Fundacja Fotografia dla Przyszłości – fundacja założona w 1990 roku.

Powstanie
Powstanie fundacji poprzedziło przeprowadzenie, z inicjatywy Mieczysława Cybulskiego, akcji zatytułowanych "Fotografie dla przyszłości". Akcje zapoczątkowane zostały w 1985 roku w Galerii "Foto-Medium-Art" we Wrocławiu. Projekt polegał na pozostawieniu dla potomności przesłania w postaci zapisu fotograficznego, dokumentującego teraźniejszość – przesłania w XXX wiek. Zapisu dokonano na najtrwalszym obecnie materiale – płytkach ceramicznych 13 na 18 cm. Płytki włożono do ceramicznych pojemników i ukryto w okolicach Warszawy, Łucznicy i Nowego Sącza. W każdym pojemniku umieszczono – 24 płytki ze zdjęciami i 1 płytkę z tekstem.

W 1990 roku Rada Fundatorów w składzie: Mieczysław Cybulski (powołany na prezesa fundacji), Małgorzata Krystyna Dołowska (powołana na stanowisko dyrektor fundacji), Stanisław Fitak, Ryszard Frankowski, Jan Jaśkiewicz, Jerzy Mąkowski, Henryk Muchin, Henryk Rogoziński, Janusz Woliński – utworzyła Fundację Fotografia dla Przyszłości.

Działalność
Działalność fundacji to szeroko zakrojona działalność fotograficzna – organizacja wystaw, konkursów, prezentacji, spotkań, konsultacji, warsztatów fotograficznych, działa na rzecz edukacji fotograficznej, organizuje spotkania autorskie i wspiera twórców. Archiwizuje fotografie, książki o tematyce fotograficznej, historyczny sprzęt fotograficzny do muzeum fundacji.

W latach 2000–2013 w siedzibie fundacji działała autorska "Galeria Zamknięta", organizująca wiele wystaw krajowych, międzynarodowych, autorskich (m.in. członków Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej) i zbiorowych. Pod egidą fundacji funkcjonuje Galeria "F10" – w Warszawie, a przy fundacji działa Grupa Twórcza – Akademia Fotografii Ambitnej 9, powstała w 2011 roku. Inną częścią placówki jest Fotomuzeum, w którym zgromadzono stare aparaty fotograficzne, akcesoria i literaturę tematyczną. Część kolekcji pochodzi ze zbiorów Jana Mierzanowskiego.

Specjalną formą działalności fundacji jest udzielanie patronatu dla wystaw i konkursów fotograficznych, m.in. takich jak Międzynarodowy Niekonwencjonalny Konkurs Fotograficzny Foto Odlot.

Przypisy

Fundacje fotograficzne w Polsce
Fotografia dla Przyszłości
Muzea fotografii w Polsce

Fundacja Fotografia dla Przyszłości


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Conophyma almasyi. Una ning gihulagway ni Kuthy ni adtong 1905. Ang Conophyma almasyi sakop sa kahenera nga Conophyma, ug kabanay nga Dericorythidae.

Matang nga nahiubos

Ang kaliwatan gibahinbahin ngadto sa matang nga nahiubos:

 C. a. almasyi
 C. a. fragosum
 C. a. robustum
 C. a. rugosum
 C. a. schnitnikovi

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Khasakstan
Insekto sa Kirgistan
Conophyma

Conophyma almasyi


Biografia
Laureato in Filosofia nel 1981 e in Giurisprudenza nel 1987 presso l'Università Cattolica del Sacro Cuore di Milano, esercita la professione di avvocato a Gallarate e di docente presso l'A.S.E.R.I. (Alta Scuola di Economia e Relazioni Internazionali) della stessa Università Cattolica di Milano, nonché lettore d'Italiano presso il Campus Universitaire Manouba di Tunisi.

Sindaco di Varese
Impegnatosi politicamente nelle file della Lega Nord, dal 1993 al 1997 è stato sindaco di Varese, dapprima a capo di una giunta politica in coalizione con i Repubblicani e con l'appoggio esterno del PDS, successivamente con una compagine tecnica detta giunta degli uomini di buona volontà, composta da diversi esponenti apartitici e sostenuta dalla fiducia "esterna" del consiglio comunale.

Europarlamentare
Eletto deputato europeo nelle liste leghiste alle elezioni del 1994, è stato vicepresidente della commissione parlamentare per lo sviluppo e la cooperazione, nonché membro della delegazione per le relazioni con la Svizzera, l'Islanda e la Norvegia e dell'assemblea paritetica della convenzione fra gli Stati dell'Africa, dei Caraibi e del Pacifico e l'Unione europea. Dal punto di vista politico, ha aderito al Gruppo del Partito Europeo dei Liberali, Democratici e Riformatori.

Dopo la sindacatura
Dopo aver abbandonato la Lega Nord nel 1998, nel 2002 (dopo che era stata finanche ventilata una sua ricandidatura con il centrosinistra) si ripresenta alle elezioni amministrative di Varese a capo della lista civica Progetto città con Fassa per Varese, raccogliendo il 13,91% di consensi. Nel 2006 aderisce all'UDC ed entra a far parte della giunta comunale di Gallarate con l'incarico di assessore alla cultura per il triennio 2006-2008. Successivamente, lasciato il movimento centrista, si ritira dalla politica attiva.

È autore di articoli relative a problematiche artistico-letterarie e a tematiche di filosofia del diritto e della politica, rispettivamente pubblicati su Il Domenicale e varie riviste specializzate (quale ad esempio Fenomenologia e Società), nonché dei libri Le prospettive liberal del Paese in Europa (1997) e Dalla Lega di Stato alla Lega di Città (1999).

Altri progetti

Collegamenti esterni

Sindaci di Varese
Politici della Lega Nord
Politici dell'Unione di Centro
Europarlamentari dell'Italia della IV legislatura
Studenti dell'Università Cattolica del Sacro Cuore
Professori dell'Università Cattolica del Sacro Cuore

Raimondo Fassa


Tractate may refer to:

 Masekhet, an organizational element of Talmudic literature
 Minor tractate, a group of essays on Jewish religious laws
 Treatise, a formal and systematic written discourse on some subject

See also
 Tract (disambiguation)
 Tractatus (disambiguation)

Tractate


Grințieș là một xã thuộc hạt Neamț, România. Dân số thời điểm năm 2002 là 2604 người.

Chú thích

Tham khảo

Xem thêm

Xã của hạt Neamț

Grințieș


The  (Tyrolean Mountain Guards) is a public corporation, and is based in Innsbruck, Tyrol. The legal basis is the  (Tyrolean Mountain Guards Act) of 3 July 2002. The Tyrolean Mountain Guards is thus one of nine mountain and nature conservation organisations in Austria.

History
The first Tyrolean Mountain Guards Act came into force on 31 October 1927. The tasks of the mountain guards under this law were "The protection of persons and property in field, alp and forest property, alpine shelters, their equipment and accessories and the maintenance of contamination or disfigurement of the area by tossing and dropping objects, especially so far the danger, injury or pollution is related to a sporting activity or excursion traffic ".

In 1938, the mountain guards were made subordinate to the gendarmerie as an auxiliary police force. The duties remained the same as before the merge. While Austria was annexed by the Nazis the nature reserves in Tyrol were greatly expanded, with the mountain guards continuing in their role of enforcing conservation laws.

In 1978 the new Tyrolean Mountain Guard Act 1977 came into force. The mountain guards were merged into a body of public law enforcement, providing more powers to guards to great regulatory oversight. The exercise of mountain rescue services was regulated, but continued not to be a core focus.

In 2002 an amended version of the Tyrolean Mountain Guard Act 1977 was passed. It was the first time mountain rescue services were outlined in the Mountain Guard Act. In 2007, the Tyrolean mountain rescue service stations were also equipped with digital radio systems, which has allowed statewide communication.

Task Area
The members of the Tiroler Bergwacht are sworn in officers of public supervision and supervise as auxiliary officers of the district administrative authorities in the designated area of activity according to mountain guard law §1:
Tyrolean nature conservation law with associated regulations
Tyrolean National Park Law Hohe Tauern
Tyrolean Waste Management Act
 Noise protection, protection against endangering and harassment by animals
Tyrolean field protection law
Tyrolean camping law

In section 10 of the , the mountain guard is also to be used as a rescue service in the case of natural disasters and other rescue operations.

Uniform
The  precisely regulates the appearance of the mountain guard. The uniforms are sourced from the clothing management fund of the B.M.I. In the long term, this enables the most economical efficient procurement of service clothing. For all weather conditions, there are various outer clothing and jacket options (multipurpose jackets, fleeces, and fleece jackets). Furthermore, mountain guards are provided short- and long-sleeved shirts, a rock-grey alpine trousers, and a baseball cap and beret headgear. The position of a mountain guard is recognisable by the rank slides worn.

Powers
The supervisory organisations of the Tiroler Bergwacht gave the Bergwacht special powers to enforce the law of the Tyrol Landtag. Mountain guards are allowed to enforce these state laws:
Stop people and vehicles and ask for proof of identity.
Issue warnings or report violations to the district administrative board (at the discretion of the incoming supervisory board).
In special cases, arrest people and present them to the district administration.
Confiscate objects that being in possession of such constitute an offense.
Specially trained mountain guards may collect fines.

Ranks

See also
 Bergwacht
 Forest Ranger
 Law enforcement in Austria
 Mountain Rescue
 Park Ranger
 Swiss Alpine Club

References

External links
Tyrolean Mountain Guards official website
Current Rank Insignia
Former Rank Insignia

1927 establishments in Austria
Organizations established in 1927
Nature conservation in Austria
Environment and heritage law enforcement agencies
Law enforcement in Austria
Law enforcement agencies of Austria
Mountain rescue
Organisations based in Innsbruck

Tyrolean Mountain Guards


Esbjerg er ein býur í Jútlandi í Danmark, býurin liggur við vesturstrondina í útsynningspartinum av landinum. Í býnum búgva 71 618 fólk (2014), hetta fólkatalið ger Esbjerg til tann fimtstørsta býin í Danmark. Rættiliga nógvir føroyingar fluttu til Esbjerg í kreppuárunum í 1990-árunum, og fleiri búgva har enn.

Býurin er høvuðsbýur í Esbjerg kommunu og størsta býarøkið í Vesturjútlandi við beinleiðis ferðasambandi til Kolding og Odense via motorveg E20 og jarnbreytina.

Havnin er drivmegin í Esbjerg, og nógv virksemi er innan offshore-vinnuna. Harumframt virkar Esbjerg Havn sum ferjulega. Býurin hevur einaferð verið størsta fiskivinnuhavnin í Danmark, men er tað ikki longur.

Í ein landnnyrðing av býnum liggur flogvøllurin Esbjerg Lufthavn.

Innan ítrótt er Esbjerg kent fyri sítt fótbóltsfelag EfB (Esbjerg forenede Boldklubber) og ishockeyfelagið Esbjerg Energy, ið spæla teirra heimadystir á ávikavist Blue Water Arena og Granly Hockey Arena.

Býir í Danmark
Býir í Región Suðurdanmark

Esbjerg


Appassionato di insetti fin da giovanissimo grazie anche all'influenza di Georges Cuvier, partecipò alla campagna di Morea organizzata da Jean Baptiste Bory de Saint-Vincent nel 1829. Nel 1832 partecipò alla fondazione della Société entomologique de France. L'anno successivo divenne assistente naturalista di Victor Audouin, occupandosi di crostacei, aracnidi e insetti.

Si diplomò in scienze e in lettere prima di laurearsi nel 1839 in scienze naturali. La sua tesi, pubblicata nel 1837, si intotlava Sur le gisement des insetti fossiles et sur les services que l'étude de ces animaux peut fournir à la géologie. In seguito divenne docente di zoologia e anatomia comparata presso l'Università di Digione.

Propose una nuova classifica dei neurotteri, che è stata poi completata da Wilhelm Ferdinand Erichson. Scrisse anche l'introduzione e parti del testo dellHistoire naturelle des insectes coléoptères (pubblicato nel 1840) con Francis de Laporte de Castelnau e parti dellHistoire naturelle des insectes. Hyménoptères con Amédée Louis Michel Lepeletier.

Étienne Mulsant ha chiamato la specie di coccinela coleottero Scymnus brullei in suo onore.

Taxa descritti

Bibliografia

Gaspard Auguste Brullé


Slovenija:

 Male Rebrce, naselje u općini Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija
 Velike Rebrce, naselje u općini Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija

Rebrce


An Karacaoglania xerophila in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1939. An Karacaoglania xerophila in nahilalakip ha genus nga Karacaoglania, ngan familia nga Tortricidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Karacaoglania

Karacaoglania xerophila


Ein outlet-miðstøð er ein røð av handlum, har man selir vørur av ymsum slag og merkjum, sum eru útgingin og ikki verða framleidd meira. Hesar vørur verða seldar við stórum avsláttri og fáast best í sonevndum outlet-handlum, meðan tær ikki fáast í vanligu handlunum.

Fyritøkur

Outlet-miðstøð


Samus Aran er en fiktiv dusørjægerfigur i Metroid, som sås først i 1986. Samus er den første superheltinde i Nintendo og er en af de mest populære superhelte i Nintendo. Hun vises også i Super Smash Bros..

Karakter

Samus er en kvindelig dusørjæger med gult hår, som redder mange andre planeter og rummet. Hun blev skabt af Makoto Kano og designet af Hiroji Kiyotake. I 1985 fik Yoshio Sakamoto en ide til, hvordan en superhelt skulle se ud. Yoshio sagde, "Hey vil det ikke være sejt, hvis det viser en kvinde i slutningen". Dette var alle arbejderne meget enige i. Samus er løst baseret på Sigourney Weaver fra Alien og skuespillerinden Kim Basinger fra My Stepmother is an Alien. Samus' efternavn er hentet fra den berømte fodboldspiller Pele

Power Suit

Samus Aran har en metaldragt, der kaldes power suit, der er en høj, orange dragt, som har en kanonarm i højre side. Samus' power suit er 1,91 cm. høj og vejer 198 kilo. Der er mange forskellige power suits i Metroid.

