligados de entregar al rey los castillos cuando quiera que la corte de Cataluña declarase que él faltaba contra su fe; y de otra manera quedasen obligados por el homenaje al conde y faltando el rey quedasen libres." y (Con la reina de Nápoles se confederó el conde de Luna.) "No podía pensar el rey que se moviese el conde tan livianamente como ello fue, sino con orden y gran favor del rey de Castilla que por consejo del condestable tuvo secreta confederación con la reina de Nápoles por el medio del gran senescal. Y túvose mucha sospecha que hubiese algún movimiento por esta causa en Sicilia; y como en esta sazón fue el rey avisado que don Hernando y don Juan de Veintemilla hijos del conde de Girachi eran idos al conde de Luna y se decía que fueron detenidos por él y los llevaba engañados para seguir su mal propósito, habiendo ofrecido de darlos en rehenes al rey de Castilla y que era uno de los que se entendían con el rey de Castilla y con el conde para en todas cosas de Sicilia, don Hernando de Veintemilla, y ofrecía que por su medio y del conde su padre se reduciría aquel reino a recibir al conde por su rey, proveyó el rey que fuese a Sicilia Pedro de Ferreras y con él se dio aviso de lo que acá pasaba a los visorreyes para que en caso que allá aportasen o el conde de Luna o los hijos del conde de Girachi." que casó con Costanza Perapertusa, de la que tuvo descendencia:
 Alfonso Ventimiglia (muerto en duelo por Pietro de Benedictis, hijo del maestro secreto del reino de Sicilia Cristoforo De Benedictis)
 Carlo Ventimiglia.
 Giovanni Ventimiglia, que llegó a ser administrador de los castillos del reino, con un salario anual de 100 onzas.I Ventimiglia di Geraci (1258-1619) , Vol II Pag 262. Orazio Cancila, Quaderni Mediterranea. Ricerche storiche. ISSN 1828-1818.
 Margherita Ventimiglia, que casó con Francesco Abatellis.
 Giovanni Ventimiglia y Nortman.
 Archida de Ventimiglia y Nortman, arzobispo de Messina, que murió año 1426.
 Raimondina (m. 1449), casó con Carlo II Tocco, duque de Léucade, déspota de Arta y de Acarnania, conde de Cefalonia y Zante, gobernante de Epiro. Tuvieron múltiple descendencia, siendo su heredero Leonardo III Tocco, déspota de Arta, con sucesión.

Casó Giovanni I en segundas nupcias con Isabella de Ventimiglia Moncada, hija de Paolo Ventimiglia, barón de Ciminna y de su esposa, Giovannella Moncada, hija de los marqueses de Malta y condes de Augusta.
 Giovanna, que casó en (1) primeras nupcias con Giovanni della Ratta, hijo de Baltasar Della Ratta, conde de Caserta. Este matrimonio estuvo concertado por Alfonso V de Aragón y el conde de Caserta como parte del pago por su adhesión a la causa real, además de algunas tierras que pertenecían en ese momento al príncipe de Tarento.Anales de la Corona de Aragón, de Gerónimo Zurita, Zaragoza 1610, Libro 14 Cap. XXXVIII (El conde de Caserta se puso en la obediencia del rey [de Aragón]; y con qué condiciones.) "Después de haberse concertado esto, estando el rey en Capua a 24 del mes de noviembre, Baltasar de la Ratta conde de Caserta -que hasta este tiempo había sido uno de los más principales del gobierno de la ciudad de Nápoles y de la parte anjoína- se puso en la obediencia del rey con estas condiciones: que su hijo Juan de la Ratta casase con doña Juana, hija menor del marqués de Girachi baronesa de Chimina, que sucedió en aquella baronía a doña Isabel de Veintemilla su madre, que fue mujer del marqués de Girachi, porque la mayor de las hijas del marqués estaba casada con el déspoto de Larta." Pero el matrimonio no tuvo descendencia. Casó en (2) segundas nupcias con Baltasar de Ventimiglia, conde de Sperlinga, del que tuvo descendencia en Giovanni Guglielmo de Ventimiglia. Al morir su marido fue investida condesa de Ciminna y de Sperlinga en 1453, aunque renunció a ellos en 1479 en favor de su hijo Giovanni Guglielmo, ya que en el mismo año de 1453 casó nuevamente (3) con Guglielmo Raimondo IV de Moncada,Anales de la Corona de Aragón, de Gerónimo Zurita, Zaragoza 1610, Libro 14 Cap. XXXVIII (Casó don Guillén Ramón de Moncada con hija del marqués de Girachi). " Pero lo deste matrimonio no se efectuó; y doña Juana casó con don Guillén Ramón de Moncada conde de Calatanixeta. Y también pedía que se le restituyesen Alexano, Ugentino, Cusarno y Ragano, de tierra de Otranto, que estaban en poder del príncipe de Taranto. Y el rey le ofreció recompensa de todo a albedrío del marqués de Girachi." II conde de Caltanissetta, aunque antes tuvieron que solventar algunos impedimentos legales. Este matrimonio no tuvo descendencia.
 (2) Giovanni Guglielmo de Ventimiglia, que heredó de su padre (por renuncia de su madre, ya viuda en 1479) los condados de Ciminna y de Sperlinga.

 Fuentes
Siendo posiblemente la persona más relevante de la casa de Ventimiglia y uno de los generales más notorios de su época y entorno, existe bastante documentación sobre su persona, entre ellos los trabajos realizados tanto por Orazio Cancila (casi toda su obra está disponible en Mediterranea ricerche storica) como por Carlo Fisber Polizzi (director del Centro Studi Ventimigliani).
 Artículo monográfico: Giovanni Ventimiglia primo marchese di Geraci, P. G., Sul Tutto Notizziario Núm 24, Anno XVI, diciembre 2010, Pag 6 y siguientes.
 Capítulo: CAPO IX. Giovanni Ventimiglia conte di Geraci, Niccolò Speciale, Guglielmo Moncada vicerè, e poi Pietro Felice, e Adamo de Asmundo presidenti. Extraído de Storia Cronologica dei Vicerè Luogotenenti e Presidenti del Regno di Sicilia, de Giovanni di Blasi.

Otras fuentes:

 Acta notarial del consentimiento de los Condes de Caltabellota, Collesano, Marqués de Geraci y otros nobles constituidos como brazo militar del Parlamento General de Sicilia reunido en la Iglesia de San Nicolas de Messina, a Guillermo Ramón de Moncada, Conde de Adernó, para vender y enajenar la jurisdicción y tierras de Paternó (sicilia) a la Corona., Archivo Histórico Nacional sección Nobleza, Ref. ES.41168.SNAHN 22.214.171.124//MONCADA, CP.401, D. 17, fechado en 11/04/1463 en Messina (Sicilia, Italia).
 De Francisco de Ventimiglia al Rey. Restitución del Castillo de Roccella., Archivo de la Corona de Aragón, real Cancillería, cartas Reales, Ref. ES.08019/126.96.36.199.2//ACA,CANCILLERIA,Alfonso IV (V) Sin fecha. 062bis, fechado el 20 de octubre (no pone el año, pero muy posiblemente sea de 1444) en Gratteri.
 Memorial genealógico de Don Juan de Ventimiglia, elevado a S.M. en el año 1660, que consta en el expediente de pruebas formado en el año 1671 a don Lanceloto Fernando Castelli Marchesi, para su ingreso en la Orden de Santiago (Sección de Órdenes Militares-Santiago-Año 1671- Exp. Num. 1722).
 Se conservan actas del Notario Andrea de Perdicario di Polizzi del 20/03/1473, según Francesco María Emanuelle e Gaetani en su obra Appendice alla Sicilia Nobile, Tommo Primo, Palermo 1775.

 Línea de sucesión en el marquesado de Irache

 Bibliografía

 Annali della città di Messina, di Caio Domenico Gallo, Tomo II, sotto gli auspici dell'Illmo senato della stessa città dell'anno e sede presente 1758-1759, Francesco Gaipa regio impresore, Messina 1558.
 Castelbuono medievale e i Ventimiglia, Orazio Cancila, Palermo 2010, ISBN 978-88-902393-1-1, Cuaderno Num 12.
 Codice aragonese o sia lettere regie, ordinamenti ed altri atti governativi dei savrani aragonesi in Napoli, per cura del CAV professore Francesco Trinchera, Volume I, Giuseppe Catanco 1866 Napoli.
 Da Ferdinando il Cattolico a Carlo V: L'esperienza siciliana, 1475-1525 (Quaderni di scienze umane), Tomo II,  Carmelo Trasselli,  Editor: Rubbettino (1993), ISBN 10: 8872840260  ISBN 13: 9788872840269.
 Da Sichro a Castrum Bonum: alle origini di un borgo feudale.
 Discorsi postumi del Signor Lellis di alcune poche nobili famiglie, Carlo de Lellis y Domenico Conforto.
 Dispacci sforzeschi da Napoli Volumen V (1.º gennaio 1462-31 dicembre 1463), a cura di E. Catone , A. Miranda y E. Vittozzi, Edita Laveglia&Carlone Editore, Salerno Novembre 2009.
 Esempi di Pittura siculo-catalana tra i nebrodi e le madonie: il maestro di Migaido.
 Fasti di Sicilia, descritti da Vincenzo Castelli, Principe di Torremuza, Volumen II, edita Giuseppe Pappalardo 1820 Messina.
 Felipe II y el  Gobierno de Italia, Manuel Rivero Rodríguez, Sociedad estatal para la conmemoración de los centenarios de Felipe II y Carlos V, ISBN 84-95146-10-X, Edita Closas-Orcoyen Paracuellos de Jarama 1998.
 Fernando el Católico: príncipe de Aragón, rey de Sicilia, 1458-1478 (Sicilia en la política de Juan II de Aragón), Jaime Vicens Vives, Consejo Superior de Investigaciones Científicas 1952, ASIN:B00525K1FW.
 Giovanni Ventimiglia primo marchese di Geraci, P. G., Sul Tutto Notizziario Núm 24, Anno XVI, Diciembre 2010.
 Historia cronologica delli signori vicerè di Sicilia, Cioè dall'anno 1409 fino al 1697 presente, Vincenzo Auria Palermitano, stamperia Pietro Coppola, Palermo 1697.
 Historia de la Provincia de Aragón de la Orden de Predicadores, Escrito por fray Francisco Diago, Impresa por Sebastian de Cormellas en Santa Catherina martir de Barcelona, Año MDXCVIIII.
 Historia de los Papas, desde fines de la edad media, Ludovico Pastor, Versión de la IV edición alemana, por el R.P. Ramón Ruiz Amado, de la compañía de Jesús, Vol II (Nicolao V y Calixto III, 1447-1458), Libro IV, Edita Gustavo Gil, Barcelona 1910.
 Historia del regno di Napoli dell'ill.re signor Angelo Di Costanzo gentil'huomo e caualliere Napolitano. Con l'agiontione de dodeci altri libri, dal medesimo authore composti, & hora dati in luce. Nella quale si ricontano li successi di guerra, & di pace non solo nel regno di Napoli, ma anco nel regno de Sicilia, ducato de Milan.
 ''Histoire de René d'Anjou, Roi de Naples, Duc de Lorraine et Comte de Provence'', F L de Villeneuve Bargemont, Tomi I (1408-1445), Paris 1825.
 La Calabria a metà del secolo XV e le rivolte di Antonio Centelles, Ernesto Pontieri, Edita Fausto Fiorentino  1963, Napoles.
 L'esercito napoletano nella seconda metà del Quattrocento, Francesco Storti, Centro Interuniversitario per la Storia delle Citta Campane nel Medioevo, Edita Laveglia, 01/01/2007, ISBN 978-88-88773-51-3.
 Repertorio degli atti della Cancelleria del Regno di Sicilia dal 1282 al 1377, Antonino Marrone.
 Repertorio della feudalita Siciliana (1282-1390), la famiglie feudali.
 Storia Cronologica dei Vicerè Luogotenenti e Presidenti del Regno di Sicilia, Giovanni di Blasi, dalla stamperia Oretea, Via dell'Albergaria 240, Palermo 1842.
 Jaime de Prades, (enlace).
 Bartolomeo d'Aragona (enlace).
 Gesta Francorum'', a cura di H. Hagenmeyer, Heidelberg 189o, Pag 185 S., 317.

