كيوكا للروبوتات  هي شركة ألمانية رائدة تنتج الروبوتات الصناعية المستخدمة في مجموعة متنوعة من الصناعات—من السيارات و صناعات المعادن إلى المواد الغذائية والمواد البلاستيكية. لشركة كوكا للروبوتات أكثر من 20 فرع في جميع أنحاء العالم، من بينها : الولايات المتحدة، المكسيك، البرازيل، اليابان، كوريا، تايوان، الهند، وتقريبا جميع البلدان الأوروبية.

اسم الشركة، KUKA، هو اختصار لـ Keller und Knappich Augsburg، وفي نفس الوقت هي علامة تجارية مسجلة للروبوتات الصناعية وغيرها من المنتجات التي تنتجها. تأسست الشركة عام 1898 وفي عام 1995 انقسمت إلى كوكا للروبوتات وشركة KUKA Schweißanlagen GmbH(التي هي الآن شركة أنظمة كوكاKUKA Systems GmbH). ويقع مقر الشركة في اوغسبورغ، ألمانيا. الشركة تنتمي إلى KUKA AG المساهمة العامة (مجموعة IWKA سابقاً).

في عام 1973 كوكا أنتجت أول روبوت صناعي في العالم وكان روبوت بستة محاور الكتروميكانيكية مدفوعة، والمعروفة باسم فامولاس FAMULUS. اليوم تنتج الشركة روبوتات ذات الأربع والست محاور تتراوح حمولتها بين 3 كغ إلى 1300 كغ، و 350 ملم لتصل إلى 3700 ملم، وروبوتات سكاراذراع آلية تجميعية انتقائيةSCARA وروبوتات التكوير والروبوتات العملاقة والروبوتات الواضحة، كلها يتم التحكم بها بواسطة منصة تحكم حاسوبية.

بحلول عام 2006، شركة كوكا للروبوتات وفروعها أنزلت ما يقارب 80,000 روبوت والشركة قد تصبح واحدة من الشركات الرائدة في السوق في جميع أنحاء العالم في الروبوتات الصناعية. روبوتات كوكا الصناعية تستخدم في عدد من الصناعات—من السيارات والمعادن وصولاً إلى المواد الغذائية والمواد البلاستيكية.

روبوتات كوكا الصناعية تستخدم في الإنتاج من قبل شركات مثل : جنرال موتورز، كرايسلر، فورد، بورش، بي ام دبليو، أودي، مرسيدس بنز، فولكس واجن، فيراري، هارلي ديفيدسون، بوينغ، سيمنز، ايكيا، سواروفسكي، وول مارت، بدويايزر، بي إس ان الطبية فضلا عن شركة كوكا كولا وغيرها.

رئيس كوكا للروبوتات (البروفيسور هنريك كريستنسن) من معهد جورجيا للتكنولوجيا هو أحد مصادر لتطويرات روبوتات كوكا المستقبلية.

نظام المعلومات
الروبوتات تأتي مع لوحة التحكم التي تحتوي على شاشة عرض بدقة 640 × 480 بكسل وفأرة مدمجة، التي يتم بواسطتها نقل الأذرع وحفظ مواقعها (TouchUp)، أو حيث يتم إنشاء وتعديل الوحدات والوظائف وقوائم البيانات... الخ. من أجل السيطرة على المحاور يدوياً يجب تنشيط إمكانية التبديل على الجزء الخلفي من لوحة التحكم (KCP، أو لوحة كوكا للتحكم KUKAControlPanel) (اليوم فقط يتم هذا عن طريق وظيفة الذعر). أما الاتصال مع وحدة التحكم فيتم عن طريق واجهة تجهيز مرئي VGA و CAN-bus.

كمبيوتر معقد موجود في مقصورة التحكم يتواصل مع نظام الروبوت عن طريق بطاقة MFC.إشارات التحكم بين نظام التحكم والأذرع يتم نقلها باستخدام ما يسمى اتصال DSE - RDW. بطاقة DSE تكون في مركز التحكم، في حين بطاقة RDW تكون في تجويف الروبوت.

أنظمة التحكم لأنواع KRC1 القديمة استخدمت ويندوز 95 لتشغيل برنامج VxWorks-based. المعدات الطرفية يتضمن القرص المضغوط CD-ROM ومحرك القرص ؛ إيثرنت، Profibus، ناقل بيانات داخلي، Devicenet و ASI sockets تتوفر أيضا.

التحكم في نوع KRC2 الاحدث استخدامت نظام التشغيل ويندوز إكس بي. الأنظمة هذه تحتوي على محرك الأقراص المضغوطة ومداخل يو إس بي، وصلة الإيثرنت وميزات اختيارية للاتصال مثل Profibus، Interbus، DeviceNet وProfinet.

معظم الروبوتات تأتي باللونين البرتقالي أو الأسود، ليظهرا بشكل بارز كلون معتمد للشركة.

l[مجال الإنتاج لروبوتات كوكا الصناعية :

أمثلة على تطبيقات روبوتات كوكا
روبوتات كوكا الصناعية تستخدم في مناولة المواد والشحن والتفريغ من الآلات، التكوير، لحام البقعة ولحام القوس الكهربائي. روبوتات كوكا ظهرت أيضا في عدة من أفلام هوليوود. في فيلم جيمس بوند مت في يوم آخر Die Another Day، في مشهد يصور قصر الجليد في أيسلندا، وكيل الأمن القومي NSA (هالي بيري) يتم تهديده بواسطة روبوتات الليزر (الفيتو). في فيلم شفرة دافنشي Da Vinci Code من اخراج رون هوارد، روبوت كوكا سلّم شخصية توم هانكس Tom Hanks التي لعبها روبرت لانغدون Robert Langdon وعاء يحتوي على الكريبتكس.
في 2001 كوكا طوّرت Robocoaster، وهو أول روبوت صناعي في العالم لنقل الركاب. ويستخدم نمط ركوب قطار الملاهي بمقاعد مرفقة بأذرع ألية ويوفر حركة أفعوانية وهي حركة تشبه تسلسل لاثنين من الركاب من خلال سلسلة من المناورات المبرمجة. وهناك أيضا إمكانية أن اللاعبين أنفسهم يبرمجون حركة قيادتهم وركوبهم.
في عام 2007 أدخلت كوكا جهاز محاكاة، استنادا إلى Robocoaster.

انظر أيضًا
 الاتحاد الدولي للروبوتات

مراجع

 Most of the content of this article comes from the equivalent German-language wikipedia article.
 Robocoaster details come from the KUKA Robocoaster website

عمليات الدمج والاستحواذ 2016
إنتاج وتصنيع
تأسيسات سنة 1898 في ألمانيا
شركات تصنيع أسست في 1898
شركات متعددة الجنسيات مقرها في ألمانيا
شركات متعددة الجنسيات مقرها في الصين
شركات مقرها في آوغسبورغ
شركات مقرها في بافاريا
شركات هندسية في ألمانيا
شركات هندسية في الصين
صناعة المركبات الكهربائية

كيوكا


An Liparis trifoliata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey James Wood ngan Paul Ormerod. An Liparis trifoliata in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis trifoliata


An anecdote is "a story with a point", such as to communicate an abstract idea about a person, place, or thing through the concrete details of a short narrative or  to characterize by delineating a specific quirk or trait. Occasionally humorous, anecdotes differ from jokes because their primary purpose is not simply to provoke laughter but to reveal a truth more general than the brief tale itself.

Anecdotes may be real or fictional; the anecdotal digression is a common feature of literary works and even oral anecdotes typically involve subtle exaggeration and dramatic shape designed to entertain the listener. An anecdote is always presented as the recounting of a real incident involving actual people and usually in an identifiable place. In the words of Jürgen Hein, they exhibit "a special realism" and "a claimed historical dimension".

Etymology and usage
The word anecdote (in Greek: ἀνέκδοτον "unpublished", literally "not given out") comes from Procopius of Caesarea, the biographer of Emperor Justinian I (). Procopius produced  a work entitled  (Anekdota, variously translated as Unpublished Memoirs or as Secret History), which consists primarily of a collection of short incidents from the private life of the  Byzantine court. Gradually, the term "anecdote" came to be applied to any short tale used to emphasize or illustrate whatever point an author wished to make. In the context of Greek,  Estonian,  Lithuanian,  Bulgarian and Russian humor, an anecdote refers to any short humorous story without the need of factual or biographical origins.

As evidence

Anecdotal evidence is an informal account of evidence in the form of an anecdote. The term is often used in contrast to scientific evidence, as evidence that cannot be investigated using the scientific method. The problem with arguing based on anecdotal evidence is that anecdotal evidence is not necessarily typical; only statistical evidence can determine how typical something is. Misuse of anecdotal evidence is an informal fallacy.

When used in advertising or promotion of a product, service, or idea, anecdotal evidence is often called a testimonial. The term is also sometimes used in a legal context to describe certain kinds of testimony. Psychologists have found that people are more likely to remember notable examples than the typical example.

References

External links
 "anecdote" at Wiktionary

Literature
Short story types
Folklore
Traditional stories

Anecdote


بلدية إبياس (بالإسبانية: Ibias) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية إبياس 1.661 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية إبياس

بلديات أشتورية

إبياس


Q'eqchí' es un término derivado de los grupos indígenas de Centroamérica:
Quekchí es una etnia de origen guatemalteco.
Idioma quekchí es la lengua que utilizan los quekchies.

Quekchí


Amita Kalyanie Manatunga est une biostatisticienne sri-lankaise qui travaille comme professeure de biostatistique et de bioinformatique à la , de l'université Emory, où elle est également affiliée au . Ses intérêts de recherche comprennent l'analyse de survie, la fiabilité inter-évaluateurs, l'épidémiologie environnementale et l'imagerie médicale des reins.

Formation et carrière
Manatunga est diplômée de l'Université de Colombo au Sri Lanka avec les honneurs de première classe en 1978. Elle est titulaire d'une maîtrise en statistique de l'université Purdue (1984) et de l'Université de Rochester (1986). Elle a terminé son doctorat à l'Université de Rochester en 1990. Sa thèse, intitulée Inference for Multivariate Survival Distributions Generated by Stable Frailties, a été supervisée par David Oakes.

Après avoir terminé son doctorat, elle a rejoint la faculté de l'Université de l'Indiana en tant que professeure adjointe et a déménagé en 1994 à Emory. Là, elle est une collaboratrice à long terme et fréquente avec deux autres femmes en biostatistique,  et son ancienne étudiante .

Reconnaissance
Manatunga est élue membre de la Société américaine de statistique en 2004. En 2020 elle est lauréate du prix Elizabeth-Scott.

Références

Liens externes

Professeur à l'université Emory
Professeur à l'université de l'Indiana à Bloomington
Étudiant de l'université de Rochester
Étudiant de l'université Purdue
Étudiant de l'université de Colombo
Statisticienne
Scientifique srilankais
Statisticien américain
Lauréate du prix Elizabeth-Scott

Amita Manatunga


Gant, stiliseret som GANT, er et internationalt tøjmærke med hovedsæde i Stockholm, Sverige. Virksomheden blev grundlagt i 1949 af Bernard Gantmacher og havde oprindeligt hovedsæde i New Haven i Connecticut. Virksomheden er på markedet i 70 lande, og dens produkter er tilgængelige hos 4.000 udvalgte detailforhandlere og i 583 Gant-butikker på verdensbasis.

Historie
Bernard Gantmacher ankom til New York City i 1914 som jødisk indvandrer fra Ukraine. Gantmacher blev ansat på en tøjfabrik, hvor han syede skjortekraver, mens han læste til at blive farmaceut. Efter Gantmacher kom tilbage fra sin værnepligt under den første verdenskrig, grundlagde han Par-Ex Shirt Company med forretningspartneren Morris Shapiro. I april 1949 blev GANT-mærket lanceret. I 1968 solgte Gant-brødrene virksomheden til Consolidated Foods, men blev inden for virksomheden. I 1971 lancerede virksomheden sin første kollektion af sportstøj, og i 1974 blev mærket Rugger lanceret.

I 1995 købte Phillips-Van Heusen Gant-mærket i USA fra en sportstøjsfabrikant, som var gået fallit, Crystal Brands, Inc. I 1997 åbnede Gant sin første butik i USA. Phillips-Van Heusen solgte sine Gant-forretninger i 1999 til Pyramid Sportswear of Sweden for $71 millioner. Med dette opkøb foretaget af Pyramid Sportswear, som blev til Gant Pyramid Aktiebolag, blev Gant til et globalt varemærke. I foråret 2006 blev Gant en offentlig virksomhed og blev opført på børsen i Stockholms O-Liste, indtil den blev fjernet fra listen den 20. marts 2008, da den blev opkøbt af den schweiziske detailgruppe Maus Frères.

Referencer

Tøjmærker

Gant


Alfred, Arveprins af Sachsen-Coburg og Gotha (Alfred Alexander William Ernest Albert; indtil sin fars tronbestigelse kendt som Prins Alfred af Edinburgh; 15. oktober 1874 – 6. februar 1899), var en britisk–tysk prins, der var den eneste søn af Hertug Alfred af Sachsen-Coburg og Gotha og tronfølger til det tyske dobbelthertugdømme Sachsen-Coburg og Gotha. Han døde som 24-årig under omstændigheder, der fortsat ikke er fuldstændig klarlagt.

Arveprins Alfred var fætter til Kejser Wilhelm 2. af Tyskland, Dronning Sophie af Grækenland, Kong Georg 5. af Storbritannien, Dronning Maud af Norge, Kejserinde Aleksandra Fjodorovna af Rusland, Kronprinsesse Margareta af Sverige, Dronning Victoria Eugenie af Spanien og Kejser Nikolaj 2. af Rusland.

Biografi

Tidlige liv

Prins Alfred af Edinburgh blev født den 15. oktober 1874 på Buckingham Palace i London som det ældste barn og eneste søn af Prins Alfred, Hertug af Edinburgh, næstældste søn af Dronning Victoria af Storbritannien og Prins Albert af Sachsen-Coburg og Gotha, og Storfyrstinde Maria Alexandrovna af Rusland, datter af Kejser Alexander 2. af Rusland og Prinsesse Marie af Hessen og ved Rhinen.

