Electrofusion welding is a form of resistive implant welding used to join pipes. A fitting with implanted metal coils is placed around two ends of pipes to be joined, and current is passed through the coils. Resistive heating of the coils melts small amounts of the pipe and fitting, and upon solidification, a joint is formed. It is most commonly used to join polyethylene (PE) and polypropylene (PP) pipes. Electrofusion welding is the most common welding technique for joining PE pipes. Because of the consistency of the electrofusion welding process in creating strong joints, it is commonly employed for the construction and repair of gas-carrying pipelines. The development of the joint strength is affected by several process parameters, and a consistent joining procedure is necessary for the creation of strong joints.

Advantages and disadvantages
Advantages of electrofusion welding:

 Simple process capable of producing consistent joints
 Process is entirely contained, reducing the risk of joint contamination
 Process allows repair without the need to remove pipes

Disadvantages of electrofusion welding:

 A special sleeve is required, so it is more expensive than other pipe joining methods such as hot plate joining
 Implanted coils make recycling of parts more difficult

Equipment

Electrofusion welds are performed by attaching a controlled power supply to the electrofusion fitting. There are typically two modes of operation.

 Constant voltage
 Constant current

Constant voltage is typically used for high pressure pipelines such as mains gas and water. Fittings are fitted with a barcode specified to an ISO standard.
Typically fittings will be welded at 39.5v, but manufacturers can choose voltages in whole numbers from 8 to 48v. The welding time is specified on the label in seconds or minutes

Accessories

Electrofusion welding employs fittings that are placed around the joint to be welded. Metal coils are implanted into the fittings, and electric current is run through the coils to generate heat and melt part of the pipes, forming a joint upon solidification. There are two possible fittings used in electrofusion welding: couplers and tapping tees (saddles). Coupler fittings contain two separate regions of coils, creating two distinct fusion zones during welding. The inner diameter of the coupler is typically slightly larger than the outer diameter of the pipes. This is to increase the ease of assembly in the field and allows for minor inconsistencies in pipe diameter. Proper insertion of the pipes in the coupler is critical for the creation of a strong joint. Incorrect placement of the coupler can cause the coils to move and lead to the extrusion of molten polymer material from the joint, reducing the joint's strength. Tapping tees, or saddles, are less common but operate under the same principles as a coupler. They require clamping to ensure a proper fit up with the pipes.

Fitting installation
Installation of couplers and tapping tee fittings require slightly different procedures. Common installation steps for each are given below.

Couplers

 Wash pipe ends to create clean surfaces for joining
 Square pipe ends to facilitate optimal fit-up
 Clean area where coupler will be placed with isopropyl alcohol
 Mark the pipes slightly beyond half the length of the coupler, to indicate where scraping will take place in later steps
 Mark the area to be scraped
 Scrape pipe in marked areas to remove surface layer, allowing clean pipe material to contact the coupler
 Examine scraped area thoroughly, making sure that fresh pipe material is exposed throughout area
 Insert pipe ends into coupling to appropriate depth
 Secure coupler using clamp
 Connect fitting to control box using electrical leads
 Apply fusion cycle
 Allow joint to be undisturbed for the entire prescribed cooling time
 Pressure test pipe
 Back fill pipe with appropriate contents
 Begin service

Tapping tee

 Wash pipe area to be joined to create clean surfaces for joining
 Clean area where tapping tee will be placed with isopropyl alcohol
 Mark the pipes slightly beyond the edges of the tapping tee location
 Scrape pipe in marked areas to remove surface layer, allowing clean pipe material to contact the tapping tee
 Examine scraped area thoroughly, making sure that fresh pipe material is exposed throughout area
 Place tapping tee onto joint
 Secure tapping tee using clamp
 Connect fitting control box using electrical leads
 Apply fusion cycle
 Allow joint to be undisturbed for the entire prescribed cooling time
 Pressure test pipe
 Back fill pipe with appropriate contents
 Begin service

Power requirements
Electrofusion welding requires electrical current to be passed through the coils implanted in the fittings. Since the electrical energy input is an excellent indicator of the joint strength that develops during fusion, it is necessary to have consistent electrical power input. Energy input during the joining process is typically measured by controlling the time it takes for the current to pass through the fitting. However, energy input can also be monitored by controlling overall temperature, molten polymer temperature, or molten polymer pressure.

A control box takes electrical power from a generator and converts it into an appropriate voltage and current for electrofusion joining. This provides consistent energy input for each application. The most common input voltage for electrofusion welding fittings is 39.5V, as it provides the best results without risking operator safety. The current is input as an alternating current (AC) waveform.

Welding process

Stages during welding
Electrofusion welding is characterized by four distinct stages that occur during the welding process:
 Incubation period
 Joint formation and consolidation
 Plateau region
 Cooling period

During the incubation period, heat is introduced into the joint as current is passed through the coil. Although there is no joint strength at this point, the polymer expands and the joint gap is filled. During joint formation and consolidation, melting begins. Melt pressure has begun to build, and the majority of the joint's strength is developed during this stage. The strength increase is due primarily to the constraint of the increasing molten material by the cold zones in the surrounding fitting. The plateau region signals the stabilization of the joint strength. Despite this, the heat of the joint is still increasing with time during this stage. The cooling period occurs after current is no longer applied to the coils. The molten polymer material solidifies and forms the joint.

Current during welding
Most electrofusion welding power supplies are constant voltage machines. Constant current machines would provide more consistent energy input due to the smaller fluctuations in current applied to the coils during welding. However, this additional consistency is generally not worth the higher cost of these machines. When a constant voltage machine is used, the value of the applied current slowly decreases throughout the welding process. This effect is due to the increasing resistance of the coils as energy is applied. As heat is generated in the coils, their temperature increases, leading to a higher electrical resistance in the coils. This increased electrical resistance causes a smaller current to be generated from the same voltage level as the process progresses. The extent of the current decrease is determined by the material used for the coil. The energy input per unit area can be calculated and used to monitor the process. Typical values for this range from 2–13 J/mm2, with a value of 3.9 J/mm2 having been found to produce the strongest joints.

Temperature during welding
Large temperature gradients exist in the electrofusion joint during the fusion cycle. The low thermal conductivity of polymers is the main cause of these large gradients. Recent efforts to model the thermal history at various locations using finite element modeling have been successful.

Pressure during welding
As the temperature in the joint increases, polymer begins to melt and a fusion zone is formed. The molten polymer in the fusion zone exerts an outward force on the surrounding solid polymer material, referred to as "cold zones". These cold zones cause a pressure to develop in the molten fusion zone. The pressure in the fusion zone takes some time to reach its maximum value, usually not reaching the peak until about a quarter of the way into the joining process. After the current is shut off and cooling begins, the pressure slowly decreases until the joint is uniform temperature.

Properties of joints
The strength of an electrofusion joint is measured using tensile and peel tests on coupons taken from the fusion zone of the joint. Two methods have been developed to assess the effect of fusion time on joint strength:

 Simulating an electrofusion joint solely for testing purposes
 Removing test coupons from standard electrofusion welded joints

The strength of the joint develops throughout the welding process, and this development is affected by the fusion time, joint gap, and pipe material. These are detailed below.

Effect of fusion time on joint strength
As fusion time begins, there is an incubation period where no strength develops. Once enough time has passed for the molten material to begin solidifying, the joint strength begins to develop before plateauing at the maximum strength. If power is applied after full joint strength is achieved, the strength will start to decline slowly.

Effect of joint gap on joint strength
The joint gap is the distance between the electrofusion fitting and the pipe material. When no joint gap is present, the resulting joint strength is high but not maximum. As joint gap increases, the joint strength increases to a point, then begins to decline fairly sharply. At larger gaps sufficient pressure cannot build during the fusion time, and the joint strength is low. The effect of joint gap on strength is why the scraping of the pipes before welding is a critical step. Uneven or inconsistent scraping can result in areas where the joint gap is large, leading to low joint strength.

Effect of pipe material on joint strength
Pipe materials with higher molecular weights (MW), or densities, will have slower material flow rates when in the molten state during fusion. Despite the differences in flow rates, the final joint strength is generally consistent over a fairly wide range of pipe molecular weights.

References

Plastic welding
Electric heating
Electricity
Thermodynamics

Electrofusion welding


Anoxi er i modsætning til hypoxi når kroppen har total iltmangel og der med også svært ved at fungere og overleve.

Kilder og henvisninger

Mangelsygdomme

Anoxi


An Burtina atribasalis in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Warren hadton 1899. An Burtina atribasalis in nahilalakip ha genus nga Burtina, ngan familia nga Geometridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Burtina

Burtina atribasalis


Poljice Popovo je naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Bosna i Hercegovina.

Poljica su selo koje je pripadalo župi Popovo u srednjem vijeku. Spominje se u dokumentu iz aprila 1435. godine. Dobrašin Petković iz Poljica u Popovu (Dobrassino Petchouich de Papaua de Polyeza) obavezao se da će, po običaju dobrih pastira (more boni et fidelis pastoris), hraniti i čuvati stoku Vučka Tunkovića Mekatovića.

Stanovništvo

Reference

Vanjski linkovi
 Zvanični sajt grada Trebinja

Poljice Popovo


An Dipha aphidivora in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1934. An Dipha aphidivora in nahilalakip ha genus nga Dipha, ngan familia nga Pyralidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dipha

Dipha aphidivora


A Pain That I'm Used To è un singolo del gruppo musicale britannico Depeche Mode, pubblicato il 5 dicembre 2005 come secondo estratto dall'undicesimo album in studio Playing the Angel.

Descrizione
Si tratta della traccia d'apertura del brano e presenta sonorità industrial intrecciate a una struttura pop.

La versione britannica del singolo contiene due remix del brano curati dai Goldfrapp e Jacques Lu Cont Vi appare inoltre come b-side l'inedito Newborn, brano lento che diviene più pesante nel ritornello

Tracce
Testi e musiche di Martin L. Gore.
CD (Regno Unito – prima versione)

CD (Regno Unito – seconda versione)

DVD

7"
 Lato A

 Lato B

12"
 Lato A

 Lato B

12"
 Lato A

 Lato B

Download digitale

Formazione
Hanno partecipato alle registrazioni, secondo le note di copertina di Playing the Angel:
Gruppo
 Andy Fletcher – strumentazione
 Dave Gahan – voce
 Martin Gore – strumentazione, voce

Altri musicisti
 Dave McCracken – programmazione
 Richard Morris – programmazione

Produzione
 Ben Hillier – produzione
 Steve Fitzmaurice – missaggio
 Nick Sevilla – assistenza alla registrazione (Sound Design)
 Arjun Agerwala – assistenza alla registrazione (Stratosphere Sound)
 Rudyard Lee Curris – assistenza alla registrazione (Stratosphere Sound)
 Devin Workman – assistenza alla registrazione e al missaggio (Whitfield Street Studios)
 Kt Rangnick – assistenza alla registrazione e al missaggio (Whitfield Street Studios)
 Emily Lazar – mastering
 Sarah Register – assistenza al mastering
 Anton Corbijn – direzione artistica, fotografia, copertina
 Four5one.com – design

Classifiche

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Brani musicali al numero uno in Spagna

A Pain That I'm Used To


Kamienna Górka (biał. Каменная Горка, ros. Каменная Горка) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mińskim, w sielsowiecie Zdanowicza. Od wschodu graniczy z Mińskiem, z mikrorejonem Kamienna Górka. Dawniej folwark.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Kamienna Górka na mapie WIG

Wsie w rejonie mińskim
Sielsowiet Żdanowicze

Kamienna Górka


Poul Cederquist (29 June 1916 – 25 May 1993) was a Danish athlete. He competed in the men's hammer throw at the 1948 Summer Olympics and the 1952 Summer Olympics.

References

1916 births
1993 deaths
Athletes (track and field) at the 1948 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1952 Summer Olympics
Danish male hammer throwers
Olympic athletes for Denmark
Athletes from Copenhagen
20th-century Danish people

Poul Cederquist


Cóndores no entierran todos los días é um filme de drama colombiano de 1984 dirigido e escrito por Francisco Norden. Foi selecionado como representante da Colômbia à edição do Oscar 1985, organizada pela Academia de Artes e Ciências Cinematográficas.

Elenco

 Frank Ramírez - Leon Maria Lozano
 Isabela Corona - Dona Gertrudis Potes
 Víctor Morant - Padre Amaya
 Santiago García - Rosendo Zapata
 Luis Chiape - Gustavo Gardeazabal
 Juan Gentile - Andres Santacoloma
 Vicky Hernández - Agripina

Ligações externas

Filmes em língua espanhola
Filmes da Colômbia

Cóndores no entierran todos los días


Hubert Paweł Kusz (ur. 21 września 1928 w Chorzowie, zm. 4 sierpnia 2017 w Bydgoszczy) – polski piłkarz grający na pozycji obrońcy. Przez całą sportową karierę był zawodnikiem Lechii Gdańsk. W 2011 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

Kariera
W barwach Lechii zadebiutował 24 kwietnia 1949 roku, w meczu z Wartą Poznań. W pierwszym sezonie rozegrał 18 spotkań w podstawowym składzie, spadając z klubem do II Ligi Zachodniej. W kolejnym sezonie wystąpił w 9 spotkaniach sezonu zasadniczego, zdobywając 1 bramkę, a także w barażach o powrót do I ligi. W 1952 wystąpił w pucharze zlotu młodych przodowników. W sezonie 1953 wystąpił w 14 spotkaniach ligowych, z których 11 zagrał od 1 minuty. W sezonie 1953/1954 wystąpił także w 2 meczach drugiej drużyny w spotkaniach o Puchar Polski. W sezonie 1954 był podstawowym zawodnikiem i wystąpił w 16 spotkaniach II ligi. W 1955 roku wystąpił w 19 spotkaniach I ligi, dwukrotnie opuszczając boisko przed końcem meczu. W kolejnym sezonie wystąpił w 18 spotkaniach ligowych i 2 spotkaniach Pucharu Polski. W sezonach 1957 i 1958 zagrał po 21 meczów ligowych, będąc we wszystkich meczach podstawowym zawodnikiem. W sezonie 1959 rozegrał dla Lechii 22 spotkania ligowe od pierwszej do ostatniej minuty. W ostatnim swoim sezonie rozegrał 4 spotkania, raz wchodząc z ławki rezerwowych. Na boisku spędził 16 211 minut.

