Kuvvetler ayrılığı veya güçler ayrılığı, devlet organları olan yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirinden ayrılmış oldukları bir devlet yönetim modelidir. Devletin her biri birbirinden ayrı ve bağımsız güçlerdeki kol ve sorumluluk alanlarına ayrıldığı ve böylece her bir güç ve kolun bir diğeri ile güç ve sorumluluk alanları bakımından bir çatışma yaşamadıkları bu model ilk olarak antik Yunan ve Roma'da geliştirildi. Kuvvetler ayrılığında güçler normal olarak yasama, yürütme ve yargı olmak üzere üç kola ayrılmaktadır.

Kuvvetler ayrılığı sistemi; yasama, yürütme ve yargı olarak tanımlanan kuvvetlerin değişik yollardan göreve gelen ve aralarında fren ve denge mekanizması bulunan farklı organlara verilmesi (Soysal, 1990:47) olarak tanımlanmıştır. Devletin yasama ve yargı dışındaki faaliyetleri yürütme işlevidir. Yasama kural koymak; genel, sürekli, objektif, kişisel olmayan işlemler yapabilmektir. Yargı; yasama ve yürütme organından 'bağımsız mahkemelerce görevlerin yerine getirilmesini ifade etmektedir. Yargıçların bağımsızlığı ise yasama ve yürütme organlarına bağlı olmadan Anayasaya ve hukuka uygun olarak vicdani kanılarına göre hüküm vermelerini amaçlar.

Tarihçe

Antik çağlar
Aristoteles karma hükûmet düşüncesini Antik Yunan'daki kent devletlerinin anayasal biçimlerinin hatlarını çizdiği Politika adlı eseriyle ilk ortaya atan kişi oldu. Polybiusa göre Roma Cumhuriyetinde; Roma Senatosu, Romalı konsülleri ve Roma Meclisleri karma hükûmetin bir örneğini göstermektedir.

Montesquieu'nun üç kuvvetli sistemi

Üç parçalı sistem terimi Fransız Aydınlanma çağı siyaset bilimi düşünürü  Baron de Montesquieu'ya atfedilmektedir. Montesquieu politik gücün ayrılmasını; yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirinden ayrılması olarak tanımlamıştır. Bu modeli Roma Cumhuriyeti ve Birleşik Krallık anayasal sistemi üzerinden geliştirerek açıklamıştır. Montesquieu bu bakış açısını Roma Cumhuriyetindeki ayrılmış güçlerden hiçbirisinin bir diğerinin gücünü elde edemiyor oluşundan almıştır. Locke, Montesquieu'dan önce, yönetimin mutlak gücünün özgürlükçü ve eşitlikçi bir çerçevede ele alınarak mutlaka belirli bir düzeye indirilmesi gerektiğini ve bunun ancak kuvvetler ayrılığı ilkesiyle gerçekleştirilebileceğini savunmuştur. Locke'un yasama ve yürütme güçlerinin birbirinden ayrılığı olarak açıkladığı kuvvetler ayrılığı ilkesi; Montesquieu tarafından yasama, yürütme ve yargı güçlerinin ayrılığı olarak geliştirilmiştir.

Montesquieu, İngiliz kralının avam ve lordlar kamarası olarak ayrılmış ve bir diğerini denetler biçimdeki parlamentosunun yasama işleviyle dengelenmiş bir yürütme uygulaması yaptığını gözleminde bulundu. Ardından bunu bir adım ileriye götürerek yürütme ve yasama güçlerinin yanında yargı sisteminin de bağımsız oluşuyla tam bir denge kurulmuş olacağından bahsetti. Montesquieu, iyi bir demokrasi için en iyi hükûmet biçiminin yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirinden ayrıldıkları, her birinin bir diğerini denetleyebildiği ve herhangi birinin aşırı güçlü hale gelmesini engellenebildiği hükûmet biçimi olabileceği sonucuna ulaştı.

Güçler ayrılığı ve güçler birliği
Demokratik yönetim sistemi düzenlenirken başkanlık sistemi ve parlamenter sistem arasında belirli bir seçim yapılır, bu seçim tamamiyle uygulanacak bir düzen seçimi olmak zorunda değildir. Başkanlık sisteminde kuvvetler sert bir şekilde ayrılmışken parlamenter sistemde daha ılımlı bir yapı gözlenir. Kesinlikle parlamenter sistem için kuvvetler birliği ilkesi yapılmaması gerekmektedir. Bununla birlikte "karışık sistemler" de vardır, yönetim sistemi iki ana sistemin ortasında daha yakındır, örneğin Fransa'daki şimdiki yönetim şekli. .

Kuvvetler birliği ilkesine göre bir yönetim birimi (genellikle seçilerek gelen yasama birimi) diğerlerinden üstündür ve diğer birimler bu birime hizmet ederler. Kuvvetler ayrılığı ilkesine göre ise her birim büyük oranda (tamamiyle olmasa da) bağımsızdır. Bağımsızlıktan kasıt her birimin diğer birimlerden bağımsız olarak seçilmesi ya da en azından varlığının diğer birimlere bağlı olmamasıdır.

Buna göre, kuvvetlerin birliği sistemlerinde (örnek olarak Birleşik Krallık'taki kuvvetler ayrılığı sisteminde) yasama kurumu halk tarafından seçilir ve yasama daha sonra yürütme birimi hükûmeti "yaratır". Kuvvetlerin ayrılığı sistemlerinde ise yürütme birimi üyeleri yasama tarafından değil, başka çeşitli yollarla (örneğin genel seçim yöntemiyle) seçilirler. Parlamenter sistemlerde yasama biriminin süresi dolduğunda yürütme biriminin de süresi dolmuş olur. Başkanlık sistemlerinde ise yürütme biriminin süresi yasama süresine bağlı değildir, süreleri aynı zamanlarda dolabilir veya dolmaz. Burada önemli nokta yürütme biriminin seçiminin yasama biriminden bağımsız olmasıdır. Buna rağmen, yürütme biriminin partisi eğer mecliste çoğunluğa sahipse, başkanlık sisteminde de belirli bir derece "kuvvetlerin birlikteliği" etkisi görülebilir. Böyle durumlar anayasal hedefleri engelleyebilir ve/veya halk tarafından büyük oranda benimsenen "yasama biriminin daha demokratik, halka daha yakın olduğu" fikrini baltalayabilir. Bu durumda yasama birimi sadece bir "danışma meclisi" konumunu alır ve yürütmeyi hatalara ve fiyaskolara karşı sorumlu tutmakta isteksiz olabilir.

İki kuvvetli sistemler
16. yy.'da Kalvenizm adı verilen protestan akımın kurucusu John Calvin, politik gücün demokrasi ve aristokrasi arasında paylaştırıldığı bir hükûmet biçimini destekledi. Calvin, demokrasinin avantajlarını takdir etti: "Eğer Tanrı bir halka kendi hükûmetini ve yüksek görevlilerini seçmesine izin veriyorsa bu paha biçilmez bir armağandır." Politik gücün kötüye kullanım tehlikesini daha da azaltmak için, bir diğerini tamamlayıcı ve denetleyici bir fren (denetim) ve dengelerin olduğu bir sistem içinde bazı politik enstitüler kurulmasını önerdi. Calvin ve izleyicileri politik mutlakiyetçiliğe karşı durdular ve demokrasinin gelişimini ileriye taşıdılar. Calvin'in amacı sıradan vatandaşların haklarını ve faydalarını korumaktı. 1620'de bir grup İngiliz; (devlet-kilise) ayrımı savunan kongre yanlıları ve Anglikan ki bunlar daha sonradan Pilgrim Babaları olarak bilindiler; Kuzey Amerika'ya göç ederek orada Plymouth Kolonisini kurdular. Kendi kendilerini idare ediyor olmaktan memnun halde iki parçalı demokratik bir hükûmet oluşturdular. Yasama ve yargılama işini yapacak ve yedi asistanıyla bir yürütme organı işlevini görecek olan bir genel mahkemeyi seçerek oluşturdular.

Massachusetts Körfezi Kolonisi (kuruluş 1628), Rhode Island (1636), Connecticut (1636), New Jersey ve Pensilvanya benzer anayasal kurumlarını oluşturdular. Hepsi de politik güçlerin ayrılığını benimsediler. Plymouth Kolonisi ve Massachusetts Körfezi Kolonisi dışındaki İngiliz ileri karakol kolonileri demokratik sistemlerine dinsel özgürlüğü eklediler ve insan haklarının gelişimine doğru önemli bir adım attılar.

Plymouth Kolonisi Valisi William Bradford'un 'Plymouth Plantasyonu'nun Tarihi' adlı kitabı İngiltere'de geniş bir okuyucu kitlesinin ilgisini çekti. Böylece kolonilerdeki hükûmet biçimleri ana vatanları olan İngiltere'de, John Locke da dahil olmak üzere birçok kişi tarafından öğrenildi. O, İngiliz anayasal sistemi üzerine bir çalışmasında politik gücün, örneğin Lordlar Kamarası ve Avam Kamarası gibi bir takım yapılar arasında dağıtılması, diğer yandan monarkın ayrıcalıkları ve ülkenin korunması için bir yürütme ve federal yapının oluşturulması sonucunu çıkardı. İngiltere'nin yazılı bir anayasası olmamıştı.

John Locke'un yasama, yürütme ve federatif yetkileri

Montesquieu'nün üçlü sistemine öncülük eden daha önceki bir model, John Locke tarafından 1690 tarihli "İki Hükümet Üzerine İki İnceleme" adlı eserinde ortaya konulmuştur. Locke, "İki İnceleme" adlı eserinde yasama, yürütme ve federatif güç arasında ayrım yapmıştır. Yasama gücünü, "toplumun gücünün nasıl kullanılacağına yönlendirme hakkı" olarak tanımlamıştır. Yürütme gücü ise "yapılmış olan yasaların uygulanması" olarak belirtilmiştir. Locke ayrıca federatif gücü de tanımlamış, bu güç "savaş ve barış yapma, ittifaklar ve anlaşmalar yapma ve toplum dışındaki kişi ve topluluklarla yapılan tüm işlemleri" içermektedir, yani günümüzde dış politika olarak bilinir. Locke, ayrı güçleri ayırt ederken bunların ayrı kurumlar olmadığını belirtmiş ve bir kurumun veya kişinin birden fazla güce sahip olabileceğini vurgulamıştır. Locke, "Eylem için Yetki" olarak da adlandırılan bir konuda yoğun bir şekilde savunma yapar çünkü bu tür kampanyaların güç yoğunlaşmalarını oluşturma konusunda son derece sınırlı bir yeteneğe sahip olduğunu iddia eder. Örneğin, Locke, yürütme ve federatif güçlerin farklı olduğunu, ancak genellikle tek bir kurumda birleştirildiğini belirtmiştir.

Locke, yasama gücünün, yürütme ve federatif güçlere bağlı olan üstün olduğuna inanıyordu. Yasama gücünün üstün olduğunu Locke, yasa koyma yetkisi olduğu için "başkasına yasalar verebilecek olan, ondan üstün olmalıdır" (2. Tr., §150) şeklinde gerekçelendirmiştir. Locke'a göre yasama gücü yetkisini halktan alır ve yasama organını oluşturma ve kaldırma hakkına sahiptir.

Locke, yasama gücü üzerinde kısıtlamalar olduğunu savunmaktadır. Yasama organının keyfi bir şekilde yönetemeyeceğini, halkın rızası olmadan vergi koymayı veya mülkleri el koymayı yapamayacağını belirtir (örn. "Temsil olmadan vergilendirme yok"), yasa yapma yetkisini başka bir kuruma devredemeyeceğini, bu durum nondelegation doktrini olarak bilinir.

Frenler ve dengeler mekanizması
Bir gücün diğerlerinden üstün gelmesini engellemek ve birimleri birlikte çalışmaya teşvik etmek için, kuvvetler ayrılığını uygulayan yönetim sistemleri "frenler ve dengeler"ni geliştirdiler. Bu terim de Montesquieu'e atfedilmektedir. Frenler ve dengeler sistemi sayesinde güçlerden birisi bir diğerinin gücünü yasal işlemler tabanında sınırlayabilmektedir.

Kuvvetler ayrılığı ilkesini benimsemiş her ülkenin kendine özgü bir "frenler ve dengeler" sistemi vardır. Örneğin yargı organı; yasama ve kısıtlı olarak da yürütme organının çıkarmış olduğu yasal düzenlemelerin öncelikle anayasaya uygunluğunu Anayasa Mahkemesi vasıtası ile denetleyebilmektedir. Bununla birlikte mahkemelerin kuruluş, görev ve yetkileri yasama organı tarafından yasalarla düzenlenmektedir. Bundan sonraki aşama toplum yaşamında bireyler arasında ya da bireylerle devlet arasında ortaya çıkan uyuşmazlıkların yargı eliyle yargı yöntemleri kullanılarak çözümlenmesidir. Yargıç ve savcılık teminatı olarak bilinen güvenceler esasında yargı bağımsızlığının sağlanmasının teminatlarıdır. Her üç kuvvetin dengeli bir biçimde bir diğerini frenleyebilmesi kuvvetler ayrılığı ilkesinin özünü oluşturmaktadır. Kuvvetler ayrılığı teorisinin ardındaki temel dürtü Aristo, Platon, Cicero, Locke ve Montesquieu'dan bu yana hep devleti yönetme gücünün tamamının bir kişi veya bir grup kişi elinde toplanmasının mutlakiyete yol açacağı endişesi ve bunu önlemek düşüncesidir.

