Leopard 1 je bio njemački glavni borbeni tenk koji je ušao u službu 1965. godine. Osim Njemačke, glavni borbeni tenk bio je i u Australiji, Grčkoj, Italiji, Kanadi i u još nekoliko europskih i južnoameričkih država. Glavno naoružanje predstavlja njemačka verzija britanskog L7 105 mm topa. Leopard 1 poznat je po svojim dobrim terenskim sposobnostima i velikoj maksimalnoj brzini po teškim terenima.

Razvoj Leoparda započeo je 1950-ih kao zajednički projekt njemačke i francuske, ali saradnja je prekinuta. Razvoj je nastavilo njemačko ministarstvo obrane, a serijska proizvodnja je počela 1965. godine. Ukupno je izgrađeno 6.485 Leoparda 1, od kojih su 4.744 bili tenkovi, a ostalih 1.741 su bila višenamjenska oklopna vozila i samohodni protivavionski topovi.

Do 1990., Leopard 1 bio je u većini vojski koje su ga koristile bio postupno povlačen u rezervu. U njemačkoj vojsci tenkovi Leopard 1 su povučeni 2003., dok su ostala vozila koja su napravljena na temelju njega još uvijek u upotrebi. Na mjestu glavnog borbenog tenka njemačke vojske zamijenio ga je savremeniji, Leopard 2.

Historija

Početak projekta novog srednjeg tenka Standard-Panzer veže se za novembar 1956. godine, koji bi zamijenio tadašnje srednje tenkove američke proizvodnje M47 Patton i M48 Patton koji su se tada nalazili u upotrebi. I njemačke vojske. Iako nisu davno isporučeni, ovi tenkovi su brzo zastarjeli. 25. jula 1957. godine objavljene su detaljne specifikacije, novi tenk ne bi trebao biti teži od 30 tona, odnos snage i težine 30 KS/t, oklop tenka je trebao izdržati brzu paljnu do kalibra 20 mm sa svih strana vozila, trebao je imati sposobnost djelovanja na bojnom polju koje bi bilo hemijski i radioaktivno zagađeno, te sa standardnom osnovom za borbu protiv Varšavskog pakta. Pored toga glavno naoružanje je trebao predstavljati top kalibra 105 mm (odabran je tada novi britanski top L7A3 105 mm) sa kapacitetom spremnika municije kao i kod tadašnjih američkih tenkova. Mobilnost tenka je stavljena kao prioritet, nekon koje je dolazilo naoružanje, oklop je smatran manje bitnim, jer je smatrano da nije bilo moguće izgraditi dovoljnu zaštitu tenka od kumulativnih zrna.

Francuska je bila tada jako zainteresirana za ovaj projekat jer je njihov projekat AMX-50 propao. Juna 1957. godine Zapadna Njemačka i Francuska su sklopile soprazum o zajedničkom projektu tenka koji je u Njemačkoj nosio oznaku Europa-Panzer. U natječaju su konkurisale tri njemačke i jedan francuski tim, od kojihje svaki tim proizveo dva prototipa. Septembra 1958. godine projektu se pridružila i Italija. Nekoliko prototipova stavljeno je na testiranje 1960. godine. Među tim prototipovima su se našli Porscheov Model 734 iz tima A, te prototip od tima B (Rheinmetall) čija je livena kupola bila viša. Tim C iz Borgwarda čiji je kocept bio tada vrlo futuristički nije uspio pripremiti svoj prototip na vrijeme.

Prije nego što su svi ovi prototipovi bili završeni, odlučeno je da se započne druga faza sa poboljšanjima; tim A je morao izraditi 26 prototipova faze II, tim B šest.

