– dwudziesty czwarty singel japońskiego zespołu AKB48, wydany w Japonii 7 grudnia 2011 roku przez You! Be Cool.

Singel został wydany w czterech edycjach: trzech regularnych (Type A, Type K, Type B) oraz "teatralnej" (CD). Osiągnął 1 pozycję w rankingu Oricon i pozostał na liście przez 24 tygodnie, sprzedał się w nakładzie  egzemplarzy. Singel zdobył status płyty Milion.

Członkinie AKB48 wzięły udział w zawodach , które odbyły się 20 września 2011 roku w Nippon Budōkan. Dwadzieścia dziewczyn, które trafiły do półfinałów i finału, wzięły udział w nagraniu singla. Zwyciężczyni, Mariko Shinoda, znajdowała się w centrum.

Lista utworów
Wszystkie utwory zostały napisane przez Yasushiego Akimoto.

Type A

Type K

Type B

Wer. teatralna

Skład zespołu
 "Ue kara Mariko"
Członkinie zostały wybrane w przez .
 Team A: Mariko Shinoda (środek, 1.), Shizuka Ōya (6.), Ami Maeda (7.), Haruna Kojima (9.)
 Team K: Reina Fujie (2.), Minami Minegishi (3.), Sayaka Akimoto (5.), Ayaka Umeda (9.)
 Team B: Sumire Satō (8.), Tomomi Kasai (9.), Rie Kitahara (9.)
 Team 4: Suzuran Yamauchi (9.)
 Kenkyūsei: Marina Kobayashi (4.)
 SKE48 Team S: Mizuki Kuwabara (9.)
 NMB48 Team N: Yūki Yamaguchi (9.)
 NMB48 Kenkyūsei: Ayame Hikawa (9.)

 "Noël no yoru"
 Team A: Atsuko Maeda (środek), Aika Ōta, Haruna Kojima, Rino Sashihara, Mariko Shinoda, Aki Takajō, Minami Takahashi
 Team K: Tomomi Itano, Yūko Ōshima, Minami Minegishi, Sae Miyazawa, Yui Yokoyama
 Team B: Tomomi Kasai, Yuki Kashiwagi, Rie Kitahara, Sumire Satō, Mayu Watanabe
 SKE48 Team S: Jurina Matsui, Rena Matsui
 NMB48 Team N: Sayaka Yamamoto

 "Rinjin wa kizutsukanai"
 Team A: Atsuko Maeda (środek), Minami Takahashi (środek), Misaki Iwasa, Aika Ōta, Shizuka Ōya, Haruka Katayama, Asuka Kuramochi, Haruna Kojima, Rino Sashihara, Shinoda Mariko, Aki Takajō, Haruka Nakagawa, Chisato Nakata, Sayaka Nakaya, Aika Ōta, Ami Maeda, Natsumi Matsubara

 "Zero-sum taiyō"
 Team K: Yūko Ōshima (środek), Tomomi Itano (środek), Sayaka Akimoto, Mayumi Uchida, Ayaka Umeda, Yūko Ōshima, Ayaka Kikuchi, Miku Tanabe、Tomomi Nakatsuka, Moeno Nitō, Misato Nonaka, Reina Fujie, Sakiko Matsui, Minami Minegishi, Sae Miyazawa, Yui Yokoyama, Rumi Yonezawa

 "Yobisute Fantasy"
 Team B: Yuki Kashiwagi (środek), Haruka Ishida, Tomomi Kasai, Rie Kitahara, Kana Kobayashi, Mika Komori, Amina Satō, Sumire Satō, Natsuki Satō, Shihori Suzuki, Mariya Suzuki, Rina Chikano, Natsumi Hirajima, Yuka Masuda, Miho Miyazaki, Mayu Watanabe

 "Hashire! Penguin"
 Team 4: Haruka Shimazaki (środek), Maria Abe, Miori Ichikawa, Anna Iriyama, Haruka Shimada, Miyu Takeuchi, Mariya Nagao, Shiori Nakamata, Mariko Nakamura, Suzuran Yamauchi

Notowania

Inne wersje
 Grupa SNH48 wydała własną wersję piosenki "Noël no yoru", pt. "Làngmàn shèngdàn yè" (chn. 浪漫圣诞夜), na trzecim minialbumie Koisuru Fortune Cookie w 2013 roku. Wydała także własną wersję piosenki "Zero-sum taiyō", pt. "Rì shēng rìluò" (chn. 日升日落), na czwartym minialbumie Heart Electric w 2014 roku.

Przypisy

Bibliografia
 Profil singla na Oricon (regularna Type A)
 Profil singla na Oricon (regularna Type K)
 Profil singla na Oricon (regularna Type B)
 Profil singla na stronie zespołu

Linki zewnętrzne
 Teledysk do "Ue kara Mariko" w serwisie YouTube
 Teledysk do "Noël no yoru" w serwisie YouTube
 Profil singla na stronie wydawnictwa (regularna Type A)
 Profil singla na stronie wydawnictwa (regularna Type K)
 Profil singla na stronie wydawnictwa (regularna Type B)

Single wydane w roku 2011
Single AKB48
Single popowe
Single numer jeden na Oricon Weekly
Single numer jeden na Japan Hot 100

Ue kara Mariko


Kasper Andersen (født 1. juli 2002) er en cykelrytter fra Danmark, der er på kontrakt hos .

Karriere

Junior
Sammen med holdkammerat Tobias Lund Andresen vandt Kasper Andersen i februar 2018 juniorudgaven af Københavns seksdagesløb.

Ved EM i landevejscykling 2020 vandt han guld i linjeløbet i junior-klassen.

Under Randers Bike Week som blev kørt fra 6. til 9. august 2020, underskrev Kasper Andersen kontrakt med det danske kontinentalhold  gældende fra 1. januar 2021.

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark

Kasper Andersen (cykelrytter)


Scrat  è un personaggio immaginario, è uno dei principali personaggi della serie cinematografica L'era glaciale. È uno scoiattolo dai denti a sciabola che appare in tutti i film e cortometraggi della saga ed è doppiato da Chris Wedge (in realtà non parla, ma emette squittii e urla). Partorito dalla mente di Michael J. Wilson e sua figlia Flora, Scrat inizialmente doveva essere solo un cameo nel primo film, ma venne amato così tanto dal pubblico che gli vennero assegnate altre scene.

È diventato anche il protagonista della sua serie di cortometraggi, attualmente composta da Gone Nutty, Una ghianda è per sempre, Scrat: Spaced Out, da due altri cortometraggi che in realtà sono soltanto dei teaser trailer per il quarto e il quinto con scene originali solo alla fine e di una serie animata chiamata L'era glaciale - I racconti di Scrat. È uno dei più famosi e amati personaggi della saga e diventò la mascotte dei Blue Sky Studios durante i loro ultimi anni ed era presente nel loro logo di produzione.

Descrizione

È uno scoiattolo dai denti a sciabola, con le orecchie corte e pelose, una coda grigia dalle strisce nere e tigrate e la pelliccia marrone: simpatico, ma sfortunato, impacciato, maldestro e un po' goffo, dall'aspetto a metà tra uno scoiattolo e un ratto (da cui il nome, contrazione delle parole inglesi squirrel, che vuol dire "scoiattolo", e rat, che significa "ratto"), viene rappresentato principalmente attraverso la sua attività di raccogliere e immagazzinare ghiande, che diventa ossessione laddove il rischio che corre è palesemente di gran lunga maggiore.

Il suo nome non viene mai pronunciato durante alcun film della serie, si può sentire solamente nel trailer del primo film e in quello del quinto film e si può vedere nei titoli di coda di ogni film. La designer newyorkese Ivy Silberstein afferma di aver inventato il personaggio nel 1999 col nome di Sqrat, e per tal motivo tentò di denunciare la Fox senza successo.

La specie di Scrat venne creata come animale immaginario, tuttavia nel 2011 è stato descritto un mammifero estinto che gli somiglia,  che venne chiamato Cronopio dentiacutus.

Scrat ricopre un ruolo secondario nel primo film, interpretando una propria missione. È stato poi scelto come protagonista di quattro cortometraggi: La nuova avventura di Scrat, Una ghianda è per sempre, Scrat Continental Crack Up e Scrat-Astrofe cosmica (nel primo Scrat se la dovrà vedere con una montagna di ghiande; nel secondo, invece, troverà e userà accidentalmente una macchina del tempo mentre gli altri sono anteprime degli ultimi due film). Nel terzo film si innamora di Scratte (pronuncia: scratti, in italiano tradotto come Scrattina), una scoiattolina volante della sua stessa specie. I guai che combina con la sua ghianda hanno spesso ripercussione sulle vicende dei protagonisti dei film: nel secondo film salva loro la vita, mentre nel quarto innesca la deriva dei continenti dividendoli in due gruppi.

Personalità
Scrat è noto per la sua ossessione verso le ghiande, in particolare la propria, tuttavia ha anche mostrato di avere un cuore d'oro e di essere intelligente e scaltro, sebbene lo mostri poche volte dato che solitamente è visto seppellire la propria ghianda. A causa della sua ingenuità ha causato involontariamente due incidenti, ovvero la deriva dei continenti e il deviato schianto di un meteorite sulla Terra, inoltre Scrat è innamorato di Scrattina.

Biografia

L'era glaciale

Il personaggio appare per la prima volta all'inizio del film, quando cerca di seppellire la sua amata ghianda. Provoca una crepa che divide in due un ghiacciaio che comincia a chiudersi intorno a lui, rischiando di schiacciarlo. Scrat riesce miracolosamente, nonostante si fosse inizialmente incastrato, a fuggire in tempo con la sua ghianda e atterra assieme a lei sano e salvo su un terreno solido. Qui, però, viene calpestato da diversi animali che stanno attuando una migrazione dall'era glaciale e lo scoiattolo rimane appiccicato sotto la zampa di uno di loro, che inizia a schiacciarlo ad ogni passo.

Più tardi Scrat, che è riuscito a staccarsi dal piede dell'animale e ad allontanarsi dal flusso migratorio, in una notte tempestosa si arrampica su un albero e viene colpito da un fulmine prima che possa sotterrare la sua ghianda, rimanendo ferito ma vivo.

In seguito quando uno dei protagonisti, Sid, trova la sua ghianda in un albero e cerca di mangiarla, Scrat lo attacca comicamente e si riprende la sua ghianda agitando il pugno al bradipo.

In seguito Scrat si dirige a Sud dove incontra i tre protagonisti: Manny, Sid e Diego. Questi gli chiedono indicazioni sugli umani e Scrat cerca di mimare di non aver visto degli umani passare di là, bensì un branco di tigri dai denti a sciabola. Manny e Sid comprendono solo la parola branco e Scrat cerca di avvertirli che Diego ne è un membro, indicandolo ripetutamente. Prima che gli altri due possano vedere e capire, Diego con un dito della zampa lancia via Scrat, che scivola giù lungo un pendio ghiacciato venendo rivestito di neve e diventando un'enorme palla.

In seguito Scrat si sposta più a Nord e lì entra dentro una caverna di ghiaccio. Come Manny, Sid e Diego, cade da uno scivolo ghiacciato venendo separato dalla sua ghianda. Dopo essere uscito dal labirinto di scivoli, Scrat incastona soddisfatto la sua ghianda nel ghiaccio fino a quando non vede di nuovo i tre protagonisti che si stanno dirigendo verso di lui a grande velocità. Terrorizzato, lo scoiattolo cerca di rimuovere la sua ghianda per togliersi di mezzo ma non ci riesce e viene investito prima da Sid, poi da Diego ed infine da Manny. Scrat, una volta ripresosi dalla botta, scambia il disegno di una ghianda su una parete per una ghianda vera, sbattendo la testa cercando di prenderla e rimanendo di nuovo privo di sensi.

Più tardi, al Mezzo Picco, Scrat si introduce nella caverna dei tre protagonisti con una sua ghianda chiusa in un blocco di ghiaccio e prova a liberarla con il fuoco che gli altri avevano acceso. Tuttavia la ghianda diventa un pop-corn, lasciandolo scoraggiato.

Dopo la scena finale e prima dei titoli di coda, 20.000 anni dopo le ere glaciali, apparentemente nel futuro, Scrat è congelato con la sua ghianda in un blocco di ghiaccio e finisce alla deriva, fino a spiaggiarsi su un'isola. A un certo punto il ghiaccio inizia a sciogliersi, liberando la ghianda (che cade sulla spiaggia proprio davanti a Scrat), e parte del corpo dello scoiattolo. Quest'ultimo prova a prendere la ghianda con diversi tentativi, finché un'onda non la porta via, facendolo disperare. Liberatosi dal blocco di ghiaccio e totalmente fuori di se, sbatte la testa contro un albero facendo cadere una noce di cocco, che pensa di sostituire alla ghianda. Cerca quindi di sotterrarla, ma crea un'altra crepa nel terreno, che causa l'eruzione di un vulcano. Sconvolto, Scrat lancia un breve sorriso verso lo spettatore.