Yasama (Meclis/ler)
Yürütme (Hükûmet/ler)
Yargı (Bağımsız Mahkemeler)

 Yasa çıkarma gücü
 Vergi çıkarma gücü, borç alma ve bütçe hazırlama gücü
 Genellikle savaş ilan etmek için tek yetkili
 Soruşturma açma yetkisi, özellikle yürütme birimine karşı
 Çoğunlukla yürütme biriminin başına birini atama gücü
 Bazen mahkemelere yargıç atama gücü
 Anlaşmaları onaylama gücü
 Başkan bazen yasaları veto edebilir.
 Meclis tarafından azledilmeyi de göze alarak bazı yasaların uygulanmasına karşı çıkabilir
 Çeşitli amaçlar için ayrılmış bütçeyi harcamayı reddedebilir.
 Savaş yönetimi (askeriyenin operasyönel yönetimi)
 Çeşitli durum ilanlarına yetkilidir (acil durum, afet ilanları gibi), yasalara uygun düzenlemeler çıkarabilir ve yürütme emirleri verebilir.
 Genellikle yargıçları atar
 Bazen suçluların affedilmesini sağlar
 Hangi durumlarda hangi yasaların uygun olduğuna karar verir
 Bir yasanın anayasaya aykırı olup olmadığını denetler
 Yasaların yorumlanmasında ve anlaşmazlıklarda uygulanmasında tek yetkilidir
 Bazen, bazı yasaların daha önemli yasalarla (örneğin anayasa ile) uyumlu olmaması durumunda bu yasaları geçersiz kılabilir
 Suçluların idaresine karar verme gücü
 Kanıtların bulunması ve gerekli dokümanlarının oluşturulmasına zorlama gücü
 Temyiz işlemi tutarlı uygulamaları gerektirir ama tek tek davalar için karar verme yetkisi düşük makamda bulunan yargıçların yetkisinde olabilir (bu yargıçların ne kadar yetkili oldukları davaların tipine göre değişebilir)
 Sadece gerçek kişiler tarafından öne sürülen gerçek anlaşmazlıklar üzerinde karar verebilme yetkisine sahiptir
 Kendi üyelerinin idaresi
 Genellikle diğer birimler tarafından sebep gösterilmeksizin görevden alınamazlar

Bakiye durumunu dengede tutmak
Yasama ve yürütme birimlerinin teorideki bağımsızlığı bir miktar bu iki birimin ayrı ayrı seçilmelerinden ve halka karşı doğrudan sorumlu olmalarından kaynaklanmaktadır. Bununla birlikte birimlerin birbirlerinin işlerine müdahalesini engellemek için yargısal önlemler de vardır. Yargısal bağımsızlık yaşam boyu görevlendirme, gönüllü emeklilik ve yasama tarafından çok zor görevden alınabilmeleri sayesinde sağlanmaktadır.

Üç devlet biriminin güçlerini sınırlayan yasal düzenekler çok büyük oranda halkın fikirlerine (kamuoyuna) dayanmaktadırlar. Kamuoyu, yasal otoritenin meşruiyetine ve fiilen uygulanmasına olanak sağlar. Fren ve denge sistemi aynı zamanda kendi kendine yönetilebilir bir sistemdir. Gücün suistimali caydırılabilinir ve gücü elinde toplama durumu da diğer iki birimin düzeltmesi sonucu engellenebilir. Böyle bir durumda düzeltme kendiliğinden gelmez ve diğer iki birimin aktif olarak bu durumu engellemesi gerekir. Birimlerin bağımsızlığının ve -biraz da bunun bir sonucu olarak- tarafsızlığının önemi burada ortaya çıkmaktadır. Böylece tiranlığın ve totaliter bir yönetimin önüne geçilebilir.

Kuvvetler ayrılığı modellerinin temel görünümleri ve mukayeseleri
Güçlerin yüksek bir derecede ayrıldıkları anayasalar dünya çapında yaygın olarak görülmektedir. Birleşik Krallık sistemi güçlerin etrafını kuşatan özellikteki yapısıyla diğerlerinden farkı ayırt edilebilmektedir. İtalyada güçler tümüyle birbirinden ayrılmış olup bakanlar kurulu, parlamento meclislerinin her ikisinden de güvenoyu almak zorundadır. Latin Amerika ülkelerinden bazılarında hükûmet seçim kurulları bulunmaktadır.

Yeni Zelanda ve Kanada gibi ülkeler güçlerin hafif bir biçimde ayrıldıkları ülkelere örnektir. Kanada, teoride kolların ayrımıyla belirginleşmekte olsa da uygulamada güçler ayrımını sınırlı biçimde uygulamaktadır.

Yeni Zelanda anayasası birçoğu zımni olarak ifade olunan bir dizi anayasal güvencelerle güçlerin ayrıldığı ilkeler üzerinde oluşturulmuştur. Yürütmenin kararlarını uygulama yeteneği genel olarak karışık oransal üye sistemiyle seçilen yasamaya dayalıdır.  Bunun anlamı hükûmeti ender olarak tek bir partinin oluşturması ancak çoğunlukla koalisyon partilerinin hükûmet kurmasıdır. Yargının hükûmet müdahalesinden bağımsızlığı sağlanmıştır.

Bir dizi yargı kararları, yasanın içtihat yoluyla yorumlanmasıyla elde edilmişse yürütme organı yasama tarafından gerekli mevzuatın oluşturulması bakımından başlatıcı olarak rol alabilir. Yürütme organı herhangi bir hükmün yeniden incelenmesi veya yenilenmesi için herhangi bir yargısal organdan istekte bulunamaz; verilen hüküm nihaidir. Yürütme; yargı kurumu veya onun herhangi bir bireysel mensubu üzerinde bir otoriteye sahip değildir.

Kuvvetler ayrılığı özelliği taşıyan sistemler kuvvetler arasındaki ilişkinin yoğunluğuna göre birbirinden farklı özellikler taşıyabilmektedir. Kuvvetlerin yumuşak bir şekilde birbirinden ayrıldığı yapılara parlamenter sistem; kuvvetlerin sert bir şekilde birbirinden ayrıldığı yapılara ise başkanlık sistemi adı verilmektedir. Kuvvetler ayrılığı mevcut olmakla birlikte devlet başkanına yürütme organı içinde ağırlık verilmişse bu tür bir yapıya da yarı başkanlık sistemi adı verilmektedir. Kuvvetler ayrılığı sistemleri de kendi içinde kuvvetlerin sert ve yumuşak ayrılığı olmak üzere ikiye ayrılır. Sert kuvvetler ayrılığı sistemine başkanlık sistemi, yumuşak kuvvetler ayrılığı sistemine ise parlamenter sistem denir. Buna karşın parlamenter sistemin yasama ve yürütme arasında sürekli bir işbirliğini gerekli kıldığı ve bu nedenle sadece başkanlık sisteminin net kuvvetler ayrılığına dayandığı da ileri sürülmektedir.

Tipik kollar
 Yasama
 Yürütme
 Yargı
 Denetleme Kurumları: Devlet Denetleme Kurulu, Anayasa Mahkemesi vb.
 Seçim Kurumları: İl ve İlçe Seçim Kurulları vb. - seçim komisyonları, kürsüler veya diğerlerinden bağımsız mahkemeler
 Savcılıklar

Üç kuvvetliler

Avustralya
Avustralya gerçek anlamda yasama ve yürütme güçleri arasında kesin bir ayrılığı oluşturmamıştır. Hükûmet bakanlarının parlamento üyesi (milletvekili) olmaları gerekmektedir ancak federal yargı sistemi diğer iki kuvvet olan yasama ve yürütmeden kesin bir biçimde ayrılmıştır. Bununla birlikte, ABD anayasasının etkisi altında, Avustralya Anayasası da üç kuvveti birbirinden ayrı olarak tanımlamaktadır. Bu ülkenin anayasal durumu yargıçlar tarafından kuvvetler ayrılığının dolaylı açıklaması olduğu yönünde yorumlanmaktadır. Ülkenin federe devlet hükûmetleri benzer düzeyde kuvvetler ayrılığına sahiptir ancak bu genel olarak anayasal düzeyde olmaktan ziyade geleneksel tabandadır.

Avusturya

Avusturya ve Çekoslovakya'nın 1920 tarihli anayasaları Avrupa'da anayasa akademisyeni olan Hans Kelsen tarafından hazırlanmıştır. Kelsen, Avusturya Anayasal İstinaf Mahkemesini (Anayasa Mahkemesi) anayasaya aykırı edimlere karşı anayasanın savunulması için üçlü idari yapının bir parçası olarak sunmuştur.

Birleşik Devletler
Ayrıca bakınız: Amerika Birleşik Devletleri'nin yönetimi

ABD Anayasası, Madde 1 Kısım I Kongre'ye şunu tanır: "Yasama güçleri burada teslim edildiği gibidir." der ve Madde 1 Bölüm 9'da Kongre'ye yasaklanmış edimler anlatılırken Madde 1 Bölüm 8'de bu madde ile izni verilmiş edimleri sayar. Yetki veren Madde II ifadesi yürütme gücü için herhangi bir sınır koymamakta ancak Yürütme gücü bir Amerika Birleşik Devletleri Başkanına yetkilendirilmelidir.  Madde III'e göre Yüksek Mahkeme,  "Yargı Yetkisi"ni elinde bulundurur ve aynı madde; dönüm noktası özelliğini taşıyan Marbury v. Madison davası sonrasında Marshall mahkemesinde adli gözden geçirmeye (temyiz) işaret taşımakta olduğu biçiminde yorumlandı. 'Hükûmet' terimi genel ve yaygın olarak 'yürütme' işlevini yerine getiren siyasal yapının ifadesi olarak kullanılmaktayken 'ABD Federal Hükûmeti'; ayrı güçleri hükûmetin kolları olarak işaret etmektedir. Parlamenter sistemlerde devletin organları olarak ayrılmış yasama, yürütme ve yargı güçlerinin başkanlık sistemini uygulamakta olan ABD'de hükûmetin organları olarak ayrılmış biçimi olarak açıklamak mümkündür.

Federal sisteme göre teşkilatlanmış ABD'deki yapı; Federal (ulusal) devlet, eyalet (federe devletler) ve yerel yönetim kademelerine ayrılmıştır. Yasama, yürütme ve yargı görev ve yetkilerinin tanımlanmış olmasının güçlerin yatay ayrılığını; federal devlet, eyaletler ve yerel yönetim yapıları da güçlerin dikey ayrılığını ifade ettiği belirtilmektedir. Başkan halkoyu ile seçilmektedir. Yürütme gücünü elinde bulunduran, devlet başkanı, bakanlar kurulu başkanı ve silahlı kuvvetlerin başı olan başkandan tamamen bağımsız olarak seçilen temsilciler meclisi ve senato yapıları bulunmaktadır. Meclis üyeleri 2 yıl içinde yenilenmektedir. Senatonun ise iki yıl içinde 1/3'ü yenilenmektedir. Yargı teşkilatındaki yargıçlar, yasama ve yürütme tarafından belirlenmektedir. Federe devletlerin (eyaletlerin) vali adı verilen yöneticileri üniter devletlerin aksine atamayla değil seçimle göreve gelmektedir.

Birleşik Krallık
 Parlamento - yasama
 Başbakan, Bakanlar Kurulu, Hükûmet Departmanları ve Sivil Hizmet - yürütme
 Mahkemeler - yargı

Yazılı halde derlenmiş bir belge olmayan İngiliz anayasasının gelişimi, yasamada eski bir rolü bulunan monarkın kişiliğinde yasama, yürütme ve yargının oluşturulması tabanında olmuştur. İngiliz parlamento düzeni; taç, lordlar kamarası ve avam kamarası olmak üzere üç temel kurumdan oluşmaktadır. Yürütme ise; Özel Konsey, Bakanlar Kurulu ve hükûmet olmak üzere yine üçlü bir yapılanmadan oluşmaktadır. Yargı bağımsız bir yapı ve adaletin kaynağı olarak tüm sulh hakimlerini ve tüm savcıları kendi adına göreve getirir.

Kuvvetler ayrılığı İngiltere'de bir ilke olarak etkin bulunsa da anayasal sisteminin "zayıf bir kuvvetler ayrılığı"na (A. V. Dicey) sahip olduğu sıklıkla ifade edilmektedir. Örneğin, İngiltere'de yürütme; yasamanın bir altkümesidir. Hükûmet, Avam Kamarası'nda çoğunluğa sahiptir ve yasa çıkarmakta bir güçlükle karşılaşmaz. Bu nedenle hükûmet çok açık bir biçimde yasamadan üstün bir durumdadır (Lijphart,2005:22). ve Yüksek Mahkemenin  2005 anayasal reformu ile kurulup 1 Ekim 2009'da faaliyete geçmesine kadar yargının daha küçük miktarda bir ek uzantısı olarak bulunmuştur.

Başbakanın tavsiye üzerine Britanya monarkları tarafından atanmakta olan ve yasama, yürütme ve 2005 öncesine kadar yargı teşkilatında görevli bulunan Lord Chancellor 2005'e kadar; 'Avam Kamarası Sözcüsü', Bakanlar Kurulunda bir 'hükûmet bakanı' ve mahkemelerin idari yapısının, yargı sisteminin ve yargıçların atanmasının yapıldığı 'Adalet Bakanlığı departmanının başı' olarak bulunduğundan yasama, yürütme ve yargı güçlerinin içinde bulunmuştur. 2005'teki anayasal reformla güçler ayrımına doğru gidilerek yasama işlevi Avam Kamarasına ve yargı işlevi Adalet Başkanlığına geçmiştir. Adalet Bakanı Departmanı Adalet Bakanlığı ile değiştirilmiş ve Lord Chancellor ise şimdi sürmekte olan Adalet Devlet Sekreteri pozisyonuna dönüştürülmüştür.

Çekoslovakya
Çekoslovakya Anayasası Hans Kelsen tarafından yaklaşık olarak Avusturya hükûmeti için anayasayı yazdığı zamanlarda 1920'de yazıldı. Anayasa, bir temyiz yargısını da içeren haliyle üç parçalı hükûmet modeli tabanında hazırlandı. Anayasa için temel alınan model Birleşik Devletler Anayasası modeliydi.

Fransa
Fransa, 4 Ekim 1958 tarihli Beşinci Cumhuriyet anayasasına göre Fransa yönetimi üç kola ayrılmıştır.

 Yasama. Fransa'da parlamento Fransa Anayasası Madde 24'e göre Senato ve Fransa Ulusal Meclisinden oluşur ve senato ülkedeki yerel yönetimlerin temsilini sağlar. Parlamento yasaları çıkartır, hükûmetin faaliyetlerini izler ve kamusal politikaları değerlendirir.
 Yürütme. Anayasanın 20. maddesine göre hükûmet millî politikayı belirler ve yürütür. Yürütme organı halk tarafından seçilen cumhurbaşkanının yanı sıra Başbakan ve Bakanlar Kurulunu da içermektedir. Fransa başbakanı cumhurbaşkanı tarafından aday gösterilmekte ancak hükûmet yasama organı olan Fransa Ulusal Meclisine karşı sorumlu bulunmaktadır.
 Yargı. Anayasanın 64. maddesi Cumhurbaşkanını yargı bağımsızlığının garantörü olarak ve Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunu Cumhurbaşkanına yardımcı olarak belirtir. Fransa Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu biri yargıçlar diğeri savcılar konusunda yetkili iki daireden oluşmaktadır. Yargı sistemi bünyesinde  4 Ekim 1958 tarihli Beşinci Cumhuriyet anayasası ile kurulan Fransa Anayasa Kurulunu  de bulundurmaktadır.

