Bispegade er en gade i Ribe løber mellem Sønderportsgade og Gravsgade. I gaden finder man den tidligere Bispegades Skole, der i dag er opbygget til privatboliger.

Historie
Gaden har været bebygget fra første halvdel af 1200-tallet og hed tidligere Sct. Hans Gade, efter en kirke placeret i gadens sydlige del.

1558 kaldes gaden Bispegårdsgade efter den katolske bispegård, der lå i gaden indtil reformationen. Derefter er den blevet kaldt Bispegade.

Den fik den nuværende brostensbelægning i 1992, hvor der også blev lavet en arkæologisk udgravning i de op til 5 meter tykke kulturlag.

Bispegades Skole, Bispegade 5

I 2014 meldte Esbjerg Kommune nok engang ud, at man ville sælge bygningerne, der tidligere husede Bispegades Skole.

Samme år kunne man læse, at Obbekjær Byggeforretning havde købt bygningerne. Siden er bygningerne blevet ombygget til private lejligheder.

Referencer

Litteratur
 Vores gade - et projekt under Esbjerg Kommune i forbindelse med Ribe's 1300 års jubilæum i 2010
 Gamle gadenavne i Ribe - af K. H. Rosenstand

Gader i Ribe

Bispegade (Ribe)


Kahenera sa mga ito ang Henonemus. Ang Henonemus sakop sa kabanay nga Trichomycteridae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Henonemus

Henonemus


Dragon Tiger Gate  é um filme de ação e de artes marciais de 2006, conduzidos a Hong Kong dirigido por Wilson Yip e com coreografia de luta por Donnie Yen, que também é estrela no filme. O filme é baseado no manhua ''Heróis Orientais'', que leva o mesmo título Chinês no filme. Do lançamento do filme, em todos os territórios da de língua inglesa é tratada pela Weinstein Company.

Um saco de pancadas construídos para o filme, medindo cerca de  de alta,  de largura e um peso de cerca de 400 quilos, foi certificado como o maior do mundo pelo Guinness World Records.

Enredo
Dragon Tiger Gate é uma academia criada por dois poderosos artistas marciais. A academia tem como objetivo capacitar os alunos em artes marciais , a fim de defender a justiça e combater a ameaça das tríades. A academia também é um paraíso para as crianças que tinham sido isoladas por tríades.

A história começa com os dois filhos de Wong, um dos fundadores da academia, que foram nascidas de mães diferentes. O mais velho é chamado de Dragão e o filho menor, é chamado de Tigre. Quando os meninos eram pequenos, a mãe do Dragão saiu da academia e deu metade do amuleto de Jade ao Dragão e disse-lhe que o seu meio-irmão, Tigre, tem a outra metade. Quando a mãe do Dragão foi morta em um incêndio, o Dragão foi tomado ao cuidado do chefe da tríade, Ma Kun, e ele cresceu para se tornar seu guarda-costas. Ma Kun é um sujeito do mal Luocha Culto.

Vários anos mais tarde, Tigre e seus amigos estão jantando em um restaurante e encontram Ma Kun e seus homens, que vão receber o Luocha Placa. A placa bacteriana é um símbolo da autoridade dentro do Luocha Culto e indica que o titular é apenas a segunda do líder do culto , Shibumi. Ma Kun e o líder da gangue os Leões Brancos estavam discutindo sobre a placa quando Tigre acidentalmente interrompe a reunião. Um dos amigos do Tigre faz fora com a placa enquanto o Tigre começa uma luta com os bandidos. Logo em seguida, o Dragão aparece e luta com o Tigre, a quem ele não reconhece que é seu meio-irmão. Ma Kun chama o Dragão para puxar para trás.

Mais tarde, naquela noite, o Dragão enfrenta o Tigre e seus amigos em um restaurante Japonês , retiraram a placa. Tigre e seus amigos após terem sido drogados por Escamosa, outro dos lacaios de Ma Kun, que também queria aproveitar para trás da placa, para provar ao seu chefe que ele é o melhor homem. Escamosa e seus seguidores lutam contra Dragão por posse da placa. Turbo Shek, outro jantar no restaurante, é despertado pela comoção e ele se junta a luta no lado de Dragão. Dragão e Turbo derrotam Escamosa e seus homens e o Dragão leva de volta a placa do Tigre. Só então, Tigre descobre que o Dragão tem a outra metade do amuleto e percebe que o Dragão é, na verdade seu meio-irmão.

Turbo segue Tigre de volta para Dragon Tiger Gate, querendo ser matriculados na academia para melhorar suas artes marciais. Ele é recusado pelo atual líder da academia, Mestre Wong, por sua arrogância. Consternado, o Turbo aguarda do lado de fora da academia e promete não sair, a menos que ele é aceito como aluno. Mestre Wong concorda em treinar com Turbo e derrota Turbo facilmente em combate. Turbo é humildemente e aceite pelo Mestre Wong como um estudante.

Enquanto isso, Ma Kun retorna o Luocha Placa para indicar a sua aposentadoria. Ele é apoiado pelo Dragão, que quer voltar ao Dragon Tiger Gate, e sua filha Ma Xiaoling, que quer uma vida simples. Shibumi vê isso como um insulto e envia seus capangas, o Casal de Demônios, para matar Ma Kun. Ele usa seu subordinado Lousha para atrair o Dragão, enquanto seus asseclas matam Ma Kun. Dragão retorna para resgatar Ma Kun, mas é tarde demais. Dragão acaba de matar o Casal de Demônios, depois de uma terrível luta e deixa Ma Xiaoling e ao seu irmão, cuidado antes de sair.

Shibumi ficou impressionado com o Dragão a derrotar seus capangas e vai para Dragon Tiger Gate para emitir um desafio. Com o Dragão mais não está presente, Mestre Wong, Tigre e Turbo aceitam o desafio Shibumi, mas foram totalmente derrotados. Mestre Wong é morto por Shibumi enquanto o Tigre e Turbo são gravemente feridos. Ma Xiaoling traz Tigre e Turbo para Montar Baiyun e procurar a ajuda de um Mestre de Qi. Mestre de Qi cura os feridos Tigre e Turbo, e ensina-lhes novas técnicas de artes marciais para lutar  contra Shibumi.

Tigre e Turbo combatem Shibumi no Preto Pagode para impedi-lo de cometer atos malignos de uma vez por todas. Apesar de suas habilidades em artes marciais têm melhorado bastante desde a última vez que eles lutaram, eles ainda são páreo para Shibumi. No momento crítico, o Dragão aparece e luta com Shibumi, eventualmente, matando-o com sua técnica de Dezoito Palmas. Antes de o filme termina, o Dragão retorna para Dragon Tiger Gate, juntamente com o Tigre e Turbo (que decide mudar seu nome para Leopard) para realizar o legado do mestre Mestre Wong.

Elenco
 Donnie Yen como Dragão Wong
 Howard Sentar-se como jovem Dragão
 Nicholas Tse como Tiger Wong
 Tam Chun-ho como o jovem Tigre
 Shawn Yue como Turbo Shek
 Dong Jie como Ma Xiaoling
 Isabella Leong como Ma Xiaoling (voz)
 Chen Kuan-tai como Ma Kun
 Yu Kang como Shibumi
 Louis Koo como Shibumi (voz)
 Li Xiaoran como Lousha
 Ella Koon como Lousha (voz)
 Chan Kwan-rei, como jovens Lousha
 Yuen Wah como Mestre Wong
 Wong Yuk-tempo como Mestre de Qi
 Vicente Sze como Escamosa
 Tommy Yuen como a Xação de
 Sam Chan Ming
 Alan Lam como Patch
 Nick Lam como Instituição de ensino superior
 A xação de Yu como Fã
 Yan Hua como Stick
 Sheren Tang como  mãe do Dragão

Sequela
Em Hong Kong, entrevista com a equipe de produção, foi citado que o elenco e a equipe se propõe a criar uma sequela para expandir a história na tela no verão de 2007. No entanto, com o elenco original, comprometida com uma longa lista de outros projetos, há ainda tem que ser sinais de qualquer nível de produção ou de conclusão até a data anunciada. Assim como em 2010, não houve qualquer menção de uma sequela.

Referências

Ligações externas

 Dragon Tiger Gate em Hong Kong Banco de dados do Filme
 Dragon Tiger Gate em LoveAsianFilm.com
 Dragon Tiger Gate enredo sinopse sobre donnieyen.com
 Dragon Tiger Gate filme revisão
Filmes de ação da década de 2000
Filmes de Hong Kong de 2006
Filmes em língua cantonesa
Filmes de ação de Hong Kong
Filmes de Hong Kong
Filmes de artes marciais

Dragon Tiger Gate


La FA Premier League 2004-2005 è stata la 106ª edizione della massima serie del campionato inglese di calcio, disputato tra il 14 agosto 2004 e il 15 maggio 2005 e concluso con la vittoria del , al suo secondo titolo.

Capocannoniere del torneo è stato Thierry Henry (Arsenal) con 25 reti.

Stagione

Novità
Al posto delle retrocesse ,  e  sono saliti dalla First Division il , il  e, dopo i play-off, il .

Il , dopo due anni di esilio al Loftus Road, tornò a giocare al Craven Cottage.

Avvenimenti
Il campionato vide la vittoria finale del , che tornò al successo nazionale dopo 50 anni. I Blues, che a inizio stagione avevano visto l'arrivo in panchina del portoghese José Mourinho al posto di Claudio Ranieri, ottennero il comando solitario della classifica il 6 novembre, sconfiggendo l' per 1-0 a Stamford Bridge, e presero il largo nei mesi successivi. La squadra si laureò campione d'Inghilterra il 30 aprile 2005, grazie al successo per 2-0 sul campo del . Gli uomini di Mourinho stabilirono inoltre numerosi record per la Premier League, alcuni dei quali intatti ancora oggi, tra cui la miglior difesa (15 reti subìte) ed il maggior numero di punti totalizzati nell'arco di un singolo campionato (95) (I record di gol e punti sono stati poi battuti dal  nel 2017-2018, che riuscì a totalizzare 100 punti e a realizzare 106 reti). L' campione in carica chiuse invece il campionato al 2º posto; i Gunners videro inoltre interrompersi la loro striscia di imbattibilità, durata 49 partite, al termine di un match contestatissimo contro il  ad Old Trafford.

In zona europea, il  mancò di soli tre punti l'aggancio al 4º posto, valevole per l'accesso ai preliminari della Champions League, occupato invece dal sorprendente Everton. A pari merito con i Trotters si piazzò il , che però si qualificò alla massima competizione europea grazie alla vittoria del trofeo nella celebre finale di Istanbul contro il . Il posto in Coppa UEFA andò invece al , che pareggiò lo scontro diretto contro il  all'ultima giornata (i Citizens sbagliarono un calcio di rigore allo scadere).

In chiave salvezza, per la prima volta nella storia della Premier League, i verdetti si decisero tutti all'ultima giornata: a giocarsi l'unico posto salvezza erano le tre squadre neopromosse e il Southampton. Nel corso degli ultimi 90 minuti di gioco tutte e 4 si trovarono a un certo punto nella preziosa diciassettesima posizione: il  iniziò la giornata davanti a tutti, ma ben presto il destino non fu più nelle mani dei Canaries che cedettero e vennero travolti dal Fulham per 6-0. Il  venne rimontato dal Manchester United (1-2) e lasciò la massima divisione dove militava ininterrottamente dal 1978, chiudendo ultimo. Tutto sembrava volgere a favore del , in salvo dopo aver rimontato il Charlton al The Valley, tuttavia i rivali sudlondinesi trovarono il gol del 2-2 a 10 minuti dalla fine, pareggio che condannò i rossoblu alla quarta retrocessione in altrettanti stagioni di Premier League. Il , che iniziò il turno ultimo in classifica, sconfisse invece il Portsmouth e riuscì a scavalcare tutte le rivali ottenendo una miracolosa salvezza, divenendo inoltre il primo club a rimanere in massima serie nonostante si trovasse all'ultimo posto in classifica a Natale.