Przypisy

Bibliografia
 Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945-1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017

Linki zewnętrzne
 https://lechia.net/component/joomleague/player/114-1953-i-liga/1-lechia-gdask/879-hubert-kusz/

Polscy piłkarze
Piłkarze AKS Chorzów
Piłkarze Polonii Świdnica
Piłkarze Lechii Gdańsk
Urodzeni w 1928
Zmarli w 2017
Ludzie urodzeni w Chorzowie

Hubert Kusz


Reinhold W. Smyczek (August 18, 1918 – May 18, 1994 ) was a Polish military officer and an émigré political activist.

Decorations
1945 : Silver Cross of the Order Virtuti Militari by the Polish Government in Exile
1981: Knight's Cross of the Order of Polonia Restituta
1986: Officer's Cross of the Order of Polonia Restituta "for the work dedicated to independence and national treasure"
1994 Commander's Cross of the Order of Merit of the Republic of Poland (posthumously)

References

1918 births
1994 deaths
Polish Army officers
Polish emigrants to the United States
Commanders of the Order of Merit of the Republic of Poland
Officers of the Order of Polonia Restituta
Knights of the Order of Polonia Restituta
Recipients of the Silver Cross of the Virtuti Militari

Reinhold Smyczek


Haploinsuficijencija u – genetici –  odnosi se na  model dominantnog djelovanja gena u diploidnim organizmima, u kojem je jedna kopija alel a divljeg tipa na lokusu u heterozigotnoj  kombinaciji sa varijantnim alelom nije dovoljan za proizvodnju fenotipa  divljeg tipa. Haploinsuficijencija može nastati zbog "de novo" ili naslijeđene mutacije gubitka funkcije u varijantnom alelu, tako da proizvodi malo ili nimalo genskog proizvoda (često protein). Iako drugi, alel divljeg tipa  i dalje proizvodi standardnu količinu proizvoda, ukupan proizvod je nedovoljan za proizvodnju standardnog fenotipa. Ovaj heterozigotni genotip može rezultirati nestandardnim ili podstandardnim, štetnim i (ili)  fenotipom za bolest. Haploinsuficijencija je standardno objašnjenje za dominantne štetne alele.

U alternativnom slučaju haplodovoljnosti /haplosufijencije, alel gubitka funkcije ponaša se kako  je opisano gore, ali jedan standardni alel u heterozigotnom genotipu proizvodi dovoljan genski proizvod da proizvede isti, standardni fenotip kao što se vidi u homozigotu. Haplosuficijencija objašnjava tipsku dominaciju "standardnog" alela nad varijantnim alelima, gdje ga fenotipski identitet heterozigotnih i homozigotnih genotipova za alel definira kao dominantnog, "nasuprot" varijantnog fenotipa kojeg proizvodi samo homozigotni genotip za alel, a alternativni alel, koji ga definira kao recesivan.

Mehanizam

Haploinsuficijencija se može pojaviti na više načina. Mutacija gena može deletirati proizvodnu poruku. Zbog delecije, može nedostajati jedna od dvije kopije gena. Poruka ili protein koji proizvodi ćelija može biti nestabilna ili degradirana .

Za haploinsuficijentn/haplonedovoljnii gen je opisano da mu je potrebno da oba alela budu funkcionalna da bi eksprimirao divlji tip. Ne može se opisati mutacija kao haplonedovoljna; umjesto toga, može se opisati gen kao haplonedovoljan ako mutacija u tom genu uzrokuje gubitak funkcije i ako se fenotip gubitka funkcije nasljeđuje na recesivan način u odnosu na alel divljeg tipa.

Promjena doze gena, koja je uzrokovana gubitkom funkcionalnog alela, također se naziva alelna insuficijencija. Primjer za to se može vidjeti u slučaju Wiliamsovog sindroma, neurorazvojnog poremećaja uzrokovanog haploinsuficijencijom gena na 7q11.23. Haploinsuficijencija je uzrokovana varijacijom broja kopija (CNV) kod 28 gena, uzrokovana delecijom od ~1,6 Mb. Ovi geni osjetljivi na dozu vitalni su za ljudski jezik i konstruktivnu spoznaju.

Drugi primjer je haploinsuficijencija telomeraza reverzne transkriptaze što dovodi do anticipacije kod autosomno dominantne dyskeratosis congenita. To je rijedak nasljedni poremećaj koji karakteriziraju abnormalne kožne manifestacije, što rezultira zatajenjem koštane srži, plućnom fibrozom i povećanom predispozicijom za rak. Nulta mutacija u motivu D domena reverzne transkriptaze proteina telomeraze, hTERT, dovodi do ovog fenotipa. Stoga je doza telomeraze važna za održavanje proliferacije tkiva.

Postoji varijacija haploinsuficijencije za mutacije gena PRPF31, poznatog uzroka autosomno dominantne retinitis pigmentosa. Postoje dva alela divljeg tipa ovog gena — alel visoke i alel niske ekspresivnosti . Kada je mutantni gen naslijeđen alelom visoke ekspresije, nema fenotipa bolesti. Međutim, ako su mutantni alel i alel niske ekspresije naslijeđeni, nivoi preostalih proteina padaju ispod potrebnih za normalnu funkciju, a fenotip bolesti je prisutan.

Varijacija broja kopija (CNV) odnosi se na razlike u broju kopija određenog genomskog regiona. To dovodi do pojave previše ili premalo gena osjetljivih na dozu. Genomska preuređivanja, odnosno delecije ili duplikacije, uzrokovane su mehanizmom nealelne homologne rekombinacije (NAHR). U slučaju Williamsovog sindroma, mikrodelecija uključuje gen ELN. Hemizigotnost elastina odgovorna je za suprazalistačnu aortnu stenozu, opstrukciju u lijevokomornom protoku krvi u srcu.

Ljudske bolesti uzrokovane haploinsuficijencijom
Takve bolesti uključuju:
 Neke kancere
 Sindrom delecije 1q21.1
 5q- sindrom u mijelodisplazijskom sindrom (MDS)
 Sindrom delecije 22q11.2
 CHARGE sindrom
 Kleidokranijalna disostoza
 Ehlers-Danlosov sindrom
 Frontotemporalna demencija uzrokovana mutacijama u progranulinu
 Nedostatak GLUT1 (DeVivoov sindrom)
 Haploinsuficijencija A20
 Holoprozencefalija uzrokovana haploinsuficijencijom u  genu za zvučnog ježa
 Holt-Oramov sindrom
 Marfanov sindrom
 Phelan-McDermidov sindrom
 Polidaktilija
 Dravetov sindrom
 ZTTK

Reference

 Ebert BL, et al. (2008). "Identification of RPS14 as a 5q- syndrome gene by RNA interference screen". Nature 451:335–340.
 Griffiths, Anthony J. et al. (2005). Introduction to Genetic Analysis (8th Ed.). W.H. Freeman.
 Lee, J. A. & Lupski, J. R. Genomic rearrangements and gene copy-number alterations as a cause of nervous system disorders. Neuron 52, 103–121 (2006)
 Menga, X., Lub, X., Morrisc, C.A. & Keating, M.T. A Novel Human GeneFKBP6Is Deleted in Williams Syndrome*1. Genomics 52, 130- 137 (1998)
 Robinson PN, Arteaga-Solis E, Baldock C, Collod-Béroud G, Booms P, De Paepe A, Dietz HC, Guo G, Handford PA, Judge DP, et al. (2006). "The molecular genetics of Marfan syndrome and related disorders". Journal of Medical Genetics 43:769–787.

Genetika
Klasična genetika

Haploinsuficijencija


Sintaksin-6 jest protein koji je kod ljudi kodiran genom  STX6 sa hromosoma 1.

Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je  255 aminokiselina, a molekulska težina  29.176 Da.

Struktura
Članovi ove grupe proteina, koji se nalaze u N-terminalu različitih SNARE proteina, imaju strukturu koja se sastoji od antiparalelnog snopa sa tri spirale. Njihova tačna funkcija nije utvrđena, iako je poznato da oni regulišu SNARE motiv, kao i da posreduju u različitim interakcijama protein-protein uključenim u membranski transport.

Funkcija
SNARE igraju vitalnu ulogu u prometu ćelijskoh  tereta. Vezikule se spajaju sa ćelijskom membranom, uz pomoć SNARE proteina. SNARE motivi formiraju četveroheliksni snop koji doprinosi fuziji dvije membrane. Tačnije, N-terminalni domen vezuje se na SNARE motiv, a ova unutarmolekulska interakcija smanjuje stopu povezivanja sa partnerom SNARE. Međutim, funkcija domena N terminala još uvijek nije u potpunosti razjašnjena.

N-terminalni proteinski domen
Proteinski domen sintaksin-6 N-terminalni proteinski domen je rastvorljivi receptor proteina vezivanja faktora osetljivog na N-etilmaleimid (SNARE) koji se nalazi u endosomnom transportu vezikula. Dio je porodice ciljnih SNARE (t-SNARE). To je vitalna pomoć za unos i eksport ćelijskog tereta u procesu zvanom ćelijski promet. Njegov SNARE motiv pokazuje značajnu homologiju za sintaksinom 1A i S25C, što ukazuje na sličnost putem evolucijsko konzerviranje. N-terminalna struktura domena sintaksina-6 pokazuje snažnu strukturnu sličnost sa N-terminalnim domenima sintaksina 1A, Sso1p i Vam3p; uprkos veoma niskom nivou sličnosti sekvenci. SNARE u suštini funkcioniše kao privez za držanje vezikule. Citoplazmatski regioni SNARE koji se nalaze na transportnim vezikulama i ciljnim membranama djeluju međusobno, a zatim se formira zavojnica sa četiri heliksa. Ovo povezuje ćelijsku membranu i vezikule zajedno na takav način da prevazilazi energetsku barijeru za spajanje dva lipidna dvosloja. Ovo je način na koji se razmenjuje ćelijski teret. Ovaj konkretan unos fokusira se na N-terminalni domen sintaksina 6.

Interakcije

Pokazalo se da STX6 ima interakcije sa SNAP23, VAMP3 i VAMP4.

Reference

Dopunska literatura

Vanjski linkovi

Geni na hromosomu 1
Ljudski proteini
Proteomika

STX6


An Xenochrophis cerasogaster in uska species han Colubridae nga ginhulagway ni Theodore Edward Cantor hadton 1839. An Xenochrophis cerasogaster in nahilalakip ha genus nga Xenochrophis, ngan familia nga Colubridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Xenochrophis

Xenochrophis cerasogaster


Thomas Graham, 1. baron Lynedoch (ur. 19 października 1748, zm. 18 grudnia 1843) – szkocki arystokrata, polityk i oficer British Army.Po edukacji na Oksfordzie, odziedziczył znaczną posiadłość w Szkocji, ożenił się i osiadł na wsi, by pędzić spokojne życie dżentelmena-ziemianina. Jednak po śmierci żony, w wieku 42 lat, obrał karierę wojskową, a później polityczną. Zbiegło się to z okresem francuskich wojen rewolucyjnych i wojen napoleońskich.

Taylor opisał Grahama jako "wysokiego, barczystego i wyprostowanego, o muskularnych i niezwykle mocnych kończynach. Jego cera była ciemna, miał pełne brwi, jędrne usta i życzliwe spojrzenie. Jego maniery i mowa były szczere, proste i gładkie".

Wczesny okres życia i edukacja
Thomas Graham był trzecim, jedynym pozostałym przy życiu, synem Thomasa Græme z Balgowan w Perthshire w Szkocji, i lady Christian Hope, córki pierwszego hrabiego Hopetoun. Urodził się w roku 1748, odebrał edukację domową pod kierunkiem pastora Frasera z Moneydie, a później Jamesa Macphersona, kolekcjonera i tłumacza eposów Osjana. W roku 1766 wstąpił do Christ Church w Oksfordzie, a następnego roku, po śmierci ojca, odziedziczył rodzinną posiadłość.

Po opuszczeniu uczelni spędził kilka lat na kontynencie, gdzie uczył się języka francuskiego, niemieckiego i hiszpańskiego. Po powrocie do Szkocji wziął się za zarządzanie i ulepszanie swojej posiadłości, ogradzając swoje pola, stawiając budynki gospodarcze, udzielając najemcom dzierżawy, zachęcając ich do wprowadzania ulepszonych metod hodowli oraz uprawy ziemniaków i rzepy, uważane dotychczas za rośliny ogrodowe, na dużą skalę. Sam zaczął rozwijać hodowlę ulepszonych ras koni, bydła i owiec.