Han blev døbt den 23. november 1874 i the Lower Bow Room i Buckingham Palace af Ærkebiskoppen af Canterbury Archibald Campbell Tait med navnene Alfred Alexander William Ernest Albert. Hans faddere var hans farmor Dronningen af Storbritannien, hans morfar Kejseren af Rusland, hans faster Kronprinsessen af Tyskland, hans grandonkel Hertugen af Sachsen-Coburg og Gotha og hans farbror Fyrsten af Wales. I familien blev han senere kendt under kælenavnet Young Affie.

Prins Alfred voksede op i forældrenes residens Clarence House i London med sine fire yngre søstre: Prinsesse Marie, Prinsesse Victoria Melita, Prinsesse Alexandra og Prinsessse Beatrice. Han var et begavet men følsomt barn, der modtog en streng og ren tysk opdragelse under ledelse af den tyraniske huslærer Dr. Rolfs, der satte pris på at ydmyge prinsen i andres nærvær. Alfred led også under adskillelsen fra sine søstre og far, der som aktiv britisk marineofficer ofte var fraværende fra hjemmet. Hans mor, der blev anset som følelseskold og streng, var fortaler for sønnens strenge opdragelse.

Arveprins af Sachsen-Coburg og Gotha
I 1893 døde hans grandonkel, Hertug Ernst 2. af Sachsen-Coburg og Gotha, uden arvinger. Prins Alberts ældste søn, Fyrsten af Wales havde tidligere fraskrevet sig arveretten til hertugdømmet, og hertugtitlen gik derfor videre til Prins Alberts næste søn, Prins Alfred, Hertug af Edinburgh. Alfred selv blev herefter arveprins af Sachsen-Coburg og Gotha. Ved faderens tronbestigelse flyttede familien til Tyskland, hvor de boede på Schloss Rosenau nær Coburg.

Aflyst forlovelse
Den 28. januar 1895 offentliggjorde the Court Circular, at han var blevet forlovet med Hertuginde Elsa af Württemberg, datter af Hertug Eugen af Württemberg og Storfyrstinde Vera Konstantinovna af Rusland. Brylluppet fandt dog aldrig sted, og Hertuginde Elsa giftede sig senere med Prins Albrecht af Schaumburg-Lippe.

Død

Arveprins Alfred døde 24 år gammel den 6. februar 1899 under et ophold på Martinnsbrunn Sanatorium i Gratsch nær Meran i Grevskabet Tyrol i Østrig-Ungarn (nu Sydtyrol i Italien). De nøjagtige omstændigheder omkring Prins Alfreds død er aldrig blevet klarlagte, og mange forskellige udlægninger og hypoteser er blevet offentliggjorte. Han blev begravet i Det Hertugelige Mausoleum på Friedhof am Glockenberg i Coburg.

Efter Arveprins Alfreds død måtte tronfølgen i Sachsen-Coburg og Gotha fastlægges på ny. Hertug Alfreds lillebror, Prins Arthur frasagde sig arveretten på vegne af sig selv og sin søn, Prins Arthur. Dermed overgik positionen som tronfølger til Hertug Alfreds næste brors eneste søn, Prins Charles Edward, der blev hertug ved Hertug Alfreds død i 1900.

Titler, prædikater og æresbevisninger

Titler og prædikater
15. oktober 1874 – 23. august 1893: Hans Kongelige Højhed Prins Alfred af Edinburgh
23. august 1893 – 6. februar 1899: Hans Kongelige Højhed Arveprins Alfred af Sachsen-Coburg og Gotha, Hertug af Sachsen

Æresbevisninger
 Preussen: Ridder af Den Røde Ørns Orden (1889)
: Ridder af Hosebåndsordenen (1894)

Anetavle

Referencer

Eksterne henvisninger

Huset Sachsen-Coburg-Gotha
Prinser fra Storbritannien
Arveprinser
Kongelige fra Storbritannien
Kongelige fra Tyskland
Tronfølgere som aldrig tiltrådte
Personer fra London

Alfred af Sachsen-Coburg og Gotha (1874-1899)


Jeremias: Alma é um romance gráfico escrito por Rafael Calça e desenhado por Jefferson Costa, publicado em 2020 pela Panini Comics como parte do selo Graphic MSP, no qual quadrinistas brasileiros fazem releituras dos personagens clássicos de Mauricio de Sousa. É continuação direta de Jeremias: Pele.

O livro conta a história do menino Jeremias, que começa a questionar sobre quem são seus antepassados negros e o que eles teriam feito de importante. Seus pais aproveitam para falar sobre os grandes feitos de pessoas negras durante a História e sobre o racismo que faz com que a percepção seja a de que os negros não tenham tido importância no desenvolvimento histórico e cultural do Brasil e do mundo.

Algumas das figuras históricas citadas no livro são a escrava Anastácia, o advogado Luiz Gama, a engenheira Enedina Alves Marques e o jornal Clarim da Alvorada, importante veículo da imprensa negra fundado em 1924.

O livro foi editado por Sidney Gusman e o texto de quarta capa foi escrito pela atriz e escritora Elisa Lucinda. Foram lançadas duas versões, uma com capa dura e outra com capa cartonada.

Em 2021, Jeremias: Alma foi finalista do Prêmio Jabuti de melhor história em quadrinhos e ganhou o Troféu HQ Mix de melhor publicação juvenil. No ano seguinte, ganhou o Prêmio Angelo Agostini de melhor publicação infantil.

Romances gráficos do Brasil
Graphic MSP
Obras ganhadoras do Troféu HQ Mix
Obras ganhadoras do Prêmio Angelo Agostini

Jeremias: Alma


Olsenbanden jr. går under vann, deutscher Titel: (deutsch: Die Olsenbande-Junior geht unter Wasser), deutscher Titel auf Filmfestival: Die Olsenbande Junior taucht unter, ist ein norwegischer Kinderfilm von 2003 aus der Filmreihe Olsenbande Junior (Norwegen).

Handlung

Egon Olsen lebt um 1959 unter nicht gerade guten Bedingungen im Osloer Kinderheim Lykkebo. Als es im Heim wieder einmal miserables Essen gibt, stiehlt sich Egon mit Hilfe von Benny und Kjell, dem Chef des Waisenhauses Rudolf Bollerud und der Biffenbande bessere Verpflegung in Form einer Torte. Der Coup scheitert und Egon muss zur Strafe in den Arrest. Aus dem Arrest kommt Egon wieder mit einem Plan unter dem Arm heraus. Jetzt weiß er, wie er von dem Heim weg kommen kann: er möchte sich von der reichen Familie Gyldenløwe adoptieren lassen, die unbedingt ein Heimkind haben möchte. Mit Hilfe von Juckpulver und einem Stück stinkenden Käse sowie weiteren Tricks überlistet er bei der Auswahl seine gleichaltrigen Mitbewerber. Egon wird dadurch schließlich von der reichen Familie ausgewählt. Benny und Kjell sind begeistert. Aber nicht für lange. Wie fast in jedem Olsenbandenfilm, geht natürlich auch hier etwas schief. Als Egon mit seinen neuen Eltern "zu Hause" bei einer Werkhalle mit Wachschutz ankommt statt wie versprochen in der Villa Gyldenløwe, die sogar einen Swimmingpool haben soll, zeigen seine  Adoptiveltern ihr wahres Gesicht. Zu seinem Schrecken entfernen sein "neuer Vater" den falschen Bart und seine "neue Mutter" die Perücke. Es stellt sich heraus, dass sein neuer "Adoptivvater" in Wirklichkeit der betrügerische Unternehmer Bang-Johansen ist und seine "Adoptivmutter" Ursula Wasserschmidt, die Tochter des hohen deutschen Offizier Otto Wasserschmidt aus dem Zweiten Weltkrieg. Die Mitarbeiter seiner vermeintlichen Adoptiveltern rekrutieren sich aus deutschen, bzw. norwegischen Wissenschaftlern und aus Kollaborateuren sowie dem ehemaligen deutschen Offizier Major Schultze. Bei dem geplanten "Unternehmen Unterwasser" wollen sie Egon Olsen dazu benutzen, mittels einer Taucherglocke einen Schatz aus dem im Zweiten Weltkrieg versenkten deutschen U-Boot mit dem Spitznamen Schnaps zu heben. In dem im Oslofjord auf Grund liegenden U-Boot sollen sich Kronjuwelen, Gold, Diamanten, Brillanten und dergleichen in einem Tresor der Marke Franz Jäger, Berlin 1944 befinden. Durch eine winzige Luke kann nur eine sehr kleine Person wie Egon hinein gelangen. Egon Olsen soll von einer herabgelassenen Tauchkabine aus den Tresor am Seilzug des Schiffs von Bang-Johansen befestigen. Egon kann sich aber aus seinem Gefängnis befreien und belauscht dabei ihre Pläne zum Unternehmen Unterwasser. Als er in Freiheit gelangt, hat Egon aber Anderes vor. Mit Hilfe von Kjell, Benny und Dynamit Harry will er dem Heimleiter seines Waisenhauses, der eine Million in bar von Bang-Johansen für die Vermittlung und die Adoptionspapiere erhalten hat, das Geld wieder abnehmen. Der Plan läuft zunächst wie am Schnürchen und sie können sich problemlos den "roten Koffer" mit der Million aus dem Tresor des Waisenhauses holen. Allerdings sind jetzt Bang-Johansen und Fr. Wasserschmidt Egon ganz dicht auf den Fersen. Nochdazu sucht die Biffenbande in deren Auftrag nach der Olsenbande. Bei der Verfolgung geht der rote Geldkoffer an Egons Widersacher verloren. Egon entsinnt sich jetzt des Unternehmens Unterwasser und entwickelt dazu einen neuen genialen Plan, in den er Benny, Kjell und Dynamit-Harry einweiht. Im Sinne des Plans lässt sich Egon wieder gefangen nehmen. Für das "Unternehmen Unterwasser" wurde von seinen Widersachern ein Schiff gechartert. Die Tauchkabine mit Egon wird hinabgelassen und so der Schatz gehoben.  Die Olsenbande kann die Mannschaft des Unternehmens Unterwasser austricksen. Benny, ausgerüstet mit einem altmodischen Taucheranzug, hängt die Taucherglocke mit Egon sowie den Franz-Jäger-Tresor während der Hebung an ihren eigenen Seilzug. Kjell und Dynamit-Harry sollen Bennys Taucheranzug mittels einer Handpumpe mit Luft versorgen und mit einer manuellen Seilwinde ihn samt dem Tresor auf ihre getarnte Plattform am Oslofjord ziehen. Zur gleichen Zeit ist Hermann mit Kjells ausgespannter Freundin Valborg auf einem Segeltörn in ihrer Nähe  unterwegs. Herman gerät in Seenot und lässt Valborg in Stich, so dass Kjell sie retten muss. Dafür lässt Kjell alles liegen und stehen und bringt Egons Pläne in Gefahr. Dynamit-Harry muss alleine zugleich die Luftpumpe und die Seilwinde mit dem Tresor am Haken bedienen. Zu guter Letzt können sich der unter Luftmangel geratene Benny, Kjell, Valborg und Egon auf ihre Plattform retten. Der Franz-Jäger-Tresor wird geborgen und von Egon geöffnet. Die gesamte Mannschaft des "Unternehmens Unterwasser" wird von der Polizei (Hermansen und Holm) verhaftet und Herman (Sohn von Hermansen), der in die Gewalt von Bang-Johansen gelangt war, befreit. Den Schatz aus dem Tresor müssen sie aber trotz alledem der Polizei und damit dem norwegischen Staat aushändigen. Dafür bekommt die Olsenbande eine satte Prämie und die Kinder von Egons ehemaligem Waisenhaus gute Verpflegung und Getränke spendiert. Auch Kjell und Valborg sind am Ende wieder zusammen glücklich.

Filmfestival-Beschreibung

Anmerkung
Der Film ist eine Neuverfilmung des 2001 erschienenen dänischen Kinofilmes Olsenbande Junior. Dazu wurde von Sverre Holm und Arne Lindtner Næss der Film entsprechend verändert und das Drehbuch umgeschrieben. Im Unterschied zur dänischen Version soll Egon nicht in den  Weltraum geschossen werden, sondern muss einen Schatz ehemaliger deutscher Offiziere und Wissenschaftler bzw. norwegischer Kollaborateure aus einem U-Boot-Rumpf im Oslofjord heben. Der Film Olsenbanden jr. går under vann ist eine Fortsetzung der norwegischen Fernsehserie Olsenbandens første kupp aus der Olsenbande Junior (Norwegen)-Filmreihe. In Frankreich erschien der Film im Kino und Fernsehen unter dem Titel: Olsen et sa bande: Le trésor du sous-marin.

Der Film wurde 2003 auf den Nordischen Filmtagen in Lübeck unter dem deutschen Titel: "Die Olsenbande taucht unter" aufgeführt. 2004 erschien als weitere Fortsetzung der Kinofilm Olsenbanden Junior på rocker'n ("Die Olsenbande Junior rockt"). Eine deutschsprachige Veröffentlichung existiert zu diesen Film bisher noch nicht.

Weblinks

  im Internet Archive
 Olsenbanden jr. går under vann auf Filmweb.no (norwegisch)
 Olsenbanden jr. går under vann auf filmfront.no (norwegisch)

Einzelnachweise

Filmtitel 2003
Norwegischer Film
Kinderfilm
Kriminalfilm
Filmkomödie
Heist-Movie

Olsenbanden jr. går under vann


Događaji

Rođenja
 22. siječnja – Ivan III., moskovski knez († 1505.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

1440.


L'Urbanisation en Chine s'est accélérée après le lancement de la politique de réforme et d'ouverture. En 2022, le taux d'urbanisation de la Chine était de 64,7 % et devrait atteindre 75 à 80 % en 2035.

En 2010, l'OCDE, sur la base de la zone urbaine fonctionnelle (ZUF), estime qu'il y a actuellement 15 mégapoles en Chine.

Histoire
L'accroissement de l'urbanisation de la Chine a été l'une des nombreuses fonctions des excédents produits par les secteurs agricoles en Chine (dépendance agricole et pastorale). Ce jugement se fonde sur (1) le fait que ce n'est qu'à la fin de la période Qing que les Chinois ont commencé à importer des quantités modérées de denrées alimentaires du monde extérieur pour aider à nourrir leur population ; et (2) le fait que le secteur artisanal n'a jamais remis en cause la domination de l'agriculture dans l'économie malgré une relation symbiotique entre eux.