Squadre partecipanti

Allenatori e primatisti

Classifica finale

Legenda:
      Campione d'Inghilterra e qualificata alla fase a gironi della UEFA Champions League 2005-2006.
      Qualificata alla fase a gironi della UEFA Champions League 2005-2006.
      Qualificate al terzo turno preliminare della UEFA Champions League 2005-2006.
      Qualificate al primo turno di Coppa UEFA 2005-2006.
      Qualificata al terzo turno preliminare di Coppa Intertoto 2005.
      Retrocesse in Football League Championship 2005-2006.

Regolamento:
Tre punti a vittoria, uno a pareggio, zero a sconfitta.
A parità di punti le squadre vengono classificate secondo la differenza reti.

Squadra campione

Risultati

Tabellone
Ogni riga indica i risultati casalinghi della squadra segnata a inizio della riga, contro le squadre segnate colonna per colonna (che invece avranno giocato l'incontro in trasferta). Al contrario, leggendo la colonna di una squadra si avranno i risultati ottenuti dalla stessa in trasferta, contro le squadre segnate in ogni riga, che invece avranno giocato l'incontro in casa.

Statistiche

Squadre

Capoliste solitarie
Fonte:

Primati stagionali
 Maggior numero di vittorie: Chelsea (29)
 Minor numero di sconfitte: Chelsea (1)
 Miglior attacco: Arsenal (87 goal fatti)
 Miglior difesa: Chelsea (15 reti subite)
 Miglior differenza reti: Chelsea (+57)
 Maggior numero di pareggi: West Bromwich (16)
 Minor numero di pareggi: Everton, Liverpool (7)
 Maggior numero di sconfitte: Portsmouth, Crystal Palace, Norwich City (19)
 Minor numero di vittorie: West Bromwich, Southampton (6)
 Peggior attacco: Blackburn (32 reti segnate)
 Peggior difesa: Norwich City (77 reti subite)
 Peggior differenza reti: Norwich City (-35)

Individuali

Classifica marcatori
Fonte:

Note

Voci correlate
Football League Championship 2004-2005
FA Cup 2004-2005
Football League Cup 2004-2005

Collegamenti esterni

Calcio nel 2004
Calcio nel 2005
2004-2005

FA Premier League 2004-2005


Kaliwatan sa insekto ang Goniodes tibetanus. Una ning gihulagway ni Eichler ni adtong 1950. Ang Goniodes tibetanus sakop sa kahenera nga Goniodes, ug kabanay nga Philopteridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Goniodes

Goniodes tibetanus


Kaliwatan sa lumot ang Thelotrema pachysporum. Una ning gihulagway ni William Nylander. Ang Thelotrema pachysporum sakop sa kahenera nga Thelotrema, ug kabanay nga Graphidaceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 tropikong Asya
 Aprika
 Madagascar
 Amihanang Amerika
 Habagatang Amerika
 Oseyaniya
 Melanesia
 Pederadong Estados sa Micronesia
 Oseyaniya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Asya
Abungawg-uhong sa Aprika
Abungawg-uhong sa Amihanang Amerika
Abungawg-uhong sa Habagatang Amerika
Abungawg-uhong sa Oseyaniya
Abungawg-uhong sa Melanesia
Abungawg-uhong sa Pederadong Estados sa Micronesia
Thelotrema
Abungawg-uhong sa Madagaskar

Thelotrema pachysporum


Biografia
Alla morte del padre, divenne Duca della Baviera inferiore con il fratello Ottone IV sotto la tutela di Ludovico il Bavaro.

Enrico supportò le azioni di Ludovico contro Federico I d'Asburgo e divenne candidato per la corona imperiale di Germania quando Ludovico, nel 1333 pensò rinunciare al trono.

I continui conflitti con il fratello Ottone IV († 1334) e il cugino Enrico XV sulla partizione delle loro terre, incrinò la relazione tra l'Imperatore ed Enrico XIV, che si alleò con il suocero Giovanni I di Boemia.

Alcuni mesi dopo la riconciliazione con Ludovico IV, nel febbraio 1339 Enrico morì e gli successe il figlio Giovanni I.

Matrimonio ed erede
Enrico sposò nel 1328 Margherita di Boemia, figlia di Giovanni I di Boemia e di Elisabetta di Boemia. Da questo matrimonio nacquero due figli:
 Giovanni (1329-1340);
 Enrico, nato e morto nel 1330.

Duchi di Baviera
Casato di Wittelsbach

Enrico XIV di Baviera


Isu é uma área de governo local no Imo (estado) de Nigéria.
Sua sede está na cidade de Umundugba. Outras comunidades são Amandugba, Ekwe, Uburu Ekwe, Isunjaba, Amurie Omanze, Ebenator Ekwe e Oboro Amurie.
O nome vem das pessoas Isus, um subgrupo de pessoas ibos.

Amandugba e vizinhos Umundugba costumavam ser uma vila.
Ambas as comunidades sofreram um abastecimento de água não confiável de córregos e riachos que muitas vezes se secam, e que são criadouros para mosquitos portadores de malária e fontes de doenças como cólera, diarréia, disenteria, verme da Guiné, verme de fita e cegueira noturna. Um projeto recente por Africa We Care, Uma instituição de caridade, começou a desenvolver uma oferta baseada em um furo (buraco).

Instituto Missionário de Imagem de Deus (MIGI) Escola de Alemão. Esta escola está localizada em Amurie Omanze, na área do governo local de Isu. A MIGI German Language School tem o reconhecimento do Ministério do Estado da Educação Terciária de Imo. A língua alemã está sendo ensinada lá para estudantes que gostariam de estudar na Alemanha, os casais que gostariam de se juntar ao seu marido ou esposa na Alemanha, turistas e aqueles que têm amor por uma segunda língua.

Áreas de governo local no estado de Imo
Imo (estado)

Isu (Nigéria)


Anthony Michael Gordon (born 24 February 2001) is an English professional footballer who plays as a left winger for  club Newcastle United.

Early life
Gordon was born in Liverpool, Merseyside. He is of Irish and Scottish descent.

Club career

Everton
Gordon joined Everton as an 11-year-old following his release from Liverpool. On 6 December 2017, Gordon was named in Everton's first-team squad for the Europa League match away to Apollon Limassol. A day later, he made his first-team debut in the fixture, coming on as an 88th-minute substitute in a 3–0 win.

On 18 January 2020, Gordon made his Premier League debut coming on as a substitute for Bernard in a 1–1 draw with West Ham United. On 26 June, he received his first Premier League start in a 0–0 draw with Liverpool. On 1 September, Gordon signed a new five-year contract with Everton.

On 1 February 2021, Gordon joined Championship club Preston North End on loan for the remainder of the 2020–21 season. Five days later, he made his debut for Preston, being included in the starting line-up for a 2–1 home league defeat by Rotherham United.

On 16 December, Gordon registered his first assist for Everton, as Jarrad Branthwaite scored from his free-kick in a 1–1 draw with Chelsea. On 2 January 2022, he scored his first goals for the Toffees in a 3–2 loss to Brighton & Hove Albion. On 12 February, in a 3–0 win over Leeds United, he assisted Michael Keane for Everton's second goal, before scoring their third in the second half. On 9 April, Gordon scored the only goal of the game in a win over Manchester United. In May, he was named Young Player of the Year by the senior team and the club's supporters. During the 2022 summer transfer window, he was linked with Chelsea.

Gordon scored his first goals of the season in back-to-back matches against Brentford and Leeds United. He was suspended for the match against Tottenham Hotspur, because of yellow card accumulation, and returned in a 1–0 defeat to Newcastle United. He had a scuffle with Kieran Trippier, which led to a confrontation with Fabian Schär, resulting in both players getting booked. (The three players were reunited soon after his transfer to Newcastle, which was noted for Gordon's awkward interaction with Schär.) In the next match, he scored Everton's second goal in a 3–0 win over Crystal Palace. Illness kept him out for three matches, and in what turned out to be his last appearance for the Toffees, he came on as a 69th minute substitute against Southampton. After the match, he and Yerry Mina were harassed by a small section of Everton supporters. During the January transfer window, Sky Sports reported that Gordon had failed to show up to training in order to force a move away from the club to fellow Premier League club Newcastle. Gordon later expressed he had been disappointed by the curt manner that Everton announced his departure, and stated that he "was a massive part in keeping the club up" the previous season.

Newcastle United
On 29 January 2023, Gordon joined Newcastle United on a long-term contract, having submitted a formal transfer request to previous club Everton. The transfer fee reported by BBC Sport was an initial £40 million, potentially rising to £45 million in add-ons. He made his debut on 4 February as a 69th minute substitute in a 1–1 draw at home to West Ham United. On 4 March, Gordon was named in the starting line-up for the first time in a 2–0 loss to Manchester City, but was taken off in the 62nd minute, and an ankle injury would see him miss the next two matches. After making his return in a 2–0 win over Manchester United, he was mainly used as a substitute. On 8 April, against Brentford, he came on at half-time, but had the ignominy of being subbed off. He reacted angrily to manager Eddie Howe, who later explained that Gordon had come off as a precaution because of his ankle injury. Expecting a hostile reception upon his return to Goodison Park on 27 April, his contribution ended up being minimal, with the game already won as Newcastle were 4–1 up. On 28 May, Gordon scored his first goal for the club in a 1–1 draw with Chelsea.

On 12 August, Gordon assisted Sandro Tonali for the opening goal in a 5–1 win over Aston Villa.
On 27 August 2023, Gordon scored his first home goal for Newcastle in a 2-1 defeat against boyhood club Liverpool.
On 24 September, he scored against Sheffield United in Newcastles 8-0 away win and was man of the match.

International career
Having represented his country at U18 and U19 level, Gordon made his debut for the England under-20s during a 2–0 victory over Wales at St George's Park on 13 October 2020.

On 5 November 2021, Gordon received his first call up for the England under-21s and scored twice on his debut, a 3–1 victory over Czech Republic at Turf Moor in 2023 UEFA European Under-21 Championship qualification on 11 November 2021.

On 14 June 2023, Gordon was included in the England squad for the 2023 UEFA European Under-21 Championship. He scored during a group stage victory over Israel and also recorded the only goal of the quarter-final against Portugal. On 8 July 2023, Gordon started in the final as England beat Spain to lift the trophy. Gordon was named Player of the Tournament and also chosen in the Team of the Tournament.

Career statistics

Honours
England U21

UEFA European Under-21 Championship: 2023

Individual
CEE Cup Player of the Tournament: 2017
UEFA European Under-21 Championship Player of the Tournament: 2023
UEFA European Under-21 Championship Team of the Tournament: 2023

References

External links

Profile at the Newcastle United F.C. website

2001 births
Living people
Footballers from Liverpool
English men's footballers
Men's association football wingers
Everton F.C. players
Preston North End F.C. players
Newcastle United F.C. players
Premier League players
English Football League players
England men's youth international footballers
England men's under-21 international footballers
English people of Irish descent
English people of Scottish descent

Anthony Gordon (footballer)


Kaliwatan sa alibangbang ang Elachista albicapitella. Una ning gihulagway ni Engel ni adtong 1907. Ang Elachista albicapitella sakop sa kahenera nga Elachista, ug kabanay nga Elachistidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Elachista

Elachista albicapitella


Ang Laguna de Junco ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Laguna de Junco (lanaw sa Arhentina), Provincia de Santa Fe,

Cuba

 Laguna Venero Largo, lanaw, Provincia de Matanzas,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Cuba

Laguna de Junco


Moraea angulata is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos en renosterveld is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Malmesbury tot by Gordonsbaai voor. Dit het 90% van sy habitat die afgelope 20 jaar verloor. Die bestaande vier subpopulasies word bedreig deur indringerplante en nie-stanhoudende waterlande wat drooggelê word.

