McNulty est un patronyme irlandais pouvant désigner:

Patronyme
Amybeth McNulty (née en 2001), actrice irlando-canadienne
 (1887-1970), accordéoniste et actrice de vaudeville américaine
, homme politique américain de Pennsylvanie
 (1842-1892), poète et journaliste américano-irlandais
Brandon McNulty (né en 1998), coureur cycliste américain
 (1816-1846), homme politique et éditeur américain
 (né en 1966), critique de théâtre américain
 (né en 1953), vocaliste de jazz australien
, actrice canadienne de film muet
 (né en 1930), homme politique américain de Floride
 (1920-1996), compositeur irlandais
 (né en 1972), acteur et producteur américain
 (né en 1952), homme politique travailliste écossais
 (1856-1943), compositeur et nouvelliste irlandais
 (1918-2005), auteure américaine
 (né en 1979), présentateur de télévision irlandais

 (1939-2012), directeur de cybersécurité américain
, actrice anglaise

 (1866-1927), actrice américano-britannique

 (né en 1974), homme politique social-démocrate nord-irlandais
 (né en 1951), musicien et guitariste anglais
Marc McNulty (né en 1992), joueur écossais de football
 (1897-1982), actrice et modèle américaine

 (1853-1943), homme politique américain du Texas
Mariana Dorothy McNulty (1908-2003), actrice et activiste américaine
Mario J. McNulty (né en 1978), producteur et ingénieur du son américain
Matthew McNulty (né en 1982), acteur britannique

 (né en 1985), acteur écossais
Owen Patrick McNulty (1916-1988), chanteur et comédien américain
 (née en 1942), actrice américain

 (née en 1942), actrice américain
 (1818-1902), homme politique américain de l'État de New York
, administrateur américain du Vermont
 (né en 1983), joueur anglais de football

Tony McNulty (né en 1958), homme politique travailliste britannique

Voir aussi
Jimmy McNulty, personnage de la série américaine Sur écoute (The Wire)
, barrage et réservoir américain dans le Colorado

Homonymie de patronyme
Patronyme irlandais

McNulty


Transaction Publishers a fost o editură din New Jersey care s-au specializat în publicarea cărților de științe sociale. Situată în Campusul Livingston al Universității Rutgers, Transaction a menținut legături strânse cu viața academică. Ea a fost vândută companiei Taylor & Francis în 2016 și face acum parte din grupul Routledge.

Privire de ansamblu
De la 1 februarie 2017, Transaction Publishers a devenit o parte a Routledge, Taylor & Francis Group.

Transaction a fost o editură academică specializată în științele sociale. Ea a fost fondată de către Irving Louis Horowitz, care a îndeplinit funcțiile de președinte al Consiliului de Administrație și director editorial până la moartea sa, în 2012. Într-o evaluare a douăzeci și unu de edituri internaționale de cărți de științe sociale, realizată după nouăsprezece criterii de calitate, Transaction Publishers s-a clasat pe locul al șaselea.

Transaction și-a început activitatea la 1 iulie 1962 printr-un grant sponsorizat de Ford Foundation la Universitatea Washington din St. Louis. Inițial a editat doar o revistă de științe sociale intitulată Transaction: Social Science and Modern Society (ulterior Society), apoi s-a transformat într-o editură de cărți, reviste și cărți electronice.

În 1969 sediul Transaction a fost mutat în campusul Livingston al Universității Rutgers din Piscataway, New Jersey. Misiunea editurii a fost și continuă să fie dezvoltarea științelor sociale. Mulți redactori, autori și consilierii provin dintre cadrele didactice ale universității. Aproape 200 de profesori au fost autori și editori ai cărților publicate de editura Transaction.

Transaction a publicat mai mult de 6.000 de titluri, iar mai mult de 90% încă se mai tipăresc.

Editura a publicat inițial reviste academice, inclusiv jurnalul pilot Society; cu toate acestea, Transaction a vândut programul de publicare a jurnalului către Springer Science+Business Media în 2007.

Note

Legături externe

 Irving Louis Horowitz-Transaction Publishers Archives, 1939-2009 online searchable archive at Penn State

Edituri din Statele Unite ale Americii

Transaction Publishers


Thomas P. "Tommy" Byrnes (nacido el  en Teaneck, Nueva Jersey y fallecido el  en Branford, Connecticut) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó cinco temporadas entre la BAA y la NBA, y dos más en la ABL. Con 1,91 metros de estatura, jugaba en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Su carrera universitaria transcurrió con los Pirates de la Universidad Seton Hall, siendo uno de los primeros jugadores de dicha universidad en jugar en la NBA.

Profesional
Comenzó su carrera profesional en los Wilmington Bombers de la ABL, hasta que en  ficha por los New York Knicks de la BAA. Allí, en su primera temporada promedió 7,6 puntos por partido.

Mediada la temporada 1948-49 fue traspasado a los Indianapolis Jets a cambio de Ray Lumpp, pero tras la desaparición del equipo, regresó a los Knicks que lo traspasó nuevamente, junto con Sidney Tannenbaum a los Baltimore Bullets a cambio de Connie Simmons. Allí, en su primera temporada promedió 6,2 puntos y 1,7 asistencias por partido.

Poco después del comienzo de la temporada 1950-51 es despedido, fichando primero por los Washington Capitols, y posteriormente por los Tri-Cities Blackhawks. Acabó su carrera jugando una temporada más en la ABL, en los Bridgeport Roesslers, donde promediaría 8,2 puntos por partido.

Estadísticas en la BAA y la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Tommy Byrnes en ultimatenba.com

Baloncestistas de Nueva Jersey
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Seton Hall Pirates
Baloncestistas de los Wilmington Bombers
Baloncestistas de los New York Knicks
Baloncestistas de los Indianapolis Jets
Baloncestistas de los Baltimore Bullets (original)
Baloncestistas de los Washington Capitols
Baloncestistas de los Tri-Cities Blackhawks
Baloncestistas de los Bridgeport Roesslers

Tommy Byrnes


Charles Erwin Wilson (July 18, 1890 – September 26, 1961) was an American engineer and businessman who served as United States Secretary of Defense from 1953 to 1957 under President Dwight D. Eisenhower. Known as "Engine Charlie", he was previously the president and chief executive officer of General Motors. In the wake of the Korean War, he cut the defense budget significantly.

Early life and career
Wilson was born in Minerva, Ohio, the son of Thomas E. and Rosalind (née Unkefer) Wilson. After earning a degree in electrical engineering from the Carnegie Institute of Technology in 1909, he joined the Westinghouse Electric Company in Pittsburgh, where eventually he supervised the engineering of automobile electrical equipment, and during World War I, the development of dynamotors and radio generators for the Army and Navy. Wilson married Jessie Ann Curtis on September 11, 1912. They had five children.

General Motors career
In 1919, Wilson became chief engineer and sales manager of Remy Electric, a General Motors subsidiary. By January 1941 he was the president of General Motors. During World War II, Wilson directed the company's huge defense production effort, which earned him a Medal for Merit in 1946. He was still the CEO of General Motors when Eisenhower selected him as Secretary of Defense in January 1953.

Secretary of Defense
Wilson's nomination sparked a controversy that erupted during his confirmation hearings before the Senate Armed Services Committee, based on his large share ownership in General Motors. Reluctant to sell the stock, valued at the time at more than $2.5 million (or about $24 million in 2018), Wilson agreed to do so under committee pressure. During the hearings, when asked if he could make a decision as Secretary of Defense that would be adverse to the interests of General Motors, Wilson answered affirmatively. But he added that he could not conceive of such a situation "because for years I thought what was good for our country was good for General Motors, and vice versa." That statement has frequently been misquoted as "What's good for General Motors is good for the country." Although Wilson tried for years to correct the misquote, he was reported at the time of his retirement in 1957 to have accepted the popular impression.

Wilson was finally confirmed as Secretary of Defense by a Senate vote of 77 to 6 and began his duties in the Pentagon.

Both Wilson and Eisenhower entered office committed to reorganizing the US Department of Defense. They succeeded in securing from Congress approval in June 1953 of Reorganization Plan No. 6, which made changes in OSD, the Joint Chiefs of Staff, and the chain of command. Wilson welcomed the reorganization plan, which became effective on June 30, 1953, as facilitating more efficient management of the Department of Defense. He considered the assistant secretaries as his "vice presidents" and tried to manage the Pentagon like an industrial corporation. Wilson took advantage of the reorganization to decentralize administration, giving the service secretaries more responsibility and importance. In his first annual report, he noted that the service secretaries were his principal assistants; decentralizing operational responsibility to them would make for effective exercise of civilian authority throughout the Department of Defense. In July 1954, to complement the 1953 reorganization, Wilson issued a directive to the JCS, the most important provision of which stated that "the Joint Staff work of each of the Chiefs of Staff shall take priority over all other duties," their tasks as chiefs of individual services. The directive also clarified the role of the JCS chairman and his authority over the Joint Staff while making clear that assignment of major tasks to the Joint Staff was the prerogative of the full JCS.

Internal reorganization was only one of several major changes during Wilson's tenure, the most important being the "New Look" defense concept. Eisenhower had criticized Truman's policies during the 1952 campaign, arguing that they were reactive rather than positive and that they forced the United States to compete with the Soviet Union on the latter's terms. Eisenhower entered office with strong convictions about the need to reorient the nation's security policy by maintaining a staunch defense while decreasing government expenditures and balancing the budget.

The president inaugurated planning for the New Look in July 1953 by asking the incoming members of the JCS (Admiral Arthur W. Radford, chairman; General Matthew B. Ridgway, Army chief of staff; General Nathan F. Twining, Air Force chief of staff; and Admiral Robert B. Carney, chief of naval operations) to prepare a paper on overall defense policy. Although the JCS paper did not recommend any fundamental changes, the National Security Council in October 1953 adopted a key tenet of the New Look that a large-scale limited war or a general war would likely be fought with nuclear weapons. Eisenhower formally presented the New Look in his State of the Union message in January 1954, and Wilson helped to explain it. More defense for less money was possible, he said (or as he sometimes phrased it, "More bang for the buck"). With new weapons and techniques and ready reserves of troops and material, the United States could support capable military forces within budget allocations that Congress was willing to provide.

The major features of the New Look included greater reliance on nuclear weapons, using the advantage the United States had over the Soviet Union in such weapons;  elevation of strategic air power, the major means to deliver nuclear weapons, to a more important position (not an expansion in the number of Air Force aircraft but rather development and production of better equipment); reductions of conventional ground forces, based both on reliance on strategic and tactical nuclear weapons and the expectation that US allies would provide ground troops for their own defense; an expanded program of continental defense, which, along with strategic air power, would serve as a principal ingredient of the New Look's deterrence program; and modernization and enlargement of reserve forces, enhancing the military manpower base while reducing active duty forces.

Although the Eisenhower administration generally adhered to the New Look throughout Wilson's term, the policy remained controversial. Some critics maintained that it made impossible the fighting of a limited non-nuclear war. The Army and the Navy felt that the increased emphasis on air power and nuclear weapons represented a repudiation the concept of "balanced forces" in which individual service programs were balanced against overall requirements. Implicit in the policy was rejection of the idea that a general war or a crisis with the USSR was imminent (to occur when the Soviets achieved offensive nuclear capability against the United States). Wilson pointed out frequently that defense policy should be long-term and not based on short-term projections of Soviet-American relations. "Military expenditures," he observed, "must be adequate, but not so great that they will become an intolerable burden which will harm the social and economic fabric of our country. True security cannot be founded on arms and arms alone."

Wilson worked hard to reduce the defense budget, which meant some immediate cutbacks in fiscal year 1953 funds and a concerted effort to economize in subsequent years. Total obligational authority approved by Congress during Wilson's tenure decreased significantly at first and then began to creep back up, but it remained lower than the Truman administration's last budgets, inflated because of the Korean War. The TOA for FY 1953, Truman's final Defense budget, was $44.2 billion. TOA in subsequent fiscal years was: 1954, $30.4 billion; 1955, $33.7 billion; 1956, $33.06 billion; 1957, $39.7 billion; and 1958, $41.1 billion. Especially after 1954, when the Democratic Party regained control of Congress, the Wilson-Eisenhower effort to curb defense expenditures provoked growing criticism. The Air Force, even though the New Look enhanced its role, opposed the decision to cut back from the Truman goal of 143 wings, and its congressional supporters tried repeatedly, sometimes successfully, to appropriate more money for air power than the administration wanted. The other services, especially the Army, objected to force reductions ordained by the New Look. Both General Ridgway, who retired as Army chief of staff in June 1955, and his successor, General Maxwell D. Taylor, believed that the Army was receiving too small a share of the military budget.

