Eternal var en britisk R&B pigegruppe, der blev dannet i 1992 af Easther Bennett, hendes ældre søster Vernie Bennett, Kéllé Bryan og hendes ven og klassekammerat Louise Redknapp, der også blev rekrutteret til gruppen af pladeselskabet. Gruppen blev en international succes og solgte omkring 10 millioner albums på verdensplan. Redknapp forlod gruppen efter udgivelsen af debutalbummet for at fokusere på en solokarriere under samme pladeselskab. Bryan forrod gruppen af uvisse årsager. Søstrene Easther og Vernie var dermed de eneste tilbageværende medlemmer, da de valgte at stope som gruppe i 2000. Eternal gjorde et kort comeback i 2013, hvor Bryan vendte tilbage, for at gå i opløsning igen i 2014. De bliver betragtet som Storbritanniens svar på de amerikanske pigegrupper.

Eternals debutalbum, Always & Forever, fra 1993 toppede som nummer to på UK Album Chart og solgte firdobbelt platin i Storbritannien. I 1997 nåede bandet nummer ét på UK Singles Chart med sangen "I Wanna Be the Only One", som gav det en Mobo Award for Bedste Single i 1997. Det modtog også syv nomineringer ved Brit Award. Sammenlagt fik bandet 15 sange i Top 20 på de britiske hitlister mellem 1993 og 1999, og deres andre Top 10-hits inkluderer "Stay" (1993), "Oh Baby I..." (1994), "Power of a Woman" (1995), "Someday" (1996), "Secrets" (1996) og "Don't You Love Me" (1997). Gruppen blev gendannet som en trio uden Redknapp i 2013 til den anden sæson af ITV2 realityshowet The Big Reunion, og de gav en enkelt koncert i marts 2014.

Karriere

1992–93: Dannelse
Eternal blev dannet i 1992 af musikmanager Denis Ingoldsby fra First Avenue Records, efter at Eddie Gordon havde vist En Vogues succes, der var blevet opbygget i Storbritannien. Eternal skrev hurtigt kontrakt med EMI Records og udgav deres debutsingle "Stay" i september 1993. Sangen blev en succes, og den nåede nummer fire på UK Singles Chart. Bennett-søstrene blev fundet af en talentspejder på en natklub i London, og efterfølgende fandt de Louise Nurding. Trioen begyndte at arbejde samme og indspille indstil Louise introducered esin gamle ven Kéllé Bryan for deres manager. Bryen gik til audition og kom med i gruppen.

1993–95: Always & Forever og Redknapps afgang
Eternal udgav deres debutalbum, Always & Forever i november 1993, og det nåede ind som nummer to på albumhitlisten. Det solgte over 1 millioner eksemplarer i Storbritannien, og det blev certificeret 4x Platin, hvilket gjorde det til det bedst sælgende album i 1994, samt årets bedst sælgende debutalbum. Bandet fik prisen som Bedste Gruppe ved Smash Hits Poll Winners Party, og det blev nomineret til fire Brit Awards. Redknapp besluttede at forlade gruppen, inden indspilningerne til Eternals andet studiealbum startede, for i stedet er forfølge en solokarriere. I 2014 udtalte Vernie Bennett i et interview, at gruppen mistede en vigtig del af sin sjæl, da Redknapp annoncerede at hun ville forlade den, og foreslog at Bryan også ville forlade gruppen, for at danne en duo med Redknapp. Bryan meddelte dog, at hun ikke havde ønske om at forlade gruppen.

1995–98: Som trio: Power of a Woman og Before the Rain
Efter Redknapps afgang besluttede gruppen ikke at erstatte hende, og de fortsatte i stedet som en trio. Power of a Woman var det første album med denne konstsallation, og detnåede ind på den britiske albumhitliste som nummer seks. Det var endnu stor succes for gruppen, idet den kastede fire hitsingler af sig inklusive "Power of a Woman", "I Am Blessed" og en remixet version af "Good Thing", som fortsatte Eternals række af Top 20-hits. De optrådte med "I Am Blessed" for Pave Johannes Paul 2. i Vatikanet i 1995.

I 1997 fik gruppen sit første nummer ét-hit på UK Singles Chart med en duet med BeBe Winans, "I Wanna Be the Only One", som blev den næstmest spillede sang i britisk radio i 1997, og den var nummer ét i en enkelt uge. Den kom fra deres tredje album, Before the Rain,som også inkluderede "Don't You Love Me". Eternals Greatest Hits blev udgivet i sidste halvdel af 1997, og den blev det bedst sælgende opsamlingsalbum dette år. I 2013 var dette album det bedst sælgende opsamlingsalbum fra en pigegruppe nogensinde. Det indeholdt deres sidste Top 10-single, "Angel of Mine", der nåede nummer fire på hitlisten. "Angel of Mine" blev udgivet som EO med fire forskelige mix af sangen, inklusiv et remix af produceren Frankie Cutlass med titlen "Dreams" featuring Grand Puba og Sadat X.

Diskografi

 Always & Forever (1993)
 Power of a Woman (1995)
 Before the Rain (1997)
 Eternal (1999)

Opsamlingsalbum
 Greatest Hits (1997)

Referencer

Eksterne henvisninger
Eternal Fansite

Musikgrupper fra 1992
Musikgrupper fra Storbritannien
Musikgrupper opløst i 2014

Eternal


Záhorce este o comună slovacă, aflată în districtul Veľký Krtíš din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 661 de locuitori. Se învecinează cu Balassagyarmat, Slovenské Ďarmoty, Opatovská Nová Ves, Bátorová, Želovce, Vrbovka și Patvarc.

Istoric
Localitatea Záhorce este atestată documentar din 1236.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Záhorce


Xtra Magazine (formerly DailyXtra  and Xtra!) is an LGBTQ-focused digital publication and former print newspaper published by Pink Triangle Press in Toronto, Ontario, Canada. The publication is a continuation of the company's former print titles Xtra!, Xtra Ottawa, and Xtra Vancouver, which were all discontinued in 2015.

History
Xtra was founded in Toronto on February 19, 1984 (with a March cover date) by Pink Triangle Press, a not-for-profit organization. It was introduced as a four-page tabloid, as a way to broaden PTP's Toronto readership. Pink Triangle Press had previously published The Body Politic, which was discontinued in 1987. From 1990 to 2000, Xtra published a quarterly literary supplement, The Church-Wellesley Review, for work by LGBTQ2 fiction and poetry writers.

The company also launched a telephone dating personals service, Cruiseline, which later evolved into the contemporary web-based Squirt.org.

In 1993, Xtra expanded, adding Xtra! West in Vancouver and Capital Xtra! in Ottawa. The three Xtra papers also produced an annual Ultimate Pride Guide and an annual lesbian and gay business directory called Index. Xtra and Xtra! West were published biweekly, while Capital Xtra! was initially published as a monthly, with its publication frequency later expanding to every three weeks.

The Vancouver and Ottawa publications were renamed Xtra Vancouver and Xtra Ottawa in the late 2000s, while the Toronto edition retained the name Xtra.

In 2010, due to the changing business climate for print publications, PTP closed the Ottawa offices, with the Ottawa edition of the publication published out of the Toronto office thereafter.

The final print issues of Xtra Vancouver and Xtra Ottawa appeared on February 12, 2015, while the Toronto edition's final print issue was published on the newspaper's 31st anniversary, February 19, 2015. The publications continued online as a digital publication, initially under the name Daily Xtra before reverting to the Xtra Magazine name.

Contributors
Past contributors to the publications have included Sandra Alland, Richard Burnett, Brenda Cossman, James Dubro, Gerald Hannon, Matthew Hays, Greg Kearney, Todd Klinck, Greg Kramer, R. W. Gray, Raziel Reid, Irshad Manji, Alex Munter, Rachel Giese, Brian Francis, Peter Knegt, and Jeffrey Round.

See also
List of newspapers in Canada

References

External links
 XtraMagazine.com

Biweekly newspapers published in Canada
Newspapers published in Toronto
LGBT-related newspapers published in Canada
Magazines established in 1984
Newspapers established in 1984
LGBT culture in Toronto
1984 establishments in Ontario
Publications disestablished in 2015
Defunct newspapers published in Ontario
Online newspapers with defunct print editions
LGBT-related magazines published in Canada
1980s LGBT literature
1990s LGBT literature
2000s LGBT literature
2010s LGBT literature

Xtra Magazine


Gospa Asporça ([Asporča]; turski: Asporça Hatun; također Asporsha; o. 1300. – o. 1362.) bila je prva supruga drugog osmanskog sultana Orhana I., za kojeg se udala 1316. godine.

Biografija
Asporça je rođena oko 1300. godine. Nije točno poznato tko su joj bili roditelji; prema hipotezi, bila je kći bizantskog cara Andronika III. Paleologa i njegove žene, Ane Savojske, ali to se ipak čini nemogućim jer je Andronik rođen 1297. Ako je doista bila kći bizantskog cara, vjerojatnije je da je bila kći cara Mihaela IX. i njegove žene Rite Armenske te tako sestra cara Andronika.

Godine 1316. princ Orhan je oženio Asporçu te se ona, premda je izvorno bila kršćanka, ipak preobratila na islam. Orhanov otac, sultan Osman I., dao je Asporçi nekoliko sela. Asporça i njezin muž imali su dvoje djece — sina Ibrahima (1316. — 1362.) i kćer Fatmu. Ibrahim je postao guverner Eskişehira, ali ga je dao ubiti njegov polubrat, sultan Murat I.

Gospa Asporça je umrla oko 1362. te je pokopana u Bursi, zajedno sa svojim mužem.

Izvori i bilješke

Supruge osmanskih sultana

Asporça


Friedrich Astholz junior (auch: F. Astholz jun.) war Anfang des 20. Jahrhunderts ein deutscher Verleger fortlaufend nummerierter Ansichtskarten sowie ein Fotograf mit Sitz in Hannover.

Leben
Ein Kleidermacher "Friedr. Astholz" ist bereits 1849 im Adreßbuch der Königlichen Haupt- und Residenzstadt Hannover nachgewiesen unter der Adresse "Insel 1".

Als der Verlag Stengel & Co. um 1900 seine mittels Lichtdruck produzierte Ansichtskarte Nummer "18607", mit dem Titel "Die Insel, Hannover" herausgab, war es "F. Astholz jun", der laut Aufdruck auf der Karte für den Vertrieb dieser Ansicht vor Ort sorgte. Etwa zur gleichen Zeit begann Friedrich Astholz junior als Verleger eigener Bildpostkarten, die zum Beispiel 1902 noch seinen aufgedruckten Namen sowie die Jahreszahl der Aufnahme beziehungsweise der Herausgabe auf der Bildseite aufwiesen. Dasselbe Motiv vervielfältigte Astholz in verschiedenen Bildausschnitten und Auflagen, später auch mit Verlagsangaben auf den Rückseiten der Ansichtskarten, die er sowohl in schwarz-weiß und ergänzend auch koloriert herausgab. Ebenso wir Stengel & Co. nummerierte auch Astholz die von ihm verlegten Ansichtskarten fortlaufend, wie beispielsweise die Karte Nummer "725" mit einer Ansicht der Podbielskistraße in Hannover zeigt.

Auf manchen Ansichtskarten wies sich Friedrich Astholz junior mit dem zusätzlichen Vermerk "Phot. und Verlag" auch als Urheber der zugrunde liegenden Fotografie aus.

Astholz beschränkte sich jedoch nicht allein auf eigene Fotografien oder die Verlegung von Ansichtskarten mit Motiven ausschließlich aus seiner Heimatstadt: Das Stadtgeschichtliche Museum Leipzig ist im Besitz einer von dem Fotografen Julius Berndt aufgenommenen Ansicht der Stadt Leipzig, die Astholz dann als kolorierte Ansichtskarte mit Stadtwappen verlegte.

Historische Bilddokumentationen
Für heutige Heimatkundler und Brauchtums-Forscher bietet die kolorierte Ansichtskarte mit dem Titel "Hochzeit in Schaumburg-Lippe - Der Brautwagen" ein relevantes Objekt für eine historische Bilddokumentation.

Eine der Ansichtskarten mit der Nummer "1403" mit Ansichten der Ruine Hohnstein und dem Logis- und Pensionshaus von A. Staecker in Neustadt/Harz (Thüringen) wurde 1921 mit Absendestempel der Post versehen und gibt einen ersten Hinweis zur zeitlichen Eingrenzung der Dauer der Verlagstätigkeit von Friedrich Astholz junior.

F. Astholz

Anfangs-Nummerierung

Mit den Verlagsangaben "F. Astholz, Hannover" und der "Nr. 4" existiert eine Ansichtskarte mit dem Titel "Hannover. Hochhaus mit Planetarium", auf der das Anzeiger-Hochhaus nebst Nachbargebäuden abgebildet ist. Die Karte mit einer offensichtlich neu angelegten, fortlaufenden Verlags- (und Bestell-)Nummer wurde nicht, wie ältere Ausgaben von Friedrich Astholz junior, im Lichtdruck produziert, sondern als direkter Fotoabzug mit einem umlaufenden weißen Rand auf der Bildseite.

Aus der Zeit nach dem Bau des Maschsees, der 1936 eingeweiht wurde, existiert eine Karte mit einer Ansicht des fertiggestellten Sees, die rückseitig ebenfalls die Angaben "F. Astholz, Hannover" sowie die "Nr. 5" aufweist.

Weitere Forschung
Ob es sich bei "F. Astholz" um einen Nachfolger Friedrich Astholz juniors handelt oder um ein und die gleiche Person, die anlässlich einer neuen Reproduktionstechnik eine intern neue Verlagsnummerierung vornahm sowie im fortgeschrittenen Alter lediglich den Zusatz Junior fallen ließ, muss die weitere Forschung aufzeigen. Eine Gemeinfreiheit für beide Fälle unterstellt zumindest Zeno.org.

Weblinks

 Andreas-Andrew Bornemann:    auf seiner privaten Seite postkarten-archiv.de, zuletzt abgerufen am 29. September 2013
 F. Astholz jun. Hannover auf Europeana.eu
 Astholz Hannover auf Zeno.org

Einzelnachweise

Fotograf (19. Jahrhundert)
Fotograf (20. Jahrhundert)
Fotograf (Hannover)
Verleger (Hannover)
Ansichtskartenverleger
Verleger (19. Jahrhundert)
Verleger (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren im 19. Jahrhundert
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Friedrich Astholz junior


Toshiya Tanaka kan henvise til:

 Toshiya Tanaka (fodboldspiller, født 1984) - japansk fodboldspiller født i 1984
 Toshiya Tanaka (fodboldspiller, født 1997) - japansk fodboldspiller født i 1997

Toshiya Tanaka


Onthophagus mirabilis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Bates em 1887.

Referências

Ligações externas

mirabilis
Coleópteros descritos em 1887

Onthophagus mirabilis


An Gongora rubescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rod Rice. An Gongora rubescens in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gongora

Gongora rubescens


Epoke er en dansk kortfilm fra 2012 instrueret af Kasper Rune Larsen efter eget manuskript.

Handling
En visuel fortælling om ungdomstiden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2012
Film instrueret af Kasper Rune Larsen

Epoke (film)


Rena Marlette Lesnar (născută ca Greek și fostă Mero și Richardson, n. 8 august 1967), mai bine cunoscută sub numele de Sable, este un model, actriță și fostă wrestleră americană. Este cunoscută în primul rând pentru timpul petrecut în WWE. Înainte de a câștiga popularitate în lumea luptei profesionale, a început să lucreze pentru WWE în 1996. În calitate de Sable, ea a fost una dintre primele WWE Divas și a câștigat o popularitate considerabilă. După ce sa confruntat cu Luna Vachon și Jacqueline, Sable a devenit a doua campioană WWF Women's Champion după ce titlul a fost restabilit în companie. După ce a devenit heel și a părăsit compania, a intentat un proces de 110 milioane dolari împotriva companiei, citând acuzații de hărțuire sexuală și condiții de muncă nesigure.

