El Festival de Cine de Giffoni (Giffoni Film Festival) es un festival de cine anual que se celebra el mes de julio en la ciudad italiana de Giffoni Valle Piana, en Campania, enfocado en la promoción de películas destinadas a un público infantil y juvenil. Fundado en 1971 por el director artístico Claudio Gubitosi, su característica más distintiva es que son los propios niños y jóvenes los que conforman los jurados que otorgan los distintos premios.

Historia
El Festival de Giffoni nació en 1971, a partir de una idea del director artístico Claudio Gubitosi y un grupo de amigos amantes del cine que escogieron enfocarlo en el cine para niños. Crearon así una organización sin ánimo de lucro, con el objetivo de promover películas que por su lenguaje, estilo, historia y temática, están destinadas a un público joven y familiar.

Durante la década de 1970 el festival se abrió a la producción cinematográfica del norte de Europa y la Unión Soviética, haciendo llegar a su «jurado en pantalones cortos» las fábulas rusas o largometrajes alemanes y escandinavos, comenzando a llamar la atención y despertar la curiosidad de periodistas y productores.

En la década de 1980 Gubitosi, frente a las producciones ligeras y de una calidad poco destacable del momento, apostó por despertar las «cabezas pensantes» de su público, buscando por todo el mundo películas que reflejasen «los deseos, temores y sueños, la angustia y la fuerza de una generación concebida entre las cenizas de los grandes movimientos culturales y sociales de los sesenta y los setenta».
La década acabó afianzando al festival internacionalmente, con la presencia de grandes estrellas del mundo del cine, como François Truffaut (quien llegó a afirmar que se trataba del «festival más necesario del mundo»), Robert De Niro, Sergio Leone, Michelangelo Antonioni o Alberto Sordi.

Durante la década de 1990 el Festival creció y se dividió en tres categorías: First Screen (de 9 a 12 años), Free to Fly (de 12 a 14) y Finestra sul Cortile (15-19). En 1997 pusieron en marcha los Movie Days, jornadas suplementarias de cine, animación y discusión por escuelas de distintas ciudades de Italia que buscaban ampliar la audiencia, limitada forzosamente en las jornadas del Festival. También se puso la primera piedra de la Ciudadela del Cine, el Giffoni Multimedia Valley, un área dedicada a la creatividad y la cultura audiovisual y al estudio de nuevas formas de expresión artística.

A partir del año 2001 se creó la Giffoni World Alliance, una red de festivales en todo el mundo, exportando el concepto del Giffoni Film Festival primero a Berlín, posteriormente a Miami (con el Next Gen Film Festival), Polonia y Albania. En 2005 se celebró también en Australia, donde en 2007 se creó la asociación Giffoni-Australia. También en 2005 se iniciaron las ediciones del Giffoni Hollywood Film Festival, organizado por Steven Paul (presidente de la productora independiente Cristal Sky) y el actor Jon Voight, que en la edición de 2007 tuvo su clausura en el célebre Teatro Kodak, sede de la ceremonia de entrega de los Premios Óscar.

Desde 2003 el Giffoni colabora con el Festival Internacional de Cine de Gijón y el Conseyu de la Mocedá de Gijón en el intercambio de jurados de entre 13 y 17 años de edad, enviando cuatro jóvenes asturianos para formar parte del jurado de las secciones Generator +13 y Generator +16.

Premios
El Festival otorga el premio Gryphon a la mejor película y al mejor cortometraje, de ficción o animación, en seis categorías distinguidas por edades. Las tres primeras categorías son Elements +3, +6 y + 10, seguidas por Generator +13, +16 y +18.

El número de participantes en los jurados ha ido creciendo con los años y en 2011 ha alcanzado los 3000 participantes, provenientes de 50 países de los cinco continentes.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial (en italiano).

Giffoni
Giffoni
Cultura de Campania
Organizaciones fundadas en 1971

Festival de Cine de Giffoni


කාරුවකී (හෙවත් චාරුවකී) යනු මෞර්ය තෙවන අධිරජ අශෝකගේ දෙවන බිසවයි.
කාරුවකී හෙවත් කෞර්වකී (චාරුවකී)  අශෝක රජුගේ දෙවන බිසව විය. ඔවුන් විවාහ වී ඇත්තේ අශෝක රජ වීමට ප්‍රතමය.ඇයට තිවාල නමින් පුත්‍රයෙකු සිටි අතර අශෝකගේ ප්‍රියතම බිසවයි. කෞර්වකී අශෝක ආදර කතාන්දරය ඇරඹී ඇත්තේද ඔවුන්ගේ බාල වයසේ සිටමය.
කෞර්වකී අශෝකගේ ප්‍රියතම බිසව ලෙස හැදින්වෙන්නේ අශෝක ඔහුගේ සෙල්ලිපිවල ඇය ගැන පමණක් සදහන් කර ඇති නිසාය. අශෝකව බෞද්ධයෙකු බවට පත් කළේ ද කෞර්වකී බිසව බව සදහන් වේ. ඇය ඉතාමත් යහපත් බිසවක් ලෙස ඉතිහාසයේ සදහන් ය.
අශෝකගේ මරණයෙන් පසු ඇය ඉතාමත් ශෝකානුකූල හා අති සරල දිවියක් ගත කරන්නට ඇත යැයි සැලකේ.සමහර විට කෞර්වකී අශෝක අධිරජුගේ අහ මෙහෙසිය වන්නට ඇතැයි කියාද විශ්වාස තිබේ.

ආශ්‍රේයයන්

කාරුවකී


Todenbüttel er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Mittelholstein i den sydlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Todenbüttel ligger 20 km sydvest for Rendsborg og 26 km øst for Heide. Mod øst løber Bundesstraße 77 fra Rendsborg mod Itzehoe og mod sydvest Bundesautobahn 23 fra Heide mod Hamborg. Mod nord løber Kielerkanalen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Todenbüttel


بلدية بوثو كانيادا (بالإسبانية: Pozo Cañada) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية بوثو كانيادا 2.895 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية بوثو كانيادا

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

بوثو كانيادا


James Andrew Beall (* 25. Oktober 1866 bei Midlothian, Texas; † 12. Februar 1929 in Dallas, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1903 und 1915 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James Beall besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. In den Jahren 1884 und 1885 unterrichtete er selbst als Lehrer. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Texas in Austin und seiner 1890 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er im Ellis County in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. Von 1892 bis 1895 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Texas; zwischen 1895 und 1899 gehörte er dem Staatssenat an.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1902 wurde Beall im fünften Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1903 die Nachfolge von Choice B. Randell antrat. Nach fünf Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1915 sechs Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Im Jahr 1913 wurden der 16. und der 17. Verfassungszusatz ratifiziert. Zwischen 1911 und 1913 war Beall Vorsitzender des Ausschusses zur Kontrolle der Ausgaben des Justizministeriums. Im Jahr 1914 verzichtete er auf eine weitere Kandidatur.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte James Beall als Anwalt in Dallas. Außerdem wurde er im Bankgeschäft tätig. Seit 1921 war er Präsident der Firma Texas Electric Railway. Er starb am 12. Februar 1929 in Dallas, wo er auch beigesetzt wurde.

Weblinks

 Biografie im Handbook of Texas

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied des Senats von Texas
Mitglied des Repräsentantenhauses von Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1866
Gestorben 1929
Mann

James Andrew Beall


في الفيزياء النظرية وتر نيلسن-أولسن  عبارة عن جسم أحادي-البعد أو مكافئ حل تقليدي لبعض معادلات الحركة. الحل لا يعتمد على طول اتجاه الوتر؛ إنما الاعتماد يكون على أثنتين أخرى تين، تكون الأبعاد العرضية متطابقة كما في حالة دوامة نيلسن-أولسن Nielsen-Olsen vortex.

نظرية الحقل الكمومي

وتر نيلسن-أولسن


Ustaša – Hrvatska revolucionarna organizacija, skraćeno UHRO, bivše je hrvatsko separatističko, ultranacionalističko i terorističko tajno društvo koje se kasnije razvilo u fašistički politički pokret. UHRO osnovao je i vodio Ante Pavelić od 1929. godine tijekom progonstva u Kraljevini Italiji. Pripadnike organizacije zvalo se ustašama po starijoj hrvatskoj riječi za pobunjenike ili ustanike. Kao naziv za pojedinoga člana kao i za cijelu organizaciju izabran je u spomen na ustaničke vojnike koji su se 1871. borili u rakovičkom ustanku pod Eugenom Kvaternikom za Hrvatsku neovisnu od Austro-Ugarske.