Its standing threatened by the New Look, the Army questioned the wisdom of reliance on "massive retaliation" and strategic air power to the neglect of other force elements. Wilson reportedly observed that the United States "can't afford to fight limited wars. We can only afford to fight a big war, and if there is one, that is the kind it will be." However, by 1955 the Army and, later that decade, the Navy, departed from their emphasis on preparation for total war by urging the need to prepare for limited war, non-global conflicts restricted in geographical area, force size, and weapons although tactical nuclear weapons were not ruled out. Generals Ridgway and Taylor stressed the need to have a variety of forces available and equipped to fight different kinds of war from a local non-nuclear war to a global strategic nuclear conflict. They rejected the notion that limited wars would occur only in less-developed areas and argued that such conflicts might occur in NATO as well.

The Army received indirect support from such critics of massive retaliation as Bernard Brodie, William W. Kaufmann, and Henry A. Kissinger, who noted that the United States and the Soviet Union had or were acquiring the power to destroy each other with strategic nuclear weapons, thus precluding their rational use in response to a limited attack. Taylor, concluding that the Soviet Union and the United States had achieved mutual nuclear deterrence, believed that limited-war forces would play an active role in future conflicts and that atomic retaliatory forces would play a passive role. The Army moved into missile and space programs in an effort to preserve for itself a part in planning for and fighting a nuclear war, but in the late 1950s, it continued to push for adoption of a new national security policy acknowledging the primacy of limited war. While the Eisenhower administration did not adopt the Army's position, by the time that Wilson left office, it had accepted both the need to prepare for limited war and the idea that deterrence of a direct attack on US interests required "sufficient," rather than "superior," retaliatory capability.

Increased competition among the services resulting from the New Look compelled Wilson to deal with the perennially troublesome question of service roles and missions, complicated by the introduction of new weapons, especially missiles. He noted in his semi-annual report at the end of FY 1956 that the services, which had eight categories of guided missiles available for various tasks, could not agree on their respective roles and missions in relation to these and other planned missile systems. Also at issue were aircraft types for the individual services and Air Force tactical support for the Army. To address those and other nagging questions, Wilson issued two important documents. The former, a memorandum to members of the Armed Forces Policy Council on November 26, 1956, dealt with five points of contention. First, Wilson limited the Army to small aircraft with specifically defined functions within combat zones. On the matter of airlift adequacy, which the Army questioned, the secretary declared current Air Force practices acceptable. As to air defense, the Army received responsibility for point defense of specified geographical areas, vital installations, and cities; the Air Force became responsible for area defense and the interception of enemy attacks away from individual vital installations; and the Navy could maintain ship-based air defense weapon systems. Wilson assigned to the Air Force primary responsibility for tactical support for the Army, although the Army could use surface-to-surface missiles for close support of its field operations. Finally, the secretary gave the Air Force sole authority to operate land-based intermediate-range ballistic missile (IRBM) systems and the Navy the same responsibility for ship-based IRBMs. He enjoined the Army from planning operational employment of missiles with ranges beyond .

On March 18, 1957, Wilson issued a directive to clarify his earlier decisions on the Army-Air Force use of aircraft for tactical purposes. He made no major changes from the previous division of responsibility but provided a more detailed and specific listing of those functional areas for which the Army could procure its own aircraft and those for which it would rely on the Air Force.

Although Wilson found it necessary to clarify service roles and missions, he did not press for extensive further unification of the armed forces. He established in February 1956 an office of special assistant to the Secretary of Defense for guided missiles but made few other changes after implementation of Reorganization Plan No. 6 in 1953. When asked in 1957 about persistent demands for further unification, Wilson responded, "It's an oversimplification in the false hope that you could thus wash out the problems if you put the people all in the same uniform and that then they wouldn't disagree over what should be done. Of course, they would."

Wilson, a folksy, honest, and outspoken man, sometimes got into trouble because of casual remarks. In January 1957, for example, he referred to enlistees in the National Guard during the Korean War as "draft dodgers." That caused a storm of protest and even brought a rebuke from Eisenhower, who said he thought Wilson had made "a very... unwise statement, without stopping to think what it meant." On another occasion, Wilson jokingly referred to the White House as a "dung hill," generating further controversy.

Wilson indicated his intention to retire from office shortly after the start of the second Eisenhower term and left on October 8, 1957. Eisenhower noted when Wilson stepped down that under him, "the strength of our security forces has not only been maintained but has been significantly increased" and that he had managed the Defense Department "in a manner consistent with the requirements of a strong, healthy national economy."

On October 9, 1957, Eisenhower presented Wilson with the Medal of Freedom.

Human experimentation
While serving as Secretary of Defense, Wilson enacted stronger rules against human medical experimentation. The 1953 Wilson Memo led the armed services to adopt the Nuremberg Code. Patients would have to provide written, informed consent.

Wilson wrote, "By reason of the basic medical responsibility in connection with the development of defense of all types against atomic, biological and/or chemical warfare agents, Armed Services personnel and/or civilians on duty at installations engaged in such research shall be permitted to actively participate in all phases of the program."

Jonathan Moreno and Susan Lederer wrote in a 1996 issue of the Kennedy Institute of Ethics Journal that the Wilson Memo remained classified until 1975, limiting its availability to researchers. They found the Air Force and Army tried to implement the rules but found spotty compliance in actual Pentagon research.

'Dynamic Programming'

Mathematician Richard Bellman states in his biography that Wilson disliked the word "research" and recounts in his biography his origin of the term "dynamic programming"--

"I spent the Fall quarter (of 1950) at RAND. My first task was to find a name for multistage decision processes. An interesting question is, Where did the name, dynamic programming, come from? The 1950s were not good years for mathematical research. We had a very interesting gentleman in Washington named Wilson. He was Secretary of Defense, and he actually had a pathological fear and hatred of the word research. I'm not using the term lightly; I'm using it precisely. His face would suffuse, he would turn red, and he would get violent if people used the term research in his presence. You can imagine how he felt, then, about the term mathematical. The RAND Corporation was employed by the Air Force, and the Air Force had Wilson as its boss, essentially. Hence, I felt I had to do something to shield Wilson and the Air Force from the fact that I was really doing mathematics inside the RAND Corporation. What title, what name, could I choose? In the first place I was interested in planning, in decision making, in thinking. But planning, is not a good word for various reasons. I decided therefore to use the word "programming". I wanted to get across the idea that this was dynamic, this was multistage, this was time-varying. I thought, let's kill two birds with one stone. Let's take a word that has an absolutely precise meaning, namely dynamic, in the classical physical sense. It also has a very interesting property as an adjective, and that it's impossible to use the word dynamic in a pejorative sense. Try thinking of some combination that will possibly give it a pejorative meaning. It's impossible. Thus, I thought dynamic programming was a good name. It was something not even a Congressman could object to. So I used it as an umbrella for my activities."

Later life and death
After he left the Pentagon, Wilson returned to Michigan, where he devoted his time to business and family affairs. He died in Norwood, Louisiana, and was interred at the Acacia Park Cemetery, a Masonic cemetery in Beverly Hills, Michigan, a suburb of Detroit.

Nickname
Charles Erwin Wilson should not be confused with Charles Edward Wilson, who was the CEO of General Electric and served President Truman as the director of the Office of Defense Mobilization. The two were respectively nicknamed "Engine Charlie" and "Electric Charlie" so that they could be more easily distinguished.

References

Biography
Charles E. Wilson Ohio Historical Marker
The American Presidency Project - Citation Accompanying the Medal of Freedom Presented to Secretary of Defense Charles E. Wilson. - October 9, 1957

External links

United States Secretaries of Defense
American chief executives in the automobile industry
General Motors former executives
People from Minerva, Ohio
1890 births
1961 deaths
Carnegie Mellon University College of Engineering alumni
Recipients of the Medal of Freedom
Politicians from Anderson, Indiana
Eisenhower administration cabinet members
20th-century American politicians

Charles Erwin Wilson


La coopération linguistique bilatérale de la France relève d'un dispositif administratif et diplomatique qui comprend deux niveaux : le niveau ministériel (Ministère de l'Europe et des Affaires étrangères) et le niveau local (service culturel d'une ambassade).

Politique, diplomatie et coopération linguistiques

La coopération linguistique bilatérale de la France est l'un des volets de sa coopération culturelle dans un pays accréditaire. Encadrée par des accords, la coopération culturelle fait partie des relations diplomatiques entre deux États. La France est d'ailleurs pionnière en matière de diplomatie culturelle. La coopération linguistique bilatérale est un instrument de sa politique linguistique extérieure (ou diffusion de la langue française hors de France). La diplomatie linguistique peut être une arme redoutable, notamment si le chef de l'État partenaire est francophile. La finalité de la politique linguistique extérieure est d'accroître, discrètement, l'influence de la langue (et de la culture) françaises dans le monde, et, plus précisément, dans les systèmes éducatifs des pays accréditaires. Elle devient optimale quand, par exemple, le MEN (Ministère de l'Éducation Nationale) d'un système éducatif local décrète que l'étude de la langue française deviendra obligatoire. Cependant, toute forme de coopération, qu'elle soit culturelle, éducative, scientifique ou universitaire, peut, également, y contribuer. Par exemple, une meilleure attractivité des formations universitaires françaises auprès des étudiants étrangers, par la création, notamment, d'universités franco-étrangères, ne peut que favoriser notre expansion linguistique.

Le Programme 185

Pour comprendre les orientations et les moyens financiers et institutionnels mais aussi les failles de la politique linguistique extérieure de l'État français, outre les nombreuses études universitaires consacrées au champ du FLE/FLS, une lecture des rapports des commissions des affaires étrangères du Sénat et de l'Assemblée Nationale sur les programmes ministériels ad hoc est indispensable, d'autant plus que les travaux universitaires généralement ignorent ou rejettent ces aspects de la coopération linguistique. Ces rapports analysent, entre autres, le Programme 185 « Diplomatie culturelle et d'influence », l'un des programmes de la Mission « Action extérieure de l'État français »  et le Programme 209 « Solidarité avec les pays en développement », l'un des programmes de la Mission « Aide publique au Développement ». Ce dernier programme consacre des fonds à l'essor de la Francophonie multilatérale. La coopération linguistique est « bi-multilatérale ». La diffusion linguistique fait partie du champ d'action des deux programmes. Les Projets annuels de Loi de Finance (PLF) donnent lieu à des descriptifs (Projets Annuels de Performances) sur les objectifs, les budgets et les performances des programmes. Afin d'évaluer leurs résultats, leurs rédacteurs disposent d'indicateurs (et de sous-indicateurs) de performances. Voici, à titre d'exemple, deux indicateurs et sous-indicateurs fondamentaux du Programme 185 : i/ « Diffusion de la langue française » avec son sous-indicateur : « nombre de candidats aux certifications en langue française »; ii/ « enseignement français et coopération éducative » avec son sous-indicateur : « taux de croissance du nombre d'élèves étrangers inscrits dans les établissements du réseau AEFE ». Toute politique publique doit pouvoir être évaluée.

Dispositif administratif

À partir des orientations données par le gouvernement, voire par le Chef d'État, des ministères (ou administrations centrales) élaborent les politiques linguistiques extérieures et les font implémenter, sous forme de planifications, par les postes diplomatiques bilatéraux, responsables de la coopération linguistique. L'enseignement, aussi important soit-il, n'est pas le seul vecteur de l'expansion de la langue française, il s'en faut.

Le Ministère de l'Europe et des Affaires étrangères  (MEAE)

Deux ministères sont responsables de la mission de diffusion linguistique : i/ le Ministère de l'Europe et des Affaires Étrangères et ses directions thématiques, notamment la Direction Générale de la Mondialisation (DGM) ; ii/ le Ministère de l'Éducation Nationale et ses directions, notamment, la Délégation aux Relations Européennes et Internationales et à la Coopération (DREIC). L'action linguistique extérieure est interministérielle. Dans le cadre du Programme 185, des opérateurs de l'État (l'AEFE, l'Institut français Paris, Campus France) aident la DGM à réaliser cette mission. Il convient, cependant, de distinguer entre acteur « institutionnel » de la diffusion linguistique (par exemple : Ministère, Alliance française, lycée français) et acteur « personnalisable » (par exemple : attaché de coopération pour le français, professeur de français).

