Et cykelstel er hovedkomponenten på en cykel, som hjul, gear, bremser og andre cykelkomponenter fæstes til. Cykelstel fremstilles typisk i stål, men kan også laves af eksempelvis aluminium eller kulfiber.

Diamantrammen
Det moderne og mest almindelige stel er baseret på John Kemp Starleys Safety Bicycle fra 1885, og består af to trekanter. Denne er også kendt som diamantrammen.

Diamantrammen består af to trekanter bygget af rør, en hovedtrekant og et bagtrekant koblet sammen med én fælles side.

Hovedtrekanten består af styrerør eller kronrør, overrør, underrør eller skrårør og sæderør eller saddelrør.

Bagtrekanten består af sæderør eller saddelrør og dobelt kæde- og sædestang også kaldet henholdsvis kæde- og saddelstræbere

Stel
Cykeludstyr

Cykelstel


Agave aurea ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Baja California Sur Century Agave".

Beschreibung
Agave aurea formt kurze Stämme mit offenen Rosetten. Einzelne Rosetten erreichen Wuchshöhen von 100 bis 120 cm und einen Durchmesser von 150 bis 200 cm. Die variablen, linealisch bis lanzettenförmigen, gebogenen, fleischigen, rinnigen, grünen bis bläulichen Blätter sind 63 bis 110 cm lang und 7 bis 12 cm breit. Die Blattränder sind gezahnt. Der flexibel angeordnete, dunkelbraune bis graue Enddorn ist 2,5 bis 3,5 cm lang.

Der rispige, massive, gerade bis gebogene Blütenstand wird 2,5 bis 5 m hoch. Die glockigen, gelben Blüten sind 43 bis 70 mm lang und erscheinen ab der Mitte des Blütenstandes und reichen bis zur Spitze, an lockeren, langen, unregelmäßig angeordneten Verzweigungen. Die Blütenröhre ist 8 bis 14 mm lang.

Die variabel geformten braunen, dreikammerigen Kapselfrüchte sind 45 bis 17 mm lang und 35 bis 15 mm breit. Die mondförmigen, schwarzen Samen sind 7 bis 8 mm lang und 5 bis 5,5 mm breit.

Die Blütezeit reicht von Februar bis Mai.

Systematik und Verbreitung
Agave aurea wächst in Mexiko im Bundesstaat Baja California Sur an Lavahängen in 300 bis 1070 m Höhe. Sie ist vergesellschaftet mit Kakteen- und Sukkulentenarten.

Die Erstbeschreibung durch Townshend Stith Brandegee ist 1889 veröffentlicht worden. Ein Synonym ist Agave campaniflora

Agave aurea ist ein Vertreter der Gruppe Campaniflorae. Die Art formt massive Kolonien an den westlichen Hängen der Sierra de la Gigantea. Die Blütenstruktur ähnelt den weiteren Mitglieder der Campaniflorae-Gruppe. Typisch sind die langen, schmal lanzettförmigen, grünen, gebogenen Blätter. Sie ist nahe verwandt mit Agave capensis und Agave promontorii, weicht jedoch deutlich ab in Größe, Form, Blatt- und Blütenstruktur.

Literatur
 August J. Breitung: Agave aurea. In: The Agaves. The Cactus & Succulent Journal Yearbook, 1968, S. 83–85.
 Howard Scott Gentry: Agaves of Continental North America. University of Arizona Press, 1982, S. 309–315.
 J. Thiede: Agave aurea. In: Urs Eggli (Hrsg.): Sukkulenten-Lexikon. Einkeimblättrige Pflanzen (Monocotyledonen). Eugen Ulmer, Stuttgart 2001, ISBN 3-8001-3662-7, S. 15.

Einzelnachweise

Weblinks

Agaven
Aurea

Agave aurea


Canalul calcanean sau canalul maleolar medial, canalul tarsului, canalul tarsian, canalul tarsal, tunelul tarsian, canalul calcanean al lui Richet (Didier Dominique Alfred Richet, 1816-1891, chirurg francez) este un canal osteofibros aflat în regiunea retromaleolară medială a gleznei, format de retinaculul flexorilor, mușchiul abductor al halucelui și șanțul calcanean. Prin acest canal trec de la partea posterioară a gambei spre plantă tendoanele mușchilor tibial posterior, flexor lung al degetelor și flexor lung al halucelui, artera tibială posterioară, 2 vene tibiale posterioare și nervul tibial. Compresiunea nervul tibial în canalul calcanean determină apariția sindromului de canal tarsian (numit și sindromul de tunel tarsian), care se manifestă prin parestezii și dureri la nivelul plantei piciorului, degetelor piciorului sau în partea medială a gleznei.

Sub numele de canal tarsian este descris și un alt canal care reprezintă capătul medial în formă de tunel al sinusului tarsului. El este format de șanțul talusului de pe fața inferioară a talusului și șanțul calcaneului și conține artera canalului tarsian și ligamentul talocalcanean interosos.

Note

Legături externe
 Le syndrome du tunnel tarsien : diagnostic, étiologies et traitement. Maîtrise Orthopédique

Anatomia membrelor inferioare

Canal calcanean


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Povrazník enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Povrazník im Okres Banská Bystrica.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Povraznik


Bratskreservoiret (, ) er et vandkraftreservoir på Angarafloden nordvest for Bajkalsøen mellem Bratsk og Tsjeremkhovo i Irkutsk oblast, Rusland. Det er opkaldt efter byen Bratsk, den største by ved reservoiret. Reservoiret har et areal på 5.470 km², næsten dobbelt så stort som Fyn (3.099,7 km²), og et maksimalt volumen på 169,27 km³.

Reservoiret

Fyldningen af Bratskreservoiret påbegyndtes i 1961, og værket blev sat idrift i 1967. Dæmningen er 125 meter høj og 4.417 meter lang. Bajkal–Amur jernbanen løber langs toppen af dæmningen. På tidspunktet for dets indvielse var reservoiret den største kunstige sø i verden. Den installerede elkapacitet er 4.500 MW, og den årlige produktion er 22,6 TWh, på tidspunktet for det indvielse havde vandkraftværket den største installerede kapacitet i verden.

Bratskreservoiret anvendes til vandtransport, tømmerflådning, fiskeri, industriel- og drikkevandsforsyning. Som en følge af oprettelsen af Bratskreservoiret har det været muligt at øge skibsfarten på mange af bifloderne. På bredden af den Bratskreservoiret ligger byerne Bratsk, Svirsk, Usolje-Sibirskoje.

I litteraturen

Den enorme konstruktion af Bratskdæmningen er behandlet i et digt, Bratskaja GES () af Jevgenij Jevtusjenko.
I 1976 blev indvirkningen af reservoirkonstruktionen på landsbyboernes liv opstrømsbeskrevet i Valentin Rasputins roman Farvel til Matjoroj, ().

Billeder

Referencer

Eksterne henvisninger

Angara
Reservoirer i Rusland
Vandkraftværker i Rusland
Dæmninger i Rusland
Etableret i 1967
Irkutsk oblasts geografi
Reservoirer konstrueret i Sovjettiden

Bratskreservoiret


රාවණ(IAST : Rāvaṇa; / ˈrɑːvənə/ ; සංස්කෘත දී : रावण) යනු රාමායණ නම් හින්දු වීර කාව්‍යයේ සදහන් වන චරිතයකි. රාවණ රජු යනු ලංකාපුර(ශ්‍රී ලංකාව නොවේ) අධිරාජ්‍ය පාලනය කෙරු ශිව සහ ශක්ති බැතිමතෙකි. රාමායණයට අනුව සිය අසුර සොයුරියකට කළ නිගරුවකට පළිගනීමක් ලෙස රාම සිය බිරිද වන සීතා දේවිය පැහැරගෙන එන රාවණ මහා වීර රජුව රාම විසින් මහා වානර සේනාවක් සහ දෙවිවරැන්දගේද හා රාවනගේ සොයුරකු වන විභීෂණගේ සහයත් ලබාගනිමින් සටන් කර පසුපස සිට තබන ලද හී පහරකින්  මරා දමනු ලැබේ.

රාමායණය
රාමායණ ග්‍රන්ථ 300කට අධික ප්‍රමාණයක් ඇත. එයින් මුඛ්‍ය ග්‍රන්ථය වන වාල්මිකි රාමායණයට අනුව රාවණ රජු යනු හිස් දහයක් සහ අත් විස්සක් ඇති බලසම්පන්න රජ කෙනෙකි. රාවණ ඇතුලු ලංකාවාසී රාක්ෂසයන් මිනිසුන් බුදින ගුප්ත ශක්ති සහිත අමනුෂ්‍ය කොට්ඨාශයක් වශයෙන් එහි නිරූපණය කර ඇත. එමෙන් ම ගුප්ත හැකියාවන් සහිත වූත් ශිව, බ්‍රහ්මා වැනි දෙවිවරුන් සමග ගැටුණු සහ හිරු සදු පවා මෙහෙයවිය හැකි අයකු ලෙස නිරූපණය කර තිබේ.
රාමායණයට අනුව රාම කුමරු සිය බිරිද වන සීතා සහ සොහොයුරු වන ලක්ෂ්මණ සමග වනගත ව සිටින අතරක සූර්පණකා නම් රාවණගේ නැගණිය සීතාට දේවියට හිරිහැර කරයි. එවිට ලක්ෂ්මණ ඇයගේ කන්, නාසා සහ පියයුරු අසිපතෙන් කපා දමයි. සූර්පණකා රාවණ හමුවට ගොස් තමාට සිදුකළ දෙය ගැන පවසයි. එහි දී ඇය සීතා කුමරිය ගැන කරන විස්තරය අසන රාවණ රජු ඇගේ සුන්දරත්වයෙන් වශී වේ. ඇය සිය මෙහෙසියක කරගැනීමේ අදහසින් සිය දඩුමොණරයෙන් යන ඔහු රාමා සහ ලක්ෂ්මණ උපක්‍රමයෙන් බැහැරට යවා තවුස් වෙසකින් සීතා හමුවට පැමිණ සිය දඩුමොණරයට නංවාගෙන එයි. එනමුත් වාමන සහ බ්‍රහ්ම වෛවර්ත පුරාණයට අනුකූලව සිතා කුමරිය අග්නි දෙවියන්ට කන්නලව් කර එම ශක්තියෙන් තමා වැනි ප්‍රතිරූපයක් නිර්මාණය කර එම ස්ථානයෙන් අතුරුදහන් වෙයි. ඡායා සිතාව රැගෙන ලංකාපුරයට පැමිණි රාවණ රජු ඇයව අශෝක වනයේ සිර කර තබයි. සීතා දේවිය ගෙනගිය මග සොයා ගන්නා රාම කුමරුන් ස්‍රග්‍රීව නම් වානර නායකයාගේ සහායෙන් හනුමන්තා ඇතුලු වානර සේනාවක් රැගෙන විත් රාවණ සමග සටන් වදී. රාවණ සමග ගැටුමක් ඇතිකරගන්නා ඔහුගේ සොහොයුරකු වන විභීෂණ රාජ්‍යයට හතුරු වී රාම සමග එක්වෙයි. ඊට කලගුණ සැලකීමක් වශයෙන් රාම රාවණගේ මරණින් පසු ඔහු ව ලංකාවේ රජු ලෙස පත්කරයි.
රාමායණයේ පූර්ව වෘතාන්තයට අනුව සීතා කුමරියව පාවාගනු පිණිස සැපිරිය අභියෝගයක් වශයෙන් ඇගේ පියා සතු ශිව විසින් දෙනු ලැබූ ඉතා බර දුන්නක් බිද දැමිය යුතු වේ. අභියෝගය භාරගැනීමට පැමිණෙන රජවරු අතර රාවණ හා රාම කුමරුද ද වෙති. කිසිදු මිනිසෙක් එය සෙලවීමටවත් අසමත් වන අතර රාවණ එසවීමට සමත් වුවත් බිද දැමීමට අසමත් වේ. රාම කුමරුන් එය පහසුවෙන් ම බිද දමයි. ඒ අනුව සීතා කුමරිය ඔහුට හිමි වේ.

උපත
ත්‍රේතා යුගයේ මහා මුණි විශ්‍රාවාස සහ එතුමාගේ බිරිඳ වන කෛකේෂි දේවිය දේවියට දාව භාරතයේ උත්තර ප්‍රදේශයේ බිස්‍රක් ග්‍රාමයේ උපත ලබා ඇත. රාවණගේ ජන්මයෙන් පසුව එම ග්‍රාමය විශ්‍රව යන නාමයෙන් හඳුන්වා ඇත.  නමුත් හෙළ ජනප්‍රවාදයන්ට අනුව ඔහු ශ්‍රී ලාංකිකයකු බව විශ්වාස කරයි.

රාවණ රජුගේ පිය පාර්ශ්වයේ සීයා ලෙස හැඳින්වෙන්නේ බ්‍රහ්ම දෙවියන්ගේ මානස පුත්‍රයන් දස දෙනාගෙන් එක් අයෙකු මෙන්ම සප්ත ඍෂි වරුන්ගේද එක් අයෙකු වන පුලස්ති මුණිවරයායි.  මව් පාර්ශවයෙන් සීයා වන්නේ සුමාලි රජුයි. ඔහුට දියණියන් සිව් දෙනෙක් සිටි අතර ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ කෛකේෂි දේවිය ඉතා බලවත් පුද්ගලයෙකු සමඟ විවාහ වනවා දැකීමටයි. මන්ද එවිට බලවත් පුත්‍රයකුට ජන්මය ලබා දිය හැකි බැවිනි. ඒ අනුව ඔහු සියලු රජවරුන්ගෙන් පැමිණි යෝජනා ප්‍රතිකේෂ්ප කළ අතර, විශ්‍රාවාස මුණිවරයා තෝරා ගත්තේය.