În 2003, s-a întors în WWE și a fost pusă într-o rivalitate cu Torrie Wilson și o altă storyline ca amanta lui Vince McMahon. În 2004, a părăsit compania pentru a petrece mai mult timp cu familia ei. În afara luptei, ea este considerată a fi un sex symbol și a fost prezentată pe coperta Playboy de trei ori. Numarul din 1999 al revistei cu ea pe coperta a fost unul dintre cele mai importante probleme de vanzare din istoria Playboy. A jucat în mai multe seriale de televiziune, printre care se află Pacific Blue, și a apărut în filmul Corky Romano.

Note

Sable (wrestler)


Otto Viktor Karl Liman von Sanders ( 17 Şubat 1855, Stolp - 22 Ağustos 1929, Münih), Alman general ve Osmanlı mareşali olan asker.

17 Şubat 1855'te o dönem Almanya'ya bağlı Pomeranya bölgesindeki Stolp'da (bugün Polonya'da Słupsk) doğdu. Babası Yahudi bir asilzade idi. Aristokrat ailelere mensup diğer birçok Prusyalılar gibi o da askere katıldı. 1874'te Essen muhafız birliğinde subaylığa başladı. 1877 yılında Darmstadt'ta Amelie von Sanders ile evlendi ve von Sanders soyadını eşinden aldı.

1904 yılında Albay rütbesine terfi etti. 1908 yılında Tümgeneral rütbesine terfi etti ve 22. Piyade Tümeni'nin komutanlığına atandı. 1911'de Korgeneral rütbesine terfi etti. 30 Haziran 1913 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Alman Askerî Misyon Başkanlığı görevine atandı. Bu göreviyle birlikte 1. Ordu komutanlığına atandı. 1915 yılında Gelibolu ve Çanakkale Boğazı'nı savunan 5. Ordu komutanlığına atandı. Bu görevindeki başarıları nedeniyle Osmanlı Ordusu'nda Müşir rütbesine terfi ettirildi.

1918 yılında Sina ve Filistin Cephesi sırasında General Erich von Falkenhayn'ın yerine Yıldırım Ordular Grubu komutanlığına atandı. 1918 sonunda İngiliz General Edmund Allenby tarafından yenilgiye uğratıldı ve savaş sona erdikten sonra savaş suçu işlediği iddiasıyla Şubat 1919'da Malta'da tutuklandı. Altı ay sonra serbest bırakıldı ve Alman Ordusu'ndan o yıl emekli oldu.

1927 yılında savaş sırasında ve öncesinde kendi deneyimleri hakkında Malta'da tutsak kaldığı yıllara ait yazdığı bir kitabını yayınladı. 22 Ağustos 1929'da Münih'te 74 yaşında öldü. Darmstadt'ta eşi Amelie von Sanders'in yanında defnedildi. Mezarı'nın yeri Darmstadt Alter Friedhof'da 2 N 28 numaradadır.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 World War One.com Kısa biyografi. Ocak 2006.

1855 doğumlular
1929 yılında ölenler
Alman generaller
Osmanlı mareşalleri
I. Dünya Savaşı'nda Alman askerler
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Yahudi asıllı Almanlar
Mecidiye Nişanı sahipleri
Demir Haç sahipleri

Otto Liman von Sanders


Sivas Katliamı, Sivas Olayları, Madımak Katliamı ya da Madımak Olayı, 2 Temmuz 1993 tarihinde Sivas'ta düzenlenen Pir Sultan Abdal Şenlikleri sırasında Madımak Oteli'nin radikal İslamcı bir grup tarafından yakılması ve çoğunluğu Alevi 33 yazar, ozan, düşünür ile 2 otel çalışanının yanarak ya da dumandan boğularak hayatlarını kaybetmeleri ile sonuçlanan olaylardır.

Katliam sırasında dışarıda toplanan saldırganlardan iki kişi ölmüştür. Büyük bir kısım, güvenlik görevlilerinin ellerinden geleni yapmadıkları görüşünü savunmaktadır. Katliamdan ağır yaralı olarak sağ çıkan Aziz Nesin, olaylardan sonra yaptığı basın açıklamasında dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'i ve Tansu Çiller/Erdal İnönü (DYP-SHP) koalisyon hükûmetini sert şekilde eleştirmiş, "Bir devlet var, diyordum ben. Bir devlet var, inanılacak devlet var. İyi-kötü, yanlış yapıyor-doğru yapıyor ama devlet var. Elbette bunu önleyecekler. Bu kadar ödün verilemez, diye düşünüyordum. Yanılmışım." demiştir.

Katliam
Pir Sultan Abdal Kültür Derneği tarafından organize edilmiş olan Pir Sultan Abdal Şenlikleri kapsamında pek çok sanatçı ve fikir insanı, dönemin Sivas Valisi Ahmet Karabilgin'in özel davetlisi olarak Sivas'a geldi. Kültür Merkezi içinde karşıt grupla çıkan taşlı-sopalı çatışma, fazla büyümeden, polis tarafından zor kullanılarak önlendi.

Aziz Nesin'in, "Bin yıllık Kur'an'a neden inanayım? Bu yüzden Müslüman değilim." sözünün gazetelerde yankılanması olayı iyice körükledi ve gerilimi tırmandırdı. Binlerce kişiden oluşan karşıt grup, Kültür Merkezinden ayrılıp yeniden Hükûmet Meydanı'na geldi. Hükûmet Konağını taşlamaya ve slogan atmaya başlayan saldırganlar, ardından Madımak Oteli civarına ulaşarak slogan atmaya devam etti. "Şeytan Aziz!", "Sivas, Aziz'e mezar olacak!" gibi sözlerden sonra sloganlar devlete ve rejime yöneldi, "Kahrolsun laiklik!", "Müslüman Türkiye!", "Yaşasın Şeriat!" sloganları atıldı. Grup, önce Madımak Oteli önündeki araçları ateşe verdi ve oteli taşladı. Oteldekiler ise kurtarılmayı bekliyorlardı. Saldırganların Madımak Oteli'ni henüz yakmadıkları saatlerde Aziz Nesin, Ankara'daki Başbakan Yardımcısı Erdal İnönü'yü arayıp "Bizi kurtarın." dedi. İnönü buna, "Hiç merak etmeyin. Gerekli tedbiri aldık." cevabını verdi. Fakat daha sonra tutuşturulan perdeler ve otelin alt katında bulunan eşyalarla birlikte Madımak Oteli yakıldı. Saldırganlardan bazılarının, "Allah'ım bu senin ateşin! İçeriye gönder!", "Cehennem ateşi işte!", "Şeytan Aziz!" dedikleri görüldü. Uzun süren bekleyiş sonunda oteldekiler kurtarılamadı. Otele sığınmış olan kişilerden aralarında Asım Bezirci, Nesimi Çimen, Muhlis Akarsu, Metin Altıok ve Hasret Gültekin'in de bulunduğu 35 kişi yanarak veya dumandan boğularak yaşamını yitirdi. Aralarında Aziz Nesin'in de bulunduğu 51 kişi de olaylardan kendi olanaklarıyla, ağır yaralarla kurtuldu. İtfaiye merdiveniyle kurtarılmaya çalışılan Aziz Nesin, merdivendeki görevli tarafından darp edilip merdivenden itfaiye aracı etrafında toplanan saldırgan kalabalığa doğru itildi. Başından yaralanan Aziz Nesin'i linç girişiminden araya giren polisler kurtardı. Yaralılar, polis arabalarıyla Tıp Fakültesi Hastanesine götürüldü.

Olaylar sonucunda 33 konuk, 2 otel görevlisi ve 2 saldırgan yaşamını yitirdi. Akşam saatlerinde valilikçe ilan edilen "2 günlük sokağa çıkma yasağı" ile birlikte güvenlik güçleri şehirde tam bir hâkimiyet sağlayabildi.

Bir iddiaya göre Sivas Katliamı, Özel Harp Dairesi tarafından planlanmıştı.

Hayatını kaybedenler

Şenlik katılımcıları

 Muhlis Akarsu - 45 yaşında, sanatçı
 Muhibe Akarsu - 44 yaşında, Muhlis Akarsu'nun eşi
 Gülender Akça - 25 yaşında
 Metin Altıok - 53 yaşında, şair, yazar, felsefeci
 Mehmet Atay - 25 yaşında, gazeteci, fotoğraf sanatçısı
 Sehergül Ateş - 30 yaşında
 Behçet Sefa Aysan - 44 yaşında, şair
 Erdal Ayrancı - 35 yaşında
 Asım Bezirci - 66 yaşında, araştırmacı, yazar
 Belkıs Çakır - 18 yaşında
 Serpil Canik - 19 yaşında
 Muammer Çiçek - 26 yaşında, aktör
 Nesimi Çimen - 62 yaşında, şair, sanatçı
 Carina Cuanna Thuijs - 23 yaşında, Hollandalı akademisyen
 Serkan Doğan - 19 yaşında
 Hasret Gültekin - 22 yaşında şair, sanatçı
 Murat Gündüz - 22 yaşında
 Gülsüm Karababa - 22 yaşında
 Uğur Kaynar - 37 yaşında, şair
 Asaf Koçak - 35 yaşında, karikatürist
 Koray Kaya - 12 yaşında
 Menekşe Kaya - 15 yaşında
 Handan Metin - 20 yaşında
 Sait Metin - 23 yaşında
 Huriye Özkan - 22 yaşında
 Yeşim Özkan - 20 yaşında
 Ahmet Özyurt - 21 yaşında
 Nurcan Şahin - 18 yaşında
 Özlem Şahin - 17 yaşında
 Asuman Sivri - 16 yaşında
 Yasemin Sivri - 19 yaşında
 Edibe Sulari - 40 yaşında, sanatçı
 İnci Türk - 22 yaşında, Gazi Üniversitesi Eczacılık Fakültesi öğrencisi

Otel çalışanları
 Ahmet Öztürk - 21 yaşında
 Kenan Yılmaz - 21 yaşında

Saldırganlar
 Ahmet Turan Kılıç
 Hakan Türkgil
 Ahmet Alan

Sonrası

İlgili açıklamalar
Dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel, "Olay münferittir. Ağır tahrik var. Bu tahrik sonucu halk galeyana gelmiş... Güvenlik kuvvetleri ellerinden geleni yapmışlardır... Karşılıklı gruplar arasında çatışma yoktur. Bir otelin yakılmasından dolayı can kaybı vardır." ifadelerini kullandı.

Dönemin Başbakanı Tansu Çiller, "Çok şükür, otel dışındaki halkımız bir zarar görmemiştir." ifadelerini kullandı.

Dönemin Başbakan Yardımcısı Erdal İnönü, "Ne yapayım, yetkim yoktu." ifadelerini kullandı.

Dönemin İçişleri Bakanı Mehmet Gazioğlu, "Aziz Nesin'in halkın inançlarına karşı bilinen tahrikleriyle halk galeyana gelerek tepki göstermiştir." ifadelerini kullandı.

Refah Partisinin lideri Necmettin Erbakan, "Olaylar, Sivas'a girmiş bir ekibin halkı tahrik etmesinin sonucudur." ifadelerini kullandı.

Yargılama
Olaydan bir gün sonra 33 kişi gözaltına alındı. Daha sonra gözaltına alınanların sayısı 190'a çıktı. Gözaltına alınan 190 kişiden 124'ü hakkında "laik anayasal düzeni değiştirip din devleti kurmaya kalkışma" suçlamasıyla dava açıldı, geri kalanlar serbest bırakıldı. Kamuoyunda "Sivas Davası" olarak bilinen davanın ilk duruşması, Ankara 1 No.'lu Devlet Güvenlik Mahkemesinde 21 Ekim 1993 günü yapıldı. 26 Aralık 1994'te karara bağlanan dava sonucunda 22 sanık hakkında on beşer yıl, 3 sanık hakkında onar yıl, 54 sanık hakkında üçer yıl, 6 sanık hakkında ikişer yıl hapis cezası, 37 sanık hakkında da beraat kararı verildi.

Müdahil avukatlar, Devlet Güvenlik Mahkemesinin kararını "taraflı, hukuka ve adalete aykırı" olarak niteleyerek ayrıntılı bir savunmayla temyize gittiler. Yargıtay 9. Ceza Dairesi, katliamın "Cumhuriyete, laikliğe ve demokrasiye yönelik olduğunu" belirterek Devlet Güvenlik Mahkemesinin kararını esastan bozdu. Ankara 1 No.'lu Devlet Güvenlik Mahkemesi, Yargıtay'ın bozma kararına uyarak yargılamayı yeniden başlattı.

28 Kasım 1997'de açıklanan kararda, 33 sanık Türk Ceza Yasası'nın 146/1 maddesine göre idama ve 14 sanık da 15 yıla kadar değişen hapis cezasına mahkûm edildi. Yargıtay 9. Ceza Dairesi, 24 Aralık 1998'de hapis cezalarını onadı, 33 idam cezasını ise usul noksanlıkları nedeniyle bozdu. Şubat 1999 tarihinde usul eksikliklerinin giderilmesi için başlayan yargılama sonucunda 16 Haziran 2000'de 33 sanık Devlet Güvenlik Mahkemesince yeniden idam cezasına çarptırıldı. 2002 yılında idam cezasının yürürlükten kaldırılmasıyla idam cezası hükümlülerinin cezaları ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına çevrildi.

Sanıkların avukatlığını üstlenenler arasında olan Refahyol iktidarının Adalet Bakanı Şevket Kazan, bakanlığı sırasında onları hapishanede ziyaret etti. Geniş avukat listesinde çok sayıda Refah Parti üyesi ve yöneticisi olması eleştiri konusu oldu. Bu avukatlar ilerleyen yıllarda AK Parti ve Saadet Partisine katıldılar ve içlerinden üst yönetim görevlerine yükselenler oldu. 26 kişilik bu listede biri bakan olmak üzere 4 AK Parti milletvekili de bulunmaktadır.

Geçen bu zaman zarfı içerisinde sanık sayısı tahliyelerle 33'e düştü. Olayın kilit ismi olarak nitelendirilen, dönemin Sivas Belediye Meclisi üyesi Cafer Erçakmak ve Yargıtay'ın 1997'deki bozma kararından sonra firar eden 8 sanık ise hâlen yakalanamamıştır. Davanın firari olan 5 sanık ile ilgili kısmı 13 Mart 2012 tarihinde zaman aşımından düşürülmüştür.

Sivas Davası, İstiklal Mahkemeleri sonrasında tek bir davada bu kadar çok idam cezasının verildiği ilk davadır.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, ikinci kez af yetkisini kullanarak katliamın bir asli faili olan Hayrettin Gül'ün ömür boyu hapis cezasını kaldırdı.