Le Service de Coopération et d'Action culturelle (SCAC)

À l'étranger, ce sont les SCAC des ambassades  qui prennent le relais de l'action linguistique extérieure. Ils sont dédiés à la coopération culturelle, sous toutes ses formes. Ils disposent d'opérateurs locaux, organisés en réseaux a priori complémentaires : Instituts français, Alliances françaises , lycées français. Par exemple, en Colombie, qui n'appartient pourtant pas aux zones traditionnelles de l'influence de la France, on ne compte pas moins, désormais, de quatre lycées français et de treize Alliances françaises. Au sein d'un SCAC, dirigé par un Conseiller de Coopération et d'Action culturelle (COCAC), c'est l'Attaché de coopération pour le français (ACPF), en synergie avec les autres attachés d'Ambassade , qui conçoit et/ou coordonne les planifications qui favorisent, la diffusion du français dans le pays accréditaire . Cependant, le rôle de l'Ambassadeur, « plénipotentiaire », est crucial dans l'expansion de la langue française dans le pays d'accueil. Ses bonnes relations avec le gouvernement du pays sont déterminantes dans le destin local de la langue française.

Une coopération linguistique idéale coûterait des millions d'euros. De multiples planifications sont envisageables : formation des professeurs de FLE, promotion de la Francophonie avec d'autres ambassades, enquêtes sociolinguistiques , conception de curricula, promotion du numérique, etc. La question des budgets alloués à la diffusion linguistique par le MEAE et par le Poste diplomatique est déterminante. Une diffusion de la langue française sans budget public  serait paradoxale et périlleuse, d'autant plus que des diffuseurs concurrents peuvent disposer de crédits substantiels. Le réseau des Instituts Confucius, créé seulement en 2004, dispose déjà de 525 instituts . Au-delà de cette guerre diplomatique des langues, de nouveaux centres culturels franco-allemands vont voir le jour . Enfin, le «qualitatif» devrait prévaloir sur le «quantitatif» . Or, les centres culturels français doivent être rentables. Le marketing culturel a remplacé la diffusion universaliste des pionniers de la diffusion linguistique.

Bibliographie

Rapports du Sénat, de l'Assemblée nationale et de la Cour des Comptes
 (consulté le 15 mars 2022)
  (consulté le 15 mars 2022)
 (consulté le 15 mars 2022)
  (consulté le 15 mars 2022)
  (consulté le 15 mars 2022)

Articles
  (consulté le 15 mars 2022)
  (consulté le 15 mars 2022)
  (consulté le 15 mars 2022)
  (consulté le 15 mars 2022)

Revue

  (consulté le 15 mars 2022)

Notes et références

Politique étrangère de la France

Coopération linguistique bilatérale de la France


Daniel Charles "Danny" Jacobs, Jr. (født 7. juli 1968) er en amerikansk skuespiller og komiker.

Kilder

Eksterne henvisninger

Personer fra Detroit
Skuespillere fra Michigan

Danny Jacobs


Als Ratafia bezeichnet man:

eine polnische Wodkamarke, siehe Ratafia (Wodka)
einen französischen Aperitif, siehe Ratafia (Wein)
einen katalanischen Kräuterlikör, siehe Ratafia (Likör)
eine geheimdienstliche Aktion Frankreichs und Israels gegenüber Syrien ab 2010

Ratafia


Vesa steht für:
 Video Electronics Standards Association, Organisation für einheitliche Spezifikationen von Videostandards
 Vesa (Vorname), weiblicher und männlicher Vorname

Siehe auch:
 Wesa

Vesa


Natsværmer er en dansk portrætfilm fra 2002 instrueret af Katrine Østlund Jacobsen efter eget manuskript.

Handling
Midnat i det indre København. Edith forlader hver nat ved denne tid sin lejlighed iført lyserød jakke og hvide sokker i gummisandaler. Hun er ikke helt ung, en smule usikker på de spinkle ben, og alligevel nærmest svæver hun afsted. Alene og i egne tanker. Øjnene er belagt med blåt, læberne med rødt. Engang var Edith cirkusprinsesse, rejste rundt i kulørte campingvogne med sin mand og tre børn. Nu er hun mest sammen med storbyens katte om natten. To af hendes børn er døde fra hende. "Natsværmer" følger Edith på hendes natterute gennem byen, tager med hende tilbage i tid, gennem mørnede avisklip og private smalfilm fra dengang, hele familien levede, og lader hende fortælle om at miste alt for meget og alligevel blive ved med at gå.

Medvirkende

 Edith Waltersdorff

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2002

Natsværmer (dokumentarfilm)


Power Rangers Lost Galaxy is a tokusatsu television series and the seventh season of the Power Rangers franchise, based on the 22nd Super Sentai series Seijuu Sentai Gingaman. The series was the first to follow the Sentai tradition of a new cast with each new series.

Kendrix Morgan (Valerie Vernon), the first Pink Galaxy Ranger for this series, was killed off two-thirds through the season, marking the first time that a Ranger was killed off in the series. Kendrix was written out of the show as Vernon had left for a while to be cured for leukemia. Her treatment was successful and she returned for the season finale.

Synopsis
Set after the events of the previous season, four young adults (Corbett siblings Leo and Mike, Kai Chen and Kendrix Morgan) are leaving for the space colony Terra Venture seeking a new world like Earth. They later meet mechanic Damon Henderson, and on the Moon, a tribesgirl named Maya who leads them to five mystical Quasar Saber swords on her home planet of Mirinoi. After pulling the Sabers out of a stone, Mike falls into a crevice, but not before passing his Sword onto Leo.

With the Quasar Sabers, they morph into Galaxy Power Rangers and battle space villains from two different parts of the galaxy who include Scorpius, Trakeena, Deviot and Captain Mutiny. Along the way, they discover Galactabeasts (which eventually gain the power to morph whenever needed into Galactazords) and ally with the mysterious galactic warrior Magna Defender. Though he later dies, he manages to reveal that his host body is Mike and passes the Magna Defender powers to him.

When Deviot revives the evil Psycho Rangers, the Rangers of Power Rangers in Space show up to aid the Galaxy Rangers in destroying them. During this saga, Kendrix Morgan, the Pink Ranger, sacrifices herself to protect the Pink Space Ranger and Terra Venture from Psycho Pink. Karone, sister of the Red Space Ranger Andros and former evil princess Astronema, is given the powers of the Pink Galaxy Ranger from Kendrix (who appears as a spirit), and joins the Rangers in the battle to protect Terra Venture.

Deviot later reads secret words from the Galaxy Book; sending Terra Venture and himself into the "Lost Galaxy". Here the Rangers encounter Captain Mutiny and his Swabbies. These space traveling pirates live on the back of a massive space faring dragon inside a castle. Deviot reemerges and joins the Captain's fight against the Rangers and attempts to turn all of the citizens of Terra Venture into his slaves for the purposes of mining for "Earth".The colony escapes the galaxy after Mike sacrifices his powers to keep a portal open.

After this, Deviot returns to Trakeena, but by this time, she has learned of his treachery and tries to destroy him. She chases him through the ship and into the cocoon that Scorpius made, fusing them together and driving Trakeena insane. Using her army armed with bombs, she cripples Terra Venture and destroys the Stratoforce and Centaurus Megazords. This forces the colony's people to evacuate to a nearby planet. Trakeena gives chase but the Rangers destroy her ship by self-destructing the Astro Megaship, but the explosion leaves Leo stranded on the moon. Trakeena, who survives the blast also, albeit scarred and injured, finally reaches her breaking point and uses the cocoon to transform into an insectoid creature to enter Terra Venture's wreck and use her power to set it on a crash course to the planet below to destroy it and the people. Leo enters and soon followed by the other Rangers try to stop her, but are slowly outmatched by Trakeena's new power. She is only defeated after Leo, using his Battlizer, blasts her at point-blank range nearly destroying himself in the process. By this time the colony is nearly crashed but the Galaxy Megazord diverts its course and lands it on a large clearing in an explosion, the colonists, having feared the worse for the Rangers, are relieved and overjoyed when they come out of the explosion on the Galactabeasts. After this, the Zords reveal to the Rangers they had landed on Mirinoi and return the swords to the stone altar. This restores its petrified inhabits and, to the joy of the Rangers, restores Kendrix to life as well. After this the colonists settle on Mirinoi as the series ends.

Cast and characters

Galaxy Rangers
 Danny Slavin as Leo Corbett, Galaxy Red
 Reggie Rolle as Damon Henderson, Galaxy Green
Archie Kao as Kai Chen, Galaxy Blue
Cerina Vincent as Maya, Galaxy Yellow
 Valerie Vernon as Kendrix Morgan, the first Galaxy Pink
Melody Perkins as Karone, the second Galaxy Pink
Russell Lawrence as Mike Corbett, the second Magna Defender

Supporting characters
Wendee Lee as the voice of Alpha 6
Donene Kistler as Alpha 6 (Episodes 10-11)
Heide Karp as Alpha 6 (Episodes 14-15)
Michelle Tillman as Alpha 6 (Episodes 29-44)
Julie Maddalena as the voice of D.E.C.A.
Tom Whyte as Commander Stanton
Jack Betts as Councilor Brody
Betty Hawkins as High Councilor Renier
Kerrigan Mahan as the voice of the first Magna Defender
Ryan James as Zika, the son of the first Magna Defender
Paul Schrier as Farkus "Bulk" Bulkmeier
Jack Banning as Professor Phenomenus

Space Rangers
The Space Rangers from In Space make a guest appearance in Lost Galaxy' 30th and 31st episodes ("To the Tenth Power" and "The Power of Pink") for a team-up story in each episode:
Christopher Khayman Lee as Andros, the Red Space Ranger
Roger Velasco as Carlos Vallerte, the Black Space Ranger
Selwyn Ward as T.J. Johnson, the Blue Space Ranger
Tracy Lynn Cruz as Ashley Hammond, the Yellow Space Ranger
Patricia Ja Lee as Cassie Chan, the Pink Space Ranger

Villains
Amy Miller as Trakeena
Kim Strauss as the voice of Scorpius
Tom Wyner as the voice of Furio
Derek Stephen Prince as the voice of Treacheron
Bob Papenbrook as the voice of Deviot
David Lodge as the voice of Villamax
Richard Cansino as the voice of Kegler
Mike Reynolds as the voice of Captain Mutiny
Richard Epcar as the voice of Barbarax
Rajia Baroudi as the voice of Hexuba

Villains' allies

Psycho Rangers
The Psycho Rangers, the evil counterparts of the Space Rangers, are brought back by the villains of this series in episode 30 to assist them in a scheme to deal with the good Rangers - over the course of episodes 30 and 31, the Rangers are destroyed by the combined powers of the Space and Galaxy Rangers with Psycho Pink, the only Psycho Ranger to survive destruction after episode 30 with a second return (meaning she is the only member of her team to make more guest appearances in Lost Galaxy), being destroyed again and fully in episode 31, thus bringing an end to the guest appearance of the Psycho Rangers:

Patrick David as the voice of Psycho Red
Michael Maize as the voice of Psycho Black
Wally Wingert as the voice of Psycho Blue
Kamera Walton as the voice of Psycho Yellow
Vicki Davis as the voice of Psycho Pink

Episodes

Home media
In 2012, Shout Factory announced that it had reached an exclusive distribution deal with Saban for shows such as Power Rangers and Big Bad Beetleborgs. Lost Galaxy was released on DVD in August as part of a Time-Life exclusive boxed set containing seasons 1–7 of the franchise's Zordon (from Mighty Morphin until In Space) saga. The show later became available independently of the boxed set on March 10, 2015.

References

External links

 Official site
  at Fox Kids

Lost Galaxy
1999 American television series debuts
1999 American television series endings
Fox Kids
Fox Broadcasting Company original programming
1990s American science fiction television series
American children's adventure television series
Space adventure television series
Science fantasy television series
English-language television shows
Television series about colonialism
Television series about brothers
Television series by Saban Entertainment
Television series about size change
Television shows filmed in Los Angeles
Television shows filmed in Santa Clarita, California
Television series set on fictional planets
Television series about outer space
American children's action television series
American children's fantasy television series
Television series created by Haim Saban

Power Rangers Lost Galaxy


Yüzüklerin Efendisi: İki Kule (İngilizce: The Lord of the Rings: The Two Towers), J. R. R. Tolkien'nin İki Kule adlı kitabından uyarlanmış ve Peter Jackson tarafından yönetilmiş 2002 yılında gösterime giren fantezi filmidir. Filmin olay örgüsünde, Frodo ve Sam'in yüzüğü yok etmek için Mordor'a giderken onun eski sahibi Gollum ile tanışmaları, Aragorn, Legolas ve Gimli'nin Gandalf'ın dirilişi ile birlikte Rohan'ı savunmaya gitmesi ve Merry ile Pippin'in tutsaklıktan kaçmalarından sonra bir Ent olan Treebeard ile tanışmaları olmak üzere üç hikâye anlatıldı.

Film, finansal ve eleştirel açıdan başarılı oldu. Film gişede büyük bir başarı elde ederek 900 milyon doların üzerinde hasılat yaptı ve tüm zamanların en çok kazanan 13'ncü filmi oldu. Filmin uzatılmış özel DVD sürümü 19 Kasım 2003 tarihinde dağıtıldı.