Baggrund

Samus Aran er datter til Rodney Aran og Virginia Aran. Hendes forældre blev myrdet af den onde Ridley. Samus blev senere adopter af kommandørkaptajn, Adam Malkovich.

Spilfigurer
Metroid

Samus Aran


Deaf View/Image Art, abbreviated as De'VIA, is a genre of visual art that intentionally represents the Deaf experience and Deaf culture. Although De'VIA works have been created throughout history, the term was first defined and recognized as an art genre in 1989. In 1989, a group of nine Deaf artists gathered at Gallaudet University shortly before the Deaf Way arts festival was being held there. Led by Betty G. Miller, known as the Mother of De'VIA, and Paul Johnston, these artists created a manifesto detailing what De'VIA is and what it includes. Since its official designation as a genre, De'VIA has helped to introduce the Deaf experience to the artistic world and give a new platform to the Deaf community.

De'VIA Criteria
The De'VIA Manifesto, an original copy of which can be found in the De'VIA Curriculum, outlines the major criteria of De'VIA works. According to the manifesto and its signatories, De'VIA work is:
representative of Deaf experiences
uses specific artistic strategies such as color contrast and centralized focus
generally within the field of visual fine arts and alternative media
not exclusive to Deaf artists and not inclusive of all Deaf artists

A major point of De'VIA is its differentiation from Deaf Art. Deaf Art is a term encompassing all artists who are Deaf, while De'VIA art can be made by Deaf and hearing individuals, as long as it represents the Deaf experience and perspective. A hearing CODA (Child of deaf adult), for example, could be a contributor to De'VIA. Similarly, a Deaf artist does not necessarily belong to the De'VIA genre if their work does not use defined formal art elements common to De'VIA, such as contrastive colors and exaggerated facial features, to portray the Deaf experience.

De'VIA Manifesto Signatories
Betty G. Miller and Paul Johnston held a workshop titled "Expression: American Deaf Art," which took place at Gallaudet University in May 1989. Attendees spent four days discussing the experiences and elements of Deaf art. At the culmination of this workshop and their discussions, they created a written manifesto to coin the term De'VIA and detail its characteristics. The following list contains the artists that participated in this workshop and signed the manifesto:
 Betty G. Miller, painter
 Paul Johnston, sculptor
 Deborah M. Sonnenstrahl, art historian
 Chuck Baird, painter
 Guy Wonder, sculptor
 Alex Wilhite, painter
 Sandi Inches Vasnick, fiber artist
 Nancy Creighton, fiber artist
 Lai-Yok Ho, video artist

De'VIA Categories
Thematically, De'VIA consists of two basic categories; Resistance De'VIA and Affirmation De'VIA.

Resistance De'VIA
This branch of De'VIA includes artworks that showcase themes of audism, oralism, mainstreaming, cochlear implants, identity confusion, and eugenics. All of these themes, typically negative in the eyes of the artist, are brought forward as a form of protest, as resistance De'VIA conveys how Deaf people have been oppressed, colonized and marginalized.

Affirmation De'VIA
In contrast to resistance De'Via, affirmation De'VIA demonstrates themes of empowerment, ASL, affiliation, acculturation, acceptance, and Deafhood. Affirmation De'VIA highlights the positives by expressing the joy and empowerment within Deaf culture and the attributes of Deaf Gain that Deaf people share. These themes are used to express the Deaf experience in a poignant way, showing the powerful platform and perspective that the Deaf community holds.

De'VIA Motifs
As in many art movements, there are common symbols (or motifs) repeatedly used among different De'VIA artists in their works. Some common motifs in De'VIA works include:
Eyes
Hands
Ears
Mouth
Children
Doors
Musical instruments
Animals

These motifs can be analyzed in different ways throughout the pieces in which they appear, however the four most prevalent motifs are the eyes, the hands, the ears, and the mouth. In most cases, these symbols are used to communicate a message concerning the communication of Deaf people among each other or in interactions within the hearing world.

Eyes
Some notable De'VIA pieces highlight the eyes by either scratching them out or switching them with other parts of the face. This can either showcase the artist's feelings of being ignored by hearing people or emphasize the importance of the eyes in ASL.

Hands
Since the hands are the primary source of ASL, many artists use them in their art. Chuck Baird notably uses hands in his artwork to show how certain signs visually represent their meaning. Hands in chains or shackles can also represent the artist's struggles with being prohibited from signing in school or at home.

Notable De'VIA works

"Ameslan Prohibited"
This illustration by Betty G. Miller, which can be viewed here, is an example of resistance De'VIA. Ameslan is an old acronym for American Sign Language, which references the first few letters of each word: Ame(rican) S(ign) Lan(guage). The title references the act of not allowing Deaf people to sign. Through the shackling of hands, it conveys the message that denying Deaf people access to signed languages is harmful, represented by the broken fingers. By portraying that Deaf people are injured by disuse or banning from signed languages, Miller's work expresses some of the most common resistance De'VIA themes like oralism, mainstreaming, and oppression.

"Family Dog"
Susan Dupor's painting "Family Dog" is also a resistance De'VIA work that visually likens the Deaf child to the family pet. Seen here, the comparison stems from the Deaf child's inability to communicate with their family due to their lack of access to language. Because of that lack of access, the child is treated like an animal which has limited communication. Dupor's piece has been found provocative by many of its viewers, and protests the hearing approaches used by hearing parents of deaf children, and therefore falls under resistance De'VIA.

"Whale"
This painting by Chuck Baird, one of De'VIA's most notable contributors, serves as an example of affirmation De'VIA. The painting incorporates the sign for whale into a beautiful seascape, where a whale would be naturally found. This juxtaposition shows the iconicity of American Sign Language and subscribes to affirmation De'VIA themes such as ASL, empowerment, and Deaf gain.

"Oralist Child Abuse"
Nancy Rourke's  image shows children in an oralist setting signing the letters A(merican) S(ign) L(anguage) behind their backs. Speech class and other oralism programs are a common theme in many Deaf experiences. This image provides an example of resistance De'VIA as it showcases a protest of oralism. The title references an experience that many members of the Deaf community have lived through, an experience of language deprivation which many liken to child abuse.

See also
Arnaud Balard, founder of Surdism, a similar movement celebrating Deaf art

References

Further reading

Deaf culture

De'VIA


A circle of competence is the subject area which matches a person's skills or expertise. The concept was developed by Warren Buffett and Charlie Munger as what they call a mental model, a codified form of business acumen, concerning the investment strategy of limiting one's financial investments in areas where an individual may have limited understanding or experience, while concentrating in areas where one has the greatest familiarity. The strategy emphasizes the importance of aligning one's subjective assessment with actual competence. Buffett summarized the concept in the motto, "Know your circle of competence, and stick within it. The size of that circle is not very important; knowing its boundaries, however, is vital."

In his 1996 letter to Berkshire Hathaway, Buffett further expanded:

What an investor needs is the ability to correctly evaluate selected businesses. Note that word 'selected': You don't have to be an expert on every company, or even many. You only have to be able to evaluate companies within your circle of competence.

Sampan Nettayanun from Naresuan University traces the concept, if not the terminology, as far back as Andrew Carnegie, in his decision to concentrate on iron and steel, writing "My advice to young men would be not only to concentrate their whole time and attention on the one business in life in which they engage, but to put every dollar of their capital into it."

Operating within one's circle of competence may be compared with those who act over-confidently. For example, institutional investors who have been successful in the past are more likely to attribute their success to their own abilities, rather than external forces, and are therefore more likely to make investments in areas outside their circle of competence. The strategy of operating within their individual circles has been cited as the reason both Buffett and Munger avoided investing in the technology sector.

The breadth of any individual's circle of competence may be determined by a range of factors, including their profession, spending habits, and the types of products they normally use. Remaining within one's circle confers a number of benefits, such as an unfair information advantage, the narrowing of available options, and the reduction of poor decision making.

See also

References

Investment
Human resource management
Psychological methodology

Circle of competence


Carriera
Battaglini esordì nel 1936 nel campionato italiano della GIL, con la squadra di Rovigo.
Nel 1939 la squadra vinse il campionato GIL battendo in finale il Milano per 14-0, cui Battaglini contribuì con un drop e un calcio piazzato.
Nella stagione successiva passò all'Amatori Milano, con cui si laureò subito campione d'Italia; contemporaneamente giunse l'esordio in Nazionale.

Fu di nuovo a Rovigo nella stagione 1940/41, poi fu chiamato militare e partì in guerra per la campagna di Russia; tornato dal fronte nel 1943, disputò gli ultimi tre incontri di campionato con l'Amatori Milano.

Trasferitosi in Francia, dapprima al  (con cui raggiunse la semifinale di campionato), poi al Tolone, tornò in Italia per ricoprire il ruolo di giocatore-allenatore del Rovigo, con il quale vinse tre titoli di campione d'Italia consecutivi, tornando a giocare in Nazionale.

Nel 1953 passò al , sempre come giocatore-allenatore; con analogo ruolo chiuse la carriera agonistica nel Bologna.

Da allenatore allenò, oltre alle citate, anche le Fiamme Oro e il Petrarca, entrambe a Padova.

Tra i primi rugbisti italiani a giocare fuori dal suo Paese, fu soprannominato in Francia Le grand Batta oppure Le roi des buteurs (Il re dei marcatori), in ragione della sua precisione nei calci piazzati; tra i suoi gesti tecnici più rilevanti figura la trasformazione tra i pali di un piazzato da 63 metri di distanza dalla linea di meta, ai tempi della militanza nel .

A seguito di un investimento automobilistico occorsogli il 29 dicembre 1970 mentre circolava in bicicletta a Rovigo, morì nella clinica chirurgica universitaria a Padova il capodanno successivo per via dei traumi riportati, a soli cinquantuno anni.
Al suo nome è intitolato lo stadio comunale del rugby di Rovigo.

Palmarès

Giocatore

 Amatori Milano: 1939-40, 1942-43
 Rovigo: 1950-51, 1951-52, 1952-53

Allenatore

 Fiamme Oro: 1957-58

Note

Bibliografia

Altri progetti

Collegamenti esterni

 Il rugby a Rovigo

Commissari tecnici della Nazionale di rugby a 15 dell'Italia
Morti per incidente stradale

Mario Battaglini


Kaliwatan sa alibangbang ang Narosa irrorata. Una ning gihulagway ni West ni adtong 1940. Ang Narosa irrorata sakop sa kahenera nga Narosa, ug kabanay nga Limacodidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Narosa

Narosa irrorata


Codici
 OCW – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Washington (Carolina del Nord) (Stati Uniti)

Altro

OpenCourseWare – iniziativa di elearning di cui fa parte il MIT OpenCourseWare del Massachusetts Institute of Technology

Ocw


Hetta er listi yvir telefonlandskotur. Um ringt verður úr Føroyum, skal 00 setast í staðin fyri +.

A

 Afganistan + 93
 Alaska + 1907
 Albania + 355
 Algeria + 213
 Amerikanska Sámoa + 684
 Andorra + 376
 Angola + 244
 Anguilla + 1809 (Mið-Amerika)
 Antigua og Barbuda +1 268
 Argentina + 54
 Armenia + 374
 Aruba + 297
 Ascension + 247
 Aserbajdsjan + 994
 Avstralia + 61
 Avstralia (útriðuøki) + 672

B

 Bahamaoyggjar +1 242
 Barain + 973
 Bangladesj + 880
 Barbados +1 246
 Belgia + 32
 Belis + 501
 Benin + 229
 Bermuda +1 441
 Bolivia + 591
 Bosnia-Hersigovina + 387
 Botsvana + 267
 Brasil + 55
 Brunei + 673
 Bulgaria + 359
 Burkina Faso + 226
 Burundi + 257
 Butan + 975

C

 Caymanoyggjar +1 345
 Cocos Isl. og Keeling Isl. +61 9162
 Cookoyggjarnar + 682

D

 Danmark + 45
 Diego Garca + 246
 Djibuti + 253

E

 Egyptaland + 20
 Ekvador + 593
 Ekvatorguinea + 240
 El Salvador + 503
 Eritrea + 291
 Estland + 372
 Etiopia + 251
 Eysturríki + 43

F

 Falklandsoyggjar + 500
 Fiji + 679
 Filipsoyggjar + 63
 Finnland + 358
 Fílabeinsstrondin + 225
 Fólkaræðiliga Lýðveldið Kongo + 243
 Frakland + 33
 Franska Gujana + 594
 Franska Polynesia + 689
 Føroyar + 298

G

 Gabon + 241
 Gambia + 220
 Georgia + 995
 Gana + 233
 Gibraltar + 350
 Grikkaland + 30
 Grønhøvdaoyggjarnar + 238
 Grønland + 299
 Guadeloupe + 590
 Guam + 671
 Guatemala + 502
 Guinea + 224
 Guinea-Bissau + 245
 Gujana + 592

H

 Haiti + 509
 Hawaii + 1808
 Honduras + 504
 Hongkong + 852
 Hvítarussland + 375

I

 India + 91
 Indonesia + 62
 Iran + 98
 Irak + 964
 Írland + 353
 Ísland + 354
 Ísrael + 972
 Italia + 39

J

 Japan + 81
 Jemen + 967
 Jordan + 962
 Jólaoyggjarnar + 619464
 Jugoslavia + 381 (Montenegro og Serbia)

K

 Kambodja + 855
 Kamerun + 237
 Kanada + 1
 Katar + 974
 Kekkia + 420
 Kenja + 254
 Kili + 56
 Kina + 86
 Kiribati + 686
 Kjad + 235
 Kolombia + 57
 Komoroyggjar + 269
 Kongo + 242
 Kosta Rika + 506
 Kuba + 53
 Kuveit + 965
 Kýpros + 357

L

 Laos + 856
 Lesoto + 266
 Lettland + 371
 Libanon + 961
 Liberia + 231
 Libya + 218
 Liktinstein + 423
 Litava + 370
 Luksemburg + 352

M

 Makao + 853
 Madagaskar + 261
 Makedónia + 389
 Malavi + 265
 Maleisia + 60
 Maldivoyggjar + 960
 Mali + 223
 Malta + 356
 Marokko + 212
 Marshalloyggjar + 692
 Martinique + 596
 Meksiko + 52
 Miðafrikalýðveldið + 236
 Mikronesia + 691
 Moldova + 373
 Monako + 377
 Mongolia + 976
 Mosambik + 258
 Móritania + 222
 Móritius + 230
 Myanmar + 95