Kültürel etkisi

Şiirler, şarkılar ve türküler

 Fethi Aslan, Sivas'da Temmuz Ateşi
 Edip Akbayram, Türküler Yanmaz, Yanmam mı Gerek
 Cengiz Özdemir, Madımak
 Ozan Emekçi, Sivas Ağıdı
 Sunay Akın, Kova Kaleci
 Grup Yorum, Sivas (Gün Tutuşur)
 Mahzuni Şerif, Sivas Dramı
 Demirhan Baylan, Bildiğin Şeyler (Yangın)
 Soner Canözer, Güneşin Ozanları
 Radical Noise, Çığlık
 Akın Eldes, Madımak
 Fevzi Kurtuluş, Hasret
 Moğollar, Issızlığın Ortasında
 Antisilence, Died On 2nd Of July
 Aşık Gülabi, Sivas Madımakta Canlar
 Metin - Kemal Kahraman, Renklerde Yaşamak
 Ferhat Tunç, Kızılırmak Boylarında Bir Şehir
 Serhad Raşa, Ey Felek
 Grup Kızılırmak, Sivas
 Şahverdi, Madımak Oteli
 Fazıl Say, Metin Altıok Ağıtı
 Fazıl Say, SES
 Selda Bağcan, Canımı Yakanlar Baktı Dumana
 Aziz Nesin, Sivas Acısı
 Çetin Gencero, Madımak
 Yusuf Kemal Metin, Sivas Yanığı Otuzyedi Temmuz Aydın
 Mazlum Çimen, Gittin Gideli
 İhsan Güvercin, Kızılırmak Boylarında Bir Şehir
 Catacombed, SVS
 Sezen Aksu, Dua
 Güler Duman, Hasret
 Almora, Güneşin Ozanları
 Serdar Koç, Temmuz Ayazı
 Duman, Köpekler
 Zülfü Livaneli, Ataol Behramoğlu Yangın Yeri
 Haydar Ergülen, Kül-kardeşlerim
 Radical Noise, Çığlık
 Can Aksel Akın, Senfoni No:1 - Aziz Nesin'e İthafen
 Şükrü Erbaş, Kimse Temizim Demesin
 Yeis Sensura ft. Sehabe, Gene Ne Var
 LEWO, Hani Nerdeler
 Şanışer ft. Sehabe, Aşılmaz Yollar
 Orhan Gencebay, Gelin Birlik Olalım
 Ahmet Kaya - Kim Susturabilir
 Fazıl Say & Serenad Bağcan - Ses (Sivas Acısı)
 Grup Derkan - "Sevgi götürdüm Sivas'a"
  - Don't Forget 02.07.1993

Tiyatro oyunu
Genco Erkal'ın yazıp yönettiği "Sivas '93"adlı belgesel tiyatro oyunu, 11 Ocak 2008'de yoğun güvenlik altında Muammer Karaca Tiyarosunda sahnelendi. Belgelerden yararlanarak yazılan oyunun anlatıcıları arasında Genco Erkal'la beraber Meral Çetinkaya, Yiğit Tuncay, Nilgün Karababa, Murat Tüzün, Çağatay Mıdıkhan ve Şirvan Akan yer aldı. Oyunun müziğini Fazıl Say besteledi.

Sinema filmi
Ulaş Bahadır'ın yazıp yönettiği "Madımak: Carina'nın Günlüğü (Sivas 93)" adlı sinema filmi, 25 Eylül 2015 Pazar günü vizyona girdi. Katliamın yaşandığı sırada otelde konaklayan 23 yaşındaki Hollandalı Carina Cuanna Thuijs, Leiden Üniversitesi tezi için Türkiye'ye gelmiş ve Hollanda'da da olduğu gibi günlük tutmaya devam etmiştir. Carina Cuanna Thuijs'in günlüğünde anlatılanlara göre yazılan filmin oyuncuları ise Erdal Tosun, Selin Yiğit, Perihan Erener, Melek Şahin, Serkan Genç, Ulaş Bahadır, Barış Ordu, Can Varlı, Cihan Özdeniz, Denise Ankel, Füsun Demirel, Rıza Akın, Hakan Erekli, Muhlis Asan, Umut Kurt, Meray Ülgen ve Mustafa Alabora'dır.

Televizyon programı
2014 yılında, katliamın yıl dönümünde, Gülen Cemaati ile ilişkili olan Samanyolu TV'de "Mutfak Keyfi İftar Menüsü" adlı programda ''Madımak Mıklası'' tarifi verilmesi tepkilere yol açmıştır.

İnkâr edilmesi
Yeni Akit gazetesi, yayın hayatı boyunca Sivas Katliamı sanıklarını aklama amaçlı çeşitli haberler yayımlamıştır ve asıl mazlumların sanıklar olduğu intibasını uyandırmaya çalışmıştır. Bu tip haberlerin en çok tepki çekenlerinden biri ise yaşamını yitirenlerin aslında kurşun yaralarıyla öldükleri iddiası ve yayımlanan fotoğraflar olmuştur. Söz konusu fotoğrafları ilk defa yayımlamış kişi olan fotoğrafçı Mehmet Özer, sosyal medyada, Yeni Akit gazetesinin "yalan söylediğini, gerçekleri çarpıttığını" ifade etmiştir ve de kurşun yarası olduğu söylenen görüntünün aslında saç örgüsü olduğunu açıklamıştır.

Madımak Oteli'nin kamulaştırılması
17 Haziran 2010 tarihinde Madımak Oteli'nin kamulaştırılması sürecinin başladığı Sivas Valisi Ali Kolat tarafından duyuruldu. Otel sahipleri ile Sivas İl Özel İdare Sekreterliğinin kamulaştırma bedeli üzerine uzlaşmaya varamaması nedeniyle son kararı Sivas Asliye Hukuk Mahkemesi belirledi. Sivas 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 23 Kasım 2010'da aldığı kararla Madımak Oteli'nin bilirkişi raporu doğrultusunda 5 milyon 601 bin lira bedel ile kamulaştırılmasına karar verildi.

Binanın lobi kısmından saldırgan 2 kişinin ismi çıkartıldı. Katledilen 35 kişinin adları alfabetik sırada yer almaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 'Sivas aydınlansın' davasına AİHM'den kabul, Radikal
 Sivas Katliamı televizyon görüntüleri derlemesi, YouTube
 Sivas '93 Tiyatro Oyunu, Dostlar Tiyatrosu
 Sivas Katliamı'nın ardından kim ne dedi?

Alevi katliamları
Türkiye'deki katliamlar
İslam ve şiddet
1993'te Türkiye
1993'te cinayet
1990'larda Sivas
Müslümanlara yönelik şiddet
Şii müslümanlara yönelik şiddet

Sivas Katliamı


Taylor Opera House was an opera house in Trenton, New Jersey. It was the city's first theater, and was founded by John Taylor, creator of Pork Roll and one of Trenton's leading citizens.   The building first opened March 18, 1867 at 18 S. Broad Street.  A historical marker was placed on the site after its demolition.

The theater presented the major speakers and performers of the day, including Mark Twain, Ethel Barrymore, and George M. Cohan, and played host to political conventions, Bible conferences, musical revues and local meetings and events.  It hosted the inaugurations of Governor George B. McClellan in 1877, and Woodrow Wilson in 1910, James F. Fielder in 1914 and Walter Evans Edge in 1917.

In 1921, it was converted into a movie and vaudeville palace known as Keith's Capitol Theatre; after later sales it was renamed the RKO International.

The theater was razed by its next door neighbor (the Trenton Saving Fund Society) to create a parking lot in 1969.

A mural that was originally displayed at the opera house was rediscovered after a search began in 2021. Painted by George Matthews Harding in 1921 titled, "Washington Crossing the Delaware", the 16x10 foot painting was lost after it was put into storage having been deemed too large to display at another museum.

References

Music venues completed in 1867
Theatres in New Jersey
History of Trenton, New Jersey
Buildings and structures in Trenton, New Jersey
Buildings and structures demolished in 1969
Theatres completed in 1867
1867 establishments in New Jersey
Demolished buildings and structures in New Jersey
Former theatres in the United States

Taylor Opera House


Praia do Ribatejo Portekiz'de Vila Nova da Barquinha belediyesine bağlı olan, 20,24 km2 yüzölçümüne sahip, 2.087 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova da Barquinha

Praia do Ribatejo


An Pteroceras fraternum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Reinier Cornelis Bakhuizen van den Brink. An Pteroceras fraternum in nahilalakip ha genus nga Pteroceras, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pteroceras

Pteroceras fraternum


قائمة بالأبطال في بطولة 1978 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

 جيمي كونرز هزم  بورن بورغ ، 6-4, 6-2, 6-2

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1978
أحداث أغسطس 1978 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 1978 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
كرة المضرب في 1978
كرة مضرب أمريكية في 1978

أمريكا المفتوحة 1978 (كرة مضرب)


اليهودي التائه شخصية خيالية عن رجل يهودي حكم عليه بالتجوال للأبد في الأرض عقابا له على ضربه للسيد المسيح. وفي أشهر قصة عنه كان اليهودي التائه إسكافياً يدعى أحشويرش رأى المسيح يرتاح وهو يحمل صليبه إلى المكان الذي صلب فيه في جبل الجلجلة، فضربه وأخبره بقسوة بأن يسرع بالذهاب إلى موته فرد عليه بأنه سيقف ويرتاح أما اليهودي سيبقى حتى يرجع المسيح، فظل اليهودي يهيم في الأرض منذ ذلك الحين بعد أن تاب وأصبح يتوق للموت.

أصل الحكاية

أصل الحكاية يعود للقرن الثالث عشر وبإيمان المسيحيين أن اليهود ضلوا الطريق وأنهم تشتتوا في الأرض عقابا لهم على قتلهم للمسيح، ويظهر تأثير هذه القصة واضحاً على قصة أخرى هي الهولندي الطائر.

وترتبط هذه القصة أيضاً بأحداث ذكرت في القرآن الكريم، عندما طلب موسى من بني إسرائيل بأن يفتحوا معه بيت المقدس ويحرروه.. لكنهم أجابوه بالرفض التام، بل وقالوا له: اذهب أنت وربك - أو - أفتحها أنت وربك. فحكم عليهم الله جل جلاله بأن يتيهوا في الأرض أربعين سنة.

أول ذكر للقصة كان بقلم مؤرخ إنجليزي يدعى روجر أوف واندوفر في كتاب يدعى زهور التاريخ  في سنة 1228 عن كبير أساقفة أرمني زار إنجلترا وسأله رهبان سانت ألبانز حول يوسف الرامي الذي يقال أنه تكلم مع السيد المسيح ويقال أنه ما زال حياً، فحكى كبير الأساقفة أنه رأى رجلاً كان يعمل بوابا لدى بيلاطس البنطي يدعى كارتافيلوس ضرب المسيح يوم صلبه وتم تعميده لاحقاً باسم يوسف وعاش صالحاً وتمنى أن يغفر له في النهاية.

ذكر ماثيوس الباريسي، في تكرار لمقطع وندوفر، بأن أرمنا آخرين أكدوا القصة عند زيارتهم لسانت ألبانز في عام 1252، واعتبرها برهاناً عظيماً على الدين المسيحي. كما ذكرت حكاية مماثلة في سجلات فيليب موسك (مات 1243). وهناك حكاية مشابهة لنفس القصة ذكرها غويدو بوناتي وهو فلكي اقتبس منه دانتي، ويدعو بطل الحكاية بضارب الرب  (بالإيطالية: Giovanni Buttades) لأنه ضرب السيد المسيح. يقال بأنه ظهر بهذا الاسم في مودجيلو عام 1413 وفي بولونيا عام 1415 (في زي راهب فرانسيسكاني من النظام الثالث).

أعيد إحياء القصة عام 1602 م في كتيب ألماني ذكر فيه وصف ورواية قصيرة عن يهودي يدعى أحشويرش ويحكي أنه عام 1542 م التقى بولوس فون إتزن (وهو أسقف لوثري على شليزفيغ مات عام 1598 م) بيهودي عجوز ادعى أنه ضرب للمسيح يوم صلبه، وهذا الاعتقاد على الأغلب أتى من فكرة ظهرت أن المسيح الدجال سيأتي عام 1600 م وسيسانده اليهود. ترجم هذا الكتيب وبيع بسرعة في أوروبا البروتستانتية، ويظن أن كاتبه هو خريسوستوموس من وستفاليا وطبعه كريستوف كروتزر، ولكن لا يعرف أي كاتب أو ناشر بهذا الاسم في تلك الفترة. ويظن أن القصة بكاملها خرافة اختلقت لدعم الرأي البروتستانتي حول الشهادة المستمرة عن حقيقة الكتاب المقدس في شخص اليهودي الذي لا يموت كمواجهة للتقاليد البابوية للكنيسة الكاثوليكية.

هناك أسطورة كانت مستندة على إنجيل يوجنا 21:20  بأن التابع المحبوب من أتباع المسيح لن يموت قبل المجيء الثانيِ للمسيح؛ بينما أسطورة أخرى (تيار من القرن السادس عشرِ) أدانت مالخوس، الذي قطع بيتر أذنه في حديقة غيثسيماني (يوجنا 17:10) ، بأنه سيتجول للأبد حتى المجيء الثاني. تزعم الأسطورة بأنه كان مداناً لسخريته من السيد المسيح. أدخلت هذه الأساطيرِ وجملة متى 16:28 مع أسطورة يوسف الرامي والكأس المقدسة، وأخذت الشكل الذي قدمه كل من روجر من ويندوفر وماثيو الباريسي. لكن لا شيء يظهر انتشار هذه القصة بين الناس قبل كتيب عام 1602، ومن الصعب أن نرى كيف أن كارتافيلوس هذا ساهم في انتشار أسطورةِ اليهودي التائه، حيث لم يكن يهودياً ولا متجولاً. كان مؤلف هذا الكتيب على اطلاع مباشر أو غير مباشر بالقصة كما تعامل معها ماثيو الباريسي، حيث أنه يعطي تقريباً نفس السجل. لكنه يعطي بطله اسما جديدا ويربط بين مصيره مباشرة مع جملة إنجيل متى 16:28.

لقيت القصة قبولاً وشعبية كبيرين، وظهرت ثمان إصدارات لهذا الكتيب وظهر الإصدار الرابع عشر قبل نهاية القرن، وترجم إلى الهولندية والفلمنكية بنجاح مساوي، وأصبحت مشهورة في إنكلترا قبل العام 1625، وكذلك ظهرت نسخ ساخرة في السويد والدنمارك، بينما ظهر في التشيك عندهم تعبير اليهودي الخالد، أي أنها ظهرت في كل الأماكن التي كان يوجد بها بروتستانت، بينما في جنوب أوروبا لا تظهر هذه الحكاية كثيراً، لكن رودولف بوتوريوس وهو أحد وكلاء البرلمان في باريس، تكلم باستخفاف عن الإيمان الشعبي بقصة اليهودي التائه في ألمانيا وإسبانيا وإيطاليا.

المشاهدات

أدت شهرة الكتيب وترجماته إلى ظهور شهود قالوا أنهم رأوه في العديد من مناطق العالم المتحضرة، فبجانب اللقاء الأصلي بين الأسقف وأحشويرش عام 1542 ومرات أخرى عام 1575 وعام 1599 في فيينا، يقال أنه ظهر أيضاً في براغ (1602) ولوبيك (1603) وبافاريا (1604) وإيبر (1623) وبروكسل (1640) ولايبزغ (1642) وباريس (1644) وستامفورد (1658) وأستراخان (1672) وفرانكنشتاين (1678).

في القرن اللاحق قيل أنه ظهر في ميونخ (1721) وألتباخ (1766) وبروكسل (1774) ونيوكاسل (1790) وفي شوارع لندن بين أعوام (1818 – 1830) وحكى البعض أنهم رأوه في سولت ليك عام 1868 م وكان هذا آخر مكان يقال أنه شوهد فيه حيث قال أنه أحد المورمون ويدعى أوغريدي. ومن الصعب معرفة مدى خيالية القصة والمدى الذي قد يصل إلى إليه أحد المحتالين باستفادته من وجود الأسطورة.

تحليل الأسطورة

انتشرت هذه التقارير عن وجود اليهودي التائه الذي يحتفظ في ذاكرته بتاريخ صلب المسيح وشقت طريقها إلى مجموعة من الأساطير الألمانية في القرن التاسع عشر، والفكرتان اللتان جمعتا في قصة الهارب القلق قريب قابيل والتائه إلى الأبد فتتمثلان بشكل منفصل في الأسماءِ الحالية المعطاة إلى هذه الشخصية في البلدان المختلفة. وفي أكثر اللغات التيوتونية فالتركيز يمتد على الشخصية الملعونة وهي المعروفة بالأبدي، أَو اليهودي الأبدي . في الأراضي التي تتكلم اللغات الرومانسية، فإنه يدعى باسم الجوال أو التائه  وهو ما يتبعه الشكل الإنجليزي، حيث من المحتمل أن يكون مشتقاً مباشرة من الفرنسية.

أما اسم هذا اليهودي فيتفاوت في النسخ المختلفة: الكتيب الأصلي يدعوه أهاسفر أو أحشويرش، وهذا ما اتبعته أغلب النسخ الأدبية، مع ذلك من الصعب تخيل أي يهودي أَن يتسمى باسم الملك الذي عادى اليهود في سفر إستر. وعندما ظهر في بروكسل كان اسمه إسحق لاكيديم، ويدل هذا على معرفة ناقصة بالعبرية في محاولة لتمثيل إسحق «من الكبير». استعملَ أليكساندر دوماس هذا العنوان أيضاً.