ශිව බැතිමතෙක් ලෙස

රාවණ රජු හැඳින්වෙන්නේ ශිව දෙවිඳුන්ගේ විශිෂ්ටතම බැතිමතා ලෙසයි. ශිව තාණ්ඩව ස්තෝත්‍රය ගයනා කොට ශිව දෙවියන්ගෙන් චන්ද්‍රහාස් අසිපත ලබා ගත් බව ජනප්‍රවාදයන් වල දැක්වේ. රාවණානුග්‍රහ මූර්තියෙන් සංකේතවත් වන්නේ රාවණ රජු කෛලාෂ පර්වතයට ගොස් ශිව තාණ්ඩව ස්තෝත්‍රය ගායනා කරන අකාරයයි.

දුර්ගා මාතාවගේ බැතිමතෙක් ලෙස
ඉතාමත් පැරණි මූලාශ්‍ර තුළ දැක්වෙන පරිදි රාවණ රජු බ්‍රහස්පති මුණි හට දේවී මහත්ම්‍යම් තුළ එන චණ්ඩි මන්ත්‍ර ජප කරන්නට අණ දෙනු ලබනවා. කෘත්තිවාස ලියවිලි වලට අනුව රාවණ රජු චණ්ඩි හෝමයක් පවත්වන අතර එයට බ්‍රහස්පති මුණිටද ආරාධනා කරනු ලබනවා. එමෙන්ම දේවි පුරාණය තුළ එන රාමායණය වෘතාන්තයට අනුව රාවණ රජු තම සියලු ශක්තීන් ලබා ගනු ලැබුවේ ලංකේශ්වරි දේවිය දේවිය උදෙසා සාධනා කොටයි.  වාල්මිකි රාමායණයට අනුව ලංකාපුරයේ කුළ දෙවඟන ලෙසද ඇයව සඳහන් කොට ඇත.

සංස්කෘතික බලපෑම
එසේම ඉන්දියාවේ ප්‍රදේශ කීපයක මෙන්ම බාලි දූපත් වල (වර්තමාන ඉන්දුනීසියාව) ද රාවණ රජු ඇදහීම සිදුවේ. ඉන්දියාවේ  දුශේරා නමින් රාවණ සමඟ පැවති යුද්ධයේ රාම ගේ ජයග්‍රහණය සැමරීමට කටයුතු කරනු ලබයි. බාලි දූපත් ආශ්‍රිතව රාවණ උදෙසා පුද පූජා පවත්වනු ලැබේ.

පෙලපත
මවගේ පියා - සුමාලි රජ
මව - කෛකේෂි දේවි
පියාගේ පියා - පුලස්ථි සෘශිවරයා
පියා - වෛශ්‍රව (විශ්‍රවස්) ඉසිවරයා (ඇතැම් රාමායණ තුළ පුලස්ථි සෘශිවරයා පියා ලෙස දක්වා ඇත)
බිරිඳ - මන්දෝදරී කුමරිය
පුතා - මේඝනාද හෙවත් ඉන්ද්‍රජිත් කුමරා
දුව - ශෝහිලි කුමරිය (සීතා - ජෛන රාමායණයට අනුව)
සොයුරන් - කුම්භකර්ණ , විභීෂණ, සහස්‍ර රාවණ
සොයුරිය - සුපර්ණකා
මාමණ්ඩිය - කාළනෙමි ඉසිවරයා
බිරිදගෙ පියා - මය

එම ජනතාව රජුට "අංගම්" ශිල්පයෙන් පහරදී මරාදමා ආක‍්‍රමණිකයාගෙන් රට බේරාගෙන තිබේ. එයට උපහාරයක් වශයෙන් වැලිතොට නම ඉවත් කරවා "බළපිටිය" යැයි නම් කෙරිණි.

රාවණ රජතුමාගේ කාලයේ සිට පැවත එන තවත් විශේෂ ශාස්ත‍්‍රයක් හැටියට දේශීය වෙදකම හඳුන්වා දිය හැකිය. තණකොළ ගසේ සිට බෝගස දක්වා සෑම පැළයක්, පැළෑටියක්, ගහක්, වැලක්ම රාවණ යුගයේ ඖෂධවී තිබේ. ආයුර්වේදය නමින් කරන වෛද්‍ය ක‍්‍රමය ද රාවණගේ වෙදකමයි. එයට හේතුව රාවණගේ වෛද්‍ය ක‍්‍රම ඉන්දියාව දක්වා පැතිර තිබීමය. හෙළ වෙදකමේ ශාස්ත‍්‍රීය ක‍්‍රමයට, පුස්කොළ පොත් බලා හැ¥ තෙල්, බෙහෙත් අද නොයෙක් වෙද පරම්පරා ඇසුරේ තිබේ. මේ සියලූ බෙහෙත් එක්තරා යුගයක පුස්කොළ පොත්හි තිබූ නමක්, ගමක් නැති ඖෂධයි. ඒවා පුස්කොළ පොතින් උපුටා නැවත නිෂ්පාදනය කරගත් අය තමන්ගේ නමින් ගුලි, කසාය, තෙල් හදා පරම්පරාවලට දායාද කළහ. අවසානයේ පැරණි සිංහල වෙදකම ඒ ඒ නම්වලින් නොයෙක් දෙනා "තමන්ගේ" බවට පත්කරගත්හ. නමුත් හුදෙක් බොහෝ ඒවා රාවණ රජ කාලයේ පටන් පරම්පරා අනුව එන බේත් වට්ටෝරුය. මේ අනුව හෙළ වෙදකම හා ආයුර්වේද වෙදකම දෙකම රාවණ රජුට අයත් බව කල්පනාවට ගත යුතුය. ඖෂධයේ බලය, ශක්තිය පිරිහී ඇත්නම් එය වත්මන් නිෂ්පාදකයන්ගේ දොසක් මිස පුරාණ ඖෂධ වට්ටෝරුවල දොසක් නොවේ.

රාවණ රජතුමාට අයත් ඖෂධ උයන් රාශියක් එකල තිබී ඇත. නාගහපොළ, ඇහැලේපොළ, තල්වත්ත ආදී ප‍්‍රදේශ රාවණගේ වෙදකමට නෑකම් ඇත. පසුකාලීන බුද්ධදාස වැනි රජවරු රාවණගේ වෙද උයන් දියුණු කරවා තිබේ. සිංහරාජ වෙද උයන (අද සිංහරාජ කැලය* රාවණගේ ප‍්‍රමුඛ ඖෂධ උයනකි.
ඊළඟට රාවණගේ රාජ සභාව පිළිබඳ තවත් අලූත් යමක් සටහන් තබමි. වත්මන් ලංකාවේ ඇමැති මණ්ඩලය 108 ක් බව මාධ්‍යයේ පළවිණ. අදටත් වඩා විශාල එවක ලක්දිව ඇමැති මණ්ඩලය හත් දෙනෙකි. රාවණ රජුට ප‍්‍රබල ඇමැතිවරු සතක් සිට ඇත. කාර, මහෙජ, ශූර, උග‍්‍රසේන, තිරමුණ, මාන, භානු යක්‍ෂයෝ මේ ඇමැති මණ්ඩලය නියෝජනය කළහ. මේ සියලූ යක්‍ෂයෝ ලංකාව පමණක් නොව යටත් ප‍්‍රදේශ පවා පාලනය කරගෙන ශක්තිමත් රාජ්‍යයක් ගෙන ගියහ. කාර රාක්‍ෂයා ඇමැති මණ්ඩලේ සිටි විශේෂතමයෙකි.

විශේෂයෙන් රාවණට වඩා තරමක් බලයෙන් අඩු සත් දෙනකුගෙන් යුත් යක්‍ෂ ඇමැති මණ්ඩලය, රටේ ඒ ඒ ප‍්‍රදේශවල පාලන බලය අතටගෙන කටයුතු කරවා ඇත. රාවණ පවරන ලද කටයුතු ක‍්‍රියාවට නංවා ඇත්තේ මේ අමාත්‍යවරුය. විශේෂයෙන් ඔවුන්ට සහාය වීමට සේනාපතිවරු 21 ක් සිට ඇත. විශේෂයෙන් මොවුහු යුද සේනාපතීහුය. මේ සේනාපතීන්ගේ භූත ආත්ම රාවණ දෙවි සමග දැනට ලොව සැරිසරන බව ආචාර්ය මිරැුන්ඩෝ සඳහන් කරයි. එහෙත් ඇමැති මණ්ඩලයේ සිටි යක්‍ෂයන්ගේ යළි නැගිටීමක් ගැන පුරාණ පුස්කොළ පොත්හි සටහන් නොවේ. කෙසේ හෝ වේවා රාවණ රජු මූලික කොටගත් සත් දෙනෙකු සහිත ඇමැති මණ්ඩලය, සේනාපතීන් 21 ක්, අන්තඃපුරයක්, බළකොටු, මාළිගා, රාජකීය උයන් සහිත රාජකීය දිවි පෙවෙතක් රජු භුක්තිවිඳ ඇත.

දේශ දේශාන්තර ද පාලනය කළ සියල් සම්පතින් ආඪ්‍ය වික‍්‍රමාන්විත රජකු ලෙස රාවණ සඳහන් කළ යුතුය. හුදෙක් රාවණ යනු "ලද බොළඳ" හෝ මිථ්‍යාවක් ලෙස දකිනවා නම් එය ඔබගේ අදහස, මතය, තීරණය විය හැකිය. නමුත් රාවණ රජු ගැන අප මෙතෙක් කතා කළ ලිපි සමග ජීවත්වී නම් හේ තෙද බල ඇති ලාංකීය උරුමයේ "මහ මොළකරු" "මහ උරුමක්කරු" හැටියට අදහස අවදිකොට ගත යුතුය. එකල රටේ වූ දියුණුව, අධිරාජ්‍ය බලය, පාලන ශක්තිය මේ සියලූ දේ පසු කාලීනව ලොව බිහිවූ අධිරාජ්‍යවාදීන්ට වඩා ශක්තිමත් පුරුෂ ලක්‍ෂණය. ඒ අනුව ලොව බිහිවූ පළමු අධිරාජයා අපේ  ''රාවණ රජු" නොවේද? මෙය ලෝක සම්මතය කරා රැුගෙන යාමට කවුරුත් අත්වැල් බැඳගත  යුතුය. ලෝකයා විසින් තම තමන්ගේ රට රාජ්‍යවලට අධිරාජ්‍යයන් බිහිකර ගනු ලබද්දී සිංහලයන් ලෙස "පුහු" ජාතියක් වීම නොව පුරාණ පුස්කොළ සාක්‍ෂි සහිතව "රාවණ අධිරාජයා" යන මතය රටේ නිර්මාණය වීමට කල් එළැඹ ඇ

රචිත බවට විශ්වාස කෙරෙන ග්‍රන්ථ

 ශිවාලිඛිතය
 අග්නිත්රාන්ත

මේවා සියල්ල සංස්කෘත භාෂාවෙන් රචනා කළ කෘති වන අතර සත්‍ය වශයෙන්ම රාවණ රජු විසින් රචනා කරණ ලදැයි කීමට පැහැදිල ඓතිහාසික හෝ පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂියක් නොමැත. එහෙත් හින්දුන් විසින් එය රාවණ රජුට ආදේශ කර තිබේ.

මූලාශ්‍ර

තවද බලන්න

 සිංහලේ රාජාවලිය
 රාවණහත්ත
 දඬුමොණරය
 අරිසෙන් අහුබුදු
 ලංකාපුර
 සිවු හෙල
 සීතා බිසව
 ලංකේශ්වරි දේවිය
 රාවණ (ටෙලි නාට්‍යය)

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු

ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු

රාවණා රජ


මුහුදුබඩ මාර්ගය

කොළඹ කොටුව සිට බෙලිඅත්ත දක්වා

ප්‍රධාන දුම්රිය මාර්ගය

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය ගමනාගමනය

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය මාර්ගය අනූව දුම්රිය ස්ථාන ලැයිස්තුව


Allison Lee Hannigan (d. 24 Mart 1974), Amerikalı oyuncudur. Şimdiye kadar Buffy the Vampire Slayer, How I Met Your Mother, Date Movie gibi birçok yapımda yer almıştır. Alexis Denisof ile evlidir.

Çocukluğu
Alyson; Washington, D.C.'de doğdu. Tek çocuktur. Annesi Emilie Haas emlakçı, babası Al Hannigan ise kamyon şoförüdür. Babası İrlanda asıllı ve annesi Yahudi'dir. Annesi ve babası; Alyson 2 yaşındayken boşanmış ve kendisi daha çok annesi tarafından Atlanta'da büyütülmüştür.

Kariyeri

1978-1996
Hannigan, 4 yaşında reklamlarda rol almaya başladı. 11 yaşında Hollywood'a taşındı. North Hollywood High School'a katıldı. Bu okuldan sonra Kaliforniya Devlet Üniversitesi'ne girdi ve burada psikoloji diploması aldı.

İlk önemli filmi olan bilimkurgu komedisi My Stepmother Is an Alien, 1988 yılında yayınlanmıştır.