N

 Namibia + 264
 Nauru + 674
 Nepal + 977
 Nikaragua + 505
 Niðurlond + 31
 Niðurlendsku Antillurnar + 599
 Niger + 227
 Nigeria + 234
 Niue + 683
 Norðurkorea + 850
 Noreg + 47
 Nýkaledonia + 687
 Nýsæland + 64

O

 Oman + 968

P

 Pakistan + 92
 Palawan + 680
 Panama + 507
 Papua Nýguinea + 675
 Paraguei + 595
 Perú + 51
 Pitcairn + 693
 Pólland + 48
 Portugal + 351

R

 Reunion + 262
 Ruanda + 250
 Rumenia + 40
 Russland + 7

S

 Saipan + 670
 Sambia + 260
 Sameindu Emirríkini + 971
 San Marino + 378
 Sansibar + 259
 Sao Tomi og Prinsipi + 239
 Saudi-Arábia + 966
 Sálomonoyggjarnar + 677
 Senegal + 221
 Seyskelloyggjar + 248
 Sierra Leona + 232
 Sansibar (Tansania) + 263
 Simbabvi
 Singapor + 65
 Slovakia + 421
 Slovenia + 386
 Somalia + 252
 Spania + 34
 Sri Lanka + 94
 St. Helena + 290
 St. Kitts og Nevis +1 869
 St. Lucia +1 758
 St. Martin + 590
 Saint-Pierre og Miquelon + 508
 St Vinsent og Grenadinoyggjar +1 784
 Stóra Bretland + 44
 Sudan + 249
 Suðurafrika + 27
 Suðurkorea + 82
 Suðursudan + 211
 Surinam + 597
 Sveis + 41
 Svøríki + 46
 Svasiland + 268
 Sýria + 963

T

 Teivan + 886
 Tadsjikistan + 992
 Tansania + 255
 Teiland + 66
 Togo + 228
 Tokelalu + 690
 Tonga + 676
 Trinidad og Tobago+ 44
 Tunesia +1 868
 Turkaland + 90
 Turkmenistan + 993
 Turks- og Caicosoyggjar +1 649
 Tuvalu + 688
 Týskland + 49

U

 Uganda + 256
 Ukreina + 380
 Ungarn + 36
 Uruguei + 598
 USA + 1
 Usbekistan + 998
 Vanuatu + 678
 Venesuela + 58
 Vestursámoa + 685
 Vjetnam + 84

W

 Midwayoyggjar + 898
 Wallis og Futuna + 681

Ávísingar úteftir

 http://www.itu.int/dms_pub/itu-t/opb/sp/T-SP-E.164D-2016-PDF-E.pdf
 http://www.itu.int/dms_pub/itu-t/opb/sp/T-SP-E.164C-2011-PDF-E.pdf
 http://www.itu.int/dms_pub/itu-t/opb/sp/T-SP-LT.1-2015-PDF-E.pdf
 numberingplans.com
 http://www.wtng.info/

Samskifti
Landafrøði
Listar

Telefonlandakotur


Capparis tomentosa, die wollerige kapperbos of Afrikakappertjie, is 'n struik of klein boompie in die Capparaceae-familie en inheems aan Afrika en die Arabiese Skiereiland.

Verspreiding
Die plant word in bosveld en woude aangetref, vanaf die Oos-Kaap van Suid-Afrika, deur KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Limpopoprovinsie noordwaarts tot in tropiese Afrika. Die boom is inheems in Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Jemen, Kameroen, Kenia, Malawi, Mali, Mauritanië, Mauritius, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Saoedi-Arabië, Senegal, Soedan, Somalië, Tanzanië, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe. Hierdie spesie word ook op die Maskareense Eilande aangetref.

Beskrywing

Groeivorm
Meestal 'n robuuste houtagtige klimmer; wat in rivierplantegroei tot bo-op die blaredak kan groei.Dit kan ook 'n sukkelende struik of klein boompie wees.

Stam
Die stam het skerp, gepaarde, gehakte stekels. Jong stingels en stekels is bedek met digte fluweelagtige geel hare.

Blare
Die blare vorm tussen die stekels  en is afwisselend, langwerpig tot breed ellipties, grys-olyfgroen, bedek met fluweelhare (ondergerol). Die blaarsteel is 4–12 mm lank en fluweelsag.

Blomme

Die blomme vorm in trosse; terminaal op die primêre takke of op kort blaaragtige sytakke of soms verspreid in die boonste blaaroksels. Hulle is groot (35 mm) en geurig, met 'n massa pienk-wit meeldrade  wat elk 20–35 is mm in lengte en kan 'n bloedrooi kleur aan die basis wees. Die kelkblare is bootvormig en 8–10 mm lank. Die blomblare is witterig; 15–25 mm lank en 7–10 mm breed.

Vrugte
Die vrugte hang van 'n lang (25–50 mm) stingelagtige tak wat 'n ginofoor genoem word. Hulle is tot 40 mm in deursnee; aanvanklik blinkgroen, ryp tot pienk of oranje. Die vrugte bevat baie sade wat in 'n pienkerige vleis ingebed is. Uitgedroogde, leeggemaakte vrugte kan vir 'n geruime tyd aan die plant hang.

Menslike gebruik
Hierdie spesie het tradisionele medisinale en magiese gebruike in Afrika. Dit word onder meer gebruik as 'n middel vir diarree, swelling en waterretensie. Dit is 'n sierplant in tuine en kan vir verskansing gebruik word; wat dit geskik maak as 'n veiligheidsversperring vanweë die gehakte stekels. Die vrugte word soms deur mense geëet.

Ekologiese nut
Verskeie soorte skoenlappers gebruik hierdie plant as 'n larwe-voedselplant, insluitend; Belenois gidica, Dixeia pigea, Eronia leda en Colotis evenina. Wildsbokke vreet die blare en apies en bosvarke vreet die vrugte.

Verwysings

Capparis
Flora van Angola
Flora van Benin
Flora van Botswana
Flora van Burkina Faso
Flora van Burundi
Flora van die Demokratiese Republiek die Kongo
Flora van Eritrea
Flora van Eswatini
Flora van Ethiopië
Flora van Gaboen
Flora van Gambië
Flora van Ghana
Flora van Guinee
Flora van Ivoorkus
Flora van Jemen
Flora van Kameroen
Flora van Kenia
Flora van Malawi
Flora van Mali
Flora van Mauritanië
Flora van Mauritius
Flora van Mosambiek
Flora van Namibië
Flora van Niger
Flora van Nigerië
Flora van Rwanda
Flora van die Sentraal-Afrikaanse Republiek
Flora van Saoedi-Arabië
Flora van Senegal
Flora van Soedan
Flora van Somalië
Flora van Suid-Afrika
Flora van Tanzanië
Flora van Tsjad
Flora van Uganda
Flora van Zambië
Flora van Zimbabwe

Capparis tomentosa


Poncjusz z Cimiez (Poncjusz Rzymianin, łac. Pontius Romanus, Pontius Cimellensis, fr. Pons de Cimiez, oks. i kat. Ponç de Cimiez, ur. w pierwszej ćwierci III wieku, zm. ok. 258 roku w Cimiez) – święty Kościoła katolickiego i Cerkwi prawosławnej, męczennik, senator rzymski, domniemany biskup Cimiez, ewangelizator tego miasta i okolic Nicei oraz doliny Ubaye w Górnej Prowansji; według niektórych starożytnych tekstów hagiograficznych i średniowiecznych kronik nawrócił na chrześcijaństwo cesarza Filipa I Araba i jego syna Filipa II.

Popularny w Prowansji, Langwedocji i Katalonii, gdzie znajdują się liczne kościoły pod jego wezwaniem oraz inne budowle, miejscowości i obiekty fizjograficzne nazwane od jego imienia. Głównymi propagatorami jego kultu w średniowieczu i nowożytności byli tamtejsi benedyktyni. W Prowansji jest znany także jako patron pól i winnic, a w Katalonii ponadto zielarzy i pszczelarzy, gdzie corocznie odbywają się targi różnych płodów rolnych zwane Fira de Sant Ponç.

W ikonografii przedstawiany zwykle jako legionista lub biskup.

Życiorys

Powołanie
Święty Poncjusz był Rzymianinem, synem senatora Markusa i jego żony Julii. Imię wskazuje na pochodzenie z rodu Pontia. Podstawowym źródłem informacji o nim jest tekst hagiograficzny Życie Poncjusza autorstwa Waleriana naocznego świadka (łac. Vita Pontii auctore Valerio teste oculato), zamieszczony m.in. w Acta Sanctorum. Nie zawiera on dat, a rekonstrukcję chronologii przeprowadził opat J.-G.-P. Maurel w swej monografii o świętym, na podstawie danych o papieżach i cesarzach wymienionych w żywocie.

Poncjusz urodził się pomiędzy 210 a 220 rokiem, jako długo oczekiwane przez rodziców dziecko. Według Vita Pontii, gdy jego matka Julia była w ciąży, poszła z mężem do świątyni Jowisza zwanej Wielką w Rzymie, a wówczas "demon zamieszkujący świątynię krzyknął przez usta pogańskiego kapłana, że chłopiec w jej łonie zniszczy tę świątynię i jej bogów". Kiedy Poncjusz się narodził, matka chciała go zabić ze strachu, ale ojciec sprzeciwił się temu.

Jako młodzieniec Poncjusz w drodze do szkoły przechodził koło domu, w którym chrześcijanie uczestniczyli w porannej liturgii. Usłyszał słowa śpiewanego Psalmu 134/135, a w nim werset 15: bożki pogańskie to srebro i złoto, dzieło rąk ludzkich. Bardzo się tym zainteresował i zatrzymał przy bramie. Św. Poncjan, który wówczas celebrował liturgię (on to wprowadził śpiew psalmów do liturgii), zaprosił Poncjusza i jego towarzysza Waleriana, późniejszego autora żywotu, długo wykładając im Ewangelię, a po jakimś czasie ochrzcił ich. Poncjusz z kolei nawrócił swego ojca, którego św. Poncjan także ochrzcił – wraz z całą rodziną.

Działalność w senacie
Cesarz Aleksander Sewer włączył dwudziestoletniego Poncjusza, wówczas żołnierza, w miejsce jego zmarłego ojca, w skład senatu. Poncjusz Rzymianin pozostawał senatorem przez około dwadzieścia lat. W senacie i otoczeniu cesarzy był szanowany "z powodu dobrej natury, zdrowego rozsądku i uczciwości". Swoje dobra przekazał papieżowi św. Fabianowi, by je rozdał ubogim.

Poncjusz wywarł wpływ na przychylność cesarza Filipa I Araba wobec chrześcijaństwa. Św. Dionizy Wielki pisał o Filipie, że chrześcijanie byli jego przyjaciółmi. Niektórzy pisarze wczesnochrześcijańscy, m.in. św. Hieronim ze Strydonu, a za nimi autorzy średniowieczni twierdzili, że Filip I Arab, jak też i jego syn Filip II, przyjęli chrześcijaństwo (co od XVII wieku jest poddawane krytyce i pozostaje kwestią sporną), podając różne okoliczności tego wydarzenia. Adamnan z Hy np. przypisuje tę zasługę św. Fabianowi. Według Vita Pontii papież ten tylko udzielił chrztu, zaś nawracanie było dziełem senatora. Marcin z Opawy napisał w biogramie Filipa w swej Kronice papieży i cesarzy, iż ten ostatni był ochrzczony przez św. Poncjusza.

Oprócz korespondowania cesarza i jego żony Otacylii Severy z Orygenesem jedyną konkretną informacją potwierdzoną w kilku źródłach starożytnych, którą podają m.in. Euzebiusz z Cezarei i św. Jan Chryzostom, jest fakt, iż Filip I Arab podczas pobytu w Antiochii, w Wigilię Paschalną przyszedł do kościoła na liturgię, a biskup św. Babylas kazał mu stanąć z tyłu, z pokutnikami.

Martyrologium Romanum podobnie jak inne martyrologia stwierdza, że dwóch cesarzy Filipów nawrócił do wiary Chrystusa, swoim głoszeniem i staraniami, właśnie senator Poncjusz, który później, za panowania Waleriana i Galiena, zdobył palmę męczeństwa, streszczając jego życie następująco:

Misja
Zdaniem Maurela Poncjusz Rzymianin przestał być senatorem wraz z edyktem cesarza Decjusza o konieczności udowodnienia lojalności wobec religii rzymskiej, którego skutkiem było prześladowanie chrześcijan, a zatem około 250 roku. Już wówczas prawdopodobnie opuścił Rzym wraz z wieloma innymi chrześcijanami i przybył do prowincji Alpy Nadmorskie, aby prowadzić misję ewangelizacyjną, kontynuując dzieło św. Bassusa z Nicei, który wtedy poniósł tam śmierć męczeńską. Zdaniem bollandystów opuścił Rzym dopiero "podczas prześladowań za Waleriana I i Galiena". Samo Vita Pontii nie określa, o które prześladowania chodzi, lecz stwierdza jedynie, iż "przez krótki czas ukrywał się w Mieście", ale przede wszystkim ze względu na gorliwe działania kapłanów pogańskich, nie będąc bezpiecznym, opuścił je. W Cemenelum (później Cemelium, Cimela, obecnie Cimiez, północno-wschodnia dzielnica Nicei) i okolicy głosił Ewangelię, nawracając wiele osób, o czym pisał Honorátus Bouchaeus w Historia Provinciae. Według miejscowej tradycji ewangelizował mieszkańców doliny Ubaye (nad rzeką Ubaye w obecnym departamencie Alpy Górnej Prowansji).