Hindistan
 Parlamento - Yasama
 Başbakan, Kabine, Hükûmet Departmanları & Sivil Hizmet -  Yürütme
 Yüksek Mahkeme - Yargı

Hindistan, güçlerin açık biçimde ayrıştığı parlamenter hükûmet sistemini izlemektedir.  Yargı kuvveti diğer iki koldan tamamen ayrılmıştır. Yürütme güçleri, Bakanlar Kurulu Sekreteri ve diğer sekreteryalarla asiste edilmiş 'Başkan' ve 'Başbakan' olarak yetkilendirilmiştir. Her üç kuvvet de frenler ve dengelerin bir  diğeriyle denge içinde sürdürülmesidir.

Hong Kong
Hong Kong; Çin idare topraklarında bulunan, Birleşmiş Milletlerle birlikte imzalanmış uluslararası bir antlaşma olan Sino-Britanya Katılım Bildirgesi ile uyumlu olarak oluşturulmuş bir özel idari bölgedir. Hong Kong'da, Hong Kong Temel Yasa'sı içinde belirtilmiş üç temel güç bulunmaktadır. Bu temel yasa içinde, tek ülke, iki sistem doktrini adı verilen taban üzerinde 'Britanya kolonisi' döneminde oluşturulan 'İngiliz Hong Kong'u politik düzenlemeleri korunmuştur.

 Hükûmet - yürütme
 Yasama Konseyi -yasama
 Yargı- (Son İnceleme Mahkemesi ve diğer mahkemeler ve kürsüler)- Yargı

Hong Kong Yürütme Şefi, 1.200 üyeli bir seçim komitesi tarafından hem bölgenin hem de hükûmetin başı olmak üzere seçilir ve resmi olmayan üyeler ile hükûmet sekreteryasından oluşan Hong Kong Yürütme Konseyine başkanlık eder. Mahkemeler yargısal anayasal yasamadan ve idari edimlerden inceleme yetkisini uygular ve  işlemlerinde kuvvetler ayrımını gözetir. Hong Kong Son Adli Temyiz Mahkemesi (Yargıtay) Başkanı bu durumu (kuvvetler ayrılığını) 2010 adli yılı açılışında yaptığı konuşmasında ifade etti. Çin Halk Cumhuriyeti liderleri ve üç kuvvetin bağımsızlığını değil yürütme-başkanlığındaki sistem adıyla işbirliği içinde bulunmalarını desteklediklerini savunan politikacıların kuvvetlerin politik bağımsızlığına karşı oldukları öne sürülmektedir.

Türkiye

Yasama (TBMM)
Yürütme (Cumhurbaşkanı)
Yargı (Bağımsız ve Tarafsız Mahkemeler)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 7. Maddesine göre; "Yasama yetkisi Türk Milleti adına Türkiye Büyük Millet Meclisinindir. Bu yetki devredilemez." Madde 75 TBMM'nin kuruluş esaslarını, Madde 87 Görev ve Yetkileri'ni açıklamaktadır.
 Kanun koymak, değiştirmek ve kaldırmak,
 Bakanlar Kurulunu ve bakanları denetlemek,
 Bakanlar Kuruluna belli konularda Anayasanın 87. maddesine dayanarak Kanun hükmünde kararname çıkarma yetkisi vermek,
 Bütçe ve kesinhesap kanun tasarılarını görüşmek ve kabul etmek,
 Para basılmasına ve savaş ilânına karar vermek,
 Milletlerarası andlaşmaların onaylanmasını uygun bulmak,
 Türkiye Büyük Millet Meclisi üye tam sayısının beşte üç çoğunluğunun kararı ile genel ve özel af ilânına karar vermek,
 Anayasanın diğer maddelerinde öngörülen yetkileri kullanmak ve görevleri yerine getirmektir.

— Cumhurbaşkanı:
 Yasama ile ilgili görev ve yetkileri:
 Gerekli görmesi durumunda TBMM açılış konuşması yapmak,
Ülkenin iç ve dış siyaseti hakkında Meclise mesaj vermek.
 Gerektiğinde TBMM'ni toplantıya çağırmak,
 Yasaları yayımlamak,
 Yasaları tekrar görüşülmek üzere TBMM'ye göndermek,
 Gerekli görmesi halinde Anayasa değişikliklerine ilişkin kanunları halkoyuna sunmak,
 Kanunların, kanun hükmünde kararnamelerin, TBMM İçtüzüğünün tümünün veya belirli hükümlerinin Anayasaya şekil ve esas bakımından aykırı oldukları gerekçesi ile Anayasa Mahkemesi'nde iptal davası açmak,
Kanunların uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelikler çıkarmak,
Yürütme yetkisine ilişkin konularda Cumhurbaşkanlığı kararnamesi çıkarmak.
 Yürütme ile ilgili görev ve yetkilerinden bazıları Cumhurbaşkanı yardımcıları ile bakanları atar ve görevlerine son vermek,
 Bakanlar Kurulu'na başkanlık etmek veya Bakanlar Kurulu'nu başkanlığı altında toplantıya çağırmak,
Üst kademe kamu yöneticilerini atar, görevlerine son vermek,
 Yabancı devletlere Türk Devleti'nin temsilcilerini göndermek, yabancı devlet temsilcilerini kabul etmek,
 Milletlerarası antlaşmaları onaylamak ve yayımlamak,
 TBMM adına Türk Silahlı Kuvvetlerinin Başkomutanlığı'nı temsil etmek,
 Genelkurmay Başkanını atamak,
 Devlet Denetleme Kurulu üyelerini ve başkanını atamak,
 Üniversite rektörlerini seçmek.
 Yargı ile ilgili görev ve yetkilerinden bazıları Anayasa Mahkemesi üyelerini seçmek,
 Danıştay üyelerinin 1/4'ünü seçmek,
 Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısını ve Vekilini seçmek,
 Askerî Yargıtay üyelerini seçmek,
 Askerî Yüksek İdare Mahkemesi üyelerini seçmek,
 Hâkimler ve Savcılar Kurulu üyelerini seçmek.

— Bakanlar Kurulu ve Cumhurbaşkanı

Anayasanın 106. maddesi Bakanlar Kurulunun kuruluşunu açıklamaktadır. Cumhurbaşkanı yardımcıları ve Bakanlar Kurulu üyeleri, Cumhurbaşkanınca atanır. Cumhurbaşkanı yardımcıları ve bakanlar, milletvekili seçilme yeterliliğine sahip olanlar arasından Cumhurbaşkanı tarafından atanır ve görevden alınır. Türkiye Büyük Millet Meclisi üyeleri, Cumhurbaşkanı yardımcısı veya bakan olarak atanırlarsa üyelikleri sona erer.

Cumhurbaşkanı, Bakanlar Kurulunun başkanı olarak, Bakanlıklar arasında işbirliğini sağlar ve hükûmetin genel siyasetinin yürütülmesini gözetir. Bakanlar Kurulu, bu siyasetin yürütülmesinden birlikte sorumludur.

 Bakanlar Kurulu, cumhurbaşkanı yardımcıları ve bakanlardan oluşur,
 Cumhurbaşkanı yardımcıları ve bakanlar, milletvekili seçilebilme yeterliliğine sahip olanlar arasından Cumhurbaşkanınca atanır,
 Bakanlar Kurulunun çalışma usullerini düzenleyen bir yasa yoktur,
Anayasa Mahkemesi; Cumhurbaşkanını, Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanını, Cumhurbaşkanı yardımcılarını, bakanları, Anayasa Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay Başkan ve üyelerini, Başsavcılarını, Cumhuriyet Başsavcıvekilini, Hakimler ve Savcılar Kurulu ve Sayıştay Başkan ve üyelerini görevleriyle ilgili suçlardan dolayı Anayasanın 148. maddesine göre Yüce Divan sıfatıyla yargılayabilir,
 Cumhurbaşkanı, Bakanlar Kurulunun başı olarak bakanlıklar arasındaki uyumu sağlar,
 TBMM, çıkaracağı bir yasayla Bakanlar Kuruluna Kanun Hükmünde Kararname çıkarma yetkisi tanıyabilir,
 Bakanlıkların görev ve yetkileri TBMM'nin çıkaracağı yasayla düzenlenir.
 Bakanlar kurulu, yürütmenin faaliyetlerinden dolayı siyasi olarak TBMM'ye, görevleri sırasında işledikleri suçlardan ötürü cezai olarak Yüce Divan'a karşı ve diğer yandan hukuki olarak sorumludur. Hukuki sorumluluk gereği yürütmenin işlem ve eylemlerine karşı yargıya başvurularak işlemlerin iptali ve zararların temini talep edilebilir..

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 138. maddesi yargı bağımsızlığını, 139. maddesi hakim ve savcılık teminatını güvence etmektedir. Esasen mahkemelerin bağımsızlığı ile yargıçların bağımsızlığı eş anlamlıdır. Yargı yetkisi, hukuk devletinin temel kurumlarından olduğu için her türlü baskı ve etkiden uzak biçimde yürütülmelidir.
 Anayasa Mahkemesinin görevleri İptal davası açmak; kanunların, kanun hükmünde kararnamelerin, meclis içtüzüğünün anayasaya uygunluğunu denetlemek, Yüce Divan sıfatı ile;
 Cumhurbaşkanını, Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanını, Cumhurbaşkanı yardımcılarını, bakanları, Anayasa Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay Başkan ve üyelerini, Başsavcılarını, Cumhuriyet Başsavcıvekilini, Hakimler ve Savcılar Kurulu ve Sayıştay Başkan ve üyelerini görevleriyle ilgili suçlardan dolayı Yüce Divan sıfatıyla yargılamak
 Parti kapatma davaları,
 Yargıtay Başkanlığı (Adli yargı) görevleri Hukuk ve ceza mahkemeleri uyuşmazlıklarına bakmak,
 Sulh Hukuk Mahkemeleri temyiz mercii
 Asliye Hukuk Mahkemeleri temyiz mercii
 Sulh Ceza Mahkemeleri temyiz mercii
 Asliye Ceza Mahkemeleri temyiz mercii
 Ağır Ceza Mahkemeleri temyiz mercii
 Danıştay Başkanlığı (İdari yargı) görevleri Yürütme ve idarenin hukuka aykırı işlemlerini iptal etmek,
 İdare mahkemelerinin temyiz mercii,
 Vergi mahkemelerinin temyiz mercii,
 Bölge idare mahkemelerinin temyiz mercii,
 Cumhurbaşkanı ve Bakanlar Kurulunca gönderilen kanun tasarıları hakkında görüş bildirmek.
 Askeri Yargıtay Başkanlığı Askerî Yüksek İdare Mahkemesi Sayıştay Başkanlığı Diğer sistemler
 Almanya
Almanya hükûmetinde üç kuvvet Federal Almanya Cumhuriyeti Temel Yasasında daha da ileri olarak 6 temel yapıya bölümlendirilmiştir:
 Federal Başkan (Bundespräsident) -  Yürütme Federal Bakanlar Kurulu (Bundesregierung) - Yürütme Federal Kurultay (Bundestag) ve Federal Konsey (Bundesrat) - Yasama Federal Meclis (Bundesversammlung) - (Federal Kurultay ve Almanya federe devletlerinden gelen seçicilerden oluşur.) Başkanlık seçici heyeti
 Federal Anayasa Mahkemesi (Bundesverfassungsgericht) - YargıFederal düzeydeki yargılama kolu olan Anayasa Mahkemesinin yanında yine federal düzeyde beş Yüksek Mahkeme — biri medeni hukuk ve ceza davaları  (Bundesgerichtshof) ve idare, vergi, iş hukuku ve sosyal güvenlik konularının her biri için toplam dört adet olmak üzere— oluşturulmuştur. Ayrıca federe devletler (Länder / Bundesländer) düzeyinde kurulmuş mahkemeler ilk önce sayılan beş Yüksek Mahkemenin mevki bakımından aşağısında bulunmak üzere oluşturulmuş olup Yüksek Mahkemelere oldukça ender olarak görev düşmektedir.