De même, l'urbanisation a rarement dépassé dix pour cent de la population totale, même si de grands centres urbains ont été créés. Par exemple, pendant le règne des Song, la capitale du nord Kaifeng (des Song du nord) et la capitale du sud Hangzhou (des Song du sud) comptaient respectivement 1,4 million et un million d'habitants. En outre, il était courant que les résidents urbains aient également un pied dans le secteur rural en raison des droits de propriété foncière privée.

Histoire moderne

La population urbaine a augmenté régulièrement d'environ 3% à 20% de 1950 à 1965. La population urbaine a connu un «grand bond» en 1958-1961 lors du «grand bond en avant» en conjonction avec l'effort massif d'industrialisation. Pendant les années de la Révolution culturelle de 1965 à 1975, la croissance de la population urbaine a chuté en raison de la «rustication». De 1962 à 1978, on estime près de 18 millions de jeunes urbains se sont déplacés vers la campagne.

Cependant, après le lancement des réformes à la fin de 1978, la croissance de la population urbaine a commencé à s'accélérer. L'afflux d'investissements directs étrangers a créé des opportunités d'emploi massives, ce qui a favorisé la croissance de la population urbaine. Dans les années 1990, la croissance de la population urbaine a commencé à ralentir. Cela reflète une augmentation plus lente de la croissance de l'emploi à la suite de la restructuration des entreprises publiques.

La majorité de la population chinoise vit dans la partie orientale du pays, la Chine traditionnelle proprement dite. La plupart sont des paysans vivants, comme leurs ancêtres, dans les collines basses et les plaines centrales qui s'étendent des hautes terres vers l'est et vers le sud jusqu'à la mer. L'agriculture prédomine dans cette vaste zone, généralement favorisée par un climat tempéré ou subtropical. Les champs méticuleusement labourés témoignent en partie de la préoccupation constante du gouvernement concernant la production agricole et l'approvisionnement alimentaire.

Bien que la migration vers les zones urbaines ait été restreinte depuis la fin des années 1950, à la fin de 1985, environ 33% de la population était urbaine. Un couloir urbain et industriel a formé un large arc s'étendant de Harbin au nord-est à travers la région de Pékin et au sud jusqu'à la plus grande ville de Chine, le complexe métropolitain industriel de Shanghai.

Le modèle inégal de développement interne et de peuplement, si fortement orienté vers la partie orientale du pays, changera sans aucun doute relativement peu, même avec un intérêt croissant pour l'exploitation des parties riches en minéraux et productives sur le plan agricole des vastes régions du nord-ouest et du sud-ouest. Le terrain et le climat défavorables de la plupart de ces régions ont historiquement découragé une population dense.

En 1987, la Chine comptait au total vingt-neuf unités administratives de niveau provincial relevant directement du gouvernement central à Pékin. En plus des vingt-et-une provinces (sheng), il y avait cinq régions autonomes (zizhiqu) pour les nationalités minoritaires et trois municipalités spéciales (shi) - les trois plus grandes villes, Shanghai, Pékin et Tianjin. (La création de l'île de Hainan en tant qu'unité de niveau provincial distincte de la province du Guangdong était prévue en 1988). Un changement en 1979 des limites administratives au niveau provincial dans la région du nord-est a restauré la région autonome de Mongolie intérieure à sa taille d'origine (elle avait été réduite d'un tiers en 1969) aux dépens des provinces du Heilongjiang, du Jilin et du Liaoning. Les zones urbaines ont ensuite été subdivisées en unités administratives de niveau inférieur commençant par les municipalités et s'étendant jusqu'au niveau du quartier.

Le rythme de l'urbanisation en Chine entre 1949 et 1982 a été relativement lent en raison de la croissance rapide de la population rurale et des restrictions strictes imposées à l'exode rural pendant la majeure partie de cette période. D'après les recensements de 1953 et de 1982, la population urbaine en pourcentage de la population totale est passée de 13,3 à 20,6 % au cours de cette période. De 1982 à 1986, cependant, la population urbaine a augmenté de façon spectaculaire pour atteindre 37 % de la population totale. Cette forte augmentation est le résultat d'une combinaison de facteurs. L'un d'eux est la migration d'un grand nombre de travailleurs agricoles excédentaires, déplacés par le système de responsabilité agricole, des zones rurales vers les zones urbaines. Un autre facteur est la décision prise en 1984 d'élargir les critères de classification d'une zone en tant que ville ou village. En 1984, le nombre de villes répondant aux nouveaux critères urbains a plus que doublé, et la population des villes urbaines a doublé. Au milieu des années 80, les démographes s'attendaient à ce que la proportion de la population vivant dans les villes et les villages avoisine les 50 % au début du 21e siècle. Cette croissance urbaine devait résulter principalement de l'augmentation du nombre de villes de petite et moyenne taille plutôt que de l'expansion des grandes villes existantes.

Les statistiques de la Chine concernant la population urbaine peuvent parfois être trompeuses en raison des différents critères utilisés pour calculer la population urbaine. Dans le recensement de 1953, le terme "urbain" désignait essentiellement les agglomérations de plus de 2 500 habitants, dans lesquelles plus de 50 % de la main-d'œuvre était engagée dans des activités non agricoles. Le recensement de 1964 a porté le seuil à 3 000 habitants et la proportion de travailleurs non agricoles à 70 %. Le recensement de 1982 a utilisé le minimum de 3 000/70 %, mais a introduit des critères de 2 500 à 3 000 et de 85 % également. En outre, pour calculer la population urbaine, le recensement de 1982 a apporté un changement radical en incluant la population agricole résidant dans les limites de la ville. Cela explique le bond spectaculaire de la population urbaine, qui est passée de 138,7 millions à la fin de 1981 à 206,6 millions lors du recensement de 1982. En 1984, les lignes directrices relatives à la population urbaine ont encore été assouplies, autorisant des totaux de population minimum et des pourcentages de population non agricoles inférieures. Les critères variaient selon les unités de niveau provincial.

Bien que la population urbaine du pays - 382 millions de personnes, soit 37 % de la population totale au milieu des années 80 - soit relativement faible par rapport aux pays développés, le nombre de personnes vivant dans les zones urbaines en Chine était supérieur à la population totale de tous les pays du monde, à l'exception de l'Inde. Les quatre villes chinoises les plus peuplées en 1985 étaient Shanghai, avec 7 millions d'habitants, Beijing, avec 5,9 millions d'habitants, Tianjin, avec 5,4 millions d'habitants, et Shenyang, avec 4,2 millions d'habitants. La répartition disproportionnée de la population dans les grandes villes est le résultat de l'accent mis par le gouvernement après 1949 sur le développement des grandes villes par rapport aux zones urbaines plus petites. En 1985, les 22 villes les plus peuplées de Chine avaient une population totale de 47,5 millions d'habitants, soit environ 12 % de la population urbaine totale de la Chine. Le nombre de villes ayant une population d'au moins 100 000 habitants est passé de 200 en 1976 à 342 en 1986.

En 1987, la Chine adopte une stratégie en trois volets pour maîtriser la croissance urbaine : limiter strictement la taille des grandes villes (celles de 500 000 habitants ou plus) ; développer des villes moyennes (200 000 à 500 000) ; et favoriser la croissance des petites villes (100 000 à 200 000). Le gouvernement a également encouragé le développement de petits centres commerciaux et communaux qui n'étaient pas alors officiellement désignés comme des lieux urbains, espérant qu'ils seraient éventuellement transformés en villes et petites villes. Pour en savoir plus sur cette dimension sous-étudiée de l'urbanisation chinoise, voir le numéro spécial de Perspectives chinoises (septembre 2013) édité par Ben Hillman et Jon Unger de l'Université nationale australienne. Les grandes et moyennes villes étaient considérées comme des centres d'industrie lourde et légère, et les petites villes et les villes étaient considérées comme des emplacements possibles pour les activités d'artisanat et d'atelier, utilisant la main-d'œuvre fournie principalement par le surplus rural. L'urbanisation des petites et moyennes villes a créé des défis différents pour les zones ethniquement diverses, conduisant dans certains cas à une stratification ethnique de la main-d'œuvre et à un plus grand potentiel de conflit ethnique.

En 2005, la Chine comptait 286 villes. La plupart des villes chinoises ont une population d'un million d'habitants et moins. Shanghai est la plus grande ville de Chine, avec une population de 19 millions d'habitants, suivie de Pékin avec une population de 17,4 millions d'habitants. Ce sont les deux mégapoles de Chine.

De 2010 à 2025, le ministère du Logement et du Développement urbain-rural estime que 300 millions de Chinois vivant actuellement en zone rurale s'installeront dans les villes. Le rythme rapide de l'urbanisation créera au moins un billion de yuans d'opportunités d'investissement annuelles dans la construction d'approvisionnement en eau, le traitement des déchets, le chauffage et d'autres services publics dans les villes. Le gouvernement chinois démolit également des villages ruraux et construit de nouvelles villes et villages pour relocaliser les villageois. Il vise à terme à intégrer environ 70 % de la population chinoise, soit environ 900 millions de personnes, dans les villes d'ici à 2025.

Caractéristiques de l'urbanisation
Selon Bai et al., il existe cinq caractéristiques d'un système urbain. La première est que les zones urbaines échangent ouvertement des ressources avec le monde extérieur à la zone. Un exemple est lorsque des aliments provenant de fermes ou de jardins sont amenés dans une ville pour que les citadins les mangent au restaurant ou les achètent dans les épiceries. La deuxième caractéristique est que les villes sont « complexes, auto-organisées, adaptatives et en constante évolution » (Bai et al. 218). Les zones urbaines comptent de nombreux types de personnes et d'entreprises différentes, et l'on assiste à un changement constant de l'emplacement des personnes dans la ville. Les villes finissent souvent par être organisées avec différents types de personnes dans différentes zones. Les gens ont tendance à se diriger vers ceux qui ont des intérêts ou des objectifs de vie similaires. Les zones urbaines comptent de nombreuses personnes capables de s'adapter aux situations et de s'entraider lorsque quelque chose se produit et affecte négativement la communauté. La troisième caractéristique, selon Bai et al, est la présence de multiples agences. Ces agences travaillent à l'intérieur et à l'extérieur des limites de la zone urbaine. Les agences travaillent avec des clients qui vivent et travaillent dans la zone urbaine, mais traitent également des affaires avec des agences ou des personnes vivant plus loin. La quatrième caractéristique est que les zones urbaines sont "encastrées" dans des structures plus grandes qui contiennent la zone urbaine elle-même. En Chine, les zones urbaines font toujours partie de la Chine et relèvent du gouvernement chinois. Les villes elles-mêmes ne sont pas des structures indépendantes du pays dans son ensemble. La cinquième et dernière caractéristique est que les villes peuvent avoir des conséquences intentionnelles et non intentionnelles. L'une des principales répercussions involontaires est l'impact environnemental de l'urbanisation.

En Chine, les zones urbaines ont une consommation d'énergie plus élevée que les zones rurales du pays. Les émissions de carbone augmentent plus rapidement que les zones urbaines ne peuvent y faire face, ce qui entraîne une augmentation de l'intensité de carbone dans les zones urbaines. Selon Bai et al, la recherche sur les changements environnementaux s'est concentrée sur les villes et la façon dont elles sont affectées. Cependant, ces dernières années, la recherche a commencé à s'intéresser davantage aux solutions pour les zones urbaines plutôt que de se concentrer uniquement sur les problèmes.

Croissance de l'urbanisation mondiale

Selon le professeur Lu Dadao, président de la Société géographique de Chine (SGC), l'urbanisation de la Chine a mis 22 ans pour passer de 17,9 % à 39,1 %. Il a fallu 120 ans à la Grande-Bretagne, 80 ans aux États -Unis et plus de 30 ans au Japon pour y parvenir.

Comme le montre le tableau (à droite), la croissance démographique urbaine de la Chine est supérieure à celle de l'Asie et du monde.

Le taux d'urbanisation de la Chine en 2005 était plus élevé que celui de l'Asie et à peu près comparable aux niveaux de l'Asie de l'Est et du Sud-Est. Cependant, le pays a encore un long chemin à parcourir pour rattraper les pays occidentaux développés.

Données d'urbanisation par province

Articles connexes

Chine

 Liste des villes de Chine
 Démographie de la Chine
 Économie de la Chine

Monde

 Urbanisation par pays
 Catégorie : Chronologie des villes

Développement urbain

 Renouvellement urbain (ou régénération)
 La dégradation urbaine
 Économie urbaine
 Urbaniste
 Aménagement urbain
 L'étalement urbain
 Liste des communautés planifiées
 Nouvelle ville

Notes et Références

Bibliographie

 The Urbanization of Rural China, édité par Ben Hillman et Jon Unger, numéro spécial de Perspectives chinoises (septembre 2013).
 Mises en garde sur l'urbanisation de la Chine, Guoming Wen, Fondation Mansfield
 Urbanisation et développement du système urbain en Chine
 Consommateurs chinois : la réévaluation romantique.

Liens externes

 Urbanisation de la Chine, 中国城市化网站- Commission nationale de développement et de réforme de la recherche macroéconomique
 Réseau d'information macro-économique de la Chine
 Bureau national des statistiques de Chine
 Ministère chinois du logement et du développement urbain-rural

Articles

 "Urbanisation in China", China's Chicago, 26 juillet 2007, Chongqing, The Economist - Une ville géante du sud-ouest est un microcosme de la lutte de la Chine pour déplacer des millions de personnes des zones rurales vers les zones urbaines.
 "Where Big Is Best", numéro du 26 mai 2008, Newsweek - La montée des mégapoles a créé des bidonvilles et le chaos ailleurs, mais en Chine, elles sont plus propres et plus efficaces.
 Le défi urbain chinois 18 décembre 2008 AFP
 « Urbanisation en Chine : le bonheur se voit partout », 2011, Documentaire.