Od późnego średniowiecza, zdaniem bollandystów począwszy od XIV-wiecznego zbioru żywotów Catalogus Sanctorum et gestorum eorum, kilkakrotnie wydawanego w XVI wieku, którego autorem był Pietro de' Natali, rozpowszechniał się pogląd, iż Poncjusz był biskupem Cimiez. Nicolaas Clopper jr. we Florarium Temporum z 1473 roku jeszcze napisał o nim: rzymski senator i męczennik. U późniejszych autorów jest już zwykle: biskup i męczennik. André du Saussay w swoim Martyrologium Gallicanum z 1637 roku doprecyzował, że otrzymał od Namiestnika Chrystusowego godność biskupa i obowiązek rozszerzania Ewangelii w Galii. Nie podają jednak tego faktu ani w ogóle wzmianki o pełnieniu przez niego jakiejkolwiek funkcji kościelnej zachowane źródła z czasów wcześniejszych: żywoty, kazania i martyrologia, w których jest określany jako męczennik i głoszący Ewangelię, czyli ewangelista. Opat z Nicei Pietro Gioffredo z XVII wieku w Nicaea Civitas bronił wcześniejszego pochodzenia tytułu biskup na podstawie znanych mu źródeł. Maurel dowodził, iż niemożliwe jest, by ewangelizowanie prowincji miało być powierzone zwykłemu ewangeliście, a nie biskupowi, a Cimiez – stolica prowincji – nie była siedzibą biskupa wówczas, gdy były nią inne ważne miasta Galii. Według autorów monografii diecezji nicejskiej przeciwnie, beznadziejne jest usiłowanie, by pierwszego męczennika i ewangelizatora miasta Cimiez-Nicea uczynić pierwszym biskupem. W 1855 roku Rzym dokonał rewizji kultu św. Poncjusza, pozostawiając mu tytuł męczennika, lecz w diecezji nicejskiej zachowano tytuł biskup i męczennik.

Męczeństwo
Kiedy współrządzący cesarze Walerian I i Galien rozpoczęli prześladowania chrześcijan, trwające od 257 do 260 roku, na rozkaz rezydującego w Cemenelum zarządcy prowincji Tyberiusza Klaudiusza Demetriusza, realizującego prześladowania, Poncjusz został tam aresztowany, a gdy odmówił oddania czci pogańskim bożkom, skazany na śmierć i stracony, prawdopodobnie 14 maja (lub 11 a 14 pochowany) 258 roku (niektóre źródła podają lata od 257 do 260).

Wpierw był męczony na arenie, gdzie maszyna do tortur się połamała, a dwa niedźwiedzie, napuszczane na niego, zwróciły się przeciw oprawcom, zaś próba spalenia również okazała się nieskuteczna, gdyż wiatr odwrócił płomienie w stronę widowni (Pietro de' Natali wyolbrzymił pożar trybun, od którego zapaliła się pobliska świątynia Jowisza). Podczas tego odważnie głosił wiarę chrześcijańską, powodując nawrócenie widzów, którzy zawołali: Jeden jest Bóg chrześcijan, którego czci Poncjusz! Na koniec został ścięty i strącony ze skały nad rzeką Paillon, przepływającą przez Niceę.

Walerian, towarzysz nawrócony wraz z nim, pochował jego ciało w pobliżu miejsca męczeństwa oraz zabezpieczył acta martyrum, czyli protokoły z procesu w Cemenelum.

Vita Pontii, prócz tych informacji, zawiera dialogi św. Poncjusza z papieżem Poncjanem, swoim ojcem, cesarzem Filipem Arabem i jego synem (będące wykładem wiary chrześcijańskiej przeciwko kultowi Jowisza i Saturna), z zarządcą Klaudiuszem i asesorem Anabiuszem podczas rozprawy oraz modlitwę dziękczynną św. Fabiana za nawrócenie Filipa I i modlitwę św. Poncjusza przed śmiercią.

Kult

Prowansja
Pamięć o św. Poncjuszu w kolejnych wiekach rozszerzała się na zachód, obejmując trzy kraje: wpierw całą Prowansję, a następnie Langwedocję i Katalonię. Najstarsze oznaki jego kultu istnieją w Cimiez. W miejscu męczeństwa zbudowano oratorium. Biskup św. Walerian z Cimiez w pierwszej połowie V wieku mówił o czci św. Poncjusza, wzywał do naśladowania wiary i cnót naszego świętego męczennika, w trzech kazaniach (Homiliae XV-XVII) z 440 roku. Zapewniał, że memoria o nim (wspomnienie o jego życiu i śmierci) odczytywano tam jako lectio w czasie liturgii godzin oraz że z daleka przybywali tam pielgrzymi. W VI wieku istniał dedykowany mu ołtarz w kaplicy Świętego Krzyża w Arles, którą zbudowała ksieni św. Rustykula z Arles (Marcia). Trzecim wczesnym miejscem jego kultu była Marsylia, przede wszystkim opactwo św. Wiktora, założone przez św. Jana Kasjana.

W roku 775, na polecenie Karola Wielkiego, dokonano odnowienia grobu świętego Poncjusza, a następnie zbudowano na tym miejscu bazylikę, w której ołtarz umieszczono bezpośrednio nad grobem. Wraz z kościołem wzniesiono klasztor benedyktyński. Jego pierwszym opatem został św. Sygariusz (Sacrius, fr. Siagre), biskup Nicei, bratanek króla. Według jednej z tradycji założycielami klasztoru byli mnisi z opactwa św. Wiktora, w związku z legendą, że głowa świętego potoczyła się do rzeki Paillon i popłynęła morzem do Marsylii, gdzie przechowali ją owi zakonnicy. Opactwo św. Poncjusza, obecnie leżące w granicach Nicei, odgrywało znaczną rolę w Hrabstwie Prowansji w następnych wiekach, a od 1388 roku w Hrabstwie Nicei. Było parokrotnie niszczone i odbudowywane. Obecnie budynki klasztoru są własnością miasta, jako część Szpitala Pasteura. Kościół należy do parafii św. Poncjusza, lecz od 1999 roku jest zamknięty z powodu złego stanu technicznego. Trwają prace remontowe i konserwatorskie, których zakończenie planowane jest na maj 2019.

Na skale nad rzeką Paillon, z której strącono ciało świętego, benedyktyni z Cimiez zbudowali kaplicę – martyrium, odrestaurowaną w 1700 roku, która uległa zniszczeniu, razem z urwiskiem, w roku 1925.

W górskiej wsi Lantosque (Alpy Nadmorskie), którą Karol Wielki uposażył opactwo, leżącej ok. 25 km na północ od Nicei, zbudowano kościół (obecny z połowy XVII wieku) pod wezwaniem św. Poncjusza, uznanego za patrona tej miejscowości. Jego wspomnienie obchodzi się tam 12 maja. Od 1394 do 1789 roku w Lantosque znajdowało się osobne opactwo benedyktyńskie.

Od tego opactwa, mającego liczne dobra ziemskie na terenie Prowansji, od końca X wieku rozpowszechniła się cześć dla św. Poncjusza jako patrona pól, winnic, młynów i innych obiektów związanych w rolnictwem, stąd też późniejsze małe wiejskie kaplice pod jego wezwaniem.

W Nicei, na terenie należącym do opactwa, na początku XIII wieku mnisi zbudowali kościół, w miejscu wcześniejszego oratorium, pod wezwaniem św. Reparaty, późniejszą katedrę diecezji nicejskiej, w której umieścili relikwie św. Poncjusza. W drugiej połowie XVII wieku zbudowano obecną świątynię, konsekrowaną w 1699 roku. Relikwie jego znajdują się obecnie w kaplicy biskupów, zwanej też kaplicą św. Jana XXIII.

Dzień św. Poncjusza był w XVII i XVIII wieku oficjalnym świętem w Nicei.

Wraz z powstaniem opactwa św. Poncjusza rozpowszechnione przez nie zostało Vita Pontii, znane też pod tytułami: Życie i męka świętego Poncjusza autorstwa Waleriana jego towarzysza (łac. Vita et passio sancti Pontii martyris auctore Valerio ejus contubernali), Dzieje życia i męczeństwa św. Poncjusza (łac. Acta vitae et martyrii S. Pontii) lub w skrócie Passio Pontii. Obecnie w bibliotekach europejskich znajduje się około trzydziestu jej rękopiśmiennych kopii. Najstarsze dwa egzemplarze pochodzą z VIII, bądź IX wieku, lecz językoznawcza analiza tekstu dowodzi, iż jest to redakcja dokonana w V, względnie VI stuleciu. Nie zawiera on żadnych błędów historycznych i anachronizmów. Z Apt pochodzi inna, krótsza wersja żywotu, zredagowana w IX/X wieku, zachowana w jednym egzemplarzu i nazwana przez badaczy Passio brevis aptensis.

Pierwotne źródła przestały istnieć najprawdopodobniej w 890 roku, gdy Saraceni zniszczyli klasztor, wraz z jego archiwum. Następne w 1543 roku, gdy Turcy zniszczyli go ponownie, a późniejsze uległy dewastacji i rozproszeniu w 1792 roku, przy aneksji Nicei w czasie rewolucji we Francji.

W XV stuleciu, w rejonie Briançonnais, powstało popularne misterium w języku staroprowansalskim Istorio de Sanct Poncz. Tekst sztuki jest obszerny (z dodatkami 6033 wersy), lecz nie ma żadnych innych wątków prócz zawartych w Vita Pontii. Składają się nań rozbudowane rozmowy między wszystkimi postaciami z żywotu, z dodaniem Rzymian, mieszkańców Cimiez, kapłanów, aniołów i demonów. Nie ma też wzmianki, aby Poncjusz był biskupem. Cały tekst został odnaleziony w 1865 roku w archiwum miejskim w Puy-Saint-Pierre, a w 1888 roku opublikowany wraz z krótkim wstępem. Nowe wydanie ukazało się w 2016 roku w USA. Późniejsze misterium Histoire de saint Pons było wystawiane w 1603 roku w Draguignan i w 1670 roku w Collobrières.

Relikwie św. Poncjusza umieszczono w kościołach pod jego wezwaniem w Collobrières i Figanières. Ten pierwszy zbudowano na miejscu kaplicy zamkowej, którą w 1060 roku właściciel zamku Pontius de Vicino Castro podarował mieszkańcom jako parafialną, podległą Opactwu św. Wiktora w Marsylii. Kościół był trzykrotnie znacznie rozbudowywany: w XVI, XVII i XIX wieku, a w 1875 roku porzucony po zbudowaniu nowego i popadł w ruinę. Ten drugi ma obecnie budynek w stylu klasycystycznym, a dwa kilometry od niego, w winnicy na obrzeżach Figanières, w Domenie św. Poncjusza, jest romańska kaplica, o której pierwsza wzmianka pochodzi z 1601 roku. 11 maja odbywa się tam uroczysta procesja z relikwiarzem-popiersiem świętego wraz z poczęstunkami. Honorátus Bouchaeus w Historia Provinciae pisał o cudach i uzdrowieniach u przybywających do tych świątyń pielgrzymów.

Najstarszy zachowany kościół św. Poncjusza znajduje się w Peyroules (Alpy Górnej Prowansji) i pochodzi z VI/VII wieku, lecz nie wiadomo, kiedy otrzymał obecne wezwanie, w 1045 roku został podarowany opactwu św. Wiktora w Marsylii. Porzucony w połowie XX wieku, został przywrócony do liturgii w 2014 roku, podczas uroczystości z udziałem przedstawicieli władz samorządowych gminy, departamentu i regionu.

W XII-wiecznym kościele św. Poncjusza w Cabasse znajdują się relikty kościoła z IV wieku: ołtarze, pozostałości sarkofagów, kapitele i napisy grobowe.

Od X wieku św. Poncjusz czczony był we Fréjus. W XI wieku zbudowano kościół pod jego wezwaniem koło Seyne, przebudowany w 1437, zniszczony przez protestantów w 1586 i odbudowany w 1605 roku. W Le Fugeret znajduje się kościół św. Piotra i św. Poncjusza, który w XIV wieku przejęło opactwo św. Wiktora po komandorii templariuszy.

W XI stuleciu powstała, obecnie nieistniejąca, kaplica św. Poncjusza w Saint-Pons-les-Mûres w gminie Grimaud. W Entraunes romański kościół św. Poncjusza podczas rozbudowy w XVII wieku posłużył jako transept nowej świątyni parafialnej Notre-Dame-de-la-Nativité. W XI/XII wieku zbudowano siedem kościołów pod wezwaniem św. Poncjusza należących do opactwa św. Wiktora, w większości obecnie nieistniejących. W Cabasse XII-wieczny kościół św. Poncjusza zmienił wezwanie na św. Lupusa, a w Annot na św. Jana Chrzciciela.

W XII/XIII stuleciu zbudowano kościół parafialny św. Poncjusza w Éoulx (gmina Castellane), później opuszczony (obecnie zabytkowa kaplica), a jego wezwanie przejął inny, czynny kościół parafialny w Éoulx. W Castellet-lès-Sausses przy placu św. Poncjusza jest kościółek pod jego wezwaniem z pierwszej połowy XVII wieku. Kaplica św. Poncjusza znajduje się w winnicy koło Vidauban. W Ubraye znajduje się kościół Saint-Pons du Touyet, w którym są dwa jego popiersia-relikwiarze, a procesja odbywa się tam 14 maja. Wierni udają się też z procesją na Montagne de Lure, gdzie znajduje się XII-wieczna kaplica Saint-Pons de Valbelle przylegająca do skały przy ścieżce, którą według miejscowej tradycji szedł Poncjusz.

W 1205 roku biskup Marsylii Rainier założył koło Gémenos, u podnóża masywu Sainte Baume (miejsca pustelni św. Marii Magdaleny), klasztor cysterek pod wezwaniem św. Poncjusza. W 1233 roku klasztor ten stał się opactwem (fr. Abbaye de Saint-Pons de Gémenos) i odgrywał znaczną rolę w życiu gospodarczym okolicy, aż do jego zniszczenia i śmierci zakonnic podczas napadu bandytów w 1426 roku. Kościół poklasztorny istnieje nadal w Parku św. Poncjusza.