 Belçika
Belçika farklı yönetim seviyelerinde üçlü politik yapıyı oluşturmuş federal bir devlettir. 1831 Anayasası; monarkın güçlerini sınırlayan ve güçlerin sert bir biçimde ayrıştırıldığı, zamanın en özgürlükçü olanlarından birisi olarak değerlendirilir. Belçika enstitülerinin şematik gösteriminde belirtildiği gibi üç temel ilke üzerinde biçimlenmiştir.
Belçika kurumlarının şematik gösterimi:Üçlü siyasal yapı (kuvvetlerin yatay ayrılığı): Yasama gücü, genel seçim sistemi (bir kişi bir oy) ile belirlenmiş seçimle tespit edilen meclis yapısına verilmiştir.
 Yürütme gücü, Bakanlar Kuruluna verilmiştir. Bakanlar kral tarafından genellikle meclisteki (seçilerek belirlenen) milletvekilleri arasından atanırlar. (Bununla birlikte milletvekili olmayan kişiler de bakan olarak atanabilir.) Ancak bakan olarak atanmaları halinde seçilmiş oldukları vekillikten istifa etmelidirler.
 Yargılama yetkisi mahkemeler tarafından kullanılmaktadır. Üst düzey mahkeme başkanları Yüksek Yargı Kurulunun önerdikleri arasından bakan tarafından atanmaktadır.
 Üst düzey başkanlar bir yargıç veya soruşturma yargıcı veya savcı olarak atanabilirler.
Hükûmetin yürütme gücü bunu yerine getirmek için fiziki yapıları (tesis oluşturma, personel istihdamı ve mali kaynak kullanımı) sağlanmasından sorumludur.
 Yargıçlar ve diğer bazı kişiler belirli mevkilere (askeri, emniyet teşkilatı, ruhban, noterlik, sınırlı görevleri olan yargıçlık) atanabilirlerse de bu durumda bir seçim faaliyeti içinde bulunamazlar.Bağlı kurumlar (güçlerin dikey ayrımı):Ulusalüstü emirnameler (AB yasaması) ve uluslararası andlaşmalar federal düzeyde onaylanması gerekmektedir.  (Federal devlet; Belçika ulusal devleti anlamındadır.)
 Federal düzey aşağıda belirtilenlerin birleşimidir:
 İki meclisli bir yasama organı (Senato ve Temsilciler Evi) (2014'te doğrudan seçilen bir yapı oldu. Senato dolaylı olarak bölgelerden atamayla teşkil edilen bir yapı oldu.)
Federal bir hükûmet (Başbakan ve Bakanlar ile devlet sekreteryası)
Adaletin gözetilmesi, savunma, dışişleri ve sosyal güvenlik, kamu sağlığı ile görevli.
Yüksek Mahkeme, Anayasa Mahkemesi, İptal (veya temyiz) mahkemesi
Bölgesel (federe) düzeyde şunlardan oluşmaktadır:
 Tek yapıdan müteşekkil parlamento
Bakan-başkan (bakanlar ve devlet sekreteryası) tarafından yönetilen bölgesel bir hükûmet bölgesel konularla ilgili görevlendirilmiştir.
Vilayetler de benzer yapılara sahiptiir:
Tek yapılı vilayet kurulu
Vilayet konularıyla görevli, başkan yardımcısıyla asiste edilmiş vilayet yöneticisi.
Temyiz mahkemesi, Takdir Mahkemesi
Vilayetler 'Arrondissement' adı verilen orta derecedeki belediye alanlarına bölünmüştür.
 Arrodissemental belediye alanlarında bir yürütme düzeyi bulunmaktadır.
Kent ve mahalli idare yapıları:
Bir kent veya mahalli idare kurulu
Bir belediye başkanı, belediye meclis üyeleriyle asiste edilmiş olup yerel konularla görevlidir.
Sulh Mahkemesi, Düzenleyici Mahkeme (üç yargıç).
Sulh yargıçı ve polis mahkemesi yargıçları (tek yargıçlı mahkemeler)
Kral, devletin başıdır, siyasal bir gücü bulunmamaktadır ve her edim ve ifadesinin bir bakan tarafından yürütme onayının verilmesi gerekir; bakanların atamalarını yapar ancak onları seçme yetkisi yoktur (yürütme gücü); parlamentoda çıkarılan yasaları imzalar ve yürürlüğe koyar. (yasama yetkisi)
Devletin başı silahlı kuvvetlerin komutanıdır (sadece sembolik olarak). Silahlı kuvvetler siyasal bakımdan Savunma Bakanlığına bağlıdır ve Genelkurmay Başkanı parlamentoya karşı sorumludur ve emirleri Savunma Bakanı ve hükûmetten almaktadır.
Belirli işlevler birbiri ile bağdaşmaz nitelikli olarak addedilmiştir ve bu sayılanlardan birisini icra edecek olanlar bir diğerini de beraberinde yerine getiremeyeceklerinden birisinden istifa etmelidirler. (Ordu komutanları savaş dönemi içinde bile olsa bakan olamazlar.)

 Kosta Rika
1948'deki 44 gün savaşının sonucu olarak eski başkan ve zorunlu aday Rafael Álgel Calderón Guardia başkanlık seçimini kaybettikten sonra Kosta Rika'nın nasıl bir modeli izleyeceği seçimi kazananların önünde çözülmesi gereken temel konu olarak belirginleşti. Jose Figueres Ferrer liderliğindekilerin düzenlediği halk oyu ile bir Anayasa Meclisi oluşturuldu, anayasa 1949'da uygulamaya geçirildi ve yürürlükte kaldı. Kurucu meclis daha korporatist düşünceleri reddettiği için bu anayasa 1871 anayasası üzerinde yapılan değişikliklerle oluşturuldu. Yeni anayasada yasama, yürütme ve yargısal kollardan oluşan bir yapı getirildi. Ancak bunlarla birlikte ve bunlara eşit güçte, ilki seçimleri denetleyen, kararları gözden geçirilemeyen 'seçimsel branş'; ikincisi tek parçalı yasama meclisinin altında yer verilen ancak ona eşit güçte olduğu kabul edilen 'kontrolör branş' olmak üzere iki otonom yapı daha oluşturuldu. Kurum, hükûmet binaları ve bina sahipleri için parasal ihtiyat da sağlamaktadır ve rutin olarak, görevi kötüye kullanmaları nedeniyle belediye başkanlarının düşürülmesini işleme koymaktadır. Kesin biçimde oluşturulmuş bu kurum ülkenin beşinci gücü durumundadır.

 Macaristan
Macaristan'da güçler ayrılığı ilkesi uyarınca kurulmuş; parlamento, hükûmet, mahkeme sistemi ve kamu ithamcısı olmak üzere dört farklı branş bulunmakta olup bunlar da altı bölüme ayrılmıştır.
 Parlamento (Magyar Országgyűlés): Vekiller, oldukça karmaşık bir yöntemle, iki turlu oylama sistemi vasıtasıyla halk tarafından 4 yılda bir seçilir.
 Hükûmet (Magyar Kormány): %50+1 salt çoğunluk oyu ile 4 yıllık bir dönem için seçilir ve seçildikten sonra aynı oy miktarıyla herhangi bir an düşürülebilir.
 Yüksek Mahkeme (Legfelsőbb Bíróság): Adliye şefi 2/3 oy çokluğu ile  parlamento tarafından seçilir, hükûmet gözetiminde değildir.
 Anayasa Mahkemesi (Alkotmánybíróság): Üyeleri meclisin 2/3 oy çokluğu ile 8 yıl için seçilir, bu yapı meclisin çıkardığı yasaları baştan yok sayabilir ve hükûmet gözetiminde değildir.
 Baş Kamu Adına Suçlayıcısı (Legfőbb ügyész): Parlamentonun 2/3 oy çokluğuyla 6 yıılık bir dönem için seçilir, büro bütçesi sabit olup hükûmet gözetiminde değildir.
 Cumhurbaşkanı (Köztársasági Elnök):Macaristan Parlamentosu'nun 2/3 oy çokluğuyla 5 yıllık bir dönem için (bir defadan fazla olmamak kaydıyla) seçilir. Sadece sembolik gücü bulunur, yasaları imzalar ve barış döneminde orduya komutanlık yapar.

Macaristan'daki Kamu Adına Suçlayıcısının bağımsız yapısal durumu 1974 Devriminden sonra Portekiz tarafından model olarak alındı. Başsavcılık sadece son zamanlar içinde; 1989'da komünizmin çöküşünden sonra Macaristan demokratik yapısının dördüncü bir sütunu haline geldi. Bu mevki Macaristan Anayasası'nın XI. yeni fıkrasıyla bağımsız bir yapı haline geldi. Değişikliğin anlamı devlet gücünün kötüye kullanım ihtimalinin -özellikle de muhalif politikacılara karşı meydana gelebilecek, seçimlerden uzun süreli hariç tutulmalarına yol açabilecek hatalı suçlamaların önlenmesiydi. Macaristan'da Başsavcıların yanı sıra "pótmagánvád" adı verilen tarafsız gerçek kişiler tarafından da mahkemelere doğrudan başvuru yapılabilmektedir. İddiaların haklı olup olmadığına mahkemeler karar vermektedir.

 Tayvan
Sun Yat-senin Beş kuvvetin ayrılığı düşüncesine göre, Çin Cumhuriyeti hükûmetinin beş kuvvet kolu bulunmaktadır.
Yuan yürütme - Yürütme organı Çin Cumhuriyeti Başbakanı  tarafından idare olunmakta ise de gerçekte yürütme siyasetini belirleyen Çin Cumhuriyeti Başkanı tarafından idare olunmaktadır.
Yuan yasama - tek meclisli parlamento tarafından yürütülen yasamaYuan yargı - Çin Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi Çin Cumhuriyeti En Yüksek Derece Mahkemeleri birbirinden farklı yargılama konularını yürütmektedir.
Yuan Denetim Kurumu - kontrolörlük kolu
Yuan Sınav Kurumu- Sivil hizmetler insan kaynakları yönetimi

Çin Cumhuriyeti Başkan ve Başkan Yardımcısı aynı zamanda ilga olunmuş Ulusal Meclis anayasal olarak yukarıda sayılmış beş kuvvet kolundan değildir. 2005'te iptal olunmasından önce, Ulusal Meclis ve başkan ve başkan yardımcısını seçmekle görevlendirilmiş Seçim Kurulu   anayasal kurumlardan birisiydi. 2005 anayasa değişiklikleriyle Ulusal Meclisin yasa düzenleme yetkileri Yuan yasaması'na ve meclisin seçme yetkileri seçmenlere aktarıldı.
Yasama ve yürütme güçlerinin arasındaki ilişkiler oldukça az miktarda tanımlanmıştır. Bunun yol açtığı, ülkenin politik ortamını neredeyse tümüyle felce götüren sorunlara bir örnek; devlet başkanının ne yasaları veto etme yetkisinin ne de (iktidar) partisinin azınlığa düşmesi halinde yasama organını dağıtma yetkisinin bulunmayışıdır.
Yürütme ve denetim yuanları; liderleri başkan tarafından atandığı ve yasama yuanı tarafından onaylandıkalrından marjinal güçler oldukları yönünde değerlendirilmektedir. Yasama yuanı kendi başkanlığını seçen tek organ olarak bulunmaktadır. Başkan yardımcısının uygulamada bir sorumluluğu yoktur.

 Ayrıca bakınız
 Monarşi
 Aristokrasi
 Karma hükûmet demokrasi, aristokrasi ve monarşi karışımından oluşan hükûmet biçimi.
 Demokrasi
 Roma Cumhuriyeti Anayasası
 Mutlak güç (Mutlakiyet)
 Meşrutiyet
 Başkanlık sistemi
 Yarı başkanlık sistemi
 Üniter devlet
 Meclis hükûmeti sistemi
 Parlamenter sistem
 Dördüncü güç basın
 Yargısal aktivizm
 Hukuk felsefesi
 Hukuk devleti
 Hukukun üstünlüğü
 Anayasa
 Anayasa hukuku

 Kaynakça

 Konuyla ilgili yayınlar
 Peter Barenboim, Biblical Roots of Separation of Powers , Moscow, Letny Sad, 2005. ISBN 5-94381-123-0, Permalink: http://lccn.loc.gov/2006400578
 Biancamaria Fontana (ed.), The Invention of the Modern Republic  (2007) ISBN 978-0-521-03376-3
 W. B. Gwyn, The Meaning of the Separation of Powers (1965) (no ISBN)
 Bernard Manin, Principles of Representative Government  (1995; English version 1997) ISBN 0-521-45258-9 (hbk), ISBN 0-521-45891-9 (pbk)
 José María Maravall and Adam Przeworski (eds), Democracy and the Rule of Law (2003) ISBN 0-521-82559-8 (hbk), ISBN 0-521-53266-3 (pbk)
 Paul A. Rahe, Montesquieu and the Logic of Liberty (2009) ISBN 978-0-300-14125-2 (hbk), ISBN 978-0-300-16808-2 (pbk)
  Iain Stewart, "Men of Class:  Aristotle, Montesquieu and Dicey on 'Separation of Powers' and 'the Rule of Law'" 4 Macquarie Law Journal 187 (2004)
 Iain Stewart, "Montesquieu in England: his 'Notes on England', with Commentary and Translation" (2002)
 Alec Stone Sweet, Governing with Judges: Constitutional Politics in Europe (2000) ISBN 978-0-19-829730-7
 M. J. C. Vile, Constitutionalism and the Separation of Powers'' (1967, Indianapolis: Liberty Fund, 1998) Second edition. ISBN 0-86597-174-9 (hbk), ISBN 0-86597-175-7 (pbk)
 Steven G. Calabresi, Debate, The Great Divorce: The Current Understanding of Separation of Powers and the Original Meaning of the Incompatibility Clause, 157 University of Pennsylvania Law Review PENNumbra 134 (2008)
 Why Our Next President May Keep His or Her Senate Seat: A Conjecture on the Constitution's Incompatibility Clause, 4 Duke Journal of Constitutional Law & Public Policy 107 (2009)
 Saikrishna Bangalore Prakash, Why the Incompatibility Clause Applies to the Office of President, 4 Duke Journal of Constitutional Law & Public Policy 143 (2009).

Dış bağlantılar
 T. C. Anayasası
 Fransız Anayasasının İlkeleri
 US Constitution
 Türk Anayasa Hukuku Sitesi, Hükûmet Sistemleri
 Polybius and the Founding Fathers: the separation of powers
 Arbitrary Government Described and the Government of the Massachusetts Vindicated from that Aspersion (1644)
 Public Prosecution of the Republic of Hungary
 ABD'de yasama ve yürütme ilişkisinin niteliği
 AÜHF, Anglo Amerikan Hukuku-Kuvvetler Ayrılığı

Anayasa hukuku

Kuvvetler ayrılığı


A KLM Lockheed L-049 Constellation airliner (named Nijmegen and registered PH-TEN) crashed into high ground near Glasgow Prestwick Airport, Scotland, on 20 October 1948; all 40 aboard died. A subsequent inquiry found that the accident was likely caused by the crew's reliance on a combination of erroneous charts and incomplete weather forecasts, causing the crew to become distracted and disoriented in the inclement conditions.

The flight

Events prior to approach
The aircraft was piloted by Koene Dirk Parmentier, one of the winners of the MacRobertson Air Race, widely regarded as one of the great flyers of the era, and KLM's chief pilot. The co-pilot on the flight was Kevin Joseph O'Brien.

Nijmegen was scheduled to fly from its home base at Schiphol Airport near Amsterdam at 8:00 p.m. CET to New York via Prestwick, with Shannon Airport in Ireland as the alternative stopover point in case of bad weather at Prestwick. The aircraft carried sufficient fuel to divert to Shannon and then back to Schiphol, if necessary. The plane's departure was delayed as additional cargo was loaded for transport to Iceland, which would be an additional stop en route from Prestwick to New York.

The plane eventually left Schiphol at 9:11 p.m., crossed the English coast at Flamborough Head, eventually heading NW at 2320, when it turned almost due South approximately 15 miles ESE of Kilmarnock. The aircraft eventually started its run in towards runway 32 (Prestwick's longest runway and, at the time, its only runway that offered a ground-controlled approach, at 2325 at 1500'.
The weather forecast Parmentier had been given by the Royal Dutch Meteorological Institute at Schiphol had told him that there was some slight cloud at Prestwick, but that it would likely dissipate by the time the Nijmegen arrived. This report was incorrect; the weather at Prestwick was steadily deteriorating, with the weather at the alternative destination of Shannon even worse.