Ustaše su osnovane kao reakcija na to što je jugoslavenski kralj Aleksandar I. Karađorđević proglasio Šestosiječanjsku kraljevsku diktaturu. Njihova struktura i rituali na početku djelovanja bili su usporedivi s onima drugih nacionalno-terorističkih tajnih društava na području jugoistočne Europe poput Crne ruke ili VMRO-a, a bili su usmjereni na oružanu borbu za »neovisnu hrvatsku državu na njezinom cjelokupnom etničkom i povijesnom području«. Do 1941. broj formalno primljenih ustaša, koje su činili studenti, profesori, književnici, odvjetnici, bivši c. i kr. časnici, članovi katoličkih udruga i pripadnici marginaliziranih društvenih skupina vjerojatno nikada nije iznosio više od 3000 do 4000 članova u domovini i u progonstvu. Povjesničar Mark Biondich piše o maksimalno 10 000 članova u 1941. godini.

Ustaške baze i logori za obuku, u kojima je bilo smješteno do 300 osoba, uglavnom su se nalazili u Mađarskoj i/ili Italiji sve dok ustaše nisu neočekivano preuzele vlast u novoosnovanoj Nezavisnoj Državi Hrvatskoj (NDH) sredinom travnja 1941. uz potporu Sila Osovine. Organizacija je, nakon dolaska na vlast, uspostavila totalitarnu diktaturu, uglavnom na područjima današnje Republike Hrvatske, cijele Bosne i Hercegovine i manjem dijelu Vojvodine. Bila je odgovorna za progon i genocid nad raznim etničkim skupinama, najviše nad Srbima, Židovima i Romima te je odgovorna za ubojstva brojnih političkih protivnika i uspostavu koncentracijskih logora.

Ustaški pokret prestao je postojati u svibnju 1945., nakon pada NDH i savezničke pobjede u Drugom svjetskom ratu. Neki su pripadnici vodstva preko tzv. samostanskih ruta pobjegli u inozemstvo, gdje su nastavili djelovati. Mnoge su domobrane, pripadnike ustaške vojnice i ratne zarobljenike strijeljali partizani tijekom Bleiburške tragedije. Nakon uspostave socijalističke Jugoslavije formirane su iseljeničke organizacije poput Hrvatskog oslobodilačkog pokreta, Hrvatskog revolucionarnog bratstva ili Hrvatskog narodnog otpora.

Pozadina
Nakon završetka Prvog svjetskog rata i raspada Austro-Ugarske monarhije njezine južne države (Slovenija, Hrvatska i Bosna i Hercegovina) ujedinile su se sa Srbijom u Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca koja je kasnije preimenovana u Kraljevinu Jugoslaviju. Ustaški pokret nastao je od skupina koje su 20-ih godina 20. stoljeća činile desno krilo hrvatske opozicije centralističkom i srpsko-hegemonističkom državnom poretku Kraljevine.

Najvažnija od njih bila je Hrvatska stranka prava koja je nastala iz desnog, strogo protujugoslavenskog krila istoimene starije stranke. Kasniji ustaški vođa i odvjetnik, Ante Pavelić, bio je jedan od vodećih članova te stranke u tom razdoblju. U početku ta i slične skupine nisu mogle dobiti veći utjecaj. Dominantna politička snaga u tadašnjoj Hrvatskoj bila je i ostala Hrvatska seljačka stranka (HSS) pod vodstvom Stjepana Radića.

Nastanak

Osnivanje

Krajem listopada 1928. Ante Pavelić osnovao je, u početku ilegalne, ustaše. Mogao se osloniti na protujugoslavenske, revanšističke i iredentističke snage u Italiji, Mađarskoj i Bugarskoj te na legitimističke krugove u Austriji i revanšistički pokret u Njemačkoj. Tijekom državne krize koja je uslijedila nakon što je hrvatskog demokrata Stjepana Radića u Beogradu ubio Puniša Račić, kralj Aleksandar I. izvršio je državni udar 6. siječnja 1929. Raspustio je parlament, suspendirao ustav iz 1921. i proglasio kraljevsku diktaturu koja je također zabranila prijašnje nacionalne simbolike. Dan je kasnije Pavelić emigrirao u Italiju gdje je okupio ustaške iseljenike i formirao ih u terorističku organizaciju. Pristaše se obučavalo za terorističke i subverzivne akcije u centrima i logorima u Mađarskoj, Italiji i Austriji. U azilu je Pavelić napisao program za ustaše, »Statut« (1932.) i »Načela« koja su proširena 1941. godine.

Ustaše su sebe doživljavali kao hrvatski pokret za osamostaljenje protiv srpske hegemonije u Jugoslaviji i za razvoj Velike Hrvatske s uključivanjem Bosne, Hercegovine i Srijema, a srpsko se stanovništvo treba brzo eliminirati. Ustaše su se razvile u fašistički pokret po uzoru na Mussolinija i Hitlera. Od 1929. do 1934. aktivno ga je podržavao Mussolinijev fašistički režim kako bi destabilizirao državu Jugoslaviju koja je stajala na putu talijanskoj prevlasti na Jadranu i Balkanu.

Iako njihovi pristaše nisu bili mnogobrojni u Jugoslaviji, infiltrirali su se u Hrvatsku seljačku stranku i intenzivno nastojali proširiti njezine desne i separatističke snage. Neke od njihovih tajnih baza u državi bili su katolički samostani i sjemeništa. Vlada je na ustaško djelovanje reagirala nasilnim suzbijanjem svakog potencijalnog otpora. Nekoliko pripadnika oporbe koji nisu bili uključeni u terorističke aktivnosti, uključujući Milana Šufflaya, ubili su agenti jugoslavenske tajne službe time izazvavši međunarodne prosvjede.

Ciljevi

Samostalnost Hrvatske

Jedan od glavnih ciljeva ustaša bila je »obnova slobodne i neovisne hrvatske države na cjelokupnom povijesnom i etnički zatvorenom prostoru hrvatskog naroda«. Taj se cilj trebao »postići svim sredstvima, čak i oružanom pobunom«.

Pod »područjem hrvatskog naroda« podrazumijevalo se:
Nakon ostvarenja cilja ustaški je pokret htio »svim sredstvima štiti državnu samostalnost i etničku posebnost hrvatskog naroda i boriti se za to da u hrvatskoj državi vlada samo hrvatski narod, da ostane jedini vladar nad svim materijalnim i duhovnim dobrima u svojoj zemlji, koji je progresivan i pošten, vođen u duhu ustaških načela«.

Neprijatelji
Protivnicima ovih ciljeva i neprijateljima ustaše su smatrali:

 srpsku državnu vlast
 međunarodno slobodno zidarstvo
 judaizam
 komunizam.

Organizacija

Podjela

Ustaška je organizacija bila podijeljena na:
 »Roj«, ustaše na jednom mjestu
 »Tabor«, roj na području jedne općine
 »Logor«, svi tabori jednoga okruga
 »Stožer«, svi logori na području jednog kotara.

Nadalje, postojao je i »sveučilišni stožer« za cjelokupno studentsko tijelo koji je bio neposredno podređen zapovjedništvu.

Prije 1941. bilo je devetnaest stožera u izbjeglištvu na području tzv. »Velike Hrvatske«. Zbog velikoga broja Hrvata u iseljeništvu postojala su i tri »Stožera« u Europi te Sjevernoj i Južnoj Americi.

Iznad svega stajao je »ustaški stožer« koji je usmjeravao svaku djelatnost koja se odnosila na cjelokupni pokret i borbu za slobodu. Stožer se sastojao od Vijeća doglavnika i štaba pobočnika. Poglavnik je imenovao i smjenjivao najviše dvanaest doglavnika i glavne pobočnike.

Poglavnika su birali osnivači ustaške organizacije ili stožer kada je bilo slobodno mjesto.

Pomladak

Nakon formiranja Nezavisne Države Hrvatske formirana je Ustaška mladež po uzoru na Hitlerovu mladež.

Njezine podskupine bile su Ustaška uzdanica za učenike osnovnih škola od 7. do 11. razreda, Ustaški junaci za djecu od 11. do 15. god. i Ustaška Starčevićeva mladež od 15. do 21. godine života.