Enlaces externos

 Storiamediterránea, Quaderni Mediterranea, Ricerche storiche. A cura di Orazio Cancila (Cattedra di Storia Moderna c/o Facoltà di Lettere e Filosofia de Palermo). Collana diretta da Rossella Cancila. Comitato scientifico: Walter Barberis, Orazio Cancila, Pietro Corrao, Domenico Ligresti, Aurelio Musi, Walter Panciera, Alessandro Pastore, Luis Ribot García, Angelantonio Spagnoletti, Mario Tosti.
 , Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi.
 , Manuscritos de la Casa Ventimiglia (Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi).

Notas y referencias

Sicilia
Virreyes de Sicilia
Grandes almirantes de Sicilia
Almirantes de la Corona de Aragón
Condes de Geraci de la casa de Ventimiglia
Marqueses de Irache de la casa de Ventimiglia
Nobles de Italia del siglo XV
Almirantes de España del siglo XV
Casa de Altavilla

Giovanni I de Ventimiglia


Undir trénu er íslensk kvikmynd frá 2017 í leikstjórn Hafsteins Gunnars Sigurðssonar. Undir trénu var valin sem framlag Íslands til 90. Óskarsverðlaunahátíðarinnar í flokki bestu kvikmyndar á erlendu tungumáli, en var ekki tilnefnd.

Leikarar

 Steinþór Hróar Steinþórsson sem Atli
 Edda Björgvinsdóttir sem Inga
 Sigurður Sigurjónsson sem Baldvin
 Þorsteinn Bachmann sem Konráð
 Lára Jóhanna Jónsdóttir sem Agnes
 Selma Björnsdóttir sem Eybjörg

Heimildir

Tenglar

Íslenskar kvikmyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2017

Undir trénu


Allmaniopsis, monotipski biljni rod iz porodice štirovki. Jedina vrsta je niska grmolika trajnica A. fruticulosa, kenijski endem koji naraste 15 do 25 cm visine.

I rod i vrsta opisani su 1950.

Izvori

Amaranthoideae
Flora Kenije

Allmaniopsis


Ray Milton Dolby Hon OBE, HonFREng (; January 18, 1933 – September 12, 2013) was an American engineer and inventor of the noise reduction system known as Dolby NR. He helped develop the video tape recorder while at Ampex and was the founder of Dolby Laboratories.

Early life and education
Dolby was born in Portland, Oregon, the son of Esther Eufemia (née Strand) and Earl Milton Dolby, an inventor. He attended Sequoia High School (class of 1951) in Redwood City, California. As a teenager in the decade following World War II, he held part-time and summer jobs at Ampex in Redwood City, working with their first audio tape recorder in 1949. While at San Jose State College and later at Stanford University (interrupted by two years of Army service), he worked on early prototypes of video tape recorder technologies for Alexander M. Poniatoff and Charlie Ginsburg.

In 1957, Dolby received his B.Sc. in electrical engineering from Stanford. He subsequently won a Marshall Scholarship for a Ph.D (1961) in physics from the University of Cambridge, England, where he was a Research Fellow at Pembroke College.

Career
As a non degree-holding "consultant", Dolby played a key role in the effort that led Ampex to unveil their prototype Quadruplex videotape recorder in April 1956 which soon entered production.

After Cambridge, Dolby acted as a technical advisor to the United Nations in India until 1965, when he returned to England, where he founded Dolby Laboratories in London with a staff of four. In that same year, 1965, he invented the Dolby noise-reduction system, a form of audio signal processing for analog tape recorders. His first U.S. patent application was made in 1969, four years later. The system was first used by Decca Records in the UK.

The Dolby B consumer noise-reduction system works by compressing (boosting) low-level high-frequency sounds during recording and expanding (decreasing) them symmetrically during playback, which also decreases inherent tape noise. This reduces the audible level of tape hiss. The professional Type A system operates on four different frequency bands, and the final SR system on ten.

After his pioneering work with audiotape noise reduction, Dolby sought to improve film sound. As Dolby Laboratories' corporate history explains:

 Upon investigation, Dolby found that many of the limitations in optical sound stemmed directly from its significantly high background noise. To filter this noise, the high-frequency response of theatre playback systems was deliberately curtailed… To make matters worse, to increase dialogue intelligibility over such systems, sound mixers were recording soundtracks with so much high-frequency pre-emphasis that high distortion resulted.

The first film with Dolby sound was A Clockwork Orange (1971), which used Dolby noise reduction on all pre-mixes and masters, but a conventional optical sound track on release prints. Callan (1974) was the first film with a Dolby-encoded optical soundtrack. The first true LCRS (Left-Center-Right-Surround) soundtrack was encoded on the movie A Star Is Born in 1976. In fewer than ten years, 6,000 cinemas worldwide were equipped to use Dolby Stereo sound.

Dolby then developed a digital surround sound compression scheme for the cinema. Dolby Stereo Digital (now simply called Dolby Digital) was first featured on the 1992 film Batman Returns. Dolby Digital is now found in the HDTV (ATSC) standard of the United States, DVD players, and many satellite-TV and cable-TV receivers.

Dolby was a Fellow and past president of the Audio Engineering Society.

Death and legacy
Dolby died of leukemia on September 12, 2013, at his home in San Francisco at the age of 80. Dolby was survived by his wife Dagmar, two sons, Tom and David, and four grandchildren. Kevin Yeaman, president and chief executive of Dolby Laboratories, said, "Today we lost a friend, mentor and true visionary." Neil Portnow, president of the National Academy of Recording Arts and Sciences, said Dolby had "changed the way we listen to music and movies for nearly 50 years" and that Dolby's "technologies have become an essential part of the creative process for recording artists and filmmakers, ensuring his remarkable legacy for generations to come."

In his will, Dolby bequeathed £35 million to Pembroke College, Cambridge, reportedly the largest single donation received by any college in the university's history. In December 2017 it was announced that his family had donated a further £85m from his estate to Cambridge University's Cavendish Laboratory which funded a physics professorship and the building of the Ray Dolby Centre, to be completed in 2023. In 2022, the Dolby Family Fund for Excellence in Physics was expected to fund further academic posts and PhD studentships, as well as an annual symposium.

Awards and honors
1971 — AES Silver Medal
1979 — 51st Academy Awards — Academy Award, Scientific or Technical (Scientific and Engineering Award) [plaque]
1983 — SMPTE Progress Medal For his contributions to theater sound and his continuing work in noise reduction and quality improvements in audio and video systems and as a prime inventor of the videotape recorder
1985 — SMPTE Alexander M. Poniatoff Gold Medal
1986 — honorary Officer of the Most Excellent Order of the British Empire (OBE)
1988 — Eduard Rhein Ring of Honor from the German Eduard Rhein Foundation
1989 — 61st Academy Awards — Academy Award, Scientific or Technical (Academy Award of Merit) [statuette]
1989 — Emmy Award by the National Academy of Television Arts and Sciences (NATAS)
1992 — AES Gold Medal
1995 — Special Merit/Technical Grammy Award
1997 — U.S. National Medal of Technology
1997 — IEEE Masaru Ibuka Consumer Electronics Award
1999 — honorary Doctor degree by the University of York
2000 — honorary Doctor of Science degree from Cambridge University
2003 — Charles F. Jenkins Lifetime Achievement Award by the Academy of Television Arts & Sciences
2004 — inducted into the National Inventors Hall of Fame and the Consumer Electronics Hall of Fame
2004 — elected an Honorary Fellow of the Royal Academy of Engineering
2010 — IEEE Edison Medal
2012 — Berlin International Film Festival Berlinale Kamera
2014 — Induction into the Television Hall of Fame
2015 — Star on the Hollywood Walk of Fame

U.S. patents
, Frequency selective, symmetric signal compressor/expander (Dolby noise reduction); application filed October 20,1969, patent granted December 28, 1971

References

External links

2004 Interview With Dolby

Group photo of the Ampex VTR team including Ray Dolby

1933 births
2013 deaths
American audio engineers
American billionaires
American electronics engineers
American inventors
Analog electronics engineers
Businesspeople from San Francisco
Deaths from cancer in California
CAS Career Achievement Award honorees
Deaths from leukemia
Dolby Laboratories
Fellows of Pembroke College, Cambridge
Honorary Fellows of the Royal Academy of Engineering
Honorary Officers of the Order of the British Empire
Marshall Scholars
National Medal of Technology recipients
Primetime Emmy Engineering Award winners
Businesspeople from Portland, Oregon
Stanford University alumni
People with Alzheimer's disease
IEEE Edison Medal recipients
Recipients of the Scientific and Technical Academy Award of Merit
Surround sound engineers
20th-century American businesspeople
Sequoia High School (Redwood City, California) alumni
San Jose State University alumni

Ray Dolby


La Coupe Davis 1961 est la  de ce tournoi de tennis professionnel masculin par nations. Les rencontres se déroulent du 18 mars au 28 décembre dans différents lieux.

L'Australie (double tenante du titre) remporte son  grâce à sa victoire lors du "Challenge Round" face à l'Italie (finaliste sortante) par cinq victoires à zéro.

Contexte

Le tournoi se déroule au préalable dans les tours préliminaires des zones continentales. Un total de 43 nations participent à la compétition :
 7 dans la "Zone Amérique",
 7 dans la "Zone Est" (incluant l'Asie et l'Océanie),
 28 dans la "Zone Europe" (incluant l'Afrique),
 plus l'Australie ayant remporté l'édition précédente, ainsi qualifiée pour le "Challenge round".

Déroulement du tournoi

Résultats

Tableau du top 16 mondial

Matchs détaillés

Huitièmes de finale

Quarts de finale

Demi-finales

Finale du tout venant

Challenge round
La finale de la Coupe Davis 1961 se joue entre l'Australie et l'Italie.

Notes et références
 Feuilles de matches

 Autres références

Voir aussi

Articles connexes
 Coupe Davis
 Saison 1961 de tennis masculin

Liens externes
  Site officiel de la Coupe Davis
  Site officiel de l'ATP

Navigation

1961
Coupe Davis
Davis

Coupe Davis 1961


Stadionul orășenesc din Ganja este situat în Ganja, Azerbaidjan. Acesta este folosit de echipa de fotbal Kapaz și are o capacitate de 27.000 locuri, fiind al doilea stadion ca mărime din Azerbaidjan.

Istoric
Construit în anul 1959, stadionul orașului Ganja este stadionul central al orașului . Pe acest stadion își dispută meciurile echipa Kapaz, una dintre cele mai titrate echipe din Azerbaidjan, cu 3 titluri în palmares, și 4 cupe ale Azerbaidjanului.

Reconstrucție
Au fost făcute încercări de reconstruire și reparație a stadionului abandonat de mai multe ori, dar de fiecare dată lucrarea nu a fost dusă până la capăt.

În noiembrie 2011, președintele AFFA, Rovnag Abdullayev, a anunțat că pregătește un plan pentru reconstrucția stadionului Ganja, după care, în 2012, va începe lucrarea necesară.

O altă încercare a fost făcută în numele președintelui AFFA, Rovnag Abdullayev, în 2013. Potrivit secretarului general al AFFA, Elkhan Mammadov, în august 2013, au fost inițiate lucrări de reparații, care urmau să fie finalizate cât mai curând posibil, dar nu s-au luat măsuri concrete.

Adresa
Stadionul este situat în Ganja, la Ataturk Avenue, AZ2012.

Vezi și
 Kapaz PFK

Ganja

Stadionul orășenesc din Ganja


For evigt kan hentyde til flere artikler:

 "For Evigt (sang)" - sang fra 2016 af det danske heavy metalband Volbeat
 For evigt (film) - dansk stumfilm fra 1913
 For evigt (film fra 1998) - film fra (1998)
 For evigt (film fra 2023) - dansk spillefilm fra 2023 instrueret af Ulaa Salim.

For evigt


Katatonia; İsveç, Stokholm çıkışlı doom metal grubu. Kariyerlerine death/doom metal yaparak başlamışlardır.1991 yılında Jonas Renkse (bkz.Lord Seth) ve Anders Nyström (bkz.Blakkheim) tarafından kurulmuştur.