Benedyktyni z opactwa w Novalesa, do którego należała dolina Ubaye, gdzie Poncjusz prowadził misję ewangelizacyjną, zbudowali kościół pod jego wezwaniem we wsi Drolha, leżącej w tej dolinie. Obecny budynek kościoła pochodzi z XIII wieku, ale klasztor benedyktyński jakoby istniał tam już VI stuleciu. Miejscowość ta, w dokumencie z XIII wieku, nosiła nazwę Sanctus Pontius de Drollia, a następnie nazwana została Saint-Pons-lès-Seyne, obecnie Saint-Pons. Kościół zwany jest też Saint-Pons de Barcelonnette, od nazwy sąsiedniej, znacznie większej obecnie wsi.

W XVII wieku zbudowano kościół św. Poncjusza we wsi Marie (oks. Maria) w obecnym departamencie Alpy Nadmorskie, w którym w osadzie Saint-Pons w Gréolières znajduje się kaplica pod jego wezwaniem, gdzie z okazji odpustu odbywa się coroczny piknik.

W Capitou, dzielnicy Mandelieu-la-Napoule, niedaleko lotniska Cannes – Mandelieu, znajduje się kościół św. Poncjusza z 1763 roku. Od 150 lat, około 14 maja, organizowany jest kilkudniowy festiwal La Fête de la Saint Pons à Mandelieu-la-Napoule, z uroczystą Mszą św., procesją, tradycyjnymi potrawami, tańcami i muzyką prowansalską oraz innymi atrakcjami.

W 1869 roku zbudowano neoromański kościół św. Poncjusza w Puyloubier, w następnych dziesięcioleciach modernizowany.

Święty Poncjusz z Cimiez jest wciąż pamiętany w Prowansji jako miejscowy ewangelizator i męczennik. Jest tam czczony w niektórych kościołach pod datą 14 maja, zgodnie z Martyrologium Romanum i Martyrologium Usuardi, a w innych jego wspomnienie liturgiczne jest obchodzone 11 maja i ta data również ma wczesną tradycję. Prawosławny kalendarz liturgiczny wspomina św. Poncjusza 5 sierpnia (według kalendarza juliańskiego, przypadającym obecnie w kalendarzu gregoriańskim na 18 sierpnia).

Langwedocja

W Langwedocji w 936 roku hrabia Tuluzy Rajmund III Pons i jego żona Garsynda z Narbony ufundowali opactwo benedyktyńskie pod wezwaniem św. Poncjusza w Tomeres (obecnie Saint-Pons-de-Thomières, oks. Sant Ponç de Tomièiras), do którego rok później sprowadzono jego relikwie. W XI wieku klasztor odgrywał szczególnie wielką rolę, będąc jednym z kilku najważniejszych opactw benedyktyńskich. W 1317 roku kościół klasztorny stał się katedrą erygowanej wówczas przez papieża Jana XXII diecezji Sancti Ponti Tomeriarum, istniejącej do 1790 roku, a pierwszym jej biskupem został opat klasztoru Pierre Roger. Kościół zrujnowany przez hugenotów w 1567 roku był rekonstruowany w kolejnych wiekach. Od 1612 roku jest świątynią diecezjalną. Św. Poncjusz jest oficjalnym patronem miejscowości.

Około 989 roku, ze względu na potrzeby miejscowej ludności, wicehrabia Beziers i Agde Guilem powiększył kaplicę zamku na skale, który podarował swej żonie Arsyndzie, we wsi Malos Canos (oks. Mauchins), obecnie Saint-Pons-de-Mauchiens. Biskup Agde konsekrował świątynię pod wezwaniem św. Poncjusza. W XII wieku, na miejscu starego zamku, powstał nowy, większy kościół Sainte-Marie-et-Saint-Pons, a miejscowość otrzymała obecną nazwę.

Od X wieku św. Poncjusz czczony był też w Montpellier, a potem w Beziers i Agde.

W XII wieku zbudowano kościół parafialny pod jego wezwaniem (obecny budynek z 1866 roku) niedaleko Nîmes, w obecnej miejscowości Saint-Pons-la-Calm (oks. Sent Ponç de la Cam), gdzie jest też fontanna (studnia miejska) z figurą świętego.

W Oksytanii znajduje się jeszcze górska kaplica Saint Ponç à Candell, wzmiankowana po raz pierwszy w 1268 roku. Jest ona położona na północno-zachodnim zboczu El Puig de Mila, nad doliną Boulès, koło prawie bezludnej wsi Candeils (kat. Candell), w gminie Caixas. Istnieje w tej kaplicy długa tradycja namaszczania poświęconym olejem uszu, aby lepiej słyszeć Boga. Kraina, w której leży kaplica, to Roussillon, czyli Katalonia Północna, a obszar ten we wzmiankowanym roku należał do Królestwa Majorki.

Kult św. Poncjusza rozwijał się w Langwedocji przede wszystkim w czasach świetności opactwa w Sant Ponç de Tomièiras, lecz nigdy nie miał takiego zasięgu jak w Prowansji, a także w Katalonii. W późniejszych wiekach słabł, a od dziesiątków lat zanikł.

W Langwedocji wspomnienie liturgiczne św. Poncjusza było obchodzone od X wieku 11 maja. W nowym kalendarzu liturgicznym archidiecezja Montpellier przeniosła jego wspomnienie na 14 maja. Diecezje langwedockie, tak jak prowansalskie, otrzymały w średniowieczu Oficjum i Mszę o św. Poncjuszu, rangi rytu półzdwojonego, zawierające modlitwy własne:

Katalonia

W Katalonii powstała legenda, że św. Poncjusz, uciekając przed prześladowaniami, przebywał w Barcelonie, gdzie leczył ziołami, zyskując wdzięczność mieszkańców. Stąd jego kult łączy się tam z tradycyjnymi targami ziół, miodu i owoców kandyzowanych, które od XVI wieku rozpoczynają się 11 maja, w jego wspomnienie liturgiczne. Jest on czczony jako uzdrowiciel, opiekun pól i w czasie burz, patron zielarzy i pszczelarzy. Według popularnego wierzenia, jeśli dom jest właściwie oczyszczony od pasożytów, zwłaszcza pluskiew i pcheł, w jego święto, są one usuwane na cały rok. Umieszcza się też pod łóżkiem pobłogosławioną za jego wstawiennictwem wiązankę ziół, gałązek rozmarynu, lub czterech róż o nazwie "róże świętego Poncjusza" dla uzyskania zdrowia.

"Ziołem św. Poncjusza" (kat. herba de sant Ponç) jest nazywana mięta polej (Mentha pulegium L.). Od wieków stosowana jest przez rolników i zakonników katalońskich w dolegliwościach trawiennych ludzi i zwierząt oraz do fumigacji.

W kaplicy Szpitala Świętego Krzyża z 1401 roku, w dzielnicy Barcelony El Raval, znajdowała się figura św. Poncjusza. Po przejęciu go przez władze miasta w 1926 roku i przekształceniu kaplicy na salę wystawową wizerunek został przeniesiony do kaplicy w sąsiednim kościele św. Augustyna, gdzie znajduje się do dzisiaj. Najbardziej znany Jarmark św. Poncjusza w Barcelonie (kat. La Fira de Sant Ponç de Barcelona) odbywa się koło dawnej kaplicy, towarzyszy mu parada i sprzedaje się na nim różne naturalne produkty: zioła, kwiaty, miód, syrop, ser, tradycyjne wyroby cukiernicze, dżem, owoce w syropie i kandyzowane. Współorganizatorem targów jest stowarzyszenie Unió de Sant Ponç. Podobny Jarmark św. Poncjusza w Mollet del Vallès 11 maja organizują studenci Miejskiego Instytutu Pomocy Niepełnosprawnym (IMSD). Fira Mercat de Sant Ponç odbywa się także w Mataró.

Do Katalonii kult św. Poncjusza z Cimiez docierał z Langwedocji, prawdopodobnie poprzez Hrabstwo Cerdanyi, głównie od opactwa w Saint-Pons-de-Thomières, już od połowy X wieku. Był w nim zakonnikiem Ramiro II Mnich, nim został biskupem, a potem królem Aragonii.

Św. Poncjusz był czczony wpierw w benedyktyńskim klasztorze św. Feliksa z Girony w Sant Feliu de Guíxols, pierwszy raz wzmiankowanym w 968 roku (obecnie muzeum), gdzie umieszczono jego relikwie, a następnie w klasztorze św. Poncjusza w Cervelló koło Corbera de Llobregat w Hrabstwie Barcelony. Pierwsze zachowane wzmianki o nim pochodzą z roku 1068, a powstał on pomiędzy 1025 a 1050 rokiem, wzniesiony w stylu katalońskiego romanizmu lombardzkiego. Jego fundatorami byli: Guillem de Mediona i jego następcy lub panowie Corbera, bądź brat biskupa Barcelony Humberta de Cervelló. Od końca XI wieku klasztor należał do kongregacji kluniackiej. Od XIV stulecia tracił na znaczeniu, nie było w nim wspólnoty benedyktyńskiej i kościół, jedynie zachowany z budowli klasztornych, zaczął być nazywany Sant Ponç de Corbera, zamiast de Cervelló, a od połowy XVI wieku stał się zależny od parafii z Corbera de Llobregat.

Kolejne świątynie pod wezwaniem św. Poncjusza z XI wieku to: prywatna kaplica w Sant Ponç de Martimà w La Baronia de Rialb, kaplica Sant Ponç de Tordera, rozbudowana w XVII wieku i w 1729 roku, gdy dodano ermitaż podparty kolumnami w porządku doryckim, kaplica Sant Ponç del Papiol, po raz pierwszy wzmiankowana w 1070 roku, jako własność zamku El Castellet, a następnie rodu Papiol (obecny jej budynek z XIII wieku z późniejszymi modyfikacjami) w L'Arboç i kaplica Sant Ponç de Molers koło Maçaners w gminie Saldes, w XVII wieku już w złym stanie technicznym, obecnie zamknięta, gdzie napisano Goigs o św. Poncjuszu Męczenniku. Goigs (dosłownie: radości) to typowo kataloński rodzaj ludowych pieśni religijnych, układanych od XIV wieku. Znanych jest kilka innych goigs o św. Poncjuszu: z Girony, Corbera, Manresy i Tarragony.

W następnych wiekach powstały: kościół Sant Ponç d'Aulina (do połowy XIV wieku de Olina) zbudowany w 1150 roku i znacznie przebudowany w XVIII stuleciu, znajdujący się w Dolinie św. Poncjusza w gminie La Vall de Bianya, romański kościół Sant Ponç de Prades w La Molsosa, XVI-wieczny kościół Sant Ponç de Vall-llebrera w Artesa de Segre, kaplica pod jego wezwaniem z XVIII wieku w Sant Julià de Vilatorta oraz kaplica Leprozorium św. Mikołaja w Sant Celoni z przełomu XII/XIII wieku, która jednak wezwanie św. Poncjusza posiada dopiero od początku XIX stulecia. Ołtarz św. Poncjusza znajduje się w kościele dawnego benedyktyńskiego klasztoru z IX wieku Santa Maria de Ripoll. Był on czczony ponadto w kościele św. Marka za murami Manresy.

Kaplica z XIV wieku Sant Ponç de Talaià koło Girony została zniszczona w 1809 roku, podczas wojny z Francją. W XVII wieku powstała legenda stanowiąca pomieszanie kilku żywotów, iż jej patronem był rzekomy pierwszy biskup Girony, "drugi" św. Poncjusz z Cimiez). Zwana była też Sant Ponç de Fontejau, a obecnie istnieje w tym mieście nowa kaplica pod tym wezwaniem przy Plaça de Sant Ponç.

Dawny kościół Sant Ponç de Clariana koło Clariana de Cardener został rozebrany w związku z budową zapory na rzece Cardener w latach 1949-1954. Znajdujący się obecnie w tym miejscu zalew nosi nazwę św. Poncjusza. W pobliżu tamy zbudowano nowy kościół pod jego wezwaniem.

Emili Vendrell i Ibars (1893-1962) bardzo popularny tenor, wykonawca tradycyjnych katalońskich pieśni i zarzueli, stworzył i wykonywał poemat dramatyczny w trzech aktach Cud św. Poncjusza (kat. El miracle de Sant Ponç), opublikowany w 1949 roku.

Inne miejsca
W sąsiadującym z Katalonią od południa Królestwie Walencji, należącym wraz z nią do Korony Aragonii, koło Moncada znajdowała się kaplica św. Poncjusza, na miejscu której w XVII wieku zbudowano kaplicę św. Barbary. Niedaleko Alicante była mała kaplica św. Poncjusza, w której w 1411 roku głosił kazanie św. Wincenty Ferreriusz i modlił się o nawodnienie tego suchego terenu, w związku z czym w 1560 roku została rozbudowana i otrzymała jego wezwanie.

Relikwie św. Poncjusza zostały umieszczone w kościele w miejscowości Acquaviva nad rzeką Volturno w Królestwie Neapolu, również należącym przez jakiś czas w średniowieczu do Korony Aragonii. W miejscowości tej jest czczony 13 maja. Jego kult w średniowieczu notowany jest także w Digna (Franche-Comté), na północ od Prowansji.

W Sóller na Majorce, pozostającej przez wieki w kręgu oddziaływania kultury katalońskiej, 11 maja lub w drugą niedzielę maja, od połowy XIX wieku świętuje się El Firó les valentes dones (Święto walecznych kobiet w mallorquín, czyli dialekcie majorkańskim języka katalońskiego), w skrócie El Firó de Sóller, na pamiątkę odparcia ataku piratów tureckich i algierskich w 1561 roku we wspomnienie św. Poncjusza, w czterech bitwach w mieście i porcie. Coroczne obchody gromadzą tysiące uczestników rekonstrukcji walk oraz uroczystej procesji. Współorganizatorem ich jest stowarzyszenie Colectivo de Payeses Sant Ponç 1561.

Ikonografia

W Prowansji, Langwedocji i Katalonii, w niektórych w kościołach znajdują się różne wizerunki św. Poncjusza z Cimiez. Są to obrazy przedstawiające jego męczeństwo, np. w opactwie nicejskim i w Lantosque, figury w szatach pontyfikalnych (z późniejszych epok), jak np. w Barcelonie, na baldachimie ambony w katedrze w Saint-Pons-de-Thomières, czy w kościele św. Marcina w Le Plan-de-la-Tour i takież obrazy, np. w kaplicy biskupów katedry św. Reparaty w Nicei i w kościele w Ubraye, lub przedstawienia młodzieńca w stroju rzymskiego legionisty z palmą męczeństwa w ręku, jak w Lantosque, kościele Santa Maria del Prat w Argelès-sur-Mer i na ksylografii w książce z Montpellier oraz w szatach średniowiecznych z mieczem i palmą w ręku.