Učlanjenje
Svaki Hrvat koji je bio »sposoban za ustašku borbu i odan ustaškim načelima […]« mogao je postati ustaša. Dužnosti ustaše bile su polaganje ustaške prisege i neizostavno obavljanje svih poslova, svih dužnosti, svih naredbi i propisa te nepokolebljiv osjećaj odgovornosti.

Zakletva, koja se u skladu s propagandom trebala položiti ispred raspela, noža i pištolja, glasila je:

Simboli

Grb

Ustaški grb bilo je plavo, veliko slovo »U« sa serifima koji sadrži srebrnu, heraldičku granatu crvena plamena. Na granati je bio i povijesni crveno-bijeli grb Hrvatske s prvim poljem u bijeloj boji. Shema boja znaka odražavala je hrvatske nacionalne boje: crvenu, bijelu i plavu.

Slovo »U«  simboliziralo je početno slovo riječi ustaša. Granata je trebala naglasiti militantan, revolucionaran i elitistički karakter. Posuđen je iz revolucionarnih tradicija Italije i Francuske. Tamo je granata izvorno bila simbol grenadira (u 17. i 18. stoljeću elitna postrojba pješaštva) i danas se rabi u vojnim jedinicama (npr. Karabinjeri, Legija stranaca). Pretpostavlja se da je izabrana inačica povijesnog hrvatskog grba s prvim bijelim poljem kako bi se razlikovao od hrvatskog grba koji se nalazi u kraljevskom jugoslavenskom grbu s prvim crvenim poljem.

Prva shematska upotreba ustaškog grba nalazi se u logotipu organizacijskog lista »Ustaša: Vjesnik hrvatskih revolucionaraca« iz svibnja 1930. godine. Prvi prikaz grba objavljen je 1932. godine u logotipu novina »Ustaša« i prije svega na naslovnoj stranici ustaškog ustava.

Godine 1934. ustaški stožer u iseljeništvu izdao je u propagandne svrhe srebrnjak od 5 kuna kovan u Beču i dvije marke tiskane u Bergamu na kojima je također prikazan ustaški grb.

Nakon poraza Jugoslavije oko 300 naoružanih ustaških postrojbi u iseljeništvu s ovim grbom na uniformi prešle su granicu s Italijom i paradirali pred Pavelićem u Zagrebu.

Nezavisna Država Hrvatska kao državni simbol koristila je povijesni grb Hrvatske s velikim slovom »U« uokviren hrvatskim pleterom. U slučaju je ovoga državnog grba »U« namjerno postavljeno na vrh grba kako bi se olakšalo većini stanovništva koji su bili Hrvati, ali ne i ustaše, da se identificiraju s državom.

Državna omladinska organizacija Ustaška mladež imala je svoj simbol koji je rabljen u različitim bojama.

Pozdrav

Pozdrav ustaške organizacije bio je »Za dom spremni«, a izricalo ga se s ispruženom desnom rukom sa spojenim prstima otkada je došlo do zbližavanja s fašističkom Italijom i nacionalsocijalističkom Njemačkom.

Može se pronaći na stranačkim, ali i na državnim dokumentima kao završni pozdrav (npr. kod dodjele odlikovanja).

Himna
Ustašku himnu »Puška puca« skladao je Ante Pavelić i uglazbio je u stilu koračnice.

Atentat na Aleksandra I.

Nakon ličkog ustanka 1932. ustaške su aktivnosti kulminirane atentatom u Marseilleu na jugoslavenskog kralja Aleksandra I. i francuskog ministra vanjskih poslova Louisa Barthoua koji je izvršio Vlado Černozemski u Marseilleu 1934. u bliskoj suradnji s makedonskim nacionalistima iz revolucionarne organizacije VMRO.

Nakon što se doznalo tko su počinitelji i došlo do krize u francusko-talijanskim odnosima, Mussolini je Pavelića smjestio u kućni pritvor i prisilio ga da prekine terorističku kampanju. Ustaše su potom težište svojega djelovanja premjestile na izgradnju potpornih skupina među hrvatskim iseljenicima i čekale priliku da uz njemačku ili talijansku pomoć preuzmu vlast.

Uoči Drugoga svjetskog rata ustaše su u Toskani osnovale »ustašku vojsku« s nekoliko stotina svojih pristaša. Otišla je na talijansko-jugoslavensku granicu. Jedna njemačka skupina ustaša u Austriji je osnovala »Hrvatsku legiju« dok je pojačala svoju protujugoslavensku propagandu.

Drugi svjetski rat

Balkanski pohod s napadom sila Osovine odvijao se između 6. i 17. travnja 1941. Jugoslaviju su okupirale i porazile njemačke, talijanske, mađarske i bugarske trupe. Dana 10. travnja 1941. pukovnik Slavko Kvaternik proglasio je Nezavisnu Državu Hrvatsku još prije puna zauzimanja pod zaštitom i potporom njemačkih nacista. Hitler je prvo ponudio čelniku Hrvatske seljačke stranke Vladku Mačeku vodstvo države, ali on je ponudu odbio. Dana 15. travnja vlast je preuzeo Ante Pavelić.

Ustaška država ostala je lojalan saveznik Trećeg Reicha do 1945. godine, a također je poslala trupe za podršku njemačkoj kampanji protiv Sovjetskog Saveza na istočnom bojištu. Vojno se, međutim, uglavnom bavila borbom protiv partizana predvođenih Titom i protiv četništva (tj. srpski nacionalno-monarhistički pokret).

Ministar unutarnjih poslova NDH Mladen Lorković i ministar obrane Ante Vokić stupili su u kontakt sa Saveznicima 1943./1944. i pokušali svrgnuti Pavelićev režim. Međutim, taj je pokušaj puča otkriven, a uključeni sudionici uhićeni su i pogubljeni u ljeto 1944. godine.

Najpoznatija jedinica ustaša bila je Crna legija pod zapovjedništvom pukovnika Jure Francetića.

Državni ustroj Nezavisne Države Hrvatske

Nezavisne Države Hrvatske (NDH) obuhvaćala je cijelu Bosnu i Hercegovinu, veliki dio Republike Hrvatske i istočni dio Srijema, područja na koje su ustaše polagale pravo na »povijesne hrvatske zemlje«. Veće dijelove hrvatske obale u Dalmaciji, naseljene Hrvatima s gotovo 380.000 stanovnika, te Gorski kotar, ustaše su morali prepustiti iredentističkoj Italiji, a Međimurje Mađarskoj.

Nakon pada Mussolinija 3. rujna 1943. Pavelić je područja koja su pripojena Italiji, vratio u sastav Hrvatske.

Nezavisna Država Hrvatska organizirana je po principu načela vođe po uzoru na svoje fašističke saveznike. Pavelić je preuzeo ulogu vođe pod titulom poglavnik. Ustaški pokret postaje stranka jedinstva i paralelno s uspostavom redovite vojske za koju postoji vojna obaveza. Ustaška vojnica formirana je kao režimska pretorijanska garda kao uzor na Schutzstaffel (SS).

Nisu održani slobodni demokratski izbori koji bi legitimirali ustaški režim od strane hrvatskog naroda.

Njemačke i talijanske okupacijske postrojbe bile su prisutne na njezinom području i često su djelovale bez obzira na »državne organe« službeno neovisne marionetske države. Stanovništvo je bilo jako nezadovoljno ustašama i podrška je brzo opala nakon samo nekoliko mjeseci. Zagrebački nadbiskup Alojzije Stepinac također se sve više distancirao od Pavelićeve vlasti i u raznim prilikama kritizirao njezino djelovanje prema manjinama.

Genocid

Ustaška država – zapravo ustaški Poglavnik Ante Pavelić, koji je u svojim rukama držao svu zakonodavnu, izvršnu i drugu vlast – donijela je odmah po osnivanju rasne zakone po uzoru na Treći Reich koji su bili usmjereni protiv Židova i Roma, ali pretežno protiv Srba koji su kolektivno proglašeni »neprijateljima hrvatskoga naroda«.

Srbi, Židovi, Romi, antifašistički nastrojeni Hrvati, članovi Hrvatske seljačke stranke i drugi zatvarani su u logore od kojih je najveći bio Koncentracijski logor Jasenovac,  a vrlo često ih je ustaška milicija ubijala na najbrutalniji način. Brojčano najveća skupina  žrtava bili su Srbi.