L'era glaciale 2 - Il disgelo

Due mesi dopo gli eventi del primo film Scrat, dopo essere arrivato a Sud assieme ad altre mandrie di animali, trova la sua ghianda incastonata in una parete di ghiaccio. Scrat si arrampica velocemente sul muro ghiacciato e la raggiunge. Con molto sforzo, riesce a strappare la ghianda dalla parete ma sente un rimbombo provenire dall'interno di questa. Molti schizzi d'acqua iniziano ad uscire e Scrat li blocca con tutte le sue zampe, mettendo la sua ghianda sulla testa. Alla fine un ennesimo spruzzo d'acqua esce e Scrat, non avendo altro modo, decide di tapparlo con la bocca. L'acqua inizia a gonfiarlo fino a farlo volare via, facendogli perdere di nuovo la ghianda. Dopo essere tornato al suo normale fisico, Scrat precipita sbattendo contro diverse pareti fino a finire su una specie di scivolo di ghiaccio. Subito dopo essersi ripreso, lo scoiattolo viene spazzato via da un giovane animale che si stava divertendo a scivolare ed entrambi cadono infine in un vasto parco acquatico.

Scrat, dopo essere uscito dal parco acquatico, trova la sua ghianda che galleggia sott'acqua proprio sotto uno strato di ghiaccio sottile. Scrat salta ripetutamente sul ghiaccio, rompendolo e finendo sott'acqua al posto della ghianda. Tramite un foro, riemerge con la testa e con i denti inizia a scavare nel ghiaccio fino a liberarsi. Riesce a uscire dall'acqua, ma con un pezzo di ghiaccio attorno al collo, che lo sbilancia facendolo cadere su un blocco di ghiaccio e facendo allo stesso tempo saltare via la ghianda, che finisce su una colonna ghiacciata.

Più tardi Scrat, per arrivare alla ghianda, utilizza un lungo bastone per catapultarsi vero di essa. Il salto, però, risulta troppo corto e finisce in acqua.

Più tardi, Scrat utilizza uno degli scivoli d'acqua del parco acquatico abbandonato per catapultarsi. Questa volta riesce a prendere la ghianda, ma finisce di nuovo in acqua dove viene attaccato da dei piranha che cercano di morderlo. Uno di essi inghiotte la sua ghianda e a quel punto Scrat si infuria e prende a colpi di karate tutti i piranha. Schiaccia, poi, quello che gli aveva mangiato la ghianda, facendogliela risputare. Lo scoiattolo è pronto per andarsene vittorioso, ma un avvoltoio gliela toglie dalla zampa e la porta nel suo nido, lasciandolo deluso.

Più tardi Scrat va nel nido e si riprende la ghianda. All'improvviso si schiude un uovo e ne esce un pulcino che vuole mangiargliela. Ha inizio uno scontro fra i due, fino a quando non arriva il padre del pulcino. Questo si arrabbia con lo scoiattolo e lo scaccia con un calcio dal nido, sfondandolo.

Più tardi Scrat va nel nido di nuovo e riesce a prendersi la ghianda. Il pulcino e l'avvoltoio se ne vanno perché il muro di ghiaccio davanti al loro nido si sta rompendo definitivamente e sta per uscirne un'onda d'acqua. Infatti Scrat viene spazzato via dall'acqua e trascinato via dalla corrente mentre è ancora nel nido con ancora la sua ghianda in mano che urla terrorizzato.

In seguito Scrat si arrampica di nuovo su un ghiacciaio con la sua ghianda e la sotterra inavvertitamente, provocando di nuovo una spaccatura. Il ghiacciaio si divide in due, lasciandolo in bilico sulla crepa. Cerca di aggapparsi ad entrambe le parti tenendo la sua ghianda con una zampa posteriore, ma arriva a un punto in cui non riesce più a resistere e cade nell'acqua assieme alla sua ghianda. Tutto ciò salverà Manny, Sid, Diego, Ellie, Crash, Eddie e tutti gli animali della valle, facendo defluire tutta l'acqua provocata dal disgelo.

In una scena prima dei titoli di coda, Scrat sta vivendo un'esperienza di pre-morte in cui è nel paradiso degli scoiattoli. Qui trova inizialmente un sacco di ghiande ed infine una gigantesca. Corre per abbracciarla fino a quando viene rianimato da Sid che gli ha fatto la RCP per salvarlo. Scrat, infuriato per non aver potuto toccare la ghianda, comincia ad inseguire Sid, picchiandolo.

L'era glaciale 3 - L'alba dei dinosauri

Un anno dopo il secondo film, Scrat trova la sua ghianda sull'orlo di un precipizio e riesce a raggiungerla tramite un rametto che fungeva da ponte. Arrivato scopre che qualcuno l'ha rubata. Non appena si volta da dietro un albero e vede che il ladro non è altro che Scrattina, ne resta affascinato ma quando nota che ha la ghianda decide di riprenderla per averla per sé. Così si prende la ghianda ma s'impietosisce nel vedere Scrattina piangere e per chiederle scusa gli dà il frutto e lei smette di piangere. Ma poi succede che entrambi i due roditori cominciano a litigare per la ghianda e Scrat fa involontariamente cadere la "fidanzata" nel burrone. A questo punto allo scoiattolo non resta che salvarla e buttandosi con la ghianda la raggiunge. Lei però si rivela essere uno scoiattolo volante e prendendosi la ghianda vola via e Scrat cade a terra venendo travolto dai protagonisti del film.

Più tardi, viene accidentalmente usato dal bradipo Sid come una palla per giocare con i tre cuccioli di dinosauro e poco dopo ritrova Scrattina e ricomincia a fare l'egoista per prendersi la ghianda ma sia lui che lo scoiattolo volante, durante il litigio, finiscono nel cadere nella solfatara venendo così imprigionati in una bolla. Ma quando dopo molte fatiche riesce a raggiungere la ghianda imprigionata in un'altra bolla egli commette l'errore di forare la bolla con i suoi denti a sciabola e cade nel mondo sotterraneo dei dinosauri finendo incollato ad una palma. Viene raggiunto da Scrattina la quale gli strappa la ghianda che era rimasta incollata su di lui e nel farlo fa una "ceretta" e il povero Scrat urla per il dolore.

Dopo che i protagonisti hanno attraversato l'Abisso della Morte e continuano il viaggio alla ricerca di Sid, anche i due roditori lo attraversano e dopo aver riso un po' poiché avevano respirato l'elio continuano l'inseguimento. Nella notte, durante il litigio per la ghianda i due dopo aver "ballato un tango" finiscono sull'orlo di un precipizio dove c'è però la lava e questo fa svenire Scrattina. Scrat usa i denti della compagna come un rampino e si salva assieme a lei che svegliandosi comincia a considerarlo un eroe e i due scoiattoli si baciano e alla fine partono per il viaggio di nozze sulle note della canzone "Alone Again (Naturally)" dimenticandosi della ghianda e sposandosi.

Nel finale del film si scopre che Scrattina comincia però a schiavizzare Scrat che decide di sbarazzarsi di lei uscendo dall'albero ritrovando la ghianda ma quando si appresta a salire in superficie viene raggiunto da una furiosa Scrattina e ricominciando a litigare fa conficcare la ghianda nel terreno e provocando la fuoriuscita di gas i due vengono spazzati via con un sasso che sale come un missile e Scrat fa mollare la presa all'ex amata che precipita a terra rimanendo nel mondo dei dinosauri e lui torna nella tundra con la ghianda. Sfortunatamente un pezzo di ghiaccio ripiomba a terra facendogli sfuggire la ghianda che ritorna nel mondo sotterraneo e lui, rimasto di nuovo solo come al solito e senza ghianda, si mette a urlare frustrato.

L'era glaciale 4 - Continenti alla deriva

Diciannove anni dopo gli eventi del terzo film, Scrat è alle prese a sotterrare la sua ghianda (non si sa se è sempre la stessa o è una nuova) ma provoca accidentalmente la deriva dei continenti dopo essere finito al centro della terra, finendo in seguito su un piccolo iceberg alla deriva e perdendo nuovamente la sua amata ghianda cominciando ad urlare in frustrazione.

Più tardi, Scrat raggiunge una piccola isola deserta dove trova una mappa sotto al mare e per arrivarci usa una grossa roccia per arrivare in profondità: scopre quindi che si tratta di una mappa del tesoro che conduce alla città di Scratlantide, un luogo pieno di ghiande.

Tuttavia Scrat viene catturato dal perfido Gigantopithecus Capitan Sbudella e la sua ciurma. Sbudella cerca quindi di costringere lui e Manny, Sid e Diego (anche loro catturati) ad unirsi alla sua ciurma ma Manny rifiuta ripetendo che niente impedirà loro di tornare a casa, questo causa l'ira di Sbudella che decide di buttarli in mare ma fortunatamente Manny rompe l'albero maestro liberandosi e distruggendo la nave liberando contemporaneamente Sid e Diego mentre Scrat, scappato nel frattempo dato che non era legato a differenza di loro, si arrampica nelle sporgenze della nave e calcia via con disprezzo uno dei ratti membri della ciurma prima di prepararsi anche lui ad affondare.

In seguito, come gli altri protagonisti, finisce anche lui a Switchback Cove e cerca di usare uno dei piani fogliari che gli iraci hanno usato per distrarre Sbudella e la sua ciurma mentre Manny, Sid, Diego e Nonnina rubavano la loro nuova nave per tornare a casa posiziondosi la mappa sulla testa come elmetto e salta da una scogliera cercando di volare ma a causa del vento sbatte diverse volte nella direzione opposta e, proprio quando sembra che stia per volare, viene ingoiato da uno squalo.

Dopo essere riuscito ad uscire dallo squalo, Scrat cammina sull'oceano grazie a un blocco di ghiaccio determinato nella sua ricerca ma viene distratto da una sirena che si trasforma in Scrattina per ammaliarlo e condurlo alla sua morte ma Scrat la rifiuta ricordandosi dell'incidente tra lui e Scrattina. Tuttavia viene ammaliato quando la sirena si trasforma in una ghianda ma la sotterra uccidendola provocando le ire delle altre sirene che lo inseguono colpendolo dopo aver preso le forme di ghiande.

Alla fine del film, Scrat è esausto a bordo di un piccolo iceberg dopo aver viaggiato per giorni nell'oceano, fortunatamente scopre di essere finalmente arrivato a Scratlantide, dove viene accolto come un fratello da un suo simile antropomorfo e capace quindi di parlare, il quale lo porta a fare un giro nell'isola ma Scrat rimane incantato dalla quantità di ghiande e la sua natura da roditore lo spinge a prendere tutte le ghiande che può perdendo il controllo e alla fine ne prende una gigante che fungeva da tappo facendo accidentalmente sprofondare la città nell'oceano e finendo solo e senza ghiande in un deserto dove comincia ad urlare in frustrazione.

L'era glaciale - In rotta di collisione

Due anni dopo gli eventi del quarto film e dopo essere scappato dal deserto, Scrat è ancora alla ricerca di ghiande e finisce in una grotta in cui si ritrova a guidare un UFO che si scongela e finisce nello spazio dove spedisce accidentalmente un gigantesco asteroide verso la Terra, con suo grande shock.

Più tardi, ha difficoltà con la tecnologia dell'astronave che gli fa perdere più di una volta la sua amata ghianda.

Verso la fine del film, cerca di tornare sulla Terra ma finisce per ostacolare accidentalmente il piano dei protagonisti dirottando l'asteroide dopo esserci sbattuto.

Dopo che l'asteroide è stato fermato, Scrat è ancora bloccato nello spazio e uccide accidentalmente tutta la vita su Marte e in seguito, dopo essere tornato spaventato sulla nave e scappato dal pianeta, viene colpito dalle porte dell'astronave.

L'era glaciale - Le avventure di Buck

Scrat non appare fisicamente in questo spin-off essendo ancora bloccato nello spazio ma viene menzionato indirettamente due volte durante il film quando sia Ellie che Buck parlano rispettivamente della distruzione di un ghiacciaio (primo film) e degli asteroidi (quinto film). Inoltre una statuetta con le sue sembianze viene vista nella grotta del furetto.

L'era glaciale - I racconti di Scrat

In questa serie animata Scrat scopre di aver avuto un figlio e decide di accudirlo e crescerlo. Tuttavia dovrà lottare tra il suo amore per il figlio e la sua ossessione per la famigerata ghianda.

Il doppiaggio
In tutti media in cui appare, Scrat è doppiato da Chris Wedge, che, poiché l'animale non parla, si limita a prestare la sua voce per squittii, grugniti e urla. Di conseguenza, nei doppiaggi delle altre lingue è stata lasciata la voce originale di Wedge.

Note

Altri progetti

Personaggi de L'era glaciale
Scoiattoli immaginari

Scrat


An Tropidoprion gibbosus in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Reé Michel Quentin ngan Jean François Villiers hadton 1973. An Tropidoprion gibbosus in nahilalakip ha genus nga Tropidoprion, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tropidoprion

Tropidoprion gibbosus


Ang Stotzing ngalan niining mga mosunod:

Awstriya

 Stotzing (kapital sa munisipyo), Burgenland, Eisenstadt-Umgebung,
 Stotzing (munisipyo), Burgenland, Eisenstadt-Umgebung,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Awstriya

Stotzing


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Neotridactylus politus. Una ning gihulagway ni Bruner, L. ni adtong 1916. Ang Neotridactylus politus sakop sa kahenera nga Neotridactylus, ug kabanay nga Tridactylidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Bahia (estado)

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Bahia (estado)
Neotridactylus

Neotridactylus politus


Suarius huashanensis là một loài côn trùng trong họ Chrysopidae thuộc bộ Neuroptera. Loài này được C.-k. Yang & X.-k. Yang miêu tả năm 1989.