1997-günümüz
1997'de Willow Rosenberg, "Buffy Summers'ın en iyi arkadaşı" rolüyle Buffy the Vampire Slayer dizisinde yer aldı. Bu dizi başarılı oldu ve Alyson burada ünlendi. Daha sonra Amerikan Pastası, Amerikan Pastası 2, Boys and Girls, Amerikan Pastası: Düğün gibi önemli filmlerde rol aldı. Angel dizisinde konuk oyuncu olarak yer aldı.

2005'te Lily Aldrin karakteriyle How I Met Your Mother dizisine katıldı ve dizide 9 sezon boyunca başrollerden biri olarak rol aldı. Hannigan, aynı zamanda Veronica Mars dizisinde Trina Echolls rolüyle konuk oyuncu olarak yer aldı.

2006 yılının Şubat ayında Alyson, Buluşma Olayı (Date Movie) filminde Julia Jones olarak oynadı.

Hannigan; düzenli meme kanseri taramalarına teşvik için Emily Deschanel, Jaime King, Minka Kelly ve Katharine McPhee'nin de yer aldığı FunnyorDie.com'da yayınlanan "pijama partisi videosu"na katıldı.

2012 yılında Amerikan Pastası: Buluşma filminde oynadı.

Özel hayatı

Alyson Hannigan, Alexis Denisof ile 11 Ekim 2003 tarihinde evlendi. 2 kız çocukları var. Satyana Marie Denisof, 24 Mart 2009'da ve Keeva Jane Denisof 23 Mayıs 2012'de doğdu.

Filmografi

Dizileri
 How I Met Your Mother
 Buffy the Vampire Slayer
 Chosen
 That 70's Show

Dış bağlantılar

1974 doğumlular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Yaşayan insanlar
Yahudi asıllı Amerikalılar
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular

Alyson Hannigan


Los Corraleros de Majagual est un groupe de musique tropicale colombien.

Biographie
En 1961, Calixto Ochoa et son élève Alfredo Gutiérrez, ainsi que Daniel Montes, arrivent dans les bureaux de Discos Fuentes à Medellín, en Colombie, pour présenter un projet de musique folklorique dans un contexte rural, basé sur l'accordéon et la guacharaca. Antonio Fuentes, directeur de la maison de disques, les baptisent Los Corraleros de Majagual en référence à un groupe similaire appelé Los Corraleros de Astillón, originaire de Majagual. Armando Hernández sera plus tard membre de ce groupe avant de rejoindre le Combo Caribe.

Le groupe est formé en 1962 à l'initiative d'Antonio Fuentes, entrepreneur musical et propriétaire du label discographique Discos Fuentes, promoteur de la musique côtière. Le groupe a obtenu plusieurs disques d'or, le Guaicaipuro de Oro en 1967 dans la catégorie de groupe le plus important du Venezuela, plusieurs Congos d'or décernés par le Festival de Orquestas del Carnaval de Barranquilla, ainsi que plusieurs mentions spéciales et distinctions de la presse internationale. Selon certaines sources, Los Corraleros del Majagual sont à l'origine d'une innovation cruciale qui a marqué le son de la musique côtière : l'incorporation d'accordéons jouant aux côtés de la section des cuivres de l'orchestre.

Discographie

 1962 : Alegre majagual
 1962 : Los Corraleros de majagual
 1962 : Volumen III
 1963 : Volumen IV
 1963 : Volumen V
 1964 : Pin Pan Pumm
 1965 : Mujeres costeñas
 1965 : Aquí están
 1965 : Lamento cumbiambero con Los Corraleros de Majagual (1965)
 1965 : Titiguay 1966 : ¡Nos fuimos! 1966 : Nuevo ritmo 1966 : ¡Grito parrandero! 1967 : Siguela, siguela 1967 : Nuevos éxitos de Los Corraleros 1967 : Ritmo de Colombia 1968 : Los Corraleros en Nueva York 1968 : Nuevo ritmo..! Vol. II  1968 : Candela verde 1969 : Nuevo tumbao 1970 : ¡Ésta si es salsa! 1970 : Quemando 1970 : Mejor que te Vayas 1971 : Y Siguen Bateando 1973 : Corralerisimo''

Notes et références

Liens externes

Groupe de cumbia
Groupe musical colombien
Groupe de musique tropicale
Groupe musical formé en 1962

Los Corraleros de Majagual


Cambel bzw. Çambel ist der Familienname folgender Personen:

 Bohuslav Cambel (1919–2006), slowakischer Geologe und Hochschullehrer
 Halet Çambel (1916–2014), türkische Archäologin

Cambel


Ottilie "Ottla" Kafka () a fost sora cea mai tânără a lui Franz Kafka. Sora lui preferată, ea a fost, probabil, cea mai apropiată rudă și l-a susținut moral în momentele dificile. Corespondența lor a fost publicată în Scrisori către Ottla.

Biografie

Ottilie, numită Ottla de familia ei, s-a născut la Praga, pe atunci parte a Imperiului Austro-Ungar, într-o familie de evrei așkenazi din clasa de mijloc. Tatăl ei a fost omul de afaceri Hermann Kafka (1852-1931), iar mama ei, Julie (1856-1934), a fost fiica lui Jakob Löwy, un berar din Poděbrady. Ea a avut trei frați: Franz, Gabriele ("Ellie") (1889-1944) și Valerie ("Valli") (1890-1944). Ottla a fost sora preferată a lui Franz. Ea a fost o confidentă apropiată (enge Vertraute), iar Franz a numit-o unbeschadet der Liebe zu den anderen, die bei weitem liebste (fără a aduce atingere dragostei pentru ceilalți, cea care este de departe cea mai iubită). El a ajutat-o să urmeze studii la o școală agricolă. Ea a trăit și a lucrat la ferma agricolă a cumnatului ei, Karl Hermann, din satul Zürau (azi satul Siřem din comuna Blšany) aflat în vestul Boemiei. În anii 1916-1917 a locuit împreună cu Franz într-o casă de pe Alchimistengasse nr. 22 (actuala Zlatá ulička) din Praga, oferindu-i fratelui ei un refugiu în care el a putut scrie mai multe povestiri. Franz a locuit, de asemenea, la ferma lui Hermann din septembrie 1917 până în aprilie 1918, când începuse deja să sufere de tuberculoză. În această perioadă el a scris Die Zürauer Aphorismen (Aforismele de la Zürau).

În iulie 1920, Ottla s-a căsătorit cu cehul catolic Joseph David, împotriva voinței tatălui ei. Fiicele lor Věra și Helene s-au născut în 1921 și 1923. Franz Kafka le-a privit crescând până când a murit în iunie 1924. Mariajul nu a fost fericit, iar soții au divorțat în august 1942. Ottla și-a pierdut astfel protecția împotriva persecuției la adresa evreilor.

La fel ca mulți alți evrei din Praga, Ottla și surorile ei au fost deportate în perioada celui de-al Doilea Război Mondial de către naziști. Elli și Valli au fost trimise cu familiile lor în ghetoul Łódź, unde au murit. Ottla a fost trimisă în lagărul de concentrare de la Theresienstadt. Pe 7 octombrie 1943 Ottla a însoțit voluntar un grup de copii la Auschwitz, unde a fost ucisă la scurt timp după aceea.

Moștenire
Corespondența dintre Franz și Ottla Kafka s-a păstrat și a fost publicată pentru prima dată în 1974 de Hartmut Blinder și Klaus Wagenbach și apoi în limba engleză, cu titlul Scrisori către Ottla. În ianuarie 2011 s-a anunțat că scrisorile originale urmau să fie vândute ca pachet la o casă de licitații din Berlin. Arhiva de Literatură Germană din Marbach spera să poată să le achiziționeze cu sprijin financiar din partea sectorului privat; în aprilie 2011 Arhiva de la Marbach, împreună cu Biblioteca Bodleiană de la Oxford, au dobândit această corespondență. Ei au mulțumit moștenitorilor Ottlei pentru disponibilitatea lor de a vinde corespondența înainte de licitație, precum și celor care și-au adus aportul la strângerea fondurilor necesare, inclusiv unui donator generos care a cerut să rămână anonim.

Referințe

Nașteri în 1892
Decese în 1943
Franz Kafka
Praghezi

Ottla Kafka


Kürk Mantolu Madonna, Sabahattin Ali'nin 1943 yılında yayımladığı bir romanıdır. Kitapta dokunaklı bir aşk hikâyesi anlatılmaktadır.

Kitap hakkında
İlk olarak Hakikat gazetesinde 18 Aralık 1940 – 8 Şubat 1941 arasında Büyük Hikâye başlığı altında 48 bölüm olarak yayımlanmıştır. Yazarı Sabahattin Ali, romanı ikinci kez askerlik yaptığı Büyükdere'de bir çadırda yazmış ve günü gününe gazeteye yetiştirmeye çalışmıştır. Romanı yazdığı günlerde attan düşüp sağ kol bileği çatlayınca da kolunu tenekede ısıtılan suya koyup yazmaya devam etmiştir. Kitap, Türkiye'de oldukça popüler olduktan sonra tiyatro ve sinemaya uyarlanmıştır.

Yedi Meşaleciler edebî topluluğundan Cevdet Kudret Solok, Sabahattin Ali'nin bu romanı için Lüzumsuz Adam başlığını düşündüğünü, ancak sonrasında içindeki "z" ve "s" seslerinin kakofonisinden hoşlanmayarak bu addan vazgeçtiğini söylemiştir. Pertev Naili Boratav ise Sabahattin Ali'nin bu romanı ilk önce bir öykü olarak yazdığını, başlığını da Yirmi Sekiz şeklinde koyduğunu ve öykünün ilk sayfasını kendisine gösterdiğini dile getirmiştir.

Kürk Mantolu Madonna, kitap olarak ilk kez 1943'te Remzi Kitabevi tarafından yayımlanmıştır. Kitap için ilk eleştiri Nâzım Hikmet'ten gelmiştir. Nâzım Hikmet, Mayıs 1943'te Bursa Hapishanesi'nden gönderdiği mektupta kitap ve yazarı Sabahattin Ali hakkında şunları yazmıştır:Kürk Mantolu Madonna, ben bu kitabı hem sevdim, hem kızdım. Evvela niçin kızdığımı söyleyeyim. Kitabın birinci kısmı bir harikadır. Bu kısmın kendi yolunda inkişafı, yani bir küçük burjuva ailesinin içyüzünü tahlili öyle bir haşmetle genişlemek istidadında ki, insan buradan ikinci kısma geçerken, elinde olmayarak, yazık olmuş, bu çok orijinal, çok mükemmel başlangıç ve imkân boşuna harcanmış, keşke bu başlangıç harcanmasaydı, diyor. Ben başlangıcı okurken, yani Berlin'e kadar olan pasajı, senin benim anladığım manadaki realizmine hayran oldum. Beni dinlersen o başlangıcı almak ve kahramanın ölümünü kısaca tekrarlamak suretiyle o ailenin efradı ve eşhasının hayatları etrafında bir ikinci cilt, ayrı bir roman yapabilirsin, böylelikle de dinlemeye başladığımız harika musiki birdenbire kesilmiş olmaz. Gelelim ikinci kısmına, o kısım, başlı başına bir büyük hikâye olarak güzeldir ve böyle bir tecrübe gerek senin için gerekse Türk edebiyatı için lazımdı. Sen bu tecrübeyi başarıyla yaptın.

Konusu ve özeti
Romanın baş karakterleri, Yahudi asıllı Alman bir kadın olan Maria Puder ve Havranlı Raif Efendi'dir. Raif Efendi içine kapanık, melankolik, sessiz ve dış dünyaya pek uyum sağlayamamış bir karakterdir. Hayatı boyunca birçok şeye boyun eğmiş, haksızlığa uğradığında bile buna karşı koyamamıştır. Sevmediği bir kadınla evlenmiş, çocukları olmuştur; bir ailesi vardır. Kendi hayatına kendisi yön verememiş, başkalarının istediği bir insan olarak hayatını sürdürmüştür. Hayatında gerçekten yaşadığını hissettiği sadece bir anısı olmuş ve bunu günlüğüne aktarmıştır.

Raif Efendi, yirmili yaşlarında babasının isteği üzerine gittiği Berlin'de, sanata olan ilgisi sayesinde bir sanat galerisine gider. Galerideki tablolar arasında gezindiği sırada bir sanatçının otoportresini görür ve tablodaki kadını hiç tanımamasına rağmen platonik olarak ona âşık olur. Tablo, onda daha önce hiç hissetmediği duygular uyandırır. Raif tablodaki portrenin, Rönesans ressamı Andrea del Sarto tarafından yapılmış "Madonna delle Arpie" isimli tablodaki Meryem Ana (Madonna) portresine benzetir. Tabloya o kadar hayran olur ki, fırsat buldukça tabloyu görmeye gelir; fakat başka gözlerin onu takip ettiğini fark etmez. Artık ritüel hâlini alan bu tabloyu seyretme seanslarından birinde bir kadın onun yanına gelir. Bu kadın, tablonun sahibi olan sanatçı Maria Puder'dir. Maria, Raif'in tabloya olan hayranlığının farkındadır. Raif ise başta onun kendisiyle alay eden biri olduğunu düşünür. Tablonun sahibi ile konuştuğunu öğrenince ise, dünyası bir daha geri dönüşü olmayacak şekilde değişir.

Maria'nın karakteri Raif'e göre daha dominanttır. Kendisinin bir erkek gibi özgür yetiştiğini, canı ne isterse onu yaptığını anlatır. Hatta Raif'i de çok naif bulduğunu dile getirir. İkisi bu özellikleri sayesinde birbirlerini tamamlarlar ve aralarında uzun süren bir arkadaşlık başlar. Raif, Maria'yı çok sevmektedir; fakat Maria'nın kendisine olan hislerinden pek emin olamaz. Yine de onun her istediğini yapmaya çalışır. İkisi beraber rüya gibi güzel günler geçirirler.