W roku 1785 zakupił posiadłość Lynedoch (lub Lednock), usytuowaną w dolinie , gdzie posadził drzewa i zagajniki dębowe, oraz poprawił strome brzegi strumienia. Lubił konie i psy, wyróżniał się umiejętnościami w sportach terenowych, jeździł z psami łowczymi, i towarzyszył księciu Atholl, który później został mężem siostry jego żony, w polowaniach na kuropatwy i jelenie na wrzosowiskach Atholl. Powiedział później, że wiele zawdzięcza edukacji "naocznej", w odniesieniu do terenu i odległości, użytecznej umiejętności dla żołnierza, zdobytej podczas polowań na jelenie w tym okresie życia w Lesie Atholl.

Wczesna działalność polityczna i małżeństwo

W roku 1772, w wyborach uzupełniających Graham został kandydatem Wigów z Perth, w opozycji do Jamesa Murraya, brata księcia Atholl, lecz został pokonany większością zaledwie sześciu głosów na 100. Pomimo porażki pozostał aktywny na niwie polityki, lecz wycofał się krótko przed wyborami ogólnymi w roku 1774, kiedy zaręczył się z Mary Cathcart, drugą córką 9. lorda Cathcart, której siostra była narzeczoną syna i spadkobiercy 3. księcia Atholl. 26 grudnia 1774 roku poślubił Mary, a jej starsza siostra została tego samego dnia księżną Atholl. "Jane," pisał lord Cathcart, "poślubiła, aby zadowolić siebie, Johna, diuka Atholl, pana na posiadłości; Mary wyszła za Thomasa Grahama z Balgowan, mężczyznę jej serca, równego książętom." Jej portret, pędzla Thomasa Gainsborough, był bardzo chwalony podczas wystawy w Royal Academy w roku 1777. Obraz znajduje się w National Galleries of Scotland w Edynburgu.

Graham spędził następne osiemnaście lat w roli spokojnego gentlemana z prowincji, jeżdżąc konno i oddając się sportom, studiując literaturę i sztukę klasyczną oraz okazjonalnie odwiedzając z żoną Londyn i Edynburg.

Śmierć żony
Zdrowie Mary Graham zaczęło podupadać za przyczyną rozwijającej się u niej gruźlicy, i wiosną 1792 roku, za namową lekarza, pojechała wraz z mężem i siostrą do południowej Francji. Niestety, 26 czerwca 1792 roku podczas podróży statkiem, zmarła niedaleko Hyères we Francji. Zrozpaczony mąż powrócił z ciałem żony do domu i złożył jej doczesne szczątki w mauzoleum, które zbudował na cmentarzu przykościelnym w Methven, region Perth and Kinross. Thomas Graham został pochowany w tym samym grobie pięćdziesiąt lat później.

Mary Graham upamiętniona została w czteroczęściowej szkockiej melodii na skrzypce, skomponowanej na jej cześć, zatytułowanej "The Honourable Mrs. Graham of Balgowan."

Thomas, by ukoić rozpacz po stracie żony, udał się w 12-miesięczną podróż zagraniczną. Po powrocie, choć wciąż mocno cierpiący, mając 43 lata, aby zagłuszyć myśli o stracie poświęcił się karierze wojskowej.

Kariera wojskowa

Obrona Tulonu
We wczesnych miesiącach roku 1793, płynąc na HMS "Resistance" z Lordem St Helens, ambasadorem w Hiszpanii, Thomas napisał do Charlesa O'Hary, szukając możliwości "zahaczenia się" na Gibraltarze, którego ten ostatni był lieutenant-gubernatorem. Po tym, jak 1 lutego 1793 roku Francja wypowiedziała wojnę Wielkiej Brytanii oraz Holandii, flota brytyjska pod dowództwem admirała Samuela Hooda zgromadziła się w Gibraltarze. Po swoim tam przybyciu, Graham jako wolontariusz popłynął z flotą do Tulonu, gdzie był osobistym asystentem/sekretarzem (fr. aide-de-camp) lorda Mulgrave i walczył w obronie miasta. Według relacji sir , Graham "przedstawiał najwyższe możliwe cechy charakteru, pod względem zrozumienia i odwagi".

W Tulonie Graham wyróżnił się przez swoją odwagę i energię: np. jednego dnia, kiedy w walce zginął szeregowy żołnierz, Graham podjął jego muszkiet i zajął miejsce zabitego na czele atakującej kolumny. W rozkazie ogólnym, odnoszącym się do odparcia francuskiego ataku na ważny fort, Mulgrave wyraził "wdzięczność za przyjacielską i ważną pomoc, jaką otrzymał w wielu ciężkich chwilach od p. Grahama, oraz dołączył się do głosów pochwalnych brytyjskich i piedmonckich oficerów z jego kolumny, którzy widzieli wspaniały przykład, jaki p. Graham dawał całej kolumnie wojska, stając na czołowym miejscu każdego ataku".

Również w Tulonie Graham spotkał po raz pierwszy swojego późniejszego długoletniego przyjaciela Rowlanda Hilla, wówczas kapitana, który potem został wicehrabią Hill i naczelnym dowódcą armii brytyjskiej.

Kampania roku 1796 i powrót do Parlamentu
Po powrocie do domu w listopadzie roku 1793, przy poparciu ministra wojny Henry'ego Dundasa, który poprzedniego roku poślubił jego kuzynkę, Thomas Graham otrzymał tymczasową rangę podpułkownika (ang. Lieutenant-Colonel) i założył pierwszy batalion 90. Regimentu Pieszego (Balgowan's 'Grey Breeks,' jak byli nazywani), jednak dodanie drugiego batalionu mocno odcisnęło się na jego finansach. Rowland Hill został majorem w regimencie, który wszedł do akcji po raz pierwszy w czerwcu 1795 roku jako część inwazji rojalistów na Quiberon. W następnym roku zostali wysłani, aby wesprzeć francuskiego  generała-rojalistę François de Charette w jego walce z republikanami.

Pod koniec roku 1795 regiment przeniesiono do Gibraltaru na służbę garnizonową, którą to rolą Graham wkrótce się zmęczył. Uzyskał zgodę na przyłączenie się do armii austriackiej na Renie jako brytyjski komisarz. W tym charakterze brał udział w katastrofalnej kampanii 1796 roku, a później towarzyszył Wurmserowi w obronie Mantui, kiedy ta była oblegana przez Francuzów pod Napoleonem. Garnizon został zredukowany do maksimum z powodu braku zaopatrzenia, a Graham podjął się niebezpiecznego obowiązku przekazania informacji o ich rozpaczliwej sytuacji feldmarszałkowi Alvinczy'emu, znajdującemu się około 80 kilometrów od Mantui, w Bassano.

Pułkownik Graham opuścił twierdzę, włożywszy chłopskie ubranie na swój mundur, i 24 grudnia, w deszczu i mokrym śniegu, przepłynął rzekę Mincio na łodzi, wielokrotnie, z powodu ciemności, wpływając na mielizny. Dalej szedł pieszo, przekraczając bagna i liczne strumienie oraz rzekę Pad, w ciągłym strachu przed zgubieniem drogi lub zastrzeleniem przez francuskie pikiety. O poranku krył się aż do zmroku, kiedy to kontynuował swą podróż. Po pokonaniu wielu trudności i niebezpieczeństw, 4 stycznia dotarł do głównej kwatery austriackiego dowódcy. Jednak 14 stycznia Austriacy zostali pokonani, i wkrótce po tym Mantua zmuszona była się poddać.

Na niwie politycznej, dzięki poparciu księcia Atholl, w roku 1776 powrócił niekwestionowany do parlamentu, pomimo chęci Dundasa trzymania tego miejsca dla swojego syna. Graham potwierdzał, że poparcie Atholla nie miało wpływu na jego niezależność, zaś później napisał, że w tym czasie zdecydowanie popierał wojnę, lecz "jednocześnie nigdy nie sprzeniewierzył się tym pryncypiom Wigów, które doprowadziły do rewolucji 1688 roku.

Lata 1797–1806

Pułkownik Graham powrócił teraz do Szkocji, lecz jesienią roku 1797 dołączył do swojego regimentu na Gibraltarze. W roku następnym, pod dowództwem sir Charlesa Stuarta, wziął udział w zdobyciu Minorki, gdzie bardzo się wyróżnił.

Następnie udał się na Sycylię, gdzie król i królowa Neapolu zgotowali mu, za efektywne występowanie w ich imieniu, gorące przyjęcie. W roku 1798 powierzono mu dowództwo operacji na Malcie, która w tym czasie była we władaniu Francji. Z miejscową rangą generała brygady, miał pod swoją komendą 30 oraz 89 Pułk Piechoty, Alexandra Hamiltona jako swojego szefa sztabu oraz kilka korpusów oddanych pod jego bezpośrednie dowództwo.

Ze względu na duże możliwości obronne wyspy, Graham zmuszony został do zastosowania blokady, i po trwającym prawie dwa lata oblężeniu, garnizon pokonany przez głód i choroby, poddał się we wrześniu roku 1800. Przez następne 164 lata wyspa była ważną częścią Imperium Brytyjskiego, aż do uzyskania niepodległości w roku 1964. Służba pułkownika Grahama oceniona została bardzo nisko przez ówczesny rząd brytyjski, który zarezerwował swój patronat i honory dla oficerów, będących członkami partii rządzącej.

Latem roku 1801 pułkownik Graham udał się do Egiptu, gdzie jego 90. pułk, pod dowództwem sir Ralpha Abercromby'ego, znacznie się wyróżniał; nie dotarł tam jednak przed kapitulacją Francuzów i zakończeniem kampanii. Skorzystał jednak z okazji, i zwiedził Egipt oraz Turcję. Jakiś czas spędził w Konstantynopolu, skąd udał się w konną podróż do Wiednia – którą opisywał później, jako jedną z najprzyjemniejszych "przejażdżek konnych" swojego życia.

Rok 1807
Po spędzeniu jakiegoś czasu nadrabiając swoje obowiązki parlamentarne oraz biorąc udział w ulepszaniu stanu swojej posiadłości, pułkownik Graham przeniesiony został wraz ze swoim pułkiem do Irlandii, a następnie do Indii Zachodnich, gdzie pozostał przez następne trzy lata. Kiedy w roku 1807, za popieranie katolickich rządań równego traktowania, zdymisjonowany został "Gabinet Wszystkich Talentów", pułkownik Graham popierał jego działania. Jednak jego poparcie dla poczynań gabinetu Wigów oraz zrównania praw katolików, nie znalazły aplauzu u wyborców z Perthshire. Po rozwiązaniu Parlamentu w maju 1807 roku Graham nie zdecydował się na reelekcję, i na opróżnione miejsce powrócił lord James Murray.

Rok 1808
W roku 1808 pułkownik Graham towarzyszył sir Johnowi Moore jako jego "aide-de-camp" do Szwecji, a następnie do Hiszpanii. Służył z Moore podczas całej jego kampanii, kończąc żmudne działania i próbując wycofać się do Corunny, kiedy to jego wysiłki zostały docenione przez umęczonych żołnierzy. Jak Sheridan opisał to w Izbie Gmin: "w godzinie grozy Graham był ich najlepszym doradcą; w godzinie katastrofy Graham był ich najwspanialszą pociechą".

Lata 1809–11

Po powrocie do Anglii pułkownik Graham został awansowany na stopień generała dywizji (ang. major general), i latem 1809 roku otrzymał, w nieszczęsnej ekspedycji Walcheren pod komendą lorda Chatham,  dowództwo dywizji. Jednakże atak malarii zmusił go do powrotu do domu.

Po powrocie do zdrowia awansowany został na generała broni (ang. lieutenant general), i wysłany do Hiszpanii, aby objąć dowództwo brytyjskich i portugalskich żołnierzy w Kadyksie, który w tym czasie był okrążony przez Francuzów. Rząd brytyjski przywiązywał wielką wagę do utrzymania Kadyksu, gdyż był on ostatnią twierdzą Korony na półwyspie Iberyjskim. Jednak, jak zaznaczył sir William Napier, kiedy "pieniądze, wojsko i flota – doprawdy, wszystkie rzeczy potrzebne do uczynienia Kadyksu trudnym do zdobycia – były zebrane, wszystko na nic, ponieważ odwlekająca decyzje zazdrość, ostentacja oraz tysiące absurdów były nieodłącznym "orszakiem" hiszpańskiej armii i rządu".

Generał Graham postanowił zaatakować tyły oblegającej armii, i w lutym 1811 roku wypłynął z Kadyksu z siłami ponad 4000 ludzi, razem z 7000 hiszpańskich żołnierzy, pod wodzą generała Manuela Lapeña, który dowodził wyprawą. Wojsko wylądowało w Tarifie, na wybrzeżu Cieśniny Gibraltarskiej, i posuwając się na północ, 5 marca przybyło na wzgórza Barrosy, leżące na południe od Kadyksu, oraz na tyłach oblegającej armii.

Mimo nieudolności i indolencji hiszpańskiego dowódcy, a dzięki szybkim, mądrym i brawurowym decyzjom generała Grahama, bitwa została wygrana. "Zasługująca na pogardę słabość Lapeña", mówi sir William Napier, "zaskakująco kontrastowała z bohaterską energią Grahama, którego atak był inspiracją raczej, a nie rezolucją; tak pewną, tak nagłą była ta decyzja, tak szybkim, tak rozstrzygającym było jej wykonanie.". Francuzi stracili w tej bitwie około 3000 ludzi, około 500, wśród których byli generałowie Ruffin i Rosseau, zostało wziętych do niewoli. Straty po stronie zwycięzców wynosiły 200 zabitych i ponad 900 rannych.