Porscheov prototip II je na kraju natječaja izabran kao pobjednik 1963. godine, što nije bilo iznenađenje, već je 1961. godine odlučeno da se na osnovu ovoga  koncepta napravi predserija od 50 tenkova, njihova proizvodnja je pokrenuta iste godine. Ova nulta serija je imala nekoliko modifikacija kao što su izmjene na kupoli, izmjene trupa kako bi se osiguralo više prostora u dijelu predviđenom za prostor motora. Prije nego što je počela serijska proizvodnja tenka, odlučeno je da se doda optički daljinometar kako bi se poboljšalo gađanje topom na većim udaljenostima, zašto je kupola morala biti viša, te su urađene izmjene na bočnim stranama kupole za potrebe dodavanja optike u svrhu triangulacije. Njemačka je odbacila Francusku iz zajedničkog programa, nakon što je Francuska više puta prekršila rokove za svoj doprinos programu. In February 1963 Defence Minister Kai-Uwe von Hassel announced he would soon ask the defense committee in Parliament to approve production of the tank. At this time the tank weighed 40 tons and cost $250,000 each. U februaru 1963. godine njemački ministar odbrane Kai-Uwe von Hassel je najavio da će od komisije za odbranu parlamenta tražiti dozvolu za proizvodnju tenka. U to vrijeme tenk je težio 40 tona i svaki je koštao 250.000 američkih dolara. U julu njemačko ministarstvo odbrane je poručilo 1500 tenkova čija je proizvodnja trebala biti između 1965. i 1970. godine. Njemačka je također obznanila svoj sporazum sa SAD-om o projektu nasljednika poznatijeg kao MBT-70 koji se nije uspio do kraja realizirati.

Proizvodnja je započeta od 1964. godine u kompaniji Krauss-Maffei u Münchenu s isporukom prve serije između septembra 1965. i jula 1966. Leoparda su od Njemačke ubrzo kupovali članice NATO-a i drugi saveznici uključujući (hronološki): Belgiju (1968.), Nizozemsku (1969.), Norvešku (1970.), Italiju (1971.), Dansku (1976.), Australiju (1976.), Kanadu (1978.), Tursku (1980.) i Grčku (1981.). Također je važno napomenuti da Njemačka ima striktnu politiku po pitanju izvoza svoje vojne opreme. Grčka, Španija i Čile dok su bile zemlje sa diktatorskim režimom su se umjesto Leoparda odlučile za fracuski AMX-30.

Leopard 1A1

Nakon što je prva serija dostavljena, iduće tri serije su bile poznate kao Leopard 1A1  koji je ukljčivao novi sistem stabilizacije topa Cadillac Gage kompanije u svrhu preciznije paljbe tenka dok je u pokretu. 1A1 verzija je bila poznata po tzv. suknjicama koje su se nalazile na bočnim stranama trupa koje su štitile gornji dio gusjenica i po termičkoj oblozi na cijevi topa kao bi se smanjilo njezino zagrijavanje. Također ovu verziju karakteriziraju gumene obloge na gusjenicama, koje su mogle biti zamijenje sa metalnim kramponima u obliku slova "X" za potrebe kretanja po ledu i snijegu zimi.

Između 1974. i 1977. godine svi tenkovi iz prve 4 serije su unaprijeđeni na 1A1 standard sa pojačanim oklopom kupole od strane kompanije Blohm & Voss. Daljnje nadogradnje iz 1980-ih uključivale su imjene po pitanju noćnog vizira, digitalnog radija SEM80/90.

Leopard 1A2

Prvih 232 tenka pete produkcijske serije su dostavljeni kao Leopard 1A2 između 1972. i 1974. godine. 1A2 verzija je uključivala težu i bolje oklopljenu kupolu, tako da nije dobio B&V dodatnu oklopnu zaštitu kao njegovi prethodnici. Međutim bio je opremljen Leopard 1A2A1 sa PZB 200, a Leopard 1A2A2 digitalnim radijskim uređajem, a Leopard 1A2A3 sa oba.

Leopard 1A3
Idućih 110 vozila iz pete serije je bilo opremljeno zavarenom kupolom sa oklopom koji se sastojao od dvaju čeličnih slojeva između kojih se nalazio sloj plastike i sa klinastim ogračom u obliku plašta, ova serija je poznata od nazivom Leopard 1A3.

Leopard 1A4
Leopard 1A4 predstavlja šestu seriju od 250 primjeraka čija je isporuko započeta 1974. godine. 1A4 izvana dosta nalikuje 1A3 verziji, ali je opremljena kompjuterskim SUP-om i novim vizirskim sistemom EMES 12A1. Pored toga, komandir je bio opremljen posebnim noćnim vizirom PERI R12. Nova oprema je smanjila prostor unutar tenka, tako da je kapacitet streljiva smanjen na 55 projektila, od kojih su 42 spremljene u spremniku lijevo od vozača.