Istnieją też wizerunki wspólne z innymi świętymi, np. ze św. Katarzyną w kaplicy św. Gratusa z Aosty w Peïra-Cava (gmina Lucéram) lub ze św. Mikołajem i św. Bernardem z Menthon towarzyszący św. Antoniemu na retabulum z 1490 roku, obecnie w Musée Masséna w Nicei. W kościele w Collobrières, oprócz trzech innych wizerunków św. Poncjusza, znajduje się obraz, na którym towarzyszy mu, jako młodemu Rzymianinowi, cesarz Filip I i jego żona Otacylia.

Sceny z życia św. Poncjusza zostały wyrzeźbione na kapitelach kolumn katedry w Saint-Pons-de-Thomières z XI i XII wieku, lecz obecnie znajdują się one w kilku muzeach, znaczna część w Toledo Museum of Art w Ohio.

Wzmianki i opracowania
Świętego Poncjusza z Cimiez poza obszarem kultu jako pierwszy wzmiankuje w drugiej połowie IX stulecia w swym Martyrologium mnich Usuardus z Opactwa św. Germana w Saint-Germain-des-Prés (Paryż), a kilka lat po nim abp Ado z Vienne. W XIII wieku piszą o nim dominikanie: francuski autor encyklopedii Wincenty z Beauvais w Pikardii w Speculum historiale i włoski hagiograf abp Jakub de Voragine (w kontekście kwestii nawrócenia cesarza Filipa). Następnie wzmiankują go: w XIV wieku biskup Equilium Pietro de' Natali w Catalogus Sanctorum et gestorum eorum (określając go biskupem), a w XV stuleciu Nicolaas Clopper jr. z klasztoru augustianów w Eindhoven w swej kronice historii świata Florarium Temporum i karmelita z Ferrary Johannes Bonadies oraz dokumenty z klasztoru kartuzów w Kolonii i Brukseli.

Św. Poncjusza wspominają nowożytni włoscy historycy i hagiografowie: w XVI wieku kard. Cezary Baroniusz i Pietro Galesini, a w XVII wieku Filippo Ferrari w Catalogus sanctorum Italiae, Giovanni Giustino Ciampini w Vetera Monimenta i Ferdinando Ughelli w 4 tomie Italia Sacra oraz francuscy: biskup tulleński André du Saussay w Martyrologium Gallicanum i ks. Étienne Baluze w Miscellanea novo ordine digesta, przytaczając Vita Pontii z innego manuskryptu (z drobnymi różnicami), niż bollandyści, a także dwaj badacze, którzy podnosili zarzuty odnośnie do skażenia tekstu żywotu: historyk Louis-Sébastien Le Nain de Tillemont i jezuita Denis Pétau.

Opat klasztoru św. Poncjusza w Nicei, Pietro Gioffredo, napisał słownik biograficzny Nicaea Civitas sacris monumentis illustrata, opublikowany w 1658 roku, w którym zamieścił biografię świętego zawierającą dodatkowe szczegóły nieznane w Vita Pontii. W podanych przez niego obszernych przypisach, wśród licznych autorów średniowiecznych, wskazał też najstarsze akta z naszego klasztoru w Lantosque.

W 3 tomie maja Acta Sanctorum, opublikowanym w 1680 roku, bollandyści, prócz zamieszczenia kazań św. Waleriana z Cimiez i Życia Poncjusza, zwrócili uwagę na możliwość późniejszych jego drobnych zniekształceń, zwłaszcza odnośnie do kwestii biskupstwa oraz zasygnalizowali podstawowe wzmianki na jego temat.

W XIX i w pierwszej połowie XX wieku trwały spory między kościelnymi badaczami o autentyczność poszczególnych faktów z życia św. Poncjusza. Bronili jej w swych książkach: J.-G.-P. Maurel i Bonaventure Salvetti. Przeciw byli: Henri Leclercq i Hippolyte Delehaye. Pogłębione badania postulowali umiarkowani historycy: Camille Jullian i Edmond-Frédéric Le Blant. W kolejnych dziesięcioleciach uwzględniono przede wszystkim wyniki licznych badań archeologicznych w Prowansji (także w Cimiez) i krainach sąsiednich, które prowadzili: Fernand Benoit i Charles-Alexandre Fighiera, wiodące do potwierdzenia autentyczności postaci św. Poncjusza i jego dziejów.

W oparciu o komplet zachowanych materiałów archiwalnych i bibliotecznych oraz zgromadzonych w Muzeum Archeologicznym w Cimiez, historyk Kościoła z Monako Claude Passet opracował wydanie krytyczne Życia Poncjusza, opublikowane w 1977 roku . Syntezę dziejów kultu św. Poncjusza opracowała dziesięć lat wcześniej G. Laguerre. Najnowsze, uzupełniające opracowanie kwestii dotyczących św. Poncjusza sporządziła prof. Nadine Henrard z Uniwersytetu w Liège, w książce z 1998 roku, zawierającej przede wszystkim analizę misterium Istorio de Sanct Poncz.

Miejscowości i obiekty fizjograficzne
Od imienia św. Poncjusza pochodzą nazwy miejscowości: Saint-Pons (Alpy Górnej Prowansji) – miejsce jego działalności ewangelizacyjnej, Saint-Pons-de-Thomières i Saint-Pons-de-Mauchiens (Hérault), Saint-Pons-la-Calm (Gard), Saint-Pons (Ardèche), Saint-Pons-les-Mûres (obecnie dzielnica Grimaud), Saint-Pons w gminie Seyne (Alpy Górnej Prowansji), Saint-Pons w gminie Condorcet (Drôme), osada (hameau) Saint-Pons w gminie Gréolières (Alpy Nadmorskie), domena Saint Pons w granicach Figanières (Var); w Katalonii: Sant Ponç w gminie Clariana de Cardener, Sant Ponç koło Palafrugell, Sant Ponç nad rzeką Saldes (część wioski Maçaners w gminie Saldes), Sant Ponç (dawna wieś obecnie w granicach Sallent), Sant Ponç (małe osiedle w mieście Girona) oraz punkt osadniczy w gminie La Vall de Bianya, samotna masia (regionalny rodzaj domostwa) z XVII wieku El Serrat de Sant Ponç.

10 kilometrów na zachód od centrum Aix-en-Provence, na terenie dawnej miejscowości Saint-Pons, znajduje się Most św. Poncjusza (Pont de Saint-Pons), jest to zabytkowy, średniowieczny most drogowy na rzece Arc w pobliżu akweduktu de Roquefavour.

W domenie św. Poncjusza koło Puyloubier znajduje się prywatna Basteja św. Poncjusza (La bastide de Saint Pons), obecnie odnawiana na cele kulturalne przez stowarzyszenie Les amis de Saint Pons en Venturi.

Na terenie gminy Saint-Pons (Alpy Górnej Prowansji), koło Barcelonnette, znajduje się lotnisko Barcelonnette – Saint-Pons (IATA: BAE, ICAO: LFMR), które ma pas długości 800 metrów, bez znaczników świetlnych, na wys. 1132 m n.p.m.

Na osiedlu Sant Ponç w Gironie mieści się siedziba klubu piłkarskiego Atletic Sant Ponç.

W Katalonii znajduje się Zalew św. Poncjusza (El Pantà de Sant Ponç), utworzony przez zaporę na rzece Cardener, koło miejscowości Clariana de Cardener, Góra św. Poncjusza (El Serrat de Sant Ponç) o wys. 820,4 m n.p.m. w Montclar i Góra św. Poncjusza o wys. 655,4 m n.p.m. na terenie Sant Julià de Vilatorta, Dolina św. Poncjusza d'Aulina (La Vall de Sant Ponç d'Aulina), z której wypływa Potok św. Poncjusza (La Riera de Sant Ponç) w La Vall de Bianya.

W Prowansji, koło Gémenos, u podnóża Sainte Baume, znajduje się leśna Dolina św. Poncjusza (La vallée de Saint-Pons), w niej Park św. Poncjusza (Parc de Saint-Pons), a w nim Źródło św. Poncjusza (La source de Saint Pons).

W Langwedocji, koło Saint-Pons-de-Thomières, znajdują się od kilku wieków Kamieniołomy św. Poncjusza (Les Carrières de Saint Pons), wydobywa się tam m.in. czerwony marmur św. Poncjusza (Le marbre de Saint-Pons), zwany też Czerwienią św. Poncjusza (le Rouge de Saint Pons).

Galeria fotografii

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne
 Vita Pontii auctore Valerio teste oculato (tekst żywotu w języku łacińskim)
 Goigs de Sant Ponç, màrtir (tekst pieśni w języku katalońskim i nuty)
 Istorio de Sanct Poncz (tekst sztuki w języku staroprowansalskim)
 Cathédrale St Pons de Thomières (filmik pokazujący katedrę św. Poncjusza)
 Inauguration de la chapelle St Pons à Peyroules (filmik o przywróceniu do kultu kaplicy św. Poncjusza w Peyroules w 2014)
 Restauration de l'église Saint-Pons (filmik o renowacji kościoła św. Poncjusza w Nicei z października 2017)

Męczennicy wczesnochrześcijańscy
Francuscy święci katoliccy
Święci prawosławni
Francuscy biskupi katoliccy
Rzymianie
Ludzie związani z Niceą
Urodzeni w III wieku
Zmarli w 258

Poncjusz z Cimiez


Gori vatra / Isti put je singl ploča Zdravka Čolića, bosanskohercegovačkog i jugoslavenskog pop pjevača. Snimljen je u studiju izdavačke kuće Jugoton, koja ga je i objavila 1973. godine. Muziku i tekst napisao je Kemal Monteno, a muzički aranžman Ranko Rihtman. Naslovnu pjesmu na singl ploči "Gori vatra" otpjevao je Zdravko Čolić uz pratnju Revijskog orkestra Radiotelevizije Sarajevo, pod dirigentskom palicom Ismeta Arnautalića.
Оvа pjеsmа prvi put је javno izvеdеnа 3. marta 1973. godine nа Fеstivalu Opatija, na kojem je Zdravko Čolić pobijedio osvojivši 287 poena i tako se kvalificirao za odlazak na Eurosong 1973. takmičenje kao predstavnik Jugoslavije. Na ovom najvećem evropskom muzičkom takmičenju, koje se te godine održavalo u Luksemburgu osvojio je 15. mjesto (od 17 učesnika) sa 65 poena dodijeljenih od strane stručnog žirija. U ovoj pjesmi pokazao je visoke pjevačke kvalitete, koji će ga ubrzo odvesti na sami vrh tadašnje jugoslavenske estradne scene.
Muziku i aranžman za pjesmu pod nazivom "Isti put" na B strani singla također je napisao Kemal Monteno, a muzički aranžman uradio je Vojislav Borisavljević. I ova ljubavna pjesma izvedena je uz pratnju Revijskog orkestra Radiotelevizije Sarajevo, pod dirigentskom palicom Ismeta Arnautalića.

Muzički primjeri
 "Gori vatra", snimak sa nastupa na Eurosongu 1973. godine u Luksemburgu
 "Isti put"

Izvori

Singli Zdravka Čolića
Singli iz 1973.
Singli u izdanju Jugotona

Gori vatra / Isti put


Kaliwatan sa alibangbang ang Euproctis lyclene. Una ning gihulagway ni Swinhoe ni adtong 1904. Ang Euproctis lyclene sakop sa kahenera nga Euproctis, ug kabanay nga Lymantriidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Euproctis

Euproctis lyclene


Teresa Anes de Lima (em galego: Teresa Yáñez de Limia), A das Coxas Caentes (i.e. A das Coxas Quentes) (c.1200 - antes ou c.1275), foi uma rica-dona proveniente da zona da Galécia, junto ao rio Lima, e que graças ao seu casamento se tornou senhora de uma das famílias nobres mais influentes de Portugal, a Casa de Sousa.

Vida

Teresa era filha do rico-homem D. João Fernandes de Lima, e da sua esposa, D. Maria Pais Ribeira. Desta forma pertencia à Casa galega de Lima, mas mantinha uma ligação a Portugal através de sua mãe, que era portuguesa e ainda amante de Sancho I de Portugal.

Sabe-se que, em 1226, confirmou uma doação feita pela mãe aos patrocinadores da construção da igreja de Vila do Conde e do paço contíguo. Terá sido por esta altura que terá desposado Mem Garcia de Sousa, membro da talvez mais influente família nobre medieval portuguesa.
Sendo o seu marido filho de um filho segundo, não se esperava de si destaque dentro da família, mas a morte prematura do herdeiro da Chefia da Casa, Mendo Gonçalves II de Sousa, com uma filha somente, fez com que a sucessão se transferisse para a linhagem de Garcia Mendes, seu sogro. E assim após a morte de Gonçalo Mendes II de Sousa, em 1243, é Mem, o seu esposo, quem assume a chefia da casa.
Em 1257, perdeu alguns bens da sua mãe, que supostamente usurpara à meia-irmã, Constança Sanches, e seus sobrinhos, mas em 1269, juntamente com a sua irmã Maria Anes de Lima, foi uma das beneficiadas no testamento daquela, na qual teria recebido um marco de prata.

Casamento e descendência
Teresa casou com Mem Garcia de Sousa, filho de Garcia Mendes II de Sousa e Elvira Gonçalves de Toronho (1180 - 16 de Janeiro de 1245), filha de Gonçalo Pais de Toronho (1150 -?) e Ximena Pais da Maia.
Deste casamento resultou a seguinte descendência:

Gonçalo Mendes III de Sousa (? - 1286).
João Mendes de Sousa.
Maria Mendes II de Sousa (1230 -?) casou com Lourenço Soares de Valadares.
Constança Mendes de Sousa (1245 - Santarém, 1298) casou em 1271 com D. Pedro Anes de Portel (1246 - 1311).
Teresa Mendes de Sousa (1220 - 1292) que apesar de ser freira no Mosteiro do Lorvão teve um filho com Pedro Afonso Ribeiro, filho de Afonso Pires Ribeiro (1225 - 1289), Senhor de Parada e de Maria Raimundo Viegas de Sequeira.