Za tak wspaniałe zwycięstwo, w parlamencie hiszpańskim przegłosowano nadanie Grahamowi tytułu granda, lecz ten odmówił zaszczytu. Otrzymał też podziękowanie od parlamentu brytyjskiego.

Rok 1812
Krótko potem Graham dołączył do armii Wellingtona jako zastępca dowódcy. W styczniu 1812 roku wziął udział w oblężeniu i zdobyciu Ciudad Rodrigo, a Wellington stwierdził, że powodzenie całego przedsięwzięcia zawdzięcza w większości Grahamowi. Trzy miesiące później on oraz jego przyjaciel generał Hill otrzymali Order Łaźni. Problemy z oczami, które pojawiły się jakiś czas wcześniej, sprawiły, że Graham powrócił w tym momencie do domu.

W wyborach ogólnych w październiku 1812 roku Graham współzawodniczył w hrabstwie Perth z Jamesem Davidem Drummondem (późniejszym wicehrabią Strathallan), lecz mimo poparcia kilku wpływowych Torysów, przegrał wybory liczbą jedynie siedmiu głosów.

Rok 1813
Jego wizyta w Szkocji zaowocowała poprawą jego wzroku, i w maju roku 1813 dołączył do armii we Frinadzie, na granicy portugalskiej, przywożąc ze sobą insygnia Orderu Podwiązki dla lorda Wellingtona. 22 maja siły brytyjskie w sile trzech dywizji opuściły Portugalię i udały się w kierunku Vitorii. Lewe skrzydło, dowodzone przez sir Thomasa Grahama, musiało przekroczyć trzy duże rzeki:  Duero, Eslę i Ebro; oraz sforsować silne pozycje pomiędzy przełęczami górskimi, ciągle naciskając na prawe skrzydło wycofującej się armii francuskiej. Generał Graham odegrał wybitną rolę w bitwie pod Vitorią 21 czerwca, gdzie Francuzi zostali pobici "przed miastem, w mieście, wokół miasta i poza miastem". Następnie odrzucił wroga z drogi do Bayonne, spychając go na wiodącą do Pampeluny.

Niedługo potem generał skierowany został do dowodzenia oblężeniem umocnionej twierdzy San Sebastián. Pierwszy atak, który nastąpił 25 lipca został odparty z wielkimi stratami wśród oblegających, w konsekwencji czego zawieszono na pewien czas oblężenie. Zostało wznowione po porażce marszałka Soult w , i drugi atak na twierdzę nastąpił 31 sierpnia. Niestety umocnienia okazały się nie do pokonania, szturmujący bezskutecznie próbowali wedrzeć się do miasta. W tym momencie generał Graham zarządził skierować na mur obronny ciężki ogień artylerii, przechodzący zaledwie kilka stóp nad głowami oblegających żołnierzy. Ten rozkaz był na miarę sukcesu. Wykorzystując eksplozję na wale, która zaskoczyła broniących, szturmujący zdobyli przyczółek, a po dwóch godzinach walki weszli do miasta.

31 sierpnia wojska francuskie wycofały się do twierdzy na wzgórzu Urgull. 9 września gubernator Louis Emmanuel Rey poddał cytadelę, a garnizon, zredukowany do ⅓, wymaszerował przy oddawanych honorach wojskowych. Zdobycie tego ważnego miejsca kosztowało aliantów śmierć lub zranienie 3800 ludzi.

Przy przekraczaniu rzeki Bidasoa, oddzielającej Francję od Hiszpanii, generał Graham dowodził lewym skrzydłem armii brytyjskiej, i po zaciętej bitwie udało się sprowadzić żołnierzy na francuskie terytorium. Jednakże nawrót choroby oczu i ogólny stan zdrowia zmusiły generała do rezygnacji z dowództwa i powrotu do domu. W uznaniu zasług otrzymał po raz trzeci podziękowanie od Parlamentu.

Rok 1814

Jego zdrowie znów się poprawiło na tyle, że początkiem roku 1814 generał był w stanie objąć dowództwo sił brytyjskich w Holandii, w którym to czasie wspomagał atak generała Bülowa na Hoogstraten. 8 March Graham próbował, lecz bez skutku, opanować podczas nocnego szturmu silną twierdzę Bergen op Zoom.

Późniejsze życie

3 maja 1814 roku obdarzony został parostwem, z tytułem Baron Lynedoch z Balgowan w hrabstwie Perth, ale zgodnie ze swym charakterem, odmówił przyznania sobie i swoim potomkom kwoty 2000 funtów rocznie, co zazwyczaj towarzyszyło tytułowi. Następnie przyszły inne brytyjskie i zagraniczne wyróżnienia: Rycerz Wielkiego Krzyża Orderu św. Michała i św. Jerzego, hiszpański Order św. Ferdynanda oraz portugalski Order Wieży i Miecza. W roku 1821 został awansowany do rangi (pełnego) generała, w 1823 otrzymał dowództwo , a w 1826 , zamienione w roku 1834 na dowodzenie "Royals". W latach 1813–15 piastował stanowisko rektora Uniwersytetu w Glasgow, a w 1829 mianowany gubernatorem Dumbarton Castle.

W starszym wieku często podróżował; odwiedził Włochy, Niemcy, Francję Danię, Szwecję i Rosję.

Generał Thomas Graham, lord Lynedoch, zmarł w swoim domu w Londynie przy Stratton Street 18 grudnia 1843 roku, w wieku 95 lat, po bardzo krótkiej chorobie. Pochowany został w pobliżu swojego domu rodzinnego, w dużym, specjalnie zamówionym grobowcu, na cmentarzu przykościelnym w Methven w Szkocji.

Tytuł lorda Lynedoch odszedł razem z nim.

Przypisy

Bibliografia

Urodzeni w 1748
Zmarli w 1843
Baronowie w parostwie Zjednoczonego Królestwa
Ludzie związani z Dundee
Szkoccy wojskowi
Brytyjscy parlamentarzyści 1790–1796
Brytyjscy parlamentarzyści 1796–1800
Brytyjscy parlamentarzyści 1801–1802
Brytyjscy parlamentarzyści 1802–1806
Brytyjscy parlamentarzyści 1806–1807

Thomas Graham (baron Lynedoch)


An Neotaxia plana in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Paul Dognin hadton 1904. An Neotaxia plana in nahilalakip ha genus nga Neotaxia, ngan familia nga Geometridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neotaxia

Neotaxia plana


Frances Goodrich (født 21. december 1890, død 29. januar 1984) var en amerikansk dramatiker og manuskriptforfatter, mest kendt for sit samarbejde med hendes ægtemand Albert Hackett.
Hun modtog Pulitzerprisen for Drama i 1956 for The Diary of Anne Frank, som havde premiere året før.
Hun vandt i øvrigt 5 WGA Awards og var nomineret til en Oscar 4 gange.

Referencer

Eksterne henvisninger

Manuskriptforfattere fra USA
Dramatikere fra USA

Frances Goodrich


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Laupala melewiki. Una ning gihulagway ni Shaw, K.L. ni adtong 2000. Ang Laupala melewiki sakop sa kahenera nga Laupala, ug kabanay nga Trigonidiidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Hawaii

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Hawaii
Laupala (Trigonidiidae)

Laupala melewiki


Albaniens økonomi har gennemgået en overgang fra planøkonomi til markedsbaseret økonomi med fri markedsøkonomi.

Landets økonomi er baseret på servicesektoren (54,1%), landbrugssektoren (21,7%) og industrisektoren (24,2%) sectors. Albanien har visse naturressourcer, og økonomien er primært understøttet af landbrug, fødevareproduktion, tømmer, olie, cement, kemikalier, minedrift, metaludvinding, vandkraft, turisme, tekstilindustri. De stærkeste sektore er energi, minedrift, metallurgi, landbrug og turisme. Den primære industrielle eksport er tøj og krom.

Turisme har været en stor kilde til national indkomst, særligt i sommermåneder. Med over 5,1 millioner turister årligt står turisme for over €1,5 mia. i indtægt.

Referencer

Albaniens økonomi


Sidirokastro () è un ex comune della Grecia nella periferia della Macedonia Centrale (unità periferica di Serres) con 10.598 abitanti secondo i dati del censimento 2001.

È stato soppresso a seguito della riforma amministrativa, detta Programma Callicrate, in vigore dal gennaio 2011 ed è ora compreso nel comune di Sintiki.

Si trova vicino alla valle fertile del fiume di Strimone, sulla banca del fiume di Krousovitis. Sidirokastro appartiene alla Macedonia Centrale ed è il luogo di comunicazione tra la Grecia ed l'Europa nord-orientale. È una destinazione turistica con delle viste interessanti, quali il castello di pietra medioevale, le rovine Bizantine, le stazioni termali naturali e una bella natura.

Geografia
Sidirokastro è situata nella vallata del fiume Strimone, nella Grecia settentrionale, a 25 chilometri nord-ovest della città di Serres. Il centro abitato si sviluppa lungo il torrente Krousovitis, ed è compreso fra le montagne di Angistro e di Vrontou (nord) ed il fiume Strimone. Le catene montuose di Kerkini, di Angistro e di Orvilos formano i confini naturali della zona con i paesi Balcani limitrofi. La zona intorno a Sidirokastro è ricca di minerali (marmo, lignite, manganese, rame, fosfati, ferro, cromite, dolomite, uranio) e sorgenti termali.

Storia
I primi abitanti della zona furono la tribù di Sintii, che abitavano nella zona denominata in seguito come Sintiki. Essa era una delle province della prefettura di Serres, di cui Sidirokastro era la capitale. Un importante episodio storico fu la battaglia di Kleidion avvenuta il 4 ottobre del 1014 durante la guerra bizantino-bulgara, presso il passaggio di Kleidion sul fiume Strimone. L'esercito Bizantino fu condotto dall'imperatore Basilio II, che fu riconosciuto nella storia con l'appellativo di Bulgaroctono (massacratore dei Bulgari), per aver fatto accecare 14000 Bulgari. Il 20 settembre 1383, Sidirokastro fu conquistata dagli Ottomani e ribattezzata Demir Hisar. Durante la dominazione turca divenne sede di una kazae fu inclusa all'interno del territorio del sangiaccato di Siroz. Nel 1912, nel corso della prima guerra balcanica, Demir Hisar fu conquistata dall'esercito bulgaro guidato dal generale Georgi Todorov e ribattezzata Валовища (Valovišta). Nella successiva seconda guerra balcanica la cittadina fu conquistata dall'esercito greco il 27 giugno 1913. Il trattato di pace di Bucarest assegnò Sidirokastro alla Grecia. In seguito a tali accordi le autorità di Atene fecero affluire nella cittadina centinaia di famiglie greche provenienti dal villaggio di Melnik, assegnato nel frattempo alla Bulgaria. Contemporaneamente, numerose famiglie bulgare o slavo-macedoni furono costrette a lasciare Sidirokastro e a rifugiarsi all'interno dei confini bulgari. Nel 1916, nel corso della prima guerra mondiale, nonostante l'iniziale neutralità greca, fu nuovamente occupata dalle truppe bulgare. L'esercito greco riprese Sidirokastro il 21 settembre del 1918. A seguito della sconfitta nella guerra con la Turchia nel 1922 e al successivo scambio di popolazioni tra i due paesi, s'insediarono nella cittadina centinaia di famiglie greche provenienti dall'Asia Minore, dalle regioni del mar Nero e dalla Tracia orientale. Nell'aprile del 1941, dopo l'invasione della Grecia da parte delle forze dell'Asse, Sidirokastro fu inclusa nella zona d'occupazione militare bulgara. Gli invasori lasciarono la città nel 1944 contemporaneamente al ritiro delle forze naziste dalla Grecia.

Infrastrutture e trasporti

Strade
La principale via d'accesso a Sidirokastro è l'autostrada A25, che forma il troncone finale della Strada europea E79 e unisce Salonicco al valico di frontiera con la Bulgaria di Promachonas.

Ferrovie
Sidirokastro dispone di una stazione lungo la ferrovia Salonicco-Alessandropoli.

Note

Altri progetti

Comuni della Macedonia Centrale soppressi

Sidirokastro


Ha iniziato la sua carriera come protagonista in vari musical di Broadway, ottenendo due candidature al Tony Award per i suoi ruoli in The Full Monty (2000-2001) e Oklahoma! (2002). Nel 2003 è apparso nella miniserie della HBO Angels in America per il quale è stato candidato ad un Golden Globe e un Emmy Award come miglior attore non protagonista in una miniserie.

Wilson è apparso in film come Il fantasma dell'opera (2004), Little Children (2006), Watchmen (2009), Insidious (2010) e Aquaman (2018). Dal 2013 interpreta inoltre il demonologo Ed Warren nella saga horror The Conjuring. Infine ha interpretato l'astronauta Brian Harper nel film Moonfall (2022).

Per la televisione ha recitato nella serie drammatica della CBS A Gifted Man (2011-2012) e nella seconda stagione della serie antologica Fargo (2015), per il quale ha ottenuto la seconda candidatura al Golden Globe come miglior attore in una miniserie o film per la televisione.

Biografia
Nato a Norfolk, in Virginia, figlio di Mary Kay Burtonn, insegnante di canto e cantante professionista, e di un anchorman in pensione della WTVT a Tampa, Florida. La sua famiglia ha origini inglesi con lontane ascendenze gallesi, scozzesi e tedesche. Ha due fratelli maggiori, Mark e Paul. Si diploma alla Shorecrest Preparatory School a St. Petersburg, Florida in seguito studia alla Carnegie Mellon University a Pittsburgh, in Pennsylvania.