Chú thích

Tham khảo

Suarius

Suarius huashanensis


Hugo Grenier (født 23. marts 1996 i Montbrison, Frankrig) er en professionel tennisspiller fra Frankrig.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Frankrig
Personer fra Montbrison

Hugo Grenier


Michael Seirton é um diretor de arte britânico. Venceu o Oscar de melhor direção de arte na edição de 1983 por Gandhi, ao lado de Stuart Craig e Robert W. Laing.

Ligações externas

Diretores de arte premiados com o Óscar

Michael Seirton


An Carohamilia in uska genus han Lepidoptera. An Carohamilia in nahilalakip ha familia nga Cossidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Carohamilia

Carohamilia


Kaliwatan sa alibangbang ang Thyrassia philippina. Una ning gihulagway ni Jordan ni adtong 1908. Ang Thyrassia philippina sakop sa kahenera nga Thyrassia, ug kabanay nga Zygaenidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Thyrassia

Thyrassia philippina


Hòa Hải có thể là một trong các địa danh Việt Nam sau:

 Phường Hòa Hải, quận Ngũ Hành Sơn, thành phố Đà Nẵng
 Xã Hòa Hải, huyện Hương Khê, tỉnh Hà Tĩnh

Xem thêm
Hải Hòa

Hòa Hải (định hướng)


Abdoulaye Diallo (Reims, 30 de março de 1992) é um futebolista senegalês que atua como goleiro. Atualmente, joga pelo Nottingham Forest na Championship.

Carreira
Abdoulaye Diallo representou o elenco da Seleção Senegalesa de Futebol no Campeonato Africano das Nações de 2017.

Naturais de Reims
Goleiros do Senegal
Futebolistas do Stade Rennais Football Club
Futebolistas do Havre Athletic Club
Futebolistas do Çaykur Rizespor
Futebolistas do Gençlerbirliği
Jogadores da Seleção Senegalesa de Futebol
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 2017
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2018
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 2019

Abdoulaye Diallo


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Dolichopoda kiriakii. Una ning gihulagway ni Rampini ug Di Russo ni adtong 2008. Ang Dolichopoda kiriakii sakop sa kahenera nga Dolichopoda, ug kabanay nga Rhaphidophoridae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa madutlan.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Gresya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Gresya
Dolichopoda

Dolichopoda kiriakii


I giorni del vino e delle rose (Days of Wine and Roses) è un film del 1962 diretto da Blake Edwards. La sceneggiatura fu scritta da JP Miller adattando il suo teledramma omonimo del 1958 per la serie Playhouse 90.

Apologo contro l'alcolismo, fu un successo di critica e di pubblico, vincendo l'Oscar per la migliore canzone (composta dall'autore della colonna sonora Henry Mancini e scritta da Johnny Mercer) e ricevendo altre quattro candidature, tra cui quelle per i protagonisti. Nel 2018 fu scelto per la conservazione nel National Film Registry della Biblioteca del Congresso in quanto "culturalmente, storicamente o esteticamente significativo".

Trama
Joe Clay e Kirsten Arnesent, impiegati nella stessa azienda, si innamorano e si sposano. Apparentemente felici, circondati dall'affetto dei parenti e dalla stima dei colleghi e dei vicini di casa, conducono in realtà un'esistenza frenetica e vuota. A cominciare a bere è Joe che trova nell'alcool la carica emotiva che lo libera dalle ansie e dalle frustrazioni quotidiane. La liberazione diventa dipendenza e anche Kirsten inizia a bere. Il comune ricorso alla bottiglia comincia come gioco di coppia e come complicità ma presto si trasforma in fallimento e autodistruzione. Marito e moglie finiscono col perdere il lavoro cadendo nell'incapacità di gestire sé stessi e la famiglia. Una sera la donna, completamente ubriaca, dà fuoco alla casa rischiando di farvi morire la figlia. L'uomo ha una profonda crisi di coscienza e aiutato dall'associazione Alcolisti Anonimi decide di smettere. La donna invece non ci riesce e abbandona la famiglia sprofondando sempre più nell'autodistruzione. Lui tuttavia crede in lei e le resta vicino, fiducioso in un suo recupero.

Riconoscimenti
Premi Oscar 1963:
 Oscar per la migliore canzone a Henry Mancini
 Nomination per il migliore attore protagonista a Jack Lemmon
 Nomination per la migliore attrice protagonista a Lee Remick
 Nomination per la migliore scenografia a George James Hopkins
 Nomination per i migliori costumi.

Titolo
Il titolo deriva dal verso di una poesia di Ernest Dowson: "They are not long, the days of wine and roses." (Non durano a lungo, i giorni del vino e delle rose). Anche la canzone facente parte della colonna sonora che vinse il premio Oscar, scritta da Henry Mancini, ha lo stesso titolo.

Note

Collegamenti esterni

Film drammatici
Film diretti da Blake Edwards
Film sull'alcolismo
Film basati su opere teatrali
Film conservati nel National Film Registry

I giorni del vino e delle rose


An Calamonastes fasciolatus in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Smith hadton 1847. An Calamonastes fasciolatus in nahilalakip ha genus nga Calamonastes, ngan familia nga Cisticolidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Calamonastes

Calamonastes fasciolatus


An Ninh là một xã thuộc huyện Tiền Hải, tỉnh Thái Bình, Việt Nam.

Xã An Ninh có diện tích 5,8 km², dân số năm 2016 là 7.600 người, mật độ dân số đạt 1.310 người/km².

Xã An Ninh thuộc huyện Tiền Hải tỉnh Thái bình là một xã sản xuất nông nghiệp lâu đời. Mảnh đất nơi đây là do phù sa sông Hồng, sông Luộc và sông Trà Lý, một phần sông Thái Bình đã bồi đắp nên cư dân chủ yếu từ nơi khác đến đây làm ăn sinh sống. Nhân dân xã vốn gốc từ Nghệ An, Thanh Hóa. Gia phả các dòng họ sinh sống ở đây từ lâu đời như họ Chu, họ Bùi, họ Phạm, họ Ngô, họ Trần,... đều ghi ông thủy tổ của xã là người làng Diêm Phả, huyện Hậu Lộc tỉnh Thanh hóa. Các dòng họ trên đều có từ 16 đến 17 đời sinh sống tại xã. Dưới thời Lê Trung Hưng, Thượng tướng quân Chu Ngạn được triều đình nhà Lê giao cầm quân đánh giặc tại cửa biển phía đông tỉnh Thái Bình. Ông đã chọn một gò đất cao để đóng quân (nay thuộc khu trung tâm xã). Khi dẹp xong giặc, dưới con mắt của các vị tướng nhà Lê thì đây là vùng đất vừa có vị trí thuận lợi cho việc bố trì phòng thủ quân sự, vừa có điều kiện khai hoàng, mở rộng sản xuất, phát triển kinh tế nên đã dâng sớ xin triều đình cho quân lính khai hoang, lập ấp. Chính những tướng lĩnh, quân sỹ này đã quay về quê hương Thanh Hóa, Nghệ An chiêu nạp thêm người trong gia tộc, làng xã đi di cư lập làng mới để sinh sống. Thời gian một nửa về vùng đất Thái Bình để khai hoang, lập ấp và trở thành những công dân đầu tiên của mảnh đất này.

Chú thích

Tham khảo

An Ninh, Tiền Hải


Kahenera sa mga insekto ang Clinopsocus. Ang Clinopsocus sakop sa kabanay nga Elipsocidae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Clinopsocus

Clinopsocus


Valmy Féaux (ur. 19 lutego 1933 w Nil-Saint-Vincent-Saint-Martin) – belgijski i waloński polityk, socjolog oraz samorządowiec, działacz Partii Socjalistycznej, minister w rządzie federalnym i regionalnym, w latach 1988–1992 minister-prezydent wspólnoty francuskiej Belgii.

Życiorys
Ukończył socjologię na Université Libre de Bruxelles (1956). Do połowy lat 60. pracował na macierzystej uczelni, na którą powrócił w połowie lat 70. Dołączył też do administracji rządowej, obejmował kierownicze stanowiska w gabinetach politycznych socjalistycznych ministrów. Działał w Belgijskiej Partii Socjalistycznej, a po jej podziale z 1978 w walońskiej PS.

W latach 1965–1994 i ponownie od 2001 do 2003 był radnym miejskim w Ottignies-Louvain-la-Neuve. Od 1989 do 1994 sprawował urząd burmistrza. W latach 1977–1981 wchodził w skład federalnego Senatu. W latach 1980–1994 był członkiem rady regionalnej Walonii, a w 1988 przewodniczącym tego gremium. Od 1981 do 1994 sprawował mandat posła do Izby Reprezentantów. W 1981 przez kilka miesięcy pełnił funkcję ministra komunikacji w rządach, którymi kierowali Wilfried Martens i Mark Eyskens. Następnie do 1985 wykonywał obowiązki ministra w administracji Regionu Walońskiego.

Od maja 1988 do stycznia 1992 sprawował urząd ministra-prezydenta wspólnoty francuskiej. W okresie 1995–2000 kierował administracją prowincji Brabancja Walońska.

Przypisy

Politycy Partii Socjalistycznej (Walonia)
Belgijscy ministrowie
Belgijscy samorządowcy
Urodzeni w 1933

Valmy Féaux


Il Duomo di Santo Stefano, in tedesco Dom zu Sankt Stephan è la cattedrale barocca della città bavarese di Passavia, in Germania. È sede della diocesi omonima.

Sorge nel punto più alto del centro storico, tra i fiumi Inn e Danubio, e rappresenta la chiesa barocca più grande a nord delle Alpi.

Storia e descrizione

Sul sito dell'attuale cattedrale, si possono rintracciare cinque diverse fabbriche di chiese episcopali. La prima venne eretta verso il 450 dalla comunità cristiana di san Severino. Dopo la definitiva conversioni dei Bavari, avvenuta verso il VII secolo, vi venne fondata una chiesa dedicata a santo Stefano. L'edificio eretto verso il 720, si presentava come una basilica carolingia a tre navate. Nel 739 la chiesa venne elevata a cattedrale della nuova diocesi rifondata da san Bonifacio. Tuttavia questa costruzione andò distrutta durante i due assedi di Passavia del 977 o 978, da parte dell'imperatore Ottone II di Sassonia.

Il vescovo Pilgrim nel 982 procedette alla ricostruzione di una nuova cattedrale, protoromanica, a due navate e facciata a torri gemelle. Il coro venne consacrato nel 985, anche se la costruzione si protrasse per lungo tempo.

Fra il 1221 e il 1313 venne innalzata una nuova cattedrale, gotica, cominciata con la riedificazione del piedicroce e l'innalzamento, maggiorato, delle torri della facciata. Alla parte orientale della chiesa si pose mano dal 1407, quando l'architetto Hans Krumenauer, allievo di Peter Parler, progettò la ricostruzione del coro, del transetto e vi allungò il piedicroce. Il cantiere venne continuato da Ulrich Waxwing nel 1439, da Jörg Windisch nel 1466 e terminato nel 1598 da Hans Glapsberger.

Nel 1662 scoppiò un grave incendio che devastò la cattedrale. Nel 1664 venne nominato vescovo di Passavia Wenzeslaus von Thun, già decano del Duomo di Salisburgo. Nel 1668 avviò la ricostruzione della cattedrale, in stile barocco, che si protrasse fino al 1693.

Gli edifici erano molto danneggiati, ma si riuscì a mantenere alcune strutture portanti. Infatti tutta la parte orientale tardogotica costituita dal coro, transetto e torre nolare, è stata incorporata e accordata alle tendenze dell'epoca dettate dalolo stile barocco.

Il progetto globale si deve a Carlo Lurago, che realizzò l'opera con l'aiuto dei mastri-scalpellini Francesco della Torre e Giovanni Battista Passerini. Alla morte di Carlo Lurago fu completata da Jakob Prandtauer.

Le sontuose decorazioni degli interni vennero iniziate nel 1677 ad opera di Giovanni Battista Carlone per gli stucchi bianchi, e di Carpoforo Tencalla e Carlo Antonio Bussi per gli affreschi.
Il pulpito ligneo dorato è opera del viennese, mastro-ebanista di corte, Johann Georg Series, che lo realizzò fra il 1722 e il 1726.

Tra il 1972 e il 1980, il duomo venne interamente restaurato.

Organo

Già nel 1467 esisteva un organo posto nella crociera. Distrutto dall'incendio del 1662, venne ricostruito nel 1688 dall'organaro Leopold Freundt, con circa 28 registri, e posto sulla galleria della contro-facciata. Nel 1715 il salisburghese Johann Ignaz Egedacher realizzò altri due organi per i pilastri laterali del coro. Come l'organo principale sembrasse non essere sufficiente, Egedacher costruì, nel 1731, un nuovo organo nella galleria occidentale. Contemporaneamente lo scultore cittadino Joseph Matthias Götz realizzava la magnifica cassa d'organo barocca. Nel 1858 gli organi dei pilastri vennero traslati nei balconi laterali occidentali.

Oggi il duomo di Passavia vanta il più grande organo al mondo, fuori degli Stati Uniti, e il maggiore in assoluto per cattedrale. Attualmente conta ben 17.774 canne e 233 registri, che vengono azionati da cinque consolles poste nella navata.