İlk demoları Jhva Elohim Meth ile metal piyasasında ses getiren grup, ardından ilk EP Jhva Elohim Meth...The Revival ve ardından ilk albümleri Dance Of December Souls'u yayınladı. İlk albümün getirdiği başarı, grubun tanınmasını kolaylaştırdı. Ardından For Funerals To Come EP çıkaran grup, yeterli eleman bulamamak ve Anders-Jonas arasında diyalog kopukluğu nedeniyle resmi olmasa da, 1994 sonbaharı ve 1996 kışı arasında kısa süreli bir ayrılık yaşadı. Bu ara devreden sonra gitarist Fred Norrman'ı bünyesine katarak tekrar müziğe devam eden grup, 1996 yılında kariyerlerinin en önemli albümlerinden olan Brave Murder Day'i yayınladı. Jonas Renkse'nin sesinde sorun olması nedeniyle vokalleri Opeth vokalisti Mikael Akerfeldt'in üstlendiği albüm, Doom/Death Metal tarzının en önemli albümlerinden kabul edildi.

Brave Murder Day'den sonra Sound Of Decay EP çıkaran grup, 1998'de Discouraged Ones albümünü çıkardı. Depresif bir albüm olan Discouraged Ones, ayrıca grubun Doom Metal köklerini tamamen bıraktığı albümdür. Grup, Discouraged Ones ile beraber daha alteratif tarzlara kaymıştır. Konserlerinde Discouraged Ones öncesi eserlerinden sadece Brave Murder Day'deki bazı şarkıları (Murder, Endtime ve Rainroom) çalmaktadırlar.

Brave Murder Day'den sonra çıkardığı albümlerde, tarzını sürekli geliştiren Katatonia, Stoner Rock, Modern Rock, Dark Metal gibi türlerde albümler çıkarmış ve asla kalitesini düşürmemiştir. Özellikle 2003 tarihli Viva Emptiness ve 2006 yılında çıkan son albümleri The Great Cold Distance ile bu müzikal gelişimlerini sürdürmüş ve tamamen Dark Metal tarzına yönelmişlerdir. Jonas Renkse'nin ayrıksı ve derin şarkı sözleri grup için çok önemli referans olmuştur.

Grupta,Discouraged Ones albümüne dek stüdyo kayıtlarında vokalin yanında ve bateri görevlerini de üstlenen Jonas Renkse'nin yerine bateriye Tonight's Decision albümünde Dan Swanö eşlik etmiştir, Last Fair Deal Gone Down albümünden itibaren ise Daniel Liljekvist bateri görevini üstlenmektedir. Brave Murder Day albümünün kayıtlarında kadroya gitarist Fred Norrman eklenmiştir. 1999 yılında ise Fred Norrman'ın kardeşi Mattias Norrman bass gitarist olarak kadroya katılmıştır. Jonas Renkse ile grubu kuran Anders Nyström ise aktif olarak grupta yer almaktadır. Bu kadro Katatonia'nın güncel kadrosudur.

Türkiye'ye ilk olarak 2001 yılında gelerek konser veren grup, daha sonra 2004 yılında Rock The Nations II festivaline katılmış, en son ise 24 Haziran 2006 tarihinde Yedikule Zindanlarında gerçekleşen Mute Fest'te sevenleriyle buluşmuştur. Eylül 2006'da grup, Türkiye'de dört kenti kapsayacak bir turne yapmış ve sevenleriyle buluşmuştur.

Grubun 7 Mart 2016'da duyurduğu "Fall of Hearts" isimli yeni albümleri, 21 Mayıs 2016'da yayınlanacaktır. Bu albümde yer alan "Fall of Hearts" isimli ilk single'ları da, 30 Mart 2016 tarihinde dinleyicileri ile buluşmuştur.

Grup Üyeleri

Mevcut Üyeler
 Jonas Renkse ("Lord Seth") - Vokal (1991 -)
Anders Nyström (Blakkheim)  - Gitar  (1991 - )

Eski Üyeler/Stüdyo Müzisyenleri
 Guillaume Le Huche ("Israphel Wing") - Bas (1992-1994)
 Mikael Oretoft - Bas (1996-1997)
 Mikael Åkerfeldt - Vokal (1996-1997)
 Dan Swanö ("Day Disyraah") - Klavye, vokal ve davul (stüdyo)
 Kenneth Eklund - Davul (konser)
Fredrik Norrman - Gitar (1996  - 2010)

Mattias Norrman - Bass (1999 - 2010)

Diskografi

Demolar

1991 Jhva Elohim Meth

Stüdyo Albümleri
1993 Dance Of December Souls
1996 Brave Murder Day
1998 Discouraged Ones
1999 Tonight's Decision
2001 Last Fair Deal Gone Down
2003 Viva Emptiness
2006 The Great Cold Distance
2009 Night Is The New Day
2012 Dead End Kings
2013 Dethroned & Uncrowned
2016 The Fall of Hearts
2020 City Burials
2023 Sky Void of Stars

Derlemeler
1994 W.A.R Compilation Vol.1
2004 Brave Yester Days
2005 The Black Sessions

İsveçli doom metal grupları
İsveçli death metal grupları
1991'de kurulan müzik grupları

Katatonia


An Chorizandra australis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karen Louise Wilson. An Chorizandra australis in nahilalakip ha genus nga Chorizandra, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chorizandra

Chorizandra australis


جزيرة الفيل، من احياء مدينة ودمدني بالسودان يقع على الضفة الغربية للنيل الأزرق وبه نادى رياضى تأسس سنة 1936م.

اسس جزيرة الفيل هو محمد محمدنور ود تتاوي. وحين ما اتي للجزيرة كانت عبارة عن غابة. واستطاع ان يشذب تلك الغابة ويتخذ منها سكنا, وإنشاء بستانا له علي ضفة النيل وحفر ابارا لسقيا القاطنين والزراعة وشييد خلاوي للقرأن وارسل لابن خالته محمد طه شقدي واتي به من قرية ابيد بالقرب من اربجي

وود تتاوي ابنائه هم : عبد الرحيم, كرار, النور, زينب، ام سلمة، رقية، امنة.
وفي عام 1306 هـ عام المجاعة. فتح خلاويه لايواء الفقراء والمساكين وكانت داره عامرة باكرامهم. وبعد حادثة الشكابة متعاوننا مع ابن خالته ودشقدي اتي بالسيد عبدرحمن المهدي وافراد اسرته الي جزيرة الفيل وعاش فيها السيد عبدرحمن ما يقارب 12 عاما. ولا زال احفاد ودتتاوي يسكنون جزيرة الفيل.

مراجع

جغرافيا السودان

جزيرة الفيل


O Dictionnaire de l'Académie française (DAF) ou Dicionário da Academia Francesa é um dicionário, desde 1694, cuja redação – sob a direção de seu secretário-geral perpétuo – e distribuição constituem uma das missões da Academia Francesa.

Novas edições digitalizadas
Em 2019, foi realizada uma nova digitalização completa das primeiras 8 edições do Dicionário da Academia, a partir das edições originais guardadas na Biblioteca do Institut de France. Este projeto foi realizado em parceria com a Biblioteca Nacional da França, como parte do novo portal digital do Dicionário, que passou a integrar essas versões digitalizadas (desde dezembro de 2019).

As novas edições digitalizadas do Dicionário estão acessíveis no portal Gallica  através dos links abaixo

Dicionários

Dictionnaire de l'Académie française


Liquideep ist ein 2007 in Johannesburg vom Südafrikaner Thabo "Ryzor" Shokgolo (DJ, Produzent) und dem US-Amerikaner Jonathan "Ziyon" Christian (Sänger, Songwriter) gegründetes südafrikanisches House-Duo. Ihr Musikstil wird als eine Mischung aus House und Urban dance beschrieben.

Geschichte
Ihren Durchbruch hatte das Duo mit der Single "Fairytale" aus ihrem Debütalbum "Fabrics of the heart" im Jahr 2010, das den MTV Africa Music Award in Lagos im Jahre 2010 gewann.
Der Name beschreibt laut dem Duo ihren Musikstil: "Liquid" (flüssig) bezieht sich auf die Tatsache, dass Musik nicht eingezwängt werden und in der Lage sein sollte, sich der Umgebung anzupassen, während "deep" (tief, innig) ihren Anspruch beschreibt, substanzvolle und langlebige Musik zu produzieren.

Das Duo traf sich im Jahre 2006 in einem College in Südafrika durch gemeinsame Freunde. Beide waren unabhängig voneinander als DJs tätig.

Diskografie

Alben
 2009 Oscillations (Teil der House Afrika Sessions Vol. 1, Bass Breaks & Beats Records)
 2010 Fabrics of the heart
 Deep part I
 Deep part II

Singles
Oscillations

 Fairytale
 Be free (ancestral)
 Rainy day
 No trouble
 Vio Ghetto Lin
 1st Day
 Pulse signal
 Love your life
 Deep style
 Hold on me
 Say so
 The way you move

Fabrics of the heart
 Angel
 BBM
 Something about you
 Settle for less
 Slow forever
 Far away
 Dreams
 Alone
 Got it goin´on
 The saint
 Feel it
 Synthetic vibes
 Alright
 Fairytale

Deep part I
 Bossruu Dark Mix
 Bossruu Sixth Sense Mix
 C9ine Mix
 FM Chant Mix
 FM Frequency Mix
 FM Ride Mix
 Nomarema Dub
 Nomarema Mix
 Original Mix
 Pule's Mix
 T-Solo Grind Mix

Auszeichnungen
 Channel O Music Video Award für "Most gifted dance video"
 SAMA Nomination für "Song of the year"
 Metro FM Awards für das am meisten heruntergeladene Lied (Fairytale) und die beste Gruppe
 Platin für "Fabrics of the heart"

Weblinks
 Offizielle Website
 http://www.mio.co.za/article/liquideep-is-your-fairytale-2010-03-03

Einzelnachweise

 http://www.mio.co.za/article/liquideep-fabrics-of-the-heart-2010-06-11
 http://allafrica.com/stories/201112200289.html

Duo (Musik)
Hip-Hop-Gruppe
Südafrikanische Band

Liquideep


An Crepidium exilis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Boughtwood Comber, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Marg.. An Crepidium exilis in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crepidium

Crepidium exilis


Hacımusa, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Hacımusa Karaağacı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Hacımusa, Çorum


فيلم التوت والنبوت فيلم دراما مصري من إخراج نيازي مصطفى يعتمد على الحلقة الأخيرة من رواية الحرافيش لـ نجيب محفوظ. السيناريو والحوار من إنجاز عصام الجمبلاطي وإنتاج أفلام جرجس فوزي سنة 1986.

يشارك في الفيلم كل من عزت العلايلي وحمدي غيث وأمينة رزق وتيسير فهمي ومحمود الجندي وسمير صبري وحسين الإمام ومني السعيد وامال رمزي وسمير صدقي

التصوير لمأمون عطا والموسيقى لحسن أبو السعود.

السياق الدرامي للفيلم

تدور أحداث الفيلم في القاهرة القديمة في عصر الفتوات (وهم هنا رمز السلطة المستبدة). الفتوة الظالم " حسونة السبع " تمثيل (حمدي غيث) يفرض الإتاوات ويذل أهل الحي، يضطهد أسرة عاشور الناجي (تمثيل عزت العلايلي) ويجبره على تطليق زوجته (تمثيل تيسير فهمي) ثم يحاول إجبار والدها والمأذون بتزويجها غصباً وقبل أنتهاء العدة الشرعية، ويؤيده في الظلم شخصيات تحيط به تحمل لقب " الشيخ" بما يحمل من دلالة.

ويظهر الفيلم شيوخاً ثلاثة كحلفاء للسلطة ضد الغالبية المقهورة، هؤلاء الشيوخ هم :
 الشيخ يونس: شيخ الحارة ـ ذو لحية ـ يرتدى جلباباً وعمامة.
 الشيخ جليل العالم: كفيف ذو لحية ـ يرتدي جبة وقفطاناً وعمامة ويمسك عصا يتكئ عليها.
 المأذون: ذو لحية ـ يرتدى جبة وقفطاناً وعمامة.