Da adolescente ha iniziato a cantare nel coro diretto da sua madre, ma ha preso le prime vere lezioni di canto quando entrò alla Carnegie Mellon University. All'università ha vinto il Charles Willard Award per l'eccellenza in teatro musicale, prima di ottenere il Bachelor of Fine Arts in drammaturgia. Terminati gli studi è apparso in produzioni regionali di Sweet Bird of Youth, Romeo and Juliet: The Musical e Lucky in the Rain.

Nel 2005 sposa l'attrice polacca Dagmara Domińczyk, con la quale ha avuto due figli: Kalin Patrick Wilson (23 giugno 2006) e Kassian McCarrell Wilson (9 agosto 2009). La famiglia Wilson risiede a Montclair, New Jersey.

Carriera

1995-2003: Ruoli teatrali e Angels in America
Nel 1995, Wilson ha fatto il suo debutto come attore nel ruolo di Chris nella produzione statunitense di Miss Saigon. L'anno seguente, ha interpretato Billy Bigelow nel tour nazionale di Carousel. Successivamente ottiene un ruolo nella produzione off-Broadway di Bright Lights, Big City (1999) e debutta dei teatri di Broadway in The Full Monty (2000), interpretando Jerry Lukowski. Per la sua interpretazione è stato nominato per il Tony Award e al Drama Desk Award come miglior attore in un musical.

Nel 2001 ottiene il suo primo ruolo cinematografico nel film indipendente My Sister's Wedding, che però non è mai stato distribuito. Ha cantato On the Street Where You Live da My Fair Lady durante la cerimonia di premiazione per Julie Andrews, quando l'attrice ha ricevuto il Kennedy Center Honors nel 2001. Nel 2002, per la sua interpretazione di Curly nella produzione di Broadway di Oklahoma! ha ricevuto il plauso della critica e ha ricevuto per la seconda volta la candidatura al Tony Award e Drama Desk Award come miglior attore in un musical.

Nel 2003 recita nella miniserie televisiva Angels in America, tratta dall'opera teatrale Angels in America - Fantasia gay su temi nazionali di Tony Kushner. Per la sua interpretazione di Joe Pitt, avvocato repubblicano e mormone, segretamente omosessuale, ottiene una candidatura al Golden Globe e agli Emmy Awards come miglior attore non protagonista. La miniserie è diretta da Mike Nichols e lo vede recitare al fianco di Al Pacino e Meryl Streep.

Ruoli cinematografici e televisivi

Nel 2004 ottiene i primi ruoli cinematografici, interpreta il ruolo di William B. Travis in Alamo - Gli ultimi eroi e si fa notare nel musical Il fantasma dell'opera, dove interpreta il visconte Raoul de Chagny. Nel 2005 interpreta il controverso ruolo di un pedofilo nel thriller Hard Candy al fianco di Ellen Page. Nel 2006 viene apprezzato nel pluripremiato Little Children, candidato a tre premi Oscar. Nel 2007 recita con un cast quasi tutto al femminile in Un amore senza tempo di Lajos Koltai. Nello stesso anno prende parte al film indipendente Purple Violets di Edward Burns.

Nel 2008 è co-protagonista del thriller La terrazza sul lago, dove interpreta il marito in una coppia vittima delle persecuzioni di un poliziotto, interpretato da Samuel L. Jackson, che disapprova la loro unione interrazziale. Nello stesso anno recita al fianco di Anne Hathaway nel thriller Passengers - Mistero ad alta quota.
Nel 2009 è Daniel Dreiberg, il secondo Gufo Notturno in Watchmen, di Zack Snyder, trasposizione cinematografica dell'omonima miniserie a fumetti di Alan Moore e Dave Gibbons. L'anno seguente interpreta l'antagonista Lynch in A-Team, film basato sull'omonima serie televisiva degli anni ottanta.

Nell'ottobre 2010 ha cantato God Bless America allo Yankee Stadium, durante il settimo inning della partita del campionato di American League tra i Texas Rangers e i New York Yankees. A novembre 2010, sempre allo Yankee Stadium, ha cantato l'inno nazionale statunitense prima della partita tra Army Black Knights football e Notre Dame Fighting Irish football.

Nel 2010 è protagonista del film indipendente Barry Munday - Papà all'improvviso, storia di un uomo che si risveglia in ospedale scoprendo che gli sono stati asportati i testicoli. Tra il settembre 2011 e il marzo 2012 è stato protagonista della serie televisiva della CBS A Gifted Man. Recita nel drammatico Punto d'impatto con Charlie Hunnam, Liv Tyler e Terrence Howard e affianca Charlize Theron in Young Adult di Jason Reitman.

Nel 2011 inizia una collaborazione con il regista James Wan, da cui viene diretto nell'horror Insidious e nel sequel del 2013 Oltre i confini del male - Insidious 2. Viene diretto da Wan anche in L'evocazione - The Conjuring, dove interpreta il ruolo del ricercatore del paranormale Ed Warren. Nello stesso periodo ottiene una piccola parte nel film di Ridley Scott Prometheus.

Nel marzo del 2004, Wilson aveva firmato per un ruolo non specificato nel film del Marvel Cinematic Universe Ant-Man, ma ha dovuto rinunciare al ruolo a causa di conflitti di programmazione per i ritardi di produzione del film.
Nel 2014 recita nella commedia nera Let's Kill Ward's Wife, esordio alla regia di Scott Foley, di cui è anche produttore. Sempre nel 2014 viene diretto nuovamente da Joe Carnahan nel thriller d'azione Stretch - Guida o muori, che lo aveva già diretto in A-Team. L'anno successivo recita nel western indipendente Bone Tomahawk con Kurt Russell e Matthew Fox.

Nel 2015 è tra i protagonisti della seconda stagione della serie antologica Fargo, per il quale ha ottenuto la seconda candidatura al Golden Globe come miglior attore in una miniserie o film per la televisione.

Wilson ha ottenuto il ruolo del villain Ocean Master nel sesto film del DC Extended Universe dedicato al personaggio di Aquaman, uscito nel 2018. Nel 2019 torna a vestire i panni di Edward Warren nel film Annabelle 3, oltre ad apparire in svariati altri film. Completate le riprese di The Conjuring - Per ordine del diavolo, la cui uscita è prevista per il 2021, l'attore annuncia inoltre il suo esordio da regista nel film Insidious 5, il quale sarà un sequel diretto del secondo film della saga di Insidious e vedrà la partecipazione di Wilson anche come attore.

The Wilson Van

Wilson è cantante e batterista, del gruppo The Wilson Van, fondato assieme ai fratelli Mark e Paul. Paul possiede un'agenzia pubblicitaria e Mark è un anchorman televisivo, ma un paio di volte l'anno i tre fratelli, assieme a diversi amici musicisti, si esibiscono in cover classiche e anche brani originali per raccogliere fondi per varie organizzazioni no profit.

Inizialmente si chiamavano Van Wilson, un cenno scherzoso ad una delle band rock più famose che li hanno ispirati, ma nel 2012 hanno deciso di rinominare la band in The Wilson Van. Da allora hanno tenuto vari concerti per raccogliere fondi per varie associazioni; nel 2012 hanno raccolto 30.000 dollari per la "Paws For Patriots", un programma che fornisce cani guida per soldati feriti. Nel gennaio del 2013, si sono esibiti al Hard Rock Cafe di Tampa raccogliendo di più di 10.000 dollari per l'associazione "Hope For The Warriors", nel maggio del 2014 hanno raccolto 15.000 dollari per la Gold Shield Foundation, che offre borse di studio alle famiglie di soldati feriti o caduti in missione.

I fratelli Wilson hanno fondato la Wilson Family Foundation, Inc., un'associazione no-profit che cerca di aiutare i veterani feriti, fornisce borse di studio per gli studenti di musica in difficoltà e fa beneficenza per ospedali pediatrici.

Filmografia

Attore

Cinema
 My Sister's Wedding, regia di David W. Leitner (2001)
 Alamo - Gli ultimi eroi (The Alamo), regia di John Lee Hancock (2004)
 Il fantasma dell'opera (The Phantom of the Opera), regia di Joel Schumacher (2004)
 Hard Candy, regia di David Slade (2005)
 Little Children, regia di Todd Field (2006)
 Correndo con le forbici in mano (Running with Scissors), regia di Ryan Murphy (2006)
 Brothers Three: An American Gothic, regia di Paul Kampf (2007)
 Un amore senza tempo (Evening), regia di Lajos Koltai (2007)
 Purple Violets, regia di Edward Burns (2007)
 Life in Flight, regia di Tracey Hecht (2007)
 La terrazza sul lago (Lakeview Terrace), regia di Neil LaBute (2008)
 Passengers - Mistero ad alta quota (Passengers), regia di Rodrigo García (2008)
 Watchmen, regia di Zack Snyder (2009)
 A-Team (The A-Team), regia di Joe Carnahan (2010)
 Barry Munday - Papà all'improvviso (Barry Munday), regia di Chris D'Arienzo (2010)
 Due cuori e una provetta (The Switch), regia di Will Speck e Josh Gordon (2010)
 Il buongiorno del mattino (Morning Glory), regia di Roger Michell (2010)
 Insidious, regia di James Wan (2011)
 Punto d'impatto (The Ledge), regia di Matthew Chapman (2011)
 Young Adult, regia di Jason Reitman (2011)
 Prometheus, regia di Ridley Scott (2012)
 L'evocazione - The Conjuring (The Conjuring), regia di James Wan (2013)
 Oltre i confini del male - Insidious 2 (Insidious: Chapter 2), regia di James Wan (2013)
 Jack Strong, regia di Władysław Pasikowski (2014)
 Space Station 76, regia di Jack Plotnick (2014)
 Stretch - Guida o muori (Stretch), regia di Joe Carnahan (2014)
 I segreti di Big Stone Gap (Big Stone Gap), regia di Adriana Trigiani (2014)
 Let's Kill Ward's Wife, regia di Scott Foley (2014)
 Zipper, regia di Mora Stephens (2015)
 Home Sweet Hell, regia di Anthony Burns (2015)
 Bone Tomahawk, regia di S. Craig Zahler (2015)
 Vicolo cieco (A Kind of Murder), regia di Andy Goddard (2016)
 The Hollow Point, regia di Gonzalo López-Gallego (2016)
 The Conjuring - Il caso Enfield (The Conjuring 2), regia di James Wan (2016)
 The Founder, regia di John Lee Hancock (2016)
 Insidious - L'ultima chiave (Insidious: The Last Key), regia di Adam Robitel (2018)
 L'uomo sul treno - The Commuter (The Commuter), regia di Jaume Collet-Serra (2018)
 Nightmare Cinema, registi vari (2018)
 The Nun - La vocazione del male (The Nun), regia di Corin Hardy (2018) – cameo
 Aquaman, regia di James Wan (2018)
 Annabelle 3 (Annabelle Comes Home), regia di Gary Dauberman (2019)
 Nell'erba alta (In the Tall Grass), regia di Vincenzo Natali (2019)
 The Assistant, regia di Kitty Green (2019)
 Midway, regia di Roland Emmerich (2019)
 The Conjuring - Per ordine del diavolo (The Conjuring: The Devil Made Me Do It), regia di Michael Chaves (2021)
 Moonfall, regia di Roland Emmerich (2022)
 Insidious - La porta rossa (Insidious: The Red Door), regia di Patrick Wilson (2023)
 The Nun II, regia di Michael Chaves (2023) - cameo
 Aquaman e il regno perduto, regia di James Wan (2023)

Televisione
 Angels in America – miniserie TV, 6 episodi (2003)
 A Gifted Man – serie TV, 16 episodi (2011-2012)
 Fargo – serie TV, 10 episodi (2015)
 Girls – serie TV, 2 episodi (2013-2017)
 The Other Two – serie TV, 1 episodio (2019)

Produttore
 Let's Kill Ward's Wife, regia di Scott Foley (2014)

Doppiatore
American Dad! – serie animata, 1 episodio (2009)
Watchmen: The End Is Nigh – videogioco (2009)
 Batman v Superman: Dawn of Justice, regia di Zack Snyder (2016)

Regista
 Insidious - La porta rossa (Insidious: The Red Door) (2023)

Teatro
Miss Saigon (1995)
Carousel (1996)
Bright Lights, Big City (1999)
The Gershwins' Fascinating Rhythm (1999)
Tenderloin (2000)
The Full Monty (2000-2001)
Oklahoma! (2002)
Something Good (2002)
A piedi nudi nel parco (Barefoot in the Park) (2006)
All My Sons (2008-2009)
Guys and Dolls (2014)

Doppiatori italiani
Nelle versioni in italiano delle opere in cui ha recitato, Patrick Wilson è stato doppiato da:
 Massimiliano Manfredi in A-Team, Il buongiorno del mattino, L'evocazione - The Conjuring, The Conjuring - Il caso Enfield, Vicolo cieco, The Nun - La vocazione del male, Annabelle 3, The Conjuring - Per ordine del diavolo
 Riccardo Rossi in Hard Candy, La terrazza sul lago, Insidious, Oltre i confini del male - Insidious 2, Insidious - L'ultima chiave, Insidious - La porta rossa
 Christian Iansante in Passengers - Mistero ad alta quota, Due cuori e una provetta, A Gifted Man, Girls, Home Sweet Hell, Stretch - Guida o muori
 Alessio Cigliano in Little Children, The Founder, L'uomo sul treno - The Commuter, Midway, Moonfall
 Loris Loddi in Purple Violets, Watchmen, Fargo, Bone Tomahawk
 Simone D'Andrea in Alamo - Gli ultimi eroi, Young Adult
 Francesco Bulckaen in Il fantasma dell'opera
 Fabio Boccanera in Angels in America
 Vittorio Guerrieri in Un amore senza tempo
 Nicola Braile in Prometheus
 Paolo De Santis in Punto d'impatto
 Paolo Buglioni in Space Station 76
 Gabriele Sabatini in Aquaman
 Riccardo Scarafoni in Nell'erba alta