في الجاسوسِ التركي، اليهودي التائه يدعى بول ماران ويفترض بأنه عانى من الاضطهاد على يد محاكم التفتيش الإسبانية التي كانت تتعامل مع المارانوس  أو اليهود السريون في شبه الجزيرة الآيبيرية. في إشارات إلى الأسطورة في الكتابات الإسبانية، فاليهودي التائه يدعى خوان إسبيرا إن ديوس.

إن مصدر كل هذه التقارير شاهد عملية الصلب الذي يعيش للأبد من المحتمل أن يكون إنجيل متى 16:28 : «يكون البعض منهم يقفون هناك حيث لا يذوق حكيم طعم الموت حتى يرى ابن الإنسان يجيء إلى مملكته.» وبما أن المملكة لم تأت، فتم الافتراض بأنه لا بد أن يكون هناك أشخاص أحياء الآن كانوا حاضرين في زمن الصلب. هذه الكلمات في الحقيقة إقتبستْ من كتيبِ 1602.

حاول الباحث مونكيور دي. كونواي أن يربط بين أسطورة اليهودي التائه وكل سلسلة الأساطير التي تتعلق بالأبطال الخالدين مثل الملك آرثر، فريدريك الأول برباروسا، أهل الكهف، وتوماس الناظم، هذا دون ذكر ريب فان وينكل. فيذهب حتى على نحو إضافي للربط بين الأسطورة والفانين الذي يزورون الأرض، مثل ييما في ثقافة الفرس، و«قدامى من الأيامِ» في أسفار دانيال وإينوخ، ويربط بين الأسطورة والميل الكامل من القرون الوسطى لاعتبار اليهودي كشيء غريب وغامض. لكن كل هذه التفسيرات الأسطورية زائدة عن المطلوب، حيث أن الأسطورة الفعلية موضع السؤال يمكن تتبعها بالتأكيد إلى كتيب 1602. نفس الملاحظة تقدم إلى فهم حكاية الخضر.

الأثر الأدبي
هذه التشكيلة من العقاب الأبدي بالتجول القلق جذب خيال عدد غير معدود من الكتاب في كل الألسن الأوروبية تقريباً. اعتبر اليهودي التائه كرمز يمثل رحلات وآلام شعبه. انجذب الألمان لهذه الأسطورة بشدة حيث أصبحت موضوعا لعدد من قصائد من قبل فرانز شوبرت، وشرايبر، ومولر، ونيكولاوس ليناو، وكاميسو، وشليغل، وموسن وكولر، ومن خلال هذا العدد الكبير من المهتمين بهذه الحكاية يمكن الرؤية بأنها كانت موضوعا مفضلا في المدرسة الرومانسية. ربما تَأثر هؤلاء بغوته، الذي في سيرته الذاتية، يصف بشكل مطول حبكة قصيدة نظمها عن اليهودي التائه. هناك قصائد أحدث أعدت عن الموضوعِ بالألمانية بقلم أدولف فيلبرانت وفريتز لينهارد وآخرين؛ وبالإنجليزية بقلم الشاعر الإسكتلندي روبرت وليامز بيوكانان، وبالهولندية بقلم هـ. هايرمانز.

هناك روايات ألمانية توجد أيضاً عن الموضوع بقلم فرانز هورن، وأوكلرز، ولاون وشوكينغ، وتراجيديات كلاينمان، وهاوسهوفر وزيدليتز. كتب سيغيسموند هيلر ثلاثة مقاطع من قصيدة طويلة عن رحلات أحشويرش، بينما هانز كريستيان أندرسن استقى منه حكاية «ملاك الشك.» بينما يصل روبرت هامرلينغ إلى إشراك شخصية نيرون مع اليهودي التائه. في فرنسا نشر إي. كوينيه ملحمة نثرية عن الموضوع في 1833، ويوجين سو في أحد أشهر أعماله اليهودي الضال  (1844) يقدم اليهودي التائه في مقدمات أقسام الرواية المختلفة ويربط بينه وأسطورة هيروديا. في الأزمنة الحديثة، كان ما يزال الموضوع شعبيا برسوم غوستاف دور (1856) والموجودة لوحته في هذا المقال.

في إنجلترا، إضافة إلى الأغنية الشعبية في كتاب البقايا لبيرسي، قدم ويليام غودوين فكرة شاهد أبدي لمسار الحضارة في كتابه سانت ليون (1799)، ويقدم صهره برسي شيلي أحشويرش في قصيدته الملكة ماب. ومن المشكوك فيه المدى الذي وصل إليه جوناثان سويفت في استلهامه لشخصية سترالدبوغز الخالد من فكرة اليهودي التائه. وفي رواية سالاثييل لجورج كرولي والتي ظهرت بشكل مجهول في 1828، أعطى كرولي صياغة متقنة للأسطورة؛ وأعيد نشرها ثانية تحت عنوان انتظر حتى آتي.

المراجع

 Legends of the world. - Edited By Richard Cavendish. - Orbis Pub. 1982.
 Encyclopedia Britannica 1978

أساطير العصور الوسطى
أساطير دينية
أعمال أدبية أصلية حسب الاسم
التراث اليهودي المسيحي
إشاعات معادية للسامية
خلود
شخصيات أسطورية
شخصيات ميثولوجية
تراث شعبي أوروبي
تراث شعبي مسيحي
لعنات
معاداة السامية
يهود خياليون
يهود في العصور الوسطى
شخصيات خيالية ظهرت في القرن 13

اليهودي التائه


Expresia cezaro-crăiesc sau chezaro-crăiesc (în , de unde și prescurtarea k. k. sau k.k.) a fost folosită în Imperiul Austriac, până la Compromisul austro-ungar din 1867, pentru autoritățile și instituțiile statale ale întregului imperiu. Apoi, în Dubla Monarhie austro-ungară, termenul cezaro-crăiesc și prescurtarea k. k. s-au referit doar la jumătatea vestică a Monarhiei Dunărene (jumătate numită inoficial Cisleithania), care din 1867 făcea parte din uniunea reală a două state autonome.

Primul k. (de la kaiserlich) se referă la titlul Kaiser von Österreich ("Împărat al Austriei"), iar al doilea k. (de la königlich) se referea până în 1867 la titlul de rege pe care monarhul habsburgic îl purta ca suveran al mai multor regate din imperiu (Regatul Croației, Regatul Slavoniei, Regatul Ungariei, Regatul Boemiei etc.), iar începând cu 1867 s-a referit strict la titlul König von Böhmen ("Rege al Boemiei"), pe care împăratul îl purta în cadrul unei uniuni personale.

În spațiul de limbă germană, există în zilele noastre tendința de a înlocui în vorbire prescurtarea k. k. prin mai ușor de pronunțata prescurtare k. u. k. (pronunțat "k und k"); în spațiul de limbă română, există tendința de a folosi termenul cezaro-crăiesc și în contexte care se referă la caracterul imperial și regal al Dublei Monarhii. Aceste tendințe sunt însă eronate deoarece, din punct de vedere istoric și legal, diferențele dintre k. k. și k. u. k. sunt clare: k. k. / cezaro-crăiesc a desemnat autoritățile din Imperiul austriac (1804-1867), iar în Austro-Ungaria (1867-1918) a fost folosit doar pentru Cisleithania; k. u. k. / imperial și regal a fost folosit doar în perioada 1867-1918 și doar pentru a desemna autoritățile și instituțiile statale comune ale Austro-Ungariei. În cazul prescurtării k. u. k., al doilea k (de la königlich) corespunde titlului de Rege al Ungariei (König von Ungarn) purtat de suveranul Habsburg.

Unele ministere din Cisleithania foloseau adesea și prescurtarea h. k. k. de la "hohes... kaiserlich-königliches" ("înaltul... cezaro-crăiesc"), de exemplu în h. k. k. Ministerium für Kultus und Unterricht ("Înaltul Minister cezaro-crăiesc pentru cultură și educație"), h. k. k. Statthalterei für Tirol und Vorarlberg ("Înalta Prefectură cezaro-crăiască pentru Tirol și Vorarlberg"), h. k. k. Ministerium für Handel und Volkswirthschaft ("Înaltul Minister cezaro-crăiesc pentru comerț și economie") etc.

Expresia în diversele limbi ale monarhiei

Vezi și
 Compromisul croato-maghiar

Note

Monarhia Habsburgică

K. k.


المجللة طبق من المطبخ الأردني، تشتهر خصوصاً في منطقة معان. وتعدّ من الخبز واللبن المريس الحامض المضاف إليهما السمن البلدي والبصل المقلي. وقد كان الناس سابقاً يعدون هذه الأكلة إذا أتاهم ضيوف غير معروفين، لأن ضيف اللحم هو الضيف ذو المنزلة الرفيعة.
تسمى المجللة بهذا الاسم لأن الخبز المستخدم يتم خبزه على نار الجل (والجل هو بعر الإبل وهو معروف بناره القوية). ويشار إلى أن هذا الطبق يقدم في المناسبات كالأعياد.
ثمة نوع آخر من المجللة تستخدم فيها البندورة بدلاً من اللبن.

المراجع
 مقالة الأكلات الشعبية الأردنية؛ جريدة الرأي- الجزء الرابع- العدد 13843؛ يوم الأحد 31 آب، 2008م؛ للصحفية نسرين الضمور
 كتاب الحياة البدوية بشرق الأردن للكاتب سعد ناصر الحويطات، عمان 1998، منشورات وزارة الثقافة.

مطبخ أردني

المجللة


Janet Kay (f. 17. janúar 1958) er bresk söngkona og leikkona sem er þekktust fyrir elskendarokksmellinn "Silly Games" frá 1979 og fyrir hlutverk sitt í bresku gamanþáttunum No Problem! á 9. áratug 20. aldar. Árið 1984 átti hún annan danssmell með laginu "Eternally Grateful".

Hún hóf söngferil sinn með reggíútgáfu af bandaríska sálarlaginu "Lovin' You" sem jamaíski tónlistarmaðurinn Alton Ellis framleiddi og kom út árið 1978. Árið eftir kom lagið "Silly Games" út og náði miklum vinsældum í Evrópu, en það var samið og framleitt af Dennis Bovell. "Silly Games" náði í 2. sæti breska vinsældarlistans.

Kay var ein af stofnendum leikkvennahópsins BiBi Crew árið 1991 sem kom oft fram í Theatre Royal Stratford East í Newham í London.

Breskar leikkonur
Breskar söngkonur

Janet Kay


Petra Kvitová () este o jucătoare profesionistă de tenis din Cehia. Cea mai bună clasare a sa la simplu este locul 2 mondial, la 31 octombrie 2011. Cunoscută pentru loviturile sale puternice și varietatea ei pentru stângaci, Kvitová a câștigat 30 de titluri de simplu în carieră, inclusiv două titluri de Grand Slam, ambele la Wimbledon, în 2011 și în 2014, și un titlu WTA 1000 la Miami Open 2023. Kvitova a mai câștigat și Turneul Campioanelor la tenis în 2011 și Cupa Hopman în 2012. Ea este componentă a Fed Cup Cehia și reușit să câștige competiția de patru ori. La Jocurile Olimpice din 2012, Kvitova a ajuns până în sferturile de finală.

Note

Legături externe

Official website

Nașteri în 1990
Nașteri pe 8 martie
Jucătoare de tenis cehe
Cehi în viață
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Petra Kvitová


La bibliothèque de Pitäjänmäki () est une bibliothèque du quartier de Pitäjänmäki à Helsinki en Finlande .

Présentation

La bibliothèque de Pitäjänmäki a été fondée en 1920.
Le bâtiment actuel de la bibliothèque a été conçu par l'architecte Aarne von Boehm et achevé en 1991 en tant que partie du centre polyvalent de Pitäjänmäki.

Les bâtiments voisins de la bibliothèque sont l'école primaire de Pitäjänmäki, la maison des  jeunes de Pitäjänmäki et le terrain de sport de Pitäjänmäki.

Groupement Helmet de bibliothèques
La bibliothèque de Pitäjänmäki fait partie du groupement Helmet, qui est un groupement de bibliothèques municipales d'Espoo, d'Helsinki, de Kauniainen et de Vantaa ayant une liste de collections commune et des règles d'utilisation communes.

Références

Voir aussi

Liens externes

 Bibliothèques Helmet

Liens internes

Pitäjänmäki
Pitäjänmäki
Bâtiment à Helsinki

Bibliothèque de Pitäjänmäki


Narges Safie Mohammadi (persneska: نرگس صفیه محمدی; f. 21. apríl 1972) er íranskur mannréttindasinni, vísindamaður og varaforseti Miðstöðvar verndara mannréttinda, sem er stýrt af mannréttindalögfræðingnum og Nóbelsverðlaunahafanum Shirin Ebadi. Í maí árið 2016 var hún dæmd í Teheran til sextán ára fangelsis fyrir að stofna og stýra "mannréttindahreyfingu sem berst fyrir afnámi dauðarefsinga". Árið 2021, á meðan Mohammadi var enn í fangelsi, hlaut hún friðarverðlaun Nóbels fyrir "baráttu hennar gegn kúgun kvenna í Íran og fyrir mannréttindum og frelsi öllum til handa".

Bakgrunnur
Mohammadi fæddist í Zanjan og ólst upp í Qorveh (í Kúrdistan), Karaj og Oshnaviyeh. Hún gekk í Alþjóðaháskóla Imams Khomeini, útskrifaðist með gráðu í eðlisfræði og varð verkfræðingur að atvinnu. Á háskólaárum sínum skrifaði hún tvær greinar í stúdentablöð þar sem hún talaði fyrir kvenréttindum og var handtekin á tveimur fundum pólitísku stúdentasamtakanna Tashakkol Daaneshjuyi Roshangaraan ("Samtök upplýstra stúdenta"). Hún var jafnframt virk í fjallgönguklúbbi en vegna pólitískrar starfsemi sinnar var henni síðar bannað að taka þátt í fjallgöngum.

Mohammadi vann síðar sem blaðakona hjá ýmsum umbótasinnuðum fréttablöðum og birti safnbók stjórnmálaritgerða með titlinum Umbæturnar, stefnan og aðferðirnar. Árið 2003 gekk hún til liðs við Miðstöð verndara mannréttinda, samtök sem stýrt er af Nóbelsverðlaunahafanum Shirin Ebadi. Mohammadi varð síðar varaforseti samtakanna.

Árið 1999 giftist Mohammadi blaðamanninum Taghi Rahmani, sem var stuttu síðar handtekinn í fyrsta sinn. Rahmani flutti til Frakklands árið 2012 eftir að hafa afplánað alls fjórtán ára fangelsisvist en Mohammadi var áfram í Íran til að halda áfram mannréttindastarfi. Mohammadi og Rahmani eiga tvíbura saman.

Handtökur og málaferli
Mohammadi var handtekin í fyrsta sinn árið 1998 vegna gagnrýni hennar gegn írönsku ríkisstjórninni og varði einu ári í fangelsi. Í apríl 2010 var henni stefnt til Íslamska byltingardómstólsins vegna aðildar hennar að Miðstöð verndara mannréttinda. Henni var sleppt í stuttan tíma gegn tryggingargjaldi að andvirði 50.000 Bandaríkjadala en hún var síðan handtekin aftur nokkrum dögum síðar og sett í hald í Evin-fangelsi. Heilsu Mohammadi fór að hraka í fangavistinni og hún smitaðist af flogakenndum sjúkdómi sem olli því að hún missti reglulega stjórn á vöðvum sínum. Henni var sleppt eftir einn mánuð og henni leyft að fara á sjúkrahús.

Mohammadi var aftur sótt til saka í júlí 2011 og sakfelld fyrir að "beita sér gegn þjóðaröryggi, eiga aðild að Miðstöð verndara mannréttinda og fyrir áróður gegn stjórnvöldum". Í september var hún dæmd til ellefu ára fangelsisvistar. Mohammadi sagðist aðeins hafa frétt af dómnum í gegnum lögfræðinga sína og að henni hefði borist "fordæmalaus 23 blaðsíðna dómur útgefinn af dómstólnum þar sem þeir líktu mannréttindastarfi mínu ítrekað við tilraunir til að kollvarpa stjórninni." Áfrýjunardómstóll staðfesti dóminn í mars 2012 en stytti fangavistina í sex ár. Mohammadi var handtekin til að hefja afplánun þann 26. apríl.

