Bakü (), Azerbaycan'ın, Hazar Denizi'nin batı kıyısında yer alan başkentidir. Kafkasya'nın en büyük şehri, en önemli kültür ve ticaret merkezidir. Ülkenin en doğusundaki ve en önemli sanayi, ticaret ve kültür merkezi olmanın yanı sıra bir liman kenti olarak da önemlidir. Şehirde yaşayanların büyük çoğunluğunu Azerbaycanlılar oluşturur.

2006 yılında faaliyete geçen Bakü Tiflis Ceyhan Petrol Boru Hattı'nın (BTC) çıkış noktasıdır. Bakü Limanı, Hazar Denizi'nin en önemli limanıdır. Şehirde tiyatro, kütüphane, sinema ve diğer kültürel mekânlara sık rastlanır. Lonely Planet'in sıralamasına göre, Bakü, gece hayatı için dünyanın en önemli on gidilecek yerinden biridir.

Azerbaycan ekonomisinin gelişmesiyle, 2000'li yılların başından itibaren şehrin dört bir köşesinde, birçok yeni alan inşa edilmiştir. Yeni altyapılarıyla (binalar, mahalleler, sokaklar, restoranlar ve diğer mağazalar) Bakü hızla değişmektedir.

Resmî istatistiklere göre 2023'teki Bakü şehir nüfusu 2.250.789'dür. Kentin banliyöleri de dahil olduğu zaman şehrin toplam nüfusu yaklaşık 3.125.000 kişiye ulaşmaktadır, yani Azerbaycan nüfusunun üçte biri bu şehirde yaşamaktadır. Bakü 2015 Avrupa Olimpiyat Oyunları'na ev sahipliği yapmıştır. 2017'de ise 2017 İslami Dayanışma Oyunları'na ev sahipliği yapmıştır. Hem de Formula 1'e ev sahipliği yapmaktadır.

Tarih

Bakü'nün tarihi eski devirlere uzanır. Abşeron arazisinde bulunmuş arkeolojik buluntular buranın eski yaşama yeri olduğunu ispatlar. Pirallahı, Zığ Gölü etrafı, Şüvelan, Merdekan, Binegedi, Emircan ve benzeri yerlerde milattan önce 3-1'inci bin yıllara ait arkeolojik malzemeler bulunmuştur.

Bakü şehrinin ne zaman kurulduğu tam olarak bilinmemektedir. Bazı araştırıcılar Bakü'yü Kaytara (Kankara), Albana, Baruka v.b. ile özdeşleştirirler. Bakü'de bulunmuş 5-7. yüzyıllara ait Sasani hazinesi o devirde buranın yaşama yeri olduğunu gösterir. 5-6. yüzyıllarda Bakü, Bağavan ve Ateş-i Bakvan diye adlandırılır. Arap kaynaklarında (10. yüzyıl) "Bakuye", "Bakuh", "Baku", Rus kaynaklarında (15. yüzyıl) "Baka", Safeviler devri Farsça  kaynaklarda "Badükübe" olarak geçiyor.

Coğrafya

İklim
Bakü'nün iklimi karasal iklimdir. Kışları soğuk ve yağmurlu veya kar yağışlıdır, yazları ise sıcak ve kuraktır. Fakat güney kısımlarında hava yazın serin, kışın ise ılık ve yağışlıdır. Bu nedenle güney bölümünün bir kısmı ormanlıktır.

{| class="wikitable" style="font-size:90%;width:100%;border:0px;text-align:center;line-height:120%;"
! style="background: #99CCCC; color: #000080" height="17" |Ay
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Ocak
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Şubat
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Mart
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Nisan
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Mayıs
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Haziran
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Temmuz
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Ağustos
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Eylül
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Ekim
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Kasım
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Aralık
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Yıl
! style="width:280px;border:0px;background: #ffffff;" |
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" |Ortalama (°C)
| style="background: #FFFFFF; color:#000000;" | 3
| style="background: #DDDDDD; color:#000000;" | 3
| style="background: #FFFFCC; color:#000000;" | 6
| style="background: #FFFF99; color:#000000;" | 11
| style="background: #FFCC66; color:#000000;" | 17
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 22
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 25
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 25
| style="background: #FFCC66; color:#000000;" | 21
| style="background: #FFFF99; color:#000000;" | 16
| style="background: #FFFFCC; color:#000000;" | 11
| style="background: #DDDDDD; color:#000000;" | 6
| style="background: #FFFF99; color:#000000;" | 13
! style="width:280px;border:0px;background: #ffffff;" |
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" |Ortalama (°F)
| style="background: #FFFFFF; color:#000000;" | 37
| style="background: #DDDDDD; color:#000000;" | 37
| style="background: #FFFFCC; color:#000000;" | 42
| style="background: #FFFF99; color:#000000;" | 51
| style="background: #FFCC66; color:#000000;" | 62
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 71
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 77
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 77
| style="background: #FFCC66; color:#000000;" | 69
| style="background: #FFFF99; color:#000000;" | 60
| style="background: #FFFFCC; color:#000000;" | 51
| style="background: #DDDDDD; color:#000000;" | 42
| style="background: #FFFF99; color:#000000;" | 55
! style="width:280px;border:0px;background: #ffffff;" |
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" height="16;" |Ortalama Yağış (cm)
| style="background: #80FFFF; color: black;" | 3.6
| style="background: #80FFFF; color: black;" | 2.0
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 2.0
| style="background: #DDDDDD; color: black;" | 2.0
| style="background: #FFFFCC; color: black;" | 1.3
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 0.8
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 0.3
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 0.8
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 2.0
| style="background: #FFFFCC; color: black;" | 3.3
| style="background: #DDDDDD; color: black;" | 3.0
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 3.3
| style="background: #DDDDDD; color: black;" | 23.9
! style="width:280px;border:0px;background: #ffffff;" |
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" height="16;" |Ortalama Yağış (in)
| style="background: #80FFFF; color: black;" | 1.4
| style="background: #80FFFF; color: black;" | 0.8
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 0.8
| style="background: #DDDDDD; color: black;" | 0.8
| style="background: #FFFFCC; color: black;" | 0.5
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 0.3
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 0.1
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 0.3
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 0.8
| style="background: #FFFFCC; color: black;" | 1.3
| style="background: #DDDDDD; color: black;" | 1.2
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 1.3
| style="background: #DDDDDD; color: black;" | 9.4
! style="width:280px;border:0px;background: #ffffff;" |
|-
| colspan="14" style="text-align:center;font-size:90%;"|Kaynak: Weatherbase
! style="width:280px;border:0px;background: #ffffff;" |
|}

 Siyaset
 İdari Yapı

Bakü'nün 11 idari bölgesi (rayon) vardır. Azerbaycan Cumhuriyeti Devlet İstatistik Komitesi verilerine göre bu bölgeler ve bilgileri şu şekildedir:

 Demografi
Bakü şehrinin resmî şehir nüfusu 2.092.400'dür (2011), metropoliten nüfusu ise 3.000.000'dur. Bakü nüfusunun % 90'ını Azeriler oluşturur. Diğer milletler ise Ruslar % 5,3, Tatarlar %1,2, Lezgiler %1,2, Ukraynalılar %1  ve Yahudiler %0,3

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin dağılması'ndan önce, 1970'lerde şehir nüfusunun çoğunluğu Azerilerden oluştu ve oranları hızla arttı. Tüm diğer milletlerin sayıları ise çok önceden azalmaya başlamıştı ve bu azalma, dağılma ve bağımsızlık döneminde çok hızlandı ve devam etmektedir. 1988 ve 1994 arasındaki Karabağ Savaşı dolayısıyla artan gerilim yüzünden,1990'da Ermenilerin hemen hemen hepsi şehri terk etti.

Kafkasya'daki üç başkent arasında, Bakü en yüksek nüfusa sahip şehirdir ve nüfusu Tiflis ve Erivan'ın toplamından fazladır.

 Nüfus

 Dil
Nüfusun çoğunluğun anadili Azerice'dir. Rusçayı Rus azınlık anadil olarak, Azeriler ikinci dil olarak, diğer etnik kökenli Azerbaycanlılarsa ikinci ya da üçüncü dil olarak konuşur.

 Din
Bakü'de halkın %94'ü Müslümandır (çoğunluğu Şii Caferi). Halkın geri kalanı ise (yaklaşık %4'ü) Hristiyan'dır (çoğunluğu Rus Ortodoks Kilisesi, Gürcü Ortodoks Kilisesi ve Malakan). Çok küçük bir bölümü ise Yahudidir (çoğunluğu Aşkenaz ve Dağ Yahudisi).

 Ekonomi
Bakü şehri, Kafkasya'nın en büyük şehridir. Eski zamanlar ekonomisinde petrol ve tuz esas yer tutardı. Arap seyyahı Ebu Dülefin'in (10. asır) bildirdiğine göre, Bakü'deki iki petrol kaynağından yılda takriben 720 bin dirhem gelir elde ediliyordu. Feodal ilişkilerinin, ticaret ve sanatkârlığın gelişimi şehrin ilerlemesine imkân veriyordu. Uluslararası ticaret yolları sınırında olan Bakü Doğu ve Batı ülkeleri arasındaki ticarette başlıca öneme sahipti. Bakü'ye Hazar, Slav, Bizans, Çin, Irak, Suriye, Cenova, Venedik, İran, Hindistan tacirleri geliyordu. Bakü'den İran, Irak ve sair ülkelere petrol ihraç ediliyordu.

9. asrın ikinci yarısında Abbasiler hilafetinin zayıflaması ve merkezi hâkimiyetten uzaklaşma meyillerinin kuvvetlenmesi hilafete tabi ülkelerde bağımsız devletlerin kurulmasına sebep oldu. Bu devletlerden biri de Şirvanşahlar Devleti'ydi.

 Ulaşım
 Metro

Bakü metrosu (Azerice: Bakı Metropoliteni) 25 istasyona sahip 34,6 kilometre uzunluğunda iki hat içermektedir. Bu istasyonların 25 giriş lobisi bulunmaktadır. İstasyonların yedisi büyük derinliktedir. Bakü metrosu, Kafkasya'nın en uzun, en çok istasyona sahip olan ve en kalabalık metrosudur. Metroda merdiven kısmının toplam uzunluğu 4000 metreden fazla olan beş tür 39 yürüyen merdiven yapılmıştır. Tünel yapımlarının toplam uzunluğu 17,1 kilometreden fazladır. Bakü metrosunun diğerlerinden seçilme özelliği, onun hatlarının tepelik bölgede bulunan kentin birbiriyle kesişen rölyefe göre yapılmıştır, burada %60 ve %40'binlik eğimliliği ve küçük yarıçaplı birçok eğrinin mevcut olmasıdır.

Şehrin kuzey batıdasında yeni bir hat (Hat 3) ve 8 yeni istasyon da inşaat halindedir
Daha uzun vadeli projelerin içerisinde iki yeni metro hattının inşaat edilmesi vardır ve ve metro ağının Haydar Aliyev Uluslararası Havalimanı'na da bağlanması planlanmaktadır.

 Otobüs ve minibüs

1928 yılında otobüs hatları açıldı ve şehirde hizmet etmeye başladı. Şehrin her mahallesinde otobüs hatları vardır.

2010 yılına göre, Bakü 310 otobüs hattına sahiptir ve minibüsler bu hatları da kullanır, şehirde 1.130 belediye otobüsü ve 3.300 minibüs hizmet etmektedir, ek olarak 1.496 adet otobüs satın alıp hitmete sokulması ve 664 otobüs durağı kurulması planlanmaktadır.

Şehirde dolaşan belediye otobüslere ek olarak şehir kenarında bulunan Bakü Uluslararası Otobüs Terminalinden, hem Azerbaycan'ın her şehri hem de yurt dışında birçok şehirlere (örneğin, Tiflis, Tahran, Tebriz, Kars, Astrahan, Volgograd, Moskova) giden otobüsler seferleri yapılır. Dünya'nın en büyük otobüs terminallerinden bir olan Bakü Uluslararası Otobüs Terminali, her gün 20.000 yolcuya, yurt içi ve uluslararası rotalar boyunca çevresinde hizmet verip, her gün 950 otobüs hareket eder. Terminal 4 katlıdır ve 14 yürüyen merdiven ve 10 asansör işlemektedir. Ayrıca 93 yataklı bir otel, 700 araçlık kapalı otopark, 800 mağazalı bir alışveriş merkezi, 500 kişilik kantin, banka, sağlık merkezi, posta ofisi ve VIP bekleme odası bulunmaktadır. Ayrıca istasyon danışmanı'nın ofisi ve otobüs şoförleri için dinlenme odaları da bulunmaktadır. Terminal kendi elektrik enerjisini 35 kV'lık yardımcı elektrik santrali ve beş transformatör ile sağlar.