Dimensioni

Galleria d'immagini

Altri progetti

Collegamenti esterni

Passavia
Passavia Duomo
Passavia Duomo
Passavia
Passavia Duomo
Passavia
Passavia Duomo
Passavia Duomo

Duomo di Passavia


An Rivulus pictus in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Costa hadton 1989. An Rivulus pictus in nahilalakip ha genus nga Rivulus, ngan familia nga Rivulidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rivulus

Rivulus pictus


Nordbro er et boligbyggeri med studielejligheder på Borgmestervangen tæt ved Nørrebro Station på Nørrebro. I byggeriet indgår et tårn på 96 meter og med 29 etager. Øverst på 29. etage ligger Københavns højst beliggende offentligt tilgængelige udsigtspunkt.

Kilder og henvisninger

 Nordbros hjemmeside

Bygninger, konstruktioner og anlæg i København
Nørrebro

Nordbro


Cristal é o segundo álbum de estúdio do cantor brasileiro Wolô, lançado em 1978, de forma independente.

Diferentemente do disco anterior, a produção de Cristal envolveu um esquema mais coletivo. "Foi produzido cooperativamente entre irmãos da Comunidade de Jesus, Campo Belo, SP, que ensaiaram juntos cerca de um ano para então comparecer aos estúdios da COMEV e registrar", disse Wolô, em entrevista.

O repertório trouxe a regravação da música "Algo Mais", escrita pelo cantor e originalmente gravada pela banda Vencedores por Cristo no álbum Se eu Fosse Contar (1973).

Faixas
Lado A

"Cristo Chama"
"Cristal"
"Algo Mais"
"Nosso Jardim"
"A Morte não é o Fim"
"Essas Coisas sem Paz"
"Resumo"

Lado B
"Os Nadas sem Deus"
"Água da Vida"
"Vontade"
"Quero Ver"
"Guerra e Paz"
"O Corpo"
"Nosso Amor"

Álbuns de 1978
Álbuns de Wolô
Álbuns em língua portuguesa

Cristal (álbum de Wolô)


Kaliwatan sa isda ang Echinomacrurus mollis. Una ning gihulagway ni Louis Roule ni adtong 1916. Ang Echinomacrurus mollis sakop sa kahenera nga Echinomacrurus, ug kabanay nga Macrouridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Atlantiko
Echinomacrurus

Echinomacrurus mollis


Kaliwatan sa isda ang Leporinus sexstriatus. Una ning gihulagway ni Heraldo A. Britski ug Julio C. Garavello ni adtong 1980. Ang Leporinus sexstriatus sakop sa kahenera nga Leporinus, ug kabanay nga Anostomidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Habagatang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Habagatang Amerika
Leporinus

Leporinus sexstriatus


An Ocynectes in uska genus han Actinopterygii. An Ocynectes in nahilalakip ha familia nga Cottidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ocynectes

Ocynectes


Zelembać () jest veliki gušter rasprostranjen od Slovenije i istočne Austrije na zapadu do crnomorskih obala Ukrajine i Turske na istoku. Često se vidi kako se sunča na stijenama ili travnjacima ili se krije u grmlju.

Taksonomija
Postoji diskusija o tome jesu li Lacerta viridis i Lacerta bilineata različite vrste. Genetički podaci daju slabu podršku njihovom razdvajanju na dvije vrste, ali potrebno je obaviti dodatna istraživanja.

Opis
Od vrha njuške do kloake dug je do 15 cm. Rep može biti dvostruko duži od tijela, pa ukupna dužina zelembaća može iznositi do 40 cm. Ponekad može otkinuti vlastiti rep (autotomija) kako bi pobjegao grabljivcu koji ga uhvati; rep kasnije može ponovo narasti.

Mužjak ima veću glavu i potpuno je zelen, s tim da ima tačkice po cijelom tijelu, koje su izraženije na leđima. U odraslih mužjaka grlo je plavkasto, a kod ženki u manjoj mjeri. Ženka je mršavija od mužjaka i ima uniformniju boju, često s dvije do četiri svjetlije pruge oivičene crnim tačkicama.

Raspon i stanište
Zelembać je autohtona životinja u Jugoistočnoj Evropi. Ima ga na području od južne Njemačke, Austrije, sjeveroistočne Italije, bivše Jugoslavije i Grčke do južne Ukrajine, Rumunije, Bugarske i zapadne Turske. Donesen je i u američku saveznu državu Kansas. Može se naći na visinama do 2.200 m, a njegovo tipično stanište jesu grmolika vegetacija u otvorenijim šumovitim krajevima, živice, nasipi i gustiši kupine i sličnih biljaka. U sjevernom dijelu svog geografskog raspona može se naći na grmovitim vrištinama, a u južnom dijelu preferira vlažnije lokacije.

Ponašanje, ishrana i razmnožavanje
Zelembać živi na tlu i u niskoj gustoj vegetaciji i voli se izležavati na suncu, početkom i krajem dana. Hrani se uglavnom insektima i ostalim malim beskičmenjacima, ali ponekad jede i voće, ptičija jaja, tek izlegle ptiće, male guštere i čak miševe.

Parenje počinje krajem maja i početkom juna i tada mužjaci dobijaju plavu boju ispod vrata, a također postaju agresivni prema ostalim mužjacima. U borbama između mužjaka često se desi da pobijeđeni mužjak ostane bez repa. U proljeće ženka polaže 6-20 jaja, koja se izlegu za dva do četiri mjeseca. Jaja su okrugla, bijela i veličine graška. Mladi zelembaći su svijetlosmeđi i dugi 3–4 cm od njuške do kloake. Sljedeće godine dostižu zrelost, a dotad se njihova veličina udvostruči.

Status
Međunarodni savez za očuvanje prirode (IUCN) svrstao je zelembaća među najmanje ugrožene vrste zbog toga što ima širok geografski raspon i što je uobičajen makar u dijelu tog raspona. Prilagodljiva je vrsta i nisu identificirane znatnije prijetnje u većem dijelu njegovog geografskog raspona. Ipak, u Turskoj može biti izložen pesticidima.

Zanimljivosti
 Kod ženki se može javiti potpuno crna boja kože.
 Hibernacija počinje početkom oktobra i završava se početkom aprila osim kod populacija u Grčkoj i Italiji, koje su aktivne tokom cijele godine.

Reference

Literatura
 M. Radević, Biologija za 7. razred osnovne škole, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Istočno Sarajevo, 2008.

Vanjski linkovi

 Zelembać na Reptile Databaseu
 Fotografije zelembaća na herp.it
 Fotografije zelembaća u Austriji
 Informacije i fotografije na herpetofauna.at

Gušteri
Reptili Evrope

Zelembać


Friedrich Hermann Hund (4. februar 1896. – 31. mart 1997.) bio je njemački fizičar iz Karlsruhea poznat po svojim radovima na atomima i molekulima.

Naučna karijera
Hund je radio na univerzitetima u Rostocku, Leipzigu, Jeni, Frankfurtu na Majni i Göttingenu.

Hund je radio sa tako prestižnim fizičarima kao što su Schrödinger, Dirac, Heisenberg, Max Born i Walter Bothe . U to vrijeme bio je Bornov asistent, radeći na kvantnoj interpretaciji spektra pojasa dvoatomskih molekula.

Nakon studija matematike, fizike i geografije u Marburgu i Getingenu, radio je kao privatni predavač za teorijsku fiziku u Getingenu (1925), profesor u Rostocku (1927), Univerzitetu Lajpcig (1929), Jeni (1946), Frankfurt/ Main (1951) i od 1957 ponovo u Göttingenu. Pored toga, boravio je u Kopenhagenu (1926) sa Nielsom Borom i predavao o atomu na Univerzitetu Harvard (1928). Ukupno je objavio više od 250 radova i eseja. Hund je dao ključni doprinos kvantnoj teoriji - posebno u pogledu strukture atoma i molekularnih spektara.

U stvari, Robert S. Mulliken, koji je 1966. godine dobio Nobelovu nagradu za hemiju za teoriju molekularne orbite, uvijek je proglašavao veliki utjecaj koji je Hund imao na njega i da bi rado podijelio Nobelovu nagradu sa Hundom. U znak priznanja važnosti Hundovog doprinosa, teorija MO se često naziva Hund-Mulliken MO teorija. Hundovo pravilo maksimalne višestrukosti je još jedan eponim, a 1926. Hund je otkrio takozvani efekat tunela ili kvantno tuneliranje.

Hundovi slučajevi, koji su posebni režimi u dvoatomskom molekularnom ugaonom momentu, i Hundova pravila, koja upravljaju konfiguracijom atomskih elektrona, važni su u spektroskopiji i kvantnoj hemiji . U hemiji, prvo pravilo, Hundovo pravilo maksimalne višestrukosti, posebno je važno i često se naziva jednostavno Hundovo pravilo.

Reference

Dobitnici medalje "Max Planck"
Umrli 1997.
Rođeni 1896.

Friedrich Hund


Poljče – wieś w gminie Braslovče, w Słowenii
 Poljče – wieś w gminie Radovljica, w Słowenii

Poljče


An Tamanka maculata in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Aurich hadton 1938. An Tamanka maculata in nahilalakip ha genus nga Tamanka, ngan familia nga Gobiidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tamanka

Tamanka maculata


Kopice (Maglaj), naselje u općini Maglaj.
 Kopice (Teslić), naselje u općini Teslić.

Kopice


An Batrachomoeus trispinosus in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Günther hadton 1861. An Batrachomoeus trispinosus in nahilalakip ha genus nga Batrachomoeus, ngan familia nga Batrachoididae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Batrachomoeus

Batrachomoeus trispinosus


Chaudhry Muhammad Akram is a Pakistani politician who was a Member of the Provincial Assembly of the Punjab, from December 2012 to May 2018.

Early life and education
He was born on 1 April 1950 in Sialkot.

He has received Matriculation education.

Political career
He is PMLN Sialkot City President for more than 10 years and still holds the position.

He was elected to the Provincial Assembly of the Punjab as a candidate of Pakistan Muslim League (Nawaz) (PML-N) from Constituency PP-122 (Sialkot-II) in by-polls held in December 2012. He received 27,291 votes and defeated a candidate of Pakistan Peoples Party.

He was re-elected to the Provincial Assembly of the Punjab as a candidate of PML-N from Constituency PP-122 (Sialkot-II) in 2013 Pakistani general election. He received 43,167 votes and defeated Mir Umer Farooq Meyer, a candidate of Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI).

References

Living people
Punjab MPAs 2013–2018
1950 births
Pakistan Muslim League (N) politicians
Punjab MPAs 2008–2013

Chaudhry Muhammad Akram


Maxwell Peters (born 22 September 1955) is an Antigua and Barbuda athlete. He competed in the men's triple jump at the 1976 Summer Olympics.

References

1955 births
Living people
Athletes (track and field) at the 1976 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1978 Commonwealth Games
Athletes (track and field) at the 1979 Pan American Games
Antigua and Barbuda male triple jumpers
Olympic athletes for Antigua and Barbuda
Commonwealth Games competitors for Antigua and Barbuda
Pan American Games competitors for Antigua and Barbuda
Place of birth missing (living people)

Maxwell Peters


Sason maculatum là một loài nhện trong họ Barychelidae. Loài này phân bố ở quần đảo Mariana đến quần đảo Caroline.

Chú thích

Tham khảo

Sason
Động vật được mô tả năm 1963

Sason maculatum


Tân An là một xã thuộc huyện Đak Pơ, tỉnh Gia Lai, Việt Nam.

Xã Tân An có diện tích 26,54 km², dân số năm 1999 là 10.371 người, mật độ dân số đạt 391 người/km².

Chú thích

Tham khảo

Tân An, Đak Pơ


Francisco del Carmen Carvajal là một khu tự quản thuộc bang Anzoátegui, Venezuela. Thủ phủ của khu tự quản Francisco del Carmen Carvajal đóng tại Valle de Guanape. Khự tự quản Francisco del Carmen Carvajal có diện tích 125 km2, dân số theo điều tra dân số ngày 21 tháng 10 năm 2001 là 11072 người.

Tham khảo

Bang Anzoátegui
Khu tự quản Venezuela
Đô thị Anzoategui

Francisco del Carmen Carvajal (khu tự quản)


Ivo Bojanovski (16. januara 1915, Grbavac, Župa Dubrovačka  – 16. decembra 1993, Dubrovnik) poznati je arheolog i konzervator koji je dao veliki doprinos arheologiji Bosne i Hercegovine.

Studirao je filologiju sa arheologijom na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, gdje je i doktorirao 1971. Radio je kao profesor u srednjoj školi, a zatim u Republičkom zavodu za zaštitu spomenika u Sarajevu. Od tada se bavi antičkom (rimskom) i srednjovjekovnom arheologijom.

Istraživao je topografiju u rimskoj provinciji Dalmaciji i napisao knjigu Dolabelin sistem cesta u rimskoj provinciji Dalmaciji. Obavio je niz konzervatorskih radova: Mogorjelo, Putovići Kod Zenice (hram i terme), ranokršćanska bazilika u Brezi, srednovjekovni gradovi Bobovac, Ključ, Dobor, Maglaj i drugi.