Bibliografia
José Augusto Sotto Mayor Pizarro, Os Patronos do Mosteiro de Grijó, Carvalhos de Basto, 1ª Edição, Ponte de Lima, 1995
Manuel José da Costa Felgueiras Gayo, Nobiliário das Famílias de Portugal,  Carvalhos de Basto, 2ª Edição, Braga, 1989, vol. X-pág. 32 (Varelas).

D. António Caetano de Sousa, História Genealógica da Casa Real Portuguesa,  Atlântida-Livraria Editora, Lda, 2ª Edição, Coimbra, 1946, Tomo XII-P. I-pá. 151 e Tomo XII-P. II-pág. 3.

Ricos-homens do Reino de Portugal

Teresa Anes de Lima


Teódoto () foi um oficial bizantino do , ativo durante o reinado do imperador Justiniano .

Vida

Teódoto aparece pela primeira vez em 541, quando exerceu a função de prefeito pretoriano do Oriente; ele manteve-se nesse posto até 542/3. Inúmeras leis preservadas no Código de Justiniano citam-no pelo tempo que esteve em ofício e o historiador Procópio de Cesareia cita que não era homem particularmente bom, mas que não foi perverso o suficiente para agradar Justiniano e a imperatriz Teodora , razão pela qual substituíram-no por Pedro Barsimes; talvez foi nessa época que emitiu extenso decreto prefeitoral. Novamente assumiu o ofício de prefeito pretoriano em 546/7, em sucessão de Barsimes, e ficou nele talvez até a posse de Basso em 548. Aparentemente faleceu em ofício. Alguns anos depois, Adeu admitiu que matou-o pelo uso de feitiçaria.

Ver também

Bibliografia

Oficiais de Justiniano
Prefeitos pretorianos do Oriente do século VI
Bizantinos assassinados

Teódoto (prefeito pretoriano)


Kaliwatan sa isda ang Sebastes aleutianus. Una ning gihulagway ni Jordan ug Barton Warren Evermann ni adtong 1898. Ang Sebastes aleutianus sakop sa kahenera nga Sebastes, ug kabanay nga Sebastidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Pasipiko
Isdangtunay sa California
Isdangtunay sa Tinípong Bángsà
Sebastes

Sebastes aleutianus


Kaliwatan sa alibangbang ang Laelia testacea. Una ning gihulagway ni Walker ni adtong 1855. Ang Laelia testacea sakop sa kahenera nga Laelia, ug kabanay nga Lymantriidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Laelia

Laelia testacea


István Kardos (født 6. juni 1891 i Debrecen - død 22. december 1975 i Budapest, Ungarn) var en ungarsk komponist, dirigent og lærer.

Kardos studerede komposition og direktion på Musikkonservatoriet i Budapest. Herefter var han teaterdirigent på forskellige teatre i Ungarn, Tyskland og Schweiz. Han har skrevet fire symfonier, orkesterværker, kammermusik, koncertmusik, klaverstykker etc. Kardos underviste som lærer i direktion og komposition på Musikkonservatoriet i Budapest (1948-1959).

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1919) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (1958) - for orkester
 Symfoni nr. 3 (1967) - for orkester
 Symfoni nr. 4 (1968) - for orkester
 To Klaverkoncerter (1956, 1963) - for klaver og orkester
 Violinkoncert (1947) - for violin og orkester

Eksterne henvisninger

 om István Kardos

Komponister fra Ungarn
Dirigenter fra Ungarn
Lærere

István Kardos


Biografia
Kaujeua nacque a !Huns, un villaggio di etnia herero nei pressi di Keetmanshoop. Intraprese gli studi presso la scuola missionaria di Otjimbingwe con l'obiettivo di diventare sacerdote. Decise di abbandonare gli studi quando entrò in contatto con la musica gospel, a cui decise di dedicarsi. Fra gli artisti che lo ispirarono maggiormente in questa scelta c'era in particolare Mahalia Jackson.

Nel 1973 iniziò a studiare musica presso la "scuola di arte e musica per non-bianchi di talento" di Dorkay, in Sudafrica; tuttavia, fu presto espulso dal paese per il suo impegno politico anti-apartheid. Si trasferì in Botswana, e poi ricevette il sostegno della SWAPO per trasferirsi in Gran Bretagna. Qui divenne il cantante del gruppo musicale Black Diamond, che ebbe un discreto successo internazionale con brani come Winds of Change.

Nel 1990 la Namibia ottenne l'indipendenza, e Kaujeua tornò in patria, ottenendo anche qui un notevole successo (in particolare con !Gnubu !Nubus).

Kaujeua morì il 27 maggio 2010 all'età di 56 anni dopo una lunga malattia.

Note

Collegamenti esterni

Jackson Kaujeua


Koprivnica (, in tedesco Kopreinitz, in ungherese Kapronca) è una città della Croazia situata al confine con l'Ungheria e sulle rive del fiume Drava.

Capitale storica della regione della Podravina attualmente è capoluogo della regione di Koprivnica e Križevci.

Sport
Il NK Slaven Belupo Koprivnica è il principale club calcistico cittadino, che milita nella PRVA NHL, il massimo campionato croato.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Koprivnica


An Cryptelytrops insularis in uska species han Viperidae nga ginhulagway ni Kramer hadton 1977. An Cryptelytrops insularis in nahilalakip ha genus nga Cryptelytrops, ngan familia nga Viperidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cryptelytrops

Cryptelytrops insularis


Selište je naseljeno mjesto u sastavu grada Kutine, Sisačko-moslavačka županija, Republika Hrvatska.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazilo se u sastavu stare općine Kutina.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Selište je imalo 282 stanovnika.

Napomena: Do 1991. iskazivano pod imenom Srpsko Selište.

Popis 1991.

Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Selište je imalo 327 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:

Popis 1910.

Literatura

  Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine.
 Knjiga: "Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima, autor: Jakov Gelo, izdavač: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske, 1998., , ;

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Hrvatskoj
Naselja u Sisačko-moslavačkoj županiji

Selište (Kutina)


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Swezwilderia bryani. Una ning gihulagway ni Lucien Chopard ni adtong 1929. Ang Swezwilderia bryani sakop sa kahenera nga Swezwilderia, ug kabanay nga Gryllidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Samoa

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Swezwilderia
Insekto sa Samowa

Swezwilderia bryani


An Trigonectes rogoaguae in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Pearson ngan Myers hadton 1924. An Trigonectes rogoaguae in nahilalakip ha genus nga Trigonectes, ngan familia nga Rivulidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trigonectes

Trigonectes rogoaguae


An Salaria pavo in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Risso hadton 1810. An Salaria pavo in nahilalakip ha genus nga Salaria, ngan familia nga Blenniidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Salaria

Salaria pavo


Prva sezona animirane televizijske serije Moj mali poni, koju je razvila Lauren Faust, originalno je bila prikazana na kanalu The Hub u SAD-u. Serija se bazira na Hasbrovoj liniji igračaka My Little Pony i također je poznata kao "Generacija 4". Sezona je završila 6. maja 2011.

Serija prati šest ponija koji žive u Ponivilu, Ekvestriji (Ponoćnu Iskru, Rozetu, Jabuklinu, Šarenlotu, Divnu i Tihanu). Jednoroga Iskru i njenog zmaja Bodlju njihova mentorica Princeza Selestija pošalje u Ponivil da se sprijatelje s novim ponijima. Iskra se, nakon velike avanture s pet drugih ponija, sprijatelji s novim prijateljicama, i ostatak serije se druže zajedno dok pokušavaju riješiti probleme svojeg prijateljstva, ostatka Ponivila i druge razne zadatke. Svaki poni predstavlja jedan od "Elemenata sklada", također u nekim epizodama zvani "Elementi harmonije".

Epizode

Uloge

Glavni

Tara Strong (dijalog) i Rebecca Schoichet (vokal) kao Ponoćna Iskra ()
 Andrea Libman (dijalog) i Shannon Chan-Kent (vokal) kao Rozeta () i Tihana (samo Andrea Libman, )
 Ashleigh Ball kao Jabuklina i Šarenlota ()
 Tabitha St. Germain (dijalog) i Kazumi Evans (vokal) kao Divna ()
 Cathy Weseluck kao Bodlja ()

Sporedni

Nicole Oliver kao Selestija ()
Klub biljega ()
 Michelle Creber (Jabučica (), Slatkica (vokal)), Madeleine Peters (Skutalu ()), Claire Corlett (Slatkica ())

Minorni

 Peter New kao Big McIntosh
 Tabitha St. Germain kao Princeza Luna / Noćna Mora Mjesec, Baka Smith, Gđa. Cake i Photo Finish
 Kelly Metzger kao Spitfire
 Matt Hill kao Soarin
 Cathy Weseluck kao Gradonačelnica () i Golden Harvest
 Nicole Oliver kao Cheerilee
 Brian Drummond kao G. Cake
 Chantal Strand kao Diamond Tiara i Bon Bon
 Shannon Chan-Kent kao Silver Spoon
 Brenda Crichlow kao Zecora
 Richard Ian Cox kao Snails
 Lee Tockar kao Snips

Gosti

Lee Tockar kao Steven Magnet
 Maryke Hendrikse kao Gilda
 Kathleen Barr kao Trixie i Hoops
 Blu Mankuma kao "Tihan"
 Trevor Devall kao Hoity Toity
 Rena Anakwe kao Sapphire Shores
 Dijamantski psi
 Scott McNeil kao Rover
 Garry Chalk kao Fido
 Lee Tockar kao Spot
 Michael Daingerfield Hall kao Braeburn
 Erin Mathews kao Little Strongheart
 Scott McNeil kao Poglavica Thunderhooves
 Vincent Tong kao Pony Joe i Princ Blueblood
 James Wootton kao Mula

Pjesme

Razvoj
Hasbro je za kreativnog direktora i izvršnog producenta emisije odabrao animatoricu Lauren Faust. Faust je nastojala osporiti ustaljenu "djevojačku" prirodu postojeće linije My Little Pony, kreirajući zanimljivije likove i avanturističke radnje, uvrštavajući Hasbrove prijedloge za E/I ("edukativni i informativni") sadržaj i marketing linije igračaka.

Napomene

Sezone "Mog malog ponija"
Kanadske TV-sezone iz 2010.
Američke TV-sezone iz 2010.
Kanadske TV-sezone iz 2011.
Američke TV-sezone iz 2011.

Moj mali poni (1. sezona)


Kaliwatan sa isda ang Citharichthys arctifrons. Una ning gihulagway ni Goode ni adtong 1880. Ang Citharichthys arctifrons sakop sa kahenera nga Citharichthys, ug kabanay nga Paralichthyidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
kasadpang Kadagatang Atlantiko
 Tinípong Bángsà
 eastern Gulf of Mexico from Florida to Yucatan
 Mehiko

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Atlantiko
Isdangtunay sa Tinípong Bángsà
Isdangtunay sa Mehiko
Citharichthys

Citharichthys arctifrons


George Glenn Jones (f. 12. september 1931 – d. 26. apríl 2013) var millum størstu røddirnar í countryheiminum. Hann var tað, ið nevnt verður ein legenda, men náttina til leygardagin 26. apríl 2013 doyði Jones, 81 ára gamal. Hann var á eini tónleikaferð, sum hann frammanundan hevði boðað frá, fór at vera hansra seinasta. Tann 18. apríl kendi hann seg ikki væl, fleiri konsertir vórðu avlýstar, og Jones varð innlagdur á eitt sjúkrahús í Nashville, Tennessee við fepri og óstøðugum blóðtrýsti. Hann doyði av iltmangli, sambært familju hansara.

Jones sang sangir um drukktúrar og hjartasorg, og var hetta ofta íblást av egnu uppslítandi lívsførslu hansara. Hann náddi meira enn nakar annar countrysangari hittlistarnar í heimlandinum, heilar 150 ferðir kom hann á listarnar í USA. Kent er eittnú lagið "He Stopped Loving Her Today". George Jones, sum sjálvur Frank Sinatra útnevndi næststørstu rødd í USA, var giftur fýra ferðir og í stórtíð síni í fimti- og sekstiárunum náddi hann javnan forsíðurnar í amerikonskum bløðum, orsakað av harðligu drukktúrunum, skjótum og heitum kærleiksromansum. George Jones hevur m.a. verið giftur við Tammy Wynette frá 1969 til 1975, tey fingu dóttrina Tamala Georgette, sum eisini er country sangari og hevur framført saman við pápanum.

Nummar eitt country hitt

 "White Lightning" (1959)
 "Tender Years" (1961)
 "She Thinks I Still Care" (1962)
 "Walk Through This World with Me" (1967)
 "We're Gonna Hold On" (við Tammy Wynette) (1973)
 "The Grand Tour" (1974)
 "The Door" (1975)
 "Golden Ring" (við Tammy Wynette) (1976)
 "Near You" (við Tammy Wynette) (1977)
 "He Stopped Loving Her Today" (1980)
 "I Was Country When Country Wasn't Cool" (with Barbara Mandrell) (1981)
 "Still Doin' Time" (1981)
 "Yesterday's Wine" (við Merle Haggard) (1982)
 "I Always Get Lucky with You" (1983)

Amerikanskir tónleikarar
Amerikanskir sangarar
Føðingar í 1931
Andlát í 2013

George Jones


L'anodizzazione (detta anche ossidazione anodica) è un processo elettrochimico mediante il quale uno strato protettivo di ossido si forma sulla superficie del metallo da trattare.

Il processo viene denominato anodizzazione in quanto i pezzi da trattare vengono collegati al polo positivo di una cella elettrolitica, denominato anodo. Il processo avviene per immersione in una soluzione denominata elettrolita e la corrente catodica viene applicata a un materiale conduttore, denominato catodo, immerso in tale soluzione.

L'anodizzazione viene effettuata per incrementare le caratteristiche superficiali, sia tecniche che estetiche.