Bronne
 SANBI Redlist
 Plants of the World Online

Flora van Suid-Afrika
Endemiese plante van Suid-Afrika
angulata

Moraea angulata


Pokrajina Julija - (Julijska pokrajina, regija), Giulia (tal.), Iulia,(lat. po gens Iulia, obitelj Julija Cezara), Julie (furl,), Julian March (engl.) povijesna pokrajina koja obuhvaća Istru, Kras, Tršćansko primorje i Rijeku.Za čitavu povijesnu pokrajinu Juliju spominje se i slov. naziv Julijska krajina (koji je uveo Josip Wilfan) te ital. naziv Venezia Giulia (uvedi ga Graziadei Ascoli pri formuliranju ital. iredentističkih težnji kako bi se istakla venecijanska, tj. ital. pripadnost Julije). Danas su ta dva naziva službeno zadržana za ital. administrativnu jedinicu autonomne pokrajine Furlanija-Julijska krajina Friuli-Venezia Giulia (koju čini manji dio Julije, Tršćanska i Gorička provincija).

Julija se prostire od južnog toka rijeke Soče (Isonzo) na zapadu do Rječine (Fiumara) na istoku, a obuhvaća područje Rijeke (Fiume) i Kastavštine (Castua), historijske Istre (s pripadajućim ostrvima Cres (Cherso), Lošinj (Lussino), Unije (Unie) i Susak (Sansego), Krasa (Carso), (tj. današnje Primorske i južnog dijela današnje Notranjske - Carinzia sud), Goriške provincije (Gorizia) i Trsta-Trieste. Sjeverna granica se poklapa sa sjevernom granicom pokrajne Kras iako kroz povijest toj su pokrajni prključivali i južne obronke Julijskih Alpa.

Porijeklo imena ove regije veže se uz Julijske Alpe jer u antičko doba i u Srednjem vijeku pod tim se nazivom nije podrazumijevalo samo Alpe u sjeverozapadnoj Sloveniji u današnjem smislu, već i mnogo južnije čitavo područje do Ćićarije i Učke. Tako u Kosmogoniji anonimnog autora iz Ravene iz VII. st. te u Geografiji Pre Guida iz VIII. st. pri opisu Julijskih Alpa na granici Italije (rim. Italija je bila do rijeke Raše u Istri) kažu: ...qui montes descendunt ad sinum maris Adriatici non longe a civitate Tarsatico provinciae Liburnie... dakle obronci Julijskih Alpa padaju do zaljeva Jadranskog mora (Kvarnerskog zaljeva) ne daleko od Trsata u provinciji Liburniji. Otud i srednjovjekovni naziv na lat. Julia Carsica ili Carsia Julia (Kraška Julija) kako bi se Juliju geografski razlikovalo od Juljskih Alpa.

Geografija
Julija obuhvaća površinu od oko 9.85o kv km, a planinski lanac Ćićarije ju dijeli na sjevernu Juliju koja obuhvaća krašku unutrašnjost, pokrajina Kras (Julia carsica: Gradiška, Goriška, Tršćanski kras, Brkini, Kraška notranjska, Klana i Kastavština) koja se na zapadu spušta u Tršćanski zaljev, a na istoku u Kvarnerski zaliv te južnu Juliju koja obuhvaća Istru - istarski poluotok s istarskim otocima Cres, Lošinj, Unije, Susak.

Danas je Julija transgranična regija, podijeljena između tri države, a administrativno pokriva Tršćansku i Goričku pokrajinu (pod Italijom), tzv. Primorska i dio Notranjske kraške (pod Slovenijom), Istarsku i dio tzv. Primorsko goranske županije (Rijeka, istočna Istra - sjev.ist. dio Istarskog poluotoka i istarski otoci).

Geomorfološke karakteristike

Sjeverni dio Julijske pokrajine, Kras (v.) s južnim graničnim planinskim lancem Ćićarijom prema Istri se nekad vodio pod obronke Julijskih Alpa, a suvremena sistematizacija ih svrstava u početak Dinarida. Na području Krasa istiću se svojom ljepotom mnogobrojne pećine od kojih su najveće i najpoznatije Postojnska jama, Škocjanska jama i spilje (Grotta Gigante, Sgoniko) iznad Trsta, kod Materije i Baredine u Istri.

Kraški rub ili Istarske stijene, je područje gdje se kraške (vapnenačke) planine Ćićarije strmo spuštaju u flišno područje (siva ili žuta Istra), a pruža se od doline Glinščice kraj Trsta, nad Črnim Kalom i Podpečom napred prema Gračišču i Sočergi, a završava sve do zapadnog obronka Učke. Na tom rubnom području erozija fliša je stvorila mnoge prirodne ljepote (slika lijevo).

Flišna zona Istre (siva Istra) se prostire južno i zapadno od kraškog ruba, a obuhvaća središnju Istru te sjeverozapadnu Istru sjeverno od rijeke Dragonje

Crvena Istra je nazvana po karakterističnoj crvenoj zemlji (boksit) a prostire se u zapadnoj i južnoj Istri

Istarski otoci vapnenačkog su sastava osim pješćanog otoka Suska (Sansego).

Rijeke. Reka-Timava je najduža rijeka na Krasu duga 89 km s podzemnim tokom, izvire ispod Snežnika (Monte Nevoso) u hrvatskom Krasu. ponornica je kod Škocjanske jame i nakon 39 km izlazi na istoku Sjeverne Italije u regiji Furlanija-Julijska krajina i u dužini od 2 km uvire u Tršćanski zaliv. Pored Kraške ponornice Pivke (29 km), slijede istarske rijeke Mirna (Quieto - 53 km), Dragonja (Dragogna - 29 km), Raša (Arsa - 23 km), Rižana (Risano) te donji tok rijeke Soče (Isono), Sve julijske rijeke i mnogi potoci (osim Soče) imaju tipičano mediteransko ljetno sušno razdoblje.

Historija
Julija ima mnogo nalazišta iz paleolita gdje se ističe Romualdova pećina s primjerom pećinskog slikarstva. U neolitu je ovo područje gusto naseljeno (kašteljerska kultura), a oko 1100 pr.n.e. kod 2. velike indoevropske seobe Juliju naseljavaju Histri (Istra, zapadno od rijeke Raše sve do rijeke Timave), ilirska plemena Liburni (od rijeke Raše prema istoku) i Japodi (od Krasa i Snežnika do zapadne Bosne). Dolaskom Kelta na područje Japoda u V/IV. st. pr.n.e., oni se vode kao keltsko ilirsko pleme. Kelti su osvojili i sjevernu Istru, tako da se npr. Tergeste (Trst) i ostala predantička naselja smatraju histarsko-keltskim naseljema.

Antika
Stari Grci (Argonauti) su dolazili na ovo područje o čemu svjedoči ne samo mitologija, a o stvaranju grčkih kolonija govore arheološki nalazi i neki toponimi kao Kalevoine na ulazu u Raški zaljev (na starogrč. uvala vina) i naselje Rakalj, naselja prije VI. vijeka pr.n.e. gdje etimolozi smeštaju grč. koloniju Heraclea, naselje prije VI. vijeka pr.n.e., a grčku koloniju u Osoru se smješta u IV. vijek pr.n.e..

Histri razvijaju visoku kulturu s glavnim gradom Nesactium (Vizače). 179. pr.n.e. Rimljani osvajaju Histre, a 129 pr.n.e pokoravaju Japode. a 29.pr.n.e. i Liburne. Istru do rijeke Raše pripajaju Italiji (Venetia et Histria kao decima regio Italiae), a središte je Aquileia, a Liburnia je provincija u sastavu rim. Illyricuma, a kasnije Dalmatiae. Rimljani uskoro osnivaju nova naselja koja spajaju cestom Via Flavia, koja je vodila kroz Juliju i to od Colnia Julia Tergestea (Trst) preko Parentiuma (Poreč) do Colonia Pietas Julia Pola (Pule) pa dalje Colonia Iulia Albona (Labina), Flanona (Plomin), Laurana (Lovran) do Tarsaticae (Rijeke). Druga važna rimska cesta kroz julijski Kras. vodila je ot Tergeste do Tarsaticae, a isto tako kroz tršćanski Kras do Postojnskih vrata, gdje se račvala za Tarsatiku i Emonu (Ljubljana). Privreda se bazirala uglavnom na stočarstvu u sjevernoj Juliji (Kras) i poljoprivredi u Istri (veliki izvoznik maslinovog ulja i pšenice) s mnogim većim posjedima (villa rustica). U gradovima je bio razvijeni mnogobrojni obrti. Nakon upada Marcomana i Kvada u II. st. iz Panonije kroz sjevernu Juliju, na podnožju istočnih Alpa gradi se fortifikaciona linija (utvrde i bedemi) - claustra Alpium Iuliarum.

Antička povijest i duhovni život Istre v. opširnije pod Autohtoni antički kultovi u Istri.

Kasnoantičko razdoblje (IV. i V. st.) karakterizira prevlast netolerantne kršćanske religije što, pored najezde barbara i stalnih nemira u rimskim građanskim borbama za vlast, dovodi do stagnacije i propadanja postignutih civilizacijskih tekovina. Grade se kršćanske bazilike: Tergeste, Parentium, Pola, Flanona, Tarsatica. Dok je Istra bila više pošteđena zbog prirodnog zaklona Ćićarije i Učke, u sjevernoj Juliji se vode ratne operacije u građanskom ratu između rimskih legija Licinija i Maksencija 310.. Konstansa i Maksencija 350., zatim prolaze Goti nakon bitke kod Hadrianopolisa 378. cestom Tarsatica - Aquilea, pa opet bitka između legija Theodosija i Eugenija 394. na Vipavi (bitka kod Frigidusa). 410. Vizigoti su ušli u čitavu Juliju, ali bez težih posljedica, a Atilni Huni su 452. poharali sjevernu Juliju. Takvi nemiri izazivaju migracije stanovništva iz sj. dijelova Rimskog carstva koji napućuju Istru, dok Kras postaje pust.

Srednji vijek
Nakon pada Zapadnog rimskog carstva 476. Julija je pod državom herkulskog kralja Odoakra, ali njega već 489. zamjenjuje Ostrogotski kralj Tedorik koji stvara Istočnogotsku državu sa sjedištem u Raveni. 537. Justinijan car Istočnog rimskog carstva pobjeđuje Ostrogote te J. 538. dolazi pod vlast Bizanta (Ravenatski egzarhat) gdje ostaje do 751. kada J. dolai pod vlast Longobarda.sve do 774. kada opet vlada Bizant do 788.g.