 Troleybüs
1941 yılında troleybüs hatları açıldı ve şehirde hizmet etmeye başladı. 1989 yılında troleybüs sisteminin, 110 km'si şebeke hatlarında olmak üzere, toplam 300 km yol uzunluğuna ve 32 hatta sahipti ve 359 troleybüs hizmetdeydi. Fakat 1999 yılına gelindiğinde hat sayısı 5'e düşmüştü ve troleybüs sayısı da 65'e inmişti. 30 Haziran 2006'da son troleybüs seferleri yapıldı ve sona erdirildi. Tüm troleybüs hatları tamamıyla söküldü. Gündəlik Bakı - Qara Şəhərdə tramvay xəttinin çəkilməsi planlaşdırılır

 Tramvay

1889'de Bakü'nün şehir ulaşımı için Bakü'de atlı tramvay hatları inşa edilmişti. Fakat atlı tramvaylar başkentinin yoğun ulaşım ihtiyaçlarını karşılıyamadı. 1903'te Bakü'de elektrik tramvay hatlarının bağlanması konusunda Şehir Dumasına teklif geldi. Bu önerinin gerçekleşmesi 20 yıl sonra oldu. Ancak, 1922 yılında Bakü Sovyeti projeyi gerçekleştirebildi. Şehirde elektrikli tramvay hatlarının inşasına başlandı. Önce gerekli malzeme olmadığından, raylar Rusya'nın birkaç fabrikasında sipariş edildi. Şehirde ilk kez Şubat 8, 1924 elektrikli tramvay kullanıma açıldı. Bu Tramvay hatları şehrin tren istasyonlarına da bağlandı. 1966 yılında tramvay yollarının uzunluğu 102,5 km'ye ulaşmıştı.

1924'ten beri Bakü'de servis yapan tramvay, 2004'te son yolculuğunu yapmıştır ve istasyonlar ile hatlar söküldü. Tramvay hatları sökülmüş olsa bile, 2012'de Bakü'de yeniden tramvay hatlarının inşa edilmesine ve tramvayın tekrar hizmete konulmasına kara verildi. Fakat bu yeni tramvay hatları, eskiden tramvay hatlarının yer aldığı ana kavşaklara yerleştirilmeyip, sahil boyunca inşa edilecek.

 Füniküler

Bakü füniküleri, 5 Mayıs, 1960'ta da hizmete açılmıştır. SSCB zamanında füniküler trenleri özel siparişle Ukrayna'nın Harkiv kentinde hazırlanarak Bakü'ye getirilmiştir. Bakü fünikülerin 2 istasyonu vardır: bunlar "Behram Gür" ve "Şehitler Hiyabanı" istasyonları. İstasyonlar arası mesafe 455 metredir. Toplam 2 vagonu olan fünikülerler, saniyede 2,5 metre hızla hareket ederek bir istasyondan diğerine 4 dakikaya ulaşıyor. Vaqonlararası bekleme süresi 10 dakika ve gidi-geliş ücreti ise 20 kepik olmuştur. Füniküler saatte ortalama 2 bin yolcu taşıma olanağına sahiptir.

1980'li yılların sonlarında kötü durumunda olduğu için geçici olarak kapatılmıştır ve büyük bir onarımdan sonra 2001 yılının sonunda yeniden kullanıma açılmıştır. Bakü füniküleri 2001'de ve 2007'de iki kez esaslı tekrar tamir edilmiştir. 2007 yılındaki onarımdan sonra vagonların hareketi sırasında oluşan gürültü en aza indirilmiştir. 2011 yılının Nisan ayında itibaren ise vagonlar ve istasyonlar yenilenerek, 23 Mayıs 2012'de yeniden hizmete sunulmuştur.

 Demiryolu Ulaşımı

Bakü Garı, Bakü'nün tek merkez garıdır ve hem ülkenin ve ayrıca şehrin tüm banliyö tren istasyonların ana demiryolu terminalidir. Bakü Garı çok faaldir ve yerel (banliyö), ulusal ve uluslararası tren seferleri yapılır. Bakü Garı, 28 May metro istasyonu ile metro ağına bağlanır.

Bakü Garından, Rusya (Bakü-Moskova, Bakü-Sankt-Peterburg, Bakü-Rostov, Bakü-Tyumen, Bakü-Mahaçkala), Ukrayna (Bakü-Kiyev, Bakü-Harkiv), Gürcistan (Bakü-Tiflis) yönlerinde uluslararası tren seferleri ve Bakü-Köçerli-Balaken, Bakü-Astara-Horadiz, Bakü-Kazah-Böyük-Kesik, Bakü-Ağstafa, Bakü-Gence, Bakü-Mingeçevir, Bakü-Astara yönlerinde ulusal tren seferleri yapılmaktadır.

Azerbaycan topraklarının Ermeni işgali neticesinde savaş halinde olduğu Ermenistan'la ve Ermenistan üzerinden Azerbaycan'nın Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti'ne ve İran'a (ve ters yönde), Bakü'den doğru giden herhangi bir tren seferi yoktur. İran ile tren seferleri bu yüzden Nahçıvan ile sınırlıdır. İki ülkeyi doğrudan bağlayan yeni bir ağın inşa edilmesi için, şu anda bir proje üzerinde düşünülmektedir.

Bakü-Tiflis-Kars demiryolu'nun açılmasıyla, Bakü'den, Gürcistan'ın Tiflis ve Ahılkelek şehirleri üzerinden, Türkiye'nin Kars şehrine ve diğer Türk şehirlerine tren seferleri ile ulaşmak mümkün olacaktır.

 Deniz Ulaşımı

Azerbaycan'ın su ulaşımında, Azerbaycan Devlet Hazar Deniz Gemiciliği ve Bakü Deniz Ticaret Limanı büyük bir öneme sahiptir.

Su ulaşımı, Azerbaycan'ın ve Hazar Denizi'nin en büyük limanı olan Bakü'den başlamaktadır. Bakü'den Rusya'nın Astrahan ve Mahaçkale limanlarına, Kazakistan'nın Aktau limanına, Türkmenistan'nın Türkmenbaşı limanına ve İran'ın Bender-i Enzeli limanına ulaşılır. Azerbaycan'dan, Hazar Denizi'nden, İdil Nehri, Volga-Don Kanalı, Don Nehri üzerinden Azak Denizi'ne ve dünya okyanuslarına açılmak mümkündür; ya da İdil Nehri, Volga-Baltık Suyolu, üzerinden de Baltık Denizi'ne ve dünya okyanuslarına da açılmak mümkündür.

Bakü Deniz Garı, 1970 yılında açılmıştır. Yenilenen garda, Kazakistan, Türkmenistan ve Rusya'ya seyahat eden gemi ve feribot seferleri düzenlenmektedir. Ayrıca dünya'nın ilk petrol platformu  ve yüzen bir şehir olan Petrol Taşlarına, petrol işçileri için seferler yapılır. Garda 120 kişilik yemek, 400 kişilik konferans salonu, misafir ve diğer hizmet odaları bulunmaktadır.

 Hava Ulaşımı

Bakü'nün uluslararası havalimanı, şehir merkezinden yaklaşık 25 kilometre doğuda bulunan Haydar Aliyev Havalimanı'dır. Bu havalimanı, Azerbaycan Hava Yolları şirketinin merkezidir.

Haydar Aliyev Uluslararası Havalimanı'nın (Heydər Əliyev adına beynəlxalq aeroport) eski adı "Binə Uluslararası Havalimanı" idi. Bu havalimanı 1998'in başından Haziran 1999'a kadar restore edildi. Bu restorasyonun iki bölümü vardı. İlk bölüm, kuzey terminali oluşturan iki alanın inşaatı (Mart 1999'da bitti) ve ikinci bölüm, yönetim ve hava trafiği merkezi olarak Azerbaycan Hava Yolları tarafından kullanılan bir merkezî alanın inşaat edilmesi ve güney terminali oluşturan geri kalan iki alanın inşaatıdır (bu bölüm aynı senede Haziran ayında bitti) içerdi.

Haydar Aliyev Havalimanı, Azerbaycan'nın ana havalimanı olması yanı sıra ve bütün Kafkasya bölgesinin en büyük ve en işlek havalimanıdır ve uçuş merkezdir. Günümüzde, Almanya, Avusturya, Belarus, Birleşik Arap Emirlikleri, Birleşik Krallık, Çekya, Çin, Fransa, Hollanda, Gürcistan, İsrail, İran, Katar, Kazakistan, Letonya, Lübnan, Özbekistan, Rusya, Türkiye, Ukrayna, Ürdün gibi ülkelere giden ve bu ülkelerden gelen birçok uçuş vardır.

Bundan dolayı öngörülen yıllık yaklaşık 3 milyon yolcu kapasiteli 53,000m2 yolcu terminali tasarlanmıştır ve yapımına 2011'de başlanmıştır ve 2013'te açılması hedeflenmiştir. Ayrıca inşaatına başlanılan yeni terminalin tasarımıyla uyuşması için, 2012'de eski terminalin dışı ve içi tamamıyla yenilenmiştir ve yeni bir pist daha açıldı.

 Eğitim
Bakü, ülkenin başkenti olması dışında aynı zamanda ülkenin eğitim merkezidir. Okulların hepsi Azerbaycan'ın Millî Eğitim Bakanlığı (Millî Təhsil Nazirliyi) tarafından idare edilmektedir. Ayrıca arasında üniversiteler (universitet) ve akademilerin (akademiya) bulunduğu 38 tane yükseköğretim mekânı bulunmaktadır.

 Devlet Üniversiteleri

 Bakü Devlet Üniversitesi (1919)
 Azerbaycan Devlet Petrol Akademisi (1920)
 Azerbaycan Devlet Deniz Akademisi (1996)
 Ulusal Havacılık Akademisi (1992)
 Azerbaycan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı yanında Devlet Yönetim Akademisi (1999)
 Azerbaycan Teknik Üniversitesi (1950)
 Azerbaycan Mimarlık ve İnşaat Üniversitesi (1975)
 Azerbaycan Tıp Üniversitesi (1930)
 Azerbaycan Devlet İktisat Üniversitesi (1930)
 Azerbaycan Devlet Pedagoji Üniversitesi (1921)
 Azerbaycan Diller Üniversitesi (1973)
 Bakü Slavyan Üniversitesi (1946)
 Azerbaycan Devlet Kültür ve Sanat Üniversitesi (1945)
 Bakü Müzik Akademisi (1920)
 Azerbaycan Devlet Ressamlık Akademisi (2002)
 Azerbaycan Devlet Beden Eğitimi ve Spor Akademisi
 Haydar Aliyev Azerbaycan Yüksek Harp Okulu (1971)
 Azerbaycan Diplomatik Akademisi (2007)
 Azerbaycan Turizm ve Menecment Üniversitesi (2014)
Bakü Mühendislik Üniversitesi (2016)

 Vakıf Üniversiteleri
 Hazar Üniversitesi (1991)
 Odlar Yurdu Üniversitesi (1995)
 Batı Üniversitesi (1991)

Azerbaycan'da eğitim, tüm diğer Türk devlet ve topluluklarına göre ileri düzeyde sayılabilir. 1991 yılı istatistiksel verilerine göre 4.775 okulda 1.503.000 öğrenci okumaktadır. Bugün okul sayısı 5.000'e, öğrenci sayısı 1.600.000'e ulaşmıştır.

Azerbaycan'da 6.500 kültür tesisi, 4.605 kütüphane, 125 müze, 125 müzik okulu, 43 halk tiyatro salonu, 3.680 kültür evi bulunmaktadır. Okuma yazma oranı %99,5'tir.

Bakü-Azerbaycan Devlet Üniversitesi ve bağlı enstitüleri bütün Uygulamalı Matematik ve Ekonomik Sibernetik, Kimya, Jeoloji, Biyoloji, Tarih, Filoloji, İlahiyat, Coğrafya, Gazetecilik, Hukuk, Mekanik ve Matematik, Fizik, Felsefe, Sosyal Bilimler ve Psikoloji, Kütüphane Çalışmaları, Uygulamalı Matematik Bilimsel Araştırma Enstitüsü, Doğu Çalışmaları, kollarında eğitim-öğretim yapmaktadır.

Özel ve devlet olmak üzere toplam 49 tane kanuni üniversite mevcuttur ve bu üniversiteler de birçok Türk ve yabancı öğrenciye eğitim vermekle birlikte eski Doğu Bloku ülkeler arasında kaliteli eğitim veren ülkeler arasında sayılmaktadır.

Azerbaycan üniversiteleri iyi eğitim vermesinin yanı sıra yabancı öğrenciler tarafından maddi anlamda tercih sebebi olabiliyor.

 Kültür ve eğlence
Bakü, Azerbaycan'ın kültür merkezidir. Ülkenin ilk operası, ilk ulusal tiyatrosu ve ilk millî kütüphanesi bu kentte açılmıştır. Bakü, çok sayıda müze, tiyatro, konser salonu, kütüphane, sanat galerisi ve sinema salonlarına ev sahipliği yapar.

 Müzeler ve kütüphaneler

Azerbaycan Ulusal Güzel Sanatlar Müzesi, Azerbaycan Ulusal Tarih Müzesi, Azerbaycan Ulusal Edebiyat Müzesi, Azerbaycan Halı Müzesi, Arkeoloji ve Etnografya Müzesi, Bakü Modern Sanat Müzesi, Azerbaycan İstiklal Müzesi, Azerbaycan Müzik Kültürü Devlet Müzesi, Azerbaycan Devlet Din Tarihi Müzesi, Azerbaycan Devlet Tarım Müzesi, Azerbaycan Jeoloji Müzesi Bakü'de bulunan başlıca müzelerdendir.