فالشيخ يونس نراه وهو يقول للمعلم حسونة السبع الفتوة (تمثيل حمدي غيث) "اللي يعصى أمرك يبقى كافر، وأطيعوا الله وأطيعوا الرسول وأولي الأمر منكم"، وبذلك تضفي الشرعية على أخذ الإتاوات والظلم باستخدام القرآن الكريم كمسوغ للظلم، أما المأذون فهو يرضخ أمام إرهاب السلطة ويوشك على إتمام زواج باطل شرعاً عن طريق تزويج طليقة عاشور الناجي (تيسير فهمي) من المعلم حسونة السبع (رمز السلطة الغاشمة). وهذا المضمون قد شاهدناه من قبل في فيلم الزوجة الثانية

روابط خارجية

مصادر

وصلات خارجية
 ورقة عن الفيلم - موقع في الفن
 ورقة عن الفيلم - موقع السينما

أفلام مبنية على كتب
ت
أفلام حمدي غيث
أفلام مصرية إنتاج 1986
أفلام عزت العلايلي
أفلام أمينة رزق
أفلام تيسير فهمي
أفلام محمود الجندي
أفلام سمير صبري
أفلام أخرجها نيازي مصطفى
أفلام حسين الإمام
أفلام أحمد عقل
أفلام سيد حاتم

التوت والنبوت (فيلم)


Senet, Antik Mısır döneminde oynanan ve geçmişi M.Ö. 5000 yıllarına dayanan, bilinen en eski masa oyunudur.

Tarihi
Senet, dünya tarihinin bilinen en eski masa oyunudur. Kökeni, M.Ö 5000 yıllarına dayanmaktadır. Oyun tahtasındaki bazı özel karelerde yer alan hiyeroglifler, çeşitli inanışlarla ilişkili olarak oyuna yön verir. Bu hiyerogliflerin değişen inanışlara bağlı olarak değişiklik gösterdiği tespit edilmiştir.

M.Ö 3500-3100 yılları arasında Abidos ve Sakkara bölgelerinde çeşitli oyun tahtaları bulunmuştur.

Senet, ilk popülerliğini Kral Djoser döneminde, M.Ö. 2686'dan sonra kazanmıştır.

M.Ö. 1570-1293, 18. Hanedanlık döneminde oyun üzerinde kapsamlı değişiklikler yapılmıştır. Önceden bir oyuncunun yedi figürü varken bu beşe düşürülmüştür. Yine bu dönemden itibaren oyun günümüzdekine çok benzeyen kendinden çekmeceli modele dönüştürülmüştür. Aynı zamanda oyun tahtasının bir yüzü Senet için, diğer yüzü Tjaw adı verilen (Türkçe Hırsız anlamına gelmektedir), yirmi kareye sahip diğer bir oyun için kullanılmaya başlanmıştır.

Oyunun III. Amenhotep, Kraliçe Nefertiti ve Kral Tuthankamon dönemlerinden kalan çeşitli örnekler mevcuttur.

Oyun İçeriği
Senet, iki oyuncuyla oynanır. Oyuncular "makara" veya "koni" olmak üzere beşer adet figüre sahiptir. İlerleme, oyun zarının öncülü olan "sayma çubukları"yla yapılır.

Genellikle makaralar siyah, koniler beyaz renktedir. Toplam dört adet bulunan sayma çubuklarının bir yüzü siyah, diğer yüzü beyaz renktedir. Oyun tahtası, makara ve konilerin oynatıldığı otuz kareye bölünmüştür ve bu karelerden bazıları oyun ilerleyişini etkileyen "özel kareler" olarak belirlenmiştir.

Dikdörtgen şeklindeki oyun tahtasının içinde, oyun taşların içine konulduğu, dikdörtgen bir çekmece mevcuttur.

Oynanış Teorisi
Senetin iki kişiyle oynandığı tek geçerli ortak bilgidir. Oyunun, çeşitli dönemlerde farklı hiyerogliflerle işaretlenmiş özel karelere sahip farklı antik örnekleri mevcuttur. Boston Güzel Sanatlar Müzesi'nde görevli Timothy Kendall'ın "Ölüler Dünyasının İçinden Geçiş: Senet'in Anlamı ve Oynanması" adlı eserinde tarif ettiği şekliyle Senet, kabul edilen son modern versiyonuna ulaşmıştır.

Hazırlık

Anlatım açısından numaralandırılmış oyun tahtası, numara sırası itibarı ile oyunun ilerleme yönünü de belirler. Tarafların sahip oldukları beşer figür sırayla ilk on kareye yerleştirilir. Sayma çubuklarından gelen sonuca göre figürler hareket ettirilir.

Sayma çubuklarının puanlaması:
 1 renksiz (beyaz) yüz gelirse, 1
 2 renksiz (beyaz) yüz gelirse, 2
 3 renksiz (beyaz) yüz gelirse, 3
 Hepsi renksiz (beyaz) yüz gelirse, 4
 Hepsi renkli (siyah) yüz gelirse, 5
Oyun üç etapta tamamlanır.

Başlangıç
Oyuna kimin başlayacağı, sayma çubukları ile belirlenir. 1'i yakalayan ilk oyuncu, oyuna başlar.

Gelişme
Oyuna başlayan oyuncu sayma çubuklarını yeniden atar ve aşağıdaki kurallara göre oyun devam eder;
 Oyun ileriye doğru oynanır. Eğer ileriye doğru oynamak mümkün değilse, geriye doğru hamle yapılır. Hamle yapılması zorunlu figür(ler) son 3 karede (28,29,30) yer aldığı takdirde geri ya da ileri doğru hamle yapılamaz.
 Oyun boyunca istenilen figürle hamle yapılabilir. Mevcut hamle için tek bir taş dahi varsa o taşla hamle yapılır.
 Oynama sırası kendinde olan oyuncu, rakip taş korunmadığı sürece geçebilir ya da üzerine gelerek kendi bulunduğu pozisyonla yer değiştirebilir.
 Bir oyuncunun iki ya da daha fazla figürünün yan yana gelmesi durumunda kendine koruma sağlar. Korumadaki bir figür, rakip oyuncunun hamlesiyle yer değiştirmez.
 Oynanabilecek hiçbir hamle mevcut değilse, pas geçilerek oyun sırası rakibe kalır.
 26. kareye tam sayı ile gelinebilir ve devamındaki karelere, buraya hamle yapmadan geçilemez. Mevcut hamle, tam sayı ile 27. kareye gitmeyi zorunlu kılıyorsa 15. kareye geri dönülür. Dönmesi gereken figür, 15. karede korumada başka bir figür olması sebebiyle dönüşünü gerçekleştiremezse, geriye doğru olmak üzere en yakın boş kareye yerleştirilir.
 27, 28 ve 29.'uncu karede olan figürler, sadece dışarı çıkabilecekleri tam sayıyı bulduklarında çıkabilirler. Son karede yer alan (30. kare) bir figür, herhangi bir sayı ile oyundan çıkabilir.
 26. kare üzerindeki figür, son 3 kareye veya mevcut ilerleme hamlesi yoksa geriye gidebilir. 26. kareden oyun dışına çıkmak için 5 tam sayısına ihtiyaç vardır.
 26. karede yer alan rakip figür korunmuyor ise, oyuncunun 26. kareye gelmesi ile yer değiştirir.  Son üç karede yer alan rakip figür korunmuyor ise, sadece 26. karede yer alan oyuncunun figürü ile yer değiştirebilir.

Bitiş
Taşlarını ilk bitiren oyuncu, oyunu kazanır.

Oyundaki Özel Karelerin Özellikleri
Oyunda belirlenmiş bazı özel kareler vardır. Bunlar değişik hiyerogliflerle ifade edilir. Geçmişten günümüze ulaşan çeşitli Senet oyun tahtalarında, değişen inanışlardan dolayı değişiklik gösteren hiyeroglifler mevcuttur. Günümüzde oynanmaya devam eden modern oyun tahtası versiyonunda aşağıdaki hiyeroglifler yer almaktadır:

Ayrıca bakınız
 Tazılar ve Çakallar, antik Mısır masa oyunu
 Mehen, başka bir antik Mısır oyunu
 Patolli, Kolomb öncesi Mezoamerikan kültürleride bir oyunu
 Ur Kraliyet Oyunu, MÖ 3000 dolaylarında oynanan bir Mezopotamya oyunu
 Tâb, bazen senet ile karıştırılan bir Ortadoğu oyunu

Kaynakça
Özel

Genel
 Mısır'ın Gizemi: Osiris'in Mezarının Peşinde, Bayan Emily Sands'in Günlüğü- "Egyptology: Search for the Tomb of Osiris, Being the Journal of Miss Emily Sands", Dugald A. Steer (Tudem Eğitim Hizmetleri Yayınevi, 2006 - Çev. Levent Türer)
 Ölüler Dünyasının İçinden Geçiş: Senet'in Anlamı ve Oynanması - "Passing Through the Netherworld: The Meaning and Play of Senet, an Ancient Egyptian Funerary Game", Timothy Kendall (Kirk Game Company, 1978)
 Senetin Anlamının Arayışında  - "In Search of the Meaning of Senet ", Peter A. Piccione (COFG, 1980)

Mısırbilim
Antik Mısır
Masa oyunları
Oyun
Antik Mısır'da kültür

Senet (oyun)


Vollastónít (e. Wollastonite) er keðjusílíkat með efnafræðiformúluna CaSi2O3. Það er kalsíum sílíkat steinefni (CaSiO3) sem getur innihaldið lítið magn af járni, magnesíum og mangani í stað kalsíum. Það er venjulega hvítt.

Vollastónít myndast þegar óhreinn kalksteinn eða dólómít verður fyrir mjög háum hita og þrýstingi, sem stundum gerist í nærveru kísilberandi vökva eins og í skörum eða í snertingu við myndbreytt berg. Tengd steinefni eru: granat, vesuvianite, díopsít, tremolít, epidót, plagíóklas feldspat, pýroxen og kalsít

Vollastónít fellur undir kristalla- og steindafræði og er kennt við enska efna- og steinefnafræðinginn William Hyde Wollaston (1766–1828).

Sumir af þeim eiginleikum sem gera Vollastónít svo gagnlega eru há birta og hvítur litur, lítill raka- og olíuupptaka og lítið rokgjarnt innihald. Vollastónít er aðallega notað í leirvörur, núningsafurðir (hemla og kúplingar), málmsmíði, málningarefni og plast.

Heimildir

 Enskur vefur Britannica um Vollastónít.

 Stefán Arnórsson: Victor Moritz Goldschmidt og jarðefnafræðin, Náttúrufræðingurinn, 3-4 tbl. bls. 237-247, 1999.
Sílíköt

Vollastónít


Rahmanije (arapski, الرحمانِية) su derviši kadirijskog tarikata (derviškog reda) koji je osnovao Sidi M'Hamed Bou Qobrine, koji je bio iz mjesta Zawawi (Zwawa) u današnjem Alžiru.

Rahmani su prilično česti u zemljama arapskog govornog područja i nalaze se u Alžiru, Libiji, Maroku, Tunisu i sjevernoj Africi. Red se snažno oslanja na pridržavanje temelja islama.

Izvori

Vanjske povezice
 Abun-Nasr, Jamil M. "The Special Sufi Paths (Taqiras)", in Muslim Communities of Grace: The Sufi Brotherhoods in Islamic Religious Life. New York: Columbia UP, 2007. 86–96.
 Chopra, R. M., Sufism, 2016, Anuradha Prakashan, New Delhi
 "Halisa and the Distinguished Ones", Mehmet Albayrak, Ankara, 1993, Turkey

Derviški redovi

Rahmanije


Patronyme

 Hanspeter Thür (1949-), personnalité politique suisse;
 Livia Thür (1928-2020), sociologue et économiste hongroise.

Toponyme

 Thür est une municipalité située en Allemagne.

Thür (homonymie)


පෘථිවිය මත වෙසෙන සියලු ජිවිනුත් එම ජිවින් සමග අන්තර් ක්‍රියා කරන අජිවි පරිසරයත් එක්ව තැනෙන අති විශාල ක්‍රියාකාරි ඒකකය ජෛව ගෝලය () ලෙස අර්ථ දැක්විය හැකිය.