Urbanisme en Chine
Société chinoise
Géographie de la Chine

Urbanisation en Chine


Pattada (sardinski: Patàda) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 794 metra i ima 3 084 stanovnika. Prostire se na 164,88 km². Gustoća naseljenosti je 19 st/km².Susjedne općine su: Benetutti, Buddusò, Bultei, Nughedu San Nicolò, Nule, Oschiri, Osidda i Ozieri.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Pattada


Kathryn Jane Kates (29 de janeiro de 1948 - 22 de janeiro de 2022) foi uma atriz americana. Ela era conhecida por aparições em Seinfeld nos episódios "The Rye" e "The Dinner Party". Ela também apareceu em Law & Order: Special Victims Unit, Orange Is the New Black, The Many Saints of Newark entre outros papéis na televisão e no cinema. Kates também tem muitos créditos fora da Broadway.

Ver também

Atrizes dos Estados Unidos

Kathryn Kates


Neuwiedia singapureana ist eine Art aus der Gattung Neuwiedia in der Familie der Orchideen (Orchidaceae). Die krautigen Pflanzen stammen aus Südostasien.

Beschreibung
Neuwiedia singapureana wird bis zu 40 bis 50 cm groß. Unterirdisch besitzen die Pflanzen ein Rhizom von etwa 10 cm Länge und 1 bis 1,5 cm Durchmesser. Der oberirdische Teil des Stängels wird etwa 10 cm hoch, er ist dicht mit Laubblättern besetzt. Die Blätter sind lanzettlich bis länglich-lanzettlich linealisch, die Blattspreite wird 25 bis 40 cm lang und 3 bis 6 cm breit. Der Blattgrund ist stielartig verschmälert und umfasst den Stängel, er ist 5 bis 10 cm lang. Besonders sie oberen Laubblätter sind behaart, ebenso der Blütenstand. Es sind sowohl kürzere drüsenlose Haare mit einer Länge bis 0,35 mm vorhanden, wie auch drüsige, längere Haare, die 0,45 bis 0,65 mm erreichen.

Der Blütenstand ist eine endständige Traube. Der Blütenstandsstiel wird 7 bis 8 cm lang, zwischen oberstem Laubblatt und unterster Blüte befinden sich einige Hochblätter, die breiter als die Tragblätter der Blüten sind. Der mit Blüten besetzte Teil des Blütenstands wird etwa 12 cm lang. Blütezeit in China ist im Mai und Juni. Ein Blütenstand enthält 10 bis 75 Blüten. Sie sind 23 bis 35 mm groß, sie duften, ihre Farbe ist gelb, ockerfarben oder weiß. Blütenstandsachse, Tragblätter und Blütenblätter sind behaart. Die Tragblätter sind oval bis lanzettlich-oval, ihre Länge beträgt 10 bis 15 mm. Der ovale Fruchtknoten ist spärlich drüsig behaart. Die Blütenblätter sind sich alle recht ähnlich, es gibt aber eine ganz leichte Differenzierung zwischen den beiden seitlichen und dem mittleren Blütenblatt eines Kreises. Die Sepalen sind auf der Außenseite behaart, länglich bis schmal elliptisch geformt, die beiden seitlichen sind 18 bis 23 mm lang bei 4 bis 5 mm Breite. Das dritte Sepal ist kleiner, 16 bis 20 mm lang und 3 bis 5 mm breit. Die Petalen sind auf der Außenseite mit einem längs verlaufenden Kiel versehen, dieser ist behaart. Sie sind verkehrt-eiförmig geformt, die seitlichen sind 16 bis 20 mm lang und 5 bis 8 mm breit. Das mittlere Petal, die Lippe, ist kaum unterschiedlich, sie ist etwas größer als die beiden anderen inneren Blütenblätter und misst 16 bis 21 mm Länge bei 5,5 bis 11 mm Breite. Die "Flora of China" gibt etwas geringere Maße für die Blütenblätter an. Alle Blütenblätter sind mit einer kleinen, aufgesetzten Spitze versehen. Die Säule besteht aus drei Staubfäden und dem Griffel, die auf einer Länge von 6 bis 9 mm am Grund miteinander verwachsen sind. Der freie Teil der Staubfäden misst bei den seitlichen Staubfäden 3,5 mm Länge, beim mittleren 8 mm. Die Staubbeutel sind linealisch und werden 5 bis 6 mm lang. Der freie Teil des Griffels wird bis 7 mm lang. Die Frucht ist eine saftige Beere, die sich zur Reife orange bis rot färbt.

Vorkommen
Neuwiedia singapureana hat in Südostasien ein großes Verbreitungsgebiet, das vom Süden Chinas über Thailand, Vietnam und Malaysia bis nach Borneo und Sumatra reicht. Die Standorte liegen in Höhenlagen von 60 bis 600 m, selten auch bis 900 m. Es werden Wälder sowohl auf nährstoffreichen wie nährstoffarmen Böden besiedelt. Averyanov gibt für Vietnam Höhenlagen von 450 bis 1250 m an, dort wachsen die Pflanzen auf Böden mit Sandstein, Granit und Kalkstein als Ausgangsgestein.

Systematik und botanische Geschichte
Neuwiedia singapureana wurde 1875 unter dem Namen Tupistra singapureana erstmals wissenschaftlich beschrieben und 1907 von Robert Allen Rolfe zur Gattung Neuwiedia gestellt. Über den taxonomischen Status herrscht Unklarheit: einige Autoren stellen sie als Unterart oder gar als Varietät zu Neuwiedia zollingeri. Neuwiedia curtisii , Neuwiedia ochracea  und Neuwiedia balansae  sind Synonyme von Neuwiedia singapureana.

Einzelnachweise

Weblinks

Apostasioideae (Orchideen)
Apostasioideae

Neuwiedia singapureana


Clube Nacional de Benguela ist ein Fußballverein aus der Stadt Benguela. Sein Vereinslogo ist ein Elefant, seine Vereinsfarben sind schwarz-weiße Streifen.

Geschichte
Der Verein wurde 1920 als Sports Clube Portugal de Benguela gegründet. Er gewann die Meisterschaft der portugiesischen Überseeprovinz Angola in den Jahren 1952, 1959, 1960, 1961 und 1964.

Noch vor der Unabhängigkeit Angolas von Portugal nahm der Verein 1973 seine heutige Bezeichnung an. Der größte Erfolg des Vereines nach der Unabhängigkeit 1975 war der Pokalsieg 1980, der Taça de Angola. Auch wenn der Wettbewerb noch nicht offiziell war, qualifizierte sich der Verein für den African Cup Winners' Cup 1981. Dort aber verloren sie ihre beiden Spiele sehr deutlich und schieden bereits in der ersten Runde aus. 1979 standen sie im Finale von Luanda um die angolanische Meisterschaft, verloren dieses aber knapp mit 1:2 gegen CD Primeiro de Agosto. Nach einer schwächeren Phase mit Abstieg stiegen sie zur Saison 2012 wieder in die höchste angolanische Liga auf, den Girabola. Die Saison beendete der Verein dann auf dem letzten Platz (16.) und stieg erneut ab.

Erfolge
 Angolanischer Meister: 1952, 1959, 1960, 1961, 1964
 Angolanischer Pokalsieger: 1980

Statistik in den CAF-Wettbewerben

Spieler
  Akwá (1993)

Weblinks

 Profil auf www.footballdatabase.eu
 Foto + Artikel
 Profil auf www.girabola.com

Einzelnachweise

Benguela
Sport (Benguela)

Clube Nacional de Benguela


Die ellipsoid veränderlichen Sterne gehören zur Gruppe der rotationsveränderlichen Sterne. Ihr Lichtwechsel ist die Folge der Abweichung von der Kugelform. Diese Abweichung  entsteht, wenn sich die beiden Sterne eines engen Doppelsternsystems aufgrund ihrer gegenseitigen gravitativen Anziehung ellipsoid verformen. Dadurch verändert sich während eines Bahnumlaufs die von der Erde aus sichtbare Fläche, und die Helligkeit schwankt mit geringer Amplitude.

Klassische ellipsoide Veränderliche
Bei den klassischen ellipsoiden Veränderlichen umlaufen die Sterne eines Doppelsternsystems das gemeinsame Massezentrum auf einer Kreisbahn. Die Form der Sterne nimmt aufgrund der Gravitation des anderen Sterns eine Eiform an. Weiterhin kommt es zum Phänomen des Gravity darkening, also einer Änderung der Temperatur der Sternoberfläche, die vom anderen Stern abgewandt ist.

Zusammen ergeben diese Effekte eine Lichtkurve, in der pro Umlauf zwei Minima und zwei Maxima auftreten. Die Periode der meisten ellipsoiden Veränderlichen beträgt bei Hauptreihensternen nicht mehr als 5 Tage. Die Amplitude der Helligkeitsänderungen beträgt weniger als 0,1 mag. Ellipsoider Lichtwechsel tritt häufig in Kombination mit Bedeckungsveränderlichkeit und Reflexionslichtwechsel auf.

Ellipsoider Lichtwechsel bei Roten Riesen
Ellipsoider Lichtwechsel ist auch bei Roten Riesen und AGB-Sternen in Doppelsternsystemen nachgewiesen worden. Die Umlaufdauer dieser Sterne beträgt bis zu 1000 Tage. Da diese Sterne alle halbregelmäßige Helligkeitsänderungen zeigen, ist die Trennung zwischen dem ellipsoiden und dem durch Pulsationen verursachten Lichtwechsel schwierig.

Herzschlagsterne
Herzschlagsterne werden so genannt, weil die Form ihrer Lichtkurve dem Herzschlag in einem Elektrokardiogramm ähnelt. Der Lichtwechsel dieser Sterne wird verursacht durch elliptische Umlaufbahnen um das gemeinsame Massenzentrum.

Die elliptischen Bahnen führen während jedes Bahnumlaufs zu Veränderungen der Form der Sterne und stoßen so Schwingungen in den Sternen an. Die Dauer der Schwingungen ist jeweils ein ganzzahliger Teil der Bahnumlaufdauer, es handelt sich um ein Resonanzphänomen ähnlich der Bahnresonanz.

Die Schwingungen zusammen mit dem ellipsoiden Lichtwechsel führen zu einer großen Vielfalt an Lichtkurven, wobei einige ein Minimum vor dem Herzschlag zeigen, andere danach; auch W- oder M-förmige Helligkeitsänderungen sind beobachtet worden sowie eine Überlagerung mit Bedeckungsveränderlichkeit. Die Form der Lichtkurven kann sehr gut modelliert werden durch die Parameter Inklination, Exzentrizität und Apsidenwinkel.

Die Amplituden sind mit einigen hundert parts per million sehr klein. Die Umlaufdauern der bisher entdeckten Systeme liegen zwischen 2 und 20 Tagen.

Beispiele
 Spica.
 Atik (Omikron Persei)
 b Persei, nicht zu verwechseln mit Beta Persei

Einzelnachweise

Sternklasse der Rotationsveränderlichen Sterne
Sternklasse der Doppelsterne

Ellipsoid veränderlicher Stern


Lula este o comună slovacă, aflată în districtul Levice din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 166 de locuitori.

Istoric
Localitatea Lula este atestată documentar din 1226.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lula, Levice


An Gavilea insularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Maevia Noemi Correa. An Gavilea insularis in nahilalakip ha genus nga Gavilea, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Juan Fern�ndez Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gavilea

Gavilea insularis


Tremnitz ist ein Ort des Ortsteils Cossengrün/Hohndorf/Schönbach der Stadt Greiz im Landkreis Greiz in Thüringen. Er gehörte wie sein einstiger Ortsteil Pansdorf bis 1952 zu Sachsen. Im Gegensatz zur benachbarten Stadt Elsterberg wechselte er 1992 nicht zurück nach Sachsen, sondern verblieb bei Thüringen. Tremnitz mit seinem Ortsteil Pansdorf wurde am 22. Januar 1994 nach Hohndorf eingemeindet, mit dem es am 1. Juli 1999 zur Gemeinde Vogtländisches Oberland kam. Seit der Auflösung der Gemeinde Vogtländisches Oberland am 31. Dezember 2012 bilden die der Stadt Greiz angegliederten Ortsteile die Ortschaft Cossengrün/Hohndorf/Schönbach.

Geographie

Geographische Lage und Verkehr
Tremnitz befindet sich im südwestlichen Stadtgebiet von Greiz an der thüringisch-sächsischen Landesgrenze, welche den Ort im Osten tangiert. Der durch den Ort fließende Tremnitzbach mündet im sächsischen Elsterberg in die Weiße Elster. Nördlich des Orts befindet sich der Speicher Tremnitz. Der Weiler Tremnitz befindet sich im Osten des Naturraumes Vogtland (Übergang des Südostthüringer Schiefergebirges in das  Mittelvogtländische Kuppenland). Tremnitz liegt seit 1952 im thüringischen Teil des Vogtlands, davor gehörte der Ort zum sächsischen Teil des historischen Vogtlands.

Tremnitz liegt an zwei Kreisstraßen, der 203 und 512. Die Flur ist kupiert und waldreich.

Nachbarorte

Geschichte
Die urkundliche Ersterwähnung des Platzdorfs erfolgte am 19. August 1300. Im Jahr 1434 wurde der Ort als Trebenicz genannt. Der Ort gehörte ursprünglich zur Herrschaft Elsterberg, die als Folge des Vogtländischen Krieges von 1354–57 von den Lobdeburgern unter die Lehenshoheit der Wettiner kam und im 16. Jahrhundert in das kursächsische Amt Plauen eingegliedert wurde. Bezüglich der Grundherrschaft gehörte Tremnitz bis ins 19. Jahrhundert zum Rittergut Kleingera. Tremnitz lag bis 1856 im kursächsischen bzw. königlich-sächsischen Amt Plauen. Gemeinsam mit dem Nachbarort Pansdorf war der Ort von drei Seiten von reußischen Orten umgeben. 1856 wurde Tremnitz dem Gerichtsamt Elsterberg und 1875 der Amtshauptmannschaft Plauen angegliedert.

Durch die zweite Kreisreform in der DDR wurde die bisher sächsische Gemeinde Tremnitz gemeinsam mit ihren bisher ebenfalls sächsischen Nachbarorten Pansdorf, Noßwitz, Elsterberg, Görschnitz und Cunsdorf im Jahr 1952 dem Kreis Greiz im Bezirk Gera angegliedert. Am 1. Juli 1958 erfolgte die Eingemeindung von Pansdorf nach Tremnitz. Kirchlich gehörte der Ort seit jeher zu Hohndorf.