Da doppiatore è sostituito da:
 Andrea Lavagnino in Batman v Superman: Dawn of Justice

Premi e riconoscimenti

Cinema e televisione
2004 - Golden Globe
Candidatura per il Miglior attore non protagonista in una serie, miniserie o film per la televisione per Angels in America
2004 - Emmy Award
Candidatura per il Migliore attore non protagonista in una miniserie o film per la televisione per Angels in America
2004 - Satellite Award
Candidatura per il Miglior attore non protagonista in una serie, miniserie o film per la televisione per Angels in America
2005 - Satellite Award
Candidatura per il Miglior attore non protagonista in film commedia o musicale per Il fantasma dell'opera
2006 - Young Hollywood Awards
Miglior interpretazione maschile per Little Children
2006 - Satellite Award
Candidatura per il Miglior attore in film drammatico per Little Children
2011 - Scream Award
Candidatura per il Miglior attore horror per Insidious
2013 - Critics' Choice Television Award
Candidatura per la Miglior guest star in una serie commedia per Girls
2016 - Golden Globe
Candidatura per il Miglior attore in una miniserie o film per la televisione per Fargo
2016 - Critics' Choice Television Award
Candidatura per il Miglior attore in una miniserie o film per la televisione per Fargo

Teatro
1999 - Drama Desk Award
Candidatura per il Miglior attore in un musical per Bright Lights Big City
2001 - Drama Desk Award
Candidatura per il Miglior attore in un musical per The Full Monty
2001 - Tony Award
Candidatura per il Miglior attore in un musical per The Full Monty
2002 - Drama Desk Award
Candidatura per il Miglior attore in un musical per Oklahoma!
2002 - Tony Award
Candidatura per il Miglior attore in un musical per Oklahoma!

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Cantanti da musical
Attori teatrali statunitensi
Studenti della Carnegie Mellon University College of Fine Arts
Attori televisivi statunitensi

Patrick Wilson (attore statunitense)


Filmseftirlitið varð formliga sett á stovn í 1976, og virkaði eftir eini lóg frá 1938 og eini kunngerð frá 1960. Eftirlitið hevði til uppgávu at meta um, um filmar, ið sýndir vórðu alment í Føroyum, vóru hóskandi. Hetta hevði við sær, at Filmseftirlitið kundi seta aldursmark á filmar, og í summum førum klippa óhóskandi brot burturúr filmum, um hetta ikki hevði týdning fyri søgugongdina.

Keldur

Filmseftirlitið - ein vanlig nevnd undir landsstýrinum. Í: Myndablaðið NÚ, nr. 4, 1979

Slóðir úteftir

Filmur

Filmseftirlitið


Dwór – część wsi Ruskie Piaski w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Nielisz.

W latach 1975–1998 Dwór należał administracyjnie do województwa zamojskiego.

Przypisy

Ruskie Piaski

Dwór (Ruskie Piaski)


Coop Byen er en planlagt bydel ved Coops hovedkvarter i Albertslund.
Coop Danmark er udvikleren mens Henning Larsen Architects står som arkitekt for masterplanen.
Området har en størrelse på 250.000 kvadratmeter og planen er at området får 4.500 indbyggere fordelt i cirka 1.600 lejligheder og 90 rækkehuse varierende i størrelse fra 80 til 130 kvadratmeter.
Vejtrafikstøj fra Roskildevej og Vallensbæk Torvevej er en udfordring for projektet.

Henvisninger

Albertslund Kommune
Bydele og forstæder i Danmark

Coop Byen


Codici
 MGZ – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Myeik (Birmania)
 mgz – codice ISO 639-3 della lingua mbugwe

Musica
 MGZ – gruppo italiano di musica elettronica e punk

Mgz


Kaliwatan sa isda ang Symphurus ocellatus. Una ning gihulagway ni Von Bonde ni adtong 1922. Ang Symphurus ocellatus sakop sa kahenera nga Symphurus, ug kabanay nga Cynoglossidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
kasadpang Kadagatang Indyan
 Habagatang Aprika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Indyan
Isdangtunay sa Habagatang Aprika
Symphurus

Symphurus ocellatus


Stray Kids (; estilizado como SKZ) é um grupo masculino sul-coreano formado pela JYP Entertainment. É composto atualmente por 8 integrantes: Bang Chan, Lee Know, Changbin, Hyunjin, Han, Felix, Seungmin e I.N. Woojin deixou o grupo por motivos pessoais não revelados em outubro de 2019. O grupo teve o seu debut oficial no dia 25 de março de 2018 com o seu showcase oficial e o lançamento do seu álbum "I am Not" e a música título "District 9" no dia 26. No dia 1 de agosto de 2018 foi anunciado que o nome do fandom seria "Stay".

Nome

O nome do grupo "Stray Kids" não foi definido pela JYP Entertainment, mas conceituado pelos próprios membros. Originalmente se referia a uma criança perdida que quer perseguir seus sonhos e mais tarde representaria a ideia de encontrar um caminho fora do comum.

História

2017: Formação através de um reality show
Em setembro de 2017, a JYP Entertainment anunciou oficialmente o novo reality show da agência para lançar um projeto de debut de ídolos masculinos com o conceito "Trainees que sonham em debutar VS JYP". Mais detalhes e informações foram lançados nos próximos dois meses, incluindo o título do programa - Stray Kids.. Uma das informações que mais chamou atenção sobre o programa foi a de que os trainees não apresentariam covers de outros artistas em suas missões, e sim criariam as próprias músicas e coreografias. No dia 26 de setembro, foi lançado o primeiro teaser do programa, aumentando a sua antecipação.

Antes da estreia do programa, no dia 6 de outubro, a JYP lançou o primeiro MV do grupo. A música era intitulada "Hellevator" e mais tarde foi lançada como single digital. Já no segundo episódio do programa, seria revelado que a música era uma das missões que eles deveriam completar. Nos dias 11, 12 e 13 de outubro foram lançados os teasers individuais dos membros e o programa estreou no dia 17.

Nos episódios 5 e 8, Minho e Felix foram respectivamente eliminados. Apesar disso, no último episódio, que foi transmitido ao vivo no dia 19 de dezembro, Park Jin Young deu uma última chance de retorno ao grupo aos dois trainees, que seria decidida por meio de uma votação. O resultado foi de 96% para a permanência dos dois no grupo contra 4% que votou contra. Sendo assim, a formação final do grupo permaneceu a mesma do começo, com nove membros.

2018: EP pré-debut 'MIXTAPE' e debut oficial com "I am Not"
Após o fim do programa, no dia 8 de janeiro de 2018, a JYP Entertainment lançou um EP de pré-debut intitulado 'MIXTAPE' contendo todas as músicas apresentadas pelo grupo durante o programa. Todas as sete músicas do EP foram totalmente ou parcialmente escritas e produzidas pelo grupo, sendo a maioria creditada ao 3Racha.

No dia 5 de março de 2018, a JYP lançou um trailer do que seria o debut do Stray Kids, 'I am Not'. Nos dias 14, 15 e 16 de março, foram lançados os teasers individuais.

No dia 26 de março de 2018, foi lançado o MV de debut do Stray Kids, "District 9". Atualmente, o videoclipe possui mais de 64 milhões de visualizações. É um dos debuts com mais views da história do K-Pop. Entretanto, o boygroup conseguiu mais views com "My Pace", o MV do seu novo álbum, I am Who, que conta com mais de 90 milhões de visualizações.

Durante 2018 o grupo promoveu sua série de álbuns intituladas I AM, contando com "I am Not", "I am Who"  e "I am You". Em seu primeiro álbum é sobre perceber que não somos nós mesmo e de buscar nossa verdadeira identidade, já no seu segundo álbum, é o questionamento em cima de quem realmente somos e no seu último álbum da série os meninos contam que independente de se descobrir ou não, devemos nos apoiar nas pessoas em volta que estão sempre lá para nos ajudar.

2019: UNVEIL TOUR, "Encontrando Stray Kids", Clé 1: Miroh, Clé 2: Yellow Wood, Clé: Leventer e saída do Woojin

No final de 2018 foi anunciado a primeira tour do Stray Kids, que começaria no dia 19 de Janeiro de 2019 em Bangkok, na Tailândia. A Unveil Tour é uma turnê ao redor do mundo com todas as músicas já liberadas da séria de álbuns I AM:... do Stray Kids em seus showcases.

A turnê conta com passagens em países como Tailândia, Indonésia, Austrália, Filipinas e Estados Unidos.

Seu primeiro comeback de 2019 foi no dia 25 de Março com seu 4º mini álbum chamado "Clé 1:Miroh" [Clé em francês significa Chave, e Miroh vem de "미로 (miro)", labirinto em coreano. O grupo lançou um teaser sobre o comeback onde mostra 9 chaves se formando em uma única have que abre um labirinto que forma o título do seu próximo álbum. O clipe já conta com mais de 100 milhões de visualizações.

No dia 06 de Março foi anunciado, através de um teaser, que o Stray Kids lançaria seu primeiro reality show pela Mnet chamado "Encontrando Stray Kids" tendo sua estreia prevista para o dia 20 de Março.

No dia 04 de abril, o grupo conquistou seu primeiro lugar em um programa musical no M!Countdown.

Em 19 de junho, o grupo lançou seu primeiro álbum especial, Clé 2: Yellow Wood, junto com a faixa-título "Side Effects" (em coreano: 부작용).

O grupo lançou um single digital intitulado "Double Knot" em 9 de outubro de 2019 e também anunciou sua turnê chamada "District 9 Unlock World Tour" a partir de 23-24 de novembro de 2019 no Olympic Hall, Seul, Coréia do Sul. O grupo lançaria seu quinto mini-álbum intitulado "Clé: Levanter " no dia 24 de novembro de 2019. No entanto, em 28 de outubro de 2019, a JYPE anunciou que Woojin havia deixado o grupo e a empresa devido a problemas pessoais e adiou o lançamento de" Clé: Levanter" para o dia 9 de dezembro de 2019. No dia 13 de novembro de novembro de 2019, o grupo lançou o videoclipe de "Astronaut", seu primeiro single como um grupo de oito membros.

No dia 9 de dezembro de 2019, Stray Kids lançou seu quinto mini-álbum, Clé: LEVANTER. Junto com o mesmo, lançou o single "Levanter", que foi descrito da segunite maneira (em tradução livre) pela Billboard: "Em particular, "Levanter" enfatiza o objetivo dos Stray Kids de serem as formas mais sérias de si mesmos". O videoclipe já conta com mais de 44 milhões de visualizações.

2020: Estréia no Japão, Go live e All in

Stray Kids lançou as primeiras versões em inglês de "Double Knot" e "Levanter" como singles digitais juntos intitulados Step Out of Clé, juntamente com um vídeo de performance da versão em inglês de "Double Knot" em 24 de janeiro. Eles debutaram oficialmente no Japão em 24 de janeiro. 18 de março com o álbum de compilação SKZ2020, que continha novas gravações de músicas anteriores e incluía versões japonesas de "My Pace", "Double Knot" e "Levanter", através da Epic Records Japan. O grupo lançou o segundo single digital Mixtape Project "Mixtape: On Track" em 26 de março. Em 3 de junho, Stray Kids lançou seu primeiro single japonês, "Top", e seu lado B "Slump". O primeiro foi usado como música tema do anime Tower of God; uma versão coreana foi lançada em 13 de maio e uma versão em inglês em 20 de maio. O single estreou no topo da Oricon Singles Chart, tornando-os o quarto artista masculino estrangeiro na história a estrear em primeiro lugar na parada com seu primeiro single, depois de Jang Keun-suk, EXO e iKON.

Em 17 de junho, Stray Kids lançou seu primeiro álbum de estúdio Go Live ao lado do single "God's Menu", incluindo na lista de faixas as versões coreanas de "Top" e "Slump" e os singles lançados anteriormente "Gone Days" e "On Track". Go Live se tornou o álbum mais vendido do grupo na época, estreando no topo do Gaon Album Chart semanal e vendendo 243.462 cópias até o final do mês para alcançar o número cinco no Gaon Album Chart mensal. O álbum foi certificado de platina pela Korea Music Content Association (KMCA) em agosto de 2020, o primeiro álbum do grupo a conseguir isso. "God's Menu" se tornou o primeiro single do grupo a aparecer no Gaon Download Chart semanal, estreando no número 144. Três meses depois, o grupo reeditou seu primeiro estúdio álbum como In Life em 14 de setembro. Durante as promoções, o grupo recebeu duas vitórias em shows de música: uma no MBC M's Show Champion e outra no Mnet's M Countdown. O single "Back Door" foi reconhecido pela revista Time em oitavo lugar em sua lista dos 10 melhores músicas de 2020, a única música de um ato coreano na lista, e descrita como "um Frankenstein astuto que é tão cativante quanto complexo".