පෘතුවියේ සිටින සියලුම ජීවිනුත් ඒ ජිවින් සමග අන්තර් ක්‍රියා කරන අජිවි පරිසරයත් එක්ව තැනෙන අතිවිශාල ක්‍රියාකාරි ඒකකය ජෛව ගෝලය වේ.

පෘථිවියේ ජීවින් සිටින කලාපය ජෛව ගෝලය වේ. මුළු පෘථිවියටම ඇත්තේ තනි ජෛව ගෝලයක් වන අතර සියලුම පරිසර පද්ධතින් ඒ තුළ ක්‍රියාත්මක වේ. සියලුම බියෝම හා පරිසර පද්ධති ඒවා තුළ ඇත. භෞම පද්ධතිය තුළ පිහිටි ඉතාම වැදගත් උප පද්ධතියක් ලෙස ජෛව ගෝලය හැඳින්විය හැකිය. එහි සංයුක්ත වි ඇති මුල ද්‍රව්‍යවන්නේ හයිඩ්‍රජන්, කාබන්, ඔක්සිජන් හා නයිට්‍රජන්ය.

ජෛව ගෝලයේ සිරස් ව්‍යාප්තිය

සමාන්‍යයෙන් මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර 9000ක් පමණ උස් වු කදු මුදුන් දක්වාත් මීටර 11000ක් පමණ ගැඹුරැ අගාධ දක්වාත් කුමන හෝ
විශේෂයකට අයිත්වන ජීවින් සිටිමට හැකිය.එහෙත් ජීවය බහුලව ව්‍යාප්ත වන්නේ ඊට වඩා සීමා වු ප්‍රදේශයකය.එය මුහුදු මටටමේ සිට මීටර 6000ක් පමණ උස්ප්‍රදේශ දක්වා විහිදෙන අතර ඕනැම තැනක පොළව මට්ටමේ සිට නම් උසම ශාකයේ උසම අත්ත්වායි.භුමිය(විශේෂයෙන්ම පස)පිළිබදව සලකන විට ශාකයක මුල් විහිදෙන මිටර 200ක් දක්වා ගැඹුරට සාගර ජිවින් බහුල වේ.

ජෛව ගෝලයේ සංවිධාන මට්ටම් හා අනුපිළිවෙල

පෘතුවියේ ජිවත් වන සියලුම ශාක,සතුන් හා ක්ෂද්‍ර ජිවින් ජෛව ගෝලයේ සජිවි සංරචක වේ.මෙහි අජිවි පරිසරයට වායුව,ඡලය,පාංශු ස්ථර අයිති වේ.පිටතින් ජෛව ගෝලයට ලැබෙනුයේ සුර්යාගෙන් ලැබෙන ආලෝක ශක්තිය පමණයි.                                               ජෛව ගෝලයේ සංවිධාන මට්ටම් හා අනුපිළිවෙල ශ්‍රේණි කිහිපයකින් හදුනාගත හැකිය.
01.ජිවියා/ඒකෛක ජීවියා
02.ප්‍රඡාව
03.පරිසර පද්ධති
04.බියෝම
05.ජෛව ගෝලය

ජීවියා/ඒකෛක ජී‍වියා

ඕනෑම තැනක ජිවත් වන ඕනෑම විශේෂයකට අයත් තනි  ජිවියෙකු ඒ‍කෛක ජිවියෙකු ලෙස හැදින්වේ.නිදසුනක් වශයෙන් අප දකින අලියකුද,callus lafayetti විශේෂයට අයත් වළි කුකුළාද,සිංහරාඡයේදි අප දකින හොර ශාකයද ඒකෛක ජිවින් වේ.මිහිපිට දියුණුම සත්වයා වන මිනිසාද ඒකෛක ජිවියෙකි.ඒකෛක ජිවියෙකුගේ සිරුරක කොටස් වලද අනුපිළිවෙලක් හදුනාගත හැකි වේ.

උප පරමාණුවක කොටස් - පරමාණුව - අණුව - ඉන්ද්‍රියිකාව - සෛලය - පටකය - ඉන්ද්‍රිය පද්ධතිය - ජීවියා -  ගයනය - ප්‍රඡාව
පරිසර පද්ධතිය - ජෛව ගෝලය

ප්‍රඡාව

සංවිධාන මට්ටම් ශ්‍රේණියේ ගහනයට ඉහළින් ඇති මට්ටම ප්‍රඡාවයි. ප්‍රඡාවක් ලෙස අර්ථ දක්වන්නේ එක්තරා ප්‍රදේශයක නිශ්චිත කාලයකදි ජිවත් වන පැහැදිලි ජෛව විද්‍යාත්මක ක්‍රියාවලි මගින් එකිනෙකා සමග අන්තර් ක්‍රියා පවත්වන ගහන සමුහයකි.වර්තමානෙය් ලෝකයේ විවිධ පරිසර පද්ධතිවල සිටින සත්ත්ව ගහනයන් වඳ වී යමින් සිටියි.ශිෂ්ටාචාර යුගවලදි සතුන්ට වැදූම් පිදූම් කරමින් අදහන ලද නමුත් දැනට ලෝකයේ සත්ත්ව වීශේෂ 4000ක් පමණවඳ වී යාමේ තර්ජනයට මුහුණ පා ඇත. වීශේෂයේන් ජනගහනයේ වර්ධනය, මිනිස් අවශ්‍යතා පුලුල් වීම,කාර්මික දියුනුව හා තරඟකාරි ආර්ර්‍ථික රටාව මේ සඳහා බලපා ඇත.

මිට අමතරව ව්‍යාපාරික අමුදව්‍ය ලබා ගැනිම සඳහා සතුන් දඩයම ඒනම් සතුන් මරා ඔවුනගේ සම්, නිය,අං,මස්,වෙළදාම ආහාර සඳහා සතුන දඩයම ,පර්යේෂණ සඳහා යොදා ගැනිම,පරිසර දුෂණය ,වනාන්තර ඒළි කිරීම නිසා සතුන්ගේ වාසාස්ථාන අහිමි වීම, ලෝකයේ විවිධ ප්‍රදේශවල සිදුවන යුද්ද හා සිවිල අරගල සතුන් වඳ වී යාමට හේතු වේ. යුද්දවලදී භාවිතා කරන රසායනික අවි,රොකට්, බිම් බෝම්බ යනාදිය නිසා සතුන් අනතුරට පත් වේ.

පරිසර පද්ධති

පරිසර පද්ධතියක් යනු ,
අන්තර් සබදතා සහිත ජිවි හා අජිවි සංරචකයන්ගෙන් යුතු පහසුවේන් වෙන් කොට හදුනා ගත හැකි ක්‍රියාකාරි ගතික පද්ධතියකි. පරිසර පද්ධතියක් තුලින් ශක්ති ගලනයද ද්‍රව්‍ය චක්‍රිකරණයද සිදුවිය යුතු අතර එය ස්ථායි ස්වයං රක්ෂිත සමතුලිත එකකි.
උදාහරණ: වනාන්තර පරිසර පද්ධතියකි.
         පොකුණක් පරිසර පද්ධතියකි.
         කොරල් පර  පරිසර පද්ධතියකි.

සංවිධාන මට්ටම් ශ්‍රේණියේ ප්‍රඡාවට පසුව එන මට්ටම පරිසර පද්ධතියයි.යම් ප්‍රදේශයක ඉන්නා සියලුම ජීවින්ද ඒ ජිවන් සමග අන්තර් ක්‍රියා දක්වන එම ප්‍රදේශගත අජීවි පරිසරයද ඇතුළත් ක්‍රියාකාරි ඒකකය පරිසර පද්ධතියක් ලෙස අර්ථ දැක්විය හැකිය.ශ්‍රී ලංකාවේ පරිසර පද්ධති.ශ්‍රී ලංකාව ලෝකයේ අධිකම ජෛව විවිධත්වයක් පවතින රටවල් 8 අතරින් එකකි.මේහි අධික වු පරිසර පද්ධති විවිධත්වයක්ද එබැවින් ඒවායේ වාසස්ථාන විවිධත්වයද අධිකය.එනිසාම විවිධත්වයද අධිකය.ශ්‍රී ලංකාව පරිසර පද්ධති පහත දැක්වේන පරිදි සමානකම් බේදා දැක්විය හැකිය.

වනාන්තර

o නිවර්තන තේත් සදාහරිත වනාන්තර/ පහතරට තේත් වනාන්තර.
o නිවර්තන තේත් අර්ධ සදාහරිත වනාන්තර.
o නිවර්තන වියලි මිශ්‍ර සදාහරිත වනාන්තර
o නිවර්තන කටු කැළෑ.
o ගංගා ආශ්‍රිත වනාන්තර.
o නිවර්තන පහල කදුකර වනාන්තර. උදාහරණ : ශ්‍රී පාද අඩ‍විය.
o නිවර්තන ඉහල කදුකර වනාන්තර. උදාහරණ : ශ්‍රී පාද අඩ‍විය , නුවර එලිය , හග්ගල

තෘණ බිම්
o සවානා ( දමන තෘණ බිම් , තලාව තෘණ බිම් )
o තේත් පතන තෘණ බිම් (තේත් කදුකර  තෘණ බිම් )
o වියලි පතන තෘණ බිම් ( වියලි කදුකර  තෘණ බිම් )

වෙරළ සහ සාගර

o කඩොලාන
o ලවණ වගුරු හෝ ලවණ හැල්
o වැලි වැටි සහ වෙරළ
o මඩ වගුරු
o මුහුදු තෘණ බිම්.  උදාහරණ : කල්පිටිය වෙරළ ආශ්‍රිතව
o කොරල් පර

අභ්‍යන්තර තේත් බිම්

o පිටාර තැනි හා විල්ලු -( පත්ලේ වු මඩ සමගම ගංගා ජලය පිටාර ගලා දෙපස  වු තැනි බිමේ රැදිමේන් පිටාර තැන්න සෑදේයි.එම පිටාරයන් දෙපස  වු අවපාත වල රැදිමේන් සෑදේන තේත් බිම් විල්ලු නම් වේ. )
o දිය පහර සහ ගංගා
o පොකුණු
o වගුරු වනාන්තර

විශේෂ විවිධත්වය

පරිසර පද්ධති වලින් ස්වායක්තව මුළු ලෝකයේම සිටින ජීවින් සැලකුව විට ඔවුන්ගේ විවිධත්වය අධ්‍යයනය කිරිම සදහා සුදුසු වන්නේ එක් එක් විශේෂයන්හි විවිධත්වය අධ්‍යයනය කිරිමයි.

ජීවී විශේෂයක් ......
අන්තරාභිජනනයේන් සරු ජනිතයන් ලබා දේන ජිවීන් එකම විශේෂයකට අයත් ජිවීන් ලෙස හදුන්වනු ලබයි.නමුත් මෙම නිර්ණායකයට අනුව එකම විශේෂයකට අයත් ජිවීන් හදුනා ගැනීම ප්‍රායෝගිකව අසීරු නිසාද ඇතම් ජිවීන් ලිංගික ප්‍රජනනය සිදු නොකරන නිසාද මෙය එනම නිර්ණායක ලෙස නොගනි.මේ නිසා ජිවීන් එකම විශේෂයකට අයත් ජිවීන් කණ්ඩායමක් ලෙස සලකනුයේ,
 බොහො ලක්ෂණ වලින් එකිනේකා සමාන වීම.
 කැපි පෙනෙන එක් ලක්ෂණයකින් හෝ වෙනත් විශේෂ වල ජිවීන්ගේන් වෙනස් වීම.
 ස්වාභාවික තත්ව යටතේ අහඹු ලෙස අන්තරාභිජනනයේ යෙදි සරැ ජනිතයන් ලබා දිම.
 වෙනත් විශේෂයක ජිවීන් සමග අන්තරාභිජන ප්‍රවනතාවක් නැති වීම.

යන ඒවායින් වැඩි කොටසක් සිදු කරන එයට අයිත් වන ජීවින්ය.