Die Gemeinde Tremnitz mit ihrem Ortsteil Pansdorf kam im Jahr 1990 zum thüringischen Landkreis Greiz. Im Gegensatz zu den Nachbarorten Elsterberg (mit Noßwitz), Görschnitz und Cunsdorf, die auf Grundlage zweier Staatsverträge zwischen Thüringen und Sachsen am 1. April 1992 bzw. am 31. Juli 1994 zum sächsischen Landkreis Plauen wechselten, verblieben Tremnitz und Pansdorf beim thüringischen Landkreis Greiz, obwohl die beiden Orte aufgrund ihrer früheren Zugehörigkeit zu Sachsen auch eine Möglichkeit zur Rückkehr nach Sachsen gehabt hätten.

Die Gemeinde Tremnitz mit ihrem Ortsteil Pansdorf wurde am 22. Januar 1994 nach Hohndorf eingemeindet. Dieses vereinigte sich wiederum am 1. Januar 1999 mit fünf weiteren Gemeinden zur Gemeinde Vogtländisches Oberland. Durch deren Auflösung wurde Tremnitz am 31. Dezember 2012 in die Stadt Greiz eingegliedert. Gemeinsam mit den sieben anderen der Stadt Greiz angegliederten Orten von Vogtländisches Oberland bildet Tremnitz seitdem den Greizer Ortsteil Cossengrün/Hohndorf/Schönbach.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Geographie (Greiz)
Ersterwähnung 1300
Gemeindeauflösung 1994

Tremnitz


Fotometeori je zajednički pojam (termin) za široku skupinu svjetlosnih pojava u atmosferi (optika atmosfere), koje nastaju refleksijom (odbijanjem), lomom svjetlosti (refrakcija), interferencijom i ogibom (difrakcijom) zrakâ svjetlosti Sunca ili Mjeseca na kapljicama oblaka ili magle, odnosno kristalića leda oblaka. Obuhvaćaju pojave kao što su duga, halo, miraž, fatamorgana, korona (vijenac), glorija, svjetlosni lukovi, lažna sunca i drugo.

Meteorološke pojave ili meteorološki elementi

Fizikalno stanje atmosfere u nekom trenutku nad nekim mjestom izražava se kvantitativno meteorološkim pojavama ili elementima i kvalitativno opisom pojedinih pojava, a njihova se sveukupnost nad nekom točkom, područjem ili uzduž nekog područja zove vrijeme.

Meteorološke pojave ili elementi jesu: temperatura, vlažnost zraka, tlak i gustoća zraka, brzina i smjer vjetra, količina, vrsta, visina i debljina oblaka, vidljivost, insolacija, te zračenje Sunca i Zemlje.

Atmosferske pojave ili meteore može se razvrstati u 4 osnovne grupe: hidrometeore, litometeore, fotometeore i elektrometeore. Njima su svojstveni jakost (intenzitet) i trajanje.

Hidrometeori

Hidrometeori su proizvodi vodene pare koji u krutom ili tekućem stanju padaju na Zemlju (kiša, rosulja, snijeg, tuča, sugradica), ili lebde u atmosferi (magla, sumaglica), ili lebde vjetrom uzdignuti sa Zemljine površine (mećava, vijavica, dim mora), ili se talože na tlu (rosa, mraz, inje, poledica, snježni pokrivač).

Litometeori
Litometeori su čestice suspendirane u atmosferi, kao na primjer suha mutnoća, pješćana magla, prašinska oluja, dim.

Fotometeori
Fotometeori su svjetlosne pojave u atmosferi (optika atmosfere), kao na primjer halo oko Sunca ili Mjeseca, vijenac (korona) oko Sunca ili Mjeseca, duga, irizacija, glorija.

Elektrometeori
Elektrometeori su pojave vezane uz atmosferski elektricitet, kao na primjer grmljavina, sijevanje (munja), električno pražnjenje (električni izboj), polarna svjetlost.

Izvori

Poveznice
 Optika atmosfere

Klimatologija

Fotometeori


Thala er en dokumentarfilm skrevet og instrueret af Kim Dambæk.

Handling
Thala er en særdeles interessant dokumentarfilm om den hinduistiske danseform kathakali, der dyrkes i delstaten Kerala i det sydlige Indien. Her fanger Kim Dambæks årvågne kamera fascinerende glimt af dagliglivet og lader kathakali-danseren Prakash fortælle filosofisk om dansens rytmer som et universelt kommunikationsmiddel og en vej til at opnå harmoni med kosmos, og dermed bliver "Thala" til en usædvanlig, både eksotisk og spirituel oplevelse. (anmeldelse, Berlingske Tidende af Ebbe Iverse)

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Dokumentarfilm fra Danmark

Thala


En mathématiques, le lemme de Dickson stipule que tout ensemble de -uplets d'entiers naturels a un nombre fini d'éléments minimaux. Ce fait combinatoire simple est attribué à l'algébriste américain L. E. Dickson, qui l'a utilisé pour prouver un résultat en théorie des nombres sur les nombres parfaits. Cependant, le lemme était certainement connu plus tôt, par exemple de Paul Gordan dans ses recherches sur la théorie des invariants.

Exemple

Soit  un entier fixé, et soit  l'ensemble des couples de nombres dont le produit est au moins . Lorsqu'il est défini sur les nombres réels positifs et muni de l'ordre produit,  a une infinité d'éléments minimaux de la forme , un pour chaque nombre positif  ; cet ensemble de points est l'une des branches d'une hyperbole. Cependant, le lemme de Dickson ne concerne que les n-uplet d'entiers naturels, et sur les nombres naturels il n'y a qu'un nombre fini de couples minimaux. Chaque couple minimal  d'entiers naturels vérifie  et , car si x était strictement supérieur à K alors (x − 1, y) appartiendrait aussi à S. Donc  admet au plus  éléments minimaux, un nombre fini.

Énoncé général
Soit  l'ensemble des entiers naturels, soit n une constante fixe quelconque. On munit  de l'ordre partiel produit, pour lequel  si et seulement si, pour tout , . L'ensemble des n-uplets supérieurs ou égaux à un n-uplet particulier  forme un orthant positif, de sommet .

Avec cette notation, le lemme de Dickson peut être énoncé sous plusieurs formes équivalentes :

pour toute partie non vide  de , l'ensemble des éléments minimaux de  est fini et non nul ;
 est un bel ordre ;
toute partie non vide  de  peut être couverte par un ensemble fini d'orthants positifs, dont les sommets appartiennent tous à .

Généralisations et applications
Dickson a utilisé son lemme pour prouver que, pour tout nombre donné , il ne peut exister qu'un nombre fini de nombres parfaits impairs qui ont au plus  facteurs premiers. Cependant, on ne sait pas s'il existe des nombres parfaits impairs.

La relation de divisibilité entre les entiers P-friables, entiers dont les facteurs premiers appartiennent tous à l'ensemble fini P, donne à ces nombres la structure d'un ensemble partiellement ordonné isomorphe à  . Ainsi, pour tout ensemble S de nombres P-friables, il existe un sous-ensemble fini de S tel que tout élément de S est divisible par l'un des nombres de ce sous-ensemble. Ce fait a été utilisé, par exemple, pour montrer qu'il existe un algorithme pour classer les coups gagnants et perdants à partir de la position initiale dans le , même si l'algorithme lui-même reste inconnu.

Les n-uplets  dans  sont en bijection avec les monômes  sur un ensemble de  variables . Le lemme de Dickson peut être vu comme un cas particulier du théorème de la base de Hilbert indiquant que tout idéal polynomial engendré par des monômes est de type fini. En effet, Paul Gordan a utilisé cette reformulation du lemme de Dickson en 1899 dans le cadre d'une preuve du théorème de la base de Hilbert.

Notes et références

Notes

Références

Article connexe

Dickson
Combinatoire

Lemme de Dickson


Futbol, 1900 Yaz Olimpiyatları'nda ilk kez Olimpiyat takvimine girdi. Mücadele sadece üç kulüp arasında oynanan, iki gösteri amaçlı maçtan ibaretti; maçlar sonunda herhangi bir madalya verilmedi. Ancak Uluslararası Olimpiyat Komitesinin geçmişe dönük değerlendirmesine göre, Büyük Britanya altın, Fransa gümüş ve Belçika bronz madalya kazanmıştır.

Futbol karşılaşmaları Paris'teki Vélodrome de Vincennes'te oynanmıştır.

Madalya tablosu

Madalyalar

Sonuçlar

Kadrolar

Upton Park FC
 J.E. Barridge
 Claude Buckenham
 Alfred Chalk
 William Gosling
 A. Haslam (kaptan)
 J.H. Jones
 J. Nicholas
 William Quash
 F.G. Spackman
 Arthur Turner
 James Zealley

USFSA XI
 Pierre Allemane
 Louis Bach
 Alfred Bloch
 Fernand Canelle
 Duparc
 Eugène Fraysse
 Virgile Gaillard
 Georges Garnier (kaptan)
 R. Grandjean
 Lucien Huteau
 Marcel Lambert
 Maurice Macaine
 Gaston Peltier

Université de Bruxelles
 Albert Delbecque
 Hendrik van Heuckelum
 Raul Kelecom
 Marcel Leboutte
 Lucien Londot
 Ernest Moreau de Melen
 Eugène Neefs
 Gustave Pelgrims (kaptan)
 Alphonse Renier
 Emile Spannoghe
 Eric Thornton

Kaynakça
 RSSSF

Olimpiyatlarda futbol
Futbol
Yaz Olimpiyatları

1900 Yaz Olimpiyatları'nda futbol


فرانسوا دومينيك توسان لوفرتور  ويعرف كذلك باسم : توسان لوفرتير، توسان لوفرتور، توسان بريدا، والملقب بـ نابليون الأسود أو نابليون الأفريقي ولد في سانت دومينغ بتاريخ 20 مايو 1743م وتوفي في 8 أبريل 1803م، كان زعيم الثورة الهايتية، وزعيم ثورة أفارقة هايتي ضد الهيمنة الأوروبية أثناء الاحتلال الفرنسي عام 1797م.. عبقريته العسكرية وفطنتة السياسية حولت مجتمع بأكمله من العبيد إلى دولة مستقلة في هايتي. حاول بين عامي 1800م و 1802م إعادة تصحيح اقتصاد هايتي وتنظيم العلاقة التجارية مع الولايات المتحدة الأمريكية وبريطانياو يعد من الاباء المؤسسين لهايتي.

السيرة الذاتية

ولد عام 1743 ميلادي . من الثوار السود في هاييتي ، وهو جنرال أصبح فيما بعد حاكما لهاييتي . كان والده من الرقيق ، وكان هو نفسه عبدا حتى الخمسين من عمره . اكتسب لقب لوأوفرتور ( الفاتح ) من مقولة حاكم هاييتي الفرنسي (( يستطيع هذا الرجل أن يحقق فتحا في أي مكان )) يشير فيها إلى قدرته على تحطيم خطوط الأعداء . وقد ثار شعب هاييتي الفرنسية بعد سماعهم أخبار الثورة الفرنسية . وفي سنة 1791 م

ثار العبيد في هاييتي وأصبح توسان قائدا لهم وبدأوا بقتال فرنسا . وفي سنة 1793 منحب فرنسا العبيد حريتهم مما دفع توسان إلى مساعدة فرنسا في حربها ضد الأسبان والبريطانيين الطامعين في حكم هاييتي .
وفي سنة 1799 م انفجرت حرب أهلية بين السود و المولدين ( أشخاص ولدوا من أبوين أحدهما أبيض والاخر أسود ) . وتزعم توسان جانب السود و أصبح حاكما لجزيرة هاييتي التي ازدهرت في فترة حكمه .
وعندما وقع نابليون معاهدة سلام أميان سنة 1802 م أمن جانب أوروبا قرر أن يخضع هاييتي وأعلن إعادة الرق . ولكن توسان أعلن معارضته لذلك مما دفع نابليون إلى إرسال حملة عسكرية لأخضاعه وتم القبض عليه . ثم أطلق سراحه بعد أن تعهد بعدم العمل ضد فرنسا . إلا أن الفرنسيين ما لبثوا أن قبضوا عليه مرة أخرى لاشتراكه في حركة سرية مضادة للحكومة الفرنسية وتم نقله إلى فرنسا حيث توفي في السجن عام 1803 ميلادي.

انظر أيضا

روابط خارجية

مراجع

أشخاص شهدوا الثورة الهاييتية
أشخاص في حروب استقلال أمريكا اللاتينية
أشخاص من الإدارة الشمالية (هايتي)
ثوريون هايتيون
جنرالات فرنسيون
رومان كاثوليك هايتيون
رؤساء مدى الحياة
فرنسيون توفوا في السجن
فرنسيون من أصل بنيني
قادة عسكريون في حروب الثورة الفرنسية
ماسونيون فرنسيون
متمردون في القرن 18
مسجونون توفوا في المعتقلات الفرنسية
مناهضون للعبودية فرنسيون
مواليد 1743
مواليد في كاب هايتيان
هايتيون
هايتيون من أصل بنيني
وفيات 1803

توسان لوفرتور


Kabasakal, Adana ilinin Çukurova ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana il merkezine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Çukurova'nın mahalleleri

Kabasakal, Çukurova


was a Japanese computer scientist most known for his numerous world records over the past three decades for calculating digits of . He set the record 11 of the past 21 times.

Kanada was a professor in the Department of Information Science at the University of Tokyo in Tokyo, Japan until 2015.

From 2002 until 2009, Kanada held the world record calculating the number of digits in the decimal expansion of pi – exactly 1.2411 trillion digits. The calculation took more than 600 hours on 64 nodes of a HITACHI SR8000/MPP supercomputer.  Some of his competitors in recent years include Jonathan and Peter Borwein and the Chudnovsky brothers.

See also
 Chronology of computation of

References

External links

1949 births
2020 deaths
20th-century Japanese mathematicians
21st-century Japanese mathematicians
People from Himeji, Hyōgo
Pi-related people
Tohoku University alumni
Academic staff of the University of Tokyo

Yasumasa Kanada


Doménica Alejandra González Palau (nascida em 12 de fevereiro de 1996) é uma ex-tenista equatoriana.