Oyuncular
 Andy Serkis, Sméagol/Gollum Türkçe Seslendiren Bahtiyar Engin
 Elijah Wood, Frodo Baggins Türkçe Seslendiren Emrah Özertem
 Ian McKellen, Gandalf the White Türkçe Seslendiren İstemi Betil
 Viggo Mortensen, Aragorn Türkçe Seslendiren Boğaçhan Sözmen
 Sean Astin, Samwise Gamgee Türkçe Seslendiren Engin Alkan
 Bernard Hill, Théoden Türkçe Seslendiren Erhan Abir
 Karl Urban, Éomer Türkçe Seslendiren Hakkı Ergök
 Orlando Bloom,Legolas Türkçe Seslendiren Murat Şen
 Billy Boyd, Peregrin Took Türkçe Seslendiren Yekta Kopan
 Dominic Monaghan, Meriadoc Brandybuck Türkçe Seslendiren Volkan Severcan
 John Rhys-Davies, Gimli Türkçe Seslendiren Ender Yiğit
 Treebeard'ın seslendirmesi
 Miranda Otto, Éowyn
 Christopher Lee, Saruman Türkçe Seslendiren Mazlum Kiper
 Brad Dourif, Gríma Wormtongue Türkçe Seslendiren Ahmet Eres
 Craig Parker, Haldir Türkçe Seslendiren Ali Ekber Diribaş
 David Wenham, Faramir
 Bruce Hopkins, Gamling Türkçe Seslendiren Ayhan Kahya
 Hugo Weaving, Elrond Türkçe Seslendiren Ali Düşenkalkar
 John Leigh, Háma Türkçe Seslendiren Talat Bulut
 Liv Tyler, Arwen Türkçe Seslendiren Ayça Bingöl
 Cate Blanchett, Galadriel Türkçe Seslendiren Özden Ayyıldız
 John Bach, Madril
Yalnızca uzatılmış sürümde yer alanlar
 Sean Bean, Boromir
 John Noble, Denethor

Ödülleri
 2002 En İyi Görsel Efekt Akademi Ödülü
 2001 En İyi Ses Kurgusu Akademi Ödülü  (Howard Shore)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi site

  Sinemalar.com profili ve fragman

İki Kule
2002 çıkışlı filmler
2000'lerde fantastik macera filmleri
2000'lerde devam filmleri
2000'lerde İngilizce filmler
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri fantastik macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
Yeni Zelanda epik filmleri
Yeni Zelanda fantastik macera filmleri
Yeni Zelanda devam filmleri
Almanya-Amerika Birleşik Devletleri ortak yapımı filmler
Amerika Birleşik Devletleri-Yeni Zelanda ortak yapımı filmler
Epik fantezi filmleri
Fantastik savaş filmleri
Peter Jackson'ın yönettiği filmler
Barrie M. Osborne'ün yapımcısı olduğu filmler
Fran Walsh'ın yapımcısı olduğu filmler
Peter Jackson'ın yapımcısı olduğu filmler
Fran Walsh'un senaryosunu yazdığı filmler
Peter Jackson'ın senaryosunu yazdığı filmler
Philippa Boyens'in senaryosunu yazdığı filmler
Stephen Sinclair'in senaryosunu yazdığı filmler
Howard Shore'un müziğini yaptığı filmler
New Line Cinema filmleri
WingNut Films filmleri
En İyi Ses Kurgusu Akademi Ödülü kazanan filmler
En İyi Görsel Efekt Akademi Ödülü kazanan filmler
BAFTA Ödülü kazanan filmler
Çevrimiçi Sinema Eleştirmenleri Topluluğu En İyi Film Ödülü sahipleri
En İyi Film Empire Ödülü sahipleri
En İyi Fantastik Film Saturn Ödülü sahipleri
Yeni Zelanda'da çekilmiş filmler
Hareket yakalama tekniğini kullanan filmler
Rotoskop filmler
Diriliş ile ilgili filmler
Kuşatma filmleri
Mitolojik cüceler ile ilgili filmler
Popüler kültürde Kelt mitolojisi
Popüler kültürde Fin mitolojisi

Yüzüklerin Efendisi: İki Kule


الحميدية، كانت قرية فلسطينية في قضاء بيسان. وقد أسقطت من قبل الميليشيات اليهودية، سلائف جيش الدفاع الإسرائيلي، خلال الحرب الأهلية 1947-1948 في فلسطين الانتدابية في 12 مايو 1948. كانت تقع على بعد خمسة كيلومترات شمال بيسان. تمت مهاجمتها كجزء من عملية جدعون. كان عدد السكان عام 1922م 193، وتوسع إلى 255 عام 1948.

الموقع
تقع على مستوى سطح البحر فوق إحدى التلال التي تمثل أقدام مرتفعات الجليل الأدنى المشرفة على غور شمال بيسان. ويجري شمالها وادي العشة وجنوبها ووادي الخنازير متجها إلى الشرق ليرفد نهر الأردن. تربطها ببيسان طريق فرعية معبدة. وتصلها طريق فرعية طولها 2 كم بكل من سكة حديد بيسان – جسر المجامع الواقعتين إلى شرق القرية. تصلها أيضًا طرق فرعية بجبول والمرصص والبواطي وزبعة.

تاريخ
أخذت القرية اسمها من سلطان الدولة العثمانية عبد الحميد الثاني (1876-1909).

عصر الانتداب البريطاني
في تعداد فلسطين لعام 1922، الذي أجرته السلطات الفلسطينية الانتدابية، كان عدد سكان الحميدية 1.193 مسيحي كاثوليكي روماني و 192 مسلم، تناقص قليلاً في تعداد 1931 إلى 157، جميع المسلمين، في 42 منزلاً.

في إحصائيات عام 1945، تم احتساب القرية مع الكيبوتز اليهودي في حرمونيم، مع 220 من السكان العرب المسلمين في الحميدية، و 100 من السكان اليهود في حرمونيم. ويبلغ إجمالي مساحة الأرض 10902 دونم، حيث يمتلك العرب 4.720 دونمًا من الأراضي مقابل 1.386 (حوالي 13%) من إجمالي الأراضي التي يملكها السكان اليهود. استخدم العرب من هذه الأرض 164 دونمًا للحمضيات والموز، و 8 للري والزراعة، و 4395 للحبوب، بينما تم بناء 10 دونمات للأراضي العربية.

حرب 1948 وما بعدها
وفقا لبيني موريس، طالب كيبوتس - وغالبا ما قاموا - بتدمير القرى المجاورة لأسباب محلية (وأنانية)، كوسيلة لمنع عودة القرويين العرب. لهذا السبب، ناشد زعيم محلي مخضرم، ناحوم ورويتز، من كفار جلعادي، في رسالة في سبتمبر 1948 الإذن بتدمير البيرة وكوكب الهوا وجبول والحميدية في المنطقة خوفًا من أن يكونوا يستخدمه العرب في العمليات العسكرية ولتمكينهم من «الاستيلاء على أراضي القرى، لأن العرب لن يتمكنوا من العودة إليها». بعد الحرب، تم دمج المنطقة في دولة إسرائيل.

ووصف المؤرخ الفلسطيني وليد الخالدي المباني المتبقية في القرية عام 1992 بأنها: «بصرف النظر عن أنقاض منازل القرية (التي تحولت إلى ركام أسمنتي)، والمقبرة، وعدد قليل من الآبار، لا يوجد سوى أشواك في الموقع. ويستخدم الإسرائيليون الأراضي المجاورة للزراعة والرعي».

الشمادية، على بعد 2 كم جنوبًا، قريبة، ولكن ليس على أراضي القرية.

استخدام الأراضي عام 1945التعداد السكاني

تعداد سكاني

ملكية الأرض

عدد البيوت

مراجع

فهرس

مصادر خارجية

 Welcome To al-Hamidiyya
 al-Hamidiyya, Zochrot
 Al-Hamidiyya, from the Khalil Sakakini Cultural Center
 Palestine remembered

قرى بيسان
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة

الحميدية (فلسطين)


İngilizce simplified molecular input line entry specification deyiminin kısaltması olan SMILES molekül yapılarının kısa ASCII dizileri şeklinde kesin olarak tanımlanabilmesi için geliştirilmiş bir sistemdir. Çoğu kimyasal çizim programı SMILES dizilerini okuyup bunları iki boyutlu çizimlere veya üç boyutlu modellere dönüştürebilirler.

Örnekler

Atomlar elementlerin standart kısaltmaları ile temsil edilirler, örneğin altın için [Au]. B, C, N, O, P, S, F, Cl, Br ve I@dan oluşan "organik altgrup" için köşeli parantezler kullanılmayabilir, diğer elementler için kullanılır. Eğer köşeli parantez kullanılmamışsa yeterli sayıda hidrojen atomunun bulunduğu varsayılır, örneğin su için SMILES kodu O'dur, etanol için CCO'dur.

Çift bağlı karbon dioksit O=C=O, üçlü bağlı hidrojen siyanür ise C#N olarak gösterilir.

Dallar parantezlerle gösterilir, propionik asit için CCC(=O)O ve fluoroform için C(F)(F)F (veya FC(F)F olarak da) gibi.

Sikloheksan C1CCCCC1 olarak gösterilir, burada '1 numara'nın molekülde aynı konumu işaretlediği anlaşılır, böylece 6 arbonlu bir halka oluşur. Burada kullanılan işaret numaradır (bu örnekte 1), 'C1' bileşimi değildir.

Aromatik C, O, S ve N atomları küçük harfli olarak, 'c', 'o', 's', ve 'n' olarak gösterilir. Böylece benzen c1ccccc1'dir.

İzomerler
Çift bağların etrafındaki atomların konumlarını belirtmek için "/" ve "\" karakterleri kullanılır. Örneğin F/C=C/F
trans-difluoroeten'i temsil eder, F'ler çift bağın zıt taraflarındadır. F'lerin çift bağın aynı tarafında olduğu cis-difluoroeten için F/C=C\F kullanılabilir.

Eklentiler
SMILES'dan türetilmiş olan SMARTS genel arama karakteri ve bağların tanımlanmasına olanak sağlar. Kimyasal veritabanı araması yaparken aranılan yapıların tanımlanmasına yarar.

Kimyasal isimlendirme sistemleri

SMILES


Vi snakker Færdsel er en propagandafilm fra 1941 instrueret af Mogens Skot-Hansen efter manuskript af Tage Kyster, Mogens Skot-Hansen.

Handling
En propagandafilm lavet med humor. Speakeren kommenterer på udvalgte trafikanters adfærd og beder dem om at gentage deres forehavende - denne gang på korrekt, trafiksikker vis.

Referencer

Eksterne henvisninger

Trafik
Propagandafilm fra Danmark
Danske film fra 1941

Vi snakker Færdsel


John F. "Jack" Turner (nacido el  en Newport, Kentucky) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA. Con 1,96 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Cardinals de la Universidad de Louisville, en las que promedió 16,9 puntos y 10,7 rebotes por partido. consiguió 1.451 puntos y 919 rebotes, siendo el líder de anotación de su equipo las tres temporadas que allí permaneció. En su última temporada consiguió 669 puntos, que continúa siendo la mejor marca de la historia de la universidad.

Profesional
Fue elegido en la decimoctava posición del Draft de la NBA de 1961 por Chicago Packers, donde jugó una temporada, en la que promedió 4,8 puntos y 2,0 rebotes por partido, en su único año como profesional.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Turner en NBA.com
 Ficha de Jack Turner en ultimatenba.com

Baloncestistas de Kentucky
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Louisville Cardinals
Baloncestistas de los Chicago Packers

Jack Turner (baloncestista de 1939)


අශ්වයා ක්‍රි.පූ. 4000 පමණ පෙර යුගයේ සිට මිනිසා විසින් හීලෑ කර ගන්නා ලද සිව්පා විශේෂයකි. අවුරුදු 25ත් 30ත් අතර කාලයක් ජීවත් වෙයි. මොවුන්ගේ උස හා බර ජාතිය අනුව වෙනස් වේ.

හීලෑකල සත්තු
සතුන්ගේ ජවයෙන් ක්‍රියාත්මක ප්‍රවාහනය
ශාකභක්ෂකයෝ
මොවුන් ශාක භක්ෂක සතුන් වේ. පැයට කිලෝමිටර් 60 කට වඩා දිව යා හැකි වු සතෙකු වු අශ්වයාගේ පාද දිගය.සිහින්ය.එහෙත් ඉතාමත් ශක්තිමත්ය.දිග රෝමවලින් පිරි වලිගයක් අැත.