Radio je iskopavanja na rimskom vojnom logoru u Humcu kod Ljubuškog. U nekoliko sintetskih radova pokušava riješiti ili uputiti na problem ubikacije nekih rimskih naselja, municipija (Bistue Vetus, Bistue Nova, Salvium, Baloie, Delminijum). Naročito je prihvatljivo ubiciranje Malvesiatiuma u današnje Skelane.
Kruna njegovog rada je monografija Bosna i Hercegovina u antičko doba.

Stručni radovi
 Prilozi za topografiju rimskih i predrimskih komunikacija i naselja u rimskoj provinciji Dalmaciji
 Bosna i Hercegovina u antičko doba
 Dolabelin sistem cesta u rimskoj provinciji Dalamciji
 Grebine, Gornji Vakuf - antička radionica, 1963.
 Bilješke iz Arheologije, 1964.
 Rimska cesta dolinom Bosne i njezina topografija, 1973.
 Baloie-rimski municipij u Šipovu na Plivi, 1974.
 Toponim Ad Fines i njegovo značenje, 1976.
 Kasnoantički kastel u Gornjim Vrbljanima na Sani, 1980.
 Počeci metalurgije željeza na sjeverozapadnom Balkanu, 1980.
 Dobor u Usori (sjeverna Bosna), 1981.
 Arheološka istraživanja u Dubrovniku i dubrovačkom području : znanstveni skup : Dubrovnik, 1. - 4. X. 1984.
 Novi spomenici Silvanove kultne zajednice sa Glamočkog polja - Vjesnik Arheološkog muzeja u Zagrebu, Vol. 10-11 No. 1, 1977.
 Nastavak konzervatorskih radova na gradu Bobovcu,
 Rimska stela iz Kotlijevca na Drini,
 Rimski vojni logor u Gračinama kod Ljubuškog,
 Nova epigrafska potvrda Delminijuma sa Duvanjskog polja

Literatura
 Arheološki leksikon Bosne i Hercegovine, Tom I -Sarajevo, 1988

Reference

B
Historiografija Bosne i Hercegovine
Biografije, Župa dubrovačka
Rođeni 1915.
Umrli 1993.
Jugoslavenski arheolozi

Ivo Bojanovski


Nikejsko Carstvo ili Carstvo Nikeje je konvencijski historiografski naziv za najvećeg od tri bizantijskih Grka Osnovači su pripadnici aristokratije Bizantijskog Carstva, koji su pobjegli nakon što su Konstantinopolj okupirale vojne snage zapadne Evrope i Mletačke Republike tokom Četvrtog krstaškog rata, događaj poznat kao pljačkanje Konstantinopolja. Kao i druge bizantijske krnje države nastale nakon raspada carstva 1204. godine (kao što su Carstvo Trapezunda i Carstvo Soluna), bilo je nastavak istočne polovine Rimskog Carstva, koje je preživjelo skoro do samog kraja srednjovjekovnog perioda. Četvrtu državu, poznatu u historiografiji kao Latinsko Carstvo, uspostavili su krstaši i Republika Venecija nakon zauzimanja Konstantinopolja i okoline. Tvrdilo se da je zakoniti nastavak Rimskog Carstva, iako nije imalo značajnu vezu s njim.

Osnovali su je porodica Laskaris, a trajalo je od 1204. do 1261. godine, kada su Nikejci obnovili Bizantijsko Carstvo u Carigradu.

Historija

Osnivanje
U 1204, Bizantijski car Alexios V Ducas Murtzouphlos pobiegao je iz Konstantinopolja nakon što su Križari iz četvrtog krstaškog rata napali grad. Ubrzo nakon toga, Teodor I Laskaris, zet cara Alexiosa III Angelosa, proglašen je za cara, ali je i on, shvativši da je situacija u Konstantinoplolju beznadežna, pobjegao u grad Nikeju u Bitiniji.

Latinsko carstvo, koje su uspostavili krstaši u Konstantinopolju, imalo je slabu kontrolu nad bivšom vizantijskom teritorijom, a grčke države nasljednice Bizantijskog carstva nastale su u Epiru, Trapezudu i Nikeji. Trapezund se otcijepio kao nezavisna država nekoliko sedmica prije pada Konstantinopolja. Nikeja je, međutim, bila najbliža Latinskom carstvu i bila je u najboljoj poziciji da pokuša da ponovo uspostavi Bizantsko carstvo.

Teodor Laskaris nije bio odmah uspešan, pošto ga je Henri Flandrski porazio kod Poimanenona i Pruse (sada Bursa) 1204. Ali Teodor je uspio da zauzme veći dio sjeverozapadne Anadolije nakon bugarskog poraza od latinskog cara Baldvina I u Bici kod Adrijanopolja, jer je Henri pozvan u Evropu da se brani od invazije od cara Kalojana od Bugarske. Teodor je također porazio vojsku iz Trapezunda, kao i druge manje rivale, ostavljajući ga na čelu najmoćnije od država nasljednica.

Brojna primirja i savezi su sklopljeni i raskinuti u narednih nekoliko godina, kao što je bizantijski nasljednik naveo, Latinsko Carstvo, Bugarsko Carstvo i Seldžuci Ikonije (čija teritorija takođe graničio sa Nikejom) su se međusobno borili. Godine 1211, u Antiohiji na Meandru, Teodor je pobijedio veliku invaziju Seldžuka, koji su podržavali ponudu Aleksija III Anđela da se vrati na vlast. Gubici pretrpljeni kod Antiohije, međutim, doveli su do poraza od strane Latinskog Carstva u Rhyndacus Riveru i gubitka većine Mizije i obale Mramornog mora u narednom Nimfejskom sporazumu. Nikejci su nadoknađeni za ovaj teritorijalni gubitak kada je 1212. godine smrt Davida Komnena omogućila njihovu aneksiju njegove zemlje u Paflagoniji.

Godine 1205. preuzeo je tradicionalne titule vizantijskih careva. Tri godine kasnije, sazvao je Crkveni sabor da bi izabrao novog pravoslavnog Carigradskog Patrijarha. Novi patrijarh krunisao je Teodora za cara i uspostavio svoje sedište u Teodorovoj prestonici, Nikeji. Godine 1219. oženio se kćerkom latinske carice Jolande od Flandrije, ali je umro 1221. i naslijedio ga je njegov zet Jovan III Ducas Vatatzes.

Ekspanzija

Laskaridi su u početku osporili pristupanje Vatacesa, a "sebastokratores" Isak i Aleksije, braća Teodora I, tražili su pomoć od Latinskog carstva. Vatatzes je, međutim, prevladao nad njihovim udruženim snagama u Bitki kod Poimanenona, osiguravši svoj tron i povrativši gotovo sve azijske teritorije koje je u tom procesu držalo Latinsko Carstvo.

Godine 1224. Latinsko Kraljevstvo Soluna je zauzeo Epirski despot Teodor Komnenos Duka, koji se krunisao za cara u rivalstvu Vatacesu i uspostavio Carstvo Soluna. Pokazalo se da je kratko trajao, jer je došao pod bugarsku kontrolu nakon Bitke kod Klokotnice 1230. godine. S obzirom da Trapezund nije imao nikakvu stvarnu moć, Nikeja je bila jedina preostala vizantijska država, a Jovan III je proširio svoju teritoriju preko Egejskog mora. Godine 1235. ušao je u savez sa Ivanom Asenom II od Bugarske, omogućavajući mu da proširi svoj uticaj na Solun i Epir.

Godine 1242. Mongoli su napali Seldžučku teritoriju istočno od Nikeje, i iako je Ivan III bio zabrinut da bi ga mogli napasti sljedeći, na kraju su eliminisali Seldžučku prijetnju Nikeji. Godine 1245. Ivan se udružio sa Svetim Rimskim Carstvom oženivši Konstancu II od Hohenstaufena, kćerku Frederika II. Godine 1246, Jovan je napao Bugarsku i povratio veći deo Trakije i Makedonije, i nastavio da inkorporira Solun u svoje carstvo. Do 1248. godine Jovan je pobedio Bugare i opkolio Latinsko carstvo. Nastavio je da uzima zemlju od Latina sve do svoje smrti 1254.

Teodor II Laskaris, sin Jovana III, suočio se sa invazijama Bugara u Trakiju, ali je uspješno branio teritoriju. Sukob između Nikeje i Epira izbio je 1257. Epir se udružio sa Manfredom od Sicilije kada je Teodor II umro 1258. Naslijedio ga je Jovan IV Laskaris, ali kako je još bio dijete bio je pod regentstvom generala Mihaila Paleologa. Mihael se proglasio ko-carem (kao Mihael VIII) 1259. godine, i ubrzo je pobijedio kombinovanu invaziju Manfreda, epirskog despota, i latinskog Princa Aheje u Bici kod Pelagonije.

Ponovno zauzimanje Konstantinopolja

Godine 1260. Mihajlo je započeo napad na Carigrad sam, što njegovi prethodnici nisu mogli učiniti. Udružio se sa Đenovom, a njegov general Alexios Strategopoulos proveo je mjesece posmatrajući Konstantinopolj kako bi planirao svoj napad. U julu 1261. godine, dok se većina latinske vojske borila na drugim mjestima, Aleksije je uspio da ubijedi stražare da otvore kapije grada. Jednom unutra, spalio jemletački kvart (pošto je Venecija bila neprijatelj Đenove i bila je u velikoj mjeri odgovorna za zauzimanje grada 1204.).

Mihael je priznat za cara nekoliko sedmica kasnije, obnavljajući Vizantijsko carstvo. Aheja je ubrzo ponovo zauzeta, ali Trapezund i Epir su ostali nezavisne bizantijske grčke države. Obnovljeno carstvo se također suočilo s novom prijetnjom od Osmanlija, kada su ustali da zamijene Seldžuke.

Posljedice
Nakon 1261. godine, Konstantinopolj je ponovo postao glavni grad Bizantijakog Carstva. Teritoriji bivšeg Nikejskog carstva oduzeto je njeno bogatstvo koje je korišćeno za obnovu Konstantinopolja i finansiranje brojnih ratova u Evropi protiv Latinnske države i Epira. Vojnici su prebačeni iz Male Azije u Evropu, ostavljajući staru granicu relativno nebranjenom. Napadi turskih gazija ostali su nekontrolisani, a granica je sve više pregažena.

Uzurpacija legitimnog vladara Laskarida Jovana IV Laskarisa od strane Mihaila VIII Paleologa 1261. godine otuđila je veliki deo stanovništva od obnovljenog Bizantijskog carstva u Konstantinopolju. Jovan IV je ostavljen u Nikeji, a kasnije je oslijepljen po Mihailovom naređenju na svoj jedanaesti rođendan, 25. decembra 1261. To ga je učinilo nepodobnim za prijestolje, pa je prognan i zatvoren u tvrđavu u Bitiniji. Ova akcija je dovela do ekskomunikacije Mihaila VIII Paleologa od strane patrijarha Arsenija Autorejana, i kasnije pobune koju je predvodio Pseudo-Jovan IV u blizini Nikeje.

Posljednja historijska era bivše teritorije Nikejskog carstva je historija postepenog osvajanja od strane Turaka. Nakon smrti Mihaila VIII 1282. godine, turski pohodi su se pretvorili u trajno naseljavanje i uspostavljanje turskih bejlika na nekadašnjoj vizantijskoj teritoriji. Iako je car Andronik II uložio neke napore da popravi situaciju, oni su bili neuspješni. Oko 1300. godine, Turci su osvojili skoro čitavo nekadašnje Nikejsko carstvo, uz samo mali pojas teritorije koji se držao direktno nasuprot Konstantinopolja. Konačni kraj vizantijske Male Azije došao je padom Burse 1326, Nikeje 1331 i Nikomedije 1337.

Vojska
Nikejsko carstvo se sastojalo od najnaseljenije grčke regije Bizantije, sa izuzetkom Trakije koja je bila pod latinsko/bugarskom kontrolom. Kao takvo, Carstvo je bilo u stanju da podigne razumno brojnu vojnu snagu od oko 20.000 vojnika na svom vrhuncu – broj koji je zabilježen kao učešće u brojnim ratovima protiv krstaških država.

Nikejani su nastavili neke aspekte Komnenske vojske, ali bez resursa dostupnih komninskim carevima, Nicejski Bizantinci nisu mogli da se uporede sa brojem, niti kvalitetom, vojske koju je car Manuel a pojavili su se njegovi prethodnici. Zapadna Mala Azija imala je izlaz na more, što ju je činilo bogatijom od većine rascjepkanih država u okolini i vremenom je postala najmoćnija država u regionu, makar samo na kratko.

Ideologija i helenizam
Dvor Nikejske države je naširoko koristio izraz "Heleni" umjesto ranijih "Rimljani" da opiše svoje stanovništvo koje govori grčki. Contemporaries preferred the use of "Hellas" or the adjective "Hellenikon" for the Empire of Nicaea. Kao takav, car Teodor Laskaris ponekad je zamijenio pojmove Romaioi (Rimljani) i Graikoi Helenima. Car Teodor II opisuje svoje carstvo kao "novu Heladu". Patrijarh Germanos II je u službenoj prepisci sa zapadnim svijetom koristio izraz: "Graikoi" da opiše lokalno stanovništvo i "Carstvo Grka" (starogrčki|Βασιλεία των Γραικών) kao naziv države. U to vrijeme postojala je usklađena inicijativa za samoidentifikovanje etničkih Grka.