Leopard 1A5

1980. godine pokrenut je program za ispitivanje daljnih poboljšanja tenka Leopard 1, kojim se došlo do modernog SUP-a i učinkovite dnevno-noćne vizije. Odlučeno je da osnovica nadogradnje budu raniji modeli koji više nisu bili konkurentni.

Rezultirajući Leopard 1A5 je zasnovan na 1225 tenkova modela Leopard 1A1A1. Kupole su bile modifikovane za 1A5 verziju kako bi se u nju spremila nova oprema i kako bi se municija pozicionirala u njen stražnji dio umjesto u trup, tačnije lijevo od vozača, što je bila praksa kod ranijih modela. U kupolu verzije 1A5 se mogao ugraditi novi top kalibra 120 mm po uzoru na Leopard 2, iako se ova opcija nije koristila.

Nakon testiranja EMES 18 SUP koji je napravljen na osnovu ranijeg modela EMES 15 korištenog na Leopard 2, izabran je u decembru 1983. godine. Značajni dio nadogradnje je bilo uvođenje učinkovitije protivtenkovske municije poznate kao kinetički penetratori.

Prva isporuka ove verzije desila se 1987. godine. Od tada su gotovo svi korisnici Leoparda 1 primjenili slične izmjene, te se u većini slučajeva danas Leopard 1A5 predstavlja kao standardnim Leopardom.

Leopard 1A6
Prototipna verzija tenka naoružana topom kalibra 120 mm L/44 i opremljena dodatnim oklopom. Projekat završen 1987. godine iz razloga što je Leopard 2 već bio široko rasprostranjen, a Leopard 1A5 se činio razmumnijim po pitanju troškova.

Ostale verzije

Osim verzije glavnog borbenog tenka uporedo su se proizvodile inžinjerske verzije, nosači mostova, samohodni protivavionski topovi.

Neke od najpoznatijih verzija su lansirni mostovi Biber (bos. dabar), Bergenpanzer 2 (tenk za izvlačenje), Pionierpanzer 2 Dachs (bos. jazavac) inžinjersko vozilo i samohodni protivavionski top Flakpanzer Gepard. Ekvilavent Gepardu iz tadašnjeg Varšavskog pakta bio je samohodni protivavionski top ZSU-23-4. Postoje također verzije inžinjerskih vozila za djelovanje po plažama i obalama kao što su britanska verzija "Hippo" i holandska verzija "Bulldog".

Upotreba

Australija

Australska vlada je 1974. godine potvrdila kupnju Leopard 1 tenkova, pri čemu je nabavljeno 101 vozilo (90 glavnih borbenih tenkova, 5 lansirnih mostova i 6 inžinjerskih vozila). Prvi Leopardi su stigli u Australiju iz Njemačke 1976. godine okončavši postupak testiranja i odabira tenka koji je započet 1971. godine s ciljem zamijene britanskih Centurion tenkova koji su bili u upotrebi od 1952. godine i korišteni su tokom vijetnamskog rata.

U martu 2004. godine donesena je odluka o zamijeni Leopard 1 tenkova sa američkim M1A1 Abrams AIM tenkovima. Zadnji Leopard 1 tenkovi su povučeni 2007. godine iz operativne upotrebe i nisu nikada upotrijebljeni borbenim djelovanjima. Neki od njih su naknadno ponuđeni vojnim muzejima ili RSL klubovima.

Belgija
Belgijska vojska je zaprimila 334 Leopard 1BE tenka u periodu od 1968. i 1971. godine. S po 40 tenkova je bilo opremljeno 8 pukova i jedna oklopna škola. Od 1974. godine tenkovi su modernizovani sa sistemom stabilizacije topa i automatskim SUP-om, na osnovu čega je tenk mogao vršiti paljbu u pokretu. 1984. godine odlučeno je da se 132 Leoparda unaprijede na A5 standard. Nakon završetka Hladnog rata drastično je smanjen broj tenkova u upotrebi, a 128 ih je prodano Brazilu. Belgijski Leopard 1 tenkovi su periodu od 1993. do 1997. godine modernizovani sa novim SUP-om sa termovizijom, laserskim daljinometrom i referntnim sistemom na cijevi topa. Belgijski Leopardi su upotrijebljeni u misijama u Afganistanu i Kosovu. Zadnji Leopard 1 tenkovi iz belgijske vojske su povučeni 2014. godine odlukom belgijske vlade da se sva gusjenična vozila kopnene komponente vojske (Leopard, AIFV i M113) zamijene sa PIRANHA DF90.