1920 yılında kurulan Azerbaycan Ulusal Tarih Müzesi, Bakü'deki en büyük müzedir. İçerişehir'de yer alan bu müze, iki ayrı bölümden oluşur. İlki, Azerbaycan'ın en eski dönemlerinden itibaren elde edilen arkeolojik ve etnografik malzemelerin sergilendiği Millî Müze; diğeri ise ünlü petrol zenginlerinden Hacı Zeynelabidin'in yaşadığı ev ve mekanlar. Arkeolojik malzemeler Manna, Med, Skif, Atropatene, Albanlar, Hürremiler, Şırvanşahlar, Selçuklular, İldenizliler, Safeviler dönemlerine aittir. Bunlardan başka Azerbaycan coğrafyasından derlenmiş değerli etnografik malzemer de bulunur.

Azerbaycan Millî Kütüphanesi, 4 milyon 513 bin tane, başta kitap olmak üzere, basılı ürün bulunmaktadır. Antik Çağ ve Orta Çağ'dan kalma birçok eski el yazısı ve birçok Kitab-ı Mukaddes de içermektedir ve Millî Kütüphane hakkında bir müze de bulunmaktadır. Şehrin merkezinde, Xaqani Caddesi'nin üstünde yer alır ve halka açıktır.

Diğer başlıca kütüphaneler, Azerbaycan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı İşleri Müdürlüğünü Kütüphanesi, Azerbaycan Millî Bilimler Akademisinin Merkezi Bilim Kütüphanesi, Bakü Devlet Üniversitesi Bilim Kütüphanesi, Cumhuriyet Bilim-Teknik Kütüphanesi, Azerbaycan Devlet Cumhuriyet Bilimsel Tıbbi Kütüphanesi, Cumhuriyet Bilim-Pedagoji Kütüphanesi, Azerbaycan Cumhuriyeti Tarım Bilimi Kütüphanesi, Firudinbey Köçerli adına Azerbaycan Devlet Çocuk Kütüphanesi, Cafer Cabbarlı adına Cumhuriyet Gençler Kütüphanesi ve Azerbaycan Tıp Üniversitesi Kütüphanesi.

1915-1971 tarihleri arasında yaşamış Azeri heykeltıraş ve ressam Fuad Abdurrahmanov adına bir hatıra müzesi bulunmaktadır.

 Sinemalar, tiyatrolar, opera ve konser salonları

Bakü, ülkenin en önemli tiyatro kentidir. Devlet Akademik Millî Dram Tiyatrosu, Devlet Müzikal Komedi Tiyatrosu, Devlet Kukla Tiyatrosu, Devlet Genç Seyirciler Tiyatrosu ve Devlet Rus Dram Tiyatrosu kentin başlıca tiyatrolarıdır.

Bakü Devlet Filarmonik Salonu ve Azerbaycan Devlet Akademik Opera ve Bale Tiyatrosu'na ev sahipliği yapmaktadır. Bakü Caz Merkezi, Haydar Aliyev Sarayı, Shakhriyar Bakü Kültür Merkezi ve Bakü Müzik Akademisi Büyük Salonu, kentin en faal konser mekanlarındandır.

Absheron Sanat Galerisi, Giz Galasy Galerisi, Gala Sanat Galerisi ve Smirnova Sanat Galerisi, Bakü'nün önemli sanat merkezlerindendir.

Başkent, aynı zamanda önemli kültürel etkinliklere ev sahipliği yapar. Bu faaliyetlerden biri olan Bakü Uluslararası Caz Festivali, kentin önemli caz müziği birikimini yansıtan en iyi etkinliklerdendir.

Bakü şehri birçok sinemaya sahiptir ve bunlardan biri de meşhur Nizami'' sinemasıdır. Bakü'de sinemalarda filmlerin büyük çoğunluğu Azerice dublajlıdır ve daha seyrek olarak da Rusça veya İngilizce dublajlıdır ve bazı sinemalarda filmler bu iki dilin altyazılarıyla gösterilmektedir.

Ünlü Azeri drama yazarı, senaryocusu ve film yönetmeni Rüstem İbrahimbeyov tarafından kurulan Bakü Uluslararası Film Festivali 1998'den beri her yıl düzenlenmektedir.

Eğlence ve alışveriş

Bakü, çok çeşitli eğlence alternatifleri sunan bir kenttir.
Bakü Hayvanat Bahçesi 1928 yılında, Sovyetler Birliği döneminde kuruldu. Bakü Hayvanat Bahçesinde hem Dünya'nın çeşitli yerlerinde bulunan, hem de Azerbaycan'ın faunasına ait olan yaygın bulunan ve soyu tükenmekte olan hayvan türlerini barındırır. Hayvanat bahçesinde yaklaşık 1.193 hayvan ve 168 tür bulunmaktadır.

Bakü'nün merkezinde yer alan Fıskiye Meydanı, kentin en iyi alışveriş alanıdır. Meydan ve etrafındaki araçlara kapalı olan alışveriş caddeleri, çok sayıda lüks alışveriş mekanlarına ev sahipliği yapar. Nizami Caddesi, kentin en önemli alışveriş caddesidir. Bu yayalara ayrılmış alışveriş merkezi, her kategoriden dükkâna sahiptir. Bakü'de çeşitli alışveriş merkezleri vardır; ve en ünlü iki alışveriş merkezleri Park Bulvar, 28 Mall, Metropark, Aygun City, Af Mall'dır. Burada otantik halılar, elektronik eşyalar ve mücevherler satılıyor. Hediyelik eşya dükkânlarının büyük çoğunluğu, kentin tarihi bölümü olan İçerişehir'de toplanmıştır.

Bakü Bulvarı, Bakü Körfezi boyunca ve uzunluğu 3 kilometre 750 metreden oluşan sahil yolu ve açık hava alanıdır  Azerbaycan'ın ayrı ayrı bölgelerinden ve Avrupa'dan çeşitli ülkelerinden ender bitkiler getirilerek parka dönüştürülmüştür. Bulvarda "Mirvari", "Bahar" kafeleri, Samed Vurgun adına açık hava sineması, "Venedik" küçük su kenti ve çok sayıda farklı dinlenme alanları yapılmıştır. Sahilden Neftçiler Caddesine kadar bazı yerlerin genişliği 350 metre, bazı yerlerin genişliği ise 500 metredir.

Sahilde, Millî Park yer alır ve parkın içinde Devlet Bayrağı Meydanı yer alır ve bu meydanda dev bir Azerbaycan bayrağının dalgalandığı dünyanın en yüksek bayrak direği bulunmaktadır. 2012 Eurovision Şarkı Yarışması için inşa edilen Baku Crystal Hall yanındadır.

Turizm
Azerbaycan'da turizm her yıl biraz daha gelişmektedir ve bundan en çok yararlanan da Bakü'dür, çünkü Bakü Azerbaycan turizminin ana merkezidir ve ülkenin otelleri, restoranları, barları ve gece kulüplerinin çoğu Bakü'de bulunmaktadır. Belediye, şehirde birçok geliştirme çalışması yapmaktadır; ve bu sayede zaman geçtikçe şehrin altyapısı hızla gelişmektedir. Bakü'de yapılan 2012 Eurovision Şarkı Yarışması kapsamında inşaatlar özellikle çoğalıp hızlanmıştır.

Spor

Bakü'de başta futbol ve futbol stadyumları olmak üzere, tüm diğer spor faaliyetlerine ve tesislerine çok sayıda yatırım yapılmaktadır. Bağımsızlık ilanı ve UEFA'nın Azerbaycan'ı kendi kontenjanına almasının ardından bu ülkede futbola olan ilgi artmıştır. Bakü'de yedi futbol kulübü bulunmaktadır; bunların beşi birinci ligde, geri kalan ikisi ise ikinci ligde oynamaktadır. Ayrıca Ermeni işgali altında bulunan Ağdam kentinin birinci ligde oynayan futbol takımı Karabağ'ın ve diğer işgal edilmiş Azeri kentlerinin futbol takımlarının geçici merkezleri de Bakü'de bulunmaktadır.

Özellikle son 5 yıl içerisinde hem kurulan spor kulüp sayısında hem de tesisleşme faaliyetlerinde hızlı bir gelişme yaşanmıştır. Birçok spor çeşidi için, örneğin boks, judo, karate, buz pateni salonları, basketbol, voleybol, hentbol, tenis kortları içeren, birçok spor kompleksleri vardır.

Azerbaycan uzun zamandır satranç yarışı tablolarının zirvesindedir ve satranç Azerbaycan'ın millî sporlarındandır. Azerbaycan Satranç Federasyonu'nun merkezi Bakü'de bulunmaktadır. Ayrıca şehrin dört bir köşesinde birçok satranç kulübü vardır ve okullarda da satranç dersleri verilir. 2007'de Dünya Satranç Federasyonu Grand Prix turneleri Bakü'de yapıldı.

Bakü'den Teymur Recebov, Şehriyar Memmedyarov ve Vügar Heşimov dünyanın tanınmış satranç oyuncuları arasındadır. FIDE'nin listesinde Teymur Recebov, Şehriyar Memmedyarov ve Vügar Heşimov dünyanın en güçlü 20 satranç oyuncusu arasında yer almaktadır. 2007 yılı sonunda erkek takımı Yunanistan'ın Girit adasında düzenlenmiş Avrupa Şampiyonluk yarışmasında Azerbaycan'a bronz madalya ile dönmüştür.

Mevcut stadyumlar

Bakü'de sekiz büyük stadyum bulunmaktadır. Bakü'nün en büyük stadyumu olan Tevfik Behramov Stadyumu ayrıca Azerbaycan'ın da en büyük stadyumudur. Bakü'de son yapılan stadyum ise 2011 yılında açılan Dalga Arena'dır. Ayrıca bu stadyumların bazılarında, spor faaliyetleri futbol ile sınırlı kalmayıp, atletizm gibi diğer spor dallarına da ev sahipliği yapar.

Yapılacak stadyumlar
Bakü Olimpiyat Stadyumu'nun inşaatı başlamıştır. Diğer ikisi proje aşamasındadır.

Kardeş şehirler
Bakü'nün 17 şehirle kardeş şehir antlaşması ve 14 şehirle ile de "partner şehir" antlaşması vardır.

Partner şehirler

Bakü görüntüleri

Ayrıca bakınız
 Mart Olayları
 Bakü Tiflis Ceyhan Petrol Boru Hattı
 2015 Avrupa Oyunları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Bakü şehir rehberi
 Bakü'de yaşam
 Bakü Fotoğraf Galerisi

Bakü


Bağrıyanık aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Bağrıyanık (albüm), Müslüm Gürses albümü
 Bağrıyanık (film, 1959), 1959 yapımı Türk filmi
 Bağrıyanık (film, 1980), 1980 yapımı Türk filmi

Bağrıyanık


Canola este un hibrid de rapiță, inițial produsă și cultivată în Canada, în zone cu clima uscată temperat continentală. Uleiul de canola are un gust plăcut și este mai gustos decât uleiul de rapiță.

Brassicaceae
Uleiuri vegetale

Canola


Las Vegas veya kısaca Vegas, ABD'nin Nevada eyaletinde bulunan Mojave Çölü üzerinde kurulu, kumar ve eğlence yerleriyle ünlü bir kent.

Tarihçe

Las Vegas, ABD'nin kurulduğu dönemlerde bir demiryolu geçiş istasyonu olması sebebiyle mafya ve organize çetelerin bulunduğu, denetimden yoksun bir kent idi. Bu durum, 1900'lerin başına kadar sürdü. 1931 yılında kumarhanelerin ABD'de legal statü kazanmasının ardından, eski bir gangster olan Bugsy Siegel burayı bir kumarhane merkezi şeklinde tasarladı ve bunu hayata geçirdi. 1940'lardan sonra artan ilgi ile birlikte şehrin nüfusu ve ekonomisi bugüne dek katlanarak artmıştır.

İklim
Yaz ayları oldukça sıcak geçmekle birlikte, sıcaklığın yer yer 45 dereceyi geçtiği gözlenmekte ancak nem oranının düşük olması hissedilen ısının fazla etkili olmamasını sağlamaktadır. Bu nedenle Las Vegas'ı en iyi ziyaret etme zamanı eylül ayı ile mayıs ayı arasındaki aylardır.

Oteller

Las Vegas otel ve kumarhaneleri genellikle dünyanın ünlü mimari eserlerinden esinlenerek tasarlanmıştır.
İtalyan tarzı dekore edilmiş Bellagio Oteli'nin hemen önündeki büyük havuz şovu ünlüdür. Otelin çok sayıdaki restoranlarında dünyanın en ünlü aşçıları görev yapmakta, sanat müzesinde Monet'in orijinal eserleri ziyaretçilere açık olarak sergilenmektedir. Bellagio'nun bir başka özelliği ise içindeki çiçek bahçesidir, bu görkemli bahçedeki çiçekler her ay yenilenmekte ve sezonuna göre değiştirilmektedir.
Bu otel yakın zamanlarda çekilen Ocean's Eleven ve Ocean's Twelve adlı macera filmlerine de mekân olmuştur. Bu filmlerde otelin gösterişli kumarhanesinin nasıl soyulduğu anlatılmaktadır.

Mimari olarak Atakule'ye benzeyen ve Atakule'den yaklaşık 2 kat daha yuksek olan Stratosphere Otel & Casino'sunun üstünde 4 eğlence makinesi yer alır.

Newyork Newyork, New York'un ünlü binalarına benzer olarak inşa edilmiştir ve üzerindeki roller coaster'i meşhurdur.