Utanríkisráðuneyti Bretlands mótmælti dómnum og kallaði hann "annað sorglegt dæmi um tilraunir íranskra stjórnvalda til að þagga niður í hugrökkum verndurum mannréttinda." Amnesty International skilgreindi Mohammadi sem samviskufanga og krafðist tafarlausrar lausnar hennar. Blaðamenn án landamæra gáfu út beiðni í þágu Mohammadi á níu ára dánarafmæli ljósmyndarans Zahra Kazemi, sem lést í Evin-fangelsi, og lýstu því yfir að líf Mohammadi í fangavist væri í "sérstakri hættu". Í júlí 2012 kallaði alþjóðlegur hópur þingmanna eftir lausn hennar, þar á meðal bandaríski öldungadeildarþingmaðurinn Mark Kirk, kanadíski fyrrum ríkissaksóknarinn Irwin Cotler, breski þingmaðurinn Denis MacShane, ástralski þingmaðurinn Michael Danby, ítalski þingmaðurinn Fiamma Nirenstein og litáíski þingmaðurinn Emanuelis Zingeris.

Mohammadi var sleppt úr fangelsi þann 31. júlí 2012.

Þann 31. október 2014 flutti Mohammadi tilfinningaþrungna ræðu við gröf Sattar Beheshti og sagði:  Myndbandið af ræðu Mohammadi náði mikilli útbreiðslu á netinu og á samfélagsmiðlum, sem leiddi til þess að henni var stefnt til fangelsisdómstóls Evin.

Mohammadi var handtekin á ný þann 5. maí 2015 á grundvelli nýrra ákæra. Byltingardómstóllinn dæmdi hana í fimmtán ára fangelsi fyrir að "stofna ólögleg samtök" með Legam (herferðar hennar til að afnema dauðarefsingar), fimm ár fyrir "samkomur og samverknað gegn þjóðaröryggi" og eitt ár fyrir "áróður gegn kerfinu" vegna viðtala hennar með alþjóðafjölmiðlum og fundi hennar í mars 2014 með þáverandi utanríkismálafulltrúa Evrópusambandsins, Catherine Ashton. Í janúar 2019 var tilkynnt að Mohammadi hefði farið í hungurverkfall ásamt bresk-írönskum meðfanga sínum, Nazanin Zaghari-Ratcliffe, til að mótmæla því að þeim væri neitað um aðgang að heilsugæslu í Evin-fangelsi. Í júlí 2020 sýndi Mohammadi sjúkdómseinkenni vegna sýkingar af COVID-19 en henni virtist hafa batnað í ágúst.

Mohammadi var sleppt úr fangelsi þann 8. október 2020.

Þann 27. febrúar 2021 birti Mohammadi myndband á samfélagsmiðlum þar sem hún greindi frá því að henni hefði verið stefnt til dómstóla tvisvar í desember vegna máls sem hefði verið höfðað gegn henni á meðan hún var enn í fangelsi. Mohammadi sagðist hafa neitað að gefa sig fram til dómstóla og að hún myndi óhlýðnast öllum ákvörðunum sem yrðu teknar. Í myndbandinu lýsti hún kynferðisofbeldi og annarri illri meðferð sem hún sjálf og aðrar konur hefðu sætt í fangelsunum og sagði stjórnvöld enn ekki hafa brugðist við kvörtun þess efnis sem hún hefði sent þann 24. desember. Nýja kæran gegn Mohammadi snerist um mótmælaaðgerðir hennar ásamt öðrum pólitískum föngum í Evin-fangelsi vegna drápa og handtaka öryggissveita á mótmælendum í nóvember 2019.

Mohammadi skrifaði formála að ársskýrslu samtakanna Iran Human Rights um dauðarefsingar í Íran í mars 2021. Hún skrifaði:

Í maí dæmdi glæpadómstóll í Teheran Mohammadi til tveggja og hálfs árs fangelsisvistar, 80 svipuhögga og tveggja sekta fyrir ákæruliði eins og að "dreifa áróðri gegn kerfinu". Fjórum mánuðum síðar fékk hún boð um að gefa sig fram til að hefja afplánun en hún svaraði þeim ekki þar sem hún taldi dóminn ranglátan.

Í nóvember 2021 var Mohammadi handtekin í Karaj í Alborz-héraði á meðan hún var viðstödd minningarathöfn fyrir Ebrahim Ketabdar, sem var drepinn af írönskum öryggissveitum í mótmælum í nóvember 2019.

Á tíma mótmælanna sem hófust vegna dauða Möhsu Amini í haldi írönsku siðgæðislögreglunnar árið 2022 gaf Narges Mohammadi út skýrslu þar sem farið var yfir kynferðislegt og líkamlegt ofbeldi gegn konum. Í janúar 2023 gaf hún út skýrslu þar sem farið var yfir aðstæður kvenna í Evin-fangelsi, meðal annars lista yfir 58 fanga og yfirheyrsluferlin og pyntingarnar sem þær hefðu verið beittar. 57 kvennanna höfðu varið samtals 8.350 dögum í einangrunarvist. 56 þeirra voru dæmdar til 3.300 mánuða samtals.

Tilvísanir

Íranskir aðgerðasinnar
Íranskir blaðamenn
Handhafar friðarverðlauna Nóbels

Narges Mohammadi


المزني هو أبو إبراهيم إسماعيل بن يحيى بن إسماعيل بن عمرو بن إسحاق بن مسلم بن نهدلة بن عبد الله المصري. (175 هـ- 264 هـ = 791 - 878 م)، قال المصنف في الطبقات: كان المزني زاهدا عالما مجتهدا مناظرا محجاجا غواصا على المعاني الدقيقة. كتبه الجامع الكبير والجامع الصغير والمختصر والمنثور، والمسائل المعتبرة، والترغيب في العلم، وكتاب الوثائق، وشرح السنة للمزني

مقولات متفرقة عنه
قال الشافعي: المزني ناصر مذهبي، قال البيهقي: ولما جرى للبويطي ما جرى كان القائم بالتدريس والتفقيه على مذهب الشافعي المزني، قال المنصور الفقيه: لم تر عيناي وتسمع أذني أحسن نظما من كتاب المزني، وأنشد أيضا في فضائل المختصر وذكر من فضائله شيئا كثيرًا.

قال البيهقي: ولا نعلم كتابا صنف في الإسلام أعظم نفعا وأعم بركة وأكثر ثمرة من مختصره، قال: وكيف لا يكون كذلك واعتقاده في دين الله، ثم اجتهاده في الله، ثم في جمع هذا الكتاب، ثم اعتقاد الشافعي في تصنيف الكتب على الجملة التي ذكرناها - رحمنا الله وإياهما وجمعنا في جنته بفضله ورحمته.

وحكى القاضي حسين عن الشيخ الصالح الإمام أبي زيد المروزي قال: من تتبع المختصر حق تتبعه لا يخفى عليه شيء من مسائل الفقه، فإنه ما من مسألة من الأصول والفروع إلا وقد ذكرها تصريحا أو إشارة، وروى البيهقي عن أبي بكر محمد بن إسحاق بن خزيمة إمام الأئمة قال: سمعت المزني يقول: مكثت في تأليف هذا الكتاب عشرين سنة، وألفته ثماني مرات وغيرته، وكنت كلما أردت تأليفه أصوم قبله ثلاثة أيام وأصلي كذا وكذا ركعة.

وقال الشافعي: لو ناظر المزني الشيطان لقطعه. وهذا قاله الشافعي والمزني في سن الحداثة، ثم عاش بعد موت الشافعي ستين سنة يقصد من الآفاق وتشد إليه الرحال، حتى صار كما قال أحمد بن صالح: لو حلف رجل أنه لم ير كالمزني لكان صادقًا، وذكروا من مناقبه في أنواع طرق الخير جملا نفيسة لا يحتمل هذا الموضع عشر معشارها. وهي مقتضى حاله وحال من صحب الشافعي.

وفاته
توفي المزني بمصر ودفن يوم الخميس آخر شهر ربيع الأول سنة أربع وستين ومائتين، قال البيهقي: يقال كان عمره سبعا وثمانين سنة.

مراجع

 سير أعلام النبلاء

حقوقيون في القرن 9
شافعية
علماء دين سنة
مواليد 791
مواليد عقد 790
مواليد في مصر
وفيات 264 هـ
وفيات 877
وفيات في القاهرة
أشخاص من قبيلة مزينة

إسماعيل بن يحيى المزني


La Torre Britania es una torre que se encuentra situada en el Barrio Inglés de la ciudad de Rosario, Provincia de Santa Fe, en Argentina. La construcción comenzó en mayo de 2007 y fue terminada en mayo de 2011. Consta de dos Torres, una de 17 pisos y otra de 21. La torre tuvo un costo de 7 millones de dólares.

Información

El primer edificio inteligente de viviendas del interior del país consta de dos torres de viviendas, una de 17 pisos y otra de 21, ubicadas en la esquina de Paraguay y Wheelwright.

La Torre Britania tiene dos cuerpos centrales comunicados entre sí, uno de 17 pisos y otro de 21. Hay un total de 26 departamentos que son de 2,3 y 4 dormitorios, todos con vista al río. Las cocheras fueron construidas por debajo de la Casa de valor patrimonial.

El reciclaje de la casona antigua fue completo. Los amenities están ubicados sobre los pisos superiores: una piscina con vista al río con vestuario y sauna, un Business Center con salón de usos múltiples y en el subsuelo una cava.
El proyecto y la dirección de obra estuvo a cargo del Arquitecto Gustavo Lein, y la ejecución fue de ingeniero LEIN y asociados S.R.L.

Torre Britania


Victor și Valentino () este un serial animat americană creat de către Diego Molano pentru Cartoon Network. A fost produs de Cartoon Network Studios. Seria a luat naștere având ca bază teza de colegiu a lui Molano care, la acea vreme, era denumită Noidul înalt din Mexic, înainte de ideea realizării serialului Victor și Valentino. Având ca temă folclorul latino-american, episodul pilot a avut premiera pe 29 octombrie 2016 (cu două zile înainte de Ziua Morților). De atunci a primit undă verde pentru un întreg serial TV, care a avut premiera pe 30 martie 2019 atât în Statele Unite, cât și în America Latină.

Premiera în România a fost pe 29 octombrie 2019 pe canalul Cartoon Network.

Pe 18 august 2022, serialul a fost scos de pe HBO Max, iar mai târziu a fost anunțat că serialul se încheie cu sezonul 3, cu ultimul episod fiind difuzat pe 26 august 2022.

Descriere
Serialul este o aventură comică despre doi frați vitregi care petrec o vară cu bunica lor într-un loc numit Monte Macabre, un oraș mic și misterios în care legendele și mitologia folclorului Americii Latine prind viață.

În timp ce explorează Monte Macabre, Victor și Valentino descoperă personaje din altă lume, creaturi din folclorul antic, locuri cunoscute doar în legende și ființe mitice, care li se dezvăluie în urma curiozității lor de a afla lucruri noi

Impulsivitatea și dorința lui Victor, în vârstă de nouă ani, și natura precoce și responsabilă a lui Valentino, în vârstă de zece ani, pun în scenă aspecte ale rivalității fraților, în timp ce amândoi învață să-și aprecieze diferențele.

Personaje

Victor "Vic" Calavera: este fratele vitreg al lui Valentino, care se plictisește repede și se enervează și mai repede. Îi place să joace jocuri și să fie răutăcios, dar poate fi destul de pripit și necoordonat. El ar prefera să arate interesant decât să urmeze indicațiile, dar îi pasă de Valentino mai presus de orice altceva. În plus, el este cu adevărat rău la ortografie, preferă să fie murdar și este greu de împiedicat să nu comită anumite fapte..
Valentino "Val": este fratele vitreg al lui Victor, care este mai precaut și căruia îi plac lucrurile mărunte din viață. El are o coordonare mai bună decât Victor și e mai deștept. Este supraponderal, dar pare destul de agil uneori și este un foarte bun cunoscător al culturii antice mexicane și a istoria acesteia.
Chata: este bunica băieților care își petrec vacanța în Monte Macabre. Ea pare a fi oarbă, serioasă, severă, dar și amabilă. Deține un stand de taco, unde sunt nevoiți să muncească nepoții ei. Pilotul o înfățișează ca pe un spirit nedespărțit care poate lua formă umană, în timp ce seria implică doar conexiunile sale supranaturale.

Charlene: este o fetiță ciudată și macabră. Are conexiuni cu supranaturalul și îi place să le folosească pe Victor și Valentino. Este îndrăgostită de Victor și încearcă să îl implice în tot ceea ce face.
Pineapple: este un tip înalt, gras și monosilabic, fratele mai mare al lui Charlene, care acționează ca un servitor pentru ea. În ciuda aspectului său intimidant, i se arată că îi place să danseze și să fie simpatic.
Maria Teresa: este bunica lui Charlene și Pinapple. Ea deține propriul stand de taco, fiind principalul rival al Chatei.
Julio "Don" Jalapeño: este proprietarul local al unui mic magazin și este un foarte bun cunoscător al folclorului mexican și latino-american. Pare a fi atras de Chata, în preajma căreia e foarte emoționat.
Xochi Jalapeño: este fiica adolescentă a lui Don Jalapeño, care are grijă de plantele supranaturale din spatele magazinului tatălui ei. Poate fi intimidantă și îi place să danseze salsa.

Episoade

Referințe

Legături externe

Seriale de televiziune din 2016
Seriale de animație
Cartoon Network
Desene animate

Victor și Valentino


Sparkling Partners est un startup studio français, créé en 2014 et dont le siège social est situé à Lille, en France.

Historique
En juin 2014, les investisseurs Martin Toulemonde, Charles Perrard, Damien Deleplanque, Jean Derreumaux et Nicolas de Kerangal fondent à Lille, en France, un startup studio : Sparkling Partners. Deux ans plus tard, celui-ci participe au capital d'une quinzaine de start-up, dont la société Newcard fondée par deux cardiologues et installée à Eurasanté

Notes et références

Entreprise ayant son siège à Lille

Sparkling Partners


Rıza Nur (30 Ağustos 1879, Sinop - 8 Eylül 1942, İstanbul), Türk siyasetçi, hekim ve yazardır.

II. Meşrutiyet'in ilanı ile açılan Osmanlı Meclis-i Mebûsan'ının ilk döneminde ve 1. ve 2. Dönem TBMM'de Sinop milletvekilliği yaptı, TBMM tarafından seçilen I. İcra Vekilleri Heyeti içinde Türkiye'nin ilk Maarif Vekili (Eğitim Bakanı) oldu, Moskova Antlaşması ve Lozan Antlaşması müzakerelerine katıldı. Daha sonra ise çeşitli bakanlıklarda görev alan Rıza Nur zaman içerisinde dönemin hükûmeti, devlet yetkilileri ve yapılan reformlar ile ters düşmüş; bunun üzerine ise 1926 yılında Türkiye'yi terk etmiştir. Bu süreçte Türk tarihi ve Türkoloji alanında çalışmalar yapmıştır. Atatürk'ün ölümü üzerine Aralık 1938'de Türkiye'ye tekrar geri dönmüş ve Türkçü dergilerde çalışıp Türkçülük hakkında yazılar yazmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk millî eğitim bakanıdır. 1921-1923 senelerinde ise sağlık bakanı olarak görev yapmıştır. TBMM'de milletvekilliği yaparken; saltanatın kaldırılması için kanun teklifinin önergesini veren kişi kendisidir. Türkiye'nin ilk fennî sünnetçisidir. Ayrıca yazdığı ilk kitap da fennî sünnet hakkındadır.