බියොම

සමාන අංග ලක්‍ෂණ සහිත පරිසර පද්ධති සමුහයක් බියෝමයක් ලෙස හදුන්වයි.ගොඩබිම්වල ප්‍රධාන බියෝම 12ක් හදුනාගෙන ඇත.බියෝම
ලෙස වර්ග කෙරෙන්නේ ස්වාභාවික වෘක්‍ෂලතා වර්ගයි. බියෝම. - ලෝකයේ පුළුල් භූමි ප්‍රදේශයක  ව්‍යාප්තව පවතින සමාන ලාක්ෂණික පේනුමකින් යුතු සාධක මත පාලනය වන ජීවි සමුහයන් රැසක එකතුවයි.
උදාහරණ : නිවර්තන තේත් සදාහරිත වනාන්තර බියෝමය ලෝකයේ භෞමික බියෝමයන්ද ජලජ බියෝමයන්ද වෙන් වෙන්ව සලකයි. ජෛව ගෝලය සෑදි ඇත්තේ මෙම සියළු   බියෝමයන්ගේ එකතුවේනි.එනම් සියළුම පද්ධතිවල එකතුවේනි.

ගහනයක විශාලත්වය

සංවිධාන මට්ටම් ශ්‍රෙ‍්ණියේ ජිවියාට ඉහළින්ම ඇති සංවිධාන මට්ටම ගහනයයි.යම් ප්‍රදේශයක් තුළ ජිවත් වන එකම විශේෂයකට අයත් එකිනෙකා සමග අන්තර් ක්‍රියා දක්වන ජීවින් සමුහයක් ගහනයක් ලෙස හැදින්වේ.නිදසුනක් වශයෙන් 2002 වර්ෂයේදි යාල අභය භූමිය තුළ සිටි අලි ඇතුන් සමුහය දැක්විය හැකියි.එම වර්ෂයේ අප්‍රේල් මාසයේදි සංහරාඡයේ වළි කුකුළන්ද නිදසුනක් වෙ.ඕනෑම ගහනයකට විශාලත්වයක් ඇත.එනම් ගහනයකට නිශ්චිත සංඛ්‍යාවක් සිටිය යුතු වේ.එම සංඛ්‍යාව තීරණය වනුයේ එම ගහනයේ උපත් ශ්‍රිඝතාව,මරණ ශ්‍රිඝතාව,සංක්‍රමණ සහ නිශ්ක්‍රමණ අනුවයි.

ලෝකයේ ස්වාභාවික වෘක්‍ෂලතා වර්ග

01	නිවර්තන වර්ෂා වනාන්තර

02	නිවර්තන පතනශිල වනාන්තර

03	නිවර්තන කටු  පදුරු සහිත වනාන්තර

04	නිවර්තන තෘණ භූමි

05	කාන්තාර සහ කටු පදුරු

06	මධ්‍යධරණි වනාන්තර

07	සෞම්‍ය කලාපික තෘණ භූමි

08	සෞම්‍ය කලාපික වනාන්තර

09	කේතුධර වනානාතර

10	තුන්ද්‍රා

11	කදුකර ප්‍රදේශ

12	ධ්‍රැවීය අයිස් වැස්ම

මේවාට අමතරව ඡලඡ ජීවි කලාප 04 ක් හදුනාගත හැකිය.

01 	 කොරල්පර

කොරල්පර වලට මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් විශාල තර්ජනයක් එල්ල කරයි. මෙම පරිසර පද්ධතිවලට එල්ලවී ඇති ප්‍රබලම තර්ජනය වන්නේ දූෂණය හා අධික ලෙස මසුන් මැරීමයි. බෝට්ටු ගමනාගමනය හා නැව් තදබදය නිසාද කොරල්පර භෞතික විනාශ වීම සිදු වේ. ආහාර පිණිස සිදුකරන මාළු වෙළඳාම මෙයට හේතු වී ඇත්තේ සයනයිඩ් (Cyanide) භාවිතා කිරීම නිසාය. මීට අමතරව එමඟින් නිවර්තන කලාපයේ ජීවත්වන මිනිසුන්ටද හානි ගෙන දේ. Hughes (2003) ගේ වාර්ථාවලට අනුව ජනගහන වර්ධනය හා ප්‍රවාහන ක්‍රමවල සිදුව ඇති දියුණුව කොරල්පර සඳහා විශාල වශයෙන් බලපා ඇත. නිදසුන් වශයෙන් මසුන් සහ අනෙකුත් ස්වාභාවික සම්පත් සඳහා ගෝලීය වළඳපොළක් ඇති වීමත් කොරල්පර ආශ්‍රිත සම්පත් සඳහා ඇති ඉල්ලුම සැපයීමේදී ඊට අදාළ ප්‍රභවයන් විනාශ වී යාමක් දැක්විය හැකිය. පර්යේෂකයින් දැනටමත් කොරල්පර පද්ධතියට බලපෑම් එල්ලකරන විවිධ සාධක නිවැරදිව තහවුරු කර ගනිමින් සිටී. මේ සඳහා විවිධ සාධක බලපායි. නිදසුන් වශයෙන් සාගරය විසින් සිදු කරනු ලබන කාබන්ඩයොක්සයිඩ් අවශෝෂණය පෘථිවි වටපිටාවේ සිදුවන වෙනස්කම් පාරජම්බුල කිරණ සාගර ආම්ලීකරණය ජීව විද්‍යාත්මක වෛරස් (Virus) දූවිලි කුණාටුවල බලපෑම, ඇල්ගී හා අනෙකුත් ශාකවල බලපෑම දැක්විය හැකිය. වෙරළ ආශ්‍රිත ප්‍රදේශවලදී කොරල්පරවලට වැඩි තර්ජනයක් එල්ල වේ. මීට අමතරව ඉඩම් සංවර්ධනය හා දූෂණයද සැළකිය යුතු හානියක් සිදු කළත් ගැටළුව වඩා පුළුල් ස්වභාවයක් ගනී.

02	 ගංගා මෝයවල්

03	 මහාද්විප තටාක

04	 ගැඹුරු සාගර

ආශ්‍රිත

 Climate system
 Cryosphere
 Thomas Gold
 Circumstellar habitable zone
 Homeostasis
 Life-support system
 Man and the Biosphere Programme
 Montreal Biosphere
 Noosphere
 Rare biosphere
 Shadow biosphere
 Simple biosphere model
 Soil biomantle
 Wardian case
 Winogradsky column

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ නාමාවලිය
 කුමාරගමගේ ලෙනාඩ්,පරිසර පද්ධති,බොරලැස්ගමුව,සි.ආර්.සි මුද්‍රණාලය,2000
 විජේසිංහ ඉවෝන්,ශ්‍රි ලංකාවේ දේශගුණික වෘක්‍ෂලතා සහ කෟත්‍රිම වනාන්තර,නුගේගොඩ,දීපානි මුද්‍රණාලය,1984
 හෙට්ටි ආරච්චි ඡනක,දේශගුණ විද්‍යාව සහ ස්වාභාවික වෘක්‍ෂලතා,වැල්ලම්පිටිය,චතු මුද්‍රණාලය,2000

භාහිර සබැඳි

 Encyclopedia of Earth හි ජෛව ගෝලය පිළිබඳ ලිපිය
 GLOBIO.info, an ongoing programme to map the past, current and future impacts of human activities on the biosphere
 Paul Crutzen Interview, freeview video of Paul Crutzen Nobel Laureate for his work on decomposition of ozone talking to Harry Kroto Nobel Laureate by the Vega Science Trust.
 ජෛව ගෝලයේ සිතියම

ජීව විද්‍යාව
Oceanography
Superorganisms
Biological systems

ජෛව ගෝලය


15950 Dallago este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15950 Dallago este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Dossobuono la Observatorul Madonna di Dossobuono. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,56 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

15950 Dallago


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Hrvatsku

Roman Špirelja (Zagreb, 31. siječnja 1973.), hrvatski športski strijelac.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1996. U disciplini zračni pištolj 10 metara osvojio je 43. mjesto, a u disciplini MK pištolj 25 metara (brzo
gađanje) bio je 16. Na OI 2000. u disciplini MK pištolj 25 metara (brzo gađanje) osvojio je 16. mjesto.

Na Mediteranskim igrama 1997. osvojio je zlatnu medalju u disciplini MK pištolj 25 metara (brzo gađanje).

Bio je član zagrebačkog Viktora Bubnja i Končara Zagreba 1786.

Oženjen je za uspješnu hrvatsku reprezentativku u sreljaštvu i samostrelu Suzanu Cimbal. Brat mu je Saša Špirelja, također hrvatski reprezentativac u streljaštvu.

Izvori

Hrvatski športski strijelci

Roman Špirelja


Triệu Thị Trinh sau Doamna Triệu (în vietnameză: Bà Triệu, chino-vietnameză: 趙嫗 Triệu Ẩu, 225-248 e.n.) a fost o războinică din secolul 3 din Vietnam, care a reușit, pentru un timp, să reziste cu succes statului chinez de Est Wu în timpul ocupării Vietnamului.

Triệu Thị Trinh este citată că ar fi spus "mi-ar plăcea să înfrunt furtuni, să ucid rechini în largul mării, conduce agresori, recucerirea țării, desface legăturile de servitute, și nu îndoiți spatele meu pentru a fi concubina orice om." Ea a fost, de asemenea, numită  Ioana d ' Arc vietnameză.

Nume
În Vietnam, Doamna Trieu este cel mai frecvent numită Bà Triệu, dar, de asemenea, Triệu Ẩu (趙嫗), Triệu Trinh Nương (趙貞娘), și Triệu Thị Trinh (趙氏貞). Documentele chineze nu o pomenesc, singura mențiune apare în sursele vietnameze. Acest lucru se traduce la Bà Triệu în vietnameza modernă, și "Lady Triệu" în limba engleză. Numele dat "Thị Trinh" apare pentru prima dată doar în Việt Nam sử lược ("Schiță de Istorie din Vietnam") (1920) de Trần Trọng Kim. Multe orașe din Vietnam au o stradă numită Bà Triệu în onoarea ei.

Impactul

Triệu Thị Trinh este o eroină celebră și multe străzi sunt numite după numele ei în orașele vietnameze  (există străzi Bà Triệu în Huế, Hà Nội, Orașul Ho Chi Minh și multe alte orașe).

Legături externe
 Cronica celor Trei Regate (220-265). Capitolele 69-78 din Tzu chih t ' ung chien de Ssu-ma Kuang / Traduse și Adnotate de Ahile Fang ; Editat de Glen W. Baxter.

Vezi și
 Istoria Vietnamului
 Surorile Trung

Nașteri în 225
Decese în 248
Vietnamezi

Triệu Thị Trinh


Tur or TUR can stand for:

Religious works
 Arba'ah Turim, a work of Jewish law, also known as the Tur
 At-Tur, the 52nd sura of the Qur'an

People
 Ali Tur (1889–1977), French architect
 Jacob ben Asher, author of Arba'ah Turim, also known as the Tur or the Baal Haturim
 Jan Tur (1875–1942), Polish zoologist
 Katy Tur, NBC News Anchor
 Marc Tur (born 1994), Spanish race walker
 Mohan Singh Tur, former Jathedar (Head) of Akal Takht, Amritsar, Punjab, India.
 Naphtali Wolf Tur, poet
 Nuncia María Tur, Argentinian botanist with the standard botanical author abbreviation "Tur".
 Tur (Shahnameh), son of Fereydun and predecessor of the Turanians
 Zoey Tur, former MSNBC Host and Pilot/Reporter.