Em 4 de novembro, Stray Kids lançou seu primeiro EP japonês, All In, com a faixa-título "All In" servindo como single principal. O EP também incluiu versões japonesas de "God's Menu" e "Back Door", bem como seu primeiro single japonês "Top". Em 22 de novembro, o grupo realizou seu primeiro show online, intitulado "Unlock: Go Live In Life", via Beyond Live, que foi considerado uma continuação de sua turnê "District 9: Unlock" que enfrentou adiamento e cancelamento devido a preocupações com o Pandemia do covid19. Durante o show, o grupo apresentou a versão coreana de sua música "All In" pela primeira vez, que acabou sendo lançada em 26 de novembro como um single digital.

2021: Kingdom: Legendary War e Noeasy

No Mnet Asian Music Awards de 2020, foi anunciado que Stray Kids se juntaria a Ateez e The Boyz na temporada inaugural de Kingdom: Legendary War, um show de competição de boy group da Mnet; BTOB, iKON e SF9 foram posteriormente confirmados como participantes. Em 28 de maio de 2021, o grupo lançou uma música para a rodada final da competição intitulada "Wolfgang", que marcou a primeira aparição do grupo no principal Gaon Digital Chart, no número 138. Eles venceram o programa em 3 de junho, ganhando-os seu próprio reality show e um show especial da Semana do Reino para seu retorno.

Stray Kids colaborou com Alesso (foto) e Corsak em "Going Dumb"
Stray Kids realizou seu primeiro fanmeeting oficial, Stray Kids 1st #LoveStay 'SKZ-X' em 20 de fevereiro de 2021, via V Live e seu primeiro fanmeeting japonês - STAYing Home Meeting - para o primeiro aniversário de sua estréia japonesa em 18 de março O grupo colaborou com o produtor sueco Alesso e o DJ chinês Corsak na versão coreana da música "Going Dumb" para a versão do jogo para celular do PUBG, lançada em 19 de março. A música estreou no número 13 no Hot Dance/Electronic Songs da Billboard, primeira aparição do grupo no gráfico.

Stray Kids lançou de surpresa o terceiro single de seu projeto Mixtape, "Mixtape: Oh", em 26 de junho. Ele estreou no topo da Billboard World Digital Song Sales, seu primeiro número um na parada. O grupo lançou seu segundo álbum de estúdio Noeasy em 23 de agosto. Ele estreou no topo do Gaon Album Chart, vendendo mais de 1,1 milhão de cópias em agosto de 2021 e certificado milhões pela KMCA, tornando-os o primeiro ato da JYP Entertainment a vender mais de um milhão de cópias de um álbum. O single principal "Thunderous" alcançou o número 33 no Gaon Digital Chart e o número 80 na Billboard Global 200 e ganhou seis vitórias em programas de música. O videoclipe que o acompanha no YouTube atingiu 100 milhões de visualizações em 55 dias após o lançamento, o quinto e mais rápido vídeo do grupo a atingir essa marca.

O grupo lançou seu segundo single japonês "Scars"/"Thunderous" (versão japonesa) em 13 de outubro. O single entrou em segundo lugar na Oricon Singles Chart e na Billboard Japan Hot 100, vendendo mais de 180.000 cópias de CD. Um álbum single de "feriado especial" com tema de Natal intitulado Christmas EveL foi lançado em 29 de novembro, apresentando a faixa-título e "Winter Falls" como singles principais. Ele alcançou o topo do Gaon Album Chart, vendendo mais de 743.000 cópias somente em 2021, e foi certificado com platina dupla pela KMCA. O grupo encerrou o ano com o lançamento digital de SKZ2021, um álbum de compilação incluindo versões regravadas de músicas anteriores e a versão coreana de "Scars", em 23 de dezembro.

2022: Oddinary, Circus e Maxident

Em 10 de fevereiro de 2022, foi anunciado que Stray Kids assinou com a Republic Records para promoções nos Estados Unidos como parte da parceria estratégica da JYP com a gravadora, ao lado de Itzy. O grupo realizou seu segundo fanmeeting 2nd #LoveStay 'SKZ's Chocolate Factory' de 12 a 13 de fevereiro no Olympic Hall; o segundo dia também foi transmitido via Beyond Live. Stray Kids lançou seu sexto EP Oddinary em 18 de março. O EP liderou as paradas na Coréia do Sul, Finlândia, Polônia e Estados Unidos, vendendo mais de 1,5 milhão de cópias em março. Tornou-se o primeiro álbum do Stray Kids a aparecer no UK Albums Chart e Billboard 200. Este último os tornou o terceiro ato coreano na história a liderar o gráfico, depois de BTS e SuperM. Seu primeiro single Maniac se tornou a primeira música do grupo a figurar no UK Singles Chart no número 98, e o Bubbling Under Hot 100 no número 19, entre outros.

Em apoio ao Oddinary, Stray Kids anunciou sua segunda turnê Maniac World Tour, programada para começar em 29 de abril em Seul, Coréia do Sul, seguida de shows no Japão, Estados Unidoss e Ásia-Pacífico. Em 22 de junho, Stray Kids lançou seu segundo EP japonês Circus, precedido pela versão japonesa de "Maniac", a nova música "Your Eyes" e a faixa-título. O EP estreou no número dois na Oricon Albums Chart e no topo da Billboard Japan Hot Albums. O grupo lançou de surpresa o single "Mixtape: Time Out" em 1º de agosto, para comemorar seu quarto aniversário de revelar o nome do fandom, Stay.

Antes do próximo lançamento, Stray Kids lançou "Heyday", cantada por 3Racha, como parte de Street Man Fighter como parte da Mega Crew Mission. O sétimo EP do grupo, Maxident, foi lançado em 7 de outubro, com o single "Case 143". O EP estreou no topo na Coréia do Sul, Polônia e Estados Unidos. Este último se tornou seu segundo álbum número um consecutivo no país após seis meses e três semanas de Oddinary, e o quarto álbum sul-coreano e não inglês a liderar a parada. Em outubro de 2022, Stray Kids vendeu mais de 10 milhões de remessas de álbuns de lançamentos coreanos e japoneses.

Integrantes

 Bang Chan (), nascido Christopher Bang em . Nasceu em Sydney, Austrália. Líder, vocalista, rapper, dançarino, produtor.
 Lee Know () (rr: Lino), nascido Lee Min Ho () em  em Gyeonggi, Coreia do Sul. Dançarino, vocalista.
 Changbin (), nascido Seo Chang Bin () em  em Gyeonggi-do, Coreia do Sul. Rapper, produtor.
 Hyunjin () (rr: Hyeonjin), nascido Hwang Hyun Jin () em  em Seul, Coreia do Sul. Dançarino, rapper.
 Han (), nascido Han Ji Sung () em  em Incheon, Coreia do Sul. Rapper, vocalista, produtor.
 Felix () (rr: Pilligseu), seu nome coreano é Lee Yongbok (hangul=이 용복), nascido Lee Felix () em  em Sydney, Austrália. Dançarino, rapper.
 Seungmin () nascido Kim Seung Min () em  em Seul, Coreia do Sul. Vocalista.
 I.N () (rr: Aien), nascido Yang Jeong In () em  em Busan, Coreia do Sul. Maknae, vocalista.

Ex-integrantes

Woojin () nascido Kim Woo Jin () em  em Bucheon, Gyeonggi, Coreia do Sul. Vocalista.

Notas

Em 28 de outubro de 2019, Woojin deixou o Stray Kids e rescindiu seu contrato com a JYP Entertainment por motivos pessoais não revelados. De fevereiro a julho de 2021, Hyunjin estava em hiato devido a alegações de bullying contra ele, mas desde então retomou as atividades regulares com o grupo em agosto.
Bang Chan, Changbin e Han também são membros do trio interno de composição e produção 3Racha. Todos os três compuseram letras e músicas para o grupo e são creditados como os três primeiros compositores na maioria dos lançamentos.

Discografia

Álbuns de estúdio

Relançamentos

Extended plays

Mini álbuns

Álbuns especiais

Singles

Videografia

Videoclipes (MVs)

Filmografia

Reality shows

Prêmios e indicações

Coreia do Sul

Notes
 4° lugar na votação

Internacional

Outros prêmios

Referências

Ligações externas

Artistas da JYP Entertainment
Boy bands da Coreia do Sul
Bandas de K-pop
Bandas formadas em 2018
Grupos de ídolos da Coreia do Sul
Grupos de K-pop com subunidades

Stray Kids


Major League Soccer 2019. je bila 24. sezona MLS-a. Regularni dio sezone je trajao od 2. marta do 6. oktobra. Playoff je počeo 19. oktobra, a finale MLS kupa se igralo 10. novembra.

Los Angeles je osvojio Supporters' Shield dok je Seattle Sounders bio pobjednik MLS kupa. Najbolji strijelac lige je bio Carlos Vela sa 34 postignuta pogotka.

Format
U ligi se takmiče 24 kluba podijeljena u dvije divizije. U regularnom dijelu sezone se igraju 34 kola. Prvoplasirani timovi konferencija na kraju regularnog dijela ostvaruju plasman u polufinale play-offa dok timovi od drugog do sedmog mjesta igraju četvrtfinale play-off. Pobjednici play-offa igraju meč za titulu MLS kupa.

Klubovi

Tabela

Istočna konferencija

Zapadna konferencija

MLS kup

Prva runda
Utakmice su odigrane 19. i 20. oktobra.

Četvrtfinale - Polufinala konferencija
Utakmice su odigrane 23. i 24. oktobra.

Polufinale - Finala konferencija
Utakmice su odigrane 29. i 30. oktobra.

Finale
Utakmica je odigrana 10. novembra.

Najbolji strijelci

Reference

Vanjski linkovi
 Službena stranica

Sezone MLS-a

Major League Soccer 2019.


An Ropica marmorata in uska species han Coleoptera. An Ropica marmorata in nahilalakip ha genus nga Ropica, ngan familia nga Cerambycidae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 R. m. sarawakiana
 R. m. marmorata

Mga kasarigan

Ropica

Ropica marmorata


Privat Pirat er en film af Errol Norstedt fra 1996. Filmen indeholder sketcher og musikvideoer. Andre som deltager er Norstedts kæreste Leila Bergendahl og vennen Jan-Åke Fröidh. I musikvideoerne til "Bonnatwist" og "Småländsk Sommarnatt" vises Norstedts tidligere kæreste Hanne Mikkelsen.

Indhold

 I Gungstolen (på dansk: I gyngestolen).
 Vintersnö (på dansk: Vintersne)
 Bonnatwist (Musikvideo)
 Ronketi-Ronk-Rapping (på dansk: Spilleti-Spill-Rap).
 "Nej" Med Eddie Meduza
 Lilla Lisa Berättar En Vits (på dansk: Lille Lisa fortæller en vittighed).
 Eddie Berättar En Vits
 Eddie Våldtar Kvinnosakskvinna (på dansk: Eddie voldtager feminist).
 Småländsk Sommarnatt (Musikvideo) (på dansk: Sommernat I Småland).
 Historien Om Kalle Bandare
 Jag Älskar Dig (Musikvideo) (på dansk: Jeg Elsker Dig).
 Alkisarnas Fyllefest (på dansk: alkoholikeres drukfest).
 Hos Doktorn (på dansk: hos lægen).
 Vasaloppet (på dansk: Vasaløbet).
 Jägarstunden (på dansk: Jægerstunden).
 Gammal Käring Blir Påsatt (på dansk: gammel dame bliver kneppet).

Referencer

Eksterne henvisninger
 Eddies Himmel på Luftkaffe.se

Svenske film fra 1996
Eddie Meduza

Privat Pirat


Edsbyn er ein býur í Ovanåkers kommunu í Svøríki. Býurin hevur umleið 3 985 íbúgvar (2010).

Keldur

Slóðir

Býir í Gävleborgs län

Edsbyn


Želeč may refer to places in the Czech Republic:

Želeč (Prostějov District), a municipality and village in the Olomouc Region
Želeč (Tábor District), a municipality and village in the South Bohemian Region
Želeč, a village and part of Malá Skála in the Liberec Region
Želeč, a village and part of Měcholupy (Louny District) in the Ústí nad Labem Region

Želeč


Phú Quới là một xã thuộc huyện Long Hồ, tỉnh Vĩnh Long, Việt Nam.

Địa lý
Xã có diện tích 12,48 km², dân số năm 1999 là 10025 người, mật độ dân số đạt 803 người/km².

Hành chính
Xã Phú Quới được chia thành 7 ấp: Hòa Thạnh, Hòa Thạnh 1, Hòa Thạnh 2, Hòa Thạnh 3, Phước Lợi, Thạnh Lợi, Thạnh Phú.

Chú thích

Phú Quới


Kaliwatan sa alibangbang ang Fomoria glycystrota. Una ning gihulagway ni Edward Meyrick ni adtong 1928, ug gihatagan sa eksakto nga ngalan ni Diškus et al. ni adtong 2003. Ang Fomoria glycystrota sakop sa kahenera nga Fomoria, ug kabanay nga Nepticulidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Fomoria

Fomoria glycystrota


An Schiffornis in uska genus han Aves. An Schiffornis in nahilalakip ha familia nga Cotingidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Schiffornis

Schiffornis


An Anaglyptus mysticus in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Linne hadton 1758. An Anaglyptus mysticus in nahilalakip ha genus nga Anaglyptus, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha:
 Luxembourg.
 France.
 Ukraine.

Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Anaglyptus

Anaglyptus mysticus


Kaliwatan sa lumot ang Ocellularia reticulata. Una ning gihulagway ni Mangold. Ang Ocellularia reticulata sakop sa kahenera nga Ocellularia, ug kabanay nga Graphidaceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Oseyaniya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Oseyaniya
Ocellularia

Ocellularia reticulata


Warri is a locality in the Queanbeyan-Palerang Region, Southern Tablelands, New South Wales, Australia. It lies mostly southwest of the Kings Highway between Bungendore and Braidwood and on the north bank of the Shoalhaven River. At the , it had a population of 109.

References

Queanbeyan–Palerang Regional Council
Localities in New South Wales
Southern Tablelands

Warri, New South Wales


Wiktor Wołodymyrowycz Romaniuk, ukr. Віктор Володимирович Романюк, ros. Виктор Владимирович Романюк, Wiktor Władimirowicz Romaniuk (ur. 22 stycznia 1947 w Pjatychatkach, Ukraińska SRR; zm. 25 października 2017 w Kamieńskiem, Ukraina) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji napastnika.

Kariera piłkarska
Wychowanek klubu Awanhard Wilnohirsk. W 1966 roku rozpoczął karierę piłkarską w klubie Krywbas Krzywy Róg. Latem 1967 odszedł do Stali Dniepropetrowsk. Ale już na początku 1968 został zaproszony do Dnipra Dniepropetrowsk, w którym przez pięć sezonów był najlepszym strzelcem klubu. W 1976 zakończył karierę piłkarską.

Życie po zakończeniu kariery piłkarskiej
Po zakończeniu kariery piłkarskiej trenował i grał w miejskiej drużynie zakładowej "Pres", potem pracował jako dyrektor w Szkole Sportowej nr 12.

25 października 2017 zmarł.

Sukcesy i odznaczenia

Sukcesy indywidualne
 2-krotnie wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy Ukraińskiej SRR: Nr 1 (1972), Nr 3 (1973)
 5-krotny król strzelców Dnipra Dniepropetrowsk: 1969, 1970, 1971, 1972, 1973

Przypisy

Bibliografia

Ukraińscy piłkarze
Piłkarze FK Dnipro
Piłkarze Krywbasu Krzywy Róg
Urodzeni w 1947
Zmarli w 2017

Wiktor Romaniuk


An Ctenotus leae in uska species han Reptilia nga ginhulagway ni George Albert Boulenger hadton 1887. An Ctenotus leae in nahilalakip ha genus nga Ctenotus, ngan familia nga Scincidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ctenotus

Ctenotus leae


The 1979 Meath Senior Football Championship is the 87th edition of the Meath GAA's premier club Gaelic football tournament for senior graded teams in County Meath, Ireland. The tournament consists of 16 teams, with the winner going on to represent Meath in the Leinster Senior Club Football Championship. The championship starts with a group stage and then progresses to a knock out stage.

Walterstown were the defending champions after they defeated Summerhill in the previous years final. However, they lost their crown to Navan O'Mahonys in the final.

This was Duleek's return to the senior grade after claiming the 1978 Meath Intermediate Football Championship title.

On 20 October 1979, Navan O'Mahonys claimed their 9th Senior Championship title, when defeating Summerhill 1-9 to 1-3 in Pairc Tailteann, Navan. Joe Cassells raised the Keegan Cup for O'Mahonys while Ben Tansey claimed the "Man-of-the-Match" award. The final was also noted to be Meath legend Mattie Kerrigan's last S.F.C. match with Summerhill.

Ballivor, Martry Harps and Moylagh were regraded to the 1980 I.F.C. at the end of the campaign after 8, 2 and 4 years in the top flight respectively.

This was also Mattie Kerrigan's final season of football with Summerhill before he retired. His career is decorated with 1 Leinster S.C.F.C. title, 4 Meath S.F.C. titles, 2 Feis Cups and an I.F.C. medal. On the Inter County scene he has won 1 All-Ireland S.F.C. medal, 3 Leinster S.F.C. medals, 1 N.F.L. and 3 O'Byrne Cups.

Team Changes

The following teams have changed division since the 1978 championship season.

To S.F.C.
Promoted from I.F.C.
 Duleek  -  (Intermediate Champions)

From S.F.C.
Regraded to I.F.C.
 Dunderry
 Kilbride

Group stage

Group A

Round 1:
 St. Patrick's 0-9, 0-5 Dunshaughlin, Donaghmore, 1/4/1979,
 Navan O'Mahonys 4-11, 0-3 Seneschalstown, Kilbride, 1/4/1979,
 Gaeil Colmcille 1-4, 0-7 Ballivor, Kildalkey, 1/4/1979,
 Duleek 3-7, 1-12 Martry Harps, Seneschalstown, 1/4/1979,

Round 2:
 Seneschalstown 3-9, 0-7 Ballivor, Trim, 29/4/1979,
 Navan O'Mahonys 0-10, 0-4 Gaeil Colmcille, Castletown, 20/5/1979,
 St. Patrick's 1-8, 1-3 Martry Harps, Dunshaughlin, 20/5/1979,
 Dunshaughlin 1-8, 1-7 Duleek, Seneschalstown, 27/5/1979,

Round 3:
 Seneschalstown 0-9, 0-4 Gaeil Colmcille, Gibbstown, 27/5/1979,
 St. Patrick's 4-17, 1-5 Duleek, Pairc Tailteann, 3/6/1979,
 Dunshaughlin 3-6, 1-6 Martry Harps, Athboy, 24/6/1979,
 Navan O'Mahonys 4-10, 2-4 Ballivor, Athboy, 10/7/1979,

Round 4:
 Duleek 0-9, 0-9 Gaeil Colmcille, Kilberry, 24/6/1979,
 Seneschalstown 3-7, 1-7 Martry Harps, Pairc Tailteann, 15/7/1979,
 Navan O'Mahonys 5-7, 1-5 St. Patrick's, Duleek, 15/7/1979,
 Dunshaughlin 5-6, 3-8 Ballivor, Trim, 15/7/1979,

Round 5:
 Seneschalstown 0-17, 1-2 Dunshaughlin, Pairc Tailteann, 20/7/1979,
 Navan O'Mahonys 1-11, 0-6 Martry Harps, Kilberry, 22/7/1979,
 St. Patrick's 1-11, 0-6 Gaeil Colmcille, Pairc Tailteann, 22/7/1979,
 Duleek w/o, scr Ballivor, Dunshaughlin, 12/8/1979,

Round 6:
 St. Patrick's 2-16, 0-3 Ballivor, Pairc Tailteann, 29/7/1979,
 Gaeil Colmcille w, l Martry Harps, Kilberry, 29/7/1979,
 Seneschalstown 3-9, 2-7 Duleek, ???, 5/8/1979,
 Navan O'Mahonys w/o, scr Dunshaughlin, Athboy, 5/8/1979,

Round 7:
 Navan O'Mahonys w, l Duleek, Dunshaughlin, 5/8/1979,
 Seneschalstown 0-7, 0-7 St. Patrick's, Skryne, 12/8/1979,
 Dunshaughlin w, l Gaeil Colmcille,
 Martry Harps w/o, scr Ballivor,

Semi-final playoff:
 Seneschalstown 2-5, 0-8 St. Patrick's, Skryne, 2/9/1979,

Group B

Round 1
 Summerhill 2-8, 0-3 Moylagh, Trim, 1/4/1979,
 Castletown 2-4, 1-4 Walterstown, Kells, 1/4/1979,
 Skryne 1-11, 0-7 Trim, Pairc Tailteann, 1/4/1979,
 Syddan - Bye,

Round 2
 Syddan 0-6, 0-4 Moylagh, Athboy, 22/4/1979,
 Walterstown 3-4, 1-5 Skryne, Pairc Tailteann, 20/5/1979,
 Trim 0-6, 0-4 Castletown, Kilskyre, 20/5/1979,
 Summerhill - Bye,

Round 3
 Summerhill 1-14, 2-5 Syddan, Martry, 20/5/1979,
 Skryne 2-4, 1-4 Castletown, Pairc Tailteann, 27/5/1979,
 Walterstown 0-10, 0-1 Dunshaughlin, 24/6/1979,
 Moylagh - Bye,

Round 4
 Skryne 1-10, 2-7 Syddan, Martry, 15/7/1979,
 Trim 1-11, 0-10 Moylagh, Athboy, 15/7/1979,
 Walterstown 2-6, 0-11 Summerhill, Skryne, 15/7/1979,
 Castletown - Bye,

Round 5
 Syddan 0-11, 1-2 Trim, Pairc Tailteann, 3/8/1979,
 Summerhill 1-11, 0-5 Skryne, Trim, 20/7/1979,
 Castletown w, l Moylagh, Kells, 3/8/1979,
 Walterstown - Bye,

Round 6:
 Castletown 1-10, 1-8 Syddan, Pairc Tailteann, 5/8/1979,
 Walterstown 1-10, 0-1 Moylagh, Kells, 5/8/1979,
 Summerhill 2-16, 0-2 Trim, Ballivor, 26/8/1979,
 Skryne - Bye,

Round 7:
 Walterstown 4-10, 0-5 Syddan, Pairc Tailteann, 12/8/1979,
 Summerhill 2-5, 1-4 Castletown, Martry, 12/8/1979,
 Skryne w, l Moylagh,
 Trim - Bye,

Knock-out Stages
The winners and runners up of each group qualify for the semi-finals.

Semi-finals:
 Navan O'Mahonys 1-7, 0-10 Walterstown, Pairc Tailteann, 9/9/1979,
 Summerhill 2-9, 0-5 Seneschalstown, Pairc Tailteann, 23/9/1979,
 Navan O'Mahonys 1-6, 1-5 Walterstown, Pairc Tailteann, 23/9/1979, (replay)*

Final:
 Navan O'Mahonys 1-9, 1-3 Summerhill, Pairc Tailteann, 20/10/1979,
 The semi-final replay between Navan O'Mahonys and Walterstown ended in controversy when a late Eamonn Barry free kick for Walterstown was signalled to have been scored by the referee. However, O'Mahonys players brought it to his attention that the umpire had waved the free kick wide. The referee then overturned his original decision and O'Mahonys were deemed to have won the match. Following this Walterstown then objected to the game being awarded to O'Mahonys at a County Board meeting on 1 October. However this failed and the 'Blacks' brought the matter to the Leinster Council on 10 October. The delaying of the S.F.C. final meant that the County Board nominated Walterstown to represent the county in Leinster as they were the 1978 Senior Champions however after fierce objections from Navan O'Mahonys and Summerhill (the senior finalists) this was withdrawn. Eventually, the Leinster Council dismissed Walterstown's appeal and the final was fixed for 20 October.

Leinster Senior Club Football Championship
Preliminary round:
 Navan O'Mahonys 1-10, 1-11 Portlaoise, Pairc Tailteann, 4/11/1979,

References

External links

Meath Senior Football Championship
Meath Senior Football Championship

1979 Meath Senior Football Championship


Kaliwatan sa alibangbang ang Stenoptilia luteocinereus. Una ning gihulagway ni Pieter Cornelius Tobias Snellen ni adtong 1884. Ang Stenoptilia luteocinereus sakop sa kahenera nga Stenoptilia, ug kabanay nga Pterophoridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Rusya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Rusya
Stenoptilia

Stenoptilia luteocinereus


Diactor é um gênero de hemípteros pertencente à tribo Anisoscelini.

Anisoscelini

Diactor


Sven Magnus Øen Carlsen (føddur 30. november 1990 í Tønsberg) úr Noregi er heimsins fremsti telvari. Í november 2013 vann hann heimsmeistaraheitið, tá hann vann á Viswanathan Anand og í november 2014 endurvann hann heimsmeistaraheitið, tá ið hann telvaði ímóti Anand og vann hann 6,5 - 4,5.

Í januar 2013 náddi hann tað hægstu FIDE-ratingina gjøgnum tíðirnar við 2861 stigum, seinni økt til 2870. Carlsen gjørdist stórmeistari (GM) í talvi í 2004, tá var hann 13 ár, 4 mánaðir og 27 dagar. Hann bleiv tá tann næstyngsti stórmeistarin gjøgnum tíðirnar.  Carlsen varð í januar 2006 fyri fyrstu ferð mettur at vera ein av heimsins 100 bestu telvarum. Í 2007 vann hann sína fyrstu superkapping í Biel og í apríl 2008 var hann fyri fyrstu ferð styrkismettur sum ein av heimsins 10 bestu telvarum. Carlsen hevur vunnið eina røð av superkappingum og hevur síðan januar 2010 við bara trimum undantøkum (tá nr. 2 eftir Viswanathan Anand, síðst í mai 2011) verið styrkismettur sum heimsins besti telvari.
Magnus Carlsen hevur fingið Talv-Oscar sum heimsins besti telvari í 2009, 2010 og 2011. Í 2009 fekk hann harumframt eina eyka virðisløn frá dómarunum undir ítróttargallaveitsluni. Í 2011 fekk hann Peer Gynt-virðislønina sum tann yngsti vinnarin av virðislønini nakrantíð.

Keldur

Norðmenn
Norskir telvarar
Talvheimsmeistarar
Føðingar í 1990

Magnus Carlsen


The Tŏngnam Line is an electrified railway line of the Korean State Railway in Tŏkch'ŏn-si, South P'yŏngan Province, North Korea, running from South Tŏkch'ŏn on the P'yŏngdŏk Line to Tŏngnam.

Route

References

Railway lines in North Korea
Standard gauge railways in North Korea

Tongnam Line