Rıza Nur'un hatıratı, 1967 yılında Kadir Mısıroğlu tarafından neşredilmiştir. Rıza Nur, hatıratını 1935 yılında British Museum'a vermiş ve 1960 yılında neşredilmesini istemiştir. Rıza Nur'un hatıratından Türkiye'de ilk olarak bahseden Doçent Doktor Cavit Orhan Tütengil olmuştur. Kitap 1968 yılında Türkiye'de yasaklanmış ve toplatılmıştır.

Rıza Nur hatıratında, Mustafa Kemal Atatürk, İsmet İnönü, Kâzım Karabekir ve Fevzi Çakmak da dahil olmak üzere; ordu komutanlarının ve Türkiye Cumhuriyeti kurucularının akıl hocasının kendisi olduğunu iddia etmektedir. Saltanatın kaldırılmasının kendisi sayesinde olduğunu savunmakta; laikliğin de yine kendisi sayesinde ilan edildiğini savunmaktadır. Öte yandan, hilâfet makamını Türk milletine üstünlük veren bir kurum olarak gördüğü için hilâfetin kaldırılmasının doğru olmadığını savunmaktadır. Yazılarında İslam'a özlem duyduğunu ve hayatında en mutlu olduğu dönemin namaz kıldığı dönem olduğunu ifade etmektedir. Kadınları küçümseyen görüşler kaleme almış, eşcinsellik hakkında düşüncelerini yazmıştır. Türk ırkının dışındaki ırkları yazılarında küçümsemiştir, özellikle Arnavutlara karşı bel altı lâflar etmiştir. Ayrıca yazılarında; başta Atatürk ve Karabekir olmak üzere birçok devlet yetkilisinin yeterince Türkçü olmadığından yakınmaktadır. Yazılarında İnönü'yü betimlemek için Kürt, Rauf Orbay'ı betimlemek için Abaza gibi etnik sıfatlar kullanmaktadır. Salih Bozok'a da Arnavut diyen Rıza Nur, Bozok'u Arnavut kimliğinden ötürü aşağılamaktadır. Fevzi Çakmak için ise sıklıkla kuzu paşa tabirini kullanmakta ve onun fiziksel görünüşünü hatıratlarında tiye almaktadır. Türk olmayanlara devlet görevi verilmesine karşı çıkmıştır. Atatürk'ün sağlığında Türkiye'de bulunduğu dönemde yazdığı Türk Tarihi adlı eserinde ise Atatürk'ü hep övmüştür.

8 Eylül 1942'de İstanbul'da ölmüştür. Mezarı Merkezefendi Mezarlığı'nda bulunmaktadır. Mezar taşının üstünde, kendi isteği ile ismi (Rıza Nur) Orhun alfabesiyle (𐰺𐰃𐰔𐰀 : 𐰣𐰆𐰺) yazılmıştır. Ayrıca mezar taşında "Türklük için yaşadı, öldü" yazmaktadır.

Biyolojik çocuğu bulunmayan Rıza Nur; Nihal Atsız'ın manevî babasıdır.

Ruh sağlığının zaman içerisinde bozulduğu düşünülmektedir. Şevket Süreyya Aydemir'e göre Rıza Nur bir ruh hastasıdır. Nur, yazdığı kitaplarda da yer yer psikolojik sıkıntılarının olduğunu belirtmekte, hattâ kendisinin nevrasteni olduğunu düşünmektedir. Turgut Özakman'ın Dr. Rıza Nur Dosyası adlı kitabında da Nur'un şizofreni belirtiler gösterdiği, narsisizm hastası olduğu, paranoid reaksiyonlar sergilediği, ruh sağlığının bozuk ve tutarsız olduğu yazılmaktadır.

Çocukluğu ve eğitimi
30 Ağustos 1879 tarihinde Sinop'ta doğdu. Zor bir çocukluk geçirdi. İlköğrenimini Sinop'ta yaptıktan sonra İstanbul'a gelerek Soğukçeşme Askeri Rüştiyesi'ne girdi. Sonra Tıbbiye İdadisi'ni (Tıp Lisesi) ve Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane'yi (Askerî Tıp Okulu) tabip yüzbaşı olarak bitirdi. 1901 yılında Gülhane Seririyatında staj yaparken çalışkanlığı ile Alman hocaların ilgisini çekti ve orada asistan oldu. Önce Prof. Dr. Deike Paşa'nın yanında çalıştı, sonra cerrahî kısmına geçti. Prof. Dr. Wietin Paşa'nın yanında çalışarak operatör oldu. Bu arada fennî sünnet usul ve aletlerini anlatan özgün bir kitap yazdı. Önce padişaha sunulan kitap, daha sonra neşredildi ve Prof. Wieting tarafından bir kısmı Almanca'ya tercüme edildi.

Memuriyeti
1903 yılında Rumeli Zibefçe gümrük kapısına bakteriyolog olarak atandı. 1905 yılında Gülhane'ye yardımcı öğretmen, 1907 yılında da Askerî Tıbbiye'ye cerrahî hocası oldu.

II. Meşrutiyet sırasında
II. Meşrutiyet'in ilanından sonra yapılan seçimlerde Sinop'tan milletvekili seçilerek Meclis'e girdi. İttihatçılara yönelik ağır muhalefeti sebebiyle profesörlük yaptığı Askerî Tıbbiye'deki görevinden alındı. Daha sonra binbaşı rütbeleri de söküldü. Eleştirilerini keskin bir dille sürdürmesi üzerine üç ay hapis yattı ve Bekirağa Bölüğü'nde idamını beklerken Cemal Paşa'nın emriyle sürgüne gönderildi. 8 yıllık sürgünden sonra ancak Mütareke döneminde İstanbul'a dönebildi. 1920 yılına kadar kaldığı Mısır'da Cemiyet-i Hafiye ve Türkiye'nin Tarik-i Selâmeti (Türkiye'nin Kurtuluş Yolu) adlı eserlerini kaleme aldı. Balkan Savaşı'na da katıldığı bilgisi yer almaktadır.

TBMM ve Türkiye Cumhuriyeti Devleti fikri

TBMM 1. Dönem ve 2. Dönem'de Sinop milletvekili olarak yer aldı. Maarif Vekilliği yaptı. 1920 yılında Sovyetler Birliği ile dostluk ve yardım antlaşması yapmak üzere Moskova'ya gönderilen heyete delege olarak katıldı. Çiçerin ve Josef Stalin ile görüştü. TBMM hükûmeti adına Moskova Antlaşması'nı Ali Fuat Cebesoy ve Yusuf Kemal Tengirşenk ile birlikte imzaladı. Cumhuriyet'in ilanına kadar bütün hükûmetlerde sıhhiye vekili olarak görev aldı. Sakarya Meydan Muharebesi'ne doktor olarak fiilen katıldı. Lozan Konferansı'na ikinci delege olarak katıldı. 2. dönemde yeniden Sinop milletvekili olarak Meclis'te yer aldı. 14 cilt tutan Türk Tarihi'ni bu sıralarda yazdı. 1926 yılında Sinop'ta bir kütüphane kurarak gelir kaynakları ile birlikte kamuya vakfetti.

Atatürk ve Rıza Nur
Atatürk ile arası açıldı. Milletvekili olduğu halde, İzmir Suikastı'na karışanların idam edilmeleri ve bunların kendisi gibi muhalif kimseler olmaları sebebiyle yurdu terk etti. 1926 yılında kitabında belirttiği bu gibi kuşku ve korkular nedeniyle Fransa'ya gitti ve Paris'e yerleşti. Mehmet Cavit Bey ve diğer suikastçı olduğu iddia edilenlerin, politik karşıtı olduklarından dolayı şahsen sevmemesine rağmen, onların komploda yer almadıklarını, dolayısıyla haksız yere öldürüldüklerini savundu. Atatürk'ün alkolizmi iddiası hakkında geniş ölçüde yazdı. Atatürk ve yeni rejimin aleyhinde yazdıkları ona saltanatçı ve İslâmcı tarih revizyonistleri arasında popülerlik kazandırdı.

Daha sonra Fransa'dan Mısır'a geçti. İskenderiye'de bu kez 12 yıl süren bir gurbet dönemi yaşadı. Bu arada Türkbilik Revüsü adlı yıllık bir Türkoloji dergisini yayımladı. Leiden'de toplanan Şarkiyatçılar Kongresi'nde Reşit Saffet'le birlikte Türkiye'yi temsil etti. Öğrenciliğinden beri hayranı olduğu Namık Kemal üzerine 720 sayfalık bir inceleme yazdı. 1934 yılında Soyadı Kanunu'nun çıkmasından sonra "Nur" soyadını aldı.

1938 yılında, Atatürk'ün ölümünden sonra Türkiye'ye döndü. Ölene kadar İstanbul, Taksim'de kiraladığı 3 odalı bir apartman dairesinde yaşadı. Burası aynı zamanda Tanrıdağ dergisinin de idarehanesi oldu. 8 Eylül 1942 tarihinde İstanbul'da öldü.

Hayat ve Hatıratım olarak bilinen 4 ciltlik kitabın ilk iki cildinde kendi hayatını ve hatıralarını, ikincisinde İnönü ile ilgili anılarını, son cildinde ise Atatürk ile ilgili anılarını anlatır. Bu kitabında her ikisine de ağır ithamlar mevcuttur. Anılarında İnönü'nün Kürt, Abdülhalik Renda'nın Arnavut, Rauf Orbay'ın ise Kafkasya kökenli olduğunu iddia etti. Atatürk'ün ise I. Dünya Savaşı'nda hızla yükseldiği Çanakkale Cephesi'nden beri Almanlarla iş birliği yaptığını öne sürdü.

Anılarını 1935 yılında, British Museum'a, 1960 yılına kadar yayımlanmamak kaydıyla gönderir. Altındağ Yayınları tarafından mikrofilm olarak getirilen Hayat ve Hatıratımın ilk iki cildi, 1967 tarihinde tek cilt olarak ve sansürlü bir şekilde yayımlanmış olmasına rağmen 5816 sayılı Atatürk Aleyhine İşlenen Suçlar Hakkında Kanun kapsamında toplatılmıştır. Bunun üzerine, yayınevi son iki cildi aynı yıl içinde ayrı ayrı ciltler halinde sansürsüz bir şekilde yayımlanmış, ancak bu ciltler de toplatılmıştır. Yıllar sonra ilk üç cilt sansürlü bir şekilde tekrar piyasaya sürülmüştür. Kitabın orijinali ve sansürsüz baskısı Türkiye Cumhuriyeti'nde yasaklanmıştır.

Hayat ve Hatıratım
Rıza Nur'un hatıratı, 1967 yılında Kadir Mısıroğlu tarafından yayımlanmıştır. Bu kitabın British Museum'dan alındığı iddia edilmektedir. Kitap 1968 yılında Türkiye'de yasaklanmış ve toplatılmıştır. Kitapta Atatürk ve arkadaşlarını eleştirmiştir. Kitapta çok sayıda ırkçı ve hakaret içeren ifadeler bulunmaktadır. 1982 yılında sansürlü şekilde tekrar yayımlanmıştır. Rıza Nur'un kitapta Lozan Antlaşması hakkında yazdıkları, antlaşma tutanakları ile çelişmektedir.

Karısından nefretle bahseden Rıza Nur, karısının bir morfin bağımlısı olduğunu ve karısıyla sıklıkla kafa-göz kavga ettiğini anlatmaktadır. Kadınları hastalıklı varlıklar ve zayıf yaratıklar olarak tanımlamaktadır.

İnkılaplar
Nur, kitapta, Atatürk Devrimleri'nin parçaları olan cumhuriyetin ilanı ve laik devlet düzeninin kabulü gibi fikirlerin kendisine ait olduğunu belirtmiş ancak cumhuriyetin diktatörlüğe evrildiğini görünce Atatürk'ü eleştirmiştir.

Atatürk ve arkadaşları
Kitapta, başta Atatürk olmak üzere İsmet İnönü, Refik Saydam, Rauf Orbay vb. kişiler hakaretlerle yerden yere vurulmuştur.

 Saydam'ın tecavüzcü olduğu, her iki cinse de tecavüz ettiği, tecavüz ettiği öğrencileri sürgüne yolladığı iddia edilmektedir. Nur, kitabın ilerleyen sayfasında, teyzesinin kızına tecavüz etmeye kalkıştığını ve bunu nasıl gerçekleştiremediğini anlatmaktadır.
 Orbay'ı Lozan Antlaşması'na gitmemesi için Atatürk'e karşı kötülemiş, "Bir Türk'ün görüşmelere gitmesi daha sıhhatlidir," diyerek İnönü'yü göndertmiş fakat aldığı kararlardan sonra İnönü hakkında, "Bir azgının kovulup yerine Bitlisli bir Kürt geçmesine vesile olduğumu öğrendikten sonra kalbime inme indi," yazmıştır.
 Nur, Atatürk'ün, Vedad Uşaklıgil ile cinsel ilişkiye girdiği, Latife Hanım tarafından cinsel ilişkideyken yakalandığı ve Latife Hanım'ın, yeğeni Vedad Uşaklıgil'i oradan oraya sürerek en sonunda öldürttüğünü iddia etmektedir.

Lozan Antlaşması'na yorumu

Nur ayrıca, Lozan'daki heyetle birlikte iken Atatürk ve İnönü arasında -kendisi de heyette olduğu halde içeriğini bilmediği- çok gizli telgraf yazışmaları olduğunu, bunların Türkiye'nin Lozan'daki bazı "önemli kayıplarını" ve Lozan'ın "gizli kalmış yönlerini" de açıklayabileceğini öne sürdü fakat iddialarını ispatlayamadı.

Tepkiler
Kadir Mısıroğlu bu kitabı "tarihî belge" olarak görerek kitabın çevirisini yapmış, Türkiye'de tekrar yayımlanmasını sağlamış ve birçok konuşmasında Atatürk ve cumhuriyeti kötülemek için bunu kullanmıştır. Mısıroğlu'nun aksine İlber Ortaylı bu kitabın hiçbir şekilde tarihsel bir belge değeri taşımadığını, Rıza Nur'un etrafta kadınlardan duyduğu dedikodularla yazdığı bir kitap olduğunu söylemiştir. Benzer şekilde tarih araştırmacıları da kitabın tarihi gerçekleri çarpıtan yalan ve iftiralar üzerine kurulu olduğunu savunmakta; bununla beraber kitabın, cumhuriyet dönemi, Mustafa Kemal Atatürk ve devrimlerini kötülemek için kullanıldığını belirtmektedir.

Kitabın gerçekliği
Kitap, iddialara göre ölmeden önce Rıza Nur tarafından British Museum'a 1960 yılında yayımlanması şartıyla verilmiştir fakat British Museum'da bu konu hakkında herhangi bir sözlü veya yazılı belge bulunmamaktadır. Fransa Millî Kütüphanesi'nde ise kitabın 1949 yılında ismi bilinmeyen birisi tarafından teslim edildiği yazmakta ise de Nur 8 Eylül 1942'de ölmüştür.

Kitap hakkında birçok çarpıcı iddia bulunsa da, bunlardan en göze çarpanı, kitabın Nur ile hiçbir ilgisi olmadığı, yabancı devletlerin (veya Mısıroğlu'nun) o zamanlar çok fazla olan sağ-sol çatışmasının solcu cephesini yıpratmak amacıyla yaptığı bir karalama politikası olduğudur. Kitapta yazan küfürlü kısımların, kitaba birileri tarafından daha sonradan eklendiği düşünülmektedir.