Za slavensko-avarske provale Slaveni u prvom valu na prelazu iz VI. u VII. vijeku naseljavaju sjeveroistočno područje Julije (istočni obronci Učke sve do porječja rijeke Raše - područje liburnske čakavštine (koja je najviše sačuvala karakteristike st.sl. jezika pa ga suvremena lingvistika svrstava u poseban južnoslavenski jezik). Kada Papa Gregor I. 600. g. žali da su Slaveni u Istri došli do pred vrata Italije upravo misli na ovo slav. pleme jer je rijeka Raša još iz rimskih vremena granica Italije. U ostalim područjima Julije nastavlja živjeti romansko stanovništvo, kao i na Cresu i Lošinju gdje su ostali većinsko stanovništvo s postepenim naseljavanjem Slavena na ostalo područje J. obavljano pod franačkom i mletačkom vlašću.

U kasnoj antici i u ranom Srednjem vijeku način života stanovništva Julije se promijenio. Dok se u sjevernom dijelu Julije broj stanovnika jako smanjio, Istra je postala prenapučena migracijskim priljevom pa se podižu novi gradovi kao Ruginium, Ursarium, Humagum, Emonia, Sipar... Pored toga napuštaju se rimski gradovi u dolinama i naseljavaju bivši histarski, liburnski i japodski kašteljeri (gradine) radi lakše obrane pa tako rim. Albona se premješta na brdo (labnski stari grad), rim. Flanona smještena na dnu Plominskog zaljeva seli se u gradinu (današnji Plomin), a isto i rim. Tarsatica na desnom ušću Rječine seli u gradinu na Trsatu). Isto tako se rim.ville rustike utvrđuju (npr. Castrum na Brionima)

788. Julija dolazi pod franačku vlast.koja uvodi svoj feudalni poredak i germanski feudalci postepeno naseljavaju Slavene sa sjevera i istoka na zemlju koju su oteli starosjediocima Julije. U trokutu Rovinj, Bale Vodnjan i na području Buja autohtono romansko stanovništvo do danas je sačuvalo svoj jezik koji spada u posebnu skupinu romanskih (latinskih) jeika pod imenom Istriotski ili Istroromanski jezik.

804. se na rijeci Rižani postiže sporazum imeđu starosjedilaca i germ. feudalaca, ali unatoč tome nastavljaju se sukobi između romanskih gradova i germ. feudalaca. Julija skupa s Furlanijom potpada pod Akvilejsku marku u okviru Bavarskog vojvodstva, da bi se 976, odcijepila od Bavarske i bila pripojena vojvodini Karantaniji (Kranjska - Carinzia). Slijed feudalna partikularizacija kada J. je u posjedu raznih feudalaca, od Akvilejskih patrijarha do raznih feudalaca germanskog porijekla, tako da J. nije jedinstveno područje, Devinski i Gorički knezovi u središnjoj Istri, zaleđu Trsta sve do Rijeke, Kranjski grofovi u južnom dijelu Notranjske, Istarska grofovija u središnjoj Istri te Merania od Plominskog zaljeva, Berseča do Kastva. Akvilejska patrijaršij postepeno gubi svoje posjede pred najezdom Venecije, ali čitava J. ostaje pod eklezijastičkom jurisdikcijom Akvilejske patrijaršije sve do poč. XVII. st.

Venecija u XIII i XIV. postepeno osvaja romanske gradove u zapadnoj i središnjoj Istri uz velik otpor tih gradova (naročito Pula i Motovun). Prva su im uporišta Rovinj i Kopar. Velik dio istarskog poluotoka kao i istarskih otoka na Kvarneru je u XV. i XVI. st. pod vlašću Venecije, a ostatak Julije (Trst od 1382. Goriška grofovija sve do Pazina od 1374. nekadašnja Meranija sa Mošćenicama, Veprincem i Kastvom, te područje J. od Postojne do sjeverne Istre (obronci Čičarije) te do Rijeke od 1466.) u posjedu je Habsburgovaca.

U prospeitetnijoj venecijanskoj Istri (ako izuzmemo Trst i Rijeku) funkcionirali su pazenatici. Kako bi cijeli prostor nadgledala i vojno povezala, posebno široki teritorij izvan jurisdikcije pojedinih gradova čiji statuti preciziraju ovlasti pojedinih komuna, stvara posebnu instituciju, pazenatik («societas Paysanatici terrarum», od venetske riječi pais, paiz - zemlja, kraj, predjel), mletačko izvangradsko područje. Na čelu pazenatika je kapetan (Capitaneus) postavljen od venecijanskog senata na godinu dana. Zadaci kapetana pazenatika, čije su naloge podeštati dužni izvršavati, isključivo su vojni koji će se s vremenom proširiti. Kapetan je dužan povremeno obilaziti vojne jedinice raspoređene na prostoru Istre (reklo bi se «otići u pazenatik»), ali se, u početku, ne smije miješati u unutrašnje poslove pojedinih komuna. Sam pazenatik funkcionira na način da Venecija osigurava plaću kapetana te troškove uzdržavanja 7 konja koje kapetan kao zapovjednik konjanice kapetanije mora imati: 1 prvoklasnog konja za sebe, 5 konja za borbu te 1 starijeg konja za trubača, 1 člana jedinice starijeg od 20 godine, 4 vješta konjanika i trubača. Konje je trebao osigurati svaki grad shodno svojoj veličini: Izola 10, Piran 20, Umag 4, Novigrad 4, Poreč 12, Rovinj 5, Motovun 8, Lovreč 5 te Pula 20. Budući da Bale (ni Pula) još nisu bile pod dominacijom Venecije za uzdržavanje vojske pazenatika nisu osiguravale konje već su plaćale 400 tzv. malih lira. Prvi kapetan pazenatika, izabran za godinu 1301./1302., bio je Marino Badoer koji je sjedište smjestio u Poreč a vojni garnizon u Lovreč. Zbog nespojivosti da kapetan pazenatika djeluje iz grada sa strogo utvrđenim Statutom, Poreč je ostao sjedište kapetana pazenatika tek do 1304. kad će biti preseljen u Lovreč gdje će ostati sve do premještanja pazenatika u Rašpor kod Buzeta 1394. godine. Naime, uviđajući da je skoro nemoguće efikasno vojno kontrolirati cijeli izvangradski teritorij mletačke Istre iz jednog mjesta, Venecija 1359. osniva i drugo sjedište pazenatika i smješta ga u Grožnjan. Godine 1394. Venecija je došla u posjed utvrde Rašpor kod Buzeta u koji je smjestila objedinjeni sutlovrečki i grožnjanski pazenatik. U Lovreču će i dalje ostati dio pazenatika i kapetan, ali s ovlastima znatno manjim od nekadašnjih. Definitivno će se pazenatik preseliti u Buzet, 1511. godine i tamo ostati sve do pada Venecije 1797. godine.

Novi vijek
XVI. i XVII. st. jedno je od najtežih razoblja stanovništvu Julije. postoje dvije Julije, jedna pod okoštalim feudalnim poretkom Austrije (čitav sjeverni dio J. i unutrašnjost istarskog poluotoka s Pazinom kao centrom) te venecijanska Julija (na ostalom istarskom području). Pored spomenutih epidemija kuge (u XVI. st. kuga je 16 puta harala), stanovništvo je bilo izloženo učestalim pljačkama razbojnika, pograničnim ratovanjima imeđu austrijskih i mltačkih feudalaca i stanovništva, sušama, a tu su još provale Turaka koji dolaze i na područje Julije (Klana) pa uskočko-mletački rat

U XVIII. st. i dalje je status quo iz prethodnog razdoblja s time da se posljedice slabljenja moći Republike Venecije sve više osijeća, a u austrijskom dijelu počinje jačanje morskih gradova Trsta i Rijeke:

1719. austrijski car Karlo VI daje julijskim lukama Trstu i Rijeci status slobodnih luka što doprinosi brzom razvoju ta dva grada.

Napoleonski ratovi krajem XVIII i poč. XIX st. dovode do objedinjavanja mletačkog (zapadni i juž. istararski poluotok i istar. otoci na Kvarneru) i austrijskog dijela Julije. Od 1809. do 1813, čitava J. je u sastavu francuske Ilirske provincije. Nakon poraza napoleonove vojske Austrija okupira Juliju i administrativno je organizira u Tršćanski governatorat (Governo di Trieste 1814-1816.) kojoj pridružuje i dio Hrvatskog primorja (otok Krk i obalu od Bakra do Crikvenice) čime stvara austrijsko primorje podijeljeno u 3 distrikta: Trst (zapadna i središnja Istra do Monfalcona), Gorica (Gradiška, Tolmin, Kanalska dolina i Brkini) i Rijeka (od Labina do Novog, istarski otoci i Krk, te dio Gorskog kotara Fužine i Čabar) sa glavnim gradom Trstom. 1816. Tršćanska gubernija se stavlja pod austrijsku Kraljevinu Iliriju u čijem sastavu ostaje čitava J. do 1849., osim Rijeke koja je od 1922. opet corpus separatum Ugarske sve do 1848. 1822. se Hrvatskoj vraća zapadni dio Hrvatskog primorja (od Rječine do Novog) koji od 1814. bio pod riječkim distriktom Governatorata iz Trsta.

1849. Od Tršćanske gubernije se formira nova jedinica u sastavu austrijske krune nazvana Austrijsko primorje (v.)

XX. vijek
Fin de siece i početak XX. vijeka naziva se "idiličnim vremenom" za stanovništvo Julije koja je pod vlašću Austrije, osim Rijeke koju su kao svoj posjed Habsburovci u statusu Corpus separatuma dodijelili ugarskoj kruni (1779. Marija Terezija te potvrđeno 1868.). to je razdoblje naglog prosperiteta izgradnjom željeničkih pruga za unutrašnjos (do Beča i Budimpešte), Naročito Trsta i Rijeke kao glavne austrijske, tj. mađarske luke, te Pule kao glavnog AU vojnog mornaričkog centra. U javnoj službi i obrazovnim ustanovama se ravnopravno koriste italianski, srpskohrvatski i slovenski jezici, pored njemačkog, a u Rijeci još i mađarskog jeika.

Tu idilu prekida 1. svj. rat (1914-18.) i raspad AU monarhije kada započinju tragedije multietničkog stanovništva Julije izazvane iredentističkim težnjama talijanskih, slovenskih i hrvatskih nacionalista, te pripajanjima od strane tzv. matičnih zemalja. U Juliji je u svim većim gradovima od Trsta do Rijeke i Pule i na području zapadne Istre većinsko talijansko stanovništvo, dok je u ruralnim sredinama većinsko slavensko (hrv. i slov.) stanovništvo. Tu geparovu kožu od karte Julije po etničkoj strukturi, nadopunjuju još i enklave Crnogoraca (Peroj) i Rumunja (Žejane na kvarnerskoj strani Učke i Šušnjevica i ostala naselja na istarskoj strani), pa su tu i Furlani (u Goriškoj).

Po Londonskom ugooru iz 1915. Kraljevina Italija već u novembru 1918. anektira čitavu Juliju (bivše Austrijsko primorje osim ostrva Krka)) te okupira dio Krasa jugozapadne Notranjske (Ilirsku Bistricu te uz prugu Pivka-Postojna) osim Rijeke (koja kao savenički okupacioni teritorij prolazi svoje turbulentno razdoblje, od okupacije D'Annunzijevih ardita do statusa Slobodne države Rijeka - Stato libero Fiume 1920-1924. postignut Rapalskim ugovorom), koju je Italija anektirala 1924. g. Na okupiranom području Julije (regione Giuliana). Kraljevina Italija formira Provinciju koju prekrštava u Venezia Giulia.sa sjedištem u Trstu.