González conquistou um título de simples e dois de duplas no circuito da ITF em sua carreira. Em 5 de novembro de 2012, ela alcançou sua melhor classificação de simples no ranking mundial 669. Em 29 de outubro de 2012, ela alcançou a posição 697 no ranking de duplas.

Jogando pelo time da Fed Cup do Equador, González, nascida em Guayaquil, tem um recorde de vitórias e derrotas de 17–6.

Finais do ITF

Simples: 2 (1–1)

Duplas: 2 (2–0)

Finais de Grand Slam Júnior

Duplas femininas

Ligações externas

Tenistas do Equador

Doménica González


An Hordeum brachyantherum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sergej Arsenjevitj Nevskij. An Hordeum brachyantherum in nahilalakip ha genus nga Hordeum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hordeum

Hordeum brachyantherum


Zanthoxylum lindense, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rutáceas. Es nativa de Tanzania.

Descripción
Es un arbusto que alcanza un tamaño de 2 m de altura o un árbol pequeño, con ramas trepadoras y con espinas de color rojo negruzco recurvadas de 3-12 mm de largo; la corteza es áspera y las hojas miden 6-20 cm de largo, el raquis con numerosas espinas curvadas hacia arriba de 2-3 mm de largo. Las hojas con 9-15 folíolos, son alternas y agudas.

Distribución y hábitat
Se encuentra en los bosques costeros y matorrales abiertos, en suelos calcáreos, a una altitud de 600-200 m en Tanzania.

Taxonomía
Zanthoxylum lindense fue descrita por (Engl.) Kokwaro y publicado en Kew Bulletin 32: 798, en el año 1978.
Sinonimia
Fagara lindensis Engl. basónimo

Referencias

lindense

Zanthoxylum lindense


La Coupe d'Arménie 2011-2012 est la  de la Coupe d'Arménie depuis l'indépendance du pays. Elle prend place entre le  et le . Cette saison voit le passage de la compétition d'un format sur une année à un format à cheval sur deux années.

Un total de huit équipes participe à la compétition, correspondant à l'ensemble des clubs de la première division 2011.

La compétition est remportée par le Shirak FC qui s'impose contre le Impuls Dilidjan à l'issue de la finale pour gagner sa première coupe nationale. Cette victoire permet au Shirak de se qualifier pour la Ligue Europa 2012-2013.

Quarts de finale
Les matchs aller sont disputés les 19 et 20 novembre 2011, et les matchs retour quelques jours plus tard les 23 et 24 novembre suivants.

Demi-finales
Les matchs aller sont disputés les 17 et 18 mars 2012, et les matchs retour les 11 et 12 avril suivants.

Finale
La finale de cette édition oppose le Shirak FC à l'Impuls Dilidjan. Finaliste malheureux la saison précédente, le Shirak dispute à cette occasion sa cinquième finale depuis 1993, ne l'ayant jamais emporté jusqu'ici. L'Impuls joue quant à lui sa première finale de coupe.

La rencontre est disputée le 29 avril 2012 au  de Gyumri, où est localisé le club du Shirak. L'attaquant du Shirak Yoro Lamine Ly est le seul buteur du match, trouvant le chemin des filets à la  et permettant aux siens de remporter la compétition pour la première fois de leur histoire.

Références

Liens externes
 Coupe d'Arménie 2011-2012 sur Soccerway.com.
 Coupe d'Arménie 2011-2012 sur le site de la RSSSF.

Arménie M
Sport en Arménie en 2011
Sport en Arménie en 2012
2011-2012

Coupe d'Arménie de football 2011-2012


El distrito de Chupamarca es uno de los 13 distritos de la provincia de Castrovirreyna, ubicada en el departamento de Huancavelica, bajo la administración del Gobierno regional de Huancavelica, en la sierra central del Perú.

Desde el punto de vista jerárquico de la Iglesia católica, forma parte de la Diócesis de Huancavelica.

Historia
El distrito de Chupamarca se crea en la época de la independencia en 1825 durante la administración de Simón Bolívar, en la provincia de Yauyos, conjuntamente con otros ocho distritos. Por decreto de 16 de febrero de 1866 del Presidente Mariano Ignacio Prado se establece que el distrito de Chupamarca de la provincia de Yauyos pertenecerá a la provincia de Castrovirreyna y el distrito de Huangáscar de la provincia de Castrovirreyna pertenecerá a la provincia de Yauyos (permuta); se ratifica por ley de 25 de octubre de 1898 siendo presidente don Nicolás de Piérola y se ejecuta por ley de 13 de octubre de 1900 del presidente Eduardo López de Romaña.

Geografía
El distrito abarca una superficie de 373,78 km²

Su capital es el poblado de Chupamarca.

Autoridades

Municipales

 2011 - 2014
 Alcalde: Mcgovern Herbert Cullanco Canto, Movimiento independiente Trabajando para Todos (TpT).
 Regidores: Agripino Gustavo Pauyac Huaraca (TpT), Zenón Cullanco Pérez (TpT), Tomas Máximo Cerazo Pérez (TpT), Belaunde Pelayo Apumayta Beltrán (TpT), Enrique Sebastián Pérez Utcañe (Partido Popular Cristiano).
 2007 - 2010
 Alcalde: Mcgovern Herbert Cullanco Canto, del Partido Unión por el Perú.

Policiales
 Comisario:   PNP.

Religiosas
 Diócesis de Huancavelica
 Obispo de Huancavelica: Monseñor Isidro Barrio Barrio.
 Parroquia
 Párroco: Pbro.  .

Referencias

Festividades
Fiesta patronal es del 23 al 27 de julio en Honor a los Santos Patrones Apóstol Santiago, Virgem Perpetuo Socorro, San Felipe y Niño Sacramento

Referencias

Véase también
 Castrovirreyna
 Organización territorial del Perú

Enlaces externos

 INEI Perú

Chupamarca

Distrito de Chupamarca


El Marquesado de la Peñuela es un título nobiliario español concedido por Real Despacho de 7 de diciembre de 1692, con el vizcondado previo de Espartinas, por el rey Carlos II, a favor de Gonzalo Chacón de Medina y Salazar, caballero de la orden de Calatrava, almirante de la Armada y general de galeones, miembro del Consejo de Guerra y de la Junta de Armada.

La Peñuela, Espartinas y Macharnudo son tres cortijos situados en el término municipal de Jerez de la Frontera. En 1620 aparecen documentados como bienes pertenecientes al monasterio cartujo de Nuestra Señora de la Defensión. En algún momento posterior a ello debieron pasar a manos de la familia jerezana Medina, la cual conservó la propiedad de al menos Macharnudo hasta la segunda mitad del siglo XIX. La denominación del marquesado de la Peñuela y del vizcondado previo de Espartinas, concedidos en 1692 a favor de Gonzalo Chacón, esposo de Francisca de Medina y Salazar (de la que adoptó sus apellidos por disposición del mayorazgo heredado por ésta), hacen referencia a estos dos cortijos jerezanos.

El II Marqués de la Peñuela, José Chacón de Medina y Salazar, fue gobernador de Nuevo México de 1707 a 1712.

Marqueses de la Peñuela

Historia de los Marqueses de la Peñuela

Gonzalo Chacón de Medina y Salazar, I marqués de la Peñuela. Sin descendientes. Le sucedió su hermano:

José Chacón de Medina y Salazar (n. en 1668), II marqués de la Peñuela.
Casó con Antonia Torres de Navarra y Monsalve, hija de Luis Torres de Navarra y Monsalve I marqués de Campo Verde. Le sucedió su hijo:

Luis Ignacio Chacón de Medina y Torres de Navarra (1698-1766), III marqués de la Peñuela. Canónigo de la Catedral de Sevilla. Sin descendientes.

Rehabilitado en 1915 por:

Manuel de Medina y Carvajal (n. en 1900), IV marqués de la Peñuela, V marqués de Esquivel, hijo de Manuel de Medina y Garvey IX conde de Mejorada y IV marqués de Esquivel y de su esposa María del Pilar de Carvajal y Hurtado de Mendoza..
Casó con Narcisa de Rojas y Brieva VII marquesa de Alventos. En 1956 le sucedió su hijo:

Alfonso de Medina y de Rojas, V marqués de la Peñuela, VI marqués de Esquivel, VIII marqués de Alventos.
Casó con Magdalena Sofía Echevarría y Arancibia. Le sucedió, en 1994, su hijo:

Manuel de Medina y Echevarría, VI marqués de la Peñuela, VII marqués de Esquivel, VIII marqués de Alventos.
Casó con A. González Barba

Referencias

Peñuela, de la

Marquesado de la Peñuela


Víctor Jara fue un cantautor chileno, pero además el nombre puede referirse a:

 Víctor Jara o Víctor Jara (Geografía), su primer álbum de estudio, de 1966;
 Víctor Jara, su tercer álbum de estudio, de 1967;
 Víctor Jara sinfónico, álbum en tributo al cantautor, de 2008;
 Estadio Víctor Jara, complejo deportivo ubicado en Santiago de Chile; o
 Galpón Víctor Jara, centro artístico-cultural ubicado en el Barrio Brasil, Santiago.
(2644) Victor Jara, asteroide nombrado en honor al cantautor.

Víctor Jara (desambiguación)


مُبَشِر (ومنه لفظ التَّبْشِير) هو عضو في الطائفة الدينية يرسل إلى منطقة معينة ويتكفلها للقيام ببشارة أو تقديم خدمات مثل التعليم، محو الأمية، العدالة الاجتماعية، الرعاية الصحية والتنمية الاقتصادية. كلمة «إرسالية» تنبع من 1598 عندما يرسل اليسوعيون أعضاء في الخارج، والكلمة مشتقة من اللاتينية 'missionem' (حركيا missio)، ومعنى «فعل إرسال» أو mittere ، ومعنى «لإرسال». والكلمة أستخدمت في ضوء الكتاب المقدس واستخدمت في الترجمة اللاتينية للكتاب المقدس، المسيح استخدم الكلمة عندما أرسل تلاميذه للتبشير باسمه.

يُستخدم هذا المصطلح عادةً للبعثات المسيحية، ولكن يمكن أن يستخدم لأي عقيدة أو أيديولوجية.

المبشرون حسب الدين

البعثات المسيحية
البعثات التبشيرية المسيحية يمكن تعريفها بأنها «واحدة من المشاهد عبر الثقافات». في مؤتمر لوزان لعام 1974، ويعرف هذا المصطلح، تتعلق الرسالة المسيحية باسم «لتشكيل حركة غرس أصلية كنسية قابلة للحياة». المبشرين يمكن العثور عليهم في العديد من البلدان في جميع أنحاء العالم، يسوع أرشد الرسل لجعل تلاميذه من كل الدول (, ). ويشار إلى هذه الآية من قبل المبشرين المسيحيين مثل الإرسالية الكبرى التي تلهم العمل التبشيري.

تاريخي

التوعية التبشيرية عصر العهد الجديد، الكنيسة المسيحية من وقت سانت بول توسعت في جميع أنحاء الإمبراطورية الرومانية وغيرها إلى بلاد فارس (كنيسة المشرق) والهند (سانت توماس المسيحي).خلال العصور الوسطى المسيحية دير والمبشرين مثل القديس باتريك في (القرن 5)، وأدلبرت براغ (CA 956-997) نشر تعاليم المسيح والدين خارج حدود أوروبا للإمبراطورية الرومانية القديمة. في 596 والبابا غريغوري الأول (في مقره 590-604) أرسل البعثة الغريغورية (بما في ذلك أوغسطينوس من كانتربري) في انكلترا. بدورهم، المسيحيين من ايرلندا (في مهمة أيرلندا-الاسكتلندية) ومن بريطانيا (سانت بونيفاس (حوالي 675-754) والبعثة الأنجلوسكسونيون، على سبيل المثال) أصبحت معلما بارزا في تحويل سكان أوروبا الوسطى. خلال عصر الاستكشاف، والكنيسة الرومانية الكاثوليكية أنشأ عدد من البعثات في الأمريكتين والمستعمرات الأخرى من خلال الأوغسطينية، فرنسيسكانية وترتيب دومينيكانية من أجل نشر المسيحية في العالم الجديد و لتحويل هنود والسكان الأصليين الآخرين. في الوقت نفسه تقريبا، المبشرين مثل فرنسيس كسفاريوس (1506-1552) فضلا عن غيرهم من اليسوعيون، الأوغسطينية، التي تساعد الفرنسيسكانية والدومينيكانية للانتقال إلى آسيا والشرق الأقصى. أرسل البرتغالية البعثات في أفريقيا . هذه هي بعض من البعثات الأكثر شهرة في التاريخ. في حين رافقت بعض البعثات من القمع والإمبريالية (الحملات الصليبية الشمالية من 12th والقرون ال13، على سبيل المثال)، والبعض الآخر (خصوصا ماتيو ريتشى مهمة اليسوعيون للصين من 1582) كانت سلمية نسبيا وركزت على التكامل وليس على الاستعمار ثقافي.

أغلب العمل التبشيري الكاثوليكي المعاصر قد شهد الكثير من التغيير العميق منذ المجمع الفاتيكاني الثاني من 1962-1965، وأصبح مدركا صراحة من حيث قضايا العدالة اجتماعية ومخاطر الاستعمار ثقافي أو الاستغلال الاقتصادي المقنعة كما التحول الديني. المبشرين المسيحيين المعاصرين يقول ان العمل من اجل العدالة تشكل جزءا التأسيسي من التبشير بالإنجيل، ومراعاة مبادئ الأقلمة في عملهم التبشيري.