Njemački povjesničar Holm Sundhaussen izjavio je: »Kao što je Hitler težio Europu bez Židova, tako je Pavelić težio Hrvatsku bez Srba«. Prema izvješćima, oko 200 000 Srba ubijeno je u prva četiri mjeseca ustaške vladavine, a 104 000 deportirano je na područje Srbije pod njemačkom okupacijom.

Nakon što se suočio s ustancima Srba koji su u prognaništvo naveli veliki broj Hrvata i muslimana iz ruralnih područja s mješovitim stanovništvo, te su posve destabilizirali stanje u državi, Ante Pavelić poduzima korake obuzdavanja bezakona divljih ustaša i radi ograničavanja utjecaja ustaških logornika koji su prvih mjeseci civilnim vlastima po općinama nalagali kako su htjeli: najstrože se zabranilo bilo kakvo dalje ubijanje Srba i nasilje prema njima. Prijeki sudovi su narednih mjeseci - prema izričitim i pisanim uputama samog Ante Pavelića - nerijetko na smrt osuđivali one ustaše koji su ipak počinjali ubojstva i nasilja nad civilima. Na području Velike župe Psat i Krbava koja je obuhvaćala područja Like i zapadne Bosne u kojima je bilo osobito mnogo ustaškog terora, nakon smjene ustaških dužnosnika koji su poticali protusrpski teror, on je od rujna 1941. prestao. Te mjere, međutim, nisu dovele do kraja ustanaka, nego su ustaničke postrojbe s vremenom uglavnom došle pod kontrolu komunista, kao partizani u sastavu Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije. Ta vojska, u koju će se kasnije postupno uključivati i sve veći broj ne-Srba, te koja je od 1943. god. bila prihvaćena i potpomognuta od strane Saveznika, naposljetku će uništiti NDH.

Ustaška ubijanja su se nastavila: JUSP Jasenovac iskazuje da je u Koncentracijskom logoru Jasenovac tijekom 1942. godine stradalo 34.092 Srba, a u razdoblju 1943. – 1945. daljnjih 8.377 Srba. Bilo je i znatnih pokolja na terenu, primjerice je u svibnju 1942. Crna legija je u Vlasenici pobila 890 Srba i Židova, nakon silovanja žena i djevojaka.

Koliko je Srba smrtno stradalo tijekom postojanja NDH nije do danas posve točno utvrđeno. Prema zapadnim istraživanjima broj Srba koji su ubijeni procjenjuje se na 330 000 – 390 000. Prema istraživanju srpskog demografa Bogoljuba Kočovića (Žrtve Drugog svjetskog rata u Jugoslaviji; London, 1985.) o broju žrtava Drugoga svjetskog rata u Jugoslaviji  stradalo je oko 290 000 od ukupnih 1,9 milijuna Srba te 30 000 od ukupno 40 000 Židova i 25 000 od 40 000 Roma koji su prije rata živjeli na područjima koja su bila potpala pod vlast ustaša. Hrvatski demograf Vladimir Žerjavić, danas najpriznatiji autoritet za pitanja ratnih gubitaka, na temelju demografskih izračuna i sustavnog pregleda brojnih dokumenata, procijenio je početkom 1990.-ih godina ukupne srpske žrtve u NDH na 322.000 mrtvih, u čemu 82 tisuća pripadnika partizanskih i 23 tisuće pripadnika četničkih postrojbi, 25 tisuća umrlih od tifusa, 20 tisuća civila stradalih u njemačkom logoru Sajmište kod Zemuna i daljnjih 45 tisuća civila pobijenih od Nijemaca na drugim mjestima, 15 tisuća civila pobijenih od Talijana, 34 tisuće civila stradalih u borbama ustaša, četnika i partizana, 28 tisuća pobijenih na raznim mjestima, te 50 tisuća pobijenih u sustavu logora Jasenovac. Centar Simon Wiesenthal navodi da je broj ubijenih u koncentracijskom logoru Jasenovac oko 90 000, dok državni Memorijalni muzej holokausta Sjedinjenih Država u Washingtonu navodi između 77 000 i 99 000. Memorijalni muzej holokausta Sjedinjenih Država spominje između 320 000 i 340 000 ubijenih Srba u razdoblju između 1941. i 1942.

Muslimani

Bošnjake (Bosanci koji su većinom muslimanske vjeroispovijesti) ustaše su proglasile »Hrvatima muslimanske vjeroispovijesti« i službeno izjednačili s onima katoličke vjeroispovijesti te ih se, kao i Hrvate katolike, upotrebljavalo za služenje vojnog roka u vojsci, pripadnike mjesnih straža, te kao profesionalne pripadnike Ustaške vojnice. Istovremeno su pod njemačkim vodstvom postavljene bošnjačke divizije poput 13. SS oružane gorske divizije »Handschar«.

Rezonancija u Njemačkoj
»Illustrirte Zeitung« (hrv. »ilustrirane novine«) iz Leipziga su 1941. godine na 98. godišnjicu (2. polugodišta) u posebnom izdanju proslavile ustaško preuzimanje vlasti uz njemačku potporu.

Reproducirale su objašnjenje poglavnika (Pavelića):

Odnos prema crkvi
Odnos između Katoličke crkve i ustaša bio je ambivalentan. Mnogi pripadnici katoličkog klera simpatizirali su ideju neovisne hrvatske države. Nacionalistički svećenici surađivali su s ustašama, ali su bili u manjini, a dio klera otvoreno je prosvjedovao protiv njihovih zločina. Zbog sudjelovanja predstavnika katoličkog svećenstva u uspostavi, organizaciji i vođenju fašističkog ustaškog sustava, neki povjesničari ustašku vladavinu pripisuju klerofašizmu.

Nakon Drugog svjetskog rata

Nakon pobjede jugoslavenskih partizana pred kraj Drugoga svjetskog rata u svibnju 1945. brojni su pripadnici ustaša, među kojima je bilo i vodstvo Ante Pavelića, bježali u inozemstvo.

Neposredno nakon završetka rata hrvatski civili, ostaci ustaške i regularne vojske (Domobrani), kao i jugoslavenske postrojbe koje su bile trn u oku novoj vlasti predali su se Britancima kod Bleiburga u Austriji. Međutim, oni su predani Titovim partizanima (tada već službeno: Jugoslavenska armija). Većina njih strijeljana je ubrzo nakon zarobljavanja, istrijebljena u višemjesečnim marševima smrti ili u logorima. Ova i slične akcije Jugoslavenske armije i OZNA-e postale su poznate pod zbirnim nazivom Bleiburška tragedija.

Mnogi ustaše koji su bili krivi za zločine tijekom rata pobjegli su preko Italije takozvanim štakorskim kanalima, odakle ih se otpremilo prema Argentini, SAD-u, Kanadi i Španjolskoj, koristeći veze Vatikana. Osobito se veći dio ustaškog vodstva oko Pavelića prije dolaska u Bleiburg bio odvojio od svojih postrojbi. Sam Pavelić stigao je u Argentinu 1947. godine i živio u Buenos Airesu gdje je bio savjetnik za sigurnost argentinskog diktatora Juana Peróna sve do nedugo prije njegove smrti kasnih 1950-ih. Tamo je formirao vladu u izbjeglištvu koju nije priznala nijedna država. Zbog osobnog i političkog suparništva podijelili su se ustaše u nekoliko skupina.

Mnoge ustaše koje su živjeli u inozemstvu ubile su srpske militantne skupine skupina i jugoslavenska tajna služba Uprava državne sigurnosti (UDB) ciljanim likvidacijama. U Zapadnoj Njemačkoj prognani Hrvati i Srbi, kao i UDB-a, također su izvršili brojne napade jedni na druge što je dovelo do određene medijske rezonancije 1970-ih.

Pojam »ustaša« danas
Danas se naziv »ustaša« uglavnom koristi za hrvatskog šovinista koji svojim idejama i postupcima (ultranacionalizmom, vjerskom ili nacionalnom netrpeljivošću) podsjeća na ustaše iz Drugog svjetskog rata.

Izvori

Književnost

Monografije

 Martina Bitunjac: Zaplet . Sudjelovanje. Pogrešno. Žene i ustaški pokret. Duncker & Humblot, Berlin 2018., ISBN 978-3-428-15338-1 .
 Rob McCormick: Hrvatska pod Antom Pavelićem. Amerika, ustaše i hrvatski genocid. IB Tauris, 2014. (monografija).