Parmentier believed that there was a strong crosswind, blowing at right-angles to the main runway (Runway 32) at Prestwick of about 20 knots, which might prevent a landing on it. Prestwick had a second, alternative, runway (Runway 26) which was heading into the wind but had no radar-approach system. However, KLM pilot guidelines, drafted by Parmentier himself, forbade a landing at Prestwick in low cloud on the alternative runway.

By the time of approach, Prestwick was under drizzle and a cloud-base that was almost solid at , forecast to continue from about 11:00 p.m. onwards, around the time the Nijmegen was approaching the airfield. As the flight had taken off late, they had not picked up the radio message broadcast by Prestwick airfield informing them of this. Parmentier was thus unaware of the deterioration in the weather: were he aware of it he would have been able to divert to Shannon. The routine weather reports broadcast from Prestwick had given a cloud cover of . No new forecasts, which would have told Parmentier of the expected decreased ceiling were broadcast. Nor did he know that already that evening two airliners from SAS had turned back rather than attempt a landing at Prestwick.

Inland of the runway was high ground of over , but the KLM-issued charts which the crew were using did not mark any land higher than . Three miles  (5 km) to the north-east of the runway, rising to over , were a set of wireless masts.  inland ran a series of electricity pylons and high-tension cables, the main national grid line for South Scotland, carrying 132,000 volts. However, the error-riddled charts issued by KLM did not have these marked and gave a spot height close by of 45'.

Approach and crash

The plane made radio contact with approach control at Prestwick shortly before 11:00 p.m. At this point the cross-wind over the main runway had, unknown to Parmentier, dropped to 14 knots which made it within limits to attempt a landing on the main runway. Instead, he decided to attempt an overshoot of the main runway guided by the ground radar controller, followed by a left-hand turn that would bring the plane downwind of the alternative runway. He would then overfly the runway before looping round for his final approach. While it might sound complicated, Parmentier expected to be in visual contact with the ground which would make such an attempt relatively easy.

At 11:16 p.m. Prestwick broadcast a morse message warning of the deteriorating weather, however as the Nijmegen had now switched over to voice contact the message would not have been received. On the approach they were told of the decreased cross-wind and decided to attempt a landing on the main runway after all. However, three miles out Parmentier decided that the wind was probably too strong for landing on the main runway and decided to overshoot and land on the alternate. He overflew Runway 26, the lights of which he could now see, climbed to a height of  and extended the landing gear ready for landing. At this point they ran into what Parmentier believed was an isolated patch of cloud. However, this was the actual cloud-base, which was now as low as  in some areas. At this point the Nijmegen was headed directly for the power cables at , which the crew believed to be substantially lower.

Parmentier realised the 'isolated fog' he had run into was getting denser, but due to his belief that they would have visual contact with the ground the crew had not attempted to time their flight downwind of the runway. Before he could abort the attempt, the plane crashed into the electricity cables, hitting the main phase conductor line. The crew attempted to turn the now burning aircraft towards the runway with the intent of an emergency landing. However, the faulty charts led them to crash into high ground five miles east-north-east of the airfield at about 23:32 UTC.

All 30 passengers (22 Dutch, 6 German, 1 British and 1 Irish) and the 10 crew died. Rescue services did not reach the crash-site for over one and a half hours due to confusion over which service was responsible for responding to the crash. By the time they arrived only six people were still alive, and all died within 24 hours.

Court of enquiry
The subsequent court of enquiry blamed several factors for the crash:
The failure of the ground authorities to inform the Nijmegen of the deterioration in the weather.
The failure of the crew to time their flight downwind of the runway.
The errors in the official KLM approach chart the crew had relied on. It emerged during the enquiry that these charts had been copied from war-era United States Air Force charts, which upon subsequent examination were also found to be faulty. The court of enquiry was astonished to find that KLM had relied on maps from a foreign authority when detailed and correct maps were available from the Ordnance Survey, the United Kingdom's national mapping authority.

The enquiry determined the probable cause for the accident was:

Notable fatalities
 Bert Sas, Dutch diplomat, former military attaché to Berlin who warned the Allies in October 1939 about German plans to invade France and the Low Countries.

See also
List of accidents and incidents involving commercial aircraft

References

Airliner accidents and incidents caused by weather
Aviation accidents and incidents in Scotland
History of South Ayrshire
KLM accidents and incidents
Accidents and incidents involving the Lockheed Constellation
Aviation accidents and incidents in 1948
1948 disasters in the United Kingdom
1948 in Scotland
1948 meteorology
October 1948 events in the United Kingdom
20th century in South Ayrshire

1948 KLM Constellation air disaster


Makora, es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Amphinectidae. Se encuentra en Nueva Zelanda.

Especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
 Makora calypso (Marples, 1959)
 Makora detrita Forster & Wilton, 1973
 Makora diversa Forster & Wilton, 1973
 Makora figurata Forster & Wilton, 1973
 Makora mimica Forster & Wilton, 1973

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Amphinectidae

Makora


Banned in the U.S.A. is the fourth album by the 2 Live Crew. It was originally credited as Luke's solo album. The album included the hits "Do the Bart" and the title track. It was also the very first release to bear the RIAA-standard Parental Advisory warning sticker.

The eponymous title single is a reference to the decision in a court case that 2 Live Crew's previous album As Nasty As They Wanna Be was obscene (the decision would later be overturned on appeal). Bruce Springsteen granted the group permission to interpolate his song "Born in the U.S.A." for it.

Displeased over the decision of Florida Governor Bob Martinez who, on being asked to examine the album, decided it was obscene and recommended local law enforcement take action against it and over the subsequent action of Broward County, Florida, sheriff Nick Navarro, who arrested local record-store owners on obscenity charges for selling the group's albums and the subsequent arrest of members of the group on obscenity charges, the group included the song "Fuck Martinez", which also includes multiple repetitions of the phrase "fuck Navarro". The group found two other men with the same names, and had them sign releases, as they thought that this action would make it impossible for Martinez or Navarro to sue them.

The track "Fuck Martinez" is not included on Spotify's stream of "Banned in the USA", however it is included on Uncle Luke's compilation "Booty Calls & Chants".

Track listing
"Banned in the U.S.A." – 4:24
"News Flash—People in the News" – 0:16
"Man, Not a Myth" – 3:57
"News Flash—350 Men" – 0:25
"Fuck Martinez" – 3:55
"News Flash—Super Snoop" – 0:10
"Strip Club" – 3:17
"News Flash—Nation by Storm" – 0:07
"Do the Bart" – 4:28
"In Color—Men on Records" – 0:39
"Face Down, Ass Up" – 3:02
"Hey, Jack!" – 0:55
"Bass 9-1-7" – 4:42
"So Funky" – 4:58
"News Flash—Poll Results" – 0:10
"Mamolapenga" – 3:02
"Video No Soul" – 0:09
"I Ain't Bullshittin' Part 2" – 6:42
"Commercial—Nasty Motherfuckers" – 0:15
"This Is to Luke from the Posse" – 5:15
"News Flash—British Youth" – 0:12
"Fuck a Gang" – 3:56
"Commercial—Inquiring Minds" – 0:07
"Arrest in Effect" – 3:25
"Mega Mix IV" – 3:31

There were also VHS tape and LaserDisc releases of the group discussing the ban. The album was briefly parodied on a skit of In Living Color in which Campbell, spoofed by David Alan Grier, is challenged to compose a children's song. Struggling to make a good song, he manages to come up with unoffensive composures until the last line where he must rhyme the word "tucked". The skit is cut off by a narrator saying "The following line is banned in the USA".

Charts

Weekly charts

Year-end charts

References

1990 albums
2 Live Crew albums
Luke Records albums

Banned in the U.S.A.


Nürnbergkrøniken er en illustreret bibelsk parafrase og verdenshistorie, der følger menneskehedens historie i relation til biblen; den fortæller historien for mange vigtige byer i vesten. Den er skrevet på latin af Hartmann Schedel og bearbejdet til tysk af Georg Alt og blev udgivet i 1493. Illustrationerne er træsnit af Michael Wolgemut og Wilhelm Pleydenwurff. Det er en af de bedst beskrevne tidlige trykte bøger - en inkunabel - og en af de første, der integrerer illustrationer og tekst.

Lærde kalder den Liber Chronicarum (), da denne linje står i introduktionen i den latinske udgave. På engelsk kaldes den Nuremberg Chronicle og på dansk Nürnbergkrøniken efter den by, hvor den blev udgivet. På tysk kaldes den Die Schedelsche Weltchronik () efter forfatteren.

Eksterne henvisninger

 Coloured Latin edition and First English Translation (and comparison)  at Beloit College
 Un-coloured (B&W) German language edition at Google Books
 Coloured German language full edition online
 Coloured Latin edition from the Bayerische Staatsbibliothek
 The fulltext of the original book published in 1493

Krøniker fra Tyskland
Litteratur fra middelalderen
Litteratur i 1493

Nürnbergkrøniken


නවීකරණය වීම , 20 ශත වර්ෂය

ඛජර් රජ පෙළපත රාජ්‍ය කරන සමයේ, බටහිර ජාතීන්ගේ නැගී සිටීම සමග බටහිර ජාතීන් හා ඉරානය අතර පළමුවරට සම්බන්ධතා ඇති විය. 1798 දී නැපෝලියන් ඊජිප්තුවට පැමිණීම මුස්ලිම් ජනතාව විසූ මැද පෙරදිග කලාපයට කෙරුනු පළමු යුරෝපීය ඇතුලු වීමයි. එසේම එය එම කලාපයට ඉදිරියේදී එල්ල විය හැකි අවුල් තත්වයන් පිළිබඳ පෙර නිමිත්තක්ද විය. බ්‍රිතාන්‍යය සහ රුසියාව සමග පැවති යුද්ධ වලදී ඉරානයට ඔවුන්ගේ බිම් පෙදෙස් අහිමි විය. යුරෝපීය මුහුදු මාර්ග විසින් සාම්ප්‍රදායික සේද මාවත මග හැර යාම කෙරුනු බැවින් එය ඉරාන ආර්ථිකයට තදින් බල පෑවේය. නව කර්මාන්ත නිෂ්පාදන හේතුවෙන් ඉරානයේ සාම්ප්‍රදායික ජීවන ක්‍රම වලට පහර වැදුනේය. මෙම කාලයේ ජපානය, චීනය සහ තුර්කිය වැනි වෙනත් රටවල් මෙන්ම ඉරානයද ජාතික වශයෙන් ප්‍රතික්‍රියා දැක්වීය. බටහිර ජාතීන්ගේ අනවශ්‍ය මැදිහත් වීම් වලට ප්‍රතිචාර දැක්වීමක් වශයෙන් තමන්ද, ඉතා ඉක්මණින් නවීකරණය විය යුතු යයි ඉරානය කල්පනා කළේය. බටහිර ආර අනුගමනය කරමින් පළමු නවීන අධ්‍යාපන ආයතන ඉරානය තුළ ආරම්භ වූයේ මෙම කාල සීමාවේදීය. ඉරානය සැමදා එක සේ නොවීය. භාෂා අධ්‍යයනය යුරෝපීය සම්ප්‍රදායයන් සමග මිශ්‍ර විය.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Persian_Studies#Modernization.2C_20th_century

පර්සියානු භාෂාව පිළිබඳ යුරෝපීය අධ්‍යයනය


Stefan Żeromski ( ; 14 October 1864 – 20 November 1925) was a Polish novelist and dramatist belonging to the Young Poland movement at the turn of the 20th century. He was called the "conscience of Polish literature".

He also wrote under the pen names Maurycy Zych, Józef Katerla, and Stefan Iksmoreż.

He was nominated four times for the Nobel Prize in Literature.

Life

Stefan Żeromski was born on 14 October 1864 at Strawczyn, near Kielce.

On 2 September 1892, he married a widow, Oktawia Rodkiewicz, née Radziwiłłowicz, whom he had met at a spa in Nałęczów, co-owned by her stepfather. One of the witnesses at the wedding was the novelist Bolesław Prus, an admirer of Oktawia's who had not been in favor of the marriage.

The newlyweds moved to Switzerland, where Żeromski worked from 1892 to 1896 as a librarian at the Polish National Museum in Rapperswil . At Oktawia's request Prus, though no admirer of Żeromski's writings, helped the struggling couple as much as he could.

In 1913 Żeromski started a new family with the painter Anna Zawadzka, whom he had met in 1908; they had a daughter, Monika.

In 1924, in recognition of Żeromski's achievements, President Stanisław Wojciechowski gave him a three-room apartment on the second floor of Warsaw's Royal Castle.

In the same year, Żeromski was shortlisted for the Nobel Prize in literature.

He died on 20 November 1925 in Warsaw.

Selected works
 Twilight (Zmierzch, short story, 1892)
 Ravens and Crows Will Peck Us to Pieces (Rozdziobią nas kruki, wrony, 1895)
 Doctor Peter (Doktor Piotr, 1895)
 The Labors of Sisyphus (Syzyfowe prace, 1898), about 19th- and 20th-century Tsarist efforts to russify the Russian-occupied part of Poland)
 Homeless People (Ludzie bezdomni, 1899)
 Ashes (, 1904)
 Forest Echoes (Echa leśne, 1905)
 The Wages of Sin (Dzieje grzechu, 1908)
 Elegy for a Hetman (Duma o hetmanie, 1908)
 The Rose (Róża, 1909)
 Sułkowski (1910)
 The Faithful River (Wierna rzeka, 1912)
 The Charm of Life (Uroda życia, 1912)
 Struggles with Satan (Walka z szatanem, vols. 1-2, 1916; vol. 3, 1919)
 Wind from the Sea (Wiatr od morza, 1922)
 My Quail Has Fled (Uciekła mi przepióreczka, 1924)
 Seedtime (Przedwiośnie, 1924)
 Journals (Dzienniki, published posthumously, 1953-1956)

Żeromski's works have been translated into several languages. They have been translated into Croatian by a member of the Croatian Academy, Stjepan Musulin.

Films
Several of Żeromski's novels have been filmed, by Walerian Borowczyk (Dzieje grzechu, "A Story of Sin"), Andrzej Wajda (Popioły, "Ashes"), and Filip Bajon (Przedwiośnie, "The Spring to Come").