Bir gün Raif, babasının öldüğü haberini alır. Türkiye'ye, Havran'a dönme kararı alır. Maria ile burada mektuplaşmaya devam edecektir. Fakat aralarındaki birkaç mektuplaşmadan sonra Maria'nın mektupları kesilir. Raif bunu hayra yormaz ve Maria'nın kendisinden sıkıldığını, vazgeçtiğini düşünür. Raif'in asla bitmeyecek olan kasvetli günleri işte burada başlar. Sevmediği bir kadınla evlenir.

Raif, mektupların kesilmesinden yaklaşık on yıl sonra, Maria'nın bir akrabasını Ankara'da görür. Ondan, Maria'nın kendilerine bir Türkten hamile olduğunu söylediğini ama ismini vermediğini öğrenir. Ayrıca Maria'nın doğum sırasında fenalaştığını, komaya girdiğini ve bir hafta sonra koma hâlinde iken öldüğünü büyük bir üzüntüyle öğrenir. Üstelik Maria'nın mektuplarında sadece "iyi haber" olarak nitelendirdiği gerçeği de o anda öğrenir: On yıl önce Maria, Raif'ten olma kız çocuklarını dünyaya getirdikten bir hafta sonra koma hâlinde ölmüştür.

Raif Efendi, ölümünün yaklaştığını anladığında bu güzel günleri kaydettiği defterinin yakılmasını genç bir iş arkadaşından rica eder. Genç iş arkadaşı da Raif Efendi ile ilgili bu gizemi çözmek ve onu daha yakından tanıyabilmek için defterini okur.

Karakterler ve özellikleri
Raif Efendi: Romanın asıl kahramanıdır. Babası Havranlı bir sabuncudur. Babası onu Berlin'e sabun işinde uzmanlaşması için gönderir. Raif orada Maria Puder ile tanışır. Raif romanın genelinde kendi hâlinde, sessiz, sakin, ahlaklı ve sıkıntılı olduğu zamanlarda başkalarına belli etmeyen birisidir. Ancak bu sessizliğinin ardında Maria Puder'e duyduğu büyük bir sevda gizlidir.

Maria Puder: Maria Puder, Berlin'deki Atlantik adında bir barda şarkı söylemektedir. Orada çalıştığı yıllar boyunca erkekler hakkında edindiği bilgi ve tecrübelere dayanarak hepsinin "güvenilmez" olduğunda karar kılmıştır. Kendini ne kadar zorlarsa zorlasın, kimseyi sevemeyen birisidir. Kimseyle çok yakınlaşmaktan hoşlanmaz. Raif'in ona âşık olduğuna inanması ve hislerine karşılık vermesi oldukça uzun sürmüştür. Hem Raif Efendi hem de Maria Puder, yıllardır aradıkları kişiyi bulduklarını düşünmüşler ve aşka inanmaya başlamışlardır.

Anlatıcı (Rasim): Raif Efendi'nin iş arkadaşıdır. Raif'in gizemini çözmemize fayda sağlayan karakterdir.

Maria Puder'in kimliği

Kitabın "Kürk Mantolu Madonna" olarak tanımladığı başkarakteri Maria Puder'in kim olduğu hakkında pek çok şey söylenmiştir. Sabahattin Ali'nin yakın arkadaşlarından Muvaffak Şeref, Taksim Camlı Köşk Gazinosu'ndaki  kadın orkestrasında çalan kadınlardan biri olduğunu söylerken; Sevgi Sanlı, Madonna'nın Sabahattin Ali'nin henüz çok gençken âşık olduğu bir genç kız olduğunu dile getirmektedir.

Sabahattin Ali'nin kızı Filiz Ali, BBC'ye verdiği bir söyleşide, Maria'nın gerçek bir kişi olduğunu öğrendiklerini söylemiştir. Filiz Ali, babası Sabahattin Ali'nin 1920'lerde genç bir adamken bir yıl yaşadığı Berlin'de Maria ile tanıştığını aktarmıştır. Filiz Ali, babasının Maria ile ilgili mektuplarından İngilizceye çevirdiği alıntıda, Sabahattin Ali ve Maria'nın çıktığı uzun yürüyüşlerden, bazen el ele tutuştuklarından bahsedilmektedir.

Kitabın ana fikri
Sabahattin Ali, bu kitabını şu sözlerle açıklamıştır:Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha mâliktir!.. Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahlûku, anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz?

Çeviriler
Roman, Amerikalı yazar Maureen Freely ve Alexander Dawe tarafından "Madonna in a Fur Coat" başlığı altında İngilizceye çevrildi ve 2016 yılında Penguin Classics serisinde yayımlandı; çeviri, 2021 yılında David Selim Sayers'in önsözüyle yeniden yayımlandı.

Ayrıca bakınız
 Kuyucaklı Yusuf
 İçimizdeki Şeytan
 Sırça Köşk
 Değirmen

Notlar

Dış bağlantılar

Kaynakça

Sabahattin Ali romanları
1943 romanları
1940'larda Türk romanları
Türkçe romanlar
Tefrika romanlar
Aşk romanları
Sinemaya uyarlanmış Türk romanları
Tiyatroya uyarlanmış Türk romanları
Konusu Ankara'da geçen romanlar
Konusu Berlin'de geçen romanlar
Kurguda Balıkesir
Ressamlar ile ilgili eserler

Kürk Mantolu Madonna


Charles Edward Peter Neil Wood, 3rd Earl of Halifax,  (born 14 March 1944), is a British peer and Conservative politician.

Background
Lord Halifax is the third child and only son of Charles Wood, 2nd Earl of Halifax, a grandson of Edward Wood, 1st Earl of Halifax, Viceroy of India and Foreign Secretary. His mother, Ruth Wood (née Primrose), Countess of Halifax, was a daughter of Neil Primrose, and a granddaughter of Archibald Primrose, 5th Earl of Rosebery, Prime Minister of the United Kingdom, and Edward Stanley, 17th Earl of Derby.

He was brought up at Swinford Paddocks, Newmarket, and educated at Eton and Christ Church, Oxford.

Career
As Peter Wood, he unsuccessfully contested Dearne Valley as a Conservative candidate at the February general election of 1974 and the October general election of the same year. On 19 March 1980, he succeeded to the titles of 3rd Earl of Halifax, 7th Baronet Wood, of Barnsley in the County of York, 5th Viscount Halifax of Monk Bretton, in the West Riding of the County of Yorkshire, and 3rd Baron Irwin, of Kirby Underdale in the County of York.

Lord Halifax held the office of Deputy Lieutenant (DL) of Humberside between 1983 and 1996. He held the office of Justice of the Peace (JP) for Wilton Beacon in 1985 and the office of High Steward of York Minster in 1988. Wood held the office of Vice-Lord-Lieutenant of the East Riding, Yorkshire, in 1996. He is a Knight of St John
and JP.

Lord Halifax is a non-executive director of Hambros Bank, the Vice-Chairman of Christie, Manson & Woods (the European Division of Christie's international fine arts auctioneers), and a director of Yorkshire Post Newspapers Ltd.
He serves as a Board Governor for The Pocklington School Foundation.
He is the President of the Leeds Art Collections Fund, the Vice President of the Yorkshire Society, and a member of the Board of Directors of Jockey Club Estates. The Earl and Countess of Halifax are active members of the Jockey Club. They were invited to ride in the King's procession at Royal Ascot 2023.

Family

In 1976, Lord Halifax (then Lord Irwin) (who had once been minded for a potential husband of Princess Anne) married Camilla Younger, of the Scottish brewing family, former wife of Richard Parker Bowles (married in 1973 and divorced in 1976), a younger brother of Andrew Parker Bowles, first husband of Queen Camilla. Andrew also had a dalliance with Princess Anne. The Countess of Halifax and Queen Camilla are former sisters-in-law.

Lord and Lady Halifax have a son and a daughter:

James Charles Wood, Lord Irwin (born 24 August 1977), heir apparent to the earldom, married Georgia E. Clarkson, Lady Irwin, daughter of Patrick Robert James Clarkson, QC (son of Cmdr Robert Anthony Clarkson, LVO, RN), and Bridget Cecilia Doyne, on 14 October 2006 at Church of St. John the Evangelist, Sutton Veny in the county of Wiltshire, England; they have issue:
Hon. Rex Patrick Wood (born 12 August 2010)
Hon. Audrey Nancy Wood (born 23 January 2013)
Lady Joanna Victoria Wood (born 15 January 1980)

The Countess of Halifax also has a daughter from her first marriage with Richard Eustace Parker Bowles:
Emma Parker Bowles (born 1974).

The Earl and Countess of Halifax live on the 20,000-acre family estate Garrowby Hall near Garrowby, East Riding of Yorkshire.
Lady Halifax is the national president of Macmillan Cancer Support.

References

External links

Burke's Peerage

1944 births
Living people
People educated at Eton College
Alumni of Christ Church, Oxford
Wood family
Knights of Justice of the Order of St John
Deputy Lieutenants of the East Riding of Yorkshire
British people of German-Jewish descent
British racehorse owners and breeders
Earls of Halifax
Halifax

Peter Wood, 3rd Earl of Halifax


Events from the 1600s in Canada.

Events
 c. 1600 - Approximately 250,000 First Nations and Inuit (Eskimo) inhabit what is now Canada.
 May 26, 1603 - After being dispatched by the King of France, Samuel de Champlain drops anchor in Tadoussac in what would become the province of Quebec.
 June 22, 1603 - Champlain travelled up the St. Lawrence River to Ile d'Orleans near Stadcona, which would later become Quebec City.
 May 8, 1604 - Sieur de Mons and Champlain, along with 120 settlers, sail from France and anchor in an Acadian (later Nova Scotia) cove. After exploring the coast down to what is now Maine, they decide to settle at Saint Croix Island for the winter. By the spring of 1605, thirty-five of the settlers had died. Of the eighty or so remaining settlers, only eleven were considered to be in good physical condition.
 1605 - Champlain and his group move from Saint Croix Island to Port Royal, Nova Scotia on the Bay of Fundy, Nova Scotia (later to be named Annapolis Royal by the British), and establish Canada's first permanent settlement.
 1606: Mattieu da Costa travels with the Champlain expedition to Port Royal. He serves as an interpreter between the French and the Micmac Indians of the area.
 July 1606 - Fifty additional settlers (all male) were brought to Port Royal by Jean de Biencourt de Poutrincourt.
 1605-07: The Europeans are welcomed by Mi'kmaq Grand Chief Membertou, who converts to Catholicism, makes a wampum-belt treaty with the Vatican.
 August 1607 - Despite demonstrating that a settlement in Canada could be successful, the colonists were ordered by the King to abandon Port Royal and head back to France.
 June / July 1608 - Champlain returns to Tadoussac before finally heading to Quebec City and reestablishing a permanent settlement in Canada. Étienne Brûlé and Nicolas Marsolet were a part of this voyage.
 Summer / Fall 1608 - In order to protect the colony from the coming winter, Champlain built a large storehouse and accommodation building called l'habitation. The pace that Champlain demanded for construction caused a mutiny that resulted in the ringleader being hanged and beheaded.
 1609 - Champlain allies himself with the Algonquians and with the Hurons, who are amenable to missionary activities and acts as the principal suppliers of furs. This alliance, however, antagonizes the Iroquoian Confederacy, traditional rivals of the Huron and suppliers of furs to the Dutch in New Amsterdam.
 July 30, 1609 - Accompanied by sixty Algonquin warriors, Champlain heads up what is now the Richelieu River and encounters a Mohawk war party. Having the advantage of long guns on their side, Champlain and his side quickly gained victory
 1609: Champlain supports the Algonquins against the Iroquois at Lake Champlain. He fires on the Iroquois, setting a pattern of Indian relationships.

See also

List of French forts in North America
Former colonies and territories in Canada
List of North American settlements by year of foundation
Timeline of the European colonization of North America
History of Canada
Timeline of Canada history

References

Further reading

1600s in Canada


පස්වන මිහිදු රජු අනුරාධපුර රාජධානියේ අවසන් රජුය මෙතුමා පස්වන සේන රජුගේ සොහොයුරාය දුර්වල පාලකයෙකුවිය අදික බදු පැනවීම නිසා ජනයා තුල රජුකෙරේ සහයෝගය අඩුවිය ජනයා බදු ගෙවීම පැහැර හැරීමනිසා රජුගේ භාණ්ඩාගාර හිස්වූ බව සදහන් වෙයි යුධ ශක්තියෙන් හා ආර්ථික අතින් රජු ඉතාමත් දුර්වල වීමනිසා එවක දකුණු ඉන්දියාවේ අධිරාජ්යයක් බිහිකරමින් සිටි චෝලයන් ගේ අවධානය ලංකාව කෙරේ යොමුවිය රාජරාජ නම් චෝල අධිරාජයා ලංකාව ආක්‍රමණය කොට පස්වන මිහිදු රජු මරා සිහසුන පැහැර ගත්තේය.

Vවන මහින්ද රජ


Ivan Hugo Botteri (Split, 5. kolovoza 1876. – 17. veljače 1963.), hrvatski liječnik internist. Autorom je prvoga hrvatskog udžbenika interne medicine. Stariji brat liječnika Alberta Botterija. Oboje su ostavili dubok trag u hrvatskoj medicini.