Neki naučnici vide period Nikejskog carstva kao pokazatelj rastuće etničke helenske svijesti i grčkog nacionalizma. Međutim, ovi naučnici upozoravaju da porast etničke svijesti nije uticao na zvaničnu imperijalnu ideologiju. In the official ideology, the traditional view of Byzantium as the Roman Empire was not overturned, as the usage of the word Rhomaioi for subjects of the Nicene emperors demonstrates. Zvanična ideologija Nikejskog Carstva bila je rekonkvista i militarizam, što se nije moglo vidjeti u kasnijoj paleološkoj retorici iz 14. stooljeća

Ideologiju Nikeje iz 13. stoljeća karakterisalo je vjerovanje u kontinuirani značaj Konstantinopolja i nada da će se ponovo osvojiti grad, oslanjajući se manje na tvrdnje o političkom univerzalizmu ili helenskom nacionalizmu nego na starozavjetne ideje jevrejske providnosti. Car se u ovom periodu često poredi sa Mojsijem ili Zorobabel, ili čak kao "Vatreni stup" koji vodi Božji narod u Obećanu zemlju, npr. u govoru koji je održao Theodore I Laskaris, napisao Niketas Choniates.

Retorika ovog perioda je takođe veličala rat i ponovno osvajanje Konstantinopolja koristeći slike koje nisu izvučene iz Starog zavjeta. Naprimjer, u svom panegiriku Teodora I Laskarisa, Choniates opisuje bitku sa seldžučkim sultanom kao bitku između kršćanstva i islama, retorički upoređujući rane Teodora, koji je sam ubio neprijateljskog zapovijjednika, s ranama Krista na križu. Dimiter Angelov sugeriše da je zapadna ideologija krstaša možda uticala na razvoj ovog gledišta o ponovnom osvajanju, a tokom tog perioda spominje se da je patrijarh Mihailo IV Autoreianos nudio potpuno oproštenje grijehova nikejskim trupama koje su spremale da uđu u bitku, što je praksa gotovo identično zapadnjačkom plenarnom popuštanju. Međutim, davanje takvih oprosta bilo je kratkog vijeka, a čini se da su mnogi mogući križarski utjecaji nestali nakon 1211.

Bizantinci iz 13. stoljeća su također povlačili paralele između situacije u kojoj se carstvo nalazilo nakon 1204. godine i situacije u kojoj su bili klasični Grci. Ovi dokazi su pomogli da se ojača stav nekih naučnika, kao što je A. E. Vacalopoulos, koji vide ove reference, u kombinaciji s ponovnom procjenom klasične prošlosti Bizantije, kao genezu grčkog nacionalizma. Sa gubitkom Konstantinopolja, ovo poređenje je imalo ideju "Helena" okruženih varvarima; Honijat je izjednačio seldžučkog sultana kojeg je ubio Teodor I sa Kserksom, a patrijarh German II je podsjetio na pobjedu Jovana III Vatatzesa kao još jednu bitku Maraton ili Salamina. Na isti način, Teodor II Laskaris je uporedio pobjede svog oca sa pobjedama Aleksandra Velikog i nastavio da veliča borilačke vriednosti savremenih "Helena".

Osim toga, čini se da je tokom ovog perioda došlo do promjene u načinu na koji se riječ "Heleni" koristila u bizantijskom jeziku. Do tada, "Helena" je nosila negativnu konotaciju i bila je posebno povezana s ostacima paganizma. U ovom periodu, međutim, čini se da i termini "Graikoi" i "Heleni" ulaze u diplomatsku upotrebu carstva kao oblik vjerske i etničke samoidentifikacije, podstaknuti željom da se carstvo i njegovi građani razlikuju od Latina. Carigradski patrijarh Germanus II posebno ilustruje ovu novu viziju etničkog i vjerskog identiteta. Njegova pisma izjednačavaju dobro rođenje sa čistoćom njegovog helenističkog porijekla, pridajući više vrijednosti njegovom helenističkom lingvističkom i etničkom porijeklu nego bilo kakvoj povezanosti s Konstantinopoljom, i pokazujući njegov prezir prema Latinima koji su se ponosili posjedovanjem grada. Među naučnicima se vodi debata o tačnom vremenu promjene značenja riječi Hellena. Roderick Beaton, uzimajući u obzir dokaze o upotrebi termina "Heleni" u 12. stoljeću, vidi da se prevrednovanje termina dogodilo prije gubitka Konstantinopolja 1204. Pored toga, za razliku od Vakalopulosa, Beaton ne vidi rođenje grčkog nacionalizma, već embrion "etničke" svijesti, prvenstveno zasnovan na jeziku.

Michael Angold napominje da ideologija tog perioda pokazuje sposobnost Bizantijaca da reaguje i prilagođava se promjenjivim kulturnim i političkim okolnostima, uključujući egzil, te da je ideološki razvoj ovog perioda uglavnom prekinut i odbačen od strane obnovljenog carstva Palaiologoi, pošto se Mihael VIII vratio ideologiji ranijih perioda.

Carevi
 Teodor I Laskaris (1204–1222)
 Jovan III Ducas Vatatzes (1222–1254)
 Teodor II Laskaris (1254–1258)
 Jovan IV Laskaris (1258–1261)
 Mihael VIII Paleolog (su-car 1259–1261; obnovljeno Bizantijsko carstvo)

Također pogledajte
 Dinastija Laskaris i porodično stablo srodnika
 Dinastija Vatatzes i porodično stablo srodnika
 Porodična stabla vizantijskih carskih dinastija

Citati

Reference

Države i teritorije osnovane 1204.
Države i teritorije ukinute 1261.
Dinastija Laskarida
Historija Turske
13.stoljeće u Aziji
Historija pokrajine Bursa
İznik
13. soljeće u Bizantijskom carstvu
Bizantijske krnje države
Bivša carstva

Nikejsko Carstvo


An Rosenbergia mandibularis in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Conrad Ritsema hadton 1881. An Rosenbergia mandibularis in nahilalakip ha genus nga Rosenbergia, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rosenbergia

Rosenbergia mandibularis


Fátima é um distrito da cidade de Cachoeira dos Índios, Paraíba, Brasil.

História
O distrito foi criado pela lei municipal de nº 21, de 18 de março de 1964, juntamente com os distritos de Balanços e São José de Marimbas, ambos pertencendo ao município de Cachoeira dos Índios.

Distritos de Cachoeira dos Índios

Fátima (Cachoeira dos Índios)


19. august er dagur 231 í árinum í gregorianska kalendaranum (dagur 232 um skotár er). 134 dagar eru eftir av árinum.

Hendingar
 2014 - Boripallurin »West Hercules« kom inn á Skálafjørðin, har hann skuldi umvælast.
 1998 - Bosnia og Hersigovina-Føroyar 1-0 (0-0) í Sarajevo – EM-undankapping

Grindir
1715 - Vágur, 18
1718 - Miðvágur, 56
1721 - Hvalvík, 290
1731 - Hvalvík, 394
1731 - Norðskála, 36
1734 - Hvalvík, 331
1820 - Vágur, 52
1831 - Hvalvík, 108
1836 - Vágur, 74
1843 - Hvalvík, 184
1873 - Miðvágur, 332
1873 - Klaksvík, 192
1875 - Vestmanna, 506
1900 - Miðvágur, 301
1908 - Vestmanna, 490
1911 - Miðvágur, 44
1920 - Leynar, 28
1923 - Vestmanna, 171
1937 - Sandur, 76
1952 - Hvannasund, 32
1964 - Sandur, 47
1983 - Klaksvík, 142
1987 - Vágur, 45
1989 - Miðvágur, 51
1995 - Hvalba, 2 døglingar, ið gjørdu landgongd
2002 - Klaksvík, 48
2002 - Fuglafjørður, 3
2002 - Hvannasund, 6 hvítskjórutir springarar

Føðingar
 1871 - Orville Wright (d. 1948)
 1878 - Manuel L. Quezon, filipeyskur forseti (d. 1944)
 1883 - Coco Chanel (d. 1971)
 1940 - Johnny Nash, amerikanskur sangari og sangskrivari (d. 2020)
 1946 - Bill Clinton, amerikanskur forseti.
 1953 - Nanni Moretti, italskur sjonleikari.
 1957 - Cesare Prandelli, italskur fotboltsleikari.
 1963 - Joey Tempest, svenskur sangari.
 1973 - Mette-Marit, norsk prinsessa.

Andlát
 1662 - Blaise Pascal (f. 1623)
 1900 - Enok Daniel Bærentsen, løgtingslimur og fólkatingsmaður (f. 1831).
 1994 - Linus Pauling (f. 1901)

August, 19.

19. august


An Phenacogrammus polli in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Lambert hadton 1961. An Phenacogrammus polli in nahilalakip ha genus nga Phenacogrammus, ngan familia nga Alestidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phenacogrammus

Phenacogrammus polli


BME – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Broome (Australia)

Bme


No contexto da ficção, uma história apócrifa é aquela história fictícia que não pertence ao cânone do universo ficcional, contudo ainda tem alguma autoridade relativa a esse universo ficcional. As fronteiras entre cânones e apócrifos muitas vezes não estão definidas.

A palavra "apócrifo" é às vezes usada para descrever obras situadas num universo ficcional que pode não pertencer ao cânone.

Estas podem incluir produtos tie-in, tais como videogames, romances e histórias em quadrinhos, que são muitas vezes apelidados de "universos expandidos".

Muitas vezes, esses materiais podem contradizer a continuidade que já foi estabelecida pelo "cânone". Mesmo quando tais contradições não ocorrem, tais materiais podem ainda ser considerados apócrifos, possivelmente porque eles poderiam ter sido produzidos em grande parte independentemente do criador do universo ficcional. Por exemplo, Joss Whedon, criador do Buffyverso, tem pouco envolvimento com os romances do Buffyverso e nunca leu um romance inteiro, muito menos acompanhou de perto ou editou algum.

O cânone de Star Trek consiste de várias séries de televisão e filmes da franquia. Todas as outras histórias de Star Trek que foram licenciadas pela Paramount (romances, histórias em quadrinhos etc) não fazem parte do cânone; elas são, em vez disso, apócrifas. Fan fictions são classificadas como fanon.

Etimologia
Deriva da palavra grega "", que significa "oculto", "escondido" ou "velado". Jerônimo cunhou o termo para referir-se aos livros do Antigo Testamento que não foram encontrados no Tanakh hebraico e desde então tem sido usado para descrever textos religiosos que podem não pertencer ao cânone.

O uso do termo se estendeu a contextos não-religiosos, onde se diz que uma narrativa ou anedota é apócrifa se sua autenticidade é questionável (mais frequentemente quando a veracidade da narrativa é provavelmente questionável). Nos últimos anos tem sido usado no contexto da ficção.

Ver também
 Cânone (ficção)

Continuidade (ficção)
!Esboços sobre literatura

Apócrifo (ficção)


Kaliwatan sa insekto ang Brueelia pelikani. Una ning gihulagway ni Balat ni adtong 1958. Ang Brueelia pelikani sakop sa kahenera nga Brueelia, ug kabanay nga Philopteridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Brueelia

Brueelia pelikani


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Gastrimargus miombo. Una ning gihulagway ni Ritchie, J.M. ni adtong 1982. Ang Gastrimargus miombo sakop sa kahenera nga Gastrimargus, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Anggola

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Anggola
Gastrimargus

Gastrimargus miombo


Kaliwatan sa insekto ang Insnesia clara. Una ning gihulagway ni Leonard D. Tuthill ni adtong 1942. Ang Insnesia clara sakop sa kahenera nga Insnesia, ug kabanay nga Psyllidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Palau ug Pederadong Estados sa Micronesia

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insnesia
Insekto sa Belaw

Insnesia clara


Biografia
Amico di lunga data del cantante dei Guns N' Roses Axl Rose, cominciò a collaborare con lui prima di Appetite for Destruction, più precisamente per la stesura del brano Back Off Bitch, incluso successivamente in Use Your Illusion I. Nel 1994 incise con il gruppo una reinterpretazione di Sympathy for the Devil dei The Rolling Stones, suonando la chitarra ritmica.

Nel 1995 tornò a scrivere nuovi brani con Rose, quando il gruppo stava cercando idee per un nuovo album. Mentre gli ex-componenti Slash e Matt Sorum hanno pubblicamente sostenuto che il coinvolgimento di Tobias li ha ulteriormente indotti a lasciare i Guns N' Roses (Slash definì Tobias «il chitarrista più insipido che abbia mai conosciuto»), lo stesso non ha ufficialmente risposto a queste accuse. Da allora Tobias iniziò a lavorare a tempo pieno con i Guns, registrando canzoni nuove insieme agli attuali membri del gruppo, tra cui Dizzy Reed e Robin Finck.

Nel gennaio del 2001, quando i Guns N' Roses hanno suonato all'House of Blues di Las Vegas e al Rock in Rio III, Axl Rose presentò Tobias sul palco dicendo che senza il suo aiuto non ci sarebbero più stati i Guns N' Roses. La band suonò l'ultima volta con Tobias nel dicembre del 2001, di nuovo a Las Vegas. Nell'estate del 2002 fu sostituito da Richard Fortus, perché Tobias non era più a suo agio nel partecipare ad altri tour mondiali.

Attualmente Paul Tobias è chitarrista dei mank Rage, che già nel 2002 avevano espresso l'intenzione di pubblicare un nuovo album.