I trattamenti di anodizzazione vengono utilizzati soprattutto per proteggere le leghe di alluminio, ma esistono processi attuanti anche su titanio, magnesio e zinco.

Anodizzazione dell'alluminio
L'alluminio è un metallo che si ossida facilmente, anche in ambienti non particolarmente aggressivi. Necessita quindi di una protezione che inibisca la sua ossidazione e corrosione. L'anodizzazione è il principale trattamento protettivo dell'alluminio che conferisce inoltre un ottimo aspetto estetico, grazie alla possibilità di essere colorata mediante pigmenti che penetrano nello strato.

L'anodizzazione dell'alluminio forma uno strato superficiale di ossido di alluminio molto duro e compatto, che permette di incrementare le caratteristiche superficiali di resistenza a corrosione, resistenza a usura, durezza e isolamento dielettrico.

Il primo processo di anodizzazione dell'alluminio è stato sviluppato nel 1923 da Bengough e Stuart e impiegava acido cromico come elettrolita.

Il processo più utilizzato industrialmente è quello con acido solforico, introdotto nel 1927 da Gower e O'Brien.

Possono essere identificati due tipi di ossidazione anodica in acido solforico che si differenziano per le caratteristiche e il processo di produzione:

 anodizzazione naturale o decorativa, con spessori tra 5 µm e 20 µm, utilizzata per proteggere i pezzi dalla corrosione in ambienti non aggressivi e aumentare la resistenza a graffi e usura. Si presta a essere facilmente colorata tramite pigmenti che penetrano nelle porosità del rivestimento.
 anodizzazione dura, con spessori tra 30 µm e 50 µm, incrementa le caratteristiche di resistenza a corrosione, resistenza a usura, durezza e isolamento dielettrico.

I principali standard nazionali e internazionali che regolano i processi e i rivestimenti di anodizzazione sono: ISO 7599, ISO 10074, UNI 10681, UNI 7796, MIL-A-8625, ISO 7583.

Spessore
La crescita dello strato di ossido di alluminio è proporzionale alla corrente applicata e al tempo di trattamento ed è possibile quindi effettuare il rivestimento con spessori calibrati.

La norma ISO 7599 relativa alla anodizzazione decorativa identifica 5 spessori tipici di anodizzazione: 5 µm, 10 µm, 15 µm, 20 µm, 25 µm. Con l'aumentare dello spessore aumenta proporzionalmente

L'anodizzazione dura ha solitamente uno spessore di 30-50 µm, come identifico dalle norme ISO 10074 e MIL-A-8625. In funzione di specifiche esigenze è possibile effettuare l'anodizzazione dura a spessori inferiori di 30 µm soprattutto quando si hanno delle tolleranze strette.

Alcune leghe non riescono a raggiungere spessori elevati, come per esempio le leghe della serie 2000 che contengono molto rame o le leghe ad alto contenuto di silicio.

Pre-trattamenti
Per ottenere una corretta anodizzazione è necessario che la superficie del pezzo da trattare sia completamente pulita ed esente da impurità. Vengono quindi effettuati dei trattamenti preliminari all'anodizzazione allo scopo di sgrassare, pulire a attivare la superficie.

Alcuni dei pretrattamenti più utilizzati sono:

 sgrassatura: necessaria a rimuovere sporco, impurità e oli.
 decapaggio alcalino: soluzione di idrossido di sodio che scioglie superficialmente l'alluminio, pulendo e attivando la superficie. Effettua anche una satinatura che nasconde le imperfezioni come per esempio le righe di estrusione.
 decapaggio acido: pulisce la superficie sciogliendo ossidi e alcuni elementi presenti nelle leghe di alluminio, come per esempio rame e zinco.

Processo di anodizzazione
Il processo di anodizzazione in acido solforico avviene per immersione in una soluzione di acido solforico al 20% circa.

Al pezzo da trattare viene applicata la corrente anodica, mentre la corrente catodica viene applicata al catodo che è solitamente in alluminio o piombo.

Applicando corrente alla cella elettrolitica vengono rilasciati ioni ossigeno sulla superficie dell'anodo, che si combinano con gli atomi di alluminio, formando ossido di alluminio.

La soluzione di trattamento deve essere mantenuta a temperatura costante di circa 20 °C per l'anodizzazione naturale e circa 0 °C per l'anodizzazione dura, mediante l'utilizzo di impianti di raffreddamento.

La struttura dello strato di ossido di alluminio è formata da microscopiche colonne di forma esagonale disposte a nido d'ape, con un buco centrale detto poro. I pori hanno una dimensione di circa 50-100 nm con l'anodizzazione naturale e circa 20-40 nm con l'anodizzazione dura.

Post-trattamenti
Le porosità dello strato di ossido hanno la caratteristica di poter inglobare al loro interno alcune sostanze, le cui molecole sono di dimensione inferiore al diametro del poro.

Colorazione
Lo strato poroso si presta facilmente a essere colorato mediante appositi pigmenti che penetrano nel poro. L'anodizzazione decorativa, con basso spessore e pori grandi, si presta facilmente ad essere colorata con una molteplicità di colori. L'anodizzazione dura, con spessori più elevati e pori più piccoli, assume già dopo anodizzazione una colorazione grigio scuro e quindi il colore più utilizzato è il nero che permette di uniformare le diversità di colore delle varie leghe.

Fissaggio
Le porosità dello strato anodico sono i primi inneschi di corrosione. Al fine di migliorare la resistenza a corrosione viene effettuato un processo denominato fissaggio che può differenziarsi in:

 Fissaggio a caldo: trattamento effettuato per immersione in una acqua con temperatura di circa 95 °C che permette l'idratazione dell'ossido di alluminio e la chiusura dei pori sulla superficie.
 Fissaggio a freddo: mediante l'immersione in una soluzione di nichel fluoruro a temperatura ambiente si ha la penetrazione delle molecole di nichel fluoruro all'interno del poro che migliorano la resistenza a corrosione dello strato anodico. Come fase finale è consigliato effettuare un fissaggio a caldo con temperatura di almeno 60 °C.

I composti del nichel sono considerati cancerogeni e il nichel è un allergene; per tale motivo viene molto spesso preferito il fissaggio a caldo. Su particolari destinati al settore alimentare non è possibile utilizzare il fissaggio a freddo.

PTFE
Dopo anodizzazione può essere applicato un rivestimento a base di PTFE mediante immersione in una soluzione di PTFE o mediante spruzzatura. Lo spessore di tale rivestimento è pari a qualche micron e conferisce scorrevolezza e potere distaccante. Le particelle di PTFE non penetrano nel rivestimento poiché sono più grandi delle porosità dello strato di ossido.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Elettrochimica

Anodizzazione


An Pimelodella yuncensis in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Franz Steindachner hadton 1902. An Pimelodella yuncensis in nahilalakip ha genus nga Pimelodella, ngan familia nga Heptapteridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pimelodella

Pimelodella yuncensis


Hà Nhậm Đại (chữ Hán: 何任大, 1525 - ?), hiệu Hoằng Phủ, tự Lập Pha; là quan nhà Mạc và là nhà thơ Việt Nam ở thế kỷ 16.

Tiểu sử
Ông là người xã Bình Sơn, huyện Lập Thạch, tỉnh Vĩnh Yên (nay là tỉnh Vĩnh Phúc).

Năm Giáp Tuất (1574), đời Mạc Mậu Hợp, Hà Nhậm Đại thi đỗ Tiến sĩ lúc 49 tuổi, làm quan trải đến chức Thượng thư bộ Lễ. Anh ông là Hà Nhậm Vọng cũng thi đỗ Tiến sĩ triều Mạc (1535) .

Hà Nhậm Đại mất năm nào không rõ.

Tác phẩm
Tác phẩm của Hà Nhậm Đại có Khiếu vịnh thi tập (Tập thơ ca vịnh), còn gọi là Lê triều khiếu vịnh thi tập (Tập thơ ca vịnh dưới triều Lê), 2 quyển, làm "theo thơ vịnh sử của Đặng Thoát Hiên" (tức Đặng Minh Khiêm), đề vịnh công thần, võ tướng, danh nho, tiết nghĩa, sứ thần..., từ Lê Thái Tổ (Lê Lợi) đến Lê Cung Đế, gồm 106 bài thơ chữ Hán thể thất ngôn, tuyệt cú, mỗi bài vịnh một nhân vật, bài Tựa viết năm 1590.

Ông nối tiếp thể vịnh sử của Đặng Minh Khiêm, "nêu những sự tích triều Lê đáng để khuyên răn" (Tựa), nhằm giáo huấn người đời theo đạo đức chính thống. Tác giả tự hào về anh hùng hào kiệt trong cuộc khởi nghĩa Lam Sơn, các nhà văn hoá, nhà kinh bang tế thế có công dựng nước, an dân, các sứ thần làm trọn mệnh vua, rạng rỡ uy nước. Là bầy tôi nhà Mạc, Hà Nhậm Đại nhận định các nhân vật triều Lê sơ có phần xác đáng mặc dù "khí phách âm điệu trong thơ ông không bằng Đặng Thoát Hiên" (Lê Quý Đôn) .

Trong quyển Văn học thế kỷ XV-XVII do PGS.TS Trần Thị Băng Thanh làm chủ biên (xuất bản năm 2004), thơ ông được tuyển giới thiệu 20 bài.

Xem thêm
 Văn học Việt Nam thời Mạc

Sách tham khảo
Bùi Duy Tân, mục từ "Hà Nhậm Đại" trong Từ điển văn học (bộ mới). Nhà xuất bản Thế giới, 2004.
Trần Văn Giáp, Tìm hiểu kho sách Hán Nôm, Nhà xuất bản Khoa học xã hội, Hà Nội, 2003.

Chú thích

Sinh năm 1525
Năm mất thiếu
Người Vĩnh Phúc
Quan lại nhà Mạc
Nhà thơ Việt Nam thời Mạc
Tiến sĩ nhà Mạc

Hà Nhậm Đại


Mogens Pedersen er flere personer:

 Mogens Pedersen (1931-2022), en dansk skuespiller, teaterinstruktør og tidligere teaterdirektør
 Mogens Pedersen (roer, født 1937), en dansk roer
 Mogens Pedersen (roer, født 1944), en dansk roer
 Mogens E. Pedersen (1928-2014), en dansk journalist
 Mogens N. Pedersen (1939- ), en dansk professor emeritus i statskundskab ved Syddansk Universitet
 Mogens "Nivå" Pedersen (1951-2020), en dansk kriminel og flugtkonge

Se også
 Mogens Pedersøn

Mogens Pedersen (flertydig)


KYL – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Key Largo Port Largo (Stati Uniti)

Kyl


International UFO Museum And Research Center (pol. Międzynarodowe Muzeum i Ośrodek Badań nad UFO) – muzeum znajdujące się w amerykańskim mieście Roswell, w stanie Nowy Meksyk założone w 1991 jako organizacja edukacyjna non-profit. Siedzibą muzeum jest dawne kino z lat 30. XX wieku o nazwie Plains Theater.

W muzeum znajduje się obszerna biblioteka i eksponaty skupiające się na incydencie w Roswell, historii spotkań UFO, Strefie 51, kręgach zbożowych, paleoastronautyce i uprowadzeniach ludzi przez kosmitów. W muzeum znajduje się również sklep z pamiątkami inspirowanymi UFO.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Oficjalna strona internetowa muzeum

Muzea w Stanach Zjednoczonych
Roswell (Nowy Meksyk)


Coupland Castle er en herregård fra slutningen af 1500-tallet, der ligger i landsbyen Coupland, omkring 6 km nordvest for Wooler, Northumberland, England.

Den er opført som beboelsestårn, men i 1800-tallet blev der bygget et tilstødende hus til bygningen.

Det er en listed building af første grad.

Se også
 Liste over borge og slotte i England

Referencer

Eksterne henvisninger

Slotte i Northumberland

Coupland Castle


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Ceraia mytra. Una ning gihulagway ni Grant Jr., H.J. ni adtong 1964. Ang Ceraia mytra sakop sa kahenera nga Ceraia, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Costa Rica
 Panama
 Colombia

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Panama
Ceraia
Insekto sa Kostarika
Insekto sa Kolombiya

Ceraia mytra


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Acrophonus jeanneli. Una ning gihulagway ni Lucien Chopard ni adtong 1932. Ang Acrophonus jeanneli sakop sa kahenera nga Acrophonus, ug kabanay nga Gryllidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Tanzania

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Acrophonus
Insekto sa Tansaniya

Acrophonus jeanneli


To Nightwish with Love é um filme finlandês do gênero documentário lançado em 2016 e dirigido por Kaisa Alenius e Harto Hänninen.

Enredo
Fãs da banda Nightwish ao redor do mundo gravam filmagens amadoras de seus cotidianos contando como a banda finlandesa e sua música possuem um grande poder e exercem uma enorme influência sobre suas vidas. Alguns deles recebem a notícia de que terão a oportunidade de atender a um dos concertos da banda, bem como conhecê-los, na Wembley Arena, em Londres na noite de 19 de dezembro de 2015.

Estreia
A estreia do filme ocorreu em 20 de agosto de 2016 na Finlândia, horas antes do concerto comemorativo de vinte anos do Nightwish no Himos Park, em Jämsä. O longa também foi exibido simultâneamente via livestream através do website oficial do canal Yle. A reação dos membros da banda e de alguns fãs que estavam no local foi mostrada online e ao vivo na página oficial do Nightwish no Facebook.

Na semana seguinte, em 28 de agosto, o documentário foi reprisado na televisão e acompanhado por uma gravação inédita da banda tocando no México em 2015.

Ligações externas

Documentários da Finlândia
Filmes da Finlândia de 2016
Filmes em língua finlandesa
Filmes em língua inglesa

To Nightwish with Love


Kaliwatan sa muragkarpa ang Sabanejewia aurata. Una ning gihulagway ni De Filippi ni adtong 1863. Ang Sabanejewia aurata sakop sa kahenera nga Sabanejewia, ug kabanay nga Cobitidae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kapos sa datos. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Muragkarpa
Muragkarpa sa Uropa
Muragkarpa sa Asya
Sabanejewia

Sabanejewia aurata