අශ්වයා


Kretska Država (grč. Κρητική Πολιτεία, osm. tur. كريد دولتى) osnovana je 1898. godine odlukom tadašnjih velesila (Austro-Ugarska, Britansko Carstvo, Treća Francuska Republika, Njemačko Carstvo i Rusko Carstvo) na grčkom otoku Kreti koji je do tada bio u sastavu Osmanskog Carstva. Godine 1897. na otoku je došlo do pobuna nakon koje je Osmansko Carstvo proglasilo rat Kraljevini Grčkoj što je i dovelo do Grčko-turskog rata. Britansko Carstvo, Francuska, Kraljevina Italija i Rusko Carstvo tvrde kako Osmansko Carsto više nije u stanju samostalno zadržati kontrolu nad tijekom događaja. Proglašenje autonomne Kretske Države bilo je uvod u aneksiju otoka u sastav Kraljevine Grčke, de facto 1908., a de jure 1913. godine.

Povijest

Pozadina
Otok Kreta, naseljen većinom pravoslavnim grčkim stanovništvom, završio je u sastavu Osmanskoga Carstva nakon Kretskoga rat s Mletačkom Republikom. Za vrijeme Grčkog rata za nezavisnost i kršćani na Kreti pobunili su se više puta protiv vlasti koju su smatrali stranom. Ustanci na otoku su nasilno ugušeni ali je lokalno stanovništvo izborilo određene ustupke pod pritiskom javnog mišljenja u europskim državama. Paktom u Halepu (današnja Hania) iz 1878. godine određeno je da će Kreta biti autonomna država u okviru Osmanskog Carstva do 1889. kada je Carstvo istupilo iz pakta.

Raspad sporazuma o autonomiji doveo je do ponovnih pobuna 1895. godine koje su se dodatno razbuktale 1896. i 1897. godine i prekrile veći dio otoka. Nacionalistička tajna društva i javno mišljenje u Grčkoj prinudili su vladi u Ateni da pošalje vojne snage na otok što je izazvalo sukob s Osmanskim Carstvom. Iako su grčke vojne snage uspjeli zauzeti veći dio otoka, nisu bile sposobne oduprijeti se Osmanskom Carstvu na sjeveru gdje su osmanske snage zazele Tesaliju. Intervencija velesila prisilila je grčke vojne snage da se povuku s otoka i obustavu napredovanja osmanskih snaga na sjeveru. Carigradskim ugovorom iz 1897. godine Osmansko je Carstvo pristalo na potpuno provođenje odredbi Pakta u Halepu.

Osnivanje Kretske Države
Do ožujka 1897. godine velike su sile odlučile da će uspostaviti red na otoku predajući vlast komitetu četvorice admirala čiji je zadatak bio uspostava i vođenje prelazne vlasti do dolaska princa Đuro od Grčke i Danske kao prvog visokog komesara autonomne Krete, efektivno nezavisne od Osmanskog Carstva, 9. prosinca 1898. godine. Dana 25. kolovoza 1898. godine rulja nastala od lokalnog etnički turskog stanovništva masakrirala je više stotina lokalnih Grka, britanskog konzula i 17 britanskih vojnika. Nakon ovoga događaja, velike su sile donijele odluku o protjerivanju osmanskih vojnih snaga s otoka studenoga 1898. godine, dok je visokog komesara imenovala Grčka. Nacionalna banka Grčke osnovala je Banku Krete koja je trebala imati 40 godina monopola na izdavanje novčanica na otoku. Lokalno je grčko stanovništvo osnovalo i paravojnu formaciju pod nazivom Kretska žandarmerija koji su bili osmišljeni po uzoru na talijanske karabinjere.

Vidi još
 Kreta

Izvori

Bivše države
Povijest Grčke

Kretska Država


An Alocasia wongii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alistair Hay. An Alocasia wongii in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alocasia

Alocasia wongii


Joachim Frank (født 12. september 1940) er en tyskfødt amerikansk biofysiker på Columbia University og nobelprismodtager. Han bliver betragtet som en af grunlæggerne af enkeltpartikel cryo-elektron mikroskopi (cryo-EM), som han modtog nobelprisen i kemi for i 2017 sammen med Jacques Dubochet og Richard Henderson. Han har også lavet vigtige bidrag til struktur og funktion af ribosomer fra bakterie og eukaryoter.

Udvalgt bibliografi

Bøger
 .
 .
 .
 .
 .

Artikler

Referencer

Nobelprismodtagere fra Tyskland
Nobelprismodtagere i kemi

Joachim Frank


بيرت ميليتشيب ، من مواليد 5 أغسطس 1914، وتوفي في 18 ديسمبر 2002، لاعب كرة قدم إنجليزي سابق، ورئيس الإتحاد الإنجليزي لكرة القدم سابقا.

لعب مع نادي وست برومتش ألبيون.

ترأس الاتحاد الإنجليزي في عام 1981 وقد استقال في عام 1996.

مراجع

أشخاص من مقاطعة مدلاند الغربية
أصحاب أعمال إنجليز في القرن 20
رؤساء ومسيرو كرة قدم إنجليزية
شخصيات الجيش البريطاني في الحرب العالمية الثانية
ضباط الجيش البريطاني
فرسان المملكة المتحدة
فرسان إنجليز
قلوب دفاع كرة قدم
كتاب عدل إنجليز
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
لاعبو ويست بروميتش ألبيون
محامون إنجليز في القرن 20
مواليد 1914
وفيات 2002

بيرت ميليتشيب


Grand Prix Cycliste de Montréal 2018 var den 9. udgave af cykelløbet Grand Prix Cycliste de Montréal. Det var det 35. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2018 og blev arrangeret 9. september 2018. Løbet blev vundet af australske Michael Matthews fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Jakob Fuglsang kørte for
 Michael Valgren kørte for
 Jesper Hansen kørte for
 Magnus Cort kørte for
 Søren Kragh Andersen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

Grand Prix Cycliste de Montréal
UCI World Tour 2018

Grand Prix Cycliste de Montréal 2018


Prințesa Astrid a Belgiei, Arhiducesă de Austria-Este (n. 5 iunie 1962), este al doilea copil și singura fiică a regelui Albert al II-lea al Belgiei și a reginei Paola. Prințesa Astrid este sora mai mică a actualului rege Filip al Belgiei. Este soția Prințului Lorenz, Arhiduce de Austria-Este, șeful Casei de Austria-Este, care este o ramură a Casei de Habsburg-Lorena.

Arbore genealogic

Nașteri în 1962
Prințese belgiene
Casa de Saxa-Coburg și Gotha
Casa de Habsburg-Lorena
Oameni din Bruxelles


Christopher Roland Waddle (fæddur 14. desember 1960 í Felling, er enskur fyrrum knattspyrnumaður, hann starfar nú sem íþróttafréttamaður. Hann spilaði m.a fyrir Newcastle og Marseille og Tottenham Hotspur , þó hann hafi spilað fyrir fleiri lið á löngum ferli, ásamt því að hafa spilað 62 landsleiki fyrir enska landsliðið.

Félög
 Newcastle United  (1980-1985)
 Tottenham Hotspur  (1985-1989)
 Marseille (1989-1992)
 Sheffield Wednesday (1992-1996)
 Falkirk (1996)
 Bradford City (1996-1997)
 Sunderland (1997)
 Burnley  (1997-1998)
 Torquay United (1998)
 Manchester City (1998) (Á láni)
 Worksop Town (2000-2002)
 Glapwell(2002)
 Stocksbridge Park Steels(2002)

Titlar
Tottenham Hotspur
 FA-bikarinn Úrslitaleikur: 1987

Olympique Marseille
 Franska úrvalsdeildin: 1990, 1991 og 1992
 Meistaradeild Evrópu Úrslitaleikur: 1991

Sheffield Wednesday
 FA-bikarinnÚrslitaleikur: 1993
 Enski deildabikarinnÚrslitaleikur: 1993

Enskir knattspyrnumenn

Chris Waddle


Jacobo Twinger de Königshoffen (Königshoffen, cerca de Estrasburgo, 1346 - íbidem, 27 de diciembre de 1420) fue un cronista y erudito alemán.

Biografía

Hijo de una familia noble de Alsacia, llegó a ser rector de la iglesia de Drusenheim en 1386, más tarde presbítero del gran coro y notario apostólico e imperial; en 1395 lo eligieron apoderado de la Iglesia de Santo Tomás. Cuando aún no tenía funciones activas, compiló una crónica en latín de historia antigua y de emperadores y papas, valiéndose principalmente del Speculum Majus de Vincent de Beauvais y una crónica del dominico polaco Martin Streppus y algunas historias populares de Estrasburgo y Alsacia. A partir de 1382 empieza a traducir su obra al alemán. En sus funciones de gerente de Santo Tomás reorganizó archivos y en 1399 redactó un diccionario latín-alemán.

Enlaces externos
 (en francés) Histoire de chapitre de Saint-Thomas de Strasbourg pendant le moyen age, Charles Schmidt, 1860
 (en francés) Histoire de l'Eglise et des évêques princes de Strasbourg, par Philippe-André Grandidier Publié par F. Levrault, 1776
(en alemán) H. Schoppmeyer, « Zur Chronik des Strassburgers Jakob Twinger von Königshoffen », in D. Berg et H. W. Goetz (dir.), Festschrift F. J. Schmale, Historiographia Mediaevalis, Darmstadt, 1988, p. 283-299

Alsacianos
Escritores en latín del siglo XIV
Escritores en latín del siglo XV
Escritores en alemán del siglo XIV
Escritores en alemán del siglo XV
Traductores del latín
Traductores al alemán
Cronistas medievales
Historiadores del siglo XIV
Historiadores del siglo XV
Nacidos en Estrasburgo
Escritores de Alemania del siglo XIV
Escritores de Alemania del siglo XV

Jacobo Twinger de Koenigshoffen


Oskar Erdmann (* 14. Februar 1846 in Thorn; † 13. Juni 1895 in Kiel) war ein deutscher Germanist.

Leben und Wirken

Er wurde 1846 in Thorn als Sohn eines Priesters geboren. Erdmann begann 1863 klassische und germanische Philologie an der Universität Leipzig zu studieren, später wechselte er an die Friedrich-Wilhelms-Universität Berlin. 1867 wurde er an der Universität Königsberg über die Syntax des Pindar promoviert. In den Jahren von 1874 bis 1876 erschien seine Untersuchung über die Sprache Otfrids. Hierauf hin wurde ihm die Otfridausgabe in der germanistischen Handbibliothek übertrugen. Erdmann habilitierte sich 1883 in Königsberg und ging 1885 nach Breslau. Hier schloss er die ersten Skizzen zu seinem Band über die Grundzüge der deutschen Syntax ab und ging 1889 als Professor an die Universität Kiel, wo er zusammen mit Hugo Gering die Leitung der Zeitschrift für deutsche Philologie übernahm. Zusätzlich wurde ihm die Mitarbeit am Grimm'schen Wörterbuch übertragen. Außerdem beschäftigte er sich mit altdeutscher Metrik und Grammatik, mit mittelhochdeutscher Dichtung, Klopstock, Lessing, Goethe und Schiller.

Er verstarb 1895 im Alter von 49 Jahren.

Literatur

 Gering, Zeitschrift für deutsche Philologie 28, 228ff. – Wunderlich
 allg. Zeitung 1895, Beil. Nr. 167 – A. Ludwich, Erinnerungen an Oskar Erdmann, in der Festschrift z. 70
 Erinnerungen an Oskar Erdmann, in der Festschrift z. 70 Geburtstage O. Schade's 1896, S 153ff.

Germanist
Hochschullehrer (Christian-Albrechts-Universität zu Kiel)
Geboren 1846
Gestorben 1895
Mann
Deutscher

Oskar Erdmann


2. istočni meridijan meridijan je koji je dva stupnja istočno od nultog (griničkog). Presijeca Arktički ocean, Atlantski ocean, Europu, Afriku, Južni ocean i Antarktiku. Tvori ortodromu sa 178. zapadnim meridijanom.

Kao i kod svih meridijana dužina mu je polovica obujma Zemlje, tj. 20.003,932 km, a od nultog je udaljen 223 km.