Eserleri
 Mangal Yürekli Adam Topal Osman
 Yeni Usulü Hitan (sünnet) ve Yeni Kıskaç (1909)
 Fenni Cerrahi Ortopedi (1910)
 Gurbet Dağarcığı (1919)
 Cemiyet-i Hafiye
 Türkiye'nin Tarik-i Selameti
 Türklük Duası
 Hürriyet ve İtilaf nasıl doğdu nasıl öldü? (1919, Kitabevi Yayınları)
 Türk Tarihi (1924-1926, 14 cilt, Toker Yayınları)
 Cemiyet-i Hafiye (İşaret Yayınları)
 Moskova-Sakarya Hatıraları (Boğaziçi Yayınları)
 Lozan Hatıraları (Boğaziçi Yayınları)
 Oğuzname destan denemesi (1928)
 Namık Kemal (1936)
 Hücumlara Cevaplar (polemik)
 Türk Bilik (dergi)
 Tanrıdağ (dergi)
 Hayat ve Hatıratım (1968, Altındağ Yayınları)
 Hayat ve Hatıratım (1982, Frankfurt - Tam metin)

Kaynakça

1879 doğumlular
Sinop doğumlu siyasetçiler
1942 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Merkezefendi Mezarlığı'na defnedilenler
1908-1912 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Sinop üyeleri
Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (1920) Sinop üyeleri
TBMM 1. dönem Sinop milletvekilleri
TBMM 2. dönem Sinop milletvekilleri
Kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Mekteb-i Tıbbiye-i Askeriye-i Şahane'de öğrenim görenler
Kurgusal olmayan eserler veren Türk yazarlar
Sürgüne gönderilmiş Türkler
Osmanlı askerî hekimler
Din eleştirmenleri
Turancılar
Türk ateistler
Türk cerrahlar

Rıza Nur


La batalla de Dolores o de San Francisco ocurrió el 15 de febrero de 1891, durante la campaña del norte en la guerra civil.

Desarrollo
Con el fin de retomar Pisagua, que había caído en las manos congresistas después de una batalla el 6 de febrero, una columna al mando del coronel Eulogio Robles abandonó Iquique el día 14 por ferrocarril. Los delegados al mando del coronel Estanislao Del Canto se atrincheraron en las colinas cercanas al cerro Dolores.

El 15 de febrero a las 15 horas se produjo el choque de fuerzas opuestas y después de tres horas de lucha, el gobierno, superado en número, fue derrotado después de haber perdido la mitad de sus tropas.

Referencias

Bibliografía
Salvatore Bizzarro, Historical Dictionary of Chile, The Scaregrow Press, Inc. Metuchen, Nueva Jersey, 1972,
Robert L. Scheina, Latin's America's Wars, the age of the Caudillo, 1791-1899, Brassey's Inc., Dulles, Virginia, 2003,
Agustín Toro Dávila, Síntesis histórico militar de Chile, Editorial universitaria, Santiago, Chile, 1976,

Enlaces externos

Historia de la Región de Tarapacá
Dolores (1891)

Batalla de Dolores (1891)


Toby Wallace, né le  au Royaume-Uni, est un acteur australien.

Biographie

Filmographie

Cinéma
 2009 : Lucky Country de Kriv Stenders : Tom
 2011 : Surviving Georgia de Sandra Sciberras et Kate Whitbread : Albie
 2013 : L'Île de Nim 2 de Brendan Maher : Edmund
 2013 : Galore de Rhys Graham : Danny
 2013 : The Turning : Brakey (segment "Cockleshell")
 2014 : Boys on Film 11 : We Are Animals : Jonah (segment "The Last Time I Saw Richard")
 2016 : Boys in the Trees de Nicholas Verso : Corey
 2018 : Acute Misfortune de Thomas M. Wright : Erik Jensen
 2019 : Milla de Shannon Murphy : Moses
 2023 : The Bikeriders de Jeff Nichols
 2023 : Finestkind de Brian Helgeland : Charlie

Télévision

Séries télévisées
 2012 : Les voisins : Corey O'Donohue (6 épisodes)
 2014 : Never Tear Us Apart : The Untold Story of INXS : Michael jeune (2 épisodes)
 2014 : It's a Date : Nathan
 2018 : Romper Stomper : Kane (6 épisodes)
 2019 : The Society : Campbell Eliot (10 épisodes)
 2022 : Pistol : Steve Jones (6 épisodes)

Téléfilms
 2011 : Underbelly Files : The Man Who Got Away : David Junior
 2014 : Parer's War : Lieutenant Ron 'Judy' Garland

Distinction
 Mostra de Venise 2019 : Prix Marcello-Mastroianni du meilleur espoir pour Milla

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1995
Acteur australien de télévision
Acteur australien de cinéma

Toby Wallace


Tobias Reichmann (27. svibnja 1988.), njemački rukometni reprezentativac. Bio u užem krugu kandidata za sudjelovanje na svjetskom prvenstvu 2019. godine.

Izvori

Njemački rukometaši

Tobias Reichmann


() est un film italien réalisé par  et sorti en 2021.

Synopsis

Fiche technique

 Titre français :
 Titre original italien :
 Réalisation :
 Scénario :
 Photographie : Davide Manca
 Montage : Daniel De Rossi
 Décors : Enrico Serafini
 Musique : Vittorio Giannelli
 Costumes : Alessandro Lai
 Production : Salvatore Alongi, Riccardo Di Pasquale
 Société de production : Fenix Entertainment, Rai Cinema, avec la contribution du MiBACT
 Pays de production :
 Langue originale : italien
 Format : Couleurs - 2,35:1
 Genre : Drame, Thriller
 Durée : 90 minutes ()
 Dates de sortie :
Italie :  ;  (télévision)
France :  (VOD, DVD)

Distribution
 Stefania Rocca : Marta Colombi
 Fortunato Cerlino : Bruno
  : Giulia Colombi
 Elisa Visari : Elena
 Daniele Nicoli : Luca
 Sebastian Gimelli Morosini : Alfio
  : Le tatoueur
  : Leo Morante
  : Desirèe
 Barbara Begala : Vittoria
  : Vice-questeur
 Gianluca Giugliarelli : Sergio

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 2021
Film dramatique italien
Thriller (film) italien
Film en italien

Diamante (film)


Phebalium nottii (Phebalium rosado) es un arbusto que es nativo de Queensland y Nueva Gales del Sur en Australia.

Descripción
Crece entre 1 y 3 metros de altura y produce flores de color rosado en la primavera  Los estambres, que tienen anteras amarillas brillantes, están claramente inclinados a un lado de la flor La especie fue descrita formalmente por primera vez y nombrado como Eriostemon nottii por Ferdinand von Mueller en Fragmenta Phytographiae Australiae en 1868. Fue reclasificado en el género Phebalium en 1898 por Joseph Maiden y Betche.

Taxonomía
Phebalium nottii fue descrita por (F.Muell.) Maiden & Betche y publicado en The Queensland Flora 1: 193  1899.
SinonimiaEriostemon nottii F.Muell.Crowea nottii (F.Muell.) Baill.

Referencias

Bibliografía
 Maiden, J.H. y Betche, E. (1898) Proceedings of the Linnean Society of New South Wales Series 2 23(1): 773   [comb. nov.]
 Bailey, F.M. (1899), The Queensland Flora 1: 193
 Wilson, Paul G. (1970) A Taxonomic Revision of the Genera Crowea, Eriostemon and Phebalium (Rutaceae). Nuytsia 1(1): 89-90

Enlaces externos

nottii

Phebalium nottii


PFK Botev (bugarski: Професионален Футболен Клуб "Ботев") je nogometni klub iz Plovdiva, grada na jugu Bugarske. Osnovan je 11. ožujka 1912. godine, a natječe se u Prvoj bugarskoj ligi te je najstariji aktivni bugarski nogometni klub. Ime je dobio po bugarskom narodnom heroju i revolucionaru, Hristi Botevu. Tokom svoje povijesti osvojio je dva prvenstva, tri kupa te jedan superkup.

Uspjesi
Bugarska prva nogometna liga (2): 1929., 1966./67.

Nogometni kup Bugarske (3): 1961./62., 1980./81., 2016./17.

Superkup Bugarske (1): 2017.

Vanjske poveznice
Službene stranice

Bugarski nogometni klubovi

PFK Botev Plovdiv


L'allée des Anges à Donetsk, en Ukraine, est un mémorial pour les enfants du Donbass tués pendant la guerre du Donbass . À l'entrée se trouve un arc fait de roses forgées entrelacées de douilles de mitrailleuses, symbole de guerre, et de colombes, symbole de paix. Sous l'arche se trouve une dalle de granit avec les noms et âges des enfants tués.

Une plaque avec l'inscription « Allée des Anges » a été installée le  et le mémorial a été dévoilé le . L'arche et la plaque nominative ont été installées en . En 2018, l'UNICEF Ukraine a rapporté sur Twitter que plus de 140 enfants avaient été tués ou blessés par des mines pendant la guerreet par les bombardements de l'armée ukrainienne .

Le , une sculpture commémorative a été ajoutée à l'allée. Représentant Kirill Sidoryuk (29 septembre 2001 - 29 août 2014), enfant du Donbass mort alors qu'il protégeait sa sœur des bombardements avec son corps. Il a été créé par le sculpteur russe Denis Seleznev.

Références

Liens externes
 BBC : Des enfants meurent dans les bombardements de Donetsk (2014)

Guerre du Donbass
Histoire des enfants dans la guerre
Victime civile morte pendant la guerre russo-ukrainienne

Allée des Anges


Gospodari svemira: Otkriće (eng. Masters of the Universe: Revelation), američka animirana serija koju su 2021. godine producirali Kevin Smith i Powerhouse Animation Studios. Serija je nastavak originalne Filmationove serije He-Man i Gospodari svemira (1983. - 1985.) i zato se reklamirala kao prva nova serija iz franšize Gospodari svemira izdana nakon 40 godina, ignorirajući seriju i događaje iz Nove pustolovine He-Mana (1989. - 1991.) te novu verziju serije He-Man i Gospodari svemira (2002. - 2004.) koju je distribuirao Cartoon Network preko svoje platforme.

Seriju je distribuirao Netflix u dva dijela; prvi u srpnju, a drugi u studenom 2021. godine. Svaki dio sastojao se od pet epizoda koje bi zajedno trebale tvoriti prvu sezonu serije, ali često se uzimaju kao prva i druga sezona. U lipnju 2022. godine najavljen je nastavak serije pod nazivom Masters of the Universe: Revolution

Netflixova serija je napravljena u ozbiljnijem i mračnijem tonu u odnosu na original iz 1980-ih te je poglavito namjenjena dugogodišnjim obožavateljima franšize i originalne serije. Istodobno s razvitkom ove serije, Netflix je najavio i drugu animiranu seriju, He-Man i Gospodari svemira, koja je emitirana također 2021. godine i koja je mnogo više orijentirana na mlađu publiku i potencijalne nove obožavatelje te se definira kao reboot, koji iznova, ali na suvremeni način prikazuje priču i događaje iz franšize.

Radnja serije

Zli gospodar Skeletor izvršio je još jedan u nizu napada na dvorac Siva Lubanja, ali ovaj put je uspješno osvojio dvorac i zarobio Čarobnicu. U pokušaju da poraze Skeletora i njegove Zle ratnike, He-Man i Herojski ratnici krenuli su u obračun, ali tijekom sukoba u dvorcu Siva Lubanja došlo je do proboja Kristalne sfere koja čuva u sebi svu moć Eternije i svemira, što je za posljedicu imalo smrt i uništenje He-Mana i Skeletora. Međutim, u trenutku dok je He-Man pokušavao zadržati Kristalnu sferu od proboja služeći se snagom svog Mača Moći, energija Kristalne sfere mu je iscrpila moći te se pred Teelinim, Skeletorovim i Evil-Lyninim očima preobrazio natrag u princa Adama. U sljedećem trenutku eksplozija je uništila He-Mana i Skeletora, a s nestankom Kristalne sfere nestala je i sva magija na planeti Eterniji.

Poslije He-Manove smrti, svi u kraljevskoj palači doznali su njegov stvarni identitet. Kada je doznao da je izgubio sina, kralj Randor je oduzeo Man-At-Armsu sve časti i protjerao ga iz palače i Eternosa te mu zaprijetio smrću ukoliko se ikada vrati. Teela je, bijesna što je na taj način doznala da je He-Man bio zapravo princ Adam, dala ostavku na svoju dužnost kapetanice dvorske straže i otišla iz Eternosa. Istovremeno, kralj Randor je zamjerio svojoj supruzi, kraljici Marleni, koja je uvijek sumnjala da je njen sin Adam junak Eternije.

Nestankom Skeletora nije u potpunosti nestao sukob na Eterniji, jer je dio njegovih pristalica oformio tehnicističku sektu i počeo obožavati tajanstvenu Glavnu ploču. Vođe sekte bili u Tri-Klops i Trap Jaw, a sekta je napadala svakoga tko je crpio i koristio posljednje količine magije na Eterniji, jer se sekta zalagala za dominaciju visoke tehnologije nad magijom.

Glasovi

Popis epizoda

Prva sezona se sastoji od dva dijela, od kojeg svaki ima po pet epizoda, što je ukupno deset epizoda po sezoni. Međutim, dijelovi prve sezone su okarakterizirani kao prva i druga sezona, premda se zapravo radi o jednoj sezoni podijeljenoj u dva dijela.

Sezona 1.

Kritika

Premda su dugogodišnji obožavatelji franšize Gospodari svemira izražavali svoje negodovanje oko formuliranja same priče i načina pristupa pojedinim likovima, osobito u kontekstu davanja izraženije uloge u radnji Teeli na uštrb glavnog junaka franšize He-Mana, kritike prvog i drugog dijela sezone bile su veoma pozitivne. Na stranici Rotten Tomatoes oba dijela prve sezone imaju po 92% glasova.

Nastavak

Netflix dovršava snimanje druge sezone serijala koje će biti prikazano pod nazivom "Gospodari svemira: Revolucija" (Masters of the Universe: Revolution). Radnja druge sezone uključuje napad Hordaka, vođe Zle Horde na Eterniju.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Gospodari svemira: Otkriće - imdb.com
 Gospodari svemira: Otkriće - netflix.com
 Gospodari svemira: Otkriće - he-man.fandom.com

Animirane televizijske serije
Gospodari svemira
Televizijske serije u Netflixovoj produkciji
Televizijske serije koje su počele 2021.
Televizijske serije koje su završile 2021.

Gospodari svemira: Otkriće


Don't Speak, Amerikalı rock müzik grubu No Doubt'un üçüncü albümü "Tragic Kingdom"da yer alan bir şarkıdır.

1995 yılında yayınlanan albümün 15. Nisan 1996 tarihinde piyasaya sürülen üçüncü teklisidir. Aslında bir aşk hikayesi olarak tasarlalanan şarkı, birçok değişikliğe uğradıktan sonra bu kez aşk acısını anlatan bir hâle dönüşmüş. Gwen Stefani'nin erkek arkadaşı Tony Kanal ile yedi yıl süren ilişkisinin nasıl sona erdiğinin anlatıldığı şarkıyı Gwen Stefani, ağabeyi Eric Stefani ile birlikte yazmıştır. Şarkı, 1998 Grammy Ödülleri'nde "yılın şarkısı" ve "en iyi pop grup vokal performansı" dallarında aday gösterildi.

Kaynakça

1996 single'ları
Gwen Stefani tarafından yazılan şarkılar
Bilgi kutusu bulunmayan şarkılar
1990'larda İngilizce şarkılar

Don't Speak


An Paspalum jesuiticum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Parodi. An Paspalum jesuiticum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum jesuiticum


The year 1732 in science and technology involved some significant events.

Chemistry
 Herman Boerhaave publishes the authorized edition of his Elementa chemiae in Leiden.

Exploration
 March 3 – English Captain Charles Gough rediscovers Gough Island in the South Atlantic.
 August – Mikhail Gvozdev with navigator Ivan Fyodorov in the Sviatoi Gavriil make the first known crossing of the Bering Strait, from Cape Dezhnev to Cape Prince of Wales, and explore the Alaskan coast.

Metrology
 French astronomer in Russian service Joseph-Nicolas Delisle invents the Delisle scale for measuring temperature (recalibrated in 1738).

Technology
 Henri Pitot develops the Pitot tube used for measuring flow velocity under the Seine bridges.
 The world's first lightship is moored at the Nore in the Thames Estuary of England.