Kanada

Kao zamjena za Centurion tenkove, Kanada je dobavila 127 Leopard C1 tenkova (ekvilavent Leopard 1A3 verziji sa laserskim daljinometrom) od 1978. do 1979. godine za potrebe svoje kopnene vojske. 114 tenkova je stavljeno u upotrebu, od kojih je većina bila stacionirana u Njemačkoj za vrijeme Hladnog rata. Nekoliko kanadskih C1 je nadograđeno modularnim oklopnim sistemom MEXAS koji su poznati pod oznakom Leopard C1 MEXAS i bili korišteni u misiji na Kosovu 1999. godine.

Od 2000. godine 114 Leopard 1 tenkova u upotrebi su nadograđeni na C2 standard u iznosu od 139 miliona kanadskih dolara. 123 Leopard 1A5 tenkova nabavljeno od Njemačke je raspoređeno u postojeće jedinice. Leopard C2 je opremljen termovizijskim nišanima i EMES 18 SUP-om.

Sredinom 2000-ih godina određen broj Leopard C2 tenkova je izbačen iz operativne upotrebe u očekivanju da ih zamijene oklopna vozila 8x8 "Mobile Gun System". 23 su prodana kompanijama u sjevernoj Americi, 4 su otišla u muzeje dok se 21 primjerak koriste kao mete za gađanje na vojnim poligonima. Od 2009. godine u operativnoj upotrebi kanadske vojske ostalo je još 66 Leopard C2 tenkova.

2006. godine Kanada je poslala eskadron opremljen sa 15 Leopard C2 tenkova, 4 tenka za izvlačenje i 4 inžinjerka vozila u Afganistan. Ovi tenkovi su imalu ulogu zaštite konvoja i podrške lahkim oklopnim vozilima u operacijama. Svoje prvo borbeno djelovanje kanadski Leopard C2 tenkovi su imali 2. decembra 2006. godine u borbi protiv Talibana što predstavlja prvu borbenu upotrebu tenkova od strane kanadske vojske nakon korejskog rata. Tenkovski skavdron je djelovao u Afganistanu od kraja 2006. godine do jula 2011. godine.

Nakon početne procjene karakteristika Leparda C2 u Afganistanu, Kanada se odlučila na ulaganja u Leopard 2. Utvrđen je nedostatak odgovarajuće klimatizacije (visoke temperature), što je umanjilo borbenu sposobnost posade. 2010-ih godina kanadska vojska se postepeno opremala tenkovima Leopard 2 koje je nabavljala od Njemačke i Holandije.

Danska
1976. godine Danska je nabavila 120 tenkova Leopard 1A3 koji su nosili lokalnu oznaku Leopard 1 DK. Isporuka je završena 1978. godine. 1992. godine Danska je nabavila još 110 Leopard 1A3 tenkova. Ovi tenkovi su nadograđeni na Leopard 1A5-DK standard zajedno sa prvih 120 tenkova, ovi 1A5 tenkovi nisu bili identični njemačkim 1A5 verzijama. Danska je imala u posjedu 230 Leopard 1A5-DK tenkova.

Ovi Leopardi su bili uključeni u jedan od najznačajnih angažmana u modernoj historiji danske vojske. Danska je bila jedina od skandinavskih zemalja koja je poslala značajnije tenkovske snage u mirovne misije u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. 29. aprila 1994. godine u okolici Tuzle 7 danskih Leopard 1A5 tenkova je bilo uključeno u sukob između snaga nordijskog bataljona UNPROFOR-a (NORBAT 2) i snaga vojske Repubike Srpske, tačnije brigade iz Šekovića. Tenkovi su poslani u oslobađanje posmatračkog mjesta UNPROFOR-a švedske posade, čiji su se vojnici našli u zasjedi postavljene od strane VRS-a. Dolaskom, tenkovi su se našli pod minobacačko vatrom i djelovanjem protivoklopnih raketa. Međutim nije niko stradao od švedskih vojnika, niti su danski tenkovi imali gubitaka, međutim gubici srpske strane procijenjuju se do 150 mrtvih vojnika.