Places
 Turkey, a country in Asia and Europe

Settlements
 El-Tor, Egypt, also known as Tur
 Tur, Markazi, a village in Markazi province, Iran
 Tur, South Khorasan, a village in South Khorasan province, Iran
 Tur Rural District, an administrative division of Simorgh County, Mazandaran province, Iran
 At-Tur (Mount of Olives), a Jerusalem neighborhood
 Tuř, a municipality and village in the Czech Republic
 Tur, Kuyavian-Pomeranian Voivodeship, a village in north-central Poland
 Tur, Łódź Voivodeship, a village in central Poland
 Tur, a village in Negrești-Oaș town, Romania
 Tűr, the Hungarian name for Tiur village, Blaj, Romania

Natural features
 Tur (river), river in Romania and Hungary

Transportation
 TUR, the National Rail station code for Turkey Street railway station, London, England

Living things
 East Caucasian tur, a species of goat
 West Caucasian tur, a species of goat
 Tur (mite), a genus of mites
 Tur, Polish for aurochs (Bos primigenius)

Other
 Tur (bean)
 Tur (cuneiform), a cuneiform sign
 Turkish language (ISO 639-2 language code)
 Trans-urethral resection, a surgical procedure
 AMZ Tur, military vehicle
 Toxics use reduction
 Test Unit Ready, a SCSI command in computer science
 Tur (Bosnian-Slavic mythology)
 tur, "there" In Latvian

Tur


Theodore William Allen (23 de agosto de 1919 - 19 de janeiro de 2005) foi um estudioso, escritor e ativista independente americano, mais conhecido por seus escritos pioneiros desde a década de 1960 sobre o privilégio da pele branca e a origem da identidade branca. Seu principal trabalho teórico, The Invention of the White Race, foi publicado em dois volumes: Racial Oppression and Social Control (1994) e The Origin of Racial Oppression in Anglo-America (1997). As ideias centrais desta obra, no entanto, apareceram em trabalhos muito anteriores, como seu seminal Class Struggle and the Origin of Racial Slavery: The Invention of the White Race, publicado como um panfleto em 1975, e em forma expandida no ano seguinte. Ele enfatizou que a noção de raça branca foi inventada como "uma formação de controle social da classe dominante".

Sua maior contribuição foram as pesquisas feitas durante o um quarto de século para expandir e documentar estas ideias, particularmente sobre a relação da supremacia branca com a classe trabalhadora.

Vida

Infância e educação
Theodore William Allen nasceu em uma família de classe média em Indianápolis, Indiana. Ele tinha uma irmã Eula May e um irmão Tom; seus pais eram Thomas E. Allen, gerente de vendas, e Almeda Earl Allen, dona de casa. A família mudou-se quando ele era criança para Paintsville, Kentucky, e depois para Huntington, West Virginia, onde ele morou e, em suas palavras, "foi proletarizado" durante a Grande Depressão. Quando Allen começou a trabalhar logo após o colegial (decidindo que a faculdade não era suficiente para o pensamento independente), ele rapidamente se juntou a sindicatos.

Carreira laboral
Allen tornou-se um dos primeiros ativistas e organizadores do movimento trabalhista. Aos 17 anos, ingressou na Federação Americana de Músicos Local 362 e no Partido Comunista, e logo foi eleito delegado do Huntington Central Labor Union, AFL. Posteriormente, ele trabalhou como mineiro de carvão na Virgínia Ocidental como membro do United Mine Workers, servindo como organizador e presidente de um local e posteriormente membro de outro. Ele também co-desenvolveu um programa de organização sindical para o Condado de Marion, West Virginia Industrial Union Council, CIO.

Na década de 1940, mudou-se para a cidade de Nova Iorque, um centro de ativismo trabalhista e trabalho intelectual. Ele fez pesquisa econômica industrial na Labour Research Association, sediada na cidade e ensinou economia na Jefferson School of Social Science, fundada em Nova Iorque pelo Partido Comunista em 1944. Ele lecionou lá na década de 1950, quando a escola fechou, devido ao declínio da adesão ao partido e à pressão do escrutínio do Comitê de Atividades Antiamericanas da Câmara (HUAC) da Câmara dos Representantes dos Estados Unidos, que estava conduzindo audiências durante a era McCarthy.

Allen também ensinou Matemática na Crown Heights Yeshiva no Brooklyn, onde morava, e na Grace Church School em Nova Iorque. Durante suas mais de seis décadas em Nova Iorque, Allen teve uma variedade de empregos, de operário de fábrica a balconista de varejo, desenhista de projetos mecânicos, manipulador de correio postal (e membro do Sindicato Local do National Postal Mail Handlers Union) e bibliotecário no Biblioteca Pública do Brooklyn.

A partir de 1965, ele foi publicado como um estudioso independente. Ele conduziu décadas de pesquisa para desenvolver suas ideias sobre a história trabalhista, de classe e racial dos Estados Unidos.

Carreira como escritor
Em 1965, Allen publicou artigos sobre o conceito de privilégio da pele branca para todas as classes de brancos, examinando a relação da classe trabalhadora com a supremacia branca. Ele explorou isso em "White Blindspot" e Can White Workers Radicals Be Radicalized? (1967, 1967), em co-autoria com Noel Ignatiev.

Depois de iniciar sua pesquisa sobre o "privilégio da pele branca" em 1965, Allen trabalhou na década seguinte para desenvolver mais pesquisas e escrever sobre esse tópico. Ele publicou Luta de classes e a origem da escravidão racial: a invenção da raça branca (1975). Durante esse tempo, ele também lecionou como instrutor adjunto de história por um semestre no Essex County Community College em Newark, Nova Jersey. Ele foi descrito pelo historiador Jeffrey B. Perry como trabalhando "durante toda a sua vida adulta... pela emancipação da classe trabalhadora e pelo socialismo".
Seu trabalho desde a década de 1960 pretendia derrubar as explicações para a supremacia branca que se baseavam na biologia ou a atribuíam a benefícios obtidos pela classe trabalhadora. Allen enfatizou que a "invenção da raça branca" estava relacionada à luta de classes e aos esforços da classe dominante para manter o controle social.
Allen publicou fora da imprensa acadêmica e seu trabalho foi altamente influente, em uma época do movimento dos direitos civis, quando questões de raça, etnia e cultura estavam sendo estudadas e derrubadas. Ele também documentou como os imigrantes irlandeses posteriores nos Estados Unidos se tornaram "brancos". O conceito de "raça" também estava sendo derrubado pelo trabalho em antropologia, genética, biologia, história e outras disciplinas. Em 1997, o historiador George M. Fredrickson, da Universidade de Stanford, escreveu que "a proposição de que raça é 'uma construção social e cultural' tornou-se um clichê acadêmico", mas Allen não ficou satisfeito com essa proposição e enfatizou que " a 'raça branca' deve ser entendida, não simplesmente como uma construção social (ao invés de um fenômeno genético), mas como uma formação de controle social da classe dominante."

Obras

  With an "Introduction" by Jeffrey B. Perry.

Reproduction of three pamphlets:

Referências

Ligações externas

 Jeffrey B. Perry, "The Developing Conjuncture and Insights from Hubert Harrison and Theodore W. Allen on the Centrality of the Fight Against White Supremacy", "Cultural Logic", julho de 2010.
 "Theodore W. Allen (com links de áudio e vídeo)"
 "A Invenção da Raça Branca" de Theodore W. Allen vídeo da entrevista entre Theodore W. Allen e Stella Winston (Parte 1)
 "A Invenção da Raça Branca" de Theodore W. Allen vídeo da entrevista entre Theodore W. Allen e Stella Winston (Parte 2)
 "The Invention of the White Race" de Theodore W. Allen, vídeo de uma apresentação de slides/palestra de 2012 por Jeffrey B. Perry
 "Theodore W. Allen e 'A Invenção da Raça Branca'" 28 de junho de 2016 apresentação em vídeo
 Inventário dos papéis de Theodore W. Allen na UMass-Amherst, coleções especiais e arquivos universitários

Socialistas dos Estados Unidos
Marxistas dos Estados Unidos
Comunistas dos Estados Unidos
Mortos em 2005
Nascidos em 1919
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Theodore W.Allen


Acystopteris es un género de helechos perteneciente a la familia  Cystopteridaceae. Comprende 4 especies descritas y de estas, solo 3 aceptadas.

Taxonomía
El género fue descrito por Takenoshin Nakai  y publicado en Botanical Magazine 47(555): 180. 1933. La especie tipo es Acystopteris japonica (Luerss.) Nakai.

Especies aceptadas
A continuación se brinda un listado de las especies del género Acystopteris aceptadas hasta mayo de 2013, ordenadas alfabéticamente. Para cada una se indica el nombre binomial seguido del autor, abreviado según las convenciones y usos.

Acystopteris japonica (Luerss.) Nakai
Acystopteris taiwaniana (Tagawa) Á. Löve & D. Löve
Acystopteris tenuisecta (Blume) Tagawa

Referencias

Cystopteridaceae

Acystopteris


thumb

advaith vinodadvaith vinod is an Indian Tamil child actor and Indian model.

Career
Penguin is a 2020 tamil film. He is the protagonist of the film, who plays a leading role in the film. This child is very talented in his acting.

Advaith Vinod


John Peale "Johnny" Bent (* 5. August 1908 in Eagles Mere, Pennsylvania; † 5. Juni 2004 in Lake Forest, Illinois) war ein US-amerikanischer Eishockeyspieler.

Karriere
Johnny Bent besuchte zunächst die Harrisburg Academy sowie die Kent Schol, ehe er von 1926 bis 1930 an der Yale University studierte. Für die Yale University spielte er drei Jahre lang Eishockey sowie ein Jahr lang Baseball. Von 1930 bis 1932 spielte er Amateur-Eishockey, ehe er seine Karriere beendete. Während des Zweiten Weltkriegs diente er 15 Monate lang als Lieutenant und wurde sowohl mit dem Bronze Star als auch dem Purple Heart ausgezeichnet.

International
Für die USA nahm Bent an den Olympischen Winterspielen 1932 in Lake Placid teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann. Er selbst erzielte in sechs Spielen drei Tore und eine Vorlage.

Erfolge und Auszeichnungen
 1932 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Yale Bulldogs)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1932
Leutnant (United States Army)
Person im Zweiten Weltkrieg (Vereinigte Staaten)
Träger der Bronze Star Medal
US-Amerikaner
Geboren 1908
Gestorben 2004
Mann

Johnny Bent


Aceasta este o listă de filme în limba hindi (Bollywood, industrie cu sediul în Mumbai) din 1994:

1994

Referințe și note

Legături externe
 Bollywood films of 1994 at the Internet Movie Database

Filme din 1994
Filme Bollywood
Filme indiene
India
Liste de filme BollywoodListe de filme indiene

Listă de filme Bollywood din 1994


The Subaru B9 Scrambler (also known as the Subaru B9SC) is an open two-seat concept sports car from Subaru featuring classic styling. It is  long and powered by a  gasoline-electric hybrid engine. It was designed by Andreas Zapatinas.

Design

This concept car was first shown in 2003 at the Tokyo Motor Show. It was designed with influence from Subaru's aircraft heritage, with the front end appearing to look like the cross section of an airliner, with a central jet intake and wings. This theme was originally developed for the Subaru B11S which had been exhibited in Spring 2003. The lower panels of the B9 are dent resistant.

Car and Driver speculated the Pontiac Solstice roadster could have been based on the same platform as the B9 Scrambler, as General Motors held a minority stake in Subaru's parent company, Fuji Heavy Industries, from 1999 to 2005.

Technical

The automobile features a 2.0 litre flat-4 cylinder hybrid powertrain, which Subaru calls the Sequential Series Hybrid Electric Vehicle (SSHEV). In the SSHEV, the  electric motor alone is used to move the car up to , at which point the  gasoline engine takes over. Under , the gasoline engine may be used to charge the battery or under heavy acceleration. It is Subaru's first hybrid powertrain, and Subaru president Kyoji Takenaka stated that existing conventionally-powered Subaru models required "no modification" to install the SSHEV.

The ride height can be adjusted through a self-leveling air suspension. Front and rear-facing cameras, coupled with a radar system are used in an intelligent cruise control and lane departure warning system.

In popular media
 The B9SC is a featured vehicle in the 2005 video game WRC: Rally Evolved.

References

External links

B9 Scrambler
Sports cars

Subaru B9 Scrambler


The Walkmen je američki Indie pop sastav. Osnovan je 2000. godine. Sastoji se od 5 članova: Hamilton Leithauser, Paul Maroon, Walter Martin, Peter Bauer i Matt Barrick.

Povijest
The Walkmen je osnovan 2000. godine raspadom dvaju sastava: Jonathan Fire*Eater i The Recoys.
Do sada su objavili 6 albuma.
Postali su poznati 2014. godine nakon zadnje epizode serije Kako sam upoznao vašu majku. Pjesma "Heaven" se pojavila u zadnjim trenucima epizode Last Forever.