See also
 Young Poland
 Republic of Zakopane
 List of Poles

Notes

References
 Irena Kwiatkowska-Siemieńska, Stefan Żeromski. La nature dans son expériences et sa pensée (Stefan Żeromski: Nature in His Experiences and Thought), Préface de Jean Fabre, Professeur à la Sorbonne (Preface by Jean Fabre, Professor at the Sorbonne), Paris, Nizet, 1964 (256 pp.).
 Mortkowicz-Olczakowa, Hanna (1961). Bunt wspomnień. Państwowy Instytut Wydawniczy.

External links

1864 births
1925 deaths
People from Kielce County
People from Kielce Governorate
Clan of Jelita
Polish Calvinist and Reformed Christians
19th-century Polish novelists
20th-century Polish novelists
19th-century Polish dramatists and playwrights
20th-century Polish dramatists and playwrights
19th-century Polish male writers
20th-century Polish male writers
Polish male novelists
Polish male short story writers
Polish male dramatists and playwrights
Polish diarists
Polish cooperative organizers
Grand Crosses of the Order of Polonia Restituta
Commanders of the Order of Polonia Restituta
19th-century pseudonymous writers
20th-century pseudonymous writers
Writers from the Russian Empire
People from Congress Poland

Stefan Żeromski


Nicholas Daniel Miller (nascido em 26 de dezembro de 1990), conhecido profissionalmente como Illenium, é um DJ, produtor musical e compositor estadunidense. Seu quarto álbum de estúdio, Fallen Embers, lançado em julho de 2021, lhe rendeu sua primeira indicação ao Grammy.

Ligações externas

DJs dos Estados Unidos
Nascidos em 1990

Illenium


Mary Cora Urquhart Brown-Potter, née à la Nouvelle-Orléans le  et morte à Beaulieu-sur-Mer, en France, le , fut l'une des premières femmes de la société américaine à devenir comédienne.

Mary Cora Urquhart est l'aînée de trois filles et d'un fils nés de David et Augusta (née Slocomb) Urquhart. Son père est commerçant et sa mère, fille d'un quincaillier.

En 1877, elle épouse à la Nouvelle-Orléans le financier James Brown Potter, fils de Howard Cranston Potter. Une fille, prénommée Anne, naît de cette union en 1879.

Le couple visite l'Angleterre en 1886 et rencontre le prince de Galles, qui les invite à passer le week-end avec lui. James retourne aux États-Unis après la visite, sans Cora qui choisit de rester en Angleterre dans l'espoir de faire carrière sur scène. Elle fait ses débuts en 1887 au Theatre Royal de Brighton, dans la pièce Civil War. De retour dans son pays, elle s'engage dans un partenariat fructueux avec l'acteur Harold Kyrle Bellew et joue dans la production new-yorkaise de Civil War, au Fifth Avenue Theatre. Tous deux travaillent ensemble au cours des années suivantes, effectuant des tournées dans de nombreux pays : Australie, Nouvelle-Zélande, Afrique du Sud, Inde, Extrême-Orient.

En 1889, elle joue le rôle de Cléopâtre et provoque un véritable engouement pour le style égyptien.

Elle divorce de James  Brown Potter en 1900 mais continue d'utiliser son nom de femme mariée comme nom de scène. En 1905, elle produit et interprète la première pièce de théâtre de sa sœur Georgie Raoul-Duval.

Sa dernière apparition sur la scène londonienne date de 1912 mais on la voit encore sur scène à Guernesey, en 1919. En parallèle à sa carrière, elle s'investit dans des œuvres de charité et contribue notamment au recueil de fonds pendant la Seconde Guerre des Boers.

Toute sa vie, sa personnalité atypique, son respect jugé douteux des convenances et son goût pour la liberté suscitent des réactions passionnées et contradictoires. Outre le prince de Galles, qui devient Édouard VII, elle compte parmi ses amis Oscar Wilde, autre personnalité sulfureuse, et James McNeill Whistler.

Elle meurt le 12 février 1936, âgée de 78 ans, dans sa villa de Beaulieu-sur-Mer.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1857
Naissance à La Nouvelle-Orléans
Américain expatrié en France
Actrice américaine de théâtre
Décès en février 1936
Décès à 78 ans

Cora Urquhart Brown-Potter


Salix alba (Ak Söğüt), Salicaceae (söğütgiller) familyasına ait, 25–30 m. boylarında bir söğüt türü.

Dere kenarlarında, çayırlarda ve sulak alanlarda görülür. Hızlı büyüyen, adını, yapraklarının alt yüzeyini, genç sürgünlerini ve tomurcuklarını kaplayan yumuşak, beyaz tüylerinden alır. Kabuğu gençliğinde gri renktedir. Ağaç yaşlandıkça esmer renk alır ve çatlar.

Ayrım
Diğer Salix türlerinden dalcıklar ve genç dallar (1-3 yaş) birleşme noktasında kolay kırılmaması, kahverengi-kırmızımsı veya kırmızımsı, kulakçıkların ilkel, dar mızraksı veya şeritsi olmasıyla ayrılır.

IUCN kırmızı listesi
Bu tür, istikrarlı popülasyonlarla yaygın olduğu ve herhangi bir büyük tehditle karşı karşıya olmadığı için Asgari endişe altında olarak sınıflandırılmaktadır.

Coğrafi dağılım bilgileri
S. alba, Birleşik Krallık'ın güneyinden İber Yarımadası'na, Cezayir ve Fas'a ve doğudan Kazakistan, Kafkaslar ve Rusya'dan Çin'e kadar Palearktik'in büyük bölümünde bulunur. Kuzey Amerika'da da görülür.

Afganistan, Arnavutluk, Cezayir, Altay, Avusturya, Baltık Devletleri, Beyaz Rusya, Belçika, Bulgaristan, Orta Avrupa Rusya, Çin Kuzey-Orta, Korsika, Kıbrıs, Çekoslovakya, Doğu Ege, Doğu Avrupa Rusya, Fransa, Almanya, Yunanistan, Macaristan, İç Moğolistan, İran, Irak, İtalya, Kazakistan, Kriti, Kırım, Lübnan, Suriye, Fas, Hollanda, Kuzey Kafkasya, Filistin, Polonya, Portekiz, Qinghai, Romanya, Sardegna, Sicilya, Güney Avrupa Rusyası, İspanya, İsviçre, Tibet, Transkafkasya, Tunus, Türkiye, Türkmenistan, Ukrayna, Batı Sibirya, Sincan, Yugoslavya.

Nüfus bilgileri
Bu tür, bilinen dağılımı boyunca yaygın ve bol miktarda bulunur. Nüfus büyüklüğü hakkında ayrıntılı bilgi bulunmamaktadır.

Habitat ve ekoloji bilgileri
S. alba tipik olarak, çoğunlukla dikilmiş olabileceği göllerin ve nehirlerin kenarlarında yetişir. Ayrıca göletler, akarsular, ıslak oyuklar ve hendekler tarafından da büyüyecektir (Preston ve diğerleri 2002).
Nisan'dan Mayıs'a kadar çiçek açar ve tohumlar Haziran'da olgunlaşır. Tür iki evciklidir (tek çiçekler erkek veya dişidir, ancak herhangi bir bitkide yalnızca bir cinsiyet bulunur, bu nedenle tohum gerekliyse hem erkek hem de dişi bitkiler yetiştirilmelidir). Arılar tarafından tozlaştırılır. Bitki kendi kendine verimli değildir. Hafif (kumlu), orta (tınlı) ve ağır (killi) topraklar ve ağır killi topraklarda büyüyebilir. Uygun pH hafif asitli ve nötr topraklardır. Gölgede büyüyemez. Nemli veya ıslak toprağı tercih eder. Bitki deniz maruziyetini tolere edebilir.

Tehdit bilgileri
Bu tür için bilinen geçmiş, devam eden veya gelecekteki tehditler yoktur.

Kullanım ve ticaret bilgileri
S. alba, ahşabı ve süslemesi için yaygın olarak dikilmiştir, ancak bu türün kullanımı büyük ölçüde azalmıştır.

Koruma işlemleri bilgileri
Yerinde hiçbir koruma önlemi yoktur ve gerekli değildir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

alba
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Salix alba


Mithu Melanie Sanyal ou Mithu M. Sanyal, née en 1971 à Düsseldorf, est une scientifique culturelle, journaliste et romancière allemande. Ses sujets principaux sont le féminisme, le racisme, la politique identitaire, la culture pop et le post colonialisme.

Biographie
Mithu Sanyal grandit à Düsseldorf-, auprès d'une mère polonaise et d'un père indien. Elle étudie la littérature allemande et anglaise à l'université Heinrich-Heine de Düsseldorf. En 2009, elle soutient un doctorat sur l'histoire culturelle des organes génitaux féminins. Sa thèse est publiée sous le titre Vulva.

En , elle est admise au .

Journalisme
Depuis 1996, Mithu Sanyal est rédactrice permanente de la WDR, pour laquelle elle réalise des longs métrages et des pièces radiophoniques. Elle écrit également pour les médias NDR, BR, Frankfurter Rundschau, Literaturen, Die Tageszeitung, Junge Welt ou SPEX, ainsi que pour l'Agence fédérale allemande pour l'éducation civique. Elle est rédactrice honoraire du Parti communiste allemand et de .

En , un article de Mithu Sanyal et de la journaliste Marie Albrecht publié dans le quotidien (Die Tageszeitung) déclenche une polémique. Elles suggèrent d'employer le substantif  « personnes ayant vécu des violences sexuelles » à la place de  (victime) qui vient du verbe  (sacrifier).

Des médias féministes comme le blog Die Störenfriedas ou le magazine Emma critiquent cette initiative qui selon eux banalise le viol et les violences sexuelles. À la suite de cet article, Mithu Sanyal fait l'objet d'une campagne haineuse et de cyberharcèlement. Elle est menacée de viol et de mort.

Carrière littéraire
En 2021, Mithu Sanyal publie son premier roman Identitti. L'écrivaine décrit l'histoire de Saraswati, une professeure de théorie postcoloniale de Düsseldorf, qui affirme qu'elle est indienne. En réalité, elle est d'origine allemande. Le scandale qui suit cette révélation est raconté par l'étudiante de Saraswati, qui, comme Mithu Sanyal, a une mère polonaise et un père indien.

Les deux premiers ouvrages de l'autrice, Vergewaltigung et Vulva, sont traduits et publiés en anglais et en espagnol.

Prix
 Dietrich Oppenberg Media Prize, Reading Foundation
 2017 : rix spécial du programme Humanities International
 2021 : Prix Ernst Bloch
 2021 : Prix de littérature de la Ruhr

Publications

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1971
Naissance à Düsseldorf
Journaliste allemande
Femme de lettres allemande
Romancière allemande
Féministe allemande
Étudiant de l'université Heinrich-Heine de Düsseldorf

Mithu Sanyal


Fodbold under Sommer-OL 2008 - mændenes turnering blev afholdt i Beijing og en række andre byer i Kina fra den 6. til 23. august. Det var 23. gang, at fodbold var på det olympiske program. Den mandlige turnering var for U/23-fodboldlandshold. Landsholdene fik lov til at tage tre spillere over 23 år med i truppen.

Kvalifikation

Dommere
FIFA offentliggjorde den 22. april 2008 listen over dommere, der skulle dømme ved sommer-OL 2008 i mændenes turnering.

Gruppespil
Gruppevinderne og andenpladserne kvalificerer sig til kvartfinalerne.

Alle tidspunkter er angivet i lokal kinesisk tid (GMT+8).

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Slutspil

Kvartfinaler

Semifinaler

Bronzekamp

Finale

Samlet rankering

Målscorere
4 mål
  Giuseppe Rossi

3 goals
  Mousa Dembélé
  Victor Obinna

2 mål

  Sergio Agüero
  Ezequiel Lavezzi
  Ángel Di María
  Lionel Messi
  Kevin Mirallas

  Diego
  Jô
  Thiago Neves
  Ronaldinho
  Rafael Sóbis

  Sekou Cissé
  Salomon Kalou
  Gerald Sibon
  Chinedu Obasi
  Sacha Kljestan

1 mål

  Lautaro Acosta
  Diego Buonanotte
  Juan Román Riquelme
  Ruben Zadkovich
  Laurent Ciman
  Faris Haroun
  Anderson
  Hernanes
  Marcelo
  Alexandre Pato
  Georges Mandjeck
  Stéphane Mbia

  Dong Fangzhuo
  Gervinho
  Robert Acquafresca
  Sebastian Giovinco
  Riccardo Montolivo
  Tommaso Rocchi
  Yohei Toyoda
  Kim Dong-Jin
  Park Chu-Young
  Ryan Babel
  Otman Bakkal

  Jeremy Brockie
  Olubayo Adefemi
  Victor Anichebe
  Peter Odemwingie
  Chibuzor Okonkwo
  Isaac Promise
  Miljan Mrdaković
  Slobodan Rajković
  Đorđe Rakić
  Jozy Altidore
  Stuart Holden

Selvmål
  Slobodan Rajković (mod Elfenbenskysten)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Olympic Football Tournaments Beijing 2008 - Men , FIFA.com
 RSSSF
 FIFA Technical Report

2008 (mænd)
Sommer-OL 2008

Fodbold under sommer-OL 2008 (mænd)


Dionísio (em polonês: Dionizy, em russo: Диони́сий; nascido: Konstanty Nikołajewicz Waledyński; 4 de maio (16, de acordo com o calendário gregoriano) de 1876, Murom, Oblast de Vladimir, Império Russo - 15 de março de 1960, Varsóvia, Polônia) foi um bispo da Igreja Ortodoxa Russa, Metropolita de Varsóvia e Toda a Polônia e o primaz da Igreja Ortodoxa Polonesa de 27 de fevereiro de 1923 a 17 de abril de 1948.

Antes, ele foi bispo de Kremenets e vigário da diocese de Volínia de 1913 a 1922 e depois como arcebispo de Volínia e Kremenets de 1922 a 1923 antes de ser nomeado Metropolita de Varsóvia.

Ele continuou a trabalhar pela autocefalia da Igreja Ortodoxa Polonesa, que foi finalmente concedida pelo Patriarca de Constantinopla em seu Tomos de 1924. A Igreja Ortodoxa Russa na época, entretanto, não reconheceu a autocefalia polonesa.

Ver também

 Lista de Metropolitas de Varsóvia e Toda a Polônia

Referências

Bispos ortodoxos
Bispos ortodoxos da Rússia
Bispos ortodoxos da Polônia
Bispos da Igreja Ortodoxa Polonesa
Igreja Ortodoxa Russa
Igreja Ortodoxa Polonesa

Dionísio Valedinski


Lothar von Kunowski (* 8. Dezember 1866 in Ober-Wilkau bei Namslau, Provinz Schlesien; † 1936 in Düsseldorf) war ein deutscher Maler.