Grčka
Grčka je kupila svojih prva 104 Leopard 1A3 GR tenka između 1983. i 1984. godine. Zapravo radilo se o verziji 1A3 sa ugrađenim SUP-om  EMES 12A3 i drugim sistemima koji su u to vrijeme zahtjevani od strane grčke vojske. Tokom 1992. godine grčka vojska je primila 75 Leoparda 1A5 u sklopu offset ponude za izgradnju 4 MEKO 200 fregate. Nekoliko mjeseci kasnije Grčka je dobila drugu seriju od 170 Leoparda 1V i 2 2 Leoparda 1A5 od holandske vojske - Leopard 1V je zapravo 1A1A4 verzija sa EMES 12A3 AFSL-2 SUP-om. Od 1998. godine do 2000. godine Grčka je dobila 192 korištena Leopard 1A5 tenka u sklopu offset ponude od Njemačke za nadogradnju grčkih F-4 aviona po simboličnoj cijeni. Grčka vojska odlučila je 2001. godine nadograditi 104 Leoparda 1A4GR i 120 Leoparda 1V na verziju A5 +, a koštala je 234 miliona dolara. Međutim, program je otkazan jer je Grčka dobila seriju od 150 Leoparda 1A5 zajedno s novoizgrađenim Leopardom 2A6 HEL. U 2011. godini Grčka je bila najveći korisnik tenkova Leopard 1 kojih ima preko 500 Leopard 1A5 GR, te dosta inžinjerskih vozila kao što su Biber i Leguan.

Italija
Italija je morala zamijeniti veliku količinu svojih M47 Patton tenkova (preko 2000 prebačeno iz SAD-a), za razliku od drugih NATO članica nije imala svoj nacionalni program za zamjenu. Italijanska vojska čije potrebe M60 Patton u potpunosti nije zadovoljio (od 300 isporučenih, 200 ih je proizvela kompanija OTO Melara) izdala je svoju prvu narudžbu za Leopard 1 1970. godine, 200 Leopard 1A1 i 69 Bergepanzer 2 isporučeni su između 1971. i 1972. godine. Dodatnih 600 Leoparda 1A2 i 67 Bergepanzer 2 izgrađeno je u Italiji od strane komapnije OTO Melara, a isporuke su počele 1975., s drugom serijom od 120 izrađenih od strane OTO Melara između 1980. i 1983. Svi Leopardi izgrađeni u Italiji bili su A2 nivoa, dok su pojedini dijelovi kupovani od Njemačke. 40  Pionierleopard, 9 tenkova za obuku, 64 Bibera su poručeni 1985. godine. 12 Pionierleoparda proizvedeno je u Njemačkoj, a 28 od strane firme OTO Melara u Italiji. Na kraju isporuka Italija je bila najveći korisnik Leopard 1 tenkova poslije Njemačke (920 tenkova plus 250 specijalnih verzija), pored toga Italija je bila jedina zemlja koja je imala licencu za proizvodnju, jedina zemlja koja je proizvodila i M60 Patton i Leopard 1. Kasnije je Leopard 1 poslužio kao osnovica za talijanske glavne borbene tenkove (MBT), samohodnu artiljeriju, počevši sa sistemom Leone (lav), OF-40, pa kasnije su došli do sistema Palmaria i OTOMATIC (oba na trupu OF-40). S ovim iskustvom italijani su došli do domaćeg MBT-a poznatog kao C-1 u čiji se projekat krenulo nakon odluke 1984. godine da se talijanska vojska opremi sa domaćim nacionalnim tenkom, umjesto da nabavi 300 njemačkih Leopard 2 tenkova.

Na kraju hladnog rata, talijanska vojska je počela sa modernizacijoom i smanjenjem svojih oklopnih jedinica, brojni Leopardi su izbačeni iz upotrebe 1991. godine zajedno sa flotom M60 tenkova. 1995. godine Italija je od njemačke vojske nabavila 120 A5 kupola koje su postavljene na trupove A2 verzija. Ti tenkovi su korišteni u različitim mirovnim misijama na Balkanu, ali nikada nisu upotrijebljeni u borbi.

Zadnji A1/A2 su povučeni 2003. godine iz upotrebe, dok su A5 povučeni 2008. godine, tako da je C-1 ostao jedini tenk u upotrebi talijanske vojske.