Nüfusu

Küçük bir çöl kasabası olan Las Vegas'ın nüfusu, 2.000'lerden 550.000'lere gelmiştir. Nüfus'un %69,86 sı beyaz, geri kalanı ise siyah ve sarı ırktandır. Ekonomisi büyük bir hızla gelişen şehrin nüfusu da aynı oranda artmaktadır.

Kumarhaneler

Las Vegas en çok dünyaca ünlü kumarhaneleri ile bilinmektedir. Uzun süre kalmaya yerlisi olmayanların tahammül edemeyeceği bir atmosferi vardır.
Nevada eyaleti tüm Amerikan Birleşik Devletleri'nde kumarın ve fuhuşun yasal olduğu tek eyalettir. Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'nde mevcut olan en katı uyuşturucu yasalarına sahip olan eyaletlerden biridir.
Las Vegas kumarhaneleriyle ünlü bir eyalet olmasına rağmen ayrıca birçok teknoloji şirketine de ev sahipliği yapmaktadır. Bazı teknoloji şirketleri burada kurulmaktadır, bazıları ise Las Vegas'a taşınmaktadır.

Şehrin en büyük atraksiyonu olan kumarhaneler çoğunlukla şehrin downtown adıyla hitap edilen bölgesinde bulunmaktadır. Online oyun sektörüyle ilgili konferanslara ev sahipliği yapan şehir ışıltısı ve lüks otelleriyle de ünlüdür.

Las Vegas Kumarhaneleri:

Kardeş şehirler

Las Vegas'ın 5 tane kardeş şehri vardır:

Resimler

Panoramalar

Ayrıca bakınız
 Las Vegas'taki en yüksek binalar listesi

Dış bağlantılar

 Las Vegas Sehri resmi websitesi
 Vegas   Wikivoyage "Las Vegas" maddesi
 Vegas/  DMOZ Open Directory projesi "Las Vegas" maddesi
 Las Vegas - turistler için bir rehber

Nevada'daki şehirler
1905'te kurulan yerleşim birimleri

Las Vegas


In chess, a back-rank checkmate (also known as a corridor mate) is a checkmate delivered by a rook or queen along the opponent's back  (that is, the row closest to them) in which the mated king is unable to move up the board because the king is blocked by friendly pieces (usually pawns) on the second rank.

Introduction
Back-rank mates occur quite often in games at fairly low levels.  This is because beginners typically fail to anticipate an impending mate on the back rank.  At higher levels of play, though the mate itself does not occur very often, play is often affected by the possibility of it—the fact that a player has to spend time guarding against the mate may leave them vulnerable to other threats and tactical ideas.

Back-rank mates are often guarded against by a friendly rook or queen protecting the back rank. However, it may be possible for the attacking side to deflect one of these pieces away from defensive duties. In the example shown to the left, White can play 1.Qxc6 and black cannot reply 1...Rxc6 because of 2.Rd8+ Rxd8 3.Rxd8# with a back-rank mate. Black therefore loses his bishop for no compensation—and Black has no good continuation because of the threat of Qxa8 or Qxc8, for example, 1...Qa6 2.Qxa8! Rxa8 3.Rd8+ Rxd8 4.Rxd8#. If Black tries to defend the back rank so that White's queen and bishop are skewered, White can keep an extra piece, for example 1...b5 (defending d8 with the queen) 2.Qf3! keeping the rook on c8 stuck to the defense of the rook on a8, or 1...g6 (creating luft) 2.Qf6! and Black still cannot take due to the back-rank mate.

Back-rank threats can be guarded against more permanently by moving one of the pawns in front of the king to give the king a flight square (or luft). If it were Black to play in the example to the left, he could counter White's threat with, for example, 1...g6, giving the king a square on g7 to which it can safely move. Note, however, that 1...h6 in this example would not do the job, as after the d3-rook moves, the h7-square is covered by the white bishop.

It is often not a good idea to play such pawn moves unless there is a pressing need to do so, as they can not only represent a loss of time, but may also allow enemy penetration around the squares weakened by the pawn advance. In many chess openings, however, they are often played for some other purpose, before any back-rank threat has emerged (...h6 is often played to "put the question" to a white bishop on g5, for example; see also Fianchetto).

Example

One of José Raúl Capablanca's most famous games featured a variety of back-rank threats at the end. It was an exhibition game played in Moscow in 1914 against Ossip Bernstein (Capablanca had the black pieces). The position shown to the right was reached after White's 29th move. Capablanca now played 29...Qb2! The simplest point is that 30.Qxb2 is not possible because of the back-rank mate 30...Rd1#, but there are several related ideas: for example, 30.Qe1, apparently defending the threatened rook, loses to 30...Qxc3 (if 31.Qxc3 then 31...Rd1+ 32.Qe1 Rxe1#); 30.Rc2 fails to 30...Qb1+ 31.Qf1 Qxc2; and 30.Qc2 loses to 30...Qa1+ 31.Qc1 Rd1+ 32.Qxd1 Qxd1#, or 30...Qxc2 31.Rxc2 Rd1#. After 30.Rc8 it looks like white may turn the tables as 30...Rxc8? allows 31.Qxb2 to win a queen for a rook, however Capablanca has 30...Qa1+ (or Qb1+) when instead White loses a rook after 31.Qf1 Qxf1+ 32.Kxf1 Rxc8. Similarly, 30.Qd3 loses to 30...Qa1+ (not 30...Rxd3?? 31.Rc8+) 31.Qf1 Qxc3. So Bernstein had to resign.

Note that had Capablanca played for the back-rank mate more directly with 29...Qb1+ 30.Qf1 Rd1?? (30...Qxa2 would be sensible), he would himself have lost to the back-rank mate 31.Rc8+ Rd8 32.Rxd8#.

References

External links
 How to Play Chess:Back-rank mate audio.
  The United States Chess Federation - A Common Tactic: The Back Rank Problem by GM Susan Polgar, August 6, 2008

Chess checkmates
Chess terminology
Chess tactics

Back-rank checkmate


Das Gebiet Eisrandformen zwischen Rebholz und Knellesberg ist ein mit Verordnung vom 19. Juli 1996 durch das Landratsamt Bodenseekreis ausgewiesenes Landschaftsschutzgebiet (LSG-Nummer 4.35.038) im Nordosten der baden-württembergischen Gemeinde Meckenbeuren im Bodenseekreis in Deutschland.

Lage
Das etwa 279 Hektar große Landschaftsschutzgebiet Eisrandformen zwischen Rebholz und Knellesberg gehört naturräumlich zum Bodenseebecken. Es liegt nordöstlich der Ortsmitte Meckenbeurens, an der Kreisgrenze zum Landkreis Ravensburg, zwischen der Schussen im Westen, westlich, zwischen und östlich der Bundesstraßen 30 und 467 sowie östlich des Ortsteils Liebenau auf einer Höhe von rund 440 bis . Das Landschaftsschutzgebiet umfasst unter anderem die Gewanne Einöde von Mühlenbach, Einöde von Tennenmoos, Knellesberger Wiesen, Krumme Äcker, Stockwiesen, Tennenmooser Esch und Weiherwiesen.

Schutzzweck
Wesentlicher Schutzzweck ist die Erhaltung der in der Würmeiszeit vom Rheingletscher in einer Rückzugs- und Stillstandphase ausgebildeten Eisrandformen mit den Seitenmoränen, Endmoränen und dem Auslauf in die Schussenniederung in ihrer vielgestaltigen natürlichen Geomorphologie.

Siehe auch
 Siehe auch → Liste der Landschaftsschutzgebiete im Bodenseekreis

Referenzen

Einzelnachweise

Weblinks

Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Landschaftsschutzgebiet im Bodenseekreis
Schutzgebiet in Meckenbeuren


An Pleurothallis revoluta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hipólito Ruiz López ngan Pav., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Pleurothallis revoluta in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis revoluta


Magazinul de pe strada mare (în cehă/slovacă: Obchod na korze)
este un film cehoslovac din 1965 despre programul de arianizare derulat în Republica Slovacă în timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

Filmul a fost regizat de Ján Kadár și Elmar Klos după un scenariu scris de Ladislav Grosman și face parte din curentul cinematografic noul val cehoslovac. A fost finanțat de către autoritățile centrale de stat din Cehoslovacia (la fel ca toate filmele cehoslovace din perioada regimului comunist), produs la Studioul de Film Barrandov din Praga și filmat cu o distribuție slovacă în orașul Sabinov din nord-estul Slovaciei și pe platourile de la studiourile Barrandov. Rolurile principale au fost interpretate de actorul slovac Jozef Kroner (tâmplarul Tóno Brtko) și de actrița poloneză Ida Kamińska (văduva evreică Rozália Lautmannová).

Filmul a obținut în 1965 Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin, iar Kamińska a fost nominalizată în 1966 la premiul cea mai bună actriță într-un rol principal. Filmul a fost prezentat, de asemenea, la Festivalul de Film de la Cannes din 1965.

Rezumat

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, unui tâmplar slovac slab educat pe nume Anton "Tóno" Brtko (Jozef Kroner) i se oferă șansa de a prelua magazinul cu produse de mercerie al doamnei Rozália Lautmannová (Ida Kamińska), o văduvă evreică bătrână și aproape surdă, ca parte a noului program de arianizare a proprietăților evreiești din oraș. În timp ce Tóno încearcă să-i explice doamnei Lautmannová, care este confuză și pare ruptă de lumea exterioară, că el a fost numit supraveghetor și proprietar al magazinului, Imrich Kuchár (Martin Hollý, Sr.), un oponent slovac al arianizării, intră în prăvălie și-i dezvăluie lui Brtko că afacerea este foarte puțin profitabilă, iar Lautmannová trăiește din pomana oferită de conaționalii ei.

Comunitatea evreiască îi oferă milosului Brtko o plată săptămânală pentru ca acesta să nu renunțe la magazin, care altfel ar fi fost oferit unui alt arianizator, probabil nemilos. Tóno acceptă și o lasă pe doamna Lautmannová să creadă că el este nepotul ei, care a venit să o ajute cu munca în magazin. Relația lor evoluează tot mai mult până când autoritățile decid să deporteze întreaga populație evreiască a orașului într-un lagăr de concentrare, iar Tóno se găsește într-o dilemă morală, ezitând între obligația legală de a o preda autorităților pe senila doamnă Lautmannová și obligația morală de a o ascunde pentru a-i salva viața.

În momentul în care femeia devine în cele din urmă conștientă de faptul că în jurul ei începuse "pogromul", ea se panichează, iar Tóno o ucide în mod accidental într-o încercare de a o face să tacă pentru a nu se da singură de gol. El este șocat când își dă seama ce a făcut și se spânzură.

Distribuție

Scenariu
Scenariul a avut o istorie bilingvă ceho−slovacă. Scenaristul Ladislav Grosman (1921–1981) s-a născut și a crescut în Slovacia. În 1962 el a publicat povestirea "Capcana" (Past), pe care o scrisese în limba cehă. Scenariul filmului conține doar o mică parte din povestirea inițială. Mai târziu, în 1964, Grosman a refăcut și extins povestirea, încă în limba cehă, ca un scenariu literar-narativ intitulat "Magazinul de pe strada mare" (Obchod na korze). Scenariul conținea deja intriga principală a filmului, dar nu avea formatul scenaristic obișnuit, așa că a trebuit să fie refăcut de Grosman, în colaborare cu regizorii desemnați ai filmului Ján Kadár și Elmar Klos, iar dialogurile au fost rescrise cu această ocazie în limba slovacă. Singura limbă vorbită în film, în afară de slovacă, este limba idiș (identificată uneori în mod greșit ca limba germană), limitată la câteva versuri pe care le șoptește pentru sine doamna Lautmannová. Lectura ei în limba ebraică din siddur este neinteligibilă.

Producție
Magazinul de pe strada mare a fost filmat în diferite locații din orașul Sabinov aflat în nord-estul Slovaciei, cu numeroși figuranți ale căror voci indică varietatea lingvistică regională din estul Slovaciei. Accentul polonez al Idăi Kamińska este folosit pentru a crea un efect similar.

Referințe

Legături externe
 Ján Kadár, "Not the Six Million but the One."
 Steven Banovac, "Ján Kadár and Elmar Klos: The Shop on Main Street (Obchod na korze) 1965."
 Václav Macek, "From Czechoslovak to Slovak and Czech Film."
 Martin Votruba, "Historical and Cultural Background of Slovak Filmmaking."

Filme din 1965
Filme regizate de Ján Kadár
Filme regizate de Ján Kadár și Elmar Klos
Filme cehoslovace
Filme slovace
Filme alb-negru
Filme despre Holocaust
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin
Filme din Studioul Barrandov

Magazinul de pe strada mare


Halil Bediî Yönetken (1899, Bursa – 28 Aralık 1968, İstanbul), müzikolog, folklor araştırmacısı ve eğitimci.

Hayatı ve Çalışmaları
1899 yılında Bursa'da doğdu. İlk ve orta öğrenimini Bursa'da, yüksek öğrenimini İstanbul'da Musiki Muallim Mektebi'nde tamamladıktan sonra, yurdumuzun çeşitli yörelerindeki okullarda müzik öğretmenliği yaptı.