Od pola do pola
Počevši od Sjevernog pola i idući ravno prema Južnom, ovaj meridijan prolazi kroz sljedeće lokacije ili vrlo blizu njih:
{| class="wikitable plainrowheaders"
! scope="col" width="125" | Koordinate
! scope="col" | Država, teritorij ili more
! scope="col" | Napomene
|-
| style="background:#b0e0e6;" |
! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Arktički ocean
| style="background:#b0e0e6;" |
|-
| style="background:#b0e0e6;" |
! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlantski ocean
| style="background:#b0e0e6;" |
|-
| style="background:#b0e0e6;" |
! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Sjeverno more
| style="background:#b0e0e6;" | Istočno od Lowestofta (, )
|-
|
! scope="row" |
| Zapadno od Pariza
|-
|
! scope="row" |
| Eksklava Llívia – približno 1 km
|-
|
! scope="row" |
| Približno 9 km
|-
|
! scope="row" |
| Zapadno od Barcelone
|-
| style="background:#b0e0e6;" |
! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Sredozemno more
| style="background:#b0e0e6;" |
|-
|
! scope="row" |
|
|-
|
! scope="row" |
|
|-
|
! scope="row" |
| Zapadno od Niameya
|-
|
! scope="row" |
|
|-
|
! scope="row" |
|
|-
| style="background:#b0e0e6;" |
! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlantski ocean
| style="background:#b0e0e6;" |
|-
| style="background:#b0e0e6;" |
! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Južni ocean
| style="background:#b0e0e6;" |
|-
|
! scope="row" | Antarktika
| Zemlja kraljice Maud (pravo polaže Norveška)
|}

Vidi i
 1. meridijan (istok)
 3. meridijan (istok)

Izvori

Vanjske poveznice
 2. istočni meridijan na OpenStreetMapu

Meridijani

2. meridijan (istok)


Gara Caransebeș este o stație de cale ferată care deservește municipiul Caransebeș, România. De la Gara Caransebeș înainte mergeau trenurile pe linia feroviară Magistrala CFR 211 sau Magistrala CFR 917

Caransebeș

Gara Caransebeș


39653 Carnera este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
39653 Carnera este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Sormano de Piero Sicoli și Pierangelo Ghezzi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,69 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 15,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 39001-40000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

39653 Carnera


Les Cimicoidea, ou Cimicoïdés, sont une super-famille d'insectes hétéroptères (punaises), de l'infra-ordre des Cimicomorphes.

Systématique
La systématique de cette super-famille a beaucoup évolué et reste discutée sur certains aspects, notamment sa phylogénie. Elle est centrée sur deux familles principales, les Anthocoridae et les Cimicidae, ainsi que les Plokiophilidae, et les Polyctenidae. Dans une première définition de Kerzhner (1981), elle contenait en plus les Nabidae et les Velocipedidae. Les Nabidae ont ensuite été classés dans une autre super-famille, les Naboidea, et les Velocipedidae, à leur tour, dans une super-famille, les Velocipedoidea.

De plus, la famille des Anthocoridae (telle que définie par Carayon en 1974) a été scindée par Schuh et S̆tys en 1991 en trois familles, les Anthocoridae au sens strict, les Lyctocoridae et les Lasiochilidae. Alors que le statut de famille des Lyctocoridae a été confirmé, les Lasiochilinae ont été maintenus au rang de sous-famille par Carpintero dans sa révision de 2014.

Enfin, une nouvelle espèce, décrite en 2008, a donné lieu à la création d'une nouvelle famille, les Curaliidae.

Ainsi, à ce jour, les Cimicoidea comprendraient six familles : les Anthocoridae (y compris les Lasiochilinae), les Cimicidae, les Curaliidae, les Lyctocoridae, les Plokiophilidae et les Polyctenidae.

Plusieurs études tendent à confirmer sa monophylie dans sa définition actuelle. Les Lasiochilinae (ou Lasiochilidae) seraient le groupe-frère de tous les autres Cimicoidea, qui s'arrangeraient de la manière suivante : (Lasiochilinae + ((reste des Anthocoridae + Lyctocoridae) + (Plokiophilidae + (Cimicidae + Polyctenidae + Curaliidae)))).

Les Cimicoidea comprennent également trois familles fossiles.

Concernant les rangs taxonomiques supérieurs, les Cimicoidea formeraient, avec les Naboidea, les Cimiciformes, au sein de l'infra-ordre des Cimicomorpha.

La séparation entre les Lasiochilinae et les Nabidae aurait eu lieu au Jurassique tardif, vers  d'années.

Liste des familles
Selon  (qui conserve encore les Nabidae) :
 Anthocoridae Fieber, 1837
 Cimicidae Latreille, 1802
 Curaliidae Schuh, Weirauch & Henry, 2008
 Lyctocoridae Reuter, 1884
 Nabidae A. Costa, 1853, dorénavant en général classés dans les Naboidea
 Plokiophilidae China, 1953
 Polyctenidae Westwood, 1874

Selon  (qui ne prend pas encore en compte les Curaliidae, et traite les Lasiochilidae comme famille) :
 Anthocoridae
 Cimicidae
 Lasiochilidae
 Lyctocoridae
 Plokiophilidae
 Polyctenidae

Familles et genres fossiles
Selon  :
 famille des †Taimyrocoridae Popov, 2016
 famille des †Torrirostratidae Yao & al., 2014
 genre †Electrocoris Usinger, 1942

Auxquels le site  rajoute :
 famille des †Vetanthocoridae Yao & al., 2006

La famille des †Mesopentacoridae Popov 1968, originellement placée dans les Cimicoidea, a été déplacée dans les Pentatomoidea (Pentatomorpha) par Szwedo en 2018.

Caractéristiques
Les caractéristiques correspondant à la définition la plus récente des Cimicoidea sont liées aux organes reproducteurs : forte réduction du paramère droit, orientation transverse du paramère gauche, insertion du paramère gauche déplacée à mi-hauteur du pygophore, ainsi que des œufs sans micropyles.

Liens externes

Notes et références

Cimicomorpha
Super-famille d'Hémiptères (nom scientifique)

Cimicoidea


Alkmaar Zaanstreek, kısaca AZ ya da bilinen adıyla AZ Alkmaar, Hollanda'da bir futbol kulübü. 1967 yılında kurulan kulüp maçlarını Alkmaar'daki 17,023 kişilik AFAS Stadion'da oynar. Teknik direktörlüğünü John van den Brom yapmaktadır. İlk Hollanda ligi şampiyonluğunu 1981 yılında elde etmiştir. 2006-07 sezonunda son haftaya önde girmesine rağmen son maçta yenilerek şampiyonluğu kaybetmiştir. 2008-09 sezonunda ikinci şampiyonluğunu kazanmıştır.

Kadro

Başarılar

 Eredivisie: (2)
 1981, 2009
 KNVB beker: (4)
 1978, 1981, 1982, 2013
 Hollanda Süper Kupası: (1)
 2009

Uluslararası

 UEFA Kupası:
 İkinci: (1) 1981
 Yarı finalist: (1) 2005
 Çeyrek finalist: (2) 2007, 2012

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi site
 AZ Haberleri - İngilizce
 AZ Taraftar sitesi

AZ


La société par actions publique d'État UkrGasVydobuvannya (en ) est le plus grand producteur de gaz ukrainien. Il s'agit d'une entreprise intégrée verticalement avec un cycle de production complet : de l'exploration des réserves de gaz et de condensats de gaz, le développement des champs, le transport, le traitement du gaz et le raffinage des condensats et du pétrole jusqu'à la vente.

La société est la plus grande entreprise productrice de gaz naturel d'Ukraine, produisant 70 % de la production du pays.

Histoire
UGV est une filiale d'une société nationale par actions appartenant à l'État "Naftogaz d'Ukraine".

UGV est fondée en 1998 par la fusion des divisions d'extraction de gaz de SC "UkrGasProm" et d'autres sociétés ukrainiennes d'extraction de gaz.

Le Bureau national anticorruption d'Ukraine a inculpé Alexander Onyshchenko, pour motif d'être le fondateur et chef d'une organisation criminelle, dont les membres auraient volé des fonds au cours de la production et de la vente de gaz naturel dans le cadre d'accords de coentreprise avec UkrGasVydobuvannya.

Réformes et développement
En 2015, une nouvelle direction est nommée dans le cadre d'un concours public, qui a lancé le processus de réforme de l'entreprise. Le président du conseil d'administration depuis juin 2015 est Prokhorenko Oleg. Dans le cadre de la lutte contre la corruption, UkrGasVydobuvannya est l'un des leaders du système électronique de passation des marchés publics ProZorro.

 2016 : la production s'est stabilisée et a augmenté - +47 millions de m3 en 9 mois ; le processus de modernisation de sa propre flotte d'appareils de forage a commencé ; la pratique de l'externalisation des services de forage a été lancée et le marché des entreprises internationales a été ouvert.
 2017 : les résultats de cette année ont été obtenus grâce à la mise en place d'une campagne sans précédent d'augmentation de la production de gaz naturel,
 2018 : les résultats de l'année ont été complétés par la campagne d'augmentation de la production de gaz naturel sur les champs existants,
 2019 : le programme de production à succès est lancé.

Fin février 2019, UkrGasVydobuvannya conclut un accord avec DeGolyer et MacNaughton Corp. (USA) sur la base des résultats de l'appel d'offres sur l'évaluation de ses réserves d'hydrocarbures, en particulier, les réserves d'hydrocarbures de 157 gisements et 49 zones prometteuses avec la distribution de la priorité pour un développement ultérieur. Le coût est estimé à 20,25 millions d'UAH.

Activités de l'entreprise
Les principaux domaines d'activité de l'entreprise sont : prospection et exploration de gisements pétroliers et gaziers, production de pétrole et de gaz, transport de pétrole et de gaz, traitement des hydrocarbures, vente de produits pétroliers et gaziers. En 2015, la société a produit 14,5 milliards de m3 de gaz en 2015, ce qui représente 75 % de la production totale de gaz en Ukraine. Elle a augmenté la production de gaz naturel en 2017 de 4,8 %, la portant à une valeur total de 15,25 Gm3.

En 2016, sa filiale "Shebelinka Refinery" lance la production d'essence aux normes Euro 4 et supérieures (selon la classification des normes d'émission européennes) et de carburant diesel Euro 5 Standard.

En avril 2016, l'entreprise commence à produire de l'essence répondant aux normes non inférieures à Euro 4.

En 2019, les différentes entités de la société ont extrait 14,892 milliards de m3 de gaz, soit 73 % de la production totale en Ukraine, ainsi que plus de 22 % du pétrole et des condensats en Ukraine.

En 2023, la société UkrGasVydobuvannya entre dans le Top 200 des entreprises en termes de revenus pour 2022.

Zones d'extraction

Les zones d'extraction comprennent Kharkiv, Poltava, Soumy, Donetsk, Lougansk, Dnipropetrovsk, Lviv, Ivano-Frankivsk, la Ruthénie des Carpates et les régions de Volynska. Des activités d'exploration sont menées dans la cavité Dniprovsko-Donetska et les montagnes des Carpates.

En 2020, UkrGasVydobuvannya a restauré le gisement d'Abaziv dans la région de Poltava. Le débit du puits est passé de presque zéro à  par jour.

Transformation
L'actuel président du conseil d'administration de l'UGV, Oleg Prokhorenko, est nommé en juin 2015 à la suite d'un processus de sélection ouvert lancé par le gouvernement ukrainien.

L'équipe de direction actuelle a adopté la "Stratégie 20/20" qui prévoit l'augmentation de la production propre de gaz naturel à 20 milliards de m3 en 2020. La stratégie se concentre sur l'amélioration de l'efficacité économique des actifs de la Société, l'optimisation des fonctions internes, la lutte contre la corruption et la déréglementation.

Voir aussi
 Naftogaz

Liens externes

 Naftohaz Ukrayiny – Site officiel
 Site officiel du ministère des carburants et de l'énergie de l'Ukraine
 Zanuda, A. 20 ans de relations gazières entre l'Ukraine et la Russie : voulez la paix - soyez prêt pour une guerre BBC Ukraine. 7 février 2013.
 Lisnychuk, O., Sushko, O. Les groupes politico-économiques sont-ils un obstacle au développement politique en Ukraine ? (Чи є політико-економічні групи перешкодою для політичного України? ) . Fondation Friedrich Ebert, Représentation régionale en Ukraine, Biélorussie et Moldavie. Kiev, 2005
 Yeryomenko, A. "Naftogaz Ukrayiny": Bref historique des événements et des personnalités ("НАФТОГАЗ УКРАЇНИ": КОРОТКА ІСТОРІЯ В ПОДІЯХ ТА ОСОБАХ) . Miroir hebdomadaire. 23 mai 2003.
 Bloomberg. Présentation de la société Ukrgasvydobuvannya Public Joint Stock Company
 Les sociétés du groupe Naftogaz en tête de liste des plus gros contribuables en Ukraine

Références

Marque ukrainienne
Compagnie pétrolière nationale
Entreprise de gaz naturel ayant son siège en Ukraine
Compagnie pétrolière ayant son siège en Ukraine

UkrGasVydobuvannya


Evren, Kâinat veya Kozmos, gezegenler, yıldızlar, gökadalar ve diğer tüm madde ile enerji yapıları dahil olmak üzere uzay ve zamanın tamamı ve muhtevasıdır. Bununla birlikte gözlemlenebilir evren, temel parçacıklardan başlayarak gökadalar ve gökada kümeleri gibi büyük ölçekli yapılara kadar tüm madde ve enerjinin mevcut düzeniyle sınırlıdır.