Nakon kapitulacije Italije 8. septembra 1943. u Juliji, kao i u čitavoj Italiji, dolazi do masovnog antifašističkog općnarodnog ustanka (svih etniciteta) predvođenog PCI (Italijanska komunistička partija), a u Juliji sa sve snažnijim utjecajem KPJ, odnosno KPH i KPSl koji otvorenu iskazuju iredentističke pretenzije prema čitavoj Juliji (npr. nevažan skup narodnjaka sa falsificiranim potpisom Pina Budicina 1943., nazvan Pazinske odluke kojima se proglašava aneksija Hrvatskoj), a uskoro takvu odluku donosi i tzv. Slovensko primorje.

Uskoro su snažne vojne snage nacističke Njemačke okupirali Juliju koju su službeno inkorporirali u tzv. Operacionu zonu Jadranskog primorja ili OZAK (akronim od Operations Zone Adriatisches Küstenland) formalno ju stavivši u sastav novostvorene Mussolinijeve tvorevine Socijalne italijanske republike (Repubblica Sociale Italiana), a zapravo je pripojivši njemačkom Trećem Reichu (iako aneksija nije formalno proglašena).

Okupacija je započela 2. oktobra 1943 pod komandom SS generala Paula Haussera. Njemci ulaze u Juliju u tri kolone, s prethodnim snažnim bombardiranjem avijacije, zauzevši u nekoliko dana važnije lokacije. Partizanske jedinice doživljavaju velike gubitke i prisiljene su na povlačenje. Ofenziva se završava 9. oktobra okupacijom Rovinja i nastavlja se antipartizanskim čišćenjem kroz čitav oktobar. Tako se, okupacijom i Dalmacije realizirao plan Hitlera, Himmlera i Josepha Goebbelsa da se okupira i anektiraju svi teritoriji u sastavu Austro-ugarskog carstva. Najviši njemački komesarijat formira Specijalni suda za javnu sigurnost kako bi kaznili svaki neprijateljski čin na njemačke vlasti, za suradnju s neprijateljima, sabotažu itd. Partizani se povlače na područje Ćićarije i Gorskog kotara, a vojni zapovjednik ovog područja Ludwig Kübler započeo je s okrutnom odmazdom protiv pokreta otpora koristeči kolaboracionističke talijanske, slovenske, hrvatske, srpske, ruske, kozačke, kavkaske i ostale snage.

U aprilu i maju 1945. Jugoslavenska armija ulazi na čitavo područje Julije, sve do Trsta i Gorice, Prema arhivskom istraživanju Vjekoslava Cenčića, Josip Broz Tito želi od Julije formirati 7. republiku u jugoslavenskoj federaciji - Julijsku narodnu republiku ili Narodnu republiku Juliju sa tri konstituitivna naroda (slovenskim, hrvatskim i italijanskim) čemu se odlučno suprostavlja slovensko rukovodstvo na čelu sa Edvardom Kardeljem te hrvatsko rukovodstvo na čelu sa Vladimirom Bakarićem pozivajući se na tzv. povijesnu pripadnost Istre i Julije Hrvatskoj i Sloveniji te na odluke svojih nacionalnih antifašističkih vijeća. U međuvremenu Zapadni saveznici ultimativno zahtijevaju da JA napusti područje Trsta i Gorice te se nakon toga formiraju okupacione zone Julijske krajine: A (Trst - Angloameričkih saveznika) i B (veći do Julijske pokrajine JA) gdje slovenske i hrvatske komisije na čelu sa Kardeljem i Bakarićem međusobno dijele tu pokrajinu. Mirovnim ugovorom u Parizu 1947. Jugoslaviji se i de jure dodjeljuje najveći dio Julije, a od Tršćanske provincije, Koparštine i Bujštine (Buje i Umag) forma se Slobodni teritorij Trsta pod angloameričkom vojnom upravom - Zona A (Trst) i Vojnom upravom JA - Zona B.

XX vijek - tragedija naroda multietničke Julije
S tom aneksijom "majci domovini" (madre patria) Italiji započinje kalvarija stanovništva Julije u XX. vijeku. Pogibija četiri rudara (talijanske,njemačke, hrvatske i češke narodnosti) u Labinskoj republici 1921. najbolje simboliziraju sve ono što je slijedilo u Juliji sve do danas. Smrt jednih civilizacijskih tekovina (nacionalne ravnopravnosti, kulture razumijevanja, suživota u AU (po nacionalistima tzv. 'tamnica naroda') dovela je do retrogradnog procesa, netolerancije, 'kulture mržnje' i isključivosti koju donosi radikalni nacionalizam desnice (pod Kraljevinom Italijom i nacionalističko-šovinistička politika nakon aneksije Hrvatskoj i Sloveniji) tzv. ljevice (hrvatske i slovenske) koja je pala upravo na ispitu internacionalizma.

Prije same aneksije Julije Italiji, italijanski, slovenački i hrvatski iredentisti počinju političkom aktivnošću s nekakvim proglasima o priključenju matičnoj zemlji ili madre patriji da bi nakon okupacije Julije italijanski nacionalisti došli 'na svoje' te organizirano počeli djelovati (v. Rijeka Povijest) te doslovno divljati napadajući ono što im predstavlja najveću opasnost, a to je ljevica i radnički pokret te druge nacionalnosti (zaposjedanje Radničkog doma u Trstu 1921, te paljevine Narodnog doma, štamparije slov dnevnika Delo i hotela Balkan (1920. u Trstu), Narodnog doma u Puli (1920.), organiziraju državni udar u Slobodnoj državi Rijeka 6 mjeseci prije puča u Rimu 1922. Dolaskom na vlast fašisti legaliziraju svoju nacionalističku i antikomunističku politiku. Vrši se nasilna italijanizacija slov. i hrv. toponima, prezimena, zatvaranje škola na slov. i hrvatskosrpskom jeziku. Ovakva nacionalistička diktatura (fašizam) izaziva egzodus oko 30 hiljada stanovnika Julije (Slovenaca, Hrvata te Mađara i Nijemaca iz Rijeke i Trsta).

Unatoč tolikom iseljavanju i doseljavanju novih stanovnika (oko 10.000) u Juliju ipak se nije stiglo bitnije promijeniti etničku sliku Julije za vrijeme aneksije Kraljevini Italiji, koliko se to uspjelo u centralističkim "matičnim zemljama", bez ikakvog oblika autonomije i nepoštivanjem kulturno-povijesne posebnosti ove pokrajine, nakon direktne aneksije Sloveniji i Hrvatskoj (1945.) unutar jugoslovenske federacije. Italijane, koji su po Austro-ugraskom popisu iz 1910. činili 1/3 populacije Julije (na Krasu su Slovenci činili 90% stanovnika), proglašava se nacionalnom manjinom, a nasilnom kroatizacijom i slovenizacijom, otovrenom šovinističkom politikom, doseljavanjem etnički "podobnog" stanovništva (uglavnom iz Hrvatske i Slovenije) uzrokuje se veliki egzodus u kome je većina autohtonih stanovnika Julije (procjene su 150 do 250 hiljada) napušta svoju pokrajinu.

Uspostavom nacionalističkih poredaka u Sloveniji i Hrvatskoj 1990. taj trend kroatizacije i slovenizacije Julije se nastavlja, ovaj put na uštrb svih neslovenskih i nehrvatskih stanovnika pa tako npr. u Rijeci od 69,76% Hrvata 1991. udio Hrvata se 2011. podiže na 82,52%.

Kultura
Posebnost Julije jeste kulturološka raznolikost proistekla iz multietničnosti, ali i mnoge autohtone posebnosti koje su nekako opstale pred često nasilnom unifikacijom tzv. " matičnih zemalja" triju većih entničkih zajednica u Juliji (Italije, Slovenije i Hrvatske) u XX. i u ovom vijeku. U Istri i sjeverozapadnom području Julije se pored dijalekata govore 4 autohtona jezika:

 Istriotski (istroromanski) jezik koji je opstao među romanskim starosjediocima koji spada u posebni romanski (latinski) jezik, a još se sve rjeđe govori u trokutu Rouviego (Rovinj), Vale (Bale) i Dignan (Vodnjan) s time da Rovinježi govore jezikom dosta kontaminiranim istro-venetskim dijalektom.
 Liburnski čakavski jezik koji suvremeni nepolitizovani lingvistički naučnici svrstavaju u poseban južnoslovenski jezik odvojen od slovenačkog i srednjojužnoslavenskog dija-sistema. Govori se na području od Kastvštine do Labinštine iako sve više kontaminiran hrv. jezikom.
 Istrorumunjski jezik (aromuni) koji se govorio na obje strane Učke, u Žejanama i Šušnjevici, u izumiranju.
 Furlanski jezik, koji je konačno priznat kao poseban jezik koji je i službeni jezik i uči se u školama ima govornike u Goriškoj.
 sansegotski dijalekt, romansko-slavenski jezik s otoka Suska (Sansego).
 Pored toga u zapadnoj Istri i u Cresu (Cherso) i Malom Lošinju (Lussinpiccolo) se govori(lo) posebnim istro-venetskim dijalektom. Treba istaći i Talijanima teško razumljive urbane idiome venetskog dijalekta kao što su fijumanski i puležanski (u izumiranju) te triještinski dijalekt. Ovdje moramo spomenuti i enklavu slovenskog dijalekta u Buzeštini koju se nestručno i politikantski gura pod hrv. dijalekt kao što na velikom području Krasa (sjev. Primorske) govori(lo) dijalektom bližim srednjo i sjevernoistarskim istarskim čakavskim dijalektima nego slovenskim. Za istarsku čakavštinu (središnja i zap. Istra) karakteristične su velike razlike u govorima od naselja do naselja što je posljedica kuge koja je harala Istrom od XIII. do XVI. st. i opustjela mnoga područja pa je Venecija planski naseljavala Slavene čakavskog govora iz različitih dijelova Dalmacije, Like i Ist. Bosne (koji su bjali pred Turcima).

Znamenitosti
Prirodne ljepote:

 Postojnska i Škocjanska jama
 Istarske stijene
 Kotli
 Limski fjord
 arhipelag Brioni
 Punta Premantura
 Park prirode Učka (Montemaggiore)
 otok Susak-Sansego
 otok Lošinj-Lussin

Artefakti:

 Pećinsko slikarstvo u Romualdovoj pećini iznad Limskog kanala
 Histarski i rimski Nesactium (Nezakcij) kraj Pule
 Amfiteatar u Puli,
 Slavoluk Sergejevaca, Augustov hram, Dvojna vrata... (Pula-Pola)
 Rimski slavoluk i teatar (Trst-Trieste)
 Basilica Eufrasiana (Poreč-Parenzo)
 mediteranski srednjovjekovni gradovi kao što su Motovun (Montona), Piran (Pirano), Rovinj (Rovigno), Vodnjan (dignano). Labin (Albona), Mošćenice (Moschiena), Lubenice, Beli, Cres, (Cherso), Osor (Orsera)
 Predjamski grad (Postojna - Postumia)
 Maximilianov dvorac Miramare (Trst-Trieste)
 Cafeteria San Marco (Trst-Trieste)