Milli Eğitim Bakanlığı tarafından 1928 yılında pedagoji öğrenimi yapmak üzere Çekoslovakya'ya gönderildi. Prag'da Devlet Konservatuvarını bitirdikten sonra Almanya ve Fransa'ya giderek oralarda çalışmalarını sürdürdü. Yurt dışındaki öğrenimini tamamladıktan sonra 1932 yılında yurda döndü, Gazi Eğitim Enstitüsü müzik öğretmenliğine atandı. 1936'da Ankara Devlet Konservatuvarı'na Kulak Eğitimi ve Koro Öğretmeni oldu. Bir yandan da Ankara Radyosu'nda tonmaysterlik ve gece yayınlanan Plaklarla Batı Müziği adlı açıklamalı bir müzik programı yaptı

1933- 1957 yılları arasında Ankara'da çeşitli görevlerde bulundu; Milli Eğitim Bakanlığı Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğünde şube müdürlüğü yaptı.

Eğitimciliğinin yanı sıra bir folklor araştırmacısı olan Halil Bedii, Ankara Devlet Konservatuvarının 1937-1951 yılları arasında yaptığı bütün derleme çalışmalarına katıldı.

1957'de İstanbul Çapa Eğitim Enstitüsü müzik öğretmenliğine naklini yaptırdı.
Aynı zamanda İstanbul Belediye konservatuvarı folklor uzmanı oldu ve İstanbul Radyosu'nda tonymasterlik yaptı.

Emekli olduktan sonra da TRT İstanbul Radyosu müzik danışmanlığına getirildi. Yapı ve Kredi Bankası'nın kurmuş olduğu, Türk Halk Oyunları Yaşatma ve Yayma Tesisi'nin kurucu üyeliğini yaptı.

Yönetken, TRT'nin 1967 yılında yaptığı folklor derleme çalışmasına önderlik etmiştir.. Bu derlemeye Yönetken'le birlikte, birçok değerli folklorcumuz katılmış ve bine yakın halk ezgisi derlenmiştir.

Halil Bedii Yönetken 28 Aralık 1968 günü İstanbul'da ölmüştür.

İstanbul, Bakırköy'de bir ortaokul ile Bursa'da bir müzik kütüphanesine adı verilmiştir.

(Şimdiye kadar yazılmış en geniş biyografisi için bkz. Folklor Dersleri - Türkiye'de Musiki Folkloru, (Yayına Hazırlayan: Yavuz Daloğlu), İstanbul, OpusKitap, Şubat 2017)

Eserleri
 İlk Mekteplerde Gınanın Usul Tedrisi
 Halkevlerinde Halk Müziği ve Oyunları Üzerine Nasıl Çalışmalı (Broşür)
 Diskotek Kılavuzu
 50 Okul Şarkısı
 25 çocuk Şarkısı
 İlkokul Şarkıları
 Okul Müzik Eğitim Metotları
 İlkokullarda Müzik Kılavuzu
 Derleme Notları
 Lise Müzik kitabı - Sınıf 1–2–3 (Ahmet Adnan Saygun'la birlikte).
 Folklor Dersleri - Türkiye'de Musiki Folkloru, (Yayına Hazırlayan: Yavuz Daloğlu), İstanbul, OpusKitap, Şubat 2017.

Bağlantılar
 Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi
 Halil Bedii Yönetken Ortaokulu

1899 doğumlular
1968 yılında ölenler
Türk müzikologlar
Bursa doğumlular

Halil Bediî Yönetken


Peter Griffin cuyo nombre real es Peter Kamp (17 de diciembre de 1939 - 17 de enero de 2007) fue un cantante de música disco alemán.

Biografía
Peter Kamp nació el 17 de diciembre. Él es el padre de 5 hijos. Alexandra, Patricia, Domingo y los gemelos Nicolás y Robin. Él era el dueño de una discoteca alemana llamada Griffin, en la ciudad de Baden-Baden.

Su primer lanzamiento fue el sencillo 7" "I Hate the Music" en 1977, seguido por "I'm in the Race" en 1978. En 1979, publicó "Spiderman", como su tercer single. Poco después, la  versión 12" fue puesto en libertad y la canción se convirtió en un gran club hit ese año.

Él tuvo otros dos hits club entre 1980-1981. Las canciones fueron "Step By Step", que fue lanzado originalmente en el sello Electrola de Alemania. La canción ganó popularidad como una importación, y la nueva Moby Dick Records la tomó para el lanzamiento de EE.UU., la emisión de una versión remezclada. El año siguiente publicó Electrola "Inside Out", otro número de up-tempo. Ninguna empresa estadounidense optó por la licencia, pero aun así recibió la exposición buen club. Después de su carrera musical,  tuvo mucho éxito con varios restaurantes en Baden-Baden, Achern, Praga y San Diego.

Él es el padre de la actriz / modelo Alexandra Kamp, nacido en 1966.

Peter Griffin murió el 17 de enero de 2007 en Baden-Baden, Alemania, a la edad de 67 años.

Enlaces externos
 Discografía

Cantantes masculinos de Alemania

Peter Griffin (cantante)


Vicente Ferrer Isabel Osorio de Moscoso y Álvarez de Toledo (Madrid, 19 de noviembre de 1777-Madrid, 31 de agosto de 1837) fue un aristócrata español que sirvió en la Real Casa.

Vida y familia
Era hijo de Vicente Joaquín Osorio de Moscoso y Guzmán, que le había precedido en todos sus títulos, y de María Ignacia Álvarez de Toledo y Gonzaga, hija de los marqueses de Villafranca del Bierzo.

Ligado, tanto por parte de padre como de madre, a la Corte su familia materna había ocupado importantes puestos en ella; sus dos abuelos habían sido mayordomos mayores de la Reina.

Huérfano de madre a los 18 años, se casa a los 21 con María del Carmen Ponce de León Carvajal. Durante la Guerra de la Independencia Española ocupa, entre mayo y noviembre de 1809, la presidencia de la Junta Suprema Central, a la que pertenecía su padre.

Hereda los títulos y propiedades a la muerte de su padre en 1816 y, cuatro años más tarde, simpatiza con el movimiento del Trienio Liberal. Noble avanzado, el Gobierno le elegirá para que, tras los sucesos de julio de 1822, sustituya al marqués de Bélgida como caballerizo mayor de Fernando VII pese a que trata de excusarse para no ocupar el puesto.

Al fracasar el movimiento liberal en 1823, el rey le cesa y le retira la llave de gentilhombre grande de España con ejercicio y servidumbre por el llamado Decreto de Andújar. A pesar de los reiterados esfuerzos de su hijo el rey nunca le rehabilitará.

En 1813 fallecerá su esposa y solo con la muerte del monarca logrará en 1833 la ansiada rehabilitación. Falleció cuatro años después, en 1837.

Títulos
Fue XII conde de Altamira, XVI duque de Maqueda, IX duque de Medina de las Torres, XVI marqués de Astorga y, también, duque de Sessa, de Sanlúcar la Mayor, de Soma y de Baena, marqués de Leganés, de Ayamonte, de Villamanrique, de la Villa de San Román, de Almazán, de Poza, de Morata, de Mairena, de Elche, de Monasterio, de Montemayor y del Águila, conde de Palamós, de Lodosa, de Arzarcóllar, de Villalobos, de Nieva, de Saltés, de Vallehermoso, de Cantillana, de Monteagudo de Mendoza, de Cabra, de Trastámara y XVIII conde de Santa Marta, vizconde de Iznájar y barón de Bellpuig, trece veces grande de España,

Referencias

Bibliografía
 Archivo General de Palacio (AGP) . Patrimonio Nacional. Sección Personal

Enlaces externos

Vicente Isabel Osorio de Moscoso y Álvarez de Toledo
Condes de Cabra
Condes de Trastámara
Vizcondes de España
Nobles de la Comunidad de Madrid
Duques de Soma
Condes de España
Marqueses de España
Barones de España
Condado de Altamira
Caballeros de la Orden del Toisón de Oro (Rama española)
Nobles de España del siglo XIX
Caballerizos mayores del rey
Gentileshombres de Cámara con ejercicio y servidumbre
Nacidos en Madrid
Fallecidos en Madrid


Ulice zla debitanski je studijski album splitskog heavy metal sastava Ultimatum.  Album je objavljen 2004. godine, a objavila ga je diskografska kuća Croatia Records.

Popis pjesama

Osoblje
Ultimatum
Mihovil Čerina – gitara
Mate Vukorepa – vokali
Ante "Cliff" Barić – bubnjevi
Božo Piteša – gitara
Goran Maretić – bas-gitara

Izvori

Albumi sastava Ultimatum
Heavy metal
Albumi iz 2004.

Ulice zla (album)


Ti kvinder fra Stralsund er en blyantstegning i brunt blæk, tegnet af Melchior Lorck omkring 1571.Tegningen er 22.2 x 31.3 cm. Værket er del af en serie tegninger, som menes at have udgjort forlæg for træsnit, som skulle illustrere en planlagt bog om dragtens historie. Tegningen viser ti kvinder, som er stillet op for at vise forskellige dragter fra 1500-tallet. Kvinderne indtager forskellige positioner, som gør det muligt for Lorck at vise dragterne fra forskellige vinkler.

Tegningens herkomst
Tegningen blev udstillet i Den Kgl. Kobberstiksamling, Statens Museum for Kunst i 1962, som derefter i marts 1966 erhvervede den fra den engelske Evelyn Collection ved hjælp af Konsul Georg Jorck og Hustru Emma Jorcks Fond.

Kunstneren Melchior Lorck

Melchior Lorck er den første danskfødte kunstner, hvis livsværk er omfattende dokumenteret. Alligevel, og trods stor interesse fra danske og udenlandske forskere, er Lorck i bredere kredse en relativt ukendt kunstner. Hans forbindelser til Christian 3. og Ferdinand 1. førte ham vidt omkring i verden. Lorck dokumenterede sine iagttagelser på papir. Hans motivverden spændte vidt og omfattede byprospekter, arkitektur, hverdagsliv, dragtstudier, våben, redskaber og portrætter. Tegningerne blev senere omsat til træsnit og kobberstik og udgivet i bogværker. Fra hans ungdomstid og studierejser er der bevaret tegninger, kobberstik og træsnit, som viser påvirkning fra Lucas Cranach og Albrecht Dürer.

Noter

Litteratur

 Fischer, Bencard and Rasmussen, Melchior Lorck I-IV, Copenhagen: Vandkunsten Publishers and The Royal Library, 2009-2010.
 Fischer, Erik, and Melchior Lorichs. Melchior Lorck i Tyrkiet. København: Statens Museum for Kunst, Den Kongelige Kobberstiksamling, 1990.
 Fischer, Melchior Lorck. En dansk vagants levnedsløb i det 16. aarhundrede, Fund og Forskning, XI, 1962 (https://tidsskrift.dk/index.php/fundogforskning/article/viewFile/1875/3193)
 Hanne Kolind Poulsen, At brande Frederik II: Om Melchior Lorcks kobberstik-portræt af Frederik II, SMK Art Journal, 2006, p. 23-35. (http://www.smk.dk/fileadmin/user_upload/Dokumenter/om-museet/forskning/Journal_2006/hannekolind_atbrandeFrederik_DK.pdf )

Tegninger

Ti kvinder fra Stralsund


Sachsenroda ist ein Weiler von Pölzig im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Sachsenroda liegt südöstlich von Pölzig an der Landesstraße 2326 im Ackerbaugebiet um Ronneburg und Dobitschen. Der Ort grenzt im Osten an Hohenkirchen, den südlichsten Ort des Landes Sachsen-Anhalt.

Geschichte
1378 wurde der Weiler erstmals urkundlich erwähnt. Sachsenroda gehörte zum wettinischen Amt Altenburg, welches ab dem 16. Jahrhundert aufgrund mehrerer Teilungen im Lauf seines Bestehens unter der Hoheit folgender Ernestinischer Herzogtümer stand: Herzogtum Sachsen (1554 bis 1572), Herzogtum Sachsen-Weimar (1572 bis 1603), Herzogtum Sachsen-Altenburg (1603 bis 1672), Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg (1672 bis 1826). Bei der Neuordnung der Ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam der Ort wiederum zum Herzogtum Sachsen-Altenburg.

Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte Sachsenroda bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Ronneburg (ab 1900). Das Dorf gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging. 1922 kam Sachsenroda zum Landkreis Gera.

Am 1. Juli 1950 wurde Sachsenroda nach Pölzig eingemeindet.
Bei der zweiten Kreisreform in der DDR wurden 1952 die bestehenden Länder aufgelöst und die Landkreise neu zugeschnitten. Somit kam Sachsenroda als Ortsteil der Gemeinde Pölzig zum Kreis Gera-Land im Bezirk Gera, der seit 1990 als Landkreis Gera zu Thüringen gehörte und bei der thüringischen Kreisreform 1994 im Landkreis Greiz aufging. 40 Einwohner leben in dem Weiler.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Pölzig
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Ersterwähnung 1378
Gemeindeauflösung 1950

Sachsenroda


This is a list of the 6 members of the European Parliament for Luxembourg in the 1999 to 2004 session.

List

Party representation

Notes

Luxembourg
List
1999

lb:Lëscht vun de lëtzebuergeschen Europadeputéierten#5. Legislaturperiod (1999-2004)

List of members of the European Parliament for Luxembourg, 1999–2004


Eraldo Pecci (født 12. april 1955 i San Giovanni in Marignano, Italien) er en italiensk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Pecci spillede seks kampe for det italienske landshold. Han deltog ved VM 1978 i Argentina, men kom dog ikke på banen i turneringen, hvor italienerne sluttede på fjerdepladsen.