كما أن الكنيسة الكاثوليكية تنظم نفسها عادة على طول الخطوط الإقليمية، ولأن لديهم الموارد البشرية والمادية، فإن الأوامر الدينية تنتظم حتى في ذلك، وتتعهد العمل التبشيري الأكثر، خاصة في فترة ما بعد الإمبراطورية الرومانية. ومع مرور الوقت أنشأ الفاتيكان تدريجيا تطبيعا لهيكل الكنيسة في مجالات مهمة، وغالبا ما تبدأ مع ولايات قضائية خاصة تعرف باسم المحافظات الرسولية واختصاص إقليمي قانوني. تهدف هذه الكنائس وضع في نهاية المطاف «التخرج» لوضع منتظم للأبرشية مع تعيين الأساقفة المحليين، خاصة بعد إنهاء الاستعمار، وغالبا ما تعكس هياكل الكنيسة واقع سياسي إداري.الكنيسة الأرثوذكسية الشرقية، تحت أمرة الكنيسة بطريركية القسطنطينية المسكونية قامت بتوعية تبشيرية قوية تحت أمر الإمبراطورية الرومانية، وأن الإمبراطورية البيزنطية كانت آمرة، واتصالها التبشيري ذا أثر دائم، إما مؤسس، أو صاحبه تأثير على إقامة علاقات رسمية مع بعض 16 من الكنائس الأرثوذكسية الوطنية، بما في ذلك الكنيسة الرومانية الأرثوذكسية، والكنيسة الجورجية الرسولية الأرثوذكسية والكنيسة الأوكرانية الأرثوذكسية، وقيل أن كلتاهما (قد أسسهما المبشر الرسول التبشيري أندرو) تقليديا، والكنيسة البلغارية الأرثوذكسية (قيل قد أسسها الرسول التبشيري بولس). وكان الاثنان من القرن التاسع كيرلس وميثوديوس كان إسهامهما التبشيري قد أحرز نجاحا واسعا في وسط أوروبا، وسع البيزنطيين العمل التبشيري في أوكرانيا بعد معمودية جماعية في كييف في 988 والكنيسة الصربية الأرثوذكسية كانت أصولها في التحويل عن طريق المبشرين البيزنطيين للقبائل الصربية عندما وصلوا في البلقان في القرن 7. كما عملت البعثات التبشيرية الأرثوذكسية بنجاح بين الاستونيين من القرن 10 وحتى القرن ال 12، حيث تم تأسيس الكنيسة الأرثوذكسية الاستونية.
تحت الإمبراطورية الروسية في القرن 19، المبشرين مثل نيقولاس إلمنسكى (1822-1891) انتقل إلى الأراضي الخاضعة ونشر الأرثوذكسية، بما في ذلك من خلال بيلاروسيا، لاتفيا، مولدوفا، فنلندا، وإستونيا، وأوكرانيا، والصين، والقديس نيكولاس اليابان (1836-1912) تولى قيادة الأرثوذكسية الشرقية إلى اليابان في القرن 19.

الكنيسة الروسية الأرثوذكسية أيضا بعثت المبشرين إلى ألاسكا في بداية القرن 18، بما في ذلك القديسين هيرمان (1756 - 1836) وإينوسنت (1797 - 1879)، وأرسلت ممثلين إلى الهنود والكنيسة الروسية الأرثوذكسية خارج روسيا، حيث استمر العمل التبشيري خارج روسيا بعد 1917 الثورة الروسية، مما أدى إلى إنشاء العديد من الأبرشيات الجديدة في الشتات، حيث متحولون عديدون تم مساعدتهم في شرق أوروبا وأمريكا الشمالية وأوقيانوسيا.

مراجع

السلوك والخبرة الدينية
عبارات مسيحية
مبشرون
مبشرون مسيحيون
مصطلحات مسيحية
مهن دينية
مهن دينية مسيحية

مبشر


20073 Yumiko este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20073 Yumiko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Kobayashi, T., Fujii, H.. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 6,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

20073 Yumiko


José Cárdenas puede referirse a:

 José Cárdenas del Llano (1???-1???), político mexicano. Gobernador de Yucatán en 1854 - 1855.
 José de Cárdenas y Cárdenas, II Conde de Villanueva de Cárdenas, España.
 José Eduardo de Cárdenas (1765-1821), presbítero y poeta mexicano del siglo XVIII.
 José Raymundo Cárdenas del Río (1900-1967), político mexicano oriundo de Michoacán.
 José Evaristo Cárdenas Martínez (1911-1996), futbolista mexicano.
 José Cárdenas Vizcaíno (1949-), periodista mexicano.
 José Carlos Cárdenas (1977-), futbolista argentino.
 José María Cárdenas (1985-), futbolista mexicano.
 José Cárdenas Zúñiga (1995-), futbolista ecuatoriano.
 Jesús José Cárdenas (1959-), exfutbolista ecuatoriano.

José Cárdenas


Porsangerhalvøen er en halvø mellem Altafjorden og Porsangerfjorden i Troms og Finnmark fylke i Norge. Den er delt mellem kommunerne Alta, Kvalsund, Måsøy, Nordkap og Porsanger.

Landskabet på Porsangerhalvøen består hovedsagelig af en træløs vidde, en fortsættelse af Finnmarksvidda længere mod syd. En række fjorde skærer sig ind i halvøen, hvoraf de største er Repparfjorden, Revsbotn og Snefjorden fra vest, og Kobbefjorden fra nord.

Europavej E6 går over Sennalandet og Repparfjorddalen sydvest på halvøen, og fortsætter sydover langs Porsangerfjorden til Lakselv og Karasjok. Fra Europavej 6 går fylkesvej 883 til østsiden af Altafjorden, riksvej 94 til Hammerfest, og europavej E69 til Nordkap, og dennes sidevej fylkesvej 889 til Havøysund.

På den sydøstlige del af halvøen ligger Stabbursdalen nationalpark.

Kilder og henvisninger

 Porsangerhalvøen på Store Norske Leksikon

Halvøer i Norge
Troms og Finnmarks geografi
Landskap i Norge

Porsangerhalvøen


USS Zumwalt (DDG-1000) er den første destroyer af Zumwalt-klassen i United States Navy. Hun er navngivet efter den amerikanske admiral Elmo Zumwalt.

Skibet er udstyret med stealth-teknologi og er verdens største destroyer. Den 7. december 2015 stævnede hun ud på sin jomfrusejlads fra værftet Bath Iron Works i Maine. Skibet forventes leveret til flåden i løbet af 2016 efter veloverståede testsejladser.

Referencer

Eksterne henvisninger

 USS Zumwalts officielle hjemmeside

Krigsskibe fra USA
Destroyere

USS Zumwalt


MAC adresi (İngilizce Media Access Control, yani ortam erişim yönetimi) bir bilgisayar ağında, bir cihazın ağ donanımını tanımaya yarar. Örneğin, sizin bilgisayarınızda modeminizin ve ağ kartınızın kendine özel birer MAC adresleri vardır. MAC, 48 bit'lik bir adres olduğundan dolayı 248 = 281,474,976,710,656 değişik ağ kartını tanımlamak için kullanılabilir.

MAC adresi (Fiziksel adres, Donanım adresi), ağ donanımının tanımlanmasını sağlar. MAC adresi, bilgisayarın ethernet kartına üretici tarafından kodlanan bir bilgidir. Her donanım için özel bir adresi vardır. Aynı MAC adresine sahip birden fazla ağ cihazı yoktur. MAC adresi 6 oktetten oluşur. İlk 3 oktet donanımı üreten firmayı işaret eder. Son 3 oktet donanımı işaret eder.

MAC adresi, sadece yerel ağlarda haberleşmeyi sağlar. Ağın dışına taşınabilecek bir adres değildir. Sadece aynı ağ üzerindeki bilgisayarların birbirlerini bulmalarını sağlar. Aynı ağda iki ağ cihazının birbiriyle haberleşmesi MAC adresiyle mümkündür.

MAC adresinin kullanıldığı protokollerden bazıları şunlardır:

 Ethernet
 Token ring
 Wi-fi
 Bluetooth
 FDDI
 SCSI

Bir MAC adresinde ilk üç bit adres havuzunu dağıtan organizasyonu, sonraki beş bit ise üreticiyi temsil eder. Dolayısıyla, bir MAC adresinin ilk bitlerine bakılarak kartın hangi şirket tarafından üretildiği görülebilir.

MAC adresleri, aralarına ":" işareti konarak 16'lı tabanda yazılır: 01:23:45:67:89:AB. Bazı MAC adresleri özel adreslerdir:

 FF:FF:FF:FF:FF:FF adresi tüm cihazlara yayın yapmak (broadcast) için kullanılır.
 İlk bitleri 01-00-5E olan adresler "multicast" adresleri için kullanılır.
 Yerel olarak atanmış MAC adresleri 02 ile başlarlar.

MAC adresleri ile IP adresleri arasındaki bağ ARP ve RARP protokolleri tarafından yapılır.

Mac Adresinden Ipv6 Adresinin Elde Edilmesi
128 bitten oluşan ipv6 adresinin ilk 64 biti ağ adresini geriye kalan 64 biti ise konak(bilgisayar) adresini verir. Konak adresini MAC adresinden elde edebiliriz. Fakat MAC adresi 48 bitlik bir alanı kapsadığı için bunu 64 bit haline getirmemiz gerekir.MAC adresinden ipv6 adresi elde edilmesi için yapılması gerekenler:

1. 48 bitlik olan MAC adresi 64 bit haline getirilir.Bunun için xx:xx:xx:xx:xx:xx şeklinde olan 48 bitlik MAC adresi ortadan ikiye ayrılır ve 16 bitlik FF:FE adres uzayı eklenir.
       xx:xx:xx:xx:xx:xx  ===> xx:xx:xx:FF:FE:xx:xx:xx  haline gelir.
2. 64 bit haline getirilen adres uzayının 2'lik tabanda soldan 7.biti değiştirilir. Yani soldan 7.bit 0 ise 1, 1 ise 0 olur.

örnek
  00:2A:00:3F:2A:1C  MAC adresine sahip bir bilgisayarın alabileceği IPv6 adresinin konak adresini bulalım.

   * 00:2A:00:3F:2A:1C   adresinin ortasına FF:FE ekleyelim.

         00:2A:00:3F:2A:1C  === >  002A:00FF:FE3F:2A1C elde edilir.

   * Yukarıda elde edilen adresin 2'lik tabanda soldan 7.bitini NAT işlemine tabi edelim.
Yani 7.bit 0 ise 1, 1 ise 0 yapalım.

         0000000000101010:00FF:FE3F:2A1C === > 0000001000101010:00FF:FE3F:2A1C === >

   * 00:2A:00:3F:2A:1C MAC adresinden  022A:00FF:FE3F:2A1C konak adresi elde edildi.

MAC-->Ortama erişim kontrol düzeyi -Veri Link Transferin alt katmanıdır aynı zamanda Media Access Control diye tanınmaktadır. OSI modelinin  Veri Link Transfer Katmanınınalt katmanı olan Fiziksel Katmanda görev alır. MAC adresleme ve kanallara erişimi kontrol etmek için mekanizmalar sağlar. Bu da birden fazla terminalleri veya erişim noktaları birbirleri ile çoklu ağ ortamında iletişim kurmasını sağlar. MAC aslında alt katmanı olan LLC (Mantıksal Bağlantı Kontrolü) ve OSI modeli nin Fiziksel (ilk) seviyesi arasında bir arayüz görevi görür ve bir çoklu ağdaki tam çift yönlü mantıksal kanalı taklid eder.

MAC adresinin yapısı
IEEE standartları tanımlayan 48-bit (6 sekizli) MAC adresi,dört parçaya bölünür.
İlk üç sekizli 24-bit içeren Organizasyonun benzersiz tanımlayıcı (OUİ) veya
üreticinin  IEEE den aldığı adres ten oluşur.
Sadece alt 22 bit (bit) kullanılır diğer ikisini özel bir anlamı vardır :
 ilk bit sıfır (0) olması tekli, bir (1) olması grup adres çerçevesine hitap eder.
 Sonraki bit MAC adresi global(0) veya yerel (1) uygulanan olmadığını gösterir.
Sonraki üç oktet aygıtın her bir örneğin imalatçı tarafından seçilmektedir.SNA (Systems Network Architecture) ağları hariç.Böylece,dünya genelinde benzersiz olan MAC adresleri genel olarak aygıta bu şekilde eklenir.Ağ yöneticisi seçtiğiniz cihazın kendi MAC adresi yerine başka bir adres belirleme yeteneğine sahiptir.Böyle bir yerel olarak yönetilen MAC adresi keyfi olarak seçilir ve Oui hakkında bilgi içeremez.Adresin yerel olarak uygulanan adres olup olmadığını öğrenmek için adresinin ilk sekizli karşılık gelen bitlerine bakılır.
Aşağıdaki komutu kullanarak ağ aygıtlarının MAC adresi öğrenilebilir:
 Windows - ipconfig / all- daha detaylı bilgi içerir - hangi MAC adresi hangi ağ arayüzüne ait...
 Linux — ifconfig -a | grep HWaddr
 FreeBSD — ifconfig|grep ether
 HP-UX — /usr/sbin/lanscan
 Mac OS X — ifconfig
 QNX4 — netinfo -l
 QNX6 — ifconfig или nicinfo

Adresleme mekanizması
MAC katmanının adresleme mekanizmasına fiziksel adresleme ya da MAC adresleri denir.MAC adresi benzersiz bir seri numarası olan,imalat sırasında her ağ aygıtı için atanır ve dünyanın diğer ağ aygıtlarıyla belirlemenize olanak sağlar.Alt ağdaki tüm cihazların farklı MAC adrese sahip olacağı ve bir alt ağ içinde Subnetwork bir hedefe veri paketlerinin dağıtılmasını sağlamak için garanti yoldur.Aslında içinde birkaç segmentleri,birbirlerine bağlı tekrarlayıcı,hub,köprü veya anahtarları barındıran fiziksel ağda da MAC adresleri kullanılabilir(ancak yönlendiricilerin hariç).Yönlendiriciler birden çok alt ağa bağlayabilmektedirler.Örnek:Ethernet Ağını kablosuz yerel alan ağı(WLAN)ve WLAN adaptörleri ile genişletilmiş erişim noktalarına sahip bir fiziksel ağa dönüştürürüz ve üretilen 48-bitlik MAC adresleriEthernet in ürettiği ile aynıdır.