Značajne ličnosti

 Epulon, histarski kralj
 Herman Dalmatin, filoof, matematičar, astronom
 Francesco Petris, humanistički filozof
 Andre Antonio da Montona, muzičar, izdavač
 Primož Trubar, crkveni reformator
 Francesco Trevisani, slikar
 Matija Vlacich Iliricus, crkveni reformator
 Stephanus Consul Histrianicus, crkveni reformator, pisac
 Ivan Zajc, kompozitor
 Arturo Toscanini, kompozitor
 Giuseppe Tartini, kompozitor
 Antonio Smareglia, kompozitor
 Giusepina Martinuzzi, sociolog
 Andrija Mohorovičić, seizmolog
 Pietro Kandler, povjesničar
 Odon von Horvath, književnik
 Italo Svevo, književnik
 Luigi Dalla Piccola, pijanist
 Dragotin Kette, pjesnik
 Scipio Slataper, pjesnik
 Riccardo Zanella, predsjednik Slobodne države Rijeka
 Tulio Galli, avang. slikar (futurist)
 Vladimir Bartol, pisac
 Umberto Saba, pjesnik, prozaist
 Avgust Černigoj, avang. slikar (konstruktivist)
 Biagio Marin, pjesnik
 Giani Stuparich, pisac,
 Salvatore Sata, književnik
 Pino Budicin, revolucionar, borac za autonomiju Julije
 Claudio Magris, književnik
 Luciano Sušanj, svj. rekorder na 800 m
 Osvaldo Ramous, pjesnik, književnik
 Fulvio Tomizza, književnik
 Tamara Obrovac, etnojazz pjevaćica
 Marko Brecelj, rocker i performer
 Alex Stavopoli, rocker
 Franci Blašković, rocker i performer
 Luca Turilli, rocker
 Denis Razz Razumović, jazz saksofonista

Literatura

 Enciklopedije: Enciklopedija Jugoslavije JLZ II (1980-1990.;, Enciclopedia Italiana; Opća enciklopedija JLZ 1975.; Istrapedija (Istarska internetska enciklopedija IŽ); Istarska enciklopedija LZ Miroslava Krleže 2005.
 Periodika: Jadranski zbornik, 0d 1956.; Vjesnici Historijskog arhiva u Rijeci, Kopru, Pazinu; Atti del Centro delle ricerche storiche, Rovinj,
 Salimbeni, Fulvio (priređivač), Dal litorale austriaco alla Venezia Giulia, Udine 1991.;
 Biondi, Neva i dr., Il confine mobile. Atlante storico dell'Alto Adriatico 1866–1992. Austria, Croazia, Italia, Slovenia, Monfalcone 1996.;
 Sestan, Ernesto Venezia Giulia. Lineamenti di una storia etnica e culturale, Udine 1997.

Reference

Julijska krajina


Ang Wadi Milah ngalan niining mga mosunod:

Hiniusang Emiratong Arabo

 Wādī Milāḩ, wadi, Ra's al Khaymah,

Yemen

 Wādī Milāh, wadi, Muḩāfaz̧at Dhamār,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Hiniusang Emiratong Arabo
Pagklaro paghimo ni bot Yemen

Wadi Milah


Ang Sangaṟ ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Sangaṟ (tubud), Wilāyat-e Paktīkā,
 Sangaṟ (bukid), Wilāyat-e Ghōr,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Sangaṟ


Kaliwatan sa alibangbang ang Streblote sodalium. Una ning gihulagway ni Aurivillius ni adtong 1915. Ang Streblote sodalium sakop sa kahenera nga Streblote, ug kabanay nga Lasiocampidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Streblote

Streblote sodalium


Polimery krystaliczne – polimery o regularnej, liniowej budowie łańcucha lub zawierające grupy o dużej polarności, rozmieszczone równomiernie wzdłuż makrocząsteczki. Powstają na skutek ruchów termicznych oraz sił oddziaływań międzycząsteczkowych skłębionych łańcuchów.

Wyróżniamy dwa typy modeli.
 Model micelarno-frędzlowy to model struktury krystalicznej, w której skrystalizowane fragmenty makrocząsteczki należą przeważnie do różnych kryształów. Obszary krystaliczne składają się z paczek równolegle uporządkowanych łańcuchów.
 Model lameli krystalicznej opisuje obszary krystaliczne utworzone ze sfałdowanych łańcuchów polimeru. Sfałdowanie łańcuchów polega na połączeniu pętlą dwóch równoległych segmentów należących do tego samego kryształu. Łańcuchy układają się równolegle do siebie, a prostopadle do ściany kryształu.

Polimery krystaliczne mogą posiadać kryształy: lamelarne, listwowe, włókniste, dendryty, shish-kebab.

Polimery krystaliczne zawierają obszary z uporządkowanym upakowaniem makrocząsteczek oraz obszary amorficzne, bezpostaciowe (cieczy przechłodzonej): zgodnie z zasadą termodynamiki, mają strukturę dwufazową. Polimery krystaliczne, w których udział fazy krystalicznej jest mały, powinny być nazywane polimerami semikrystalicznymi.

Zastosowanie polimerów krystalicznych: izolacje cieplne, paroizolacje, włókna cięte PP, folie termoizolacyjne, izolacje przeciwwilgociowe.

Zobacz też
 Polimery amorficzne

Przypisy

Polimery

Polimery krystaliczne


Borovke (),  ili  porodica borovi,  obuhvata drveće ili grmove, uključujući mnoge poznate  četinare sa komercijalnim značajem, kao što su kedar, jela, ariši, borovi i  smrče.  Porodica pripada redu  Pinales, nekada poznatom kao  Coniferales.

Podržana je pretpostavka o monofiletskoj evoluciji  porodice Pinaceae. To je potvrđeno analizom proteina u hloroplastima i na osnovu nedostatka bioflavonoida. Današnji predstavnici su široko raznoliki,  sa oko  220-250  vrsta (ovisno o taksonomskom pristupu)  u 11 rodova, a druga je najveća  (nakon Cupressaceae)  u geografskom rasprostranjenju. Areal se pretežno prostire na Sjevernoj  hemisferi, uglavnom u umjerenim klimatskim zonama, ali ih ima od subarktičkih do tropsih područja.  Često predstavljaju dominantnu komponentu borealnih, obalskih i planinskih šuma. Jedna vrsta, Pinus merkusii,  raste odmah ispod ekvatora, u Jugoistočnoj Aziji. Glavni  centri  diversifikacije su u planinama jugozapadne  Kine, Meksiko, centralni  Japan i Kalifornija.

Fosilni nalazi ove porodice postoje još od krede.

Opis
S izuzetkom ariša i zlatnog zlatnog pseudoariša (Pseudolarix amabilis), svi drugi članovi porodice su zimzeleno, igličasto  drveće ili grmovi.

Najpotznatiji rodovi porodice Pinaceae  su: Tsuga, Pseudotsuga, Abies, Picea, Larix, Cedrus i Pinus.

U  prva četiri roda postoje samo dugi, a kod ostalih dugi i kratki izdanci. Iglice se pojedinačno  nalaze  na dugim izbojcima, a na kratkum  u čupercima. Pojedinačne iglice i čuperci  su spiralno raspoređeni.  Cvjetovisu jednospolni (jednodomni ili monoecijski), u cvastima. Ženski cvjetovi su šišarikasti (češerasti). U njima je  veći broj ljuski, koje se nakon oplodnje razvijaju u šišarku. Češeri ili pišarke  se sastoje iz dvostrukih ljuski: pokrovnih i plodnih.  Raspoređene su spiralno, na češernoj osi. Plodne ljuske nalaze se u pazuhu pokrovnih ljuski. Na plodnim ljuskama nalaze se sjemeni zameci, a  kasnije po dvije redovno okriljene sjemenke.  Za vrijeme cvjetanja, pokrovne ljuske su  obično dobro vidljive. Kod borova i smrča, razvijaju se i  dalje, pa su zato na zrelom češeru teško uočljive.

Sistematika
Porodica borovki (Pinaceae) dijeli se na četiri potporodice i obuhvata jedanaest rodova s oko 230 vrsta:

 Potporodica Abietoideae:
 Jele (Abies): 51 vrsta.
 Kedrovi (Cedrus): četiri vrste.
Ketelerije  Keteleeria: tri vrste.
 Nothotsuga: monotipski  rod.
 Čuga (Tsuga): osam vrsta.
 Zlatni lažni ariš (Pseudolarix): monotipski rod.
 Potporodica Piceoideae:
 Smrče (Picea): 33 vrste.
 Potporodica Pineoideae
 Borovi (Pinus): 112 vrsta.
 Potporodica Laricoideae
 Ariš (Larix):  oko 11 vrsta.
 Cathaya: monotipski rod.
 Duglazije (Pseudotsuga): oko 22 vrste.

Također pogledajte
Golosjemenjače

Reference

Vanjski linkovi

Arboretum de Villardebelle Photos page – many images.
Arboretum de Villardebelle Cones page – images of cones of many species
Classification of Pinaceae
Gymnosperm Database – Pinaceae
Conifers Around the World – Conifers of the temperate and adjacent regions
Pinaceae on the web page of the Tree-of-Life project  – Pinaceae on the web page of the Tree-of-Life project

Pinaceae
Pinales

Borovi (porodica)


An Agniolamia in uska genus han Coleoptera. An Agniolamia in nahilalakip ha familia nga Cerambycidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Agniolamia

Agniolamia


Weird Tales è una rivista pulp statunitense di racconti horror e fantastici, pubblicato per la prima volta nel marzo del 1923. Il periodico fu fondato a Chicago da J. C. Henneberger, un ex giornalista con il gusto per il macabro. Edwin Baird fu il primo direttore del mensile, aiutato da Farnsworth Wright.

Edwin Baird
Baird fu il primo a pubblicare alcuni degli autori più famosi di Weird Tales, come H. P. Lovecraft, Clark Ashton Smith e Seabury Quinn, autore, quest'ultimo, delle popolarissime storie di Jules de Grandin. Il giornale perse una considerevole somma di denaro mentre Baird ne era il redattore, quindi - avendo un capitale di $11 000 e accumulando un debito di $40 000 - fu licenziato dopo 13 uscite.

Henneberger offri il lavoro di direttore a Lovecraft, che rifiutò, adducendo come scusa la sua riluttanza a trasferirsi a Chicago: "Pensa alla difficoltà di un tale spostamento per un vecchio antiquario", dichiarò lo scrittore, allora appena trentaquattrenne.

Farnsworth Wright

L'editore diede quindi il lavoro a Farnsworth Wright, che divenne il redattore più conosciuto del periodico. Wright (che era affetto dalla malattia di Parkinson) continuò a pubblicare storie di Lovecraft, Smith e Quinn, anche se era più selettivo di Baird; rifiutò alcuni dei maggiori capolavori di Lovecraft, fra cui Alle montagne della follia, La maschera di Innsmouth e (inizialmente) Il richiamo di Cthulhu. Molti dei racconti del ciclo hyperboreano di Smith vennero egualmente rifiutati.

Fra i nuovi autori che Wright trovò per la rivista vi furono Robert Bloch e Robert E. Howard, le cui storie di Conan il barbaro, divennero molto popolari. Wright pubblicò per la prima volta anche il commediografo Tennessee Williams (con la storia The Vengeance of Nitocris).

Da segnalare che Wright assunse l'illustratrice e stilista Margaret Brundage per produrre le illustrazioni della copertina del giornale, a cominciare dal 1933, facendo di lei la prima e unica illustratrice donna di copertine di giornali economici. La Brundage creò molte immagini impressionanti, specialmente di giovani donne nude o seminude in pose provocanti (le sue scene fecero scalpore). Anche se la sua arte era tutt'altro che impeccabile, le copertine di Brundage divennero un centro di attenzione e di grandi controversie, il che naturalmente favorì la diffusione del giornale, incrementando notevolmente le vendite. Wright fece decollare anche le carriere di due importanti artisti fantasy, Virgil Finlay e Hannes Bok, acquistando e pubblicando i loro lavori per la prima volta e poi sempre più frequentemente.