På klubplan var Pecci tilknyttet Torino FC i seks år, efterfulgt af fire år hos Fiorentina. Han havde desuden ophold hos blandt andet Napoli og Bologna. Han vandt det italienske mesterskab med Torino i 1976.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra ACF Fiorentina
Fodboldspillere fra S.S.C. Napoli
Fodboldspillere fra Torino FC
Fodboldspillere fra Bologna FC
Fodboldspillere fra Vicenza Calcio
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1978

Eraldo Pecci


An Spathiphyllum quindiuense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Spathiphyllum quindiuense in nahilalakip ha genus nga Spathiphyllum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Spathiphyllum

Spathiphyllum quindiuense


Les Studios Rosenhügel sont des studios de cinéma situés dans la capitale autrichienne Vienne. Ils ont été ouverts en 1923 et appartenaient à l'origine à la société de production Vita-Film. Après la faillite de la société l'année suivante, les studios sont repris par Sascha-Film, la plus grande des sociétés autrichiennes de l'époque. Au début des années 1930, Sascha-film s'associe à la société des films sonores Tobis allemande pour rénover les studios de production de films sonores. Un certain nombre de films à succès autrichiens y ont été produits pendant le reste de la décennie.

Historique
Les studios de cinéma Rosenhügel ont été construits entre 1919 et 1923 par Vita-Film à Rosenhügel au sud de Vienne. À leur ouverture, ils étaient considérés comme les studios les plus grands et les plus modernes d'Autriche, devant même les studios du concurrent Sascha-Film.

Avant même l'ouverture des studios, des tournages sont réalisés sur le site dès 1921. Par exemple, le film Samson und Delila a été achevé dès 1922. Lorsque Vita-Film a fait faillite pendant la crise économique du cinéma européen, déclenchée par un flot de films américains bon marché, les studios furent presque continuellement vides jusqu'en 1933. Puis ils ont été repris par l'ancienne industrie cinématographique autrichienne Sascha, qui n'a pas survécu non plus à la crise des années précédentes qu'en les vendant à l'allemand Tobis-Tonbild-Syndikat. Dotés du capital frais du nouveau propriétaire, les studios purent être modernisés et adaptés pour le film sonore. Le fleuron du « film viennois » des années 1930, Maskerade de Walter Reisch et Willi Forst, avec Paula Wessely, y fut tourné en 1934.

Après 1934, les studios Rosenhügel ne produisent plus de films. Les studios étaient désormais loués exclusivement à d'autres producteurs.

Avec l' annexion de l'Autriche à l'Allemagne, les Nazis ont rapidement placé sous leur contrôle l'ensemble de l'industrie cinématographique de langue allemande. La société propriétaire des studios a également été dissoute et rétablie sous le nom de Wien-Film.
Peu avant la fin de la Seconde Guerre mondiale, le régime nazi ordonne de faire sauter les studios, pour ne pas les laisser tomber entre les mains de l'Armée rouge. Le directeur de production des studios, Karl Hartl, a pu empêcher cela avec quelques employés.

Après la fin de la Seconde Guerre mondiale, Vienne est divisée en zones d'occupation par les quatre puissances alliées. À ce moment-là, les « biens allemands » ont été confisqués. Alors que les studios de Sievering et le siège social de Siebensterngasse étaient aux mains des Américains, les studios Rosenhügel sont tombés aux mains des Soviétiques. Ceux-ci ont poursuivi les opérations de tournage sous le nom de Wien-Film am Rosenhügel jusqu'en 1955.

En 1990, la démolition des installations du studio menaçait, car un centre commercial était prévu à cet endroit. Avec le soutien de la ville de Vienne et du gouvernement fédéral, cela a été évité en signant un contrat de bail avec la nouvelle Filmstadt Wien StudioGesmbH, une société composée de quatre producteurs de films et d'un entrepreneur. Parmi ces actionnaires, chacun détenant entre 10 et 35 %, figure Kurt Mrkwicka, qui détenait 35 % et fut le directeur général de la société. Le nouvel opérateur a fait rénover les studios et les a rouverts en 1996 en tant que parc d'activités cinématographiques. Depuis lors, les studios ont été loués à des sociétés de cinéma et de télévision. En 2008, environ 300 personnes y étaient employées dans une vingtaine d'entreprises.

Depuis 2014, la zone des studios de cinéma Rosenhügel est une zone de développement urbain de la ville de Vienne. Un concours d'architecture a été organisé pour repenser le quartier.

Le plus grand des halls en acier et en béton, dont certains ont des façades en verre, le hall principal, qui a été démoli en 2015, mesurait 24 mètres de large, presque 50 mètres de hauteur et 90 mètres de long. Il y avait un bassin de trois mètres de profondeur pour les enregistrements sous-marins. Pour l'alimentation électrique des 260 lampes et 60 phares, entre autres, il y avait un système électrique séparé qui pouvait générer de l'électricité jusqu'à . À l'extérieur du bâtiment, sur la surface de , il y avait une scène à ciel ouvert de , qui comprenait une plaque tournante de 25 mètres de diamètre afin de pouvoir aligner les structures avec la position respective du soleil.

Liens externes
Historique des studios Rosenhügel
Quelques dates importantes des studios Rosenhügel

Studio de cinéma en Autriche
Bâtiment à Vienne (Autriche)
Culture à Vienne (Autriche)
Cinéma en Autriche

Studios Rosenhügel


El Templo de Yue Fei, o como se conoce habitualmente en China, Templo Yuewang (chino simplificado: 岳王庙; chino tradicional: 岳王廟), es un templo construido en honor de Yue Fei, un general de la dinastía Song del Sur cuando la capital de China estaba en Hangzhou. Los terrenos del templo se encuentran en la ladera sur de la colina Qinxia, al norte del Lago del Oeste y en la zona central de Hangzhou.

El templo fue construido en 1221, durante la dinastía Song, para conmemorar la lealtad y patriotismo del general. El sitio, que comprende el Templo de Yue Fei, el Templo de la Lealtad y el Mausoleo de Yue Fei, fue posteriormente reconstruido varias veces.

Alrededor de la tumba se puede observar un séquito compuesto de estatuas de piedra de caballos, tigres, ovejas y diferentes personajes a ambos lados. La tumba de su hijo mayor, Yue Yun, se encuentra unos metros al norte de esta mientras que una inscripción con el lema del general (que la historia dice que se tatuó en la espalda) está grabada en el muro de la parte trasera de las tumbas: "sirve a la patria con absoluta lealtad". Entre las estatuas destacan, aparte de la del propio Yue Fei, las cuatro figuras de hierro, de rodillas y con las manos atadas, de los considerados traidores a la patria que instigaron la muerte del póstumamente rehabilitado general.  Las tumbas y las esculturas que las acompañan están todas datadas en el  y han sido meticulosamente restauradas.

El templo fue reconocido en 1961 por el Consejo de Estado chino como un monumento nacional merecedor de protección. El 24 de junio de 2011, éste y otros elementos que conforman el paisaje cultural del Lago del Oeste en Hangzhou fueron declarados Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.

Galería

Referencias

Enlaces externos

 Templo del general Yue Fei en China Travel Go (en inglés)

Patrimonio de la Humanidad en China
Yue Fei

Arquitectura de China del siglo XIII

Templo de Yue Fei


Hermenches es una comuna suiza del cantón de Vaud, situada en el distrito de Broye-Vully. Limita al norte con las comunas de Moudon y Rossenges, al este con Syens y Vucherens, al sur con Ropraz y Corcelles-le-Jorat, y al oeste con Jorat-Menthue.

La comuna hizo parte hasta el 31 de diciembre de 2007 del distrito de Moudon, círculo de Moudon.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial de la comuna de Hermenches

Comunas de Vaud

Hermenches


Margarete Depner (născută Margarete Scherg; ) a fost o sculptoriță de etnie germană, pictoriță și ilustratoare a vechilor sași.

Biografie
Descendentă a familiei de industriași Scherg, Margarete Depner s-a născut în Brașov, în 1885, și a murit în 1970 în același oraș. În 1931, a studiat la Berlin cu Josef Thorak.

Este considerată una dintre cele mai de seamă reprezentante ale curentului modern clasic din Transilvania. Lucrările sale se află în colecții și muzee din țară și străinătate, iar comunitatea săsească din Brașov o înscrie la loc de cinste printre personalitățile distinse care o reprezintă.

Note

Legături externe

 Margarete Depner (1885 - 1970) ; Meisterin des Porträts der Siebenbürgischen Klassischen Moderne, Autor: Lisa Fischer

Nașteri în 1885
Decese în 1970
Artiste din secolul al XX-lea
Brașoveni
Ilustratori români
Pictori români
Sculptori români
Sași transilvăneni

Margarete Depner


Zero Hedge (ou ZeroHedge) é um blogue financeiro e agregador de notícias criado em 2009. Seu conteúdo original é assinado sob o pseudônimo "Tyler Durden", sendo o fundador e editor principal identificado pela Bloomberg como o banqueiro búlgaro-americano Daniel Ivandjiiski.

Com as publicações iniciadas em 2009 com foco no mercado financeiro, foi inicialmente descrito como uma mistura de "notícias de ponta, rumores e fofocas", com viés pessimista e libertário. Com os anos, expandiu para conteúdo político não financeiro. Em 2016, em um artigo da Bloomberg, Colin Lokey, que então escrevia para o ZeroHedge, descreveu a linha editorial do site como fortementente enviesada por posições pró-Rússia, enquanto que no contexto das Eleições nos Estados Unidos em 2018 o blogue foi descrito como da alt-right radical. Mais recentemente, tem lhe sido atribuído um viés conspiratório e de direita. Em 2020, foi banido do Twitter por doxxing de um pesquisador chinês que o site acusava de ter relação com um suposto vazamento do coronavírus de um laboratório.

História

A primeira publicação do Zero Hedge apareceu em 9 de janeiro de 2009, e o domínio foi registrado em 11 de janeiro de 2009 sob o nome de Krassimir Ivandjiiski, pai de Daniel Ivandjiiski. De acordo com o Boston Business Journal, o site "publica notícias e opiniões financeiras, agregadas e originais" de vários escritores da indústria financeira, sendo descrito como uma fonte de "notícias de ponta, rumores e fofocas na indústria financeira", com viés pessimista e libertário. Nos primeiros anos do Zero Hedge, ele estava associado com críticas a negociações de alta frequência ("High-frequency trading"). Quase todos os artigos internos são assinados sob o pseudônimo coletivo "Tyler Durden", personagem do livro e filme Clube da Luta de Chuck Palahniuk. Na sua criação, o Zero Hedge publicou um manifesto sobre os objetivos do site:

Com o passar do tempo, expandiu para conteúdo político não financeiro. O artigo de 2016 "Desmascarando Zero Hedge", da Bloomberg, citou o ex-funcionário do site Colin Lokey dizendo: "Não posso ser o tempo todo um líder de torcida para o Hezbollah, Moscou, Teerã, Pequim e Trump. Está errado, ponto. Eu sei que isso lhe dá visualizações agora, mas vai destruir sua marca a longo prazo. Isso não é uma revolução. É uma piada." Também disse que foi pressionado a enquadrar as questões de uma forma que considerou "insincera", resumindo suas posições políticas como "Rússia=boa. Obama=idiota. Bashar al-Assad=líder benevolente. John Kerry=burro. Vladimir Putin=maior líder da história", afirmando que o site tinha uma Russofilia intencional. No contexto das Eleições nos Estados Unidos em 2018, foi classificado como um blogue de direita alternativa. radical, e pró-russia.

Em 2020, a conta do site foi banida no Twitter por revelar informações pessoais de um pesquisador chinês, que o site alegava estar ligado a um suposto vazamento do coronavírus de um laboratório. Nesse contexto, o The Washington Post escreve que "Nos últimos anos, o blog ampliou as teorias da conspiração de direita em uma variedade de tópicos". Já o jornalista americano Seth Hettena comentou em um artigo do jornal progressista The New Republic que Zero Hedge se tornou "um fórum para as vozes odiosas e conspiratórias dos homens brancos raivosos da direita alternativa. Racistas, antissemitas, extremistas de direita e teóricos da conspiração eram um público mal atendido e, como se vê, lucrativo."

Ver também
 Breitbart News
 Drudge Report

Ligações externas

Libertarianismo nos Estados Unidos
Websites dos Estados Unidos
Extrema-direita nos Estados Unidos

Zero Hedge


The Kenya African Democratic Union (KADU) was a political party in Kenya.  It was founded in 1960 when several leading politicians refused to join Jomo Kenyatta's Kenya African National Union (KANU).  It was led by Ronald Ngala who was joined by Moi's Kalenjin Political Alliance, the Masai
United Front, the Kenya African Peoples Party, the Coast African Political Union, Masinde Muliro's Baluhya Political Union and the Somali National Front. The separate tribal organisations were to retain their identity and so, from the very start, KADU based its political approach on tribalism. KADU's aim was to defend the interests of the so-called KAMATUSA (an acronym for Kalenjin, Maasai, Turkana and Samburu ethnic groups) as well as the British settlers, against the imagined future dominance of the larger Luo and Kikuyu that comprised the majority of KANU's membership, when it became inevitable that Kenya will achieve its independence. The KADU objective was to work towards a multiracial self government within the existing colonial political system. After release of Jomo Kenyatta, KADU was becoming increasingly popular with European settlers and, on the whole, repudiated Kenyatta's leadership. KADU's plan at Lancaster meetings was devised by European supporters, essentially to protect prevailing British settlers land rights.