Turska
Turska vojska je svoje Leopard 1 tenkove nadogradila na standard Leopard 1T 'Volkan'.  Program modernizacije uključivao je serijsku proizvodnju i integraciju SUP-a Volkan na kojem je radila kompanija ASELSAN. Novi sistem pruža mogućnost otkrivanja ciljeva danju i noću u različitim vremenskim i borbenim uslovima. Povećana je mogućnost pogodtka već pri prvom pucanju u pokretu.

Korisnici

Trenutni korisnici
: 128 Leopard 1BE i 250 Leopard 1A5.
: 202 Leopard 1V, smanjeno na 150; 120 ih ostalo u upotrebi.
: 60 Leoparda, 30 1A5 i 30 1V, svi nabavljeni iz Čilea.
: 501 Leopard 1A5GR i 19 Leopard 1A4GR u upotrebi
: kupljeno 170 A1 i 227 A3. A1 su nadograđeni na Leopard 1T 'Volkan'.

Bivši korisnici

Izvori

Vanjski linkovi

Njemački tenkovi u Hladnom ratu
Industrija u Njemačkoj

Leopard 1


Jorge David Glas Espinel (Guayaquil, ) é um engenheiro elétrico e político equatoriano. Foi vice-presidente do Equador de 2013 até 2017. Em dezembro de 2017 foi condenado a 6 anos de prisão por envolvimento no caso Odebrecht. Foi condenado novamente, dessa vez em última instância, a oito anos de reclusão pelo Caso Sobornos em 2022.

Políticos do Equador
Naturais de Guaiaquil
Pessoas envolvidas em controvérsias de plágio

Jorge Glas


An Thysanocraspeda in uska genus han Lepidoptera. An Thysanocraspeda in nahilalakip ha familia nga Uraniidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Thysanocraspeda

Thysanocraspeda


Kaliwatan sa insekto ang Anaphothrips whyalla. Una ning gihulagway ni Laurence A. Mound ug Masumoto ni adtong 2009. Ang Anaphothrips whyalla sakop sa kahenera nga Anaphothrips, ug kabanay nga Thripidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 State of South Australia

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa State of South Australia
Anaphothrips

Anaphothrips whyalla


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Parakuzicus excavatus. Una ning gihulagway ni Sigfrid Ingrisch ug Shishodia ni adtong 2000. Ang Parakuzicus excavatus sakop sa kahenera nga Parakuzicus, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 State of Tamil Nādu

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa State of Tamil Nādu
Parakuzicus

Parakuzicus excavatus


Anne Hampton Brewster (ur. 1818, zm. 1892) – poetka amerykańska.

Życiorys
Anne Hampton Brewster urodziła się w 29 października 1818 Filadelfii jako córka Francisa Enocha Brewstera i Marii Hampton Brewster. Odebrała edukację domową. Krótko uczyła się w szkole Mary Huston w Filadelfii. Miała opinię ekscentryczki, ponieważ nie zamierzała wyjść za mąż i postanowiła sama się utrzymywać. W swoim dzienniku zapisała: I have mind enough & strength to take care of myself... I will never marry for mere convenience. W 1848 przeszła na katolicyzm. W 1868 wyjechała do Włoch i zamieszkała w Rzymie. Zmarła w Sienie 1 kwietnia 1892.

Swój księgozbiór liczący 3000 tomów przekazała Bibliotece w Filadelfii.

Twórczość
Anne Hampton Brewster współpracowała z wieloma czasopismami, jak Atlantic Monthly, Blackwood's Edinburgh Magazine, The Cosmopolitan, Cummings Evening Bulletin, Daily Evening Bulletin, Daily Graphic, The Dollar Newspaper, Dwight's Journal of Music, Godey's Lady's Book, Graham's American Monthly Magazine, Harper's Magazine, Knickerbocker, Lippincott's Magazine, Neal's Saturday Gazette, Old and New, Peterson's Magazine i Sartain's Union Magazine. Pisała prozę i poezję.