Leben
Lothar von Kunowski, ein Direktorensohn aus Breslau, besuchte die Lateinschule in Halle, absolvierte zunächst ein wissenschaftliches Studium, anschließend eine künstlerische Ausbildung an den Akademien in Breslau und München, wo er sich 1895 als Schüler der Malschule Marr immatrikulierte.
Anfang des 20. Jahrhunderts betrieb er eine private Kunstschule in Berlin und schrieb Bücher über Kunst und Techniken für Kunstschüler.
Im Jahre 1909 wurde Kunowski Professor und Leiter des staatlichen Zeichenlehrerseminars an der Kunstgewerbeschule Düsseldorf, die 1919 in der Kunstakademie Düsseldorf aufging.
Nach dem Weggang von Berlin gründete Heinrich Richter-Berlin eine Malschule an gleicher Adresse und vermittelte dort das System L. v. Kunowski weiter.
Er war mit der Künstlerin Gertrud von Kunowski (* 1877; † 1960) verheiratet, die an mindestens zwei seiner programmatischen Buchveröffentlichungen beteiligt war.

Er publizierte Durch Kunst zum Leben und Unsere Kunstschule. Durch Kunst zum Leben bestand aus mehreren Einzelbänden, von denen die ersten beiden die Titel Gesetz Freiheit und Sittlichkeit des künstlerischen Schaffens und Ein Volk von Genies trugen. Diese beiden Bücher wurden von Rudolf Steiner in den Mitteilungen aus dem Verein zur Abwehr des Antisemitismus 1901, II. Jahrgang, Nr. 52, rezensiert. Steiner hielt vieles in diesen Schriften für unreif und nichts für neu erdacht, fand jedoch den Idealismus, der sich darin aussprach, "im höchsten Maß erfrischend." Hatte Kunowskis erstes Werk noch zur Verbreitung von Volks- und Rassenantipathien missbraucht werden können, so stellte Steiner jetzt zufrieden fest, dass der Autor sich z. B. dezidiert gegen den Antisemitismus aussprach und alle Völker zum Kunstschaffen aufrief – wenn auch unter der Ägide der Deutschen, wie er mit einem Kunowski-Zitat belegte: "Wir Deutschen sind bestimmt, daß wir die Form der umzubildenden Welt allen Völkern vorbehalten, sie alle herbeirufen, das Werk durchzuführen, vornehmlich die Romanen und Semiten, denen wir Unendliches verdanken, mit denen wir, im Unendlichen einig, auch die Endlichkeit des Irdischen gemeinsam erweitern werden. In dieser liebevollen Gerechtigkeit liegt die Zukunft des Deutschen, liegt sein Weltreich geborgen, seine Verjüngung zu einem neuen Menschen, zu einem neuen Volk."

Kunowski äußerte sich auch programmatisch zu Gebrauchsgegenständen, etwa dem Telefon: "Der Besitzer des Telefons oder eines Telegraphen wird zum sinnlosen Schwätzer werden, wenn nicht die kunstvolle Gestalt dieser Apparate oder ihrer Umgebung ihn zwingen, ihnen nur würdige Dinge anzuvertrauen".

Schüler

Zu Lothar von Kunowskis Schülern gehörten Gerd Arntz, Otto Freundlich, Heinrich Kamps, Lothar Homeyer, Anton Lamprecht, Robert Pudlich, Heinrich Richter-Berlin, Kurt Hermann Rosenberg (1884–1975), Arnold Topp, Werner Vogel, Albert Wigand, John Dähmcke, Anton Räderscheidt und Gerta Overbeck.

Bibliographie

 Durch Kunst zum Leben. Bände 1–8. Eugen Diederichs Verlag, Jena
 Band 1: Gesetz, Freiheit und Sittlichkeit des künstlerischen Schaffens. 220 Seiten. Diederichs, Leipzig 1901
 Band 2: Ein Volk von Genies. Jena 1901
 Band 3: Schöpferische Kunst. Diederichs, Leipzig 1902
 Band 4:
 Band 5: Licht und Helligkeit. Zusammen mit Gertrud von Kunowski. 390 Seiten. 8 Tafeln. Diederichs, Jena 1906.
 Band 6:
 Band 7: Rhythmus und Bilderbogen. Grundsätze meiner Zeichenschule. Eugen Diederichs Verlag, Leipzig 1903
 Band 8:
 Unsere Kunstschule. Zusammen mit Gertrud von Kunowski. 218 Seiten. Dr. Albrecht von Kunowski, Verlag für Nationalstenographie, 1910
 Orpheus : Philosophie der Kunst und Kunsterziehung. Diederichs, Jena 1925
 Die Kunsthochschule. Einführung in Lehrgang und Ziele. Verlag der staatlichen Kunstakademie zu Düsseldorf, Düsseldorf 1929

Literatur
 Herbert Eulenberg: Die Kunowskis. Über Lothar und Gertrud von Kunowski. Manuskript im Heinrich-Heine-Institut, Düsseldorf.

Weblinks

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Maler (Düsseldorf)
Hochschullehrer (Kunstgewerbeschule Düsseldorf)
Hochschullehrer (Kunstakademie Düsseldorf)
Deutscher
Geboren 1866
Gestorben 1936
Mann

Lothar von Kunowski


Das Priesterseminar Köln ist eine Institution zur Ausbildung katholischer Priester im Erzbistum Köln. Sie verbringen dort nach ihrer wissenschaftlichen Ausbildung die letzten beiden Jahre vor der Priesterweihe.

Das Haus
Das Priesterseminar liegt in der Kardinal-Frings-Straße 12 in der Kölner Innenstadt, unweit von Kölner Dom und Hauptbahnhof. Dort wurde 1957 zusammen mit dem Erzbischöflichen Haus in der damaligen Eintrachtstraße auch ein Neubau für das Priesterseminar errichtet, weil Kardinal Frings das große Gelände des im Krieg zerstörten Bischofspalais nicht allein bewohnen wollte. 1959 wurde hier das Seminarleben aufgenommen, 1990/91 erfolgte eine Renovierung. In dem Gebäudekomplex war, mit Eingang von der  Gereonstraße, außerdem die Erzbischöfliche Diözesan- und Dombibliothek untergebracht, die 1983 nach dem Bau des Tagungszentrums Maternushaus auf der gegenüberliegenden Straßenseite dorthin umzog. Die Räumlichkeiten der Bibliothek nutzt heute das Diözesanarchiv.

Geschichte

1615 wurde das Priesterseminar an der Marzellenstraße eröffnet, wo heute die Kirche Mariä Himmelfahrt steht. Es wurde im 18. Jahrhundert an die Domsüdseite verlagert, ab 1827 befand es sich im ehemaligen Jesuitenkolleg in der Marzellenstraße, dem heutigen Erzbischöflichen Generalvikariat. Im Kulturkampf war es von 1875 bis 1886 geschlossen. 1895 erfolgte eine Großrenovierung zu einem für seine Aufgaben zeitgemäßen Seminar.

1924 entschloss sich Karl Joseph Kardinal Schulte zum Neubau des  Priesterseminars Bensberg, da die Innenstadtlage und die Enge des Gebäudes das Seminarleben mehr und mehr beeinträchtigten. 1957 kehrte das Priesterseminar in die Eintrachtstraße nach Köln zurück. Das Gebäude im heutigen Stadtteil Bockenberg der Stadt Bergisch Gladbach dient jetzt als Tagungszentrum Kardinal-Schulte-Haus des Erzbistums Köln und Sitz der Thomas-Morus-Akademie Bensberg in Trägerschaft des Diözesanrates der Katholiken.

Ausbildung und Organisation
Die Kandidaten erhalten heute in der Regel ihre wissenschaftliche Ausbildung an der Universität Bonn und wohnen dazu im Theologenkonvikt Collegium Albertinum in Bonn. Nach dem Abschluss des Studiums treten sie für den berufspraktischen Teil der Ausbildung in das Priesterseminar ein. In der Regel leben dort etwa 30 Studierende.

Schwerpunkte im ersten Ausbildungsjahr im Priesterseminar (Pastoraljahr) sind u. a. schulische Religionspädagogik, Kinderkatechese und caritative Diakonie. Nach der Weihe zum Diakon üben die Priesteranwärter in Gemeinden vor Ort ihren Dienst aus und bereiten sich anschließend im Priesterseminar auf die Priesterweihe vor. Die Schwerpunkte im Diakonatsjahr sind u. a. Sakramentenpastoral, Katechetik, Pastoralliturgie, Homiletik (Predigtlehre und -praxis) und Supervision.

Im Neupriesterjahr, das nach der Priesterweihe beginnt, erfolgt die Begleitung bis zum Einsatz an der ersten Kaplansstelle. Inhaltliche Schwerpunkte sind hier u. a. priesterliche Lebensvollzüge, Beichtpastoral und Pastoralpsychologie.

Das Priesterseminar wird geleitet vom Regens. Der Spiritual ist der geistliche Begleiter der Priesteranwärter und Neupriester.

Weblinks
 Das Erzbischöfliche Priesterseminar

Einzelnachweise

Koeln
Bildungseinrichtung des Erzbistums Köln
Schule in Köln
Gegründet 1615

Priesterseminar Köln


Simeon Moldovan (n. 15 septembrie 1874, Cicud, jud. Turda - d. 14 decembrie 1933, Târnăveni) a fost un deputat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia ca delegat din partea Protopopiatului greco-catolic Noul-Săsesc, județul Sibiu.

Biografie
Își face studiile la Blaj pe care le termină în 1895. Apoi urmează Teologia la Blaj, de unde absolvă în 1899.

A fost numit preot la Noul Săsesc, județul Sibiu, în 1899. În 1905 este numit administrator protopopesc al districtului Cichindeal, în 1908 viceprotopop și în 1920 protopop al aceluiași district. În același an a fost transferat ca protopop la Diciosânmartin, astăzi Târnăveni. La 16 aprilie 1930 este decorat cu Steaua României în grad de cavaler.

Simeon Moldovan a participat ca delegat din partea Protopopiatului greco-catolic Noul-Săsesc, Sibiu, la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1874
Decese în 1933
Preoți români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Simeon Moldovan


Oleg Boyko este un investitor internațional și președinte al Grupului Financiar Finstar, o societate diversificată  cu  capital privat.Finstar administrează și oferă consultanță portofoliului companiilor și capitalurilor din întreaga lume. Capitalurile sub administrarea Finstar depășesc 2 miliarde de dolari. Interesele lui Oleg Boyko sunt răspândite din Europa, în Statele Unite, Asia și până în America Latină și în mod curent ocupă locul 1561 în lista "Miliardarilor lumii", cu o avere personală estimată la 1,4 miliarde de dolari.

Educație
Oleg Boyko s-a născut la Moscova în 1964 și și-a terminat educația la Institutul de Aviație din Moscova, unde s-a specializat în radio-electronice. Ulterior, Boyko a făcut un Master în Administrația Afacerilor la Academia Prezidențială Rusă a Economiei Naționale și a Administrației Publice.. A fost angajat al Universității de Stat Lomonosov din Moscova între 1982 și 1986.

Сarieră

Marele investitor internațional Oleg Boyko are un portofoliu diversificat investind cu succes în mai multe industrii inclusiv în servicii financiare, bănci, vânzari cu amănuntul, imobiliare, divertisment și oțel.

De la o vârstă fragedă Boyko a fost interesat de sectorul financiar și și-a început cariera în IT și domeniul financiar încă de pe când era student.Îi este acordat meritul de a fi introdus primele magazine cu plata cu cardul în Moscova în anii 1990.

În 1996, Boyko și o echipă selectă de directori executivi profesioniști au format Grupul Financiar Finstar ca un mijloc de investiție financiară și companie de management pentru a identifica, investi și a administra în mod activ afaceri în numele Boyko și al altor investitori privați.

Ca președinte al Finstar, investitorul internațional Oleg Boyko a direcționat Finstar în așa fel încât să se concentreze în special pe servicii financiare digitale și industrii fintech. Pe lângă afacerile sale nu foarte  importante, Finstar își menține prezența în imobiliare, divertisment și vânzări cu amănuntul FMCG.

În 1999, Boyko investea în EvrazHolding alături de Alexander Abramov, aducând laolaltă trei combinate siderurgice și creând unul dintre cei mai mari producători de oțel integrat pe verticală. În 2004, Boyko și-a vândut partea de 25% din EvrazHolding pentru aproximativ 600 spre 700 de milioane de dolari înainte de listarea acesteia la Bursa din Londra.

În 2002, Boyko a pus bazele Grupului Ritzio Entertainment, investind în cazinouri și locuri de jocuri de noroc, o afacere care s-a extins pe tot teritoriul Rusiei înainte de a deveni internațională. Afacerea din Rusia s-a oprit într-un mod brusc atunci când Vladimir Putin a interzis jocurile de noroc în 2009. În 2010, Boyko a devenit investitor în afacerea cu loteriile din Rusia și Ucraina, incluzând loteria națională pentru a sprijini Jocurile Olimpice de Iarnă de la Sochi din 2014.Ulterior pe Boyko nu l-au mai interesat afacerile cu loterii.

În 2003, Finstar a achiziționat acțiuni ce controlează o bancă comercială din Letonia și anume Baltic Trust Bank. Până în 2006, Baltic Trust Bank era pe poziția numărul 13 din cele 24 de bănci ale Letoniei în ceea ce privește activele bancare și avea una dintre cele mai mari rețele de filiale și anume 74 de filiale pe tot teritoriul Letoniei. În 2006, Finstar și-a vândut acțiunile de 79% către GE Capital, Banca de Finanțe a Societății General Electric.

În 2006 Boyko a intrat pe piața imobiliarelor printr-o nouă companie, un Holding pe nume Finstroy.

Tot în 2006, sub președinția Boyko, Finstar a achiziționat 75% din Rive Gauche. La acel moment aceasta era o afacere locală, cu magazine mai mult în Sankt Petersburg; dar tot sub președinția Boyko, Rive Gauche  a devenit al doilea cel mai mare lanț de cosmetice și parfumerii din Rusia.În 2012, Boyko a vândut 51% din acțiunile sale către un consorțiu de investitori, dar continuă să dețină 24% din afacere.