Životopis
Rođen u Splitu. Kao i mlađi brat, pohađao gimnaziju u Zadru. U Beču je studirao medicinu. Dr.med od 1901. Vratio se u Zadar gdje je počeo svoju liječničku karijeru. Isti je životni put dotad prošao i njegov brat Albert. Životni im se putevi potom razilaze. Ivan Hugo je iz Zadra pošao u Šibenik. U Šibeniku je bio primarni liječnik i ravnatelj zemaljske bolnice 1914. godine. Radio duže vremena na Klinici v. Schrötters u Beču. Ali, opet se susreće s bratom na zagrebačkome Medicinskom fakultetu. Ondje su oboje bili sveučilišni profesori i predstojnici klinika. Bio je šefom Internog odjela Klinike za unutarnje bolesti Zakladne bolnice u Zagrebu (Kliničke bolnice Sveti Duh) od 1934. do 1936. godine, a nakon njegova odlaska odjel je preuzeo prim. dr. Viktor Boić. Od 1935. godine redovni profesor interne medicine u Zagrebu. Ivan Hugo i brat Albert radili su na zagrebačkome Medicinskome fakultetu sve do ratne 1943. kad su umirovljeni. Krajem rata 1945. opet su vraćeni na položaj. Njihove suklinike nagodinu se našle pod istim krovo, na KBC Rebru. Umirovljen je 1951. zbog starosti. Umro je 1963. i pokopan na Mirogoju.

Radove je objavio u Liječničkom vjesniku. On, Ernest Mayerhofer i Franjo Kogoj bili su najveći hrvatski alergolozi svog vremena.

Literatura

Hrvatski internisti

Ivan Hugo Botteri


Un cântec străbate lumea (în ) este un film-muzical-dramă german din anul 1933, regizat de Richard Oswald, avându-i în rolurile principale pe actorii Joseph Schmidt, Viktor de Kowa și Charlotte Ander. O versiune în limba engleză a filmului intitulat My Song Goes Round the World a fost produsă în 1934 de British International Pictures, tot în regia lui Richard Oswald. Filmul conține elemente biografice din viața lui Joseph Schmidt, care apare el însuși în film.

Un film omonim din anul 1958 a fost, de asemenea, un film biografic despre viața tenorului născut în Bucovina. Filmul este numit după titlul unei melodii de succes a tenorului.

Conținut

Ricardo înalt doar de 1,54 m visează la o carieră de cântăreț. Însă datorită înalțimi sale mici, este respins chiar înainte de a-și demonstra talentul. După repetate refuzuri de acces din partea unui portar al unui post de înregistrări radio din Veneția, Ricardo începe să cânte în foaier. Directorul care îl aude, este foarte entuziasmat de vocea lui și îl angajează imediat cu contract.
Vocea puternică și frumoasă a lui Ricardo, devine pe calea undelor repede cunoscută de ascultători, dar nimeni nu-i cunoaște înfățișarea. Când Ricardo o întâlnește pe tânăra vânzătoare de discuri Nina și se îndrăgostește de ea, aceasta crede că prietenul său, chipeșul Rigo este renumitul interpret. Oare îl va putea iubi Nina pe adevăratul tenor plin de succes, dar atât de scund?

Distribuție

 Joseph Schmidt – Ricardo
 Viktor de Kowa – Rigo
 Charlotte Ander – Nina
 Fritz Kampers – Simoni
 Carl de Vogt – Directorul teatrului
 Carl Auen – Danto, Directorul Operei
 Edith Karin – Secretara
 Ida Perry – Hangița
 Erich Bartels –
 Theo Lingen –

Melodii din film (selecție)
Toate melodiile din film sunt interpretate de Joseph Schmidt.
 Land so wunderbar (O Paradis) din opera Africana – compozitor: Giacomo Meyerbeer
 Am Brunnen vor dem Tore – muzica: Franz Schubert
 Launisches Glück – muzica: Johann Strauss (fiul)
 Santa Lucia – muzica: Teodoro Cottrau
 Frag nicht – muzica: Hans May, text: Ernst Neubach;
 Voga, voga – muzica: Pietro Labriola
 Mal d'amore – muzica: Arturo Buzzi-Peccia
 Ein Lied geht um die Welt (Un cântec străbate lumea) –  muzica: Hans May, text: Ernst Neubach;

Trivia
Premiera filmului a avut loc în Zoo-Palast din Berlin, la data de 9 mai 1933, cu o zi înainte de "arderea cărților" . În aceeași noapte, eroul principal fiind de origine evreiască, a trebuit să fugă la Viena. În 1938 la anexarea Austriei la Germania nazistă, a fost nevoit din nou să  emigreze. După ce a rătăcit prin Belgia, Franța și eșuarea unei încercări de emigrare în Statele Unite, Schmidt moare la 16 noiembrie în Elveția. Din cauza birocrației administrative, nu i s-a acordat nici un fel de ajutor medical.

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989
 Un cântec străbate lumea (film din 1958)

Referințe și note

Legături externe

Filme din 1933
Filme regizate de Richard Oswald
Filme germane
Filme în limba germană
Filme muzicale

Un cântec străbate lumea (film din 1933)


Eugenio Retes Bisetti (Lima, 6 de septiembre de 1895—Santiago, 1 de marzo de 1987) fue un actor, guionista y dramaturgo peruano–chileno; reconocido por sus interpretaciones cómicas y del personaje autóctono chileno.

Primeros años de vida
Cursó sus estudios de primaria y secundaria en Lima, Perú. En 1909, junto con sus padres, se radicó en Chile de forma definitiva, donde se dedicaría al teatro.

Entre los años 1920-1925, ejerció como Contador Comercial en Argentina.

Carrera artística
De regreso a Chile, fue actor de numerosas compañías y director de empresas teatrales. En el teatro, trabajó con gran éxito, como con la obra "Fanfarria", de Daniel de la Vega, estrenada en 1930. Durante la década de 1930, participó en "La Gran Compañía de Comedias Cómicas de Olvido Leguía y Lucho Córdoba", en el Teatro Imperio. En 1934, dirigió la Compañía "Inés Berutti", actuando en el "Teatro Coliseo". Posteriormente, formó la Compañía de Revistas "Eugenio Retes", actuando en el "Teatro Balmaceda". Durante el mes de junio de 1938, presentó, en coautoría con Carlos Cariola, la gran revista cómica original Si las estatuas hablaran, donde había una "fina sátira política y buen humor criollo". De igual forma, trabajó más de tres décadas en el "Teatro Bim Bam Bum".

Pero fue el cine el que le dio una notoriedad pública mayor. Su debut fue en la película Verdejo gasta un millón (1941), de Eugenio de Liguoro, una de las películas más populares en la historia del cine chileno. Ahí Retes quedó inmortalizado como el famoso personaje "Juan Verdejo", a quien ya había interpretado en el teatro. La misma picardía y representación cómica del «roto chileno» la aplicará constantemente en la pantalla grande, desde la secuela Verdejo gobierna en Villaflor (1942) hasta otro gran éxito del cine nacional: El Gran Circo Chamorro (1955), dirigida por José Bohr y escrita por el mismo Retes.

Estas interpretaciones le sirvieron para ser considerado en el reparto de los filmes Cabo de Hornos (1956) y El Burócrata González (1964), realizados por el reconocido director chileno-mexicano Tito Davison.

Fue Miembro del Sindicato de Actores Profesionales de Chile y miembro de la Sociedad de Autores Teatrales de Chile. Asimismo, fue Vicepresidente de la Sociedad de Autores Teatrales. En 1946, fue elegido Vice-Presidente del Frente de Unidad Artístico Gremial.

Su hermano, Rogel Retes, fue, también, un conocido actor chileno. Asimismo, su hijo, Esteban Jesús Retes, humorista y cómico, conocido por Ronco Retes, siguió la interpretación del «roto chileno», en el teatro, cine y televisión.

El 29 de junio de 1984 le fue concedida por el gobierno de Chile una pensión de gracia, del mismo modo como a otros artistas nacionales de reconocida trayectoria como Emilio Gaete, que ocasionalmente llegaban a edades avanzadas sin seguridad social.

Eugenio Retes falleció en Santiago de Chile, el 1 de marzo de 1987.

Filmografía

Películas como guionista y actor
 Verdejo gasta un millón (1941) Chile
 Verdejo gobierna en Villaflor (1942) Chile
 Dos caídos de la luna (1945) Chile
 Uno que ha sido marino (1951) Chile
 El Gran Circo Chamorro (1955) - Chile
 Sonrisas de Chile (1969) Chile

Películas sólo como actor
 Cabo de Hornos (1956) Chile
 El Burócrata González (1964) Chile

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Chile

Eugenio Retes


Longview Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Longview Township (Arkansas)
 Longview Township (North Dakota)

Longview Township


2008 මැයි 6 වෙනි දින නිව් යොර්ක් හි සිටින බුරුම රජයේ නියෝජිතයින් එක්සත් ජාතින්ගේ සංවිධානයෙන් තමන්ට උදව් ලබා දෙන ලෙස විධිමත් ඉල්ලීමක් කළහ. ඒ සමගම අනෙක් අතට බුරුම රජය බොහෝ මූලික උදව් සම්බන්ධයෙන් දැඩි ස්ථාවරයක සිටියේය. 2008 මැයි 7 වැනි දින වන විට බුරුම රජය ජාත්යකන්තර ආධාර සඳහා නිල වශයෙන් එකඟතාව පළ කර නොතිබුණි. එසේ වුවද "අන්තර්ජාතික උපකාර ලබා ගැනීමට කැමති වෙමු. එහෙත් වඩාත් යෝග්ය0 ක්රමමය ද්වීපාර්ශික ක්රාමයයි. ආණ්ඩුවෙන් ආණ්ඩුවට ආදී වශයෙනි" යැයි රජය කියා සිටියේය. ඒ වන විට බරපතලම ගැටලුව වී තිබුනේ රටට ඇතුලු වීම සඳහා වීසා ලබා ගැනීමයි.

තායිලන්තයේ තායි රාත් පුවත් පතේ 2008 මැයි 8 දින වාර්තාවකට අනුව එක්සත් ජාතින්ගෙන් ලැබුණු සහන සැපයුම් ද්රලව්යප අඩංගු ඉතාලි ගුවන් යානාවලට හා පාරිභෝගික ද්රනව්යී ටොන් 25 ක් මියැන්මාර් භූමියට ගොඩ බෑමට බුරුම ජුන්ටා පාලනය අවසර දී ඇත. බොහෝ රටවල් සහ සංවිධාන සහන සේවා නොපමාව සැපයීමට ඉතා කැමැත්තෙන් සිටියහ. මෙවැනි බොහෝ රටවල්වල නිලධාරින් සහ ද්රයව්යරය, තායිලන්තයේ සහ යැංගොන් ගුවන් තොටුපලේ අවසරය ලැබෙන තෙක් රැඳි සිටියහ. එයට හේතුව වූයේ බුරුම රජය ඔවුනට වීසා සැපයීමට අදි මදි කළ හෙයිනි. මෙම දේශපාලනමය ආරවුල හේතුවෙන් බුරුම ජුන්ටා රජය නිල වශයෙන් එම ද්රැව්යඅ භාර ගන්නා තත්වයට එළඹෙන විට ඒවා ප්රනයෝජනයට ගත නොහැකි තත්වයට පත් විය හැකිය යන ගැටලුව ඇති විය.

http://en.wikipedia.org/wiki/Cyclone_Nargis#Aftermath

බුරුමයේ සුලි සුළඟ වැඩි වශයෙන් බල පෑ ප්‍රදේශය අයෙයර්වඩි


Rudolf III. (francuski Raoul; † 1038.) bio je francuski plemić te grof Valoisa od smrti svoga oca do vlastite smrti. Bio je drugi sin grofa Gautiera II. od Valoisa, koji je također bio grof Vexina i Amiensa. Rudolfova je majka bila Adela. Gautier je ostavio Vexin i Amiens Rudolfovom starijem bratu, Drogonu od Mantesa.

Rudolf je oženio Alisu (Alix) od Breteuila, gospu Nanteuil-le-Haudouina, koja mu je rodila Rudolfa IV. (Raoul) i Teobalda (Thibaud). Rudolf IV. je postao grof Valoisa, dok je Teobald dobio Nanteuil, postavši osnivač dinastije Crépy-Nanteuil. Rudolf III. je također podijelio dvorac Crépy na dva dijela, davši ih sinovima.

Izvori i bilješke

Grofovi Valoisa

Rudolf III. od Valoisa


Echiochileae, biljni tribus iz porodice boražinovki jedini u potporodici Echiochiloideae. Sastoji se od tri roda sa 31 vrstom raširena po Sjevernoj i Južnoj Americi, sjevernoj i istočnoj Africi i dijelovima Azije (Arapski i Indijski poluotok, Iran, Pakistan)

Rodovi
 Antiphytum DC. ex Meisn., (14 spp.)
 Echiochilon Desf., (16 spp.), jedna jednogodišnja, ostale trajnice.
 Ogastemma Brummitt (1 sp.)

Amphibologyne Brand je sinonim za Amsinckia Lehm.; vidi Amsinckia mexicana

Sinonimi
 Echiochilinae H.Riedl, in Rechinger

Izvori

Echiochileae


Marquess of Cholmondeley ( ) is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1815 for George Cholmondeley, 4th Earl of Cholmondeley.

History
The Cholmondeley family descends from William le Belward (or de Belward), the feudal lord of the barony of Malpas in Cheshire who acquired the lordship of "Calmundelai" (as it was spelt in the Domesday Book) through his wife Beatrix, daughter of Hugh de Kevelioc, 5th Earl of Chester. Their eldest son David le Belward inherited the feudal barony of Malpas and was the ancestor of the Egerton family. The second son, Robert le Belward, became feudal lord of the barony of Cholmondeley, which he passed to his son Sir Hugh de Cholmondeley (or "Chelmundeleih"), who adopted the new surname.