 Rory Yeomans: Vizije uništenja. Ustaški režim i kulturna politika fašizma, 1941.-1945. Pitt, ruski istočnoeuropski, 2013.
 Radu Harald Dinu: Fašizam, religija i nasilje u jugoistočnoj Europi. Legija arhanđela Mihaela i ustaše u povijesnoj usporedbi. Harrassowitz, Wiesbaden 2013., ISBN 978-3-447-10002-1 .

 Ladislaus Hory, Martin Broszat: Hrvatska ustaška država 1941.–1945. 2. Izdanje, Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart 1965.

Daljnje čitanje
 Slavko Goldstein: 1941. - godina koja ne prolazi. Sjeme mržnje na Balkanu. Frankfurt na Majni / Berlin 2018., ISBN 978-3100025371

Vanjske poveznice

  Ustaše, članak na enciklopedija.hr
  Ustaša, članak na britannica.com

NDH
Povijest Bosne i Hercegovine
Hrvatska povijest
Ustaški pokret

Ustaše


În matematică, teorema Brunn–Minkowski  (sau inegalitatea Brunn–Minkowski) este o inegalitate referitoare la volumele (sau mai general măsuri Lebesgue ) de submulțimi compacte de spații Euclidiene. Versiunea originală a teoremei Brunn–Minkowski  (Hermann Brunn 1887; Hermann Minkowski 1896) aplicată la mulțimile convexe. Generalizarea la seturi neconvexe compacte i se datorează L. A. Lusternik (1935).

Formularea teoremei
Fie n ≥ 1 și fie ca μ să indice măsura Lebesgue pe Rn. Fie A și B două submulțimi nevide compacte din Rn. Atunci are loc inegalitatea:

unde A + B indică suma Minkowski:

Observație
Demonstrația teoremei Brunn–Minkowski stabilește că funcția

este concavă în  sensul că pentru fiecare pereche nevidă de mulțimi compacte A și B din Rn și fiecare 0 ≤ t ≤ 1,

Pentru mulțimile convexe A și B inegalitatea din teoremă este strictă pentru 0 < t < 1 doar dacă A și B sunt omotetice, adică sunt egale până la translație și scalare.

Bibliografie

 Heinrich Guggenheimer (1977) Applicable Geometry, page 146, Krieger, Huntington ISBN 0-88275-368-1 .

 Rolf Schneider, Convex bodies: the Brunn–Minkowski theory, Cambridge University Press, Cambridge, 1993.

Calcul variațional

Teorema Brunn-Minkowski


Italiens Grand Prix 2014 (officielle navn: Formula 1 Gran Premio d'Italia 2014) var et Formel 1-løb som blev kørt 7. september 2014 på Autodromo Nazionale di Monza i Italien. Det var det trettende løb i Formel 1-sæsonen 2014 og 84. gang at Italiens Grand Prix blev arrangeret. Løbet blev vundet af Mercedes-køreren Lewis Hamilton, med hans teamkollega Nico Rosberg på andenpladsen. På tredjepladsen kom Felipe Massa i en Williams.

Resultater

Kvalifikation

Løbet

Noter til tabellerne:
  - Daniil Kvjat kvalificerede sig til en ellevteplads, men fik en gridstraf på ti placeringer for at have brugt sin sjette motor for sæsonen.
  - Kevin Magnussen kom i mål på syvendepladsen, men fik en tidsstraf på 5 sekunder for at have presset Valtteri Bottas af banen.
  - Esteban Gutiérrez kom i mål på nittendepladsen, men fik en tidsstraf på 5 sekunder for at have forårsaget en kollision.
  - Marcus Ericsson startede fra pit lane for at have ignoreret gult flag under kvalifikationen.

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

Formel 1 2014
2014

Italiens Grand Prix 2014


Kongebesøget på Færøerne er en dansk dokumentarfilm fra 1950, der er instrueret af Erik R. Knudsen efter manuskript af ham selv og Heine S. Heinesen.

Handling
En reportage af Kong Frederik 9.s og Dronning Ingrids besøg på Færøerne i 1949. Der skildres modtagelsen i Tórshavn, besøget i Kirkjubøur, Klaksvig og andre steder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Reportagefilm fra Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1950

Kongebesøget på Færøerne


15007 Edoardopozio este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15007 Edoardopozio este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Colleverde de Vincenzo Silvano Casulli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,58 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 9,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

15007 Edoardopozio


Marius-Alexandru Dunca () este un senator român, ales în 2016. În data de 2 septembrie 2019 Duncă a fost numit chestor al Senatului, ocupând această funcție până în februarie 2020. La 4 ianuarie 2017 a fost numit ministrul în cadrul Ministerului Tineretului și Sportului din România până la data de 26 ianuarie 2018. Începând cu 24 martie 2019 este președinte ales al Partidului Social Democrat Organizația Brașov.

Activitatea parlamentară

Referințe

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe

 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat
Miniștri ai tineretului și sportului români
Brașoveni
Senatori români 2020-2024
Nașteri în 1980

Marius-Alexandru Dunca


Villar de Barrio (en gallego: Vilar de Barrio) es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Villar de Barrio en la provincia de Orense, comunidad autónoma de Galicia. Desde el cierre de la línea Puebla de Sanabria-Ourense en los recortes del sector ferroviario producidos por el Gobierno en junio de 2013, esta estación no tiene servicios ferroviarios.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 203,30 de la línea férrea de ancho ibérico  que une Zamora con La Coruña vía Orense a 705 metros de altitud entre las estaciones de Alberguería-Prado y Baños de Molgas. El tramo es de vía única y está sin electrificar.

Historia
La voluntad de unir Madrid, vía Medina del Campo con Vigo por el camino más corto posible es antigua y apareció plasmada en algunos anteproyectos como el de 1864. Sin embargo, el mismo  descartaba dicha posibilidad al considerar que suponía "dificultades enormísimas" que superaban incluso "los de la bajada del puerto de Pajares en el ferrocarril de Asturias". Es por ello, que la estación no fue inaugurada hasta el 1 de julio de 1957 con la puesta en marcha del tramo Orense – Puebla de Sanabria de la línea Zamora-La Coruña vía Orense. Su explotación inicial quedó a cargo de RENFE cuyo nacimiento se había producido en 1941.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

Abandonada durante muchos años la estación fue rehabilitada por el Inorde en 2010 dentro de su plan Estaciones.

La estación
El edificio de viajeros es una estructura realizada en piedra. Posee dos pisos y una galería en la planta baja formada por cinco arcos. Cuenta con dos andenes laterales a los que acceden dos vías.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Galicia en la web de Renfe.

Villar de Barrio
Villar de Barrio
Villar de Barrio
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1957
Estaciones de ferrocarril de Galicia inauguradas en el siglo XX
Villar de Barrio

Estación de Villar de Barrio


Francisco de Assis Pereira Rocha fue un destacado político brasileño del siglo XIX.

Biografía
Nacido ca 1800, entre el 2 de marzo de 1827 y el 12 de febrero de 1828 Francisco de Assis Pereira Rocha se desempeñó como presidente de la Provincia de Paraíba.

Fue presidente de la Provincia de Rio Grande do Sul entre el 16 de enero y el 18 de diciembre de 1862.

El naufragio y saqueo del mercante británico Prince of Wales acaecido en las costas de Albardão en 1861, uno de los incidentes que impulsó a la llamada Cuestión Christie, grave conflicto que llevó a la ruptura de relaciones diplomáticas entre el Imperio de Brasil y Gran Bretaña, continuó en el centro de su agenda.

Entre el 28 de julio y el 23 de agosto de 1868 y entre el 16 de abril y el 10 de noviembre de 1870 se desempeñó como presidente de la Provincia de Pernambuco.

Francisco de Assis Pereira Rocha falleció en 1872.

Bibliografía
 Foreign Office, British and foreign state papers, 1863-1864, Volumen LIV, William Ridgway, Londres, 1869
 The Brazil correspondence in the cases of the Prince of Wales and officers of the Forte, William Ridgway, Londres, 1863

Enlaces externos
 Relación de gobierno, Pernambuco, 1868
 Relación de gobierno, Pernambuco, 1870
 Francisco de Assis Pereira Rocha

Gobernadores de Río Grande del Sur
Gobernadores del Estado de Pernambuco
Gobernadores del Estado de Paraíba

Francisco de Assis Pereira Rocha


La coupe du Liechtenstein  de football est la  de la Coupe nationale de football, la seule compétition nationale du pays en l'absence de championnat.