Nel gennaio del 2004 girò la voce che Tobias volesse fondare un supergruppo, insieme a Chris Robinson (The Black Crowes), Dean DeLeo ed Eric Kretz (Stone Temple Pilots).

Nel luglio del 2006 è stata aperta su Myspace una lista di tre demo, tutti dei mank Rage e in parte scritti da Paul già prima della sua esperienza con i Guns N' Roses.

Note

Collegamenti esterni

Tobias, Paul
Tobias, Paul
Guns N' Roses

Paul Tobias


Jordan Timothy Jenks (born September 19, 1993), known professionally as Pi'erre Bourne (), is an American record producer, audio engineer, beatmaker, and rapper. He is best known for producing the singles "Magnolia" by Playboi Carti and "Gummo" by 6ix9ine, entering the Top 30 of the US Billboard Hot 100.

After the release of Playboi Carti's breakout track "Magnolia" from his self-titled debut commercial mixtape Playboi Carti (2017), Bourne's producer tag, "Yo Pierre, you wanna come out here?" (a line sampled from Season 1, Episode 4 of The Jamie Foxx Show), became an internet meme leading the tag to become widely known and Bourne to break out as a producer. Since 2017, he has worked extensively with artists such as Lil Uzi Vert, Lil Yachty, Young Thug, Juice Wrld, Young Nudy, Trippie Redd, Kanye West, Drake, and YoungBoy Never Broke Again.

Early life
Jenks was born in Fort Riley, Kansas, but grew up in Columbia, South Carolina. Growing up, he would spend his summers with his grandmother in Queens, New York, which led to his interest in East Coast hip hop artists such as Dipset and G-Unit. He is related to Mobile Malachi, a Belizean Kriol Reggae artist and musician. He is also a cousin of Papoose, who is of Liberian descent. Inspired by his uncle Dwight who was a rapper and graphic artist, Jenks first began making beats when he was in elementary school, using FL Studio on his uncle's computer.

Career
Jenks went to school for graphic design for a year before dropping out. At 18, his uncle encouraged him to pursue his career in music and Jenks moved to Atlanta to study sound engineering at the SAE Institute. While in school, he met and began collaborating with DJ Burn One, who encouraged him to create his own instrumentals and not rely on samples. After graduating from school, the studio where the two worked hired him as a full-time engineer. In 2015, Jenks began working for Epic Records as a sound engineer, leaving a year later to focus on his own career.

Jenks began producing for Young Nudy and Trippie Redd in 2016. He met Playboi Carti in February 2017, collaborating on the track "Woke Up Like This" and produced most tracks on his debut project. Their song "Magnolia" peaked at 29 on the US Billboard Hot 100. This kickstarted Jenks' producing career, producing songs for 21 Savage, Trippie Redd, Rich the Kid, Lil Yachty, Famous Dex, Nav, Young Thug and Lil Uzi Vert. Jenks has also released a series of mixtapes called The Life of Pi'erre and has his own imprint, SossHouse, at Interscope Records.
He produced Travis Scott's single "Watch" which features Kanye West and Lil Uzi Vert. He also produced Playboi Carti's album Die Lit. He also helped produce Kanye West's albums Ye and Jesus Is King.

On May 8, 2019, Pi'erre Bourne and close collaborator Young Nudy released their collaborative mixtape titled Sli'merre. The project, which consists of 12 songs, featured then-rising hip-hop stars DaBaby and Megan Thee Stallion, along with Nudy's cousin and multi-platinum rapper 21 Savage, as well as fellow multi-platinum recording artist Lil Uzi Vert. All songs on the mixtape were produced by Pi'erre, and hit number 1 on Apple Music's US All Genres chart, and debuted at number 167 on the Billboard 200, later peaking at number 63 in the following week. On March 25, 2020, Jenks debuted at No. 1 on Billboards Hot 100 Producers chart, thanks to four production credits on the deluxe edition of Lil Uzi Vert's second album, Eternal Atake.

On June 19, 2020, almost exactly a year after The Life of Pi'erre 4s release, a deluxe edition was released. Jenks also earned himself a placement on Drake's Dark Lane Demo Tapes, producing the song "Pain 1993", featuring Jenks' frequent collaborator Playboi Carti. The song would debut and peak in the top ten (at number 7) on the Hot 100 on May 16, 2020.

In March 2021, Jenks won his first Grammy Award for his production work on Kanye West's album, Jesus is King. On June 11, 2021, Jenks's second studio album, The Life of Pi'erre 5, was released by Interscope via Pi'erre's label imprint, SossHouse. The album is entirely produced by Jenks and includes features from Lil Uzi Vert, Playboi Carti, and Sharc.

On January 14, 2022 Lil Wayne would re-release his Sorry 4 the Wait mixtape with four new songs, with the song "Cameras" with Allan Cubes produced by Jenks.

On August 26, 2022, Jenks released a single called "Good Movie", and on September 2, 2022, he released his third studio album of the same name. The album was released by Interscope records and through SossHouse. The album features Don Toliver and frequent collaborator Young Nudy.

On February 24, 2023, Jenks released his highly sought after song, "IG". Fans had heard snippets of this song previously on Jenks' Instagram livestreams, where he often would tease music he had been working on. The track would serve as the lead single to his then yet to be revealed EP Grails, which would include highly sought after tracks from the past. The second and final single 'Honeyberry 2' would release on March 17, 2023. The entirety of the EP would release in full on April 14, 2023. Other tracks featured in the EP 'Chicken and Waffles', 'NY in June', and 'Lessons', among other tracks.

His fourth studio album 'Made in Paris' is set to release in 2023.

Artistry
Jenks is influenced by Wiz Khalifa, Young Jeezy, Gucci Mane, J Dilla, Pharrell Williams, Timbaland and Kanye West. Like West, Jenks wants to continue to work as a producer, while pursuing his own rap career. Alphonse Pierre of Pitchfork described Bourne's productions as "beats that pair airy video-game melodies with classic trap drums". His beats typically feature synth pads and flute sounds alternating between 2 or 3 chords.

Discography

Studio albums

Collaboration albums

Extended plays
 King of the Hill,  October 31, 2014, self-released
 SossGirl,  February 15, 2016, self-released
 Grails,  April 14, 2023, SossHouse, Interscope

Mixtapes
 The Bourne Identity, April 4, 2010, self-released
 The Bourne Ultimatum, June 4, 2010, self-released
 The Bourne Supremacy, August 19, 2010, self-released
 Heir To The Throne (Deluxe), January 27, 2012, self-released
 The Life of Pi'erre, September 19, 2016, self-released
The Life of Pi'erre 2, November 25, 2016, self-released
The Life of Pi'erre 3, December 26, 2016, self-released

Singles

Other charted songs

Production discography

Charted singles

Other charted songs

References

Living people
1993 births
People from Columbia, South Carolina
African-American male rappers
American male rappers
African-American record producers
American audio engineers
American people of Belizean descent
21st-century African-American people
FL Studio users

Pi'erre Bourne


Leontopodium  je  rod cvjetnicas iz porodice Asteraceae, koji također uključuje i  Bellis perennis (fatimica) i  Helianthus anuus (suncokret). Potiče iz Evrope i  Azije.

Nejasne i pomalo zgusnute "latice" (tehnički gledano, brakteje) mogu se smatrati nalik lavljim šapama— otuda i ime roda je  kombinacija starogrčki λέων - léōn = lav + πόδιον - pódion (stopalo, šapa).

Runolist je rod trajnica, koji je na Dinaridima Bosne I Hercegovine i okolnih država predstavljen (pod)vrstom Leontopodium nivale subsp. alpinum (sin. Leontopodium alpinum), gdje je zaštićena Zakonom o zaštiti prirode,  1952. na svim prirodnim staništima.

Naseljavaju pukotine i usjeke krečnjačkih stijena pretplaninskog i planinskog pojasa, uglavnom na sjevernim ekspozicijama, ali se u višim staništima ponegdje javlja i na kamenjarskim travnjacima.

Razmnožava sjemenom, ali se može obnavljati i iz korijena.

Vrste

 Leontopodium andersonii
 Leontopodium antennarioides
 Leontopodium artemisiifolium
 Leontopodium aurantiacum
 Leontopodium blagoveshczenskyi
 Leontopodium brachyactis
 Leontopodium caespitosum
 Leontopodium calocephalum
 Leontopodium campestre
 Leontopodium charkeviczii
 Leontopodium conglobatum
 Leontopodium coreanum
 Leontopodium dedekensii
 Leontopodium delavayanum
 Leontopodium discolor
 Leontopodium fangingense
 Leontopodium fauriei
 Leontopodium forrestianum
 Leontopodium franchetii
 Leontopodium giraldii
 Leontopodium haastioides
 Leontopodium haplophylloides
 Leontopodium hayachinense
 Leontopodium himalayanum
 Leontopodium jacotianum
 Leontopodium japonicum
 Leontopodium junpeianum
 Leontopodium kamtschaticum
 Leontopodium kurilense
 Leontopodium leontopodioides
 Leontopodium lingianum
 Leontopodium makianum
 Leontopodium microphyllum
 Leontopodium monocephalum
 Leontopodium montisganeshii
 Leontopodium muscoides
 Leontopodium nanum
 Leontopodium nivale
 Leontopodium ochroleucum
 Leontopodium omeiense
 Leontopodium palibinianum
 Leontopodium paradoxum
 Leontopodium pusillum
 Leontopodium roseum
 Leontopodium schlothauerae
 Leontopodium seorakensis
 Leontopodium shinanense
 Leontopodium sinense
 Leontopodium smithianum
 Leontopodium souliei
 Leontopodium stellatum
 Leontopodium stoloniferum
 Leontopodium stracheyi
 Leontopodium suffruticosum
 Leontopodium villosulum
 Leontopodium villosum
 Leontopodium wilsonii

Također pogledajte
Asteraceae

Reference

Vanjski linkovi

Gnaphalieae

Leontopodium


An Talangka (Synchiropus ocellatus) in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Peter Simon Pallas hadton 1770. An Talangka in nahilalakip ha genus nga Synchiropus, ngan familia nga Callionymidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Talangka


An Elachistites inelusus in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Mikhail Vasilievich Kozlov hadton 1987. An Elachistites inelusus in nahilalakip ha genus nga Elachistites, ngan familia nga Elachistidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elachistites

Elachistites inelusus


O Campeonato Chileno de Futebol de 1945 (oficialmente Campeonato Nacional de Fútbol Profesional de la Primera División de Chile) foi a 13ª edição do campeonato do futebol do Chile. Os clubes jogavam em turno e returno. Não houve rebaixamento para a División de Honor Amateur, campeonato de segunda divisão predecessor do Campeonato Chileno de Futebol - Segunda Divisão. Entretanto, houve ascenso para a temporada seguinte.

Participantes

Campeão

Campeonato Chileno de Futebol
1945 no Chile

Campeonato Chileno de Futebol de 1945


An Neophema in uska genus han Aves. An Neophema in nahilalakip ha familia nga Psittacidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Neophema

Neophema


Esta é uma lista de vulcões ativo, dormante, e extinto da Guatemala.

Vulcões

Ver também
 Arco vulcânico da América Central

108/5000
 Lista de vulcões de El Salvador
 Lista de vulcões de Honduras
 Lista de vulcões do México

Notas

Referências

Guatemala
Lista
Vulcoes

Lista de vulcões da Guatemala


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Stenoxyphus aurantiacus. Una ning gihulagway ni Karsch ni adtong 1896. Ang Stenoxyphus aurantiacus sakop sa kahenera nga Stenoxyphus, ug kabanay nga Pyrgomorphidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 New Guinea (pulo)

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa New Guinea (pulo)
Stenoxyphus

Stenoxyphus aurantiacus


An Chrysorthenches argentea in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni John S. Dugdale hadton 1996. An Chrysorthenches argentea in nahilalakip ha genus nga Chrysorthenches, ngan familia nga Plutellidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chrysorthenches

Chrysorthenches argentea


An Desmiphora scapularis in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Bates hadton 1885. An Desmiphora scapularis in nahilalakip ha genus nga Desmiphora, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha:
 Costa Rica.
 Panamá.
 Venezuela.

Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Desmiphora

Desmiphora scapularis


Better Off Dead (bra Minha Vida É um Desastre) é um filme estadunidense de 1985, do gênero comédia romântica, dirigido por Savage Steve Holland.

Filmes dos Estados Unidos de 1985
Filmes dirigidos por Savage Steve Holland
Filmes de comédia romântica dos Estados Unidos
Filmes com estreia na direção
Filmes ambientados na Califórnia
Filmes sobre esqui alpino
Filmes em língua inglesa

Better Off Dead (filme)


Suba ang Wae Osa sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Provinsi Maluku, sa sidlakang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod. Ang Wae Osa nahimutang sa pulo sa Pulau Ambon.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga suba sa Provinsi Maluku

Wae Osa


Kaliwatan sa isda ang Pterolebias longipinnis. Una ning gihulagway ni Samuel Garman ni adtong 1895. Ang Pterolebias longipinnis sakop sa kahenera nga Pterolebias, ug kabanay nga Rivulidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Habagatang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Habagatang Amerika
Pterolebias

Pterolebias longipinnis


FDU – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Bandundu (Repubblica Democratica del Congo)

Fdu


An Apogonia nietneri in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Hermann Julius Kolbe hadton 1899. An Apogonia nietneri in nahilalakip ha genus nga Apogonia, ngan familia nga Melolonthidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Apogonia

Apogonia nietneri


Kahenera sa mga alasiwsiw ang Temnomastax. Ang Temnomastax sakop sa kabanay nga Eumastacidae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Temnomastax

Temnomastax


Thượng Cường là một xã thuộc huyện Chi Lăng, tỉnh Lạng Sơn, Việt Nam.