His lineal descendant was Sir Hugh Cholmondeley (1513–1596), knighted by King Henry VIII. His eldest son was Robert Cholmondeley, 1st Earl of Leinster, while his youngest son Thomas was the ancestor of the Barons Delamere. Another son, his namesake Hugh, was the father of Robert Cholmondeley. He succeeded to the estates of his uncle Lord Leinster and was created Viscount Cholmondeley, of Kells in the County of Meath, in the Peerage of Ireland in 1661. He was succeeded by his eldest son, the second Viscount. He was a supporter of King William III and Queen Mary II and also served as Comptroller of the Household and as Treasurer of the Household. In 1689 he was created Baron Cholmondeley, of Nantwich in the County of Chester, in the Peerage of England, with remainder to his younger brother George Cholmondeley. In 1706 he was further honoured when he was made Viscount Malpas, in the County of Chester, and Earl of Cholmondeley, in the County of Chester, also in the Peerage of England and with the same special remainders.

Lord Cholmondeley never married and was succeeded according to the special remainders (and according to the normal descent in the viscountcy of Cholmondeley) by his younger brother George, the second Earl. He was a prominent military commander and commanded the Horse Guards at the Battle of the Boyne in 1690. In 1715, ten years before he succeeded his elder brother, he was raised to the Peerage of Ireland in his own right as Baron Newborough, of Newborough in the County of Wexford, and in 1716 he was made Baron Newburgh, in the Isle of Anglesey, in the Peerage of Great Britain. On his death the titles passed to his son, the third Earl. He was a politician and held office as Lord Privy Seal and Chancellor of the Duchy of Lancaster.

He was succeeded by his grandson, the fourth Earl. He was the son of George Cholmondeley, Viscount Malpas. Lord Cholmondeley was also a prominent politician and served as Captain of the Yeomen of the Guard and as Lord Steward of the Household. In 1815 he was created Earl of Rocksavage, in the County of Chester, and Marquess of Cholmondeley, in the Peerage of the United Kingdom. He was succeeded by his eldest son, the second Marquess. He represented Castle Rising in the House of Commons but in 1821 he was summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in his father's junior title of Baron Newburgh. Lord Cholmondeley was childless and was succeeded by his younger brother, the third Marquess. He sat as Member of Parliament for Castle Rising and South Hampshire. As he outlived most of his children, including the elder son, the third Marquess was succeeded in his titles by his grandson. , the titles are held by his great-great-great-grandson, the seventh Marquess, who succeeded his father in 1990.

The courtesy title of the Marquess's heir is Earl of Rocksavage, while Lord Rocksavage's eldest son is known as Viscount Malpas.

The family seats are Houghton Hall, Norfolk, and Cholmondeley Castle, which is surrounded by a  estate near Malpas, Cheshire.

Lord Great Chamberlain
A part of the office of Lord Great Chamberlain came into the Cholmondeley family through the marriage of the first Marquess of Cholmondeley to Lady Georgiana Charlotte Bertie, daughter of Peregrine Bertie, 3rd Duke of Ancaster and Kesteven. The second, fourth, fifth, sixth and seventh holders of the marquessate have all held this office. As Lord Great Chamberlain, the present Marquess was, during the reign of Elizabeth II, along with the Duke of Norfolk (the Earl Marshal), one of only two hereditary peers to retain automatic seats in the House of Lords after the passage of the House of Lords Act 1999.

Cholmondeley Room
Peers in the House of Lords can hold their 70th birthday parties in the Cholmondeley Room at the Palace of Westminster. Among other uses, Baroness Elliot of Harwood organised a dinner in 1984 for all female Conservative members of Parliament and peers; and this event was held in this venue. The Cholmondeley Room and Terrace and the Attlee Room are available for private functions, sponsored by Members for personal use or for external organisations.

Viscounts Cholmondeley (1661)
Robert Cholmondeley, 1st Viscount Cholmondeley (died 1681)
Hugh Cholmondeley, 2nd Viscount Cholmondeley (1662–1725) (created Earl of Cholmondeley in 1706)

Earls of Cholmondeley (1706), Baron Newborough (1715), Baron Newburgh (1716)

Hugh Cholmondeley, 1st Earl of Cholmondeley (1662–1725)
George Cholmondeley, 2nd Earl of Cholmondeley (1666–1733)
George Cholmondeley, 3rd Earl of Cholmondeley (1703–1770)
George Cholmondeley, Viscount Malpas (1724–1764)
George James Cholmondeley, 4th Earl of Cholmondeley (1749–1827) (created Marquess of Cholmondeley in 1815)

Marquesses of Cholmondeley, Earl of Rocksavage (1815)
George James Cholmondeley, 1st Marquess of Cholmondeley (1749–1827)
George Horatio Cholmondeley, 2nd Marquess of Cholmondeley (1792–1870)
William Henry Hugh Cholmondeley, 3rd Marquess of Cholmondeley (1800–1884)
Charles George Cholmondeley (1829–1869)
George Henry Hugh Cholmondeley, 4th Marquess of Cholmondeley (1858–1923), grandson of Third Marquess and son of Charles George Cholmondely
George Horatio Charles Cholmondeley, 5th Marquess of Cholmondeley (1883–1968)
George Hugh Cholmondeley, 6th Marquess of Cholmondeley (1919–1990)
David George Philip Cholmondeley, 7th Marquess of Cholmondeley (born 1960)

The heir apparent is Alexander Hugh George Cholmondeley, Earl of Rocksavage, the elder of the present holder's twin sons (born 2009). His younger twin brother is Lord Oliver Timothy George Cholmondeley.

 George Cholmondeley, 5th Marquess of Cholmondeley (1883–1968)
 Hugh Cholmondeley, 6th Marquess of Cholmondeley (1919–1990)
 David Cholmondeley, 7th Marquess of Cholmondeley (b. 1960)
(1). Alexander Hugh George Cholmondeley, Earl of Rocksavage  (b. 2009)
(2). Lord Oliver Timothy George Cholmondeley (b. 2009)
''Lord John George Cholmondeley (1920–1986)
(3).  Charles George Cholmondeley (b. 1959)

See also
Earl of Leinster
Baron Delamere

Notes

References
 Lodge, Edmund. (1877).  The Peerage and Baronetage of the British Empire as at Present Existing. London: Hurst and Blackett.

External links
 Houghton Hall
  Cholmondeley Castle

1815 establishments in the United Kingdom
Marquessates in the Peerage of the United Kingdom
Cholmondeley
Noble titles created in 1815

Marquess of Cholmondeley


Hasumi ist der Familienname folgender Personen:

 Shigehiko Hasumi (* 1936), japanischer Literaturwissenschaftler, Kultur- und Filmkritiker
 Tomohiro Hasumi (* 1972), japanischer Fußballspieler

Hasumi


Die Rache des Gelynchten (Originaltitel: Dark Night of the Scarecrow, zu deutsch: Dunkle Nacht der Vogelscheuche, deutsche Alternativtitel: Die Nacht der Vogelscheuche, Nacht für Nacht und Scarecrow – Ein Toter schlägt zurück) ist ein US-amerikanischer Horrorfilm von Frank De Felitta aus dem Jahr 1981. Der Film handelt von einem zu Unrecht gemeuchelten, der als Vogelscheuche zurückkommt und Rache an seinen Peinigern übt.

Handlung
Der geistig behinderte Bubba wird aufgrund seiner Freundschaft zu dem Mädchen Marylee von andern Bürgern getötet. Er kommt als Vogelscheuche zurück und nimmt grausame Rache.

Kritik
Die Rache des Gelynchten wurde überwiegend positiv aufgenommen.

Das Lexikon des internationalen Films lobt die Darsteller und urteilt

Frank Trebbin schreibt in Die Angst sitzt neben Dir, dass "der Film beim Zuschauer einen positiven Eindruck hinterlasse". Trotz des moralischen Untertons unterhalte er "bis zum Schluß".

Produktion
Der Film wurde als Fernsehproduktion in Piru (Kalifornien) auf 35 mm gedreht.

Der Film ist so angelegt, dass bis zum Ende nicht eindeutig klar wird, wer Bubbas Mörder verfolgt und tötet. Die Vogelscheuche ist immer wieder zu sehen, bewegt sich aber nicht. Erst zum Ende des Films wird klar, dass Bubba als Wiedergänger seine Mörder aufsucht und Rache übt.

Auszeichnungen und Nominierungen
Tonya Crowe wurde anlässlich der Young Artist Awards 1982 für ihre Darstellung der Marylee Williams nominiert.

Einzelnachweise

Weblinks

Fernsehfilm (Columbia Broadcasting System)
Filmtitel 1981
US-amerikanischer Film
Horrorfilm

Die Rache des Gelynchten


Le  (concert pour la paix en Amérique centrale) est un concert qui s'est tenu sur  en avril 1983 à Managua, capitale du Nicaragua. Abril en Managua est un album musical sorti en 1984, composé de chansons enregistrées durant ce concert.

Contexte

Le concert est donné en soutien de la révolution sandiniste et au processus révolutionnaire salvadorien. Pour le journal El Tiempo, il est un de ces concerts les plus mémorables initiés à partir des années 1970 par des artistes pour défendre des causes humanitaires ou politique ou en faveur de la paix.

Il est produit par Luis Enrique Mejía Godoy, Hans Lagenberg, Jan Kees de Roy et Wolf Tirado, qui éditent également l'album Abril en Managua pour le label Interdisc. Le concert est financé le pouvoir sandiniste mais également par des fondations et organisations hollandaises. Il fait ainsi partie des actions entreprises dans les années 1970 et 1980 par les activistes hollandais de gauche en solidarité avec la Révolution sandiniste.

Participants

D'importants artistes latino-américains tels que Amparo Ochoa, Gabino Palomares, les frères Carlos et Luis Enrique Mejía Godoy, Silvio Rodríguez, Mercedes Sosa, Daniel Viglietti et Alí Primera participent au concert. Pour certains artistes moins connus, comme Adrián Goizueta, le concert et surtout l'album Abril en Managua (produit en Hollande) ont été ce qui leur a ouvert les portes de la scène musicale européenne.

Liste des titres de l'album Abril en Managua

Références

Notes

Liens externes

 Abril en Managua, concierto por la paz en Centroamérica
 The role of music in the Nicaraguan revolution: Guitarra armada, Landau, Gregorio. Universite de California, San Diego, ProQuest Dissertations Publishing, 1999. 9935470.

Album live sorti en 1983
Album compilation collectif
Compilation d'enregistrements en concert

Concierto por la paz en Centroamérica


Agrilus limpiae é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae.

É conhecida a sua existência na América do Norte.

Referências

limpiae

Coleópteros da América do Norte

Coleópteros descritos em 1941

Agrilus limpiae


An Carex chiovendae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Renato Pampanini. An Carex chiovendae in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex chiovendae


A Universidade Nacional de Kiev Taras Shevchenko, mais conhecida somente como Universidade de Kiev, é uma universidade localizada em Kiev, Ucrânia. É uma das maiores instituições de ensino superior daquele país, fundada em 1946. Está entre as 650 melhores do mundo. Homenageia o poeta Taras Shevchenko.

Universidades da Ucrânia
Kiev

Universidade de Kiev


عواد العتيبي لاعب كرة قدم سعودي من مواليد 1988 م يلعب في مركز الهجوم لصالح نادي هجر أحد اندية دوري المحترفين في المملكة العربية السعودية.

مسيرة اللاعب
بدأ العتيبي مشواره الكروي في نادي النصر حيث التحق في الفريق الأول في عام 2006-2007، واستمر لاعباً في صفوفه حتى شهر يوليو من عام 2009 والذي تم فيه إعارته من قبل نادي النصر إلى نادي نجران الذي خاض فيه العتيبي موسماً كاملاً، قبل أن يعود ويلتحق من جديد بنادي النصر في موسم 2010 / 2011، والذي فضّل مسيروه آنذاك عمل مخالصه مالية مع اللاعب لينتهي الأمر بانتقاله لنادي الرياض ليمثله رسمياً في موسم 2010 / 2011 حتى نهاية الموسم، وانتقل عواد بعد ذلك إلى نادي هجر الصاعد حديثاً لدوري المحترفين السعودي والذي مثله عواد في موسم 2011 / 2012 بشكل رسمي.

الحياة الشخصية
عواد هو شقيق اللاعب مصعب العتيبي.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو نادي الرياض
لاعبو نادي النصر (السعودية)
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو نادي نجران
لاعبو نادي هجر

عواد العتيبي


Cerqueira é um sobrenome português.

A família Cerqueira tem a sua origem em Portugal, mais especificamente associada à Torre de Camposa, na freguesia do Vale, no termo de Arcos de Valdevez, em redor do século XIV.

História
A primeira figura a quem é atribuído o apelido Cerqueira é João Nunes Martins Cerqueira, Senhor da Torre de Camposa, então solar da família. A ascedência deste é incerta.
No Nobiliário das Famílias de Portugal, temos o seguinte: "Franco Moniz Cerqueira, levou o escudo dos Cerqueiras no qual justificou a sua ascendência em 1530 antes de Dr. Luiz Teixeira aprovar a Carta em 30 de Março, cuja justificação se encontra no Arquivo da Caza de Alvellos de Amarante ". Seu brasão de armas é um "Leão dourado rampante com uma coleira em volta do pescoço, em um escudo vermelho".