Awards
 Copley Medal: Stephen Gray

Births
 January 11 – Peter Forsskål, Finnish naturalist (died 1763)
 October 6 – Nevil Maskelyne, English Astronomer Royal (died 1811)
 October 24 – Cristina Roccati, Italian scholar in physics (died 1797)
 Maria Christina Bruhn, Swedish inventor, (died 1802)

Deaths
 January 17 – John Horsley, British archaeologist (born c. 1685)

References

18th century in science
1730s in science

1732 in science


සික්ස් ෆ්ලයිං ඩ්‍රැගන්ස් () යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන්නේ දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වන අතර මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරනු ලබන්නේ යූ ආ-ඉන්, කිම් මියුං-මින්, ෂින් සේ-ක්‍යුං, බ්යුන් යෝ-හන්, යූන් ක්‍යුන්-සං සහ චුන් හෝ-ජින් යන නළු නිළි පිරිස විසිනි. මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව දකුණු කොරියාවේ SBS නාළිකාව ඔස්සේ සඳුදා සහ අඟහරුවාදා දිනවල 22:00ට විකාශය කරන ලදී. SBS නාළිකාවේ 25 වන සංවත්සර සැමරුමට සමගාමීව 2015 ඔක්තෝබර් 5 දින විකාශය ඇරඹූ මෙම කතා මාලාව කථාංග 50කින් යුක්ත ව විකාශය කෙරිණි. මෙම කතාමාලාව 2016 මාර්තු 22 දින විකාශය අවසන් විය. මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව ඩීප් රූටඩ් ට්‍රී නැමැති කතාමා‍ලාවේ ලිහිල් පූර්ව කථාවකට සමාන යැයි සැලකිය හැක. ඇතැම් විට මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව රූට්ස් ඔෆ් ද ත්‍රෝන් යනුවෙන් ද හඳුන්වයි.

එක් කථාංගයක් මිනිත්තු 60ක් පුරාවට විකාශනය වන මෙම කතාමාලාවේ තිර පිටපත රචනා කරන ලද්දේ කිම් යොං-හ්‍යුන් සහ පාක් සං-යොන් විසිනි. ෂින් ක්‍යුං-සූ විසින් මෙය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලදී. රෙඩ්වුඩ්ස් නිෂ්පාදන සමාගමේ නිමැවුමක් වන මෙය රූගත කෙරුණේ දකුණු කොරියාවේ ගංවොන්-දෝහි සම්යං ගොවිපල භූමියේ ය.

මෙම කතාමාලාවේ චරිත නිරූපණයෙහි යෙදෙන යූ ආ-ඉන් සහ ෂින් සේ-ක්‍යුං යන නළු නිළි දෙපළ එක්ව රංග‍නයෙහි යෙදෙන්නේ ෆැෂන් කිං නැමැති රූපවාහිනී කතාමාලාවේ රංගනයේ යෙදීමෙන් අවුරුදු තුනකට පසුව වීම ද විශේෂත්වයකි.

තේමාව
මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාවේ තේමා නාමය සඳහා යොදා ඇති නාමය පැරණි කොරියානු වදනක් ඇසුරෙන් නිර්මාණය වූවකි. එහි එන නර්යුෂ්‍යා යන වදන ශුද්ධ කොරියානු වදනක් ලෙස සැලකේ. එහි අරුත වන්නේ නරා ඔර්යුදා (날아 오르다) හෙවත් නූතන කොරියානු බසින් ගත් කල "අහස වෙත පියාසර කිරීම" යන්නයි. ඒ අනුව මෙම තේමා පාඨයේ සාහිත්‍යමය පරිවර්තනය ලෙස "අහස වෙත පියාසර කරන මකරුන් සය දෙනා" (여섯 마리의 용이 날아오르셔서) යන අර්ථය ගත හැක.

කථාපුවත
සික්ස් ෆ්ලයිං ඩ්‍රැගන්ස් කතාමාලාව මගින් යි බං-වොන් කුමරු (පසුව ජොසොන්හි තේජෝ රජු බවට පත් වේ) සහ ජොං දෝ-ජොන් නැමැති දේශපාලනඥයා අතර පැවති මතභේදාත්මක දේශපාලන බල අරගලය නිරූපණය වේ. ජොං දෝ-ජොන් යනු යි බං-වොන් කුමරුගේ පියාණන් වූ යි සොං-ග්යේ (ජොසොන්හි තේජෝ රජු) හට නව ජොසොන් රාජවංශය ස්ථාපනය කිරීමට ආයතනික සහ දාර්ශනික පසුබිම නිර්මාණය කරමින් බෙහෙවින් උපකාර වූ පුද්ගලයා ය. ජොං දෝ-ජොන්ට අවශ්‍ය වන්නේ නව රාජ්‍යය ඇමති මණ්ඩලයක් මගින් පාලනය වනු දැකීමටයි. නමුත් තේජොං රජුට අවශ්‍ය වන්නේ ඒකාධිකාරී බලය රජු වටා සංකේන්ද්‍රගත වූ රාජ්‍ය ක්‍රමයයක් සහිත ශක්තිමත් රජයයක් ගොඩනැගීමටයි.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
යූ ආ-ඉන්, යි බං-වොන් ලෙස; අනාගත තේජොං රජු වූ
නම් දා-ර්යුම්, ළමා බං-වොන් ලෙස
කිම් මියුං-මින්, සම්බොං හෙවත් ජොං දෝ-ජොන් ලෙස
ෂින් සේ-ක්‍යුං, බූන්-යි ලෙස
ලී රේ, ළමා බූන්-යි ලෙස
යූන් යූ-සුන්, වැඩිමහල් බූන්-යි ලෙස (පසුබිම් රංගනය)
බ්යුන් යෝ-හන්, දං-සේ ලෙස, පසුව ලී බං-ජි; සම්හන් කොරියාවේ දක්ෂතම අසිපත්කරුවායි
යූන් චන්-යොං, ළමා දං-සේ ලෙස
යූන් ක්‍යුන්-සං, මූ-හ්යුල් ලෙස; ජොසොන්හි දක්ෂතම අසිපත්කරුවායි, පසුව ලී දෝ හෙවත් අනාගත මහා සේජොං රජුගේ ආරක්ෂකයා බවට පත් වේ.
බෙක් ස්‍යුං-හ්වන්, ළමා මූ-හ්යුල් ලෙස
චුන් හෝ-ජින්, යි සොං ග්යේ හෙවත් තේජෝ රජු ලෙස

සහායක චරිත
ජොං යු-මි, යොන්-හී / ජයිල්සෙක් ලෙස
පාක් සි-ඉයුන්, ළමා යොන්-හී ලෙස
ලී ජි-හූන්, හියෝ කං / යි ෂින්-ජොක් ලෙස
යූන් සොන්-හා, චෝ-යොං ලෙස
ලී චෝ-හි, ගප්-බූන් ලෙස; ගායකයෙකි
ක්වක් ජි-හ්යේ, ළමා ගප්-බූන් ලෙස
පාක් හ්යුක්-ක්වොන්, ගිල් තේ-මි/ගිල් සුන්-මි ලෙස
පාක් සුං-හූන්, ගිල් යූ ලෙස
සියෝ යි-සූක්, ම්යො-සං ලෙස; මූ-හ්යුල්ගේ මිත්තණිය
පාක් හේ-සූ, යි ජි-රන් ලෙස
මින් සුං-වූක්, ජෝ යොං-ක්‍යු ලෙස; බං-වොන්ගේ ආරක්ෂකයා
සියෝ දොං-වොන්, යි බං-ග්වා ලෙස; පසුව ජොංජොං රජ
ලී ජුන්-හ්යොක්, හොං දේ-හොං ලෙස
චෝයි ජොං-වොන්, ලී ඉන්-ගියොම් ලෙස
ජොන් නෝ-මින්, හොං ඉන්-බං ලෙස
හන් සං-ජින්, ජුක්ර්යොං පූජක ලෙස
හන් යේ-රි, යූන් ලැං / චොක් සා ග්වං ලෙස
කිම් හා-ක්‍යුන්, බෙක් යූන් ලෙස
හියෝ ජූන්-සොක්, දේ-ග්‍යුන් ලෙස
කිම් යුයි-සුං, ජොං මොං-ජු ලෙස
ලී ස්‍යුං-හ්යෝ, යි බං-වූ ලෙස
ගොං ස්‍යුං-යොන්, මින් දා-ක්‍යුං හෙවත් වොන්ග්යොං අගබිසව ලෙස
කිම් හී-ජුං, කං මැතිණිය ලෙස
ජෝ හී-බොං, හා ර්යුන් ලෙස
ජෝ යොං-ජින්, මින් ජේ ලෙස
ආන් සුක්-හ්වන්, යූක්සන් ගුරුතුමා ලෙස
ජොන් ගුක්-හ්වන්, චෝයි යොං ලෙස
චෝයි ජොං-හ්වන්, ජෝ මින්-සූ ලෙස
කිම් සං-වූ, ළමා යි බං-ගන් ලෙස
ජුං ජේ-මින්, ළමා යි බං-උයි ලෙස
ආන් ගිල්-කං, ජෝ සෝ-සෙං ලෙස
ලී මියොං-හෙං, ජෝ ජූන් ලෙස
යූන් සෝ-හ්යුන්, වූ හක්-ජූ ලෙස
ජුං මූන්-සුං, හන් ගූ-යොං ලෙස
සියෝ හ්යුන්-චුල්, ජං සම්-බොං ලෙස
ජොන් මි-සොන්, හොන් හ්යාං ලෙස
ජුං දූ-හොං, හොං ර්යුන් ලෙස

ඇගයුම
පහත දැක්වෙන වගුවෙහි, නිල් පැහැ සංඛ්‍යා මගින් පහළම පාඨාංකත්, රතු පැහැ සංඛ්‍යා මගින් ඉහළම පාඨාංකත් නිරූපණය වේ.

සම්මාන සහ නිර්දේශ

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
සික්ස් ෆ්ලයිං ඩ්‍රැගන්ස් නිල වෙබ්අඩවිය
සික්ස් ෆ්ලයිං ඩ්‍රැගන්ස් සඳහා හන්සිනෙමාහි ඇති ගිණුම

සෝල් විකාශන පද්ධතියේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
2015 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
2010 දශකය තුළ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
ගෝර්යෝව පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
ජොසොන් රාජවංශය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
2016 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
රූපවාහිනී කතාමාලා

සික්ස් ෆ්ලයිං ඩ්‍රැගන්ස්


The Koenigsegg CC8S is a mid-engine sports car produced by the Swedish automobile manufacturer Koenigsegg. It was the company's first production automobile and the first production car to use the company's trademark dihedral synchro-helix actuation doors. At its introduction, it won several awards, including the Guinness World Record for the Most Powerful Production Engine and design awards from both Red Dot in Germany and Utmärkt Svensk Form in Sweden.

Development
The CC8S was developed from the CC prototype. It was the culmination of 8 years of research and development. Despite limited resources, the chassis, suspension, brakes, and several other components were designed in-house by Koenigsegg. The pre-production car was shown at the 2000 Paris Auto Show, the public's reaction to the car was favourable and international contacts were made. The car had many unique functions such as the roof, which could be stored in the car's trunk located in the front similar to how a Chevrolet Corvette stores its roof (other Targa top sports cars of the time such as the Ferrari F50 lacked this feature), vertical opening doors dubbed dihedral synchro-helix actuation doors and a central patented free-flowing exhaust system based on the 'Rocket Cat Principle'. These unique features and design received great praise from the spectators, despite large orders, only 6 cars were produced due to high production costs out of which, 2 were right-hand drive. The CC8S was replaced by the more powerful CCR model in 2004.

Overview

Body
The body is a two-door, two-seat targa top design, meaning a portion of the roof can be removed and stored under the bonnet. The chassis is made from kevlar-reinforced carbon fibre. The kevlar-reinforced carbon fibre semi-monocoque is attached to a steel subframe at the front of the chassis, and an aluminium subframe at the rear.

The engine, transmission, and rear suspension are mounted to the aluminium subframe. All body panels are made from carbon fibre, and venturi tunnels and diffusers occupy the bottom of the car. These components increase downforce in conjunction with a rear-mounted spoiler. The frontal area of the car is just , which, in conjunction with the car's low drag coefficient of , affords the car very low overall aerodynamic drag.

Engine and Transmission
The CC8S is powered by a supercharged Ford Modular 4.6–litre DOHC V8 engine made of cast aluminium with 4 valves per cylinder and carbon fibre covers weighing , with a compression ratio of 8.6:1. It produces  at 6,800 rpm and  of torque at 5,000 rpm. The redline is set to 7,250 rpm. The engine powers the rear wheels through a 6-speed manual transmission specially developed for the car by CIMA.

Wheels
The CC8S uses magnesium alloy wheels with center-locking hubs, to which 225/40ZR 18" front and 335/40ZR 20" rear Michelin Pilot Sport 2 tyres are mounted. The brake discs are cross-drilled for increased ventilation, and measure  at the front and  at the rear. The brake calipers contain 6 pistons in front and 4 pistons at the rear. The brakes are power-assisted by the Koenigsegg Advanced Control System.

Performance
Manufacturer estimates
 Acceleration:  under 3.5 seconds
 Top speed:
 Standing : 10 seconds, trap speed
 Braking distance:

See also
 Timeline of most powerful production cars
 Koenigsegg CC850

References

External links

 CC8S at official Koenigsegg website
 Koenigsegg technical data
 Modern Racer

Cars introduced in 2002
Cars discontinued in 2003
CC8S
Sports cars
Rear mid-engine, rear-wheel-drive vehicles

Koenigsegg CC8S


Yucatánski prolaz (španjolski: Canal de Yucatán) ili Yucatánski kanal je morski prolaz između Meksika i Kube koji povezuje Karipsko more s Meksičkim zaljevom. Širok je 217 km između rta Catoche u Meksiku i rta San Antonio na Kubi, a najveća dubina mu iznosi 2,779 metara.

Morske struje

Voda kroz kanal protječe od istoka prema zapadu pod utjecajem Sjeverne ekvatorske i Južne ekvatorske struje. Nakon što prođe pored Yucatana naziva se Yucatánskom strujom. Navedena struja osigurava najveće priljev vode u Meksički zaljev, budući da je količina priljeva iz Floridskog prolaza znatno manja. Yucatánska struja teče uz zapadnu stranu prolaza, dok Kubanska protustruja teče u obrnutom smjeru, uz istočnu stranu. Ispod Yucatánske teče podvodna struja prema jugu koja odnosi vodu iz Meksičkog zaljeva.

Koralji

Na vanjskom rubu Yucatánskog šelfa, oko 100 km od obale nalaze se koraljni grebeni, sastavljeni pretežito od vrsta Acropora cervicornis, Acropora palmata i Montastraea annularis, međutim većina ih je izumrla krajem 1990-ih. Bioraznolikost prostora ugrožena je pretjeranom eksploatacijom.

Izvori

Vodene mase u Meksiku
Vodene mase na Kubi
Meksički zaljev
Tjesnaci Karipskog mora

Yucatánski prolaz


L'Ashkenazum était un groupe criminel organisé actif en Argentine dans la première moitié du 20e siècle. Ashkenazum a été fondé par Simon Rubinstein en tant que groupe dissident du Zwi Migdal, un groupe criminel organisé qui s'étendait sur les cinq continents et spécialisé dans le trafic sexuel de filles juives d'Europe de l'Est.

Simon Rubinstein est arrivé à Buenos Aires en 1900 en provenance d'Odessa, et il y a rapidement pris le contrôle d'une usine de préservatifs. Il était un contrebandier de soie notoire et s'est affilié au Zwi Migdal. Au plus fort de son opération, il avait 700 agents en Argentine qui trafiquaient des femmes pour lui.

Comme le Zwi Migdal, l'Ashkenazum avait également son propre cimetière à l'extérieur de Buenos Aires.

Voir aussi
 Zwi Migdal
 Esclavage sexuel
 Histoire des Juifs en Argentine
 Raquel Liberman

Références

Histoire des Juifs en Argentine

Ashkenazum


Lozika može označavati:

Biljne rodove:
 Parthenocissus Planch., biljni rod iz tribusa Parthenocisseae, porodice Vitaceae.
 Ampelopsis Michx., biljni rod iz tribusa Ampelopsideae, porodice Vitaceae.

Lozika