History
In 1953 Kenya African Union, KAU was banned and its leaders, the Kapenguria Six imprisoned by the colonial authorities. The colonial authorities could not conceive of any political opposition to their policies, nor could they accept the reality of African aspirations strongly advocated by Jomo Kenyatta, Dedan Kimathi and other African leaders However, Mau Mau insurgency, though defeated in 1956 led to changes in the way the colony was governed and a new constitution was inaugurated in 1954.Under the new constitution of 1954, it was believed that any solution to the African problems lay in the initiative of the colonial administration under European leadership, not in changing the political system as Africans had demanded under the banned KAU. To ensure no national African political movement arises to unite Africans and threaten colonial government, national political parties were banned in 1955. The colonial authorities instead promoted the idea of regional moderate tribal political parties all over the country other than in central Kenya where the political party ban remained until 1960.Regional moderate 'kingpins' subsequently emerged with their regional political parties. These included Daniel Moi, Masinde Muliro and Ronald Ngala. Majority of these regional leaders had been elected to the LegCo in 1957 general elections. Ronald Ngala brought all these regional outfits together to form KADU when Jomo Kenyatta was released from prison in 1961 and made the president of the newly formed KANU

KADU lost to KANU in the first general elections in Kenya in 1963, where it had campaigned on a platform of Majimboism, multiracial nation with white minority rule under the principles established in the Lyttelton Constitution of 1954. KANU on the other hand had campaigned on total independence of Kenya under African majority rule with a new independence constitution. KADU delegation at Kenya's Lancaster house constitutional conference negotiated for and got federalism (Majimbo) adopted into Kenya's independence constitution. In the Lancaster House Conference attended by Kenyatta, KADU's plan was strongly supported, not just by the Europeans but also by the British government. In the end, KANU abandoned its own plan and accepted a British version of the KADU plan, providing for a bicameral legislature and for eight 'jimbos' with regional presidents.

Dissolution
KADU dissolved in 1964 and merged with KANU under the great persuasive abilities of Tom Mboya upon the KADU leadership. Daniel arap Moi, who later served as President of Kenya, was KADU's chairman and attended the Lancaster House Conferences with Ronald Ngala. Part of the KADU team was also Masinde Muliro  who believed that the dominance of the two tribes needed to be neutralised so as to have a free and fairly led nation. The dissolution of KADU was orchestrated by the then justice and legal affairs minister Tom Mboya, first Secretary General and a founding member of KANU, who followed orders from the then President of Kenya, the late Mzee Jomo Kenyatta.

References

Defunct political parties in Kenya
Political parties established in 1960
1960 establishments in Kenya
Kenya African National Union

Kenya African Democratic Union


Otis Harlan (29 de diciembre de 1865 – 21 de enero de 1940) fue un actor cómico estadounidense.

Biografía
Nacido en Zanesville (Ohio), estuvo casado con Nellie Harvey y tuvo una hija llamada Marion. Harlan era tío del actor de cine mudo Kenneth Harlan.

En 1906 actuó en el musical de Victor Herbert The Magic Knight. En 1911 trabajaba como artista de vodevil y actuaba en musicales ragtime de Irving Berlin. Harlan hizo el papel de Cap'n Andy en la primera versión filmada, parcialmente sonora, de la obra Show Boat (1929). También fue el Maestro de Ceremonias en el prólogo sonoro que acompañaba a la película.

En 1935 Harlan fue Starveling en la adaptación cinematográfica que Max Reinhardt llevó a cabo de la obra de Shakespeare El sueño de una noche de verano, y en 1937 dio voz al enano "Feliz" en el clásico de animación de Walt Disney Snow White and the Seven Dwarfs. Ese mismo año actuó en el corto de La Pandilla Roamin' Holiday.

Otis Harlan falleció en Martinsville (Indiana), en 1940 a causa de un ictus. Tenía 74 años de edad. Fue enterrado en el Cementerio Green Lawn de Columbus (Ohio).

Véase también
 Tres hombres malos

Enlaces externos

Fallecidos por apoplejía
Actores de cine mudo
Actores de cine de Estados Unidos

Otis Harlan


An Chloris verticillata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Nuttall. An Chloris verticillata in nahilalakip ha genus nga Chloris, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chloris

Chloris verticillata


Synchronized skating, often called synchro, is an ice skating sport where between 5 and 20 skaters perform together as a team. They move as a flowing unit at high speed over the ice, while performing elements and footwork.

This complex sport originated in 1956 and was initially called "precision skating" due to its emphasis on the maintenance of intricate and precise formations and the requirement of precise timing from all members of the group. Synchronized skating is now well-established as an organized sport in several European countries with several of them having produced teams who frequently win championships at the international level. Currently there are more than 600 synchro teams in United States alone.

Details
Synchronized skating currently uses a judging format similar to singles, pairs and ice dancing. The discipline is primarily judged on skating skills, transitions, performance, composition, interpretation and difficulty of elements.

Each level performs a free skate program that requires elements such as circles, lines, blocks, wheels, intersections, no holds, and, at higher levels, lifts. Teams are required to perform step sequences, ranging in difficulty with each level. In the highest ranking levels, Junior and Senior division teams are required to perform a short program in addition to the free skate. The short program is more technical in nature, whereas the free skating program is longer and provides an opportunity to showcase expression, emotion and interpretation.

Junior level teams compete in the Junior World Synchronized Skating Championships. At the senior level, teams compete at the World Synchronized Skating Championship. All member nations of the ISU are allocated one entry for each level, countries that placed in the top five of the previous championship are awarded two team entries.

A synchronized skating routine may consist of straight line sequences, wheels, blocks, circle step sequences, or also moves in isolation. Moves in isolation, used in advanced levels, consist of one or more skaters separating from the rest of the team to performs freestyle type moves. For example, three figure-skaters may separate and execute sit spins, while the rest of the team is performing a circle formation. The three figure skaters will then re-join the group and carry on with the routine. Similarly, Novice, Junior, and Senior programs include moves in the field. Wherein the whole team performs sets of moves such as biellmann spirals, 170 spirals, unsupported spirals, spread eagles, or Ina Bauers connected.

The required elements must be performed in specific ways, as described by published communications by the ISU, unless otherwise specified. The ISU publishes violations and their points values yearly. Situations warranting deductions in synchronized skating include elements where one-quarter of the team or more fails to execute a maneuver in congruence with the majority of the team, falls, interruptions, illegal maneuvers (such as cartwheels, and violations of the rules concerning time, music, and clothing.

History
In 1956, the first synchronized skating team was formed by Dr. Richard Porter. The 'Hockettes' skated out of Ann Arbor, Michigan and entertained spectators during intermissions of the University of Michigan Wolverines hockey team. In the early days, precision skating (as it was then called) resembled a drill team routine, or a precision dance company such as The Rockettes.

During the 1970s, the interest for this new sport grew and developed. Teams developed more creative and innovative routines incorporating stronger basic skating skills, new maneuvers and more sophisticated transitions with greater speed, style and agility. Due to the increased interest in the sport in North America, the first official international competition was held between Canadian and American teams in Michigan in March 1976.  With the internationalization of the sport, it has evolved, with increasing emphasis on speed and skating skills, and "highlight" elements such as jumps, spirals, spins, and lifts that originally were not permitted in competition.

Competition elements

Block
An element where the skaters are lined up in three to five, separate parallel lines. The block should travel over the entire ice surface.  The lines should be straight and evenly spaced.  To increase the difficulty of the block teams can add step sequences, pivot the block, or change the configuration.

Circle

There are many different ways to complete this element.  Teae circle, multiple circles, a circle within a circle, interlocked circles, or a disconnected circle.  The circle should be evenly spaced between the sand variations, skaters and should form a round shape.  To increase the difficulty of a circle a team can include step sequences, traveling, and changes of rotational direction. Assisting of travel can also be present in a circle, and is usually noted by a skater trying to cut through the rotation of the circle on a straight path; this will be noticeable with the same jerky/whipping motion of the circle.

Line
There are many different types of lines.  Lines can be two parallel lines, one straight line, or a diagonal line.  To increase the difficulty the team may pivot the line, change configuration, or incorporate retrogression into the line.

Wheel

For a wheel every figure skater must rotate around a common center point.  There are many different formations that teams can form including a two to five spoke or a parallel wheel.  Each spoke (line) of the wheel should be straight and the figure skaters should be leaning into the center of the wheel.  The difficulty of the wheel can be increased by adding footwork, changing the rotational direction of the wheel, configuration of the wheel, or traveling. Traveling is difficult because a lot of the time teams will get called for "assisting the travel" which occurs when a team member (usually towards the center) is doing footwork that is not around the center point that is being traveled, but rather they cut through it on a straight path and stop the flow of rotation in an effort to gain more distance up the ice. More often than not, assisting the travel can be spotted because a) a team member will look out of place and b) the wheel will whip or be very jerky in movement.

Intersection

An intersection, also known as a pass through, is when the figure skaters skate towards each other in lines and intersect. The intersection can be two lines, such as an angled intersection, but can have three or four lines, such as a triangle or box.  At the point of intersection skaters could do turns or free skating movements to increase the difficulty. The entry to the intersection can be made more difficult by intersecting from an angle or from a whip.

No Hold Element
The no hold element has the same qualities as a regular block.  The only difference is that the skaters are not connected in a no hold block. The goal of this maneuver is to stay in perfect alignment while doing the footwork. The neater the block and the harder the footwork, the more points a team can receive.

The no hold element can also be used in circle work, creating a challenging and interesting appeal to a basic circle step sequence. Not only does it make it look interesting, but it adds a level of difficulty. The skaters must keep even spacing while rotating the circle, without the assistance of the pull of another skater.

Lift Element
This is a free skating move where one figure skater holds on to another. Different types of pairs element include spins, lifts, and pivots such as death spirals. Again, this element is really not a necessity for team skating, but it is seen at the Junior and Senior level. A pairs element can be used to boost skating skills and transition scores.

Movement in Isolation
In this element, some of the figure skaters are isolated from the rest of the team while performing free skating elements such as spins, spirals, lifts, vaults, or jumps.  The free skating elements must be performed by a minimum of three skaters and a maximum of less than half of the team.

Moves in the Field
This element is a sequence of movements that must include free skating moves such as spirals, spread eagles, Ina Bauers, and other flowing moves with strong edges, connected with linking steps. It must include at least three different free skating moves.

Competitions

International
There are international synchronized skating competitions at the Senior, Junior, and Novice levels (with Senior being the most elite). The International Skating Union held the first official World Synchronized Skating Championships (WSSC) in 2000 in Minneapolis, Minnesota, USA. The top Junior teams from around the world competed from 2001 to 2012 at the ISU Junior World Challenge Cup (JWCC), held in a different location every year. The JWCC were accompanied in 2013 by the ISU World Junior Synchronized Skating Championships, to be held biannually in odd-numbered years with the JWCC in even-numbered years. Other long-running, major international events attracting elite teams at different levels include the French Cup, Spring Cup, Neuchâtel Trophy, Cup of Berlin, Zagreb Snowflakes Trophy, Leon Lurje Trophy and Prague Cup.

ISU World Synchronized Skating Championships

The ISU World Synchronized Skating Championships (WSSC) are the world championships for synchronized skating. Held since 2000, the WSSC is an annual international event organized by the International Skating Union. The top positions have been dominated by Finland, with three different World Champions (Marigold IceUnity, Rockettes and Team Unique) and 19 medals and Sweden with the team (Team Surprise) with most World titles and medals for a single team. Other major countries include Canada with two gold, four silvers and five bronzes (for NEXXICE, Les Suprêmes and the now-discontinued Black Ice), as well as the United States with one silver and four bronzes (for Miami University and Haydenettes, respectively).

ISU World Junior Synchronized Skating Championships

ISU Junior World Challenge Cup
The Junior World Challenge Cup was held bi-annually starting in 2013 alternating with the newly introduced World Junior Championships until being discontinued after the 2015-16 season.

Finland

The Finnish member of ISU, the Finnish Figure Skating Association, holds the Finnish Synchronized Skating Championships at the Novice, Junior and Senior levels. Also, it holds two Finnish Championships Qualifiers before the nationals. Since the late 1990s, the senior-level battle for the qualifier wins and Finnish Championship—and the ensuing ISU World Synchronized Skating Championships (WSSC) entries—has mainly been fought between three teams from Helsinki, Marigold IceUnity, Rockettes and Team Unique, while a fourth and sometimes a fifth Senior team has competed along in the intervening years.

Finnish Senior Championships medalists

Finnish qualifications for the ISU WSSC
Throughout the years, the Finnish senior teams qualifying for the World Championships have been selected based on their performance at the two qualifiers and the national championships. In the season 2012–13, the teams were selected as follows: the Finnish Champion qualified automatically as Team Finland 1 for the WSSC. Team Finland 2 at the WSSC was the team which earned the fewest points from the first qualifier, the second qualifier and the Finnish Championships. The points equaled the sum of the positions at the three competitions with growing coefficients: the coefficient was 0,3 for the first competition result, 0,5 for the second and 1 for the last.