Elle se dispute du  au , avec la finale disputée au Rheinpark Stadion de Vaduz entre le FC Vaduz, tenant du titre, et le FC Balzers.

Les 7 équipes premières du pays ainsi que plusieurs équipes réserves de ces clubs, soit au total 15 formations, prennent part à la compétition.

Le FC Vaduz conserve le trophée en battant le FC Balzers, 6 buts à 0. Il s'agit du  de l'histoire du club dans la compétition. Grâce à ce succès, le club assure sa participation à la prochaine édition de la Coupe UEFA.

tour

|}

Quarts de finale
 Entrée en lice du FC Vaduz, tenant du titre et exempté de  tour.

|}

Demi-finales

|}

Finale

 Le FC Vaduz se qualifie pour la Coupe UEFA 2000-2001.

Voir aussi

Liens internes
Coupe du Liechtenstein de football

Liens externes
 Page de résultats sur RSSSF

Coupe du Liechtenstein de football
Liechtenstein
1999 au Liechtenstein
2000 au Liechtenstein

Coupe du Liechtenstein de football 1999-2000


ميناء ام قصر هو أكبر ميناء عراقي يقع في محافظة البصرة في منطقة أم قصر بالقرب من الحدود العراقية الكويتية تديره الشركة العامة لموانىء العراق تأسس الميناء سنة 1930 وهو يعتبر من أهم موانئ العراق. إن ميناء أم قصر كان ولا زال من أفضل الموانئ العراقية المسيطرة على قسم مهم الخليج العربي ولكنه يعاني حالياً تهميشاً من قبل السلطات فهو غير مؤهل ويحتاج لكثير من العمل حتى يكون من الموانئ المهمة في منطقة الخليج. يستقبل الميناء البواخر العملاقة ذات الغاطس العميق التي يصعب مرورها بمياه شط العرب. علماً أنه تم شطر الميناء إلى قسمين من قبل وزارة النقل عام 2010 «جنوبي» و «شمالي» ولكل منهما إدارة خاصة، ثم استحدث ميناء أم قصر الأوسط، والموانئ الثلاثة كلها متجاورة، ويمر من خلاله 80% من الواردات العراقية حيث أن وزارة التجارة تعتمد على الميناء بشكل مباشر باستيراد المواد والسلع الغذائية المختلفة.

المصادر

محافظة البصرة
موانئ ومرافئ العراق
موانئ ومرافئ البصرة
قواعد بحرية
النقل في الدول العربية
مرافئ وموانئ الدول العربية
ناحية أم قصر

ميناء أم قصر


Megalit bir yapı veya anıt oluşturmak amacıyla kullanılan büyük bir taştır. Bu yapılar bir veya birkaç megalitten oluşabilir. Megalitik sıfatı bu tür taşlardan yapılmış anlamını taşır, taşlar harçla değil birbirlerine geçmeli olarak bir arada dururlar. Sözcük, Yunanca μέγας megas (büyük) ve λίθος lithos (taş) sözcüklerinden türetilmiştir.

Megalitler başlıca iki grupta toplanabilir: Dayanak gerektirmeden ayakta duran taşlar; bunlar yalnızken menhir, bir doğru veya daire şeklinde dizilirse "Cromlech" (Kromlek) adını alırlar.

Paralel düzenlenmiş bir döşemeyi taşıyan taşlardan meydana getirilen odalara dolmen denir, bunlar mezar odalarıdır. Bu mezar odalarının üstü toprakla örtülürse, ortaya çıkan tepeciklere tümülüs veya höyük adı verilir.

Ayrıca bakınız
 Kırıkköy Megalitleri
 Megalitler listesi

Kaynakça

Tarih öncesi din
Ölüm arkeolojisi
Taş Çağı'nda Avrupa
Avrupa arkeolojisi
Afrika arkeolojisi
Asya arkeolojisi
Kutsal taşlar
Yapılar
Mezar anıtları ve yapıları
Taş Çağı
Japonya'da geliştirilen video oyunları

Megalit


Şair ya da ozan, şiir yazan veya söyleyen kimsedir. Şair kelimesi Arapça'dan gelir; doğaüstü güçlere sahip, deli, kâhin gibi anlamlar da yüklenmiştir.

Günümüzde sadece kitaplarla değil, internet ile de geçmişin usta şairleri ve günümüzün şairleri okuyucularına ulaşmaktadırlar. Yazın alımlarından en sonuncusu serbest şiir akımı iyiden iyiye özgürlükçü şiir ve şair kavramına kavuşmuştur. Şair, gerek insana, gerek doğaya, gerek olgu ve olaylara daha farklı ve duyarlı, sezgisel ve derinlikli bir açıdan bakan; bunu, bu ayrıcalıklı statüsünün bir sonucu olarak, en etkili ve dolaysız belirtme biçimi olarak, uyumlu ve yüklü mısralarla dile getiren kişi diye nitelenmiştir. Şairler şiir yazdıklarında genelde duygu ve düşüncelerini o şiire katmak isterler.

Şairlik taslayan, kendini şair sanan kimselere, genellikle alay yollu olarak "müteşair" veya "teşaur" denir. Her iki kelime de Arapçadan Türkçeye geçmiştir.

Kaynakça

Şair


Asteras Tripoli Football Club (, oversat til dansk "Tripolis stjerne") er en græsk fodboldklub belligende i Tripoli. Klubben spiller til dagligt i den græske liga .

Fodboldklubber i Grækenland
Etableret i 1931

Asteras Tripoli F.C.


Rick von Bracken (* 5. Februar 1964 in Marburg an der Lahn als Richard Gordon Ernst Helmut von Bracken) ist ein deutscher Jazz- und Unterhaltungsmusiker (Tenor-, Sopran- und Altsaxophon, Piano/Keyboard, Komposition), Studioproduzent und Instrumentallehrer.

Leben und Wirken
Von Bracken, Sohn des Sonderschulpädagogen Helmut von Bracken, erhielt von 1970 bis 1983 klassischen Klavierunterricht. 1977 gründete er seine erste Jazzband, 1978 begann er als Autodidakt, Saxophon zu spielen. 1983 wurde in Marburg sein "Konzert für Saxofon und Orchester" uraufgeführt. Nach dem Abitur am Gymnasium Philippinum Marburg und dem Zivildienst studierte er ab 1984 Musikwissenschaft, Volkswirtschaftslehre und Soziologie in Heidelberg, wo er auch mit unterschiedlichen Bands auftrat und seit Mitte der 1980er Jahre als professioneller Musiker tätig war. 1987 war er Mitbegründer des Trios Triplicated, das Modern Jazz spielte, und leitete gemeinsam mit Peter Klinger ein Quintett. Zwischen 1989 und 1994 war er Ko-Leader der Modern Dance Band, sein eigenes Quintett existierte zwischen 1992 und 1997, seit 1990 leitet er das Cool Cats Orchestra, mit dem er bis 2007 zwei Alben vorlegte. Ab 1994 konzentrierte er sich vermehrt auf Mainstream Jazz und gründete u. a. mit Allen Blairman die internationale Formation Four 4 Jazz.

Seit 1989 ist er auch als Studiomusiker aktiv; zwischen 1997 und 2001 war er Tenorsaxophonist von Sydney Ellis and Her Yes Mama Band. 2001 wurde seine "Suite für Streichorchester und Holzbläser" in Öhringen uraufgeführt, 2006 seine sinfonische Fantasie "Machine Emotion" in Heidelberg. Von 1997 bis 2001 tourte er mit der Blues-Sängerin Sydney Ellis. Seit 2003 ist er der Saxophonist der christlichen Rhythm-'n'-Blues-Band Plug'n Pray. Heute tritt er u. a. mit den Ewood Brothers, Rixx Jazz Band und der Gruppe Two Steps auf. Er ist auch auf Alben mit Maisha Grant & the Bluesfeeling, Valenthin Engel, Sigi Bohnert oder dem Tostedt Community Gospel Choir zu hören.