Albumi
 Everyone Who Pretended to Like Me Is Gone - 2002.
 Bows + Arrows - 2004.
 A Hundred Miles Off and Pussy Cats - 2006.
 You & Me - 2008.
 Lisbon - 2010.
 Heaven - 2012.

Vanjske poveznice
Službena stranica

 Američki glazbeni sastavi

The Walkmen


An Loudetia filifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Herold Georg Wilhelm Johannes Schweickerdt. An Loudetia filifolia in nahilalakip ha genus nga Loudetia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Loudetia

Loudetia filifolia


Gözlüçayır, Tunceli ilinin Çemişgezek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Günümüz yerleşiminden 1530 yılı tahririnde, "Ekrek" adıyla Çemişgezek sancağının Belde nahiyesine bağlı bir köy olarak bahsedilmektedir. Köyde 1518 yılında 9, 1541 yılında 11 ve 1566 yılında 27 hane olmak üzere sadece Gayrimüslim nüfus yaşamaktaydı. 1691 Cizye Defterinde de, Çemişgezek kazasında Gayrimüslimlerin (Ermeni) yaşadığı köyler arasında "Ekrek" adıyla kayıtta yer almaktaydı. 19. yüzyıl kayıtlarında Çemişgezek kaza merkezinde, köyden göçen Ermeniler'in toplu yerleşmesiyle kurulmuş Ekrek Mahallesi bulunmakta olup, 1835 tarihi kayıtlarında mahallede 24 hanede 62 erkek yaşamaktaydı. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da Ekrek adıyla görülen yerleşimin adı, 1950'lerin sonuna doğru değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli iline 134 km, Çemişgezek ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çemişgezek belde ve köyleri

Gözlüçayır, Çemişgezek


Laura Groeseneken, også kendt som Sennek (født 30. april 1990), er en belgisk sanger og sangskriver, som repræsenterede Belgien ved Eurovision Song Contest 2018 med "A Matter of Time". Hun kom på 12. plads i første semifinale, og derfor kvalificerede hun sig ikke til finalen.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Belgien
Belgiens Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2018

Sennek


Huineng (慧能 ya da 惠能 pinyin Huì Néng, 638 - 713) Guangdong), Zen Budizmin altıncı ve son piri. Japonca'da Daikan Enō adıyla tanınır. Zen'in Çin ve Japonya'da en yaygın kolu olan "Aniden Aydınlanma" (頓教) ya da Güney Chan okulunun kurucusu.

Hayatı
Huineng gençliğinde dolaşarak odun satar ve okuma yazma bilmezdi. Bir gün bir hana odun satarken konuklardan birini Elmas Sutranın Çince'ye çevirisi olan Jingangjing'i okurken dinledi ve bir aydınlanma yaşadı. Bunun üzerine Budizm'i daha yakından tanımaya karar verdi. Zen Budizmin beşinci büyük piri olan Hongren'ın (601-674) yaşadığı Kuzey Çin'e 800 km'lik bir yolculuk yaptı.

Otuz günlük yolculuğunun ardından Zen manastırının bulunduğu Huang Mei Dağı'na ulaştı. Nereden ve ne amaçla geldiği sorulunca Huineng, güneyden geldiğini ve aradığının yalnızca Budalık olduğu cevabını vedi. Hongren güneylilerin barbar olduklarını, bu nedenle Huineng'ın Budalığa erişmesinin çok zor olduğunu söyledi. Huineng, 'insanlar güneyli ya da kuzeylidir, ancak Buda-doğasında güney-kuzey yoktur' cevabını verdi. Hongren bunun üzerine Huineng'dan manastırda kalıp odun kesmek, pirinç öğütmek gibi işleri görmesini istedi.

Anlatılanlara göre, 661'de Hongren öğrencilerinden Zihnin Özünü anlatan bir dörtlük yazmalarını istedi. En iyi dörtlüğü yazan altıncı pir olarak Hongren'ın yerine geçecekti. Ancak bütün öğrenciler Shenxiu (605?-706) adlı rahibin kazanacağına kesin gözüyle baktıklarından dörtlük yazmaya yeltenmediler. Shenxiu ise bir geceyarısı manastırın duvarına şu dörtlüğü yazdı:

Gövde bilgelik ağacıdır,
Zihin ise parlak bir ayna
Onu hep temiz tutmalı ki
Üzeri toz tutmasın.

Bunu okuyan Hongren öğrencilerine bu dörtlüğü ezberlemelerini ve çalışmaların rehber olarak kabul etmelerini söyledi. Ancak Shenxiu ile özel olarak görüşmesi sırasında onun kapıya kadar geldiğini ancak içeriye henüz girmediğini, bodhi zihnini anlamadığını söyledi. Ondan yeni bir dörtlük yazmasını istedi. Shenxiu çok uğraşmasına rağmen başka bir dörtlük yazamıyordu.

Bu arada Huineng, Shenxiu'nun dörtlüğünü ezber yapan öğrencilerden duymuştu. Bir gün duvara giderek orada çalışanlardan kendisine bir dörtlük yazması için yardım etmelerini istedi. Shenxiu'nun şiirinin yanına yazılan dörtlük şöyledi:

Ne Bilgelik ağacı var,
ne de parlak bir ayna.
Yok boşluktan başka bir şey,
Toz nereye konacak?

Huineng daha sonra işinin başına döner. Ancak dörtlüğü öğrencileri şaşırtmıştır. Hongren dörtlüğü okuduktan sonra, 'bu da zihnin özünü görememiş', diyerek dörtlüğü siler.

Bir gece Hongren odasında Huineng'a Elmas Sutra'yı yorumlar. Huineng büyük bir aydınlanma yaşar ve tüm dharmaların kendi doğasından ayrılamayacağını anlar. Bunun üzerine Hongren ardılı olarak Huineng'ı seçer. Ancak diğer rahiplerin tepkisinden çekinen beşinci pir, Huineng'ın bunu açıklamasını istemez.

Huineng daha sonra Zen manastırını terk etti, 676'da Guangzhou'ya (Kanton) ulaştı. Rahip olarak kutsandıktan sonraki 37 yılını Zen Budizmini yaymaya adadı.

Huineng, Liu-Zu tanqing (Altıncı Pirin Kutsal Yazısı) adıyla kayıtlara geçen vaazında her insanın Buda doğası taşıdığını ve doğduğunda herkesin doğasının saf olduğunu savundu. İnsan kendi doğasını keşfetmesinini yolunun dinginlik ve bilgelik olduğunu, bununda ancak kişinin düşünceden ve nesnelere bağlılıktan kurtulmasıyla sağlanabileceğini ileri sürdü. Geleneksel meditasyon sistemi işe yaramaz yoldu, çünkü dinginlik hareketsizlik değil, kişinin iç doğasının huzur içerisinde olması ve zihninin hatalı düşüncelerden arınması demekti. Kişi kendi iç doğasını görmeyi başarabilirse, başkasının yardımına gerek duymadan, bir anda aydınlığa erişebilirdi.

Huineng bir anda aydınlanmaya ilişkin bu radikal öğretiyi savunması, aydınlanmaya yavaş yavaş varılacağını ileri süren Shenxiu önderliğindeki Kuzey okulu ile Güney okulu arasında derin bir ayrılığın doğmasına yol açtı.

638 doğumlular
713 yılında ölenler
Çinli Budistler
Budist filozoflar
Budist keşişler
Chan
Zen
Papazlar

Hui Neng


L'antihélium est l'atome d'antimatière « symétrique » de celui d'hélium : il est constitué d'un (anti)noyau composé de deux antiprotons et d'un () ou deux () antineutrons, et d'un cortège de deux positons. On le représente souvent par le symbole , dont l'usage n'est cependant pas validé par l'Union internationale de chimie pure et appliquée.

Les antiatomes d'antihélium 3 sont découverts en 1970 puis en 2003 et d'antihélium 4 en 2011 (les antinoyaux d'hélium 4 sont les plus lourds jamais créés). Dix-huit antiatomes d'antihélium 4 ont été créés.

Notes et références

hélium

Antihélium


Copenhagen Jazz Festival es un evento anual de jazz que tiene lugar en julio, en  Copenhague, la capital de Dinamarca. El primer Festival de Jazz en Copenhague tuvo lugar en 1979. De acuerdo a la crónica, alrededor de 240,000 personas asistieron al festival en 2004. La edición de 2006 comprendió en torno a 850 conciertos, mientras que el número de conciertos en 2010 superó los 1000 acogiendo aproximadamente durante la semana del festival 250,000 huéspedes, lo que convierte al este festival en uno de los mayores eventos de música en Europa.

Algunos músicos que han participado en el Copenhagen Jazz Festival incluyen a Sonny Rollins, Oscar Peterson, Ray Charles, Michel Petrucciani, Niels-Henning Ørsted Pedersen, Keith Jarrett, Wayne Shorter, Dizzy Gillespie, John Scofield, Herbie Hancock, Pat Metheny, Michel Camilo, Svend Asmussen Quartet, Richard Bona, Tony Allen and Chick Corea.

La edición del Festival de Jazz de Copenhague tuvo lugar entre el 1 y el 10 de julio, incluyendo a artistas como Keith Jarrett, Sonny Rollins y Bobby McFerrin. La edición de 2012 está prevista entre el 6 y el 15 de julio.

Historia
La creación del Copenhagen Jazz Festival en 1979 está fuertemente relacionada con la afición al jazz en la ciudad, la cual empezó a interesarse por esta música en los 60, cuando la ciudad se convirtió en la anfitriona elegida por artistas como Dexter Gordon, Ben Webster y Kenny Drew. Esta llegada impulsó este tipo de música entre los daneses y acabó acogiendo a más músicos americanos.

A partir de los 70 el jazz se extendió tanto en género como por afición, siendo en 1978 cuando el abogado Poul Bjørnholt (from Københavns City Center) impulsó la iniciativa del Festival de Jazz de Copenhague. al darse cuenta de que clubes de jazz, espacios públicos, teatros y otras salas podían contribuir para crear un evento conjunto.

Desde 1979 y hasta los 90 el festival creció a un ritmo constante y se estableció poco a poco entre artistas internacionales y bandas locales. Hoy, el Festival de Jazz de Copenhague es uno de los mayores gracias a los más de cien lugares de la ciudad donde el festival toma parte, convirtiéndolo así en uno de los festivales públicos más importantes y atrayendo a público más internacional.

Lugares
 Jazzhus Montmartre
 Tivoli Gardens
 Statens Museum for Kunst
 Royal Danish Theatre
 Copenhagen Opera House
 Copenhagen Jazzhouse

Participantes recientes

Referencias

Enlaces externos
 Copenhagen Jazz Festival official website
 Copenhagen Jazz Festival Facebook

Cultura de Copenhague
Festivales de jazz

Copenhagen Jazz Festival


Regierung Robert Fico bezeichnet folgende Regierungen der Slowakei unter Robert Fico:

 Regierung Robert Fico I (2006–2010)
 Regierung Robert Fico II (2012–2016)
 Regierung Robert Fico III (2016–2018)
 Regierung Robert Fico IV (seit 2023)

Regierung Robert Fico


An Aloe porphyrostachys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Jacob Lavranos ngan Collen.. An Aloe porphyrostachys in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. p. porphyrostachys
 A. p. koenenii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Aloe

Aloe porphyrostachys


බෙරගල යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ඌව පළාත තුල බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා තිබෙන කුඩා නගරයකි. එය කොළඹ සිට කිලෝ මීටර 183 ක් පමණ දුරින් A4 මහා මාර්ගයේ පිහිටයි. බෙරගල ප්‍රදේශය එහි වූ සුන්දර වටපිටාව සහ නායයාම් හේතුවෙන් ජනයා අතර අවධානයට ලක්ව තිබෙයි.

වැදගත් ස්ථාන
දියලුම ඇල්ල
බඹරකන්ද ඇල්ල
කොස්ලන්ද ඇල්ල

ගමනාගමනය
A 16 මහා මාර්ගය, බෙරගල-හාලිඇල
A04 මහා මාර්ගය, කොළඹ-රත්නපුර-බලංගොඩ-බෙරගල-කොස්ලන්ද-වැල්ලවාය-පොතුවිල්-මඩකලපුව

ගැලරිය

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ ඌව පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ
බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කය
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

බෙරගල