Weird Tales ebbe sempre problemi finanziari. Negli anni venti e trenta, il manager economico del giornale, William Sprenger, ebbe molta difficoltà a tenere a galla l'impresa. Si è stimato che la circolazione mensile di Weird Tales non superò mai le  copie per numero. Negli anni venti la circolazione dei "pulp magazine" più famosi toccava la soglia del milione; anche durante la Grande depressione, i giornali più popolari come quelli di Doc Savage o dell'Uomo Ombra raggiunsero una circolazione di  copie per numero, mensilmente o anche quindicinalmente. Dopo il 1926 Farnsworth Wright pagò i suoi collaboratori con un cent per parola, raddoppiando il costo del giornale di mezzo centesimo a parola; ma durante gli anni trenta la rivista fu spesso in ritardo con i pagamenti agli autori (fatto usuale nel campo dei periodici a quel tempo).

Nel 1938 Henneberger vendette Weird Tales a William J. Delaney, proprietario ed editore del giornale Short Stories. Davis assunse Dorothy McIlwraith, la redattrice di Short Stories, per assistere Wright. Una serie di scelte sbagliate e il declino delle vendite portarono Wright a lasciare Weird Tales nel marzo 1940. Wright morì a giugno dello stesso anno.

Dorothy McIlwraith

Sotto la guida di Dorothy McIlwraith, cominciata nell'aprile 1940, gli anni successivi della rivista furono caratterizzati dall'arrivo di nuovi scrittori, incluse alcune grandi figure come Ray Bradbury, Manly Wade Wellmann, Fritz Leiber, Henry Kuttner, C. L. Moore, Theodore Sturgeon, Joseph Payne Brennan, Jack Snow e Margaret St. Clair, assumendo un carattere più eclettico. Occasionalmente la rivista pubblicò alcuni racconti lovecraftiani presentati come pezzi "perduti" di Lovecraft, completati dal suo autonominato "esecutore letterario" August Derleth, che scrisse racconti per il giornale anche con il suo nome.

Come molti giornali economici, "Weird Tales" soffrì per la carenza di carta da giornale durante la seconda guerra mondiale, e dopo per la concorrenza dei fumetti, delle commedie radiofoniche, della televisione, e dei tascabili economici. A livello commerciale, il periodico subì un rapido declino fino a cessare le pubblicazioni nel settembre 1954, dopo 279 numeri.

Successive edizioni
La rivista ebbe alcune successive edizioni dalla vita breve, negli anni seguenti, inclusi 4 numeri come giornale nella prima metà degli anni settanta redatti da Sam Moskowitz e pubblicate da Leo Margulies.  Robert Weinberg e Victor Dricks acquisirono il titolo i diritti dopo la morte di Margulies e pubblicarono una serie di quattro antologie tascabili, dal 1981 al 1983, curate da Lin Carter.

Weird Tales fu riesumato per l'ultima volta nel 1988 sotto la licenza dei redattori/editori George H. Scithers, John Gregory Betancourt e Darrell Schweitzer, cominciando dal numero 290. Il giornale riedito ebbe un ragionevole successo commerciale (come qualsiasi periodico di racconti), pubblicando alcuni importanti scrittori contemporanei come Tanith Lee, Brian Lumley e Thomas Ligotti. Weird Tales divenne parte della catena DNA Publications per alcuni anni intorno alla fine del millennio, e nel 2005 è stata venduta alla Wildside Press (posseduta dal precedente coeditore Betancourt) e trasformata in pubblicazione bimestrale (6 numeri all'anno).

All'inizio del 2007, la Wildside ha annunciato un imminente ritorno di Weird Tales, nominando redattori Ann VanderMeer e Stephen Segal. Scithers e Schweitzer sono rimasti come azionisti, Betancourt come editore. L'edizione di marzo/aprile 2007 sarà la prima con una nuova veste grafica in 75 anni di pubblicazione.

Dal 2012 passa alla proprietà di Nth Dimension Media, Inc. Fondata dallo scrittore Marvin Kaye (che diviene editore della rivista) e dal filmaker John Harlacher. Dopo sole quattro uscite (inverno 2012, autunno 2012, estate 2013, primavera 2014: "The Undead Issue")  le pubblicazioni si interrompono.  Il sito ufficiale sembra scomparso mentre se si prova ad accedervi si viene reindirizzati a un diverso dominio.

Edizione italiana
Nell'aprile 2011 è cominciata la distribuzione dell'edizione in lingua italiana di Weird Tales. Il periodico ha cadenza bimestrale ed è diretto da Luigi Boccia. Il primo numero contiene i racconti Il cuore di ghiaccio di Tanith Lee, Le fusa di Michael Bishop, Una macabra musica d'atmosfera di Richard Howard e la prima parte di Petali neri di Michael Moorcock.

Autori italiani pubblicati sull'edizione statunitense di Weird Tales sono stati Giovanni Magherini Graziani nell'ottobre 1934 e Roberto Quaglia nell'aprile 2006, con una storia scritta assieme allo scrittore britannico Ian Watson.

Note

Bibliografia
Lin Carter, Lovecraft: A Look Behind the Cthulhu Mythos.
Clark Ashton Smith, The Book of Hyperborea, Will Murray (a cura di)
Wildside Press, press release, Feb. 14, 2007.

Altri progetti

Collegamenti esterni

 Weird Tales: L'insolito, il fantastico e il bizzarro (sito dell'edizione italiana)
 Wildside Press – attuale editore
 Primo numeri della rivista consultabili online su pulpmags.org
 Weird Tales: The Unique Magazine (sito di fan)

Horror
Riviste di fantascienza statunitensi
Riviste fantasy statunitensi

Weird Tales


A prova dos 50 metros peito masculino da natação no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2017 ocorreu nos dias 25 de julho e 26 de julho em Budapeste na Hungria.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Os seguintes novos recordes foram estabelecidos durante esta competição.

Medalhistas

Resultados

Eliminatórias
Esses foram os resultados das eliminatórias. Foram realizadas no dia 25 de julho com início às 09:30.

Desempate

Semifinal
Esses foram os resultados das semifinais. Foram realizadas no dia 25 de julho com início às 18h11.

Semifinal 1

Semifinal 2

Final
A final foi realizada em 26 de julho às 18h17.

Ligações externas

 Site da Federação Internacional de Natação

Eventos do Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2017

Natação no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2017 - 50 m peito masculino


An Barbatula kosswigi in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Erk'akan ngan Kuru hadton 1986. An Barbatula kosswigi in nahilalakip ha genus nga Barbatula, ngan familia nga Balitoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Barbatula

Barbatula kosswigi


Perales é um corregimento no distrito de Guararé, província de Los Santos, Panamá, com uma população de 421 a partir de 2010. Foi criado pela Lei 58 de 29 de julho de 1998, em virtude da declaração de inconstitucionalidade da Lei 1 de 1982. Sua população a partir de 2000 era 416.

Distritos do Panamá

Perales (Los Santos)


La tartaruga leopardo (Stigmochelys pardalis ()) è una grande e colorata tartaruga appartenente alla famiglia Testudinidae, originaria delle savane dell'Africa orientale e meridionale, dal Sudan al Capo meridionale. È l'unica specie del genere Stigmochelys, sebbene in passato fosse comunemente collocata nel genere Geochelone. Questa tartaruga è una specie da pascolo che predilige gli habitat semi-aridi, spinosi e le praterie. Sia in climi molto caldi che in quelli molto freddi possono dimorare nelle tane abbandonate di volpi, sciacalli o oritteropi, in quanto sono in grado di scavare solamente buche per deporvi le loro uova. Data la loro propensione per gli habitat di prateria, pascolano ampiamente su diverse erbe, prediligendo anche piante grasse e cardi.

Descrizione

La tartaruga leopardo è la quarta specie di tartaruga terrestre più grande al mondo, con gli adulti che raggiungono in media i 34-40 centimetri (16 pollici) di lunghezza, per un peso di circa 13 chilogrammi (29 libbre). Gli esemplari adulti tendono ad essere più grandi nelle estremità settentrionale e meridionale del loro areale, dove gli esemplari tipici pesano fino a 20 chilogrammi (44 libbre). Alcuni esemplari eccezionali possono raggiungere una lunghezza di 70 centimetri (28 pollici), per un peso di 40 chilogrammi (88 libbre).

Il carapace della tartaruga leopardo ha una forma piuttosto piramidale, in vista frontale, alto e a cupola e dai lati ripidi, quasi verticali. Gli esemplari giovani e adolescenti presentano un carapace caratterizzato da una colorazione prevalentemente giallastra contrassegnato da macchie, cerchi e striature nere irregolari. Il piastrone è chiaro, con lineamenti più scuri. Negli adulti maturi questi segni tendono a sbiadire e a scomparire rendendo l'animale uniformemente marroncino o grigio. Alcuni esemplari possono presentare una totale assenza del colore nero che le rende ancora più particolari. La testa e gli arti sono di colore uniformemente giallo o marrone chiaro.

Distribuzione e habitat
Ampiamente diffusa nelle regioni aride e nelle savane dell'Africa orientale e meridionale, che si estendono dal Sudan del Sud e dalla Somalia, attraverso l'Africa orientale fino al Sudafrica e alla Namibia. La specie è generalmente assente dalle regioni forestali umide dell'Africa centrale. In questo areale tanto ampio, la tartaruga leopardo occupa più habitat di qualsiasi altra tartaruga africana, comprese le praterie, la macchia spinosa, la macchia mediterranea e le savane, con temperature che vanno dai 30° ai 32°. Possono essere trovati ad altitudini che vanno dal livello del mare a 2.900 metri (9.500 piedi).

Biologia

Le tartarughe leopardo sono erbivore; la loro dieta consiste in un'ampia varietà di piante tra cui fiori, cardi, erbe e piante grasse. Talvolta rosicchiano ossa o persino feci di iena per ottenere il calcio, necessario per lo sviluppo delle ossa e del guscio delle loro uova. I semi delle piante ingerite da queste tartarughe passano inalterati attraverso l'intestino dell'animale, per questo la tartaruga leopardo gioca un ruolo significativo nella dispersione dei semi. Solitamente attive durante il giorno, sono meno attive durante la stagione secca.

La tartaruga leopardo raggiunge la maturità sessuale tra i 12 e i 15 anni, e può vivere fino a 80-100 anni. Durante la stagione degli amori, i maschi si battono per il diritto di accoppiarsi con le femmine, speronando e urtando gli altri maschi con il bordo del carapace. Una volta allontanati, o capovolti, gli altri contendenti il maschio comincerà a seguire le femmine, spesso spingendole alla sottomissione. Durante l'accoppiamento, il maschio emette dei leggeri grugniti. La nidificazione avviene tra maggio e ottobre, quando la femmina scava una buca poco profonda, dove depone dalle 5 alle 30 uova. Una singola femmina è in grado di produrre fino a 5-7 covate in una sola stagione riproduttiva. L'incubazione richiede 8-15 mesi a seconda della temperatura. Le uova e i piccoli sono prede facili per molti animali della savana, come varani, serpenti, sciacalli e uccelli. Gli adulti hanno pochi predatori naturali, ma occasionalmente vengono predati dai grandi carnivori, come leoni e iene.

Tassonomia

Il posizionamento filogenico della tartaruga leopardo è stato oggetto di numerose revisioni. Nel corso degli anni diversi autori lo inserirono nei generi Geochelone (1957), Stigmochelys (2001), Centrochelys (2002) e Psammobates (2006). Più recentemente, il consenso sembra essersi stabilito sul genere Stigmochelys, un genere monotipico. In passato c'è stata una forte discussione sull'esistenza di due sottospecie, S. p. pardalis e S. p. babcocki, ma recenti studi non supportano questa distinzione.