Çoklu erişim protokolleri
Kablolu ağlar için ortak çoklu paket erişim protokollere örnek şunlardır:
 CSMA/CD (Ethernet и IEEE 802.3 de kullanılır)
 Token bus (IEEE 802.4)
 Token ring (IEEE 802.5)
 Token passing (FDDI da kullanılır)
Kablosuz ağlar da kullanılabilir ortak çoklu paket erişim protokolleri şunlardır:
CSMA/CA (IEEE 802.11/WiFi WLANs de kullanılır)
Slotted ALOHA
Dynamic TDMA
Reservation ALOHA (R-ALOHA)
CDMA
OFDMA
Daha ayrıntılı bilgi için Channel access method

Kaynakça
 Способы изменения MAC-адреса в операционных системах
 Определение производителя по первым 6 цифрам MAC
MAC Adresi nasıl değiştirilir?

Ortam erişim kontrolü
Ağ adresleme
Evrensel tanımlayıcılar
İnternet erişimi

MAC adresi


Katedrala u Rochesteru, službeno katedralna crkva Krista i Blažene Djevice Marije, biskupska je crkva anglikanske biskupije Rochester u Rochesteru, grofovija Kent. Osnovana je 604. godine i druga je najstarija katedrala u Engleskoj nakon katedrale u Canterburyju. Današnje velebno zdanje je, unatoč kasnijim preinakama, uglavnom zadržalo obilježja normanske arhitekture.

Povijest

Utemeljitelj katedrale i prvi biskup bio je Justus, (6. stoljeće - 10. studenoga 627.)) jedan od misionara koje je papa Grgur I. poslao u Englesku na zahtjev nadbiskupa Augustina od Canterburyja 601. godine. Kralj Ethelbert Kentski dao je dozvolu osnuje crkva i da bude posvećena apostolu sv. Andriji (po ugledu na samostan u Rimu odakle su Augustin i Justus krenuli za Englesku).
Prvotna katedrala bila je visoka 13 m, a široka 8,5 m. Apsida je označena u sadašnjoj katedrali na podu, a vanjska kaldrma pokazuje linije prvotnih zidova. Za izgradnju crkve svakako zasluge pripadaju kralju Ethelbertu, a ne svetom Justusu.
Ethelbert je umro 617. godine, a naslijedio ga je njegov sin Eadbald od Kenta. Pošto Eadbald još nije primio kršćanstvo, Justus se nije osjećao sigurnim u Kentu pa se sklonio u Franciju gdje ostaje godinu dana prije nego što ga je Eadbald pozvao da se vrati.
644. godine u katedrali je posvećen Ithamar koji je bio prvi biskup rođen u Engleskoj, rodom Saksonac a ne Rimljanin poput Augustina ili Jususa. Tjekom svoga stolovanja, Ithamar je 26. ožujka 655. godine posvetio Deusdedita (? - 664.) za prvog anglosaksonskog nadbiskupa Canterburyja.
676. godine katedrala je pretrpjela velika oštećenja zbog pustošenja i razaranja Kenta koje je nanio kralj Æthelred od Mercie, a sve radi njegovog protivljenja tradicionalnoj kentskoj kraljevskoj kući kojom je tada vladao kralj Oswine. Oštećenja su bila tolika da se biskup Putta (? - 678.) povukao iz biskupije dok je njegov imenovani nasljednik Cwichhelm (? - nakon 678.) odustao od trona "radi neimaštine".
762. kentski kralj Sigerd dodijelio je biskupu Eardwulf (? - između 765. i 772.) zemlju isto kao i njegov nasljednik Ecgberht II. Povelja je utoliko značajnija jer ju je potvrdio kralj Offa kao nadređeni lokalnom kraljevstvu.

Normanski period

Nakon normanskog osvajanja Engleske 1066. godine, Vilim I. Osvajač dodijelio je katedralu i njezina imanja svom polubratu Odu iz Bayeuxa, kojemu je također dodijelio titulu grofa od Kenta. Odo je prisvojio sve njene resurse a katedralu doveo u totalnu neimaštinu. Sama crkva bila je izgrađena od dreveta i kroz period od preko četiri i pol stoljeća, zbog nedostatka sredstava za održavanje, bila je zapuštena i oronula.
Za vrijeme episkopata Siwarda (1058. – 1075.) služilo ga je četiri ili pet kanonika "koji su živjeli u totalnoj bijedi i siromaštvu".
Tijekom razdoblja 1067. – 1076. grof Odo je stekao posjede po cijeloj Engleskoj, uključujući veći dio zemlje koja je nekada pripadala katedrali Rochester. Radi spora vodećih feudalaca od kojih se izdvajaju grof Odo, polubrat kralja Vilima Osvajača na jednoj, i Lanfranca (između 1005. i 1010. – 24. svibnja 1089.) nadbiskupa od Canterburyja, 1076. godine (ne zna se točan datum ali je izvjesna godina) došlo do suđenja u Penendenu Heathu nakon kojega je zemlja vraćena stvarnim vlasnicima.
1075. godine na Lanfrancov poticaj, kralj Vilim I. pristao je na imenovanje Gundulfa (cca. 1024. – 1108.), benediktinca iz opatije Le Bec u Normandiji za biskupa u Rochesteru i, kao prvi normanski biskup, bio je posvećen 19. ožujka 1077. godine.
Tadašnji engleski kralj Vilim Rufus zamolio je biskupa Gundulfa, uzdajući se u njegovu poznatu graditeljsku vještinu, da mu sagradi dvorac od kamena, a kasnije i velebnu katedralu, koja je ustvari bila druga najstarija katedrala u zemlji nakon one u Canterburyju.

Tijek izgradnje

Pretpostavlja se da je Gundulfov prvi pothvat u izgradnji nove katedrale bila gradnja tornja koji nosi njegovo ime i danas se nalazi pored sjevernog krila transepta. Otprilike 1080. započeo je izgradnju nove katedrale koja će zamijeniti Justusovu crkvu. Bio je nadareni arhitekt koji je vjerojatno igrao glavnu ulogu u dizajnu, odabiru izvođača i izvedbenim radovima.
Prvotna katedrala imala je prezbiterij od šest visokih arkada koje se uzdižu od poda do stropa, s pokrajnim lođama iste dinmenzije. Četiri najistočnije arkade izgrađena su nad podzemnim hodnicima koji čine dio današnje kripte. Na istoku je bila mala niša, vjerojatno za srebrni relikvijar s relikvijom Paulinusa, prvog biskupa od Yorka, koje je tamo preneseno iz stare katedrale.
Transept je bio jednobrodni, dugačak 36,5 metara ali širok samo 4,2 metra. S tako uskim transeptom namjera je bila da istočni lukovi broda naliježu na lukove iznad kora. Na jugu je sagrađena još jedna kula od koje nije ostalo ništa vidljivo. Nije bilo središnjeg, prijelaznog tornja, tj. tornja u prijelaznom dijelu tlocrtne osnove crkve, takozvanom križištu, odnosno prostoru kojega definira sjecište središnjeg broda i transepta. Centralni brod nije bio u cijelosti izgrađen a očito je bio zamišljen tako da ima devet arkada, što je trebalo biti veći dio sa zapadne strane, dok je Gundulf dovršio pet arkada s istočne strane.
Župni dio zgrade nije bio u cijelosti izgrađen, pa se nagađalo da je Gundulf jednostavno ostavio građanima da ga dovrše. Međutim, Gundulf se nije dokazao samo svojim arhitektonskim umjećem, nego je kao biskup reorganizirao svećenstvo na način da je zamijenio svjetovne kapelane benediktinskim redovnicima, nakon čega je dobio nekoliko kraljevskih darovnica i pokazao se velikim dobročiniteljem u katedralnom gradu.

Za vrijeme episkopata Ernulfa (1115. – 1124.) i Ivana I. (1125. – 1137.) katedrala je u cijelosti dovršena. Kor je preuređen, centralni brod je djelomično obnovljen, pri čemu su Gundulfovi brodski stupovi ostali zaštićenim. Ernulf je također zaslužan za izgradnju trpezarije, spavaonice i kaptola, od kojih su danas vidljivi samo dijelovi.
Po završetku izgradnje Ivan I. je prenio posmrtne ostatke biskupa Itamara iz stare saksonske u novu normansku katedralu, a cijelu je posvetio 1130. (po nekim izvorima 1133.) nadbiskup Canterburya William de Corbeil (1070. – 1136.), uz pomoć 13 biskupa u nazočnosti kralja Henrika I., ali svečano misno slavlje pokvario je veliki požar koji je gotovo uništio cijeli grad i znatno oštetio novu katedralu. Požari su je ponovno teško oštetili 1137. i 1179. godine. Jedan od tih požara bio je dovoljno jak da teško ošteti ili uništi istočni krak i transepte, a oštećene su i Ernulfove samostanske zgrade.
Štovanje sv. Vilima, kojega je prema lokalnom predanju 1201. godine kao hodočasnika na putu u Jeruzalem kod Rochestera iz koristoljublja umorio njegov posinak, (kanonizirao ga je papa Aleksandar IV. 1256.) donijelo je katedrali povlastice odgode plaćanja računa kao i velike darove hodočasnika koji su omogućili nastavak izgradnje gotičke građevine. Novi kor je posvećen 1227. godine, a sjeverni i južni transept izgrađeni su u sljedećim desetljećima. Hamo od Hythe (1275. – 1352.) posvećen biskupom 18. ožujka 1317. dao ga je zasvoditi i izgraditi moćni centralni toranj na križištu centralnog broda i transepta. Sto godina kasnije izgrađeno je današnje gornje pročelje centralnog broda i prozori na zapadnom pročelju.

Moedrno doba

Engleskom reformacijom iz 1534. godine raspušten je benediktinski samostan sv. Andrije. Katedrala je dobila novi stolni kaptol (capitulum cathedralis) Engleske crkve i svoje sadašnje pokroviteljstvo.
Engleski građanski rat 1642. rezultirao je novim oštećenjima te naknadnim restauratorskim radovima. Sveobuhvatni restauratorski radovi odvijali su se 1825. i 1872. godine. Opsežni ciklus vitraja historicističkih stvoren je na prijelazu iz 19. u 20. stoljeće. Većina kiparskih radova također potječe iz ovog razdoblja, a 1904. obnovljen je centralni toranj.
2004. godine, na 1400. obljetnicu osnutka katedrale, ruski umjetnik Sergei Fyodorov (rođ. 1959.) stvorio je veliku zidnu fresku rađenu u stilu sličnom ikoni koja prikazuje Isusovo krštenje u rijeci Jordan i scenu biskupa sv. Augustin od Canterburyja kako krsti kralja Ethelberta Kentskog 597. godine.

Galerija

Izvori

Rochester
Rochester
Rochester

Katedrala u Rochesteru


La Vuelta Ciclista a Chiapas es una carrera de ciclismo en ruta por etapas que se disputa durante fines de noviembre, principios de diciembre en el Estado de Chiapas, al sur de México.

Su primera edición fue en 1980 pero su disputa ha sido en forma interrumpida, realizándose en esa oportunidad 3 ediciones y luego se dejó de disputar. En 1995, se volvió a correr y nuevamente fueron 3 ediciones. En 2008 fue la tercera vez que se relanzó la carrera y esa vez siendo de categoría internacional ya que fue incluida en el UCI America Tour 2008-2009 encuadrada en la categoría 2.2.

Palmarés

 En amarillo, edición amateur.

Palmarés por países

Referencias

Enlaces externos
 Vuelta a Chiapas sitiodeciclismo.net

Chiapas

Vuelta Ciclista a Chiapas


Hans-Joachim Herwald (* 1944 in Gronau, Westfalen) ist ein deutscher Hörspielproduzent und Tontechniker.

Leben und Karriere
Herwald absolvierte eine Ausbildung sowie ein Studium. Er arbeitete u. a. mit Udo Lindenberg und Otto Waalkes zusammen. Es folgten eigene Hörspielproduktionen, bei denen Hans-Joachim Herwald auch als Produzent tätig war. Inzwischen ist er seit über 30 Jahren als Hörspielproduzent tätig, u. a. für Hörspiele wie Alf, Der König der Löwen, Produktionen nach Romanen von Edgar Wallace und Pippi Langstrumpf.

Der gelernte Tonmeister arbeitete zunächst in Köln. Danach leitete er ein Tonstudio in Hamburg, wo er Musik und bereits auch Hörspiele aufnahm, zunächst unter Peter Folken und Konrad Halver. In den 1970er Jahren machte er sich dann als Hörspielproduzent selbständig und zeichnete für zahlreiche mehr oder weniger erfolgreiche Produktionen verantwortlich.

Herwald tritt bisweilen auch als Sprecher in Produktionen auf; ein früher Auftritt diesbezüglich entstand für Onkel Bill. Bill Ramsey singt viele neue Lieder und erzählt lustige Geschichten (1976). Hier übernahm er die Rolle des Tonmeisters, in der er auch an der Produktion selbst beteiligt war.

Weblinks
 Hans-Joachim Herwald auf hoerspiel-freunde.de

Einzelnachweise

Tonmeister
Deutscher
Geboren 1944
Mann

Hans Joachim Herwald


Zagreb County () is a county in Northern Croatia. It surrounds, but does not contain, the nation's capital Zagreb, which is a separate territorial unit. For that reason, the county is often nicknamed "Zagreb ring" (). According to the 2011 census, the county has 317,606 inhabitants, most of whom live in smaller urban satellite towns.

The Zagreb County once included the city of Zagreb, but in 1997 they separated, when the City was given a special status. Although separated from the city of Zagreb both administratively and territorially, it remains closely linked with it.

Zagreb County borders on Krapina-Zagorje County, the city of Zagreb, Varaždin County, and Koprivnica-Križevci County in the north, Bjelovar-Bilogora County in the east, Sisak-Moslavina County in the south and Karlovac County in the southwest.

Franjo Tuđman Airport is located on the territory of Zagreb County, the biggest and most important airport in the country.

Administrative divisions

Zagreb County is divided into 9 towns and 25 municipalities.

County government

Current Župan: Stjepan Kožić (HSS)

The county assembly is composed of 45 representatives, organized as follows:

 Croatian Democratic Union (HDZ)/Croatian Peasants Party (HSS)/ HSU - 21
 Social Democratic Party of Croatia (SDP)/Croatian People's Party (HNS)/ Democratic Centre (DC) / HSLS - 19
 SU - 3
 HSP - 2

Demographics

See also
 Zagreb County (former)
 :Category:Former counties of Croatia

References

External links
 Zagrebačka županija Official website
 Zagreb county tourist board

Geography of Zagreb
Counties of Croatia

Zagreb County