Xã Thượng Cường có diện tích 22,13 km², dân số năm 1999 là 3.066 người, mật độ dân số đạt 139 người/km².

Theo thống kê năm 2019, xã Thượng Cường có diện tích 22,13 km², dân số là 2.773 người, mật độ dân số đạt 125 người/km².

Tham khảo

Thượng Cường


「許さない」(ゆるさない)は、1999年3月3日にリリースされた岩崎宏美の53枚目のシングル。

解説
作詞に新たにドリアン助川を、作曲にデビュー以来岩崎の音楽を支えた筒美京平を起用(筒美による楽曲提供は、1986年リリースの「夜のてのひら」以来となる)。「最も岩崎の声がよく鳴る部分を心得ている」(岩崎談)筒美により、サビにファルセットを用いるという新境地を開拓した。
カップリングの「春おぼろ」は、1998年12月10日のブルーノート大阪 に於けるライブ録音。古川昌義のアコースティック・ギターのみによる歌唱で、1979年のオリジナルとはアレンジが異なっている。

収録曲
両楽曲共に、作曲:筒美京平
許さない
作詞:ドリアン助川/編曲: 山本健司
春おぼろ (LIVE)
作詞:山上路夫/編曲:古川昌義
許さない(インストゥルメンタル)

関連項目
1999年の音楽

岩崎宏美の楽曲
筒美京平が制作した楽曲
1999年のシングル
ビクターエンタテインメントの楽曲
るさない

許さない


Janeiro 27 é um filme documentário de longa-metragem brasileiro, finalizado no ano de 2016, dirigido por Luiz Alberto Cassol e Paulo Nascimento, sobre o Incêndio na boate Kiss, que vitimou 242 pessoas no dia 27 de janeiro de 2013, na cidade de Santa Maria, Rio Grande do Sul, Brasil. Possui uma primeira versão de entrevistas exibido no ano de 2014, um ano após o incêndio e em alguns festivais.

O documentário começou a ser produzido a partir de um pedido da Associação dos Familiares de Vítimas e Sobreviventes da Tragédia de Santa Maria (AVTSM).

Sinopse
Dez anos separam três tragédias em três países: Brasil, EUA e Argentina. A morte de centenas de jovens poderiam ter sido evitada se os procedimentos mínimos de segurança tivessem sido cumpridos.  As semelhanças entre os acontecimentos de Rhode Island, Buenos Aires e Santa Maria são imensas. Vidas poderiam ter sido poupadas se as autoridades tivessem aprendido com os fatos. A produção do longa-metragem partiu da Associação dos Familiares de Vítimas e Sobreviventes da Tragédia de Santa Maria (AVTSM).

Lançamento
Em 27 de janeiro de 2014, após um ano do acidente, foi exibido a parte com entrevistas. Passado mais de dois anos a equipe do documentário realizou novas entrevistas e fez um relançamento acrescido mais 20 minutos ao filme. A versão na íntegra estreou na Argentina, durante o Festival de de cinema da cidade de Oberá.

Exibições em Festivais e Mostras

Ligações externas
Janeiro 27 no Facebook

Trailer do Filme no Youtube

Documentários do Brasil
Filmes do Brasil de 2016
Filmes em língua portuguesa

Janeiro 27


A Secretaria de Estado de Educação de Mato Grosso do Sul (SED) é o órgão estadual que coordena todas as atividades direta e indiretamente ligadas aos assuntos de ensino. É uma das nove secretarias que integram o Governo de Mato Grosso do Sul.

História
Ao ser instalado, em janeiro de 1979, o estado tinha uma estrutura administrativa enxuta. Cabia à Fundação de Educação de Mato Grosso do Sul, vinculada à Secretaria de Estado de Desenvolvimento de Recursos Humanos, gerenciar o sistema oficial de ensino e outras questões relativas. A pasta de Educação só foi criada em 30 de julho daquele ano, através de lei instituindo os sistemas estaduais de saúde, educação e desenvolvimento social. A Fundação de Educação foi extinta em 31 de dezembro.

A infraestrutura, bens e servidores da área foram herdados do estado de Mato Grosso quando da criação de Mato Grosso do Sul, assim como toda a massa que viria a compor o novo governo. O primeiro sistema oficial de ensino foi criado em junho de 1979, sendo substituído pelo atual sistema estadual no mês seguinte. O sistema sofreu modificações ao longo dos anos para incluir, por exemplo, o ensino supletivo (atual Educação para Jovens e Adultos) e a categoria de escola indígena.

Atribuições
Entre suas funções, cabe à secretaria formular e executar a política educacional do estado; prestar e oferecer o ensino médio, e concorrentemente com as prefeituras, o ensino fundamental, a educação infantil e a educação especial; controle e fiscalização dos estabelecimentos de ensino; e o diagnóstico permanente, quantitativo e qualitativo dos estudantes e professores.

Lista de secretários

Ligações externas
 Página oficial da secretaria

 Canal do Governo do Estado de Mato Grosso do Sul

Educação
Instituições governamentais de educação do Brasil


Kaliwatan sa isda ang Careproctus zispi. Una ning gihulagway ni Andriashev ug Stein ni adtong 1998. Ang Careproctus zispi sakop sa kahenera nga Careproctus, ug kabanay nga Liparidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Kadagatang Antartiko

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Antartiko
Careproctus

Careproctus zispi


Jurubeba ou jeroveva (da Língua tupi Yúpeba, "espinho chato") pode se referir a:
 Solanum paniculatum ou erroneamente a espécie Solanum grandiflorum
 a bebida ou tônico produzido com as folhas da jurubeba (Solanum paniculatum) de efeito diurético
 Uma personagem da cultura popular.

Jurubeba


Ang Salarzai ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Salarzai (rehiyon sa tribu sa Apganistan), Wilāyat-e Kunaṟ,

Pakistan

 Salarzai (rehiyon sa tribu sa Pakistan), Federally Administered Tribal Areas,
 Lar Sadīn, rehiyon sa tribu, Federally Administered Tribal Areas,
 Lar Madak, rehiyon sa tribu, Federally Administered Tribal Areas,
 Bar Madak, rehiyon sa tribu, Federally Administered Tribal Areas,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan
Pagklaro paghimo ni bot Pakistan

Salarzai


An Acanthiza lineata in uska species han Aves nga ginhulagway ni Gould hadton 1838. An Acanthiza lineata in nahilalakip ha genus nga Acanthiza, ngan familia nga Pardalotidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Acanthiza

Acanthiza lineata


Cadaba kassasii is 'n struik wat endemies aan Soedan is.

Sien ook
 Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bron
 Plants of the World Online

Cadaba
Flora van Soedan
Endemiese plante van Soedan

Cadaba kassasii


An Zosterops mouroniensis in uska species han Aves nga ginhulagway ni Milne-edwards ngan Oustalet hadton 1885. An Zosterops mouroniensis in nahilalakip ha genus nga Zosterops, ngan familia nga Zosteropidae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zosterops

Zosterops mouroniensis


– japoński piłkarz występujący na pozycji pomocnika. Obecnie występuje w Shonan Bellmare.

Kariera klubowa
Od 2014 roku występował w klubach Ventforet Kofu i Shonan Bellmare.

Bibliografia

Japońscy piłkarze
Ludzie urodzeni w Hiratsuce
Urodzeni w 1991
Piłkarze Ventforet Kofu
Piłkarze Shonan Bellmare

Hokuto Shimoda


Inês Sabino Pinho Maia (Salvador, 31 de dezembro de 1853 - Rio de Janeiro, 1911) foi uma escritora brasileira. É uma das poucas escritoras brasileiras do século XIX.

Biografia
Inês Sabino nasceu em 31 de dezembro de 1853 em Salvador, Bahia, filha de Gertrudes Pereira Alves Maciel e do médico Sabino Olegário Ludgero Pinto. Ainda criança mudou-se com a família para Pernambuco e depois, por vontade do pai, foi estudar na Inglaterra. Com o falecimento do pai, retornou ao Pernambuco onde começou a ser discípula do filósofo Tobias Barreto. Fez parte da sociedade abolicionista Aves Libertas, que tinha somente mulheres como membros, fundada por Leonor Porto.

Casou-se com o  português Francisco de Oliveira Maia, comerciante no Recife, e desse casamento teve uma filha. Mudou-se para São Paulo e depois para o Rio de Janeiro.

Inês demonstrava preocupação com a falta de visibilidade e a condição das mulheres na sociedade brasileira e nesse período lançou seu livro mais famoso, Mulheres Ilustres do Brasil (1899), um pequeno dicionário biográfico publicado pela Editora Garnier.  Faleceu em 1911.

Obras
Aves Libertas (1886)
Impressões (1887)
Contos e Lapidações (1891)Noites Brasileiras (1897)Almanach Luso Brasileiro (1897)
Mulheres Ilustres do Brasil (1899)

Publicou também Rosas Pálidas (poesias, s/d), Lutas do Coração (s/d) e Almas de Artista (s/d).

Poetas da Bahia
Contistas da Bahia
Naturais de Salvador
Escritoras do Brasil

Inês Sabino


La chiesa di San Paolo a Monna è un edificio sacro che si trova in località Monna, nel comune di Caprese Michelangelo, in provincia di Arezzo.

Storia e descrizione
La sua origine risale all'XI secolo. Tracce di elementi architettonici medievali sono visibili nella parete esterna. Il primo documento dove appare con il titolo di San Paolo è del XIII secolo.

All'interno, con impianto ad una sola navata, sono due edicole con capitelli rinascimentali. La facciata è stata rifatta nel 1926. Tra il 1926 e il 1939 la chiesa è stata restaurata su progetto di Giuseppe Castellucci. Il campanile è stato costruito tra il 1857 e il 1869.

Secondo la tradizione, san Francesco, passando per la valle di Caprese nel 1215, si fermò presso la chiesa e cominciò ad aiutare alcuni muratori impegnati a sistemare l'architrave di una porta, oggi individuata in un'apertura laterale.

Collegamenti esterni

Paolo a Monna (Caprese)
Monna

Chiesa di San Paolo (Caprese Michelangelo)


Kaliwatan sa alibangbang ang Illiberis translucida. Una ning gihulagway ni Gustave Arthur Poujade ni adtong 1885. Ang Illiberis translucida sakop sa kahenera nga Illiberis, ug kabanay nga Zygaenidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Illiberis

Illiberis translucida


Riku Moriyasu (born June 21, 1995) is a Japanese footballer who plays for Tiamo Hirakata. He is a defender.

He signed for Albirex Niigata (S) after graduating from Kyoto Sangyo University.

Club career statistics
As of Jan 2, 2017

References

External links

Living people
1995 births
Japanese men's footballers
Men's association football defenders
Albirex Niigata Singapore FC players
Association football people from Osaka

Riku Moriyasu


Jan Kołosowski (ur. 1911, zm. 2004 w Surrey, Wielka Brytania) – polski inżynier, specjalista w dziedzinie budowy dróg i mostów.

Życiorys
Studiował na Politechnice Warszawskiej, podczas II wojny światowej emigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie w Radzie Akademickich Szkół Technicznych (RAST) w 1945 uzyskał tytuł inżyniera budowy dróg i mostów. 3 stycznia 1950 otrzymał obywatelstwo brytyjskie. Naukę kontynuował w Imperial College i na Uniwersytecie Londyńskim, gdzie w 1956 uzyskał stopień Master of Science. Równocześnie od 1947 przez sześć lat wykładał w Polish University College początkowo jako assistant lecturer, a następnie lecturer. Od 1953 prowadził wykłady w Battersea College of Technology, a od 1964 na University of Surrey. Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Stowarzyszenia Techników Polskich w Wielkiej Brytanii oraz Zrzeszenia Profesorów i Docentów Szkół Wyższych.

Przypisy

Absolwenci Politechniki Warszawskiej
Członkowie Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie
Polonia w Wielkiej Brytanii
Polscy inżynierowie
Urodzeni w 1911
Wykładowcy uczelni w Wielkiej Brytanii
Zmarli w 2004
Pochowani na cmentarzu North Sheen w Londynie

Jan Kołosowski


Kaliwatan sa alibangbang ang Episannina melanochalcia. Una ning gihulagway ni Le Cerf ni adtong 1917. Ang Episannina melanochalcia sakop sa kahenera nga Episannina, ug kabanay nga Sesiidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Episannina

Episannina melanochalcia


An Xystrocera vicina in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Ferreira hadton 1954. An Xystrocera vicina in nahilalakip ha genus nga Xystrocera, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Xystrocera

Xystrocera vicina


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Pteronemobius majumdari. Una ning gihulagway ni Bhowmik ni adtong 1970. Ang Pteronemobius majumdari sakop sa kahenera nga Pteronemobius, ug kabanay nga Trigonidiidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Pteronemobius (Trigonidiidae)

Pteronemobius majumdari