Boyko s-a implicat și în producția de filme, a fost co-producător al filmului "Sin City (Orașul Păcatelor): O femeie pentru care ai putea ucide", regizat de către Frank Miller în 2014, și este co-producător al filmului de debut regizoral al actriței Scarlett Johansson, film ce se numește Summer Crossing (Răscruci pe timp de vară), care va apărea curând în cinematografe  și care este bazat pe o nuvelă scrisă de Truman Capote.

Interesele de afaceri
Oleg Boyko își concentrează atenția în mod curent pe serviciile financiare digitale, fintech și pe sectoarele de tehnologie financiară, bazându-se pe vasta sa experiență bancară.

Conform domnului Boyko, industria fintech este "oceanul cel mai mare și cel mai albastru" din lumea afacerilor, cu produse și servicii  destinate persoanelor fizice care nu au acces la servicii financiare tradiționale și care nu au servicii corespunzătoare din partea băncilor obișnuite.

Boyko, prin urmare, continuă să își extindă și să își fortifice activitățile bazate pe tehnologie, pe date și pe platforme de servicii financiare digitale și pe alternative de afaceri ale sectorului conventional bancar. Boyko este hotărât să profite de schimbările de comportament ale consumatorilor globali, de progresele din tehnologie și din știința datelor și să valorifice puterea și disponibilitatea crescândă a dispozitivelor mobile, pentru a oferi o alternativă bancară ca opțiune pentru acei consumatori care nu au acces la băncile și serviciile financiare tradiționale Serviciile financiare tradiționale au fost primele care au răspuns la nevoile acestor clienți.

Portofoliul de investiții  Finstar include, pe lângă altele, Spotcap, o platformă online de împrumut pentru SMEs, Prestamos Prima, un furnizor de servicii financiare online pentru consumatori, și Viventor platformă de creditare de tip peer-to-peer (de la egal la egal).

În 2017 Oleg Boyko și-a anunțat intenția de a investi 150 de milioane de dolari în afaceri fintech și în interiorul R&D, în cadrul companiilor de portofoliu. Prima fază de investiții fintech pe plan global este déjà în desfășurare cu o promisiune de a investi până la 50 de milioane de dolari în creditarea consumatorilor din zona Asia-Pacific.

Fundația Parasport
Boyko a fondat Fundația Parasport în 2006, în timpul Jocurilor de Iarna Paralimpice de la Torino. Fundația oferă fonduri pentru atleții paralimpici, pentru ca aceștia să se antreneze și să participe la competiții, pentru a obține sănătate fizică și mentală, fundația promovează egalitatea pentru persoanele cu dizabilități. Recent Fundația a devenit partenerul oficial al Comitetului Paralimpic Rus și acesta s-a stabilit și în Asia. În 2016, Boyko a fost co-gazdă la un eveniment în Moscova, împreună cu reprezentanții a 25 de țări ai Comitetului Paralimpic pentru  celebrarea celei de-a 10-a aniversări a sa. Din 2006 Boyko a fost președintele Comitetului pentru Dezvoltarea Miscării Paralimpice din cadrul Comitetului Paralimpic Rus.A fost numit ca membru în Federația Internațională de Sport a Amputaților și a celor in Scaun cu Rotile (IWAS) în Octombrie 2015 imediat după succesul oferirii de fonduri de către Parasport Jocurilor IWAS de la Sochi din 2015.

Note

Legături externe

 Oleg Boyko. Forbes
 Oleg Boyko. Finstar
 Interview: Oleg Boyko, chairman, Finstar. Fstech.co.uk

Nașteri în 1964
Evrei ruși
Investitori ruși

Oleg Boyko


Agrilus incertus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Chevrolat, em 1835.

Referências

incertus

Agrilus incertus


A Moore desk is not one but two large antique desk forms.

The "Moore Office Queen" is a massive desk, made for a sitting user.  From the outside it looks, when closed, much like its competitor, the Wooton desk but it differs from it in several ways.  For one, it has but a single large door  to lock up the main work surface and the drawers and nooks around it, while the Wooton has two.  More importantly (the manufacturer liked to boast about it) the main work surface slides in and out of the main body of the desk so that work can be stopped and the desk closed without having to put away everything, as is the case for the Wooton desk.

The "Moore Office Queen" was patented in 1878 in Indiana in the United States by the Moore Combination Desk Company.

The Office Queen has a modern descendant called the armoire desk.

The "Moore Insurance Desk" is nearly twice as big as the "Office Queen" and combines a standing desk and a normal "sitting" desk in a single piece of furniture. It was patented in 1882. Like the "Office Queen" it opens up by means of a single large door, and its internal work surface slides in and out. But it also has an external work surface to accommodate a standing user, on the other side of the desk.  The standing user employs the "roof" of the desk of the sitting user as his (or her) work surface.

Moore combination desks were produced in standard, extra, and superior grades.  Standard grade combination desks were $110 to $185.  Extra grade desks were 40% to 50% more expensive.  Superior were more expensive.

In her Smithsonian monography on the Wooton desk, Betty Lawson Walters notes the relative importance of the Moore desk as a competitor to the famous Wooton desk, and traces its origin and destiny.

See also
List of desk forms and types

References

 Walters, Betty Lawson, The King of Desks:  Wooton's Patent Secretary, Smithsonian Studies in History and technology #3, Washington:  Smithsonian Institution Press, 1969.

Desks

Moore desk


The Council for New England was a 17th-century English joint stock company that James I gave a royal charter to expand his realm over parts of North America by establishing colonial settlements. The Council was established in November of 1620, and was disbanded (although with no apparent changes in land titles) in 1635. It provided for the establishment of the Plymouth Colony, the Province of New Hampshire, the Massachusetts Bay Colony, the New Haven Colony, and the Province of Maine. Sir Ferdinand Gorges was a major promoter of English colonization of New England, and was a key figure in establishment and operations of the Council.

Some of the persons involved had previously received a charter in 1606 as the Plymouth Company and had founded the short-lived Popham Colony within the territory of northern Virginia (actually in present-day Maine in the United States). The company had fallen into disuse following the abandonment of the 1607 colony. The Council was re-established after, with support from Gorges, (1) Captain John Smith had completed a thorough survey of the Atlantic side of New England (and named it such), (2) Richard Vines over-wintered in 1616, off the Maine coast and discovered that a plague was decimating Native Americans and (3) a friendly English speaking local Native American had been placed in the most likely colonization spot.

In the new 1620 charter granted by James I, the company was given rights of settlement in the area now designated as New England, which was the land previously part of the Virginia Colony north of the 40th parallel, and extending to the 48th parallel. In 1622 the Plymouth Council issued a land grant to John Mason which ultimately evolved into the Province of New Hampshire.

1620 Charter

The Charter of 1620 establishes the wish for English colonization of all land between degrees "34 and 44". The colonial plantation was to found settlements and commerce for Christian peoples and establish trade and commerce between these new colonies and the colonies of George Somers and Thomas Gates (Virginia Colony). These new colonies were to be managed by Gentry from Plymouth, Exeter, and Bristol. These members of the Council were to have, in perpetuity for them and their descendants, rights and privileges extended for the governance and management of trade of the colony.

Individuals listed as beneficiaries of the charter include:
 Ludovic Stewart, 2nd Duke of Lennox
 George Villiers, 1st Duke of Buckingham
 William Herbert, 3rd Earl of Pembroke
 Thomas Howard, 14th Earl of Arundel
 William Alexander, 1st Earl of Stirling
 James Hamilton, 2nd Marquess of Hamilton
 Henry Wriothesley, 3rd Earl of Southampton
 Robert Rich, 2nd Earl of Warwick
 John Ramsay, 1st Earl of Holderness
 Edward la Zouche, 11th Baron Zouche
 Edmund Sheffield, 1st Baron Sheffield
 Baron Gorges of Dundalk
 Robert Carr, 1st Earl of Somerset
 Robert Mansell
 Edward Zouch
 Dudley Digges
 Thomas Roe
 Ferdinando Gorges
 Francis Popham
 John Brooke, 1st Baron Cobham
 Richard Hawkins
 Allen Apsley
 Sir Warwick Hale
 Sir Richard Catchmay
 Sir John Bourchier
 Nathaniel Rich
 Edward Giles
 Giles Mompesson
 Thomas Wroth
 Matthew Sutcliffe
 Robert Heath
 John Drake
 Raleigh Gilbert
 George Chudley
 Thomas Hamon
 John Argall

The Council would have full legal rights of governance and administration over the colonial plantation. The members of the Council would elect a President to oversee administrative affairs.

1635 revocation

With the establishment of the Plymouth Colony, Massachusetts Bay Colony, Province of New Hampshire, Saybrook Colony, and New Haven Colony, the council was disbanded by royal charter.

References

External links
1620 Charter of New England from the Avalon Project
1635 Surrender of the New England Charter from the Avalon Project

History of the Thirteen Colonies
History of New England
1620 establishments in the Thirteen Colonies
1635 disestablishments in the Thirteen Colonies
Colonial United States (British)

Council for New England


Hathor (aynı zamanda Mehurt, Mehet-Weret, ve Mehet-uret biçiminde de söylenir), Mısır mitolojisi'nde doğum, bereket, aşk ve evlilik ile ilişkilendirilen tanrıçadır. Ra'nın hem eşi hem kızlarından biridir. Hathor (Mısır dilinde Horus'un evi anlamında) samanyolu galaksisinin kişileştirilmesini temsil eder. Hathor bazı figürlerinde memelerinden süt akan ilahi bir inek olarak çizilir. En eski tanrıçalardandır.

En azından MÖ 2700'lere kadar inek/boğa simgeleri çerçevesinde, 2. krallık döneminde, hatta Akrep Kral döneminde bile (King Scorpion) (King Scorpion MÖ 5000'lere kadar gidebilir) Hathor'a tapıldığı tahmin ediliyor.

Hathor'un çok sayıda ismi vardır. Ancak 3000 yıldan beri en çok kullanılan isimlerinden biri Mehturt'dur ve "büyük tufan" ya da "büyük sel baskını" anlamına gelir ki bu da "süt gibi yol"a direkt bir referans içermektedir. Samanyolu gökyüzündeki bir suyolu gibi görülürdü, bu "göklerdeki Nil Nehri"nde güneş tanrısı ve Mısır'a önderlik eden kral yelken açıp giderlerdi. Bundan dolayı, Mehturt adı Hathor'un her yıl Nil'in taşıp sel baskınlarına yol açmasından sorumlu olduğu anlamına gelir. Bu adın gösterdiği başka bir şey de Hathor'un çok yakında olacak doğumun bir müjdecisi olarak görüldüğüdür. Amniyo kesesi yırtılıp da doğum suyu akar akmaz, bu çocuğun çok yakında doğacağını gösteren bir belirtidir.

Hathor aynı zamanda çöl bölgelerinin koruyucusu olarak da gösterilmiştir. (Serabet el-Kadim)

Bazı Mısırologlar, Hathor'un adına yapılmış olan tapınaktaki rölyefleri adeta elektrik lambalarına benzeyen bir yapay ışıkla ilişkilendirirler. Diğer bazı Mısırologlar ise bunun üzerinde bir yılanın doğum yaptığı bir lotus çiçeği olduğunu ileri sürüyorlar.

Edfu da Horus'un eşi olarak bilinir. Teb de ölüm tanrısıdır; ama genel olarak aşk, neşe, dans ve alkol tanrısı olarak kabul edilir.

Hathor, eşi Ra'ya kızıp Mısır'ı terk eder. Ra hemen O'nu özlediğini anlar; ama Hathor dişi bir aslana dönüşmüştür ve kendisine yaklaşan her insan ve tanrıyı yok eder. Bu Hathor-Sekhmet tanrıçalarının da özelliğini belirler. Daha sonrasında; Thoth; Hathor'a bir şişe iksir hazırlar ve sonra tekrar Hathor'a dönüşür.

Tapınağı Dendera Tapınağı'dır.

Kaynakça

Mısır tanrıçaları
Ay tanrıçaları
Bereket tanrıçaları
Hayvan tanrıçaları
Sanat tanrıçaları
Aşk tanrıçaları
Ana tanrıçalar
Hava ve gök tanrıçaları
Güneş tanrıçaları

Hathor


Ellen Birgitta Hillingsø, født Juel (født 16. februar 1940) er dansk antikhandler og generalinde.
Hillingsø er konsulent i Danmark for det britiske auktionshus Christie's.

Hun er datter af kammerherre Gregers Juel og hustru Gunilla Hilma Inga Charlotta født Ankarcrona til Juelsberg på Fyn og siden 18. maj 1963 gift med generalløjtnant Kjeld Hillingsø. Hun er mor til skuespilleren Ellen Hillingsø.

Hun er gudmor til kronprins Frederik.

Referencer

Birgitta
Personer fra Fyn
Kunsthandlere fra Danmark
Danskere i 1900-tallet

Birgitta Hillingsø


An Thelymitra purpureofusca in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John William Colenso. An Thelymitra purpureofusca in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Thelymitra

Thelymitra purpureofusca


Lîle fortifiée d'Högholmen (en ) est une colline fortifiée sur une île du village d'Hiittinen à Kimitoön en Finlande.

L'île

Högholmen est une petite île rocheuse dans l'est du village d'Hiittinen à Dragsfjärd qui a servi de lieu de repos sur la route commerciale des Varègues aux Grecs.

Högholmen mesure environ 105 m x 100 m.
Ses rivages escarpés à l'est et à l'ouest sont caractéristiques de l'île.

Le point culminant de l'île est à 10,7 mètres d'altitude.
Au nord, l'île se rétrécit et devient plus basse.
Au sommet de l'île, la végétation est rare, constituée uniquement d'herbe.
Dans la forêt du nord, poussent des pins et, à certains endroits, des genévriers
Des fouilles archéologiques ont eu lieu sur l'île à la fin du 19ème siècle et au début des années 1970.

Constructions
Des restes d'équipements portuaires datant de la fin du XIVème siècle ont été retrouvés devant la falaise abrupte de Högholmen.
Le port était à l'origine au sud de Högholmen, sur les rives du Kyrksundet peu profond, à quelques kilomètres de là.
Le Kyrksundet était trop peu profond, ce qui a conduit au déplacement du port vers l'île rocheuse abritée de Högholmen, qui était aussi accessible aux navires de haute mer.

Bibliographie

.

Liens externes

Références

Kimitoön
Île en Finlande
Högholmen

Colline fortifiée d'Högholmen