Sobrenomes da língua portuguesa

Cerqueira (sobrenome)


Westbury may refer to:

Places

United Kingdom
Westbury, Buckinghamshire
Westbury, Shropshire
Westbury, Wiltshire
Westbury-on-Severn, Gloucestershire
Westbury-on-Trym, Bristol
Westbury-sub-Mendip, Somerset

United States
Westbury, Connecticut, a town in Litchfield County
Westbury, New York, a village in Nassau County, New York on Long Island
Westbury (LIRR station), a station on the Long Island Rail Road's Main Line
Westbury, Cayuga County, New York, a hamlet on the border of Cayuga and Wayne counties in New York
Westbury, Houston, a neighborhood in Houston, Texas

Elsewhere
Westbury, Tasmania, Australia
Westbury, Quebec, Canada
Westbury, suburb of Limerick, Ireland
Westbury, Johannesburg, suburb of Johannesburg, South Africa

Other
Westbury (surname), including a list of people with the name
Westbury (housebuilder), British housebuilding company
Westbury (UK Parliament constituency), former constituency in Wiltshire
Westbury, model of guitar made by Univox

See also
Gwespyr, a village in Wales with the same etymology
Baron Westbury, a title in the Peerage of the United Kingdom
Westbury High School (disambiguation), several schools
Westbury Park (disambiguation), several places
Westbury Square (Houston)

Westbury


Geberico fue un jefe militar tervingio del siglo IV.

Biografía
En el año 334 los sármatas padecieron una guerra civil, de resultas de la cual, gran parte de este pueblo fue admitido en el Imperio, mientras otra parte buscó refugio con los vándalos. Tras el foedus acordado entre el juez tervingio Ariarico y el emperador Constantino I en el año 332, los tervingios, ubicados en el Bajo Danubio y dirigidos por el reiks Geberico, reemprendireron sus ataques contra los sármatas, sus vecinos del noroeste, que se habían refugiado junto a los vándalos asdingos bajo la autoridad del rey Visumar. Según el historiador Jordanes, los vándalos fueron derrotados en el año 335 y los tervingios regresaron a sus tierras. Sin embargo, no debe pensarse que el emperador permitiera que los vándalos fueran derrotados para ubicarlos en Panonia.

Referencias

Bibliografía

Godos
Personas del siglo IV

Geberico


جان كريستوف ديفو  (16 مايو 1975 في ليون) لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا في نادي الدرجة الثانية نادي ستاد رانس الفرنسي في خط الدفاع .

بدأ ديفو مسيرته الرياضية في نادي ليون سنة 1994 ثم انتقل إلى نادي سيرفيت السويسري يناير 2000 ثم انتقل إلى نادي ستراسبورغ في صيف 2000 . ساهم في فوز النادي ببطولة كأس الدوري الفرنسي بتسجيله هدف الفوز في مرمى نادي كاين بتنفيذه بنجاح الركلة الحرة المباشرة سنة 2005 . وأخيرا انتقل إلى نادي ريمس 2007 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في سويسرا
رياضيون من ليون
فرنسيون من أصل بولندي
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو رانس
لاعبو ستراسبورغ
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم من ليون
لاعبو نادي سيرفيت
مدربو الدوري الفرنسي الدرجة الوطنية 2
مدربو اين سود
مدربو كرة قدم فرنسيون
مواليد 1975
مواليد في ليون

جان كريستوف ديفو


Yaylacılı, Sinop ilinin Saraydüzü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Boyabat ilçesi Saraydüzü bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Saraydüzü ilçesine bağlandı. 2011 yılında köy, Boyabat Barajı sularının altında kalması nedeniyle başka bir mevkiye taşındı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 131 km, Saraydüzü ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Saraydüzü belde ve köyleri

Yaylacılı


آي بود ميني  آي بود مينى المعروف أيضا باسم آي بود مينى هو عباره عن جهاز موسيقى محمول من أنتاج شركة أبل وتم الأعلان عنه في 6 يناير 2006 وتم أصداره في 20 فبراير من نفس السنة.

منتجات شركة أبل توقف إنتاجها
آي بود
آي تيونز
استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2004
إم بي إي جي
لاعبو صوت رقمي
منتجات عرضت في 2004
منتجات موقوفة
منتجات وخدمات توقفت في 2005

آي بود ميني


As Igrejas Reformadas Continuadas na Holanda ou Igrejas Reformadas Continuadas nos Países Baixos (em Holandês: Voortgezette Gereformeerde Kerken in Nederland) formam uma denominação reformada na Holanda desde 8 de maio de 2004. As suas igrejas membros eram anteriormente vinculadas às Igrejas Reformadas na Holanda (IRH) quando esta decidiu se unir à Igreja Reformada Neerlandesa e Igreja Evangélica Luterana no Reino da Holanda para formar a atual Igreja Protestante na Holanda.

Em 1 de maio de 2004, a fusão das denominações foi concluída. As igreja da IRH que se opunham à fusão se separaram e 8 de maio de 2004 e constituíram as Igrejas Reformadas Continuadas na Holanda (IRCH).

História

As Igrejas Reformadas na Holanda foram fundadas em 1892 em uma fusão de dois grupos que se separaram da Igreja Reformada Neerlandesa (IRN). O primeiro grupo foi a maioria das Igrejas Cristãs Reformadas na Holanda (ICRH), uma denominação também formada por outra fusão, em 1869, da Igreja Reformada sob a Cruz e as Congregações Cristãs Separadas, ambas separadas da IRN em 1834. O segundo grupo se separou da IRN em 1886 e ficou conhecido em neerlandês como Doleantie.

A partir da fusão das ICRH e do Doleantie, as Igrejas Reformadas na Holanda (IRH) foram formadas e permaneceram como segunda maior denominação protestante nos Países Baixos durante todo o período de sua existência. Em 1 de maio de 2004, as IRH se uniu à Igreja Reformada Neerlandesa e Igreja Evangélica Luterana no Reino da Holanda para formar a atual Igreja Protestante na Holanda.

Parte de suas igrejas das IRH não apoiou a fusão e, em 5 de maio de 2004, formou as  Igrejas Reformadas Continuadas na Holanda (IRCH). A denominação, surgiu com 7 igrejas e cerca de 3.400 membros.

Todavia, passou por um declínio constante nos anos seguintes à sua formação. Em 2019, a denominação havia reduzido para 5 igrejas e 2.001 membros.

Denominações reformadas continentais na Holanda


An Brachiaria serrata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Peter Thunberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Brachiaria serrata in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Brachiaria

Brachiaria serrata


The II ANZAC Corps (Second Anzac Corps) was an Australian and New Zealand First World War army corps. Formed in early 1916 in Egypt in the wake of the failed Gallipoli campaign, it initially consisted of two Australian divisions,  and was sent to the Western Front in mid-1916. It then took part in the fighting in France and Belgium throughout 1916 and 1917, during which time it consisted of New Zealand, Australian and British divisions. In November 1917, the corps was subsumed in to the Australian Corps, which concentrated all five Australian infantry divisions. After this, the corps was reformed as the British XXII Corps.

History
The corps was formed in Egypt in February 1916 as part of the reorganization of the Australian Imperial Force following the evacuation of Gallipoli in December 1915, under the command of William Birdwood.  This corps, along with the I ANZAC Corps, replaced the original Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC), following the expansion of the Australian and New Zealand forces in preparation for their deployment to the Western Front.

General Alexander Godley, commander of the New Zealand Expeditionary Force, assumed command of the corps after the I Anzac Corps embarked for France in late March 1916.  The corps initially comprised the two "new" Australian divisions—the Australian 4th and 5th Divisions—that had been spawned from the "veteran" 1st and 2nd Divisions. Support troops included the II ANZAC (XXII Corps) Mounted Regiment.

In July 1916, following the arrival of II Anzac in France, the Australian 4th Division was swapped for the New Zealand Division from I Anzac, and II Anzac took over a sector of front-line near Armentières. In mid-July, II Anzac lent the 5th Division to the British XI Corps for a diversionary operation that became known as the Battle of Fromelles.

In June 1917, the corps took part in the Battle of Messines, which was a prelude to the Third Battle of Ypres. During the action, II Anzac was the southernmost of three British corps to attack the Messines Ridge.  At this time II Anzac contained the New Zealand Division, the Australian 3rd Division and the British 25th Division.  The Australian 4th Division was also attached to the corps as reinforcements and was to mount a follow-up attack after the assault by the other three divisions.

Upon the formation of the Australian Corps in December 1917, which contained all five Australian divisions, II Anzac was reformed as the British XXII Corps. The only Australian troops that remained with the corps were the mounted troops.

Structure
Order of Battle, December 1915:

 4th Australian Division
 5th Australian Division

Order of Battle, July 1916:

 New Zealand Division
 5th Australian Division

Order of Battle, June 1917:

 New Zealand Division
 3rd Australian Division
 25th British Division

See also
Military history of Australia during World War I
Military history of New Zealand during World War I

Notes

References

Further reading

ANZAC units and formations
2
Military units and formations of New Zealand in World War I
Military units and formations of Australia in World War I
Military units and formations established in 1916
Military units and formations disestablished in 1917

II ANZAC Corps


Plimbare este un film românesc din 2013 regizat de Mihaela Popescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Valeria Seciu, Sergiu Costache.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2013 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2013
Filme dramatice românești

Plimbare


نادي دنفيرملين أثلتيك لكرة القدم  نادي كرة قدم اسكتلندي يلعب في دوري الدرجة الأولى يقع مقره في مدينة دنفيرملين في مدينة فايف. تم تأسيس النادي في سنة 1885 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1885
أندية كرة قدم في إسكتلندا
أندية كرة قدم في فيفي
تأسيسات سنة 1885 في إسكتلندا
فرق الدوري الإسكتلندي لكرة القدم
فرق الدوري الإسكتلندي الممتاز
فرق الدوري الإسكتلندي للمحترفين لكرة القدم

دونفرملين أثلتيك


Super Bowl IV je bio utakmica između pobjednika AFL lige Kansas City Chiefsa i pobjednika NFL lige Minnesota Vikingsa na kraju sezone 1969. godine, a završila je pobjedom Chiefsa rezultatom 23:7, koji su tako osvojili svoj prvi Super Bowl.
Utakmica je odigrana na Tulane Stadiumu u New Orleansu u Louisiani.

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Najviše jardi dodavanja

Najviše jardi probijanja

Najviše uhvaćenih jardi dodavanja

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

1969

Super Bowl IV


Komançiler (Komançice tekil Nʉmʉ, çoğul Nʉmʉnʉʉ «crawling on belly like a snake» ; İngilizce Comanche) Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşayan yerli Amerikalı bir gruptur. Anavatanları Comancheria olarak bilinen ve günümüz New Mexicosu'nun doğusu, güney Kolorado, güney Kansas, Oklahoma'nın tamamı ve kuzey ve güney Teksas'ın büyük bölümünü kaplayan topraklardır. Comancheler'in sayısının bir zamanlar 20.000 civarında olduğu tahmin edilmektedir. Bugün ise Comanche Ulusu 10.000 üyeden oluşmaktadır. Günümüzde 5.000 civarında Comanche Oklahoma'da (özellikle Lawton çevresinde), geri kalanlarsa Teksas, Kaliforniya ve New Mexico'da yaşamaktadır. Ova Kızılderilileri kültür grubuna dahildirler.

Adlandırma
"Comanche" adı Utece kɨmmantsi («enemy, stranger») kelimesinden gelir.

Dil
Comancheler bazen Shoshone dilinin bir lehçesi olarak da sınıflandırılan bir Uto-Aztek dili konuşurlar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Comanche Ulusu
 Comanche Dili ve Kültürel Koruma Komitesi
 Texas Online'ın El Kitabı: Comanche Yerlileri
 Comanche Yerlilerinin Fotoğrafları

Kızılderili kabileleri

Komançiler


Cayos Zapatilla es un grupo de dos islas deshabitadas, rodeadas de un arrecife de coral, situadas al este de la Isla Bastimentos, en el archipiélago de Bocas del Toro, en la provincia del mismo nombre al noroeste del país centroamericano de Panamá. Cayo Zapatilla Norte tiene 14 hectáreas de extensión, mientras que el Cayo Zapatilla Sur es comparativamente más grande con 34 hectáreas. Ambas islas se encuentran dentro de los límites del parque nacional Marino Isla Bastimentos, al norte de Cayo Agua e Isla Popa.

Islas

Véase también
 Geografía de Panamá
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de las islas
¿Cómo llegar a Cayo Zapatilla Panama en 2019?

Archipiélagos e islas del mar Caribe de Panamá
Archipiélago de Bocas del Toro

Cayos Zapatilla


HMS Glamorgan was a  destroyer of the Royal Navy with a displacement of 5,440 tonnes. The ship was built by Vickers-Armstrongs in Newcastle Upon Tyne and named after the Welsh county of Glamorgan.

She was launched on 9 July 1964, and was delivered to the Royal Navy two years later. in 1974, she was the subject of a  refit, when 'B' turret was replaced by four Exocet launchers in attempt to provide the Royal Navy, reduced by then to one strike carrier, HMS Ark Royal, with some surface fighting capability beyond the range of 4.5/6 inch guns. A much more expensive update, costing £63 million, fitted Glamorgan in 1977–1980 with a computerised C3 ADWAS system well in advance of its original fitting, but limited by the essential manual nature of the 4.5" turret and the ageing Seacat and Seaslug missiles.