Enerji dalga veya partikülleri homojen ve dengeli olarak çözüldüğünde 'var oluş' ile 'anti-varoluş' olamayacağı ya da toplam karşıtları 'yok oluşta' ise bir patlama olamayacağından, evren soğuyor mu, ısınıyor mu, evrenin durması sonu mudur, Büyük patlama evrenin merkezi mi, başlangıcı mıdır, güneş evrenin merkezinde midir gibi problemler hareket veya başka deyişle zamanın popüler sorularını teşkil etmiştir.

Evrenin oluşumuna dair günümüzde en çok benimsenen teori, Büyük Patlama teorisidir. Bu teoriye göre evren, sıfır hacimli ve çok yüksek bir enerji potansiyeline sahip, sıkışmış bir noktanın patlamasıyla oluştu. İlk patlamanın nasıl oluştuğu, evren meydana gelmeden önce evrenin yerinde ne olduğu ya da evrenin neyin içinde genişlediği sorularına günümüzde bile tam olarak bilimsel bir cevap bulunamamıştır, bununla birlikte evren öncesi durum, evren dışı varoluş hakkında hipotezler öne sürülmüştür. Büyük Patlama sonucunda uzun bir dönem boyunca birbirlerinden bağımsız hareket ettiler. Sürekli genişleyen evrenin her yerinde geçerli olan fizik kanunlarından kütleçekimi kanunu vasıtasıyla bağımsız gazlar birleşerek gökadaları (galaksiler) oluşturdular.

Aynı evrensel fizik kanunu neticesinde gökadalar da birbirlerine yaklaşarak devasa gruplar oluşturdu. Gökadalar içinde yıldızlar ve bazı yıldızların çevresinde sistemler oluştu. İçinde yaşadığımız Güneş Sistemi bunlardan birisidir. Keşfedebildiğimiz evrende 400 milyardan fazla gökada ve 300 sekstilyon (3 × 1023) yıldız olduğu tahmin edilmektedir.

Fiziksel özellikler

Boyut ve bölgeler
19. yüzyılın ortalarına doğru astronomlar; insanın dış gücünün çok ötesinde, tasarlanamayacak kadar engin bir evren düşüncesine götüren önemli gelişmeler oldu. Evrenin sınırsız boyutlarının ilk somut göstergesi, büyük Alman astronomi bilgin  Friedrich Wilhelm Bessel'in (1784–1846) o güne kadar denenmemiş bir yönteme başvurarak 1838'de yaptığı bir uzaklık ölçümüdür. Bessel, ilk kez ıraklık açısından yararlanarak, Güneş ile yakınındaki Kuğu 61 yıldızı arasındaki uzaklığı kesin değerleriyle ölçtü ve inanılması güç bir sonuç buldu. Bu ölçüme göre Kuğu 61 ile Güneş arasındaki mesafe 97 trilyon kilometreden daha fazlaydı (tam olarak 97.432.493.000.000 km). Yakın bir yıldızın bile böylesine şaşırtıcı bir uzaklıkta olması, uzayda yapılacak ölçümlerde kilometre ve mil gibi geleneksel ölçü birimlerini  kullanmanın ne kadar anlamsız olduğunu açıkça ortaya koymuştu. Bunun üzerine astronomlar, çok hızlı bir maddenin bu uzaklığı ne kadar zamanda alacağını belirtmenin çok daha kolay ve anlamlı bir ölçü birimi olacağına karar verdiler. Saniyede yaklaşık 300.000 km hızla hareket eden bir ışık ışını bir yılda yaklaşık 9.6 trilyon kilometre yol alır. Işık yılı, bugün astronominin temel uzunluk ölçüsü birimidir. Bu ölçü birimine göre Kuğu 61, Güneş'ten 10,3 ışık yılı uzaklıktadır. (Günümüzde yapılan daha duyarlı ölçümler bu uzaklığın 11,2 ışık yılı olduğunu ortaya koymuştur.) Güneş'e en yakın yıldız ise yalnızca 4,3 ışık yılı uzaklıktaki Proxima Centauri'dir (Erboğa takımyıldızından bir yıldız).

Gözlenebilir Evren'in yarıçapı 92-93 milyar ışık yılıdır. Ancak cevaplanması gereken bir sorun, büyük patlama teorisine göre tek bir noktadan (sıfır noktası) başlayarak sürekli genişlediği düşünülen bir evren 13,8 milyar yılda bugünkü boyutlarına ulaşabilir miydi?

 Yaş

Büyük Patlama'dan günümüze dek geçen zamandır. Şu anki teori ve gözlemler, evren'in yaşının 13,5 ile 14 milyar yıl arasında olduğunu önermektedir Bu yaş aralığı birçok bilimsel araştırma projesinin görüş birliğiyle elde edilmiştir. Bu projeler arasında arka plan ışınımı ölçümlerini ve Evren'in genişlemesinin ölçümü için kullanılan diğer pek çok farklı yöntemi de içerir. Arka plan ışınımı ölçümleri Evren'in Büyük Patlama'dan bu yana olan soğuma süresini verir.

Büyük patlamanın zaman ve mekanın mutlak başlangıç noktası olduğu, bütün bilim dünyası tarafından kabul edilmiş bir teori değildir. Farklı evren modelleri, kendi üzerine çöken ve yeniden genişleyen evren modelleri de farklı çevrelerde kabul gören evren teorilerindendir.

 Özel görelilik ve uzay–zaman

Evren'in, en, boy, yükseklik ve zaman (x,y,z,t) olmak üzere bilinen dört boyutu vardır. Uzun süre mekânsal ve zamansal boyutların doğada farklı ve birbirinden bağımsız olduğu düşünülmüştür, ancak  özel görelilik kuramı ile, mekânsal ve zamansal ayrımların her bir tanesinin hareketi ile (sınırlar içinde) karşılıklı çevrimler (interconvertible) oluştuğu anlaşılmıştır.

 Bileşimi

 Fiziksel ve termodinamik yasalar

Evrende tüm madde yapı taşları atom, iyon, anyon, katyon yoğunlaşmış düzensiz ısı enerjileridir. Tüm maddeler enerjinin bir formudur ve Termodinamik kanunlarına göre işlemektedir. Termodinamiğin üç temel kanunu vardır.
Termodinamiğin en basit yasası, sıfırıncı kanun olarak adlandırılır. Daha basit bir ifadeyle farklı sıcaklıklarda iki cisim ısıl bakımdan temas ederse sıcak olan cisim soğur, soğuk olan cisim ısınır. Sıcaklık, madde içerisinde atomların titreşmesi ile iletilir. Bu nedenledir ki, ısı akışı sıcak cisimden soğuk cisme doğru gerçekleşir.

Birinci Kanunu, evrende temel olarak enerjinin yok edilemeyeceğini veya yoktan var olamayacağını söyler. Enerji sadece bir şekilden diğerine dönüşür. Bunun sonucu olarak geçmişteki bir olgunun gelecekte birebir tekrarlanmayacağı düşünülür.

Termodinamik'in bilim dallarına da uygulanabilen İkinci Yasasına göre, ısı enerjisi daha soğuk bir kaynaktan, daha sıcak bir kaynağa enerji vermeden transfer olamaz. Başka bir deyişle, bir sistem kendinden daha soğuk sistemle ısıtılamaz. Sistemlerin bu özelliği Termodinamikçiler'in geliştirdiği "ENTROPİ" kavramıyla açıklanır.

Isı Devinimi olarak da bilinen termodinamiğin üçüncü yasası kısaca: Eğer mutlak sıfır noktası olan sıfır Kelvin derecesine (yani -273 Santigrat) inilirse, bu sıcaklığa inebilen tüm parçacıkların birbirine eşit entropileri olur, 0-noktası enerjisi (zero-point energy) olarak tanımlanır. İşte bu nokta enrtopinin minimuma gittiği sıfır entropi noktasıdır. Bu yasa, neden bir maddeyi mutlak sıfıra kadar soğutmanın imkânsız olduğunu belirtir (dinamik bir evrende ısı titreşim alışverişi düzensizliği  ve pi sabiti.) Sıcaklık mutlak sıfıra yaklaştıkça bütün hareketler sabitleşir. Sayının sıfır değil de bir sabit olmasının sebebi, bütün hareketler durmasına ve buna bağlı olan belirsizliklerin yok olmasına rağmen kristal olmayan maddelerin moleküler dizilimlerinin farklı olmasından belirsizliğin hala mevcut olmasıdır. Üçüncü yasa sayesinde maddelerin mutlak sıfırdaki entropileri referans alınmak üzere kimyasal tepkimelerin incelenmesinde yararlı olan mutlak entropi tanımlanabilir.

 Moleküler enerjiler
Maddelerin ısınması veya soğuması bir takım zincirleme fiziksel olaydan meydana gelmektedir. Bu olaylar birbirini takip eden zincirleme kazalara benzer. Maddeler soğurken kendinden daha soğuk bir ortamla etkileşime girer. Maddeler ısınırken ise kendinden daha sıcak bir ortamla etkileşime girer. Biz soğumayı ele alalım. Bir maddenin soğuması için kendinden daha soğuk ortamla etkileşir dedik. Bu etkileşim esnasında olan şeyler şunlardan ibarettir:
Maddenin tanecikli yapısı, yani moleküler yapıları veya atomik yapıları, soğuk maddeyle çarpışır. Bu çarpışma esnasında daha sıcak olan ve bundan dolayı daha hareketli ve moleküler yapısı daha serbest olan madde, moleküler yapısı daha soğuk olan yani moleküler yapısı daha az serbest olan atoma çarpar ve soğuk maddenin atomunun durgunluğu nedeniyle yavaşlar. Tıpkı koşarken duran bir cisme çarpmak gibi. Diğer soğuk atomu da hızlandırır. Bu olay tüm atomların enerjileri eşitlenene kadar devam eder. Isınma da bu anlatılan olayın tam tersi olur. Isınma da bu sefer soğuk maddeyi sıcak maddenin taneciklerinin hızından dolayı hızlanması yani ısınmasıdır. Sıcak olan ortamın da yavaşlaması yani soğumasıdır. İki anlatılan olay da birbirinin aynısıdır. Bu yüzden donma ve kaynama, buharlaşma ve yoğuşma noktaları birbirine eşittir.

 Evren modelleri ve görüşlerin gelişimi

Evren'in başlangıcı ve nasıl bir evrende yaşadığımız düşüncesi birçok kişi ve toplumu bu konuda görüş, inanç ve fikir geliştirmeye itmiştir. Evren modelleri tarihsel modeller ve teorik modeller olarak sınıflandırılabilir.

 Yer merkezli veya yerüstü evren

Eski çağlarda birkaçı dışında bütün astronom ve düşünürler Dünya'nın evrenin merkezi olduğuna, Güneş, Ay ve yıldızların Dünya'nın çevresinde döndüğüne inanırlardı. Bu evren modeline göre, yıldızlar kristal bir kürenin iç yüzüne çakılmış gibi durağandı. Buna karşılık Güneş, Ay ve beş "gezegen yıldız" (Merkür, Venüs, Mars, Jüpiter, Satürn) bu durağan yıldızların önünde hareket halindeydi. Bütün gökcisimleri, sanki bir makineyle çalıştırılıyormuşçasına, değişmez bir düzen içinde Dünya'nın çevresinde dolanırdı. Eski astronomlar gezegenlerin bu teorik hareketini, Güneş'in ve yıldızların dünya etrafındaki günlük dolanımını açıklayabilmek için karmaşık evren modelleri geliştirdiler.

Bu eski astronomlar içinde etkisi en uzun süreli olan İskenderiyeli Batlamyus'tur (Klaudios Ptolemaios). M.S. 2. yüzyılda yaşayan bu ünlü bilgin, bugün Almagest'' adıyla bilinen büyük yapıtında gök cisimlerinin karmaşık hareketini açıklayan evren kuramını ortaya attı ve Dünya'yı evrenin merkezi olarak kabul eden bu kuram yaklaşık 14 asır boyunca Orta Çağ Avrupası'nda tartışmasız benimsendi.

Güneş merkezli evren

Uzayın uçsuz bucaksız ve karanlık boşluğunda; Güneş'e benzer yıldızlardan oluşmuş bir gökadanın ortasında yüzen günmerkezli Güneş Sistemi düşüncesinin yerleşmeye başlaması ancak 16., 17. ve 18. yüzyıllara rastlar. Mikolaj Kopernik, Galileo Galilei ve Johannes Kepler gibi büyük bilginler, Dünya'nın ve öbür gezegenlerin Güneş'in çevresindeki yörüngelerde dolandığını kanıtladılar. Isaac Newton, bu gezegenleri Güneş'in çevresindeki yörüngelerinde tutan evrensel çekim (kütleçekim) kuvvetinin varlığını açıkladı.