United States
In the United States, there are several other recognized age and skill levels. Sanctioned by the US Figure Skating Association, the divisions include Beginner, Pre-Juvenile, Preliminary, Open Juvenile, Open Collegiate, and Open Adult (the non-qualifying divisions/ the divisions that do not go to Nationals) and Juvenile, Intermediate, Novice, Junior, Senior, Collegiate, Adult, and Masters (qualifying levels).

ISI (Ice Skating Institute) is another governing body which focuses on a more recreational form of competition and does not have the same divisions as those of the USFSA. Teams can compete in the Tot, Jr. Youth, Youth Sr. Youth, Teen, Collegiate, Adult, or Master age groups, in any of five categories: Formation, Advanced Formation, Skating, Open Skating, and Dance.

While most skaters participating in synchronized skating are female, the rules allow mixed-gender teams.

US Figure Skating Senior Championship

The Senior team level consists of 16 skaters. Skaters must be at least 15 years old and have passed the Novice Moves in the Field test.

USFSA Collegiate Championship
The Collegiate team level consists of teams with 12-20 Figure skaters who must be enrolled in a college or degree program as full-time students. Skaters must also have passed the Juvenile Moves in the Field test.  It is a Varsity Sport at colleges such as Miami University and Adrian College.  Many more have developed club-level collegiate teams without varsity status such as the team at The University of Delaware and the University of Michigan.  The Miami University Synchronized Skating Team has been a trailblazer in collegiate synchronized skating, fielding the first completely funded varsity synchronized skating program in the United States, as well as working towards gaining "Synchro" NCAA status in the United States.

Present day

Why not Synchro Petition
Although not currently an Olympic sport, it has already been reviewed for Olympic eligibility. In 2007 synchronized skating was selected to be part of the Universiade or World University Games as a demonstration sport. Teams from several countries competed in Turin, Italy with Sweden, Finland, and Russia coming out on top.

"Why Not Synchro" is an ongoing campaign on social media through the hashtag #whynotsynchro and #whynotsynchro2018 on Facebook, Twitter, and Instagram. This was popularized at the Mozart Cup, held in Austria in January 2014. During the medal ceremonies, teams gathered on the ice and created the shape of the Olympic rings. This image was then shared over social media as skaters petitioned to raise awareness of the sport. A petition to the International Olympic Committee was posted on change.org calling for 15,000 signatures and asking the IOC "Synchronized Figure Skating: Make it an Olympic Event." The petition states "The time has come to add this incredible event to the pinnacle of the sport of figure skating."

Effects of COVID-19
Due to the abrupt appearance of COVID-19, the 2019–2020 season was cut short to ensure safety of all teams. Elite US teams like the Haydenettes and Skyliners were not able to compete internationally due to travel restrictions set in place in late March and early April. The US Figure Skating Association is responsible for the health and well-being of the athletes and members.

Judging

International IJS System
The competitive levels of synchronized skating, like those in other disciplines of Figure skating, are now judged using the ISU Judging System that was introduced in 2004. Each element is assigned a difficulty level by the technical panel made up of a technical specialist, assistant technical specialist and a technical controller. Each level of difficulty for a particular element corresponds to a pre-determined base value. The base value is the number of points that are awarded for an executed element before the grade of execution or any deductions are applied. Judges assign a grade of execution from -3 to +3 to each of the elements. Each grade of execution, or GOE, corresponds to a point value. For each element, the highest and lowest GOE values are dropped and the rest are averaged then added to the base value. The sum of all the scores of the elements comprises the Technical Elements score.

Program Component Score
The judges will award points on a scale from 0.25 to 10 (in increments of 0.25) for five program components to grade overall presentation. As with Grade of Execution (GOEs), the highest and lowest scores for each component are thrown out, and the remaining scores are averaged. The final program components scores are then multiplied by a set factor to ensure the technical score and program components score are balanced.

The five program components are:

 Skating Skills - Overall skating quality, including edge control and flow over the ice surface (edges, steps, turns, speed, etc.), clarity of technique and use of effortless power to accelerate and vary speed.
 Transitions - The varied and/or intricate footwork, positions, movement and holds that link all elements.
 Performance - The involvement of the skater physically, emotionally and intellectually in translating the music and choreography.
 Composition - An intentional, developed and/or original arrangement of all types of movements according to the principles of proportion, unity, space, pattern, structure and phrasing.
 Interpretation of Music - The personal and creative translation of the music to the movement on the ice.

Technical Score
Each element of the program is assigned a base value, which gives skaters credit for every element they perform. Some elements, such as spins and step sequences, have levels of difficulty on which the base values are established. Judges grade the quality of each element using a grade of execution score within a range of -5 to +5, which is added to or deducted from the base value. GOEs are proportional to the base value of each element. The highest and lowest scores for each element are thrown out, and the remaining scores are averaged to determine the final GOE for each element. The GOE is then added to or subtracted from the base value for each element, and the sum of the scores for all elements forms the technical score.

Segment Score

The technical score is added to the program components score to determine the segment score (short program/rhythm dance or free skate/dance). The scores for each segment are then added together to determine the competition score. The skater with the highest competition score is declared the winner. In the event of a tie, the team with the highest free program score wins the competition. The IJS is used at events in the national qualifying structure including the U.S. Championships as well as many local competitions at the juvenile through senior levels, including Excel.

6.0 System
In the United States, the introductory levels of Aspire Beginner, Aspire Pre-Preliminary, Aspire Preliminary, Open Junior, Open Collegiate, Open Adult, and Open Masters are still judged under the 6.0 judging system.  These levels can compete at the regional level but cannot qualify for the national championships. The basic principle of the 6.0 system is a "majority" system. Each event is judged by an odd number of judges, and the winner of the event is the team placed highest by a majority of these judges.

Differences in Judging Systems
The IJS is based on cumulative points rather than the 6.0 standard of marks and placement. The IJS focuses on the skaters and not the judges. Judges do not have to use their memory to compare all aspects of every skater and figure out where to place them, but simply evaluate the qualities of each performance.

Highest scores at ISU competitions

Short program

Free skating

Combined total

References

External links
International Skating Union

Figure skating disciplines
Ice skating
Ice skating sports
Sports originating in the United States
Women's sports
History of women's sports

Synchronized skating


Iolanda Balaș (d. 12 Eylül 1936 - ö. 11 Mart 2016), Rumen atlet, yüksek atlamacı.

Balaș, 1957 ile 1967 yılları arasında katıldığı uluslararası 140 yarışmada 1,74 m ile kırdığı rekoru 1,91'e kadar taşımış ve Ulrike Meyfart'ın 1,92'sine kadar dünya rekortmeni olmuştur.

1936 doğumlular
2016 yılında ölenler
Rumen yüksek atlayıcılar
1956 Yaz Olimpiyatları atletleri
1960 Yaz Olimpiyatları atletleri
1964 Yaz Olimpiyatları atletleri
Altın Olimpiyat madalyalı Rumen sporcular
Rumen Olimpiyat atletleri
1960 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar

Iolanda Balaș


Perran Kutman ya da doğum adıyla Perran Kanat (d. 30 Kasım 1949, İstanbul), Türk oyuncu.

Hayatı
1949 yılında Aksaray, İstanbul'da doğan sanatçı, ailesinin isteği üzerine konservatuvar okumuş, tiyatro bölümünden mezun olmuştur. Annesi İETT muhasebesinde çalışıyordu. Bir yandan da kadın mecmuası çıkarıyordu. Babası ise, millî eğitim basımevi müdürü idi. Yaşamı süresince çeşitli dizi, film ve tiyatro oyunlarında oynamıştır. İlk sinema deneyimini 1972'de yönetmenliğini Nejat Saydam'ın yaptığı Şehvet Kurbanı adlı filmle yapan Kutman, Türk sinemasının klasikleri içinde sayılan Köyden İndim Şehire, Salak Milyoner, Ne Olacak Şimdi ve Hababam Sınıfı serisinde oynadığı rollerle çıktıktan sonra Müjdat Gezen ile beraber çeşitli oyunlar ve parodiler yapan sanatçı, Gırgıriye'deki Sabahat tiplemesi ile ün kazanmıştır.

Kariyeri
İstanbul Belediyesi Konservatuvarı Tiyatro Bölümünden mezun olduktan sonra 1967'de Ulvi Uraz Tiyatrosu'nda sahneye çıkan Kutman, ilk sahne deneyimi hakkında bir röportajında "Ulvi Uraz'da profesyonel hayatıma başladım. Mükemmel bir hocaydı. Sahne tahtasına saygıyı öğrendim" demiştir. Çeşitli dizi ve filmlerde rol alan Kutman, Perihan Abla dizisi ile asıl üne kavuşmuştur. 1986 yılında TRT 2'de izleyiciyle buluşan Perihan Abla dizisi çok sevilince TRT 1'e aktarılıp orada yayın hayatına devam etmiştir. Perihan Abla rolü ile özellikle Türk halkının sevgisini kazanmıştır.

1969'da Nisa Serezli, 1973'te Sezer Sezin, 1980'de Miyatro adlı tiyatro topluluklarında çalışan sanatçı son tiyatro oyununu 1987 yılında "Artiz Mektebi" adlı oyun ile oynamıştır.

Özel hayatı
1973 yılında sinema ve tiyatro oyuncusu Hüseyin Kutman'la evlenmiş fakat evlilikleri 1978 yılında sona ermiştir. Bundan kısa bir süre sonra Engin Ardıç ile nişanlandı fakat daha sonra çift ayrıldı. 1980 yılında Marşandiz adlı müzik grubunun davulcusu müzisyen Koral Sarıtaş ile evlendi.

Tiyatro oyunları
Artiz Mektebi: Müjdat Gezen - Müjdat Gezen Tiyatrosu
İspinozlar: Orhan Kemal - Ulvi Uraz Tiyatrosu
Kanlı Nigar: Sadık Şendil
Maç (oyun): Nisa Serezli - Tolga Aşkıner Tiyatrosu

Filmografisi

Oyuncu olarak

 1972: Şehvet Kurbanı
 1974: Köyden İndim Şehire - Gülsüm
 1974: Mavi Boncuk - Hizmetçi
 1974: Salak Milyoner - Gülsüm
 1974: Hop Dedik Kazım
 1975: Curcuna - Mualla
 1975: Salak Bacılar - Hasbiye
 1976: Bülbül Ailesi
 1976: Caniko
 1976: Her Gönülde Bir Aslan Yatar - Nermin
 1976: Saffet Beni Affet - Mahmure
 1976: Hamza Dalar Osman Çalar - Nadile
 1976: Zühtü (I)
 1977: Aslan Bacanak - Aysel
 1977: Sevgili Dayım - Betül
 1977: Sivri Akıllılar - Perhan Balyemez
 1977: Benim Altı Sevgilim - Azize
 1978: Evlidir Ne Yapsa Yeridir - Aslı
 1978: Hababam Sınıfı Dokuz Doğuruyor - Hürrem
 1978: Petrol Kralları - Şukufe
 1979: N'Olacak Şimdi - Nuran
 1981: Gırgıriye - Sabahat
 1981: Gırgıriyede Şenlik Var - Sabahat
 1982: Görgüsüzler - Pervin
 1983: Gırgıriyede Cümbüş Var - Sabahat
 1984: Çalsın Sazlar - Perihan
 1984: Gırgıriyede Büyük Seçim - Sabahat
 1984: Gülümseyen Dünya
 1984: Bizimkiler (Of Of Emine)
 1985: Aşık Oldum
 1986: Perihan Abla - Perihan Abla - Dizi
 1986: Güldürme Beni
 1986: Kaynanam Tatilde - Hayriye
 1986: Ödlek
 1987: Homoti
 1991: Kızlar Yurdu - Müstesna - Dizi
 1994: Şehnaz Tango - Şehnaz - Dizi
 2000: Bir Kadın Bir Erkek
 2000: Üzgünüm Leyla - Leyla - Dizi
 2003: Hayat Bilgisi - Afet Öğretmen  - Dizi
 2010: Deli Saraylı - Perizad Sultan - Dizi
 2012: Canımın İçi - Nazan - Dizi
 2014: Ah Neriman - Neriman - Dizi

Ödüller
 1981: Hürriyet Gazetesi Sılanın Sesi Ödülü
 1982: Günaydın En Başarılı Komedi İkilisi Ödülü
 1989: Sarmaşık Yılın Kadın Güldürü Sanatçısı Ödülü
 1999: TV Yayıncılığında Jüri Özel Ödülü - Kadın Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü
 2004: Yılın Sembolü Ödülü - Özel Sembol İ.Ö.O
 2005: Eğitime Katkı; Okul Yapımı - İstanbul Milli Eğitim Müdürlüğü
 2006: Meslek Hizmet Ödülü - İstanbul Şişli Rotary Kulübü
 2010: İsmail Cem Televizyon Ödülleri - Antalya Özel Ödülü
 2011: Altın Portakal Film Festivali – Yaşam Boyu Onur Ödülü
 2016: İstanbul Film Festivali - Sinema Onur Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar

 SinemaTürk sayfası

Yaşayan insanlar
1949 doğumlular
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın dizi oyuncuları
Türk kadın tiyatro oyuncuları
Davutpaşa Anadolu Lisesinde öğrenim görenler

Perran Kutman


An Pterostylis alobula in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Edwin Daniel Hatch, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lucy Beatrice Moore. An Pterostylis alobula in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pterostylis

Pterostylis alobula