Il nome del genere, Stigmochelys, è una combinazione delle parole greche stigma che significa "marchio" o "punto", e chelone che significa "tartaruga". Il nome della specie, pardalis, deriva dalla parola latina pardus che significa "leopardo" e si riferisce alle macchie presenti sul carapace della tartaruga.

Sinonimi
I sinonimi di questa specie comprendono:

Testudo pardalis Bell, 1828
Testudo biguttata Cuvier, 1829 (nomen nudum)
Testudo armata Boie, 1831 (nomen nudum)
Testudo bipunctata Gray, 1831
Geochelone (Geochelone) pardalis — Fitzinger, 1835
Megachersine pardalis — Hewitt, 1933
Testudo pardalis pardalis — Loveridge, 1935
Geochelone pardalis pardalis — Loveridge & E. Williams, 1957
Stigmochelys pardalis — Gerlach, 2001
Centrochelys pardalis pardalis — Vetter, 2002
Stigmochelys pardalis pardalis — Bour, 2002
Psammobates pardalis — Le, Raxworthy, McCord & Mertz, 2006
Testudo pardalis babcocki Loveridge, 1935
Geochelone pardalis babcocki — Loveridge & E. Williams, 1957
Geochelone babcocki — Pritchard, 1967
Geochelone paradalis babcocki — Dadd, 1974
Geochelone pardalis baboocki Młynarski, 1976 (ex errore)
Centrochelys pardalis babcocki — Vetter, 2002
Stigmochelys pardalis babcocki — Bour, 2002
Geochelone pardalis babcockii Le, Raxworthy, McCord & Mertz, 2006 (ex errore)

Conservazione
La tartaruga leopardo è una specie ampiamente diffusa e piuttosto comune in gran parte del suo areale. Le attività umane, inclusi gli incendi agricoli, il consumo della carne, gli attacchi da parte di animali domestici agli adulti e ai giovani, e in particolare lo sfruttamento commerciale per il commercio di animali esotici, sono potenziali minacce ma non hanno ancora causato un calo significativo della popolazione. Queste tartarughe sono sempre più allevate in cattività, specialmente per il loro commercio come animali domestici. Ad esempio, la maggior parte delle tartarughe esportate dal Kenya e dalla Tanzania provengono da programmi di riproduzione in cattività, alleviando il peso della cattura in natura sulle popolazioni selvatiche.

La tartaruga leopardo è stata inserita nell'Appendice II della CITES dal 1975, e nel 2000 gli Stati Uniti ne hanno vietato l'importazione a causa del rischio rappresentato dall' Ehrlichia ruminantium, una malattia infettiva trasportata dalle zecche delle tartarughe che potrebbe avere un serio impatto sull'industria del bestiame statunitense.

Galleria d'immagini

Note

Altri progetti

Cheloni
Fauna africana

Stigmochelys pardalis


Kahenera sa mga alasiwsiw ang Brachytrupes. Ang Brachytrupes sakop sa kabanay nga Gryllidae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Brachytrupes

Brachytrupes


An Psettina senta in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Amaoka ngan Helen K. Larson hadton 1999. An Psettina senta in nahilalakip ha genus nga Psettina, ngan familia nga Bothidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Psettina

Psettina senta


Chaval là một đô thị thuộc bang Ceará, Brasil. Đô thị này có diện tích 238,228 km², dân số năm 2007 là 12166 người, mật độ 51,07 người/km².

Ghi chú

Liên kết ngoài
 Cơ sở dữ liệu các đô thị của Brasil
Inwonertallen 2009

Đô thị bang Ceará

Chaval


Hạt Nairobi là hạt nhỏ nhất ở Kenya. Theo điều tra dân số ngày 24 tháng 8 năm 1999, hạt này có dân số 2143254 người. Hạt Nairobi có diện tích 696 km². Hạt lỵ đóng tại Nairobi.

Tham khảo

Hạt của Kenya
Nairobi

Nairobi (hạt)


An Chirostoma arge in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Jordan ngan John Otterbein Snyder hadton 1899. An Chirostoma arge in nahilalakip ha genus nga Chirostoma, ngan familia nga Atherinopsidae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chirostoma

Chirostoma arge


Pequena central hidrelétrica - cuja sigla é PCH
 Programa de Cidades Históricas - programa brasileiro de governo criado pela Secretaria de Planejamento da Presidência da República no ano de 1973

Desambiguações de siglas

PCH


Dette er en liste over politiske partier i Indien.

Indien har et flerpartisystem hvor partierne er opdelt i nationale, delstats og distrikt partier.

'Anerkendte partier' er et begreb som bruges om nationale og delstatspartier. For at blive et anerkendt parti skal man opfylde nogle kriterier. Der er flere fordele ved at være et anerkendt parti, som for eksempel har partiet et fast valgsymbol og gratis reklame på statseget TV og radio.

Ved parlaments valget i 2019 var der 2698 registreret partier, hvorfra at 8 var nationalepartier, 52 delstatspartier og 2638 ikke-anerkendte distrikt partier.

Denne liste vil kun inkludere anerkendte partier, i det at der er flere tusinde distrikt partier, og langt størstedelen af dem er total irrelevante i national politik.

Nationale partier

Delstatspartier

Politiske partier i Indien


Swing Left is a progressive political group with Hybrid PAC status in the United States that was created following the election of Donald Trump in 2016 with a goal of gaining a Democratic majority in United States legislatures. The group was founded by Ethan Todras-Whitehill, Miriam Stone, Josh Krafchin, Michelle Finocchi, and Matt Ewing to create ways for Democrats to volunteer in their nearest swing district. Its initial mission was to win a Democratic majority in the House of Representatives in 2018 by building a network of volunteers and donors in targeted swing districts across the U.S. Swing Left uses a margin of fifteen points to determine which seats are considered "swing seats", and then concentrates their efforts there. Swing Left cast a broader net in 2019, when they began putting effort toward maintaining a Democratic majority in United States State Legislatures after merging with another organization, Flippable. Swing Left focuses on training volunteers to register voters, phone bank, fundraise, and engage in door-to-door campaigning for Democratic candidates.

History
Swing Left was the idea of Ethan Todras-Whitehill, a long-time Democrat who gained interest in starting the platform after being "flabbergasted and devastated" following the results of the 2016 United States presidential election. Todras-Whitehill urged his friends Josh Krafchin, a developer, and Josh's wife, Miriam Stone, a brand strategist, to reach out to developers and designers to help get the organization get off the ground. The group ended up finding marketing strategist Michelle Finocchi and advisor Matt Ewing to focus on outreach and community organization. Todras-Whitehill initially decided to focus on gaining a Democratic majority in the House of Representatives which, at the time of Swing Left's founding, was controlled by the Republican Party, because it seemed "tangible". Swing Left determines seats to be "swinging" by seeing which congressional districts were decided within a margin of fifteen points in the previous election.

Political action

Since its launch on January 19, 2017, Swing Left has recruited 300,000 volunteers and raised millions of dollars in donations. It has partnered with the Daily Kos and ActBlue with the goal of raising $100,000 for each of its targeted swing districts. Swing Left has created sub-chapters, including 31st Street Swing Left, which focuses on the Maryland, Virginia, and D.C area; 31st Street Swing Left focuses on funding campaigns of swing-candidates in their jurisdiction. In May 2017, Onward Together named Swing Left as one of the groups whose work it would support. In December 2017, Crooked Media announced a joint fundraising initiative with Swing Left called the Crooked Seven, to raise money for the eventual Democratic challengers of seven Republican-controlled House districts that Hillary Clinton won in 2016. Swing Left engages in phone banking, town halls, organizing events, and voter registration drives.

Fundraising
Swing Left gathers donations from both organizations and individuals. Some notable donors of Swing Left include George Soros, Chris Sacca, and Tom Ford as well as organizations like Onward Together and Majority Forward. In 2020, days after Michael Bloomberg dropped out of the Democratic campaign for president, he donated $2 million to the organization, saying that the organization would help with the ultimate goal of "defeating Donald Trump". During the 2020 election cycle, Swing Left raised over $15 million, which was donated to different Democratic candidates in swing districts.

Flippable merge
In 2019, Swing Left merged with Flippable, a group with a similar mission focused on flipping state legislatures from Republican to Democratic control. The groups stated that their joint goal was to better strategize and prepare volunteers and donors for the 2020 election. One of their first initiatives as a group was to raise money for "competitive state-level districts". After the merger, Swing Left shifted focus on the Virginia state elections, in which their team raised $863,000 for Democratic candidates. The merger with Flippable shifted Swing Left from their original goal of focusing on maintaining a Democrat majority in the House of Representatives to also maintaining Democrat majority in state legislatures.

Other activities
In 2018, Swing Left launched a campaign titled "The Last Weekend", where they partnered with Mandy Patinkin, Tracee Ellis Ross, Elizabeth Warren, Anna Wintour, and Kerry Washington, to encourage people to get out and vote through a series of videos. "The Last Weekend" also hosted a variety fundraising events in which they hosted performers Beck, David Grohl, and Karen O.

References

United States political action committees
Democratic Party (United States) organizations
Political organizations established in 2017

Swing Left


Thomas Jonathan Ossoff (født d. 16. februar 1987) er en amerikansk politiker fra det Demokratiske Parti, som har været senator for delstaten Georgia siden 2021. Ved sit valg til senatet, blev han den første millennial valgt til den amerikanske senat nogensinde.

Baggrund
Ossoff blev født i Atlanta, Georgia til en australsk mor og en jødisk far. Han siger, at hans holdninger har været meget påvirket af, at været opvokset i et jødisk område.

Han har en mastergrad i international politisk økonomi fra London School of Economics.

Politiske karriere

Specielvalg til Repræsentanternes Hus 2017
Efter at det siddende medlem af Repræsentanternes Hus for Georgias 6. distrikt, republikaneren Tom Price, var blevet valgt til sundhedsminister i Præsident Trumps regering, skulle der være et nyt valg i distriktet. Ossoff annoncerede den 6. januar 2017, at han ville være kandidat ved valget.

Ved første runde af valget den 18. april, hvor at alle kandidaterne fra begge partier deltog, fik Ossoff 48,1% af stemmerne, kun 2% fra at vinde uden nødvendigheden for en anden runde. Den anden runde mellem Ossoff og andenpladsen fra den første runde, republikaneren Karen Handel, blev afholdt den 20. juni. Trods Ossoffs stærke første runde, så tabte Ossoff den anden runde med 48,2% af stemmerne imod Handels 51,8%. Dog han ikke vandt valget, så var det stadig et imponererne resultat for Ossoff, i det at det 6. distrikt er en traditionelt meget konservativt distrikt, som republikanerne havde vundet konsekvent siden 1979.

Senatvalget 2020
Ossoff forsøgte igen i 2020, denne gang som kandidat til Senatet, da den siddende senator, republikaneren David Perdue skulle genvælges. Ved den første runde den 3. november lykkedes det ikke for hverken Perdue eller Ossoff at nå en majoritet, da den libertarianske kandidat fik 2,5% af stemmerne. Ossoff og Perdue gik videre til den anden runde. Den anden runde blev holdt den 5. januar 2021. Her vandt Ossoff en spinkel sejr med 50,6% af stemmerne, og blev dermed valgt som senator. Ved sit valg, blev Ossoff den første millennial, altså person født mellem 1980-2000, til at blive valgt til den amerikanske senat.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Jon Ossoff - Official Website
 Jon Ossoff på Twitter

Personer fra Atlanta
Politikere fra USA
Medlemmer af Senatet i USA
Medlemmer af USA's kongres for det demokratiske parti

Jon Ossoff