Preise und Auszeichnungen
Der von ihm komponierte Song Kein Broadway (Text: M. Dignal und E. Schumacher) gewann 2003 beim Wettbewerb "Ein Lied für Öhringen" den Sonderpreis als professionellster Beitrag und wurde im selben Jahr als Single veröffentlicht (Casino Records).

Diskographische Hinweise
 Hip Rick & the Masters of Jazz: Saxopop (Golden Note Records 1997)
 Four 4 JAZZ: Live! (Casino Records 2009)

Lexikalische Einträge
 Jürgen Wölfer: Jazz in Deutschland. Das Lexikon. Alle Musiker und Plattenfirmen von 1920 bis heute. Hannibal, Höfen 2008, ISBN 978-3-85445-274-4.

Weblinks
 Webpräsenz mit Diskographie
 Cool Cats Orchestra
 Interview (Musiker Online)
 Porträt (Oberhessische Presse)

Einzelnachweise

Jazz-Saxophonist
Jazz-Pianist
Keyboarder
Komponist (Jazz)
Arrangeur
Musiker (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1964
Mann

Rick von Bracken


Gérard Faier, known as Gérard Majax (April 28, 1943) is a French illusionist.

He has appeared in many television programs, magic demonstrations, and movies.

From 1987 until 2002 he, along with Jacques Théodor and Henri Broch of the Laboratoire de Zététique at the University of Nice Sophia-Antipolis, oversaw the International Zetetic Challenge.

During the 1990s, on a late night television show by Thierry Ardisson Majax gave a demo of the "rotating table" supernatural phenomenon: a group of "randomly" selected people from the audience stood around a round table, put their hands on it, and the table went up and started rotating. Observation of a video recording made of this event showed that some participants had metal hacks hidden in the sleeves of their jackets. When the participants put the hands on the table, the hacks "pinched" the table underneath, allowing it to be lifted.

In 2000, he created a new theme park attraction called The Hallucinoscope.

See also
 James Randi is an American illusionist and skeptic who has also offered a prize for a demonstration of paranormal phenomena.
 La Maison de la Magie Robert-Houdin

External links
  Gérard Majax's official site
  200,000 Euro Challenge site
 Hallucinoscope site

1943 births
Living people
French magicians

Gérard Majax


النقير من المكاييل و الموازين الشرعية، ورد ذكره في القرآن مرتين ، ويُضرب به المثل للشيء التافه ، وقد قُدِر النقير بـستة قطميرات أي ما يعادل : ٠٠٠٠1656, ٠ جراماً).

تعريف النقير
 لغة : قال ابْنُ السِّكِّيتِ فِي قَوْلِهِ: وَلا يُظْلَمُونَ نَقِيراً ، النَّقِيرُ النُّكْتَةُ الَّتِي فِي ظَهْرِ النَّوَاةِ. وَرُوِيَ عَنْ أَبي الْهَيْثَمِ أَنه قَالَ: النَّقِيرُ نُقْرَةٌ فِي ظَهْرِ النَّوَاةِ مِنْهَا تَنْبُتُ النَّخْلَةُ.
 اصطلاحاً : من الاوزان الدقيقة، ويساوي ستة قطميرات أي ما يعادل : ٠٠٠٠1656, ٠ جراماً.
وقال محمد رواس : النقير: من الاوزان الدقيقة، ويساوي جزءا من ألفين وخمسمائة واثنين وتسعين جزء من حبة الشعير = ٠٠٠٠٢٣٩, ٠ غراماً .

النقير في القرآن
وردت لفظة النقير في القرآن الكريم مرتين، و كلاهما في سورة النساء :
 قال الله تعالى :  .النقطة التي في ظهر النواة. يقول: لا يعطون الناس شيئا ولا مقدار تلك النقطة.واعلم أن ذكر النقير هاهنا تمثيل، والغرض انهم يبخلون بأقل القليل.
 قال الله تعالى: ، وَلا يُظْلَمُونَ نَقِيراً أي لا ينقصون شيئا حقيرا من ثواب أعمالهم، فإن النقير علم في القلة والحقارة.

الفرق بين النقير و القطمير
وفي النواة ثلاثة أشياء ذكرها الله في القرآن لبيان حقارة الشيء:
 القطمير: وهو اللفافة الرقيقة التي على النواة.
 الفتيل: وهو سلك يكون في الشق الذي في النواة.
 النقير: وهي النقرة التي تكون على ظهر النواة.

النقير في أمثال العرب و أشعارهم
 شَرْوَى نَقِيرِ : يقولون (فلان لا يملك شروى نقير) يريدون أنه لا يملك شيئا ولو كان قليلاً مثل النقير.
قال المتنبي :

النقير النقرة تكون في ظهر النواة يضرب مثلا للشيء الحقير شروي الشيء مثله ومعنى قل فيها أي أكثر القول وقل ما شئت فإن فيه مقالاتٍ يذكر كثرة تعبه وقلة نيله يقول كم من حاجة تعبت فيها أو شغفت بها ثم لم أقض منها شيئاً قليلا .

مراجع

موازين شرعية

نقير


Em 8 de agosto de 2022, inundações em grande escala atingiram a capital sul-coreana de Seul e áreas vizinhas. Foi precedido pela maior chuva em 80 anos. 2.800 edifícios foram danificados e pelo menos 9 pessoas foram mortas. 163 pessoas em Seul ficaram desabrigadas. 50 cidades e vilas receberam avisos de deslizamento de terra. Os cortes de energia foram generalizados. O presidente Yoon Suk Yeol alertou o público sobre mais chuvas. A maior chuva registrada foi de 17 polegadas (43cm) no distrito de Dongjak, em Seul.

Resposta
Muitas celebridades doaram dinheiro para ajudar os esforços de socorro através da Hope Bridge Korea Disaster Relief Association e do Seoul Community Chest of Korea (Seoul Fruit of Korea), incluindo; Hong Soo-hyun, Im Si-wan, Jinyoung, Kim Hei-sook, Kim Hye-soo, Kim Jin-woo, Yoo Byung-jae, Kang Tae-oh, Lee Young-ji, Yoon Se-ah, Psy, Arin, Kang Seung-yoon, Yoo Jae-suk, Kim Go-eun e Han Ji-min.

2022
Coreia do Sul
2022 na Coreia do Sul

Inundações na Coreia do Sul em 2022


Hjemlig hygge er et album udgivet af Røde Mors Rockcircus i 1976 på gruppens eget label Røde Mor Musikforlag (RM 1). Albummet var en slags konceptalbum og beskrev efter gruppens eget udsagn en "kernedansk borgerlig" families familieliv. Gruppen havde i sommeren 1976 optrådte med en revy under samme navn, hvori sangene indgik.

Teksterne på albummet var mere humoristiske og satiriske og gruppen havde forladt de dogmatiske socialistiske paroler, og albummet blev gruppens kommercielt mest succesfulde.

Baseret på albummets sange blev i 1977 produceret et tv-program, hvor gruppen optrådte med sangene i en tv-film. Programmet blev vist på Danmarks Radio og kan ses på DR's webarkiv DR Bonanza.

Albummet udkom på vinyl i 1976. Det blev genudgivet på CD på EMI i 1997 og igen i 2002. Albummet indgår tillige i Røde Mors Boxset

Sange
Komponist/tekstforfatter angivet
Side 1
 Dagligt Brød (4:35) – Troels Trier
 Det Tårnhøje Helvede (5:02) – Henrik Strube, Troels Trier
 I Emhættens Skær (5:30) – Troels Trier
 Smæk (5:50) – Troels Trier

Side 2
 Spray (4:48) – Henrik Strube, Troels Trier
 Bolighaj (6:12) – Erik Clausen, Henrik Strube
 Den Hvide Vulkan (4:37) – Peter Ingemann, Troels Trier
 Ta På Landet (4:19) – Troels Trier

Medvirkende
 Erik Clausen - Recitation på "Bolighaj"
 Thomas Grue - Elektrisk guitar og akustisk guitar
 Peter Ingemann - El-bas, sang
 Peter Mogensen - Trommer
 Henrik Strube - El-guitar og sang
 Troels Trier - Piano, harmonika og sang

Hitlister
Albummet blev en kommerciel succes for gruppen og blev ved udgivelsen placeret på den danske albumhitliste som nr. 9 i uge 49 og opnåede senere en placering som nr. 6 som det højeste. Albummet lå i 15 uger i top 20.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Hjemlig hygge på discogs.org

Album fra 1976
Album fra Danmark
Konceptalbum

Hjemlig hygge (album)


El Valle de Alcántara (en portugués: Vale de Alcântara; también conocido como el Valle de las Aguas Libres, porque el acueducto del mismo nombre, Aqueduto das Águas Livres, en portugués) es un accidente geográfico de las tierras pertenecientes a la ciudad de Lisboa, en el país europeo de Portugal. Fue creado por el movimiento de las placas tectónicas que existen en la desembocadura del río Tajo, hace más de 70 millones de años.