In the spring and early summer of 1982 Glamorgan was involved in the Falklands War during which she engaged Argentine land forces and protected shipping. In the last days of the war, Argentine navy technicians fired a land-based MM-38 Exocet missile which struck the ship causing damage and killing 14 of her crew. She was refitted in late 1982 and her last active deployment for the Royal Navy was to the coast of Lebanon in 1984.

In 1986 Glamorgan was sold to the Chilean Navy, and renamed Almirante Latorre. The destroyer served for 12 years until late 1998. On 11 April 2005, she sank while under tow to be broken up.

Construction and design
Two County-class guided-missile destroyers, Glamorgan and  were ordered as part of the Royal Navy's 1961–62 shipbuilding programme, as a follow-on to the existing four County-class destroyers ordered under the 1955–56 and 1956–57 programmes. They differed from the previous ships in being fitted with the revised Seaslug GWS2 missile system, which was expected to be much more effective than the earlier GWS1 system, and the use of the ADAWS combat data system to aid control of the ship's weapons.

Glamorgan was  long overall and  between perpendiculars, with a beam of  and a draught of . Displacement was  normal and  deep load. The ship was propelled by a combination of steam turbines and gas turbines in a Combined steam and gas (COSAG) arrangement, driving two propeller shafts. Each shaft could by driven by a single  steam turbine (fed with steam at  and ) from Babcock & Wilcox boilers) and two Metrovick G6 gas turbines (each rated at ), with the gas turbines being used for high speeds and to allow a quick departure from ports without waiting for steam to be raised. Maximum speed was  and the ship had a range of  at .

A twin launcher for the Seaslug anti-aircraft missile was fitted aft. The Seaslug GWS2 was a beam riding missile which had an effective range of about  with a maximum altitude of . Up to 39 Seaslugs could be carried horizontally in a magazine that ran much of the length of the ship. Close-in anti-aircraft protection was provided by a pair of Seacat (missile) launchers and two single Oerlikon 20mm cannons, with two twin QF 4.5 inch Mark V gun mounts were fitted forward. A helicopter deck and hangar allowed a single Westland Wessex helicopter to be operated.

A Type 965 long-range air-search radar and a Type 278 height-finding radar was fitted on the ship's mainmast, also fitted on the mainmast was an array of ECM aerials.  A Type 992Q Medium range gunnery radar and navigation radar type 978 were fitted to the foremast, also fitted on the foremast was an array of ESM aerials. Type 901 fire control radar for the Seaslug missile was mounted aft. Type 184 sonar was fitted.

Glamorgan was laid down at Vickers-Armstrong's Newcastle upon Tyne shipyard on 13 September 1962. She was launched on 9 July 1964 and was completed on 13 October 1966.

Service
In October 1968, Glamorgan took part in Exercise Coral Sands, a joint amphibious operations off Queensland, Australia, involving forces from Australia, New Zealand, the United States and the United Kingdom, visiting Australian ports after completion of the exercise.

In March 1976, Glamorgan took part in the multi-national exercise Valiant Heritage, a simulated amphibious assault against San Diego. The exercise opened with a live-fire Seaslug exercise in which Glamorgan destroyed a target drone aircraft.

Falklands campaign
At the start of the Falklands campaign, on 2 April 1982, Glamorgan was already at sea off Gibraltar about to take part in exercises; she was immediately diverted to join the main Royal Navy task force, and served as flagship for Rear Admiral Sandy Woodward, Flag Officer First Flotilla and Commander Carrier Battle Group, during the voyage south until 15 April, when he transferred his flag to the aircraft carrier . Her most useful armament proved to be her twin  guns, which were intensively used to shell enemy positions onshore.

Glamorgan was first in action on the evening and night of 1 May when she joined forces with the frigates  and  to bombard Argentine positions around Stanley. The three British ships soon came under attack by three IAI Dagger jets; two  bombs fell close alongside Glamorgan, causing minor underwater damage.

Two weeks later on 14 May, she supported British special forces during the Raid on Pebble Island in the west of the Falklands. For the next two weeks until the end of May she was almost continuously engaged bombarding various shore positions on the east of the islands mainly as part of a plan to distract attention from the landings at San Carlos Water, but also against the airfield at Stanley and in support of British forces ashore. On 29 May she fired a Seaslug missile at the airstrip, which landed close to an Argentine Air Force radar site, killing one Argentine Air Force lieutenant and wounding several airmen.

At the beginning of June, the task force having been reinforced with other ships, Glamorgan was detached to protect shipping in the Towing, Repair and Logistics Area (TRALA), some  away from the islands, but as the campaign reached a climax she was recalled in the evening of 11 June to support the Royal Marines fighting the Battle of Two Sisters.  At 06:37 the following morning, Saturday 12 June 1982, Glamorgan was attacked with an MM38 Exocet missile, fired from an improvised shore-based launcher.

The missiles had been removed from the destroyer ARA Seguí and secured on the launcher, dubbed 'ITB' (Instalación de Tiro Berreta) by the Argentine Navy personnel which in Argentine slang would translate roughly as "trashy firing platform". Two MM38 Exocet missiles, their launcher, transporter, and the associated electronics trailer were assembled by the Argentine navy at Puerto Belgrano and flown by a C-130 Hercules transport aircraft to the Falkland Islands. A RASIT radar supplied by the Argentinian Army tracked Glamorgans movements.

Glamorgan was steaming at about  some  offshore. The first attempt to fire a missile did not result in a launch. At the second attempt, a missile was launched, but it did not find the target. The third attempt resulted in the last remaining missile tracking the target. The incoming Exocet missile was also being tracked on Glamorgans bridge and operations room by the Principal Warfare and Navigation Officers.

Before the missile impact, the ship executed a highspeed turn away from the missile, before the Exocet struck the port side adjacent to the hangar near the stern. The turn had prevented the missile from striking the ship's side perpendicularly and penetrating; instead, it hit the deck coaming at an angle, skidded on the deck and detonated, making a  hole in the hangar deck and a  hole in the galley area below, where a fire started.

The blast travelled forwards and down, and the missile body, still travelling forwards, penetrated the hangar door, causing the ship's fully fuelled and armed  Wessex helicopter (HAS.3 XM837) to explode and start a severe fire in the hangar. Fourteen crew members were killed and more wounded. Six of those killed were from the ship's flight of 737 Naval Air Squadron. Thirteen crew members who lost their lives that day were buried at sea that evening, a fourteenth, Able Seaman David McCann died of his wounds on August 19, 1982   The ship was underway again with all fires extinguished by 11:00.

Both the ship and its aircraft pursued no combat operations for the remainder of the conflict. On the following day, repairs were made at sea and, after the Argentinean surrender on 14 June, more extensive repairs were undertaken in the sheltered bay of San Carlos Water. She sailed for home on 21 June, and re-entered Portsmouth on 10 July 1982 after 104 days at sea.

A Memorial was erected in 2011 in memory of the ship and the lost crew at Hookers Point outside Stanley.

After the Falklands campaign
HMS Glamorgan spent many months in late 1982 being refitted and repaired. Two sets of STWS-1 triple anti-submarine torpedo tubes, capable of launching US Mark 46 torpedoes were fitted, while the ship's Seacat launchers were removed, replaced by two Bofors 40 mm guns. The Wessex helicopter was replaced by a Westland Lynx. The ship returned to service in 1983.

Her last active deployment for the Royal Navy was in 1983/4 and she was sent on the Armilla Patrol with HMS Brazen. She was originally to sail to the Far East. En route she docked at Gibraltar where the ship's crew were granted shore leave but, within a few hours and with members of her crew still enjoying a 'run ashore' she was back at sea. The bases of the US Marines and French forces in Beirut had been bombed by suicide bombers on 23 October and there were fears that British interests were at risk. Absent crew members were finally rounded up and flown aboard by the ship's Lynx. As the ship had a greater range than the Brazen she set off ahead and raced across the Mediterranean to the coast of Lebanon to evacuate the British peace-keeping troops with her Lynx.  With this completed she rejoined the rest of her group and proceeded to the Straits of Hormuz.

Chilean Navy

She was decommissioned by the Royal Navy in September 1986, sold to the Chilean Navy on 3 October that year, and renamed Almirante Latorre. Latorre arrived in Chile in December 1986. The Sea Slug system was retained, although only for use against surface targets. A single MBB Bo 105 helicopter was carried. She was refitted from September 1995 to August 1996, with the ship's 40mm Bofors guns replaced by two 16-cell launchers for the Israeli Barak surface-to-air missile and the ADAWS combat data system replaced by the Chilean SISDEF-100 system. The destroyer was decommissioned again in late 1998. On 11 April 2005, she sank in the South Pacific while under tow to be broken up.

See also

 Russian cruiser Moskva
 HSV-2 Swift

References

Bibliography

   Interview to Rear Admiral (Engineer) Julio Pérez team leader of ITB Exocet battery

External links
HMS Glamorgan – Computer Ship Of The Future (1967) YouTube
Extract about the Exocet attack on Glamorgan from Sandy Woodward's book (see above)
Falklands timeline for Glamorgan
Navy news account of Glamorgan in the Falklands (part 1) (part 2)

County-class destroyers of the Royal Navy
Ships built on the River Tyne
1964 ships
Cold War destroyers of the United Kingdom
Falklands War naval ships of the United Kingdom
Royal Navy ship names
County-class destroyers of the Chilean Navy
Maritime incidents in 1982
Maritime incidents in 2005
Maritime incidents in Chile
Shipwrecks in the Chilean Sea

HMS Glamorgan (D19)


Zeit zu leben und Zeit zu sterben steht für:

 Zeit zu leben und Zeit zu sterben (Roman), Roman von Erich Maria Remarque (1954)
 Zeit zu leben und Zeit zu sterben (Film), US-amerikanischer Film von Douglas Sirk (1958)

Siehe auch:
 Zeit zu leben, Zeit zu sterben, italienischer Film von Giuliano Montaldo (1989)

Zeit zu leben und Zeit zu sterben


An Enneapogon avenaceus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Enneapogon avenaceus in nahilalakip ha genus nga Enneapogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Enneapogon

Enneapogon avenaceus


Sütlüce, Kırklareli ilinin Pınarhisar ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1900 yılı kayıtlarında Koçka, 1928 kayıtlarında ise Yenimandıra olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 48 km, Pınarhisar ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır. Köy Pınarhisar'ın güneydoğusunda ve  numaralı Pınarhisar-Muratlı il yolu üzerindedir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Pınarhisar belde ve köyleri

Sütlüce, Pınarhisar


Kang Mi-reu, née le , est une taekwondoïste sud-coréenne, championne du monde en 2021.

Biographie
Kang Mi-reu remporte la médaille d'argent dans la catégorie des moins de 46 kg aux Championnats d'Asie de taekwondo 2021 à Beyrouth, s'inclinant en finale contre l'Iranienne Negar Esmaeili.

Elle est médaillée d'or dans la catégorie des moins de 46 kg aux Championnats du monde féminins de taekwondo 2021 à Riyad, battant en finale la Russe Anastasiia Artamonova.

Références

Liens externes

Taekwondoïste sud-coréenne
Naissance en février 2002
Championne du monde de taekwondo

Kang Mi-reu


Aegithalos es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Aegithalidae. Sus miembros, denominados comúnmente mitos, se distribuyen por Eurasia, desde China y Taiwán, pasando por el sudeste asiático y Asia Meridional , hasta Europa Occidental. En la península ibérica sólo está presente el mito común.

Descripción
Son pájaros de cola larga y pico corto. Hacen nidos en forma de bolsas entretejidas, colgantes de árboles. La mayoría come una dieta mixta que incluye insectos.

Especies
El género contiene las siguientes especies:
 Aegithalos caudatus - mito común;
 Aegithalos glaucogularis - mito gorjigrís;
 Aegithalos leucogenys - mito cariblanco;
 Aegithalos concinnus - mito gorjinegro;
 Aegithalos niveogularis - mito gorjiblanco;
 Aegithalos iouschistos - mito de frentirrufo;
 Aegithalos bonvaloti - mito cejinegro;
 Aegithalos sharpei - mito birmano;
 Aegithalos fuliginosus - mito cuelliblanco;
 Aegithalos exilis - mito pigmeo.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Johann Hermann

Aegithalos


An Elymus farctus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Domenico Viviani, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hans Runemark och Aleksandre Melderis. An Elymus farctus in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 E. f. bessarabicus
 E. f. borealiatlanticus
 E. f. rechingeri

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elymus

Elymus farctus


Guðrún Björk Bjarnadóttir er framkvæmdastjóri STEFs. STEF eru innheimtusamtök tón- og textahöfunda á Íslandi.

Guðrún Björk er hæstaréttarlögmaður með cand.jur gráðu frá Háskóla Íslands og viðbótar mastersgráðu í Evrópurétti frá Stokkhólmsháskóla svo og gráðu á meistarastigi í mannauðsstjórnun og vinnusálfræði frá Háskólanum í Reykjavík.

Guðrún Björk  á að baki farsælan feril sem lögmaður hjá LOGOS lögmannsþjónustu og Samtökum atvinnulífsins. Guðrún Björk hefur einnig sinnt kennslu í lögfræði bæði við Háskóla Íslands og Háskóla Reykjavíkur og haldið fjölda erinda og fyrirlestra hjá ýmsum aðilum, hin síðustu ár aðallega á sviði höfundaréttar. Guðrún Björk situr í stjórn NCB (Nordisk Copyright Bureau) sem annast hagsmunagæslu fyrir höfunda á Norðurlöndunum vegna hljóðsetningar og eintakagerðar verka þeirra. Þá situr hún einnig í stjórn Listaháskóla Íslands.

Guðrún Björk Bjarnadóttir