Samanyolu ve gökadalar evreni
18. yüzyılın sonlarında William Herschel ve onu izleyenler de bütün Güneş Sistemi'ni içeren Samanyolu Gökadası'nı incelediler; bulutsu (nebula) adı verilen soluk ışıklı gaz ve toz bulutlarını araştırarak bunlardan çoğunun gerçekte Samanyolu'nun ötesindeki başka gökadalar olduğunu saptadılar. Bu modelde evren büyük bir patlama Big bang ile başlayan ve hâlen genişlemesi sürmekte olan bir evrenden oluşmaktadır. Karanlık enerjinin keşfi ile tek bir büyük patlama teoremi arka plana atılmıştır.

Çoklu evren

Günümüzde tek bir evren görüşü değişime uğramakta; paralel evrenler, çoklu evrenler (köpük modeli) gibi modeller üzerinde durulmakta ve buna ait yeni kanıtlar ortaya konmaktadır.

Evrenin genişlemesi kuramı

Kutupsal basınçlar sonucu yoğunlaşmış anti madde ile evren  hâlen genişlemektedir. Gök cisimleri, evrenin genişlemesinde, birbirlerine olan uzaklıkları bakımından iki farklı davranış gösterirler. Şayet birden fazla gök cismi birbirlerinin kütleçekimine kapılırlarsa ya da hepsi birden ortak bir kütleçekiminin kuantumuna kapılırlarsa, bu durumda aralarındaki mesafe birbirleriyle yahut da ortak çekimi altına girdikleri kütleyle birleşene kadar her an azalır. Birinci durumun etkili olmadığı diğer bütün durumlarda gök cisimleri birbirinden sürekli uzaklaşırlar. İki gök cismi arası uzaklık daha önce x ışık yılı ise şu anda x+y ışık yılıdır (y>0).

Kozmik fon radyasyonu
Mantıken evren çok yoğun ve sıcak büyük patlama neticesinde genişlerken gökadalar birbirinden homojen hızlarda genişlemeliydi. Uzaktaki yıldız gökadaların daha büyük hızlarla birbirinden uzaklaşması homojen genişlemeyi de doğrular.

O zaman Özel görelik kuramına göre ışık hızı aşılamayacağına göre en uzaktakiler ışık hızından küçük sonlu bir hızla uzaklaşmalıydı. En uzaktaki gökadadan gelen ışık hem en hızlı uzaklaşan hem de en uzak geçmişten gelen ışıktır. En uzak geçmiş ise evrenin oluştuğu zamanlardan gelen ışıktır.

Evren ilk oluştuğunda ışıma serbestçe yayılma fırsatı bulduğunda yani ilk madde öncesi yapıtaşlarının boşluklarından sızabildiği kadarıyla gözlemlenebilmektedir. Uzayda her doğrultuda homojen bir ışıma olmadığı gözlemlenmiştir. Fon ışımasının haritası gözenekli bir yapı sergiler.

Evren'in sonu

Evrenin yaşı gibi evren'in sonu, bu "son" un zamanı ve gerçekleşme şekli değişik evren modellerine göre değişen, teorik fiziğin çalışma alanlarındandır. Örneğin çoklu evren modellerinde evren için bir başlangıç ve son öngörülmez, ancak bir evrensel alan bir karadelik veya solucan deliği üzerinden başka bir evrensel alana aktarılır. Bilinen evren için öngörülen son'un zamanı ise evren'in hesaplanan yaşından daha uzun (20 milyar yıl)dur.

Büyük çöküş
Evren teorisine göre evrenin itme gücü bitince çekme gücü başlayacak ve böylece büzüşecek, gök cisimleri çarpışarak kaynaşacak ve büyük bir patlamayla evren tekrar genişlemeye başlayacaktır. Gold Evreni olarak bilinen bu modelde, evren Büyük Patlama ile başlar sonra yükselen entropi ve zamanın termodinamik oku genişlemeyi işaret eder. Evren, çok düşük yoğunluğa ulaşınca çekilmeye başlar. Böylelikle entropi çok fazla alçalır ve zamanın termodinamik oku bu kez ters istikameti işaret eder ve evren çok düşük entropi çok yüksek yoğunlukta Büyük Çöküş ile sona erer.

Büyük Patlama'nın daha önceki Büyük Çöküş'lerden meydana geldiği ihtimalini ortadan kaldırmamasına rağmen, Özellikle evrenin genişlemesinin hızlanması ve karanlık enerjinin keşfi ile eski popülerliğini kaybederek yerini bilimsel çevrelerde 'Heat Death' adı verilen, evrenin en sonunda ısı ölümü ile tamamen son bulabilmesi görüşüne bırakmıştır.

Büyük donma
Teorilerine göre ise sıcak patlama ve kaotik bir karmaşa ile var olan evren zaten soğumaya çalışmaktadır. Evren genişlemeye devam edecek, yeteri kadar büyüyünce yoğunluğu aşırı azalacak ve sıcaklığı gittikçe düşecek, bunun sonunda kutupsal graviteler eşdeğer düzeye inecek ve evren donacaktır.

Karanlık enerji; Big Bang'den itibaren 5 milyar yıl geçene kadar evrenin genişleme hızı yavaş yavaş azalıyordu, fakat bilinmeyen ve bu sebeple karanlık olarak nitelenen bir etki (karanlık enerji) nin varlığı hızlanmayı yavaşlatan evrenin kütlesel çekim gücünü yenerek genişlemenin gittikçe hızlanmasına yol açmıştır.
 Heat death
 Ultimate fate
 Olası sonuçlar

Ayrıca bakınız
 Büyük Patlama
 Uzay
 Galaksi
 Nebula

Kaynakça

Gökbilimsel dinamik sistemler
Çevreler
Fiziksel kozmoloji
Ana madde konuları

Evren


Jerald Laverne Ericksen  (* 20. Dezember 1924 in Portland (Oregon); † 11. Juni 2021) war ein US-amerikanischer Ingenieurwissenschaftler für Mechanik und Angewandter Mathematiker.

Leben
Ericksen studierte am Oregon State College, an der University of Washington (Bachelor-Abschluss 1947), an der Oregon State University (Master-Abschluss 1949, unterbrochen vom Dienst in der US-Navy im Pazifik im Zweiten Weltkrieg) und an der Indiana University, wo er 1951 in Mathematik bei David Gilbarg promoviert wurde (Some geometrical problems connected with ideal gas flow). 1951 bis 1957 war er als Wissenschaftler (Mathematiker und Festkörperphysiker) an den Naval Research Laboratories. Ab 1957 war er Assistant Professor und später Associate Professor für Mechanik an der Johns Hopkins University. Seit 1982 war er Professor für Mechanik und Mathematik an der University of Michigan. 1991 emeritierte er und zog nach Florence (Oregon).

Er befasste sich mit nichtlinearer Kontinuumsmechanik und Elastizitätstheorie, Theorie von elastischen Schalen und Säulen, Thermodynamik des Kontinuums, Viskoelastizität, Flüssigkristallen, Defekt-Theorie, Magneto-Elastizität, Rheologie, Theorie von Phasenübergängen in Festkörpern wie der des Martensit-Übergangs, Suche nach besseren konstitutiven Gleichungen für neuartige Materialien.

In der Kontinuumsmechanik arbeitete er mit Clifford Truesdell zusammen, unter dessen Einfluss er Anfang der 1950er Jahre an der Indiana University kam. Die Untersuchungen setzten sich an den Naval Research Laboratories fort, wo neben Truesdell und Ericksen auch Ronald S. Rivlin, William Saenz und Richard Toupin beteiligt waren. Daneben arbeitete er in dieser Zeit auf dem Gebiet der Rheologie als Berater der Polymer-Forschungsgruppe des National Bureau of Standards. Seine Beschäftigung mit Flüssigkristallen begann an der Johns Hopkins University Ende der 1950er Jahre.

Er war Mitglied der National Academy of Engineering und Ehrendoktor der National University of Ireland und der Heriot-Watt University. 1979 erhielt er die Timoschenko-Medaille. Er war ab 1999 Ehrenmitglied der Royal Irish Academy. 1968 erhielt er die Bingham Medal der Society of Rheology und 2000 wurde er Ehrenmitglied der International Liquid Crystal Society. Er erhielt als Erster den Preis für das Lebenswerk der International Society for the Interaction of Mathematics and Mechanics (ISIMM).

Er war seit 1946 mit Marion Pook verheiratet und hat zwei Kinder.

Zu seinen Doktoranden zählt Constantine Dafermos.

Schriften
Introduction to the thermodynamics of Solids, Springer Verlag 1991, 1998
Mechanics and mathematics of crystals: Selected Papers of Jerald L. Ericksen, Herausgeber Millard F. Beatty, Michael A. Hayes, World Scientific 2005
Herausgeber mit Constantine Dafermos, David Kinderlehrer (Herausgeber) Amorphous Polymers and Non-Newtonian Fluids, Springer Verlag 1987
Herausgeber mit David Kinderlehrer Theory and application of liquid crystals, Springer Verlag 1987
Herausgeber: Homogenization and effective moduli of materials and media, Springer Verlag 1986
Anhang: Tensor Fields in Siegfried Flügge (Hrsg.) Encyclopedia of Physics/Handbuch der Physik, Band III/1 Principles of Classical Mechanics and Field Theory, Springer Verlag 1960

Literatur
Clifford Truesdell, James Serrin (Herausgeber) The breadth and depth of continuum mechanics: a collection of papers dedicated to J. L. Ericksen on his 60th birthday, Springer Verlag 1986 (mit Autobiographie von Ericksen)
D. E. Carlson: In recognition of the sixtieth birthday of J.L. Ericksen, Journal of Elasticity, Band 14, 1984, S. 337–341

Weblinks
Porträt anlässlich ISIMM Preis
Timoshenko Acceptance Speech

Einzelnachweise

Ingenieurwissenschaftler
Rheologe
Ehrendoktor der National University of Ireland
Ehrendoktor der Heriot-Watt University
Mitglied der Royal Irish Academy
US-Amerikaner
Geboren 1924
Gestorben 2021
Mann

Jerald L. Ericksen


යුනෙස්කෝ සංවිධානය විසින් සිදුකරණ නවීන විද්‍යාත්මක අන්තර් ආණ‍්ඩු  වැඩසටහනකි. ක්‍රි.ව. 1971දී ආරම්භ කර ඇත.

ජෙෙවගෝල රක්‍ෂිත

මිනිසා සහ ජෛවගෝල වැඩසටහන


ملعب جنيف  هو ملعب كرة قدم يقع في جنيف في سويسرا، يستوعب الملعب 30084 متفرج، تم الانتهاء من العمل في الملعب في عام 2003 بعد ثلاثة سنوات من العمل، وهو ملعب لنادي سيرفيت. وكانت تكلفة إنشاءه قد بلغت 240 مليون.

استضاف الملعب العديد من المباريات الودية الدولية، ففي 12 نوفمبر 2005 استضاف الملعب مباراة بين منتخب الأرجنتين لكرة القدم ومنتخب إنجلترا لكرة القدم انتهت بفوز إنجلترا 3-2 ومباراة بين منتخب نيوزيلندا لكرة القدم ومنتخب البرازيل لكرة القدم في 4 يونيو 2006 وانتهت بفوز البرازيل 4-0.

تم لعب عدد من المباريات عليه في بطولة أمم أوروبا 2008.

مراجع

استادات بطولة أمم أوروبا 2008 في سويسرا
تأسيسات سنة 2003 في سويسرا
الرياضة في جنيف
مبان ومنشآت في جنيف
ملاعب رياضية اكتملت في 2003
ملاعب كرة قدم في سويسرا
نادي سيرفيت
ملاعب اتحاد الرغبي في سويسرا
عمارة القرن 21 في سويسرا

ملعب جنيف


Jeg hader ADHD - børn i en diagnosetid er en dansk dokumentarfilm fra 2013, der er instrueret af Erlend E. Mo.

Handling
Filmen følger en særklasse fra Lindevangskolen på Frederiksberg, med 6 børn med hovedfokus på Marino på 7 år, der kæmper med aggressivitet, sårbarhed og sociale problemer. Til at flankere ham er Victor med ekstrem ADHD og Martine med epilepsi. Filmen følger børnene og gennem dem de voksne, der tager sig af dem, både behandlere, pædagoger og forældre. Dermed fås et unikt indblik i, hvordan det er at leve med ADHD, og filmen bliver samtidig en refleksion over voksen/barn-forhold i det hele taget.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

Jeg hader ADHD - børn i en diagnosetid