El valle tiene una pendiente elevada en las zonas más lejanas del río, en las zonas correspondientes al centro de Campolide, y es más fresco en las zonas ribereñas. Por el pasan varios arroyos afluentes del Tajo, siendo el principal, la Ribeira de Alcántara.

Véase también
 Geografía de Portugal
 Geografía de Europa

Referencias

Valles de Portugal
Geografía de Lisboa

Valle de Alcántara


Bélier steht für:

 Gaston Bélier (1863–1938), einen französischen Organisten
 Sandrine Bélier (* 1973), eine französische Politikerin, MdEP
 Bélier (Region), eine Region in der Elfenbeinküste

Siehe auch:
 Belier
 Béliers

Bélier


A prova de 1000 m feminino da patinação de velocidade em pista curta nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 foi disputada no Ginásio Indoor da Capital, em Pequim, nos dias 9 e 11 de fevereiro.

Medalhistas

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e olímpicos da prova eram os seguintes:

Resultados

Eliminatórias

Quartas de final

Semifinais

Final

Final B

Final A

1000m feminino

Patinação de velocidade em pista curta nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 - 1000 m feminino


WSRV (97.1 FM, "97.1 The River") is a commercial radio station licensed to Gainesville, Georgia, and serving Metro Atlanta.  It is owned by the Cox Media Group.  WSRV broadcasts a classic rock radio format.  The studios and offices are in the Cox Television and Radio Facility on West Peachtree Street near the Brookwood neighborhood of Atlanta.

WSRV has an effective radiated power (ERP) of 100,000 watts.  The transmitter tower is off Eagle Ranch Road in Braselton, at the northeastern edge of Metro Atlanta.  WSRV uses the HD Radio technology.  Its HD2 digital subchannel carries an alternative rock format known as "The Other Side of The River."  The HD3 subchannel simulcasts the talk format on WSB.  The HD4 subchannel simulcasts the Latin Pop format on WCHK.

History

Early years
On November 1, 1965, the station signed on as WWQT.  It was the FM counterpart to AM 1580 WLBA Gainesville (now WPGY Ellijay), and were owned by the Hall County Broadcasting Company.  WWQT was powered at 100,000 watts but only using a 440-foot tower, so it wasn't heard over much of Metro Atlanta.

In 1972, it was bought by Radio Athens, Inc., and would adopt the WFOX call sign. WFOX initially aired a Top 40 format, still targeting the Gainesville area of Northeastern Georgia.  In 1983, the station was acquired by Shamrock Broadcasting, which had plans to make it a large market station.

Move to metro Atlanta
In 1985, Shamrock moved WFOX's tower closer to the more lucrative Atlanta media market, flipped to adult contemporary, and increased their new tower height to 1,550 feet. In 1989, Shamrock was acquired by Chancellor Media.  From January 1989 to January 2003, the station aired an oldies format as "Fox 97."

In 2000, AMFM (the former Chancellor Media) was bought by Clear Channel Communications, which already owned several Atlanta stations. To meet federally mandated ownership limits, Cox Radio acquired the station.

Cox Radio ownership
On January 31, 2003, WFOX began stunting by simulcasting several of its sister stations from across the country, including WPYM in Miami, WAPE in Jacksonville, KCCN in Honolulu, KKBQ in Houston, KHPT in Houston, WBLI on Long Island, WHZT in Upstate South Carolina, KINE in Honolulu and WDYL in Richmond.

On February 3, 2003, WFOX switched to an uptempo Urban AC format as "97.1 Jamz."  At first, the station ran with no DJs.  Because co-owned WALR-FM ("Kiss 104.1") was so popular in the Atlanta market playing a more traditional Urban AC format, "Jamz" primarily aired '80s/'90s R&B, hip-hop and current songs, targeting primarily 25- to 39-year-olds.  The station's main competitors were WVEE and WHTA, with whom it competed for the coveted 18 to 34 demographic, the same demo that rhythmic contemporary-formatted sister station WBTS targeted.

Classic hits
On January 1, 2006, the station flipped to "97.1 The River," with a mix of classic hits and classic rock, targeting people ages 25–54. The playlist was familiar and hit-oriented, like most classic hits stations, but leaned towards primarily rock songs from the late 1960s, 70s and 80s, with no pop or dance music.

On April 17, 2006, WFOX changed call letters to WSRV, to match the "River" moniker, which is a nod to the Chattahoochee River. The WFOX call letters would move to another Cox Radio station, the former WEFX, in Norwalk, Connecticut.

Classic rock
WSRV would later move to a more standard classic rock playlist, even though it still identifies itself on the air as "Classic Hits."  In addition, WSRV plays a few 1990s titles but no 2000s music. "Rock Blocks," which feature three songs in a row from the same artist/group, sometimes including deep cuts and live material, are featured during the day and on weekends.

On June 19, 2006, Lexie Kaye became the River's first female, on-air personality doing mornings solo every weekday from 5:30 am–8:30 am.  Lexie was the only live on-air personality for the River, doing all remote broadcasts and concert promotions. Chris Miller was the program director for WSRV - FM.

In October 2011, rock singer Eddie Money became the host of "Money in the Morning," an experiment that lasted about three months.

In September 2013, WSRV upgraded to an interactive radio station. Listeners can control the music by like/dislike the songs, and record themselves then send it to be played on the air. Whatever song has the most likes when the previous one finishes is next to play.

WSRV is currently broadcasting digital radio using the HD Radio system, and features adult alternative rock on its HD-2 channel branded as "The Other Side of The River".  Steve Craig, formerly of 99X, is featured as the host of "The Other Side...".  Both stations stream live via WSRV's website.

Signal
WSRV's city of license is Gainesville, Georgia, in Hall County.  Its transmitter is in the southern tip of Hall County, just across the line from Braselton.  WSRV can be considered a "move-in" station, since it originally concentrated on the Gainesville area.  While still licensed to that city, its transmitter moved closer to Atlanta to target the larger Atlanta market.

WSRV's broadcast range covers almost all of Northeast Georgia, even heard in a tiny portion of Upstate South Carolina.  Other cities covered include Athens, Cartersville, Roswell and Toccoa.  Depending on radio propagation conditions, with a good radio and antenna, the station can be picked up as far away as Knoxville, Tennessee, and at times, Greenville, South Carolina. Due to WSRV's transmitter location, listeners may have some trouble picking up the signal in Atlanta suburbs south and west of the city.  The station has asked the FCC to downgrade to Class C0 while moving its transmitter even closer to Atlanta.

Broadcast translators
WSRV's HD2 digital subchannel carries "The Other Side of the River," an alternative rock format.  It feeds two FM translators: W249CK FM 97.7 in Duluth (transmitting with 75 watts), and W228CA FM 93.5 Suwanee, transmitting with 230 watts.  The translators are heard mainly in Gwinnett and adjacent northeast metro counties.

WSRV was previously the primary station for W243CE 96.5 FM, a translator in Winder, Georgia.  Licensed for just five watts of effective radiated power, it is owned by Davis Broadcasting of Atlanta.  It was originally permitted in 2004 and started in 2007 by Radio Assist Ministry, a company that speculatively filed for thousands of translator stations and then rented or resold them for profit.

The station had a construction permit to move to the WSRV/WSBB radio tower, increase to the maximum translator power of 250 watts, and exponentially increase its height from 4 to . This would give it the broadcast range of a Class A station.  Following a change in rules by the FCC, W243CE was instead moved all the way to Columbus, Georgia, in the west central part of the state, to give an FM signal to WOKS (AM 1340).

On April 16, 2018, WSRV-HD3 began simulcasting on translator W222AF 92.3 FM Marietta with an urban contemporary format, branded as "Power 92.3 Jamz." Cox removed the W222AF programming in December 2018, due to a dispute with the programmer who was leasing the translator from its owner.

References

External links

Cox Media Group
SRV
Radio stations established in 1972

WSRV