Przypisy

Bibliografia

Amerykańscy poeci XIX wieku
Pisarze związani z Filadelfią
Pisarze związani z Rzymem
Urodzeni w 1818
Zmarli w 1892
Ludzie urodzeni w Filadelfii

Anne Hampton Brewster


Kaliwatan sa insekto ang Turturicola sudanicus. Una ning gihulagway ni Mjoberg ni adtong 1910. Ang Turturicola sudanicus sakop sa kahenera nga Turturicola, ug kabanay nga Philopteridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Turturicola

Turturicola sudanicus


Typos o Tipo (greco: τυπος, "figura", sottinteso "di Cristo") è un editto emanato nel 648 dall'imperatore bizantino Costante II per porre fine alle conseguenze dell'editto monotelita Ekthesis, emanato dal nonno Eraclio.

Con esso il Basileus ribadiva l'ordine contenuto nell'editto di Eraclio a porre fine per sempre a tutte le diatribe cristologiche, ma al contempo proibiva tassativamente, sotto minaccia di pene severissime, di discutere ancora della dottrina monotelita, indifferentemente se per sostenerla o per condannarla.

Il Typos non riuscì però a porre fine alla principale conseguenza dell'editto di Eraclio: lo scontro con la Chiesa romana. Papa Martino I rispose infatti all'imperatore Costante convocando a Roma un concilio nel quale vennero condannati sia l'Ekthesis sia il Typos.

Ne nacque un contrasto che si concluse solo nel 654 con l'arresto da parte dei soldati bizantini del Pontefice, che venne condotto a Costantinopoli, dove fu processato, torturato e condannato a morte per tradimento. Il Papa venne infine graziato e relegato a Cherson, dove morì di patimenti e fame l'anno successivo.

Collegamenti esterni

Diritto bizantino
Storia medievale del cristianesimo

Typos


Quán Trữ là một phường thuộc quận Kiến An, thành phố Hải Phòng, Việt Nam.

Phường Quán Trữ có diện tích 1,58 km², dân số năm 2007 là 11184 người, mật độ dân số đạt 7078 người/km².

Chú thích

Tham khảo

Quán Trữ


– japoński piłkarz występujący na pozycji obrońcy. Obecnie występuje w Kashiwa Reysol.

Kariera klubowa
Od 2015 roku występował w klubie Kashiwa Reysol.

Przypisy

Bibliografia

Japońscy piłkarze
Urodzeni w 1997
Piłkarze Kashiwa Reysol
Uczestnicy Copa América 2019
Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020

Yūta Nakayama


Fu il primo commentatore di Aristotele del Medioevo e il più importante traduttore in tedesco prima di Martin Lutero.

Biografia

Il soprannome di Teutonico è dovuto alla meritoria opera di scrivere, anziché in latino, nella lingua alto-tedesca i suoi commenti di opere filosofiche, in modo da rendere più agevole lo studio dei suoi allievi nella scuola dell'abbazia di San Gallo.

È il suo allievo Ekkehard a narrare come Notker scrivesse «per primo piacevolmente in volgare, esponendo parecchi commenti in tedesco per amore dei suoi studenti» e traducesse anche il Salterio, i Moralia in Iob di Gregorio Magno e altre opere che come quelle sono tuttavia perdute.

A sua volta, lo stesso Notker informava, in una lettera scritta al vescovo Ugo di Sion, di aver tradotto in tedesco le Categorie e il De interpretatione di Aristotele, compreso il commento di Severino Boezio, la Consolazione della filosofia di quest'ultimo, il De nuptiis Philologiae et Mercurii di Marziano Capella e alcuni Salmi, oltre ad aver composto un De sillogismis - tutte opere che ci sono conservate - e opere perdute come gli Opuscoli teologici e la De institutione arithmetica di Boezio, i Disticha Catonis, le Bucoliche di Virgilio e l'Andria di Terenzio.

I suoi commenti non hanno alcuna originalità, basandosi soprattutto su Remigio d'Auxerre e poi su Alcuino, Cassiodoro, Cicerone, Elio Donato, Isidoro di Siviglia e Prisciano e per quanto, in controtendenza con gli studi consueti dell'abbazia - si sia preoccupato di commentare la logica di Aristotele, egli resta del tutto estraneo al pensiero classico del maestro di Stagira, la cui logica non vale, per lui, di fronte alla dogmatica patristica, come mostra anche nel suo commento al De consolatione philosophiae di Boezio. Qui Notker inserisce la sua opinione sugli scopi che la filosofia si prefigge, unendovi un abbozzo elementare di storia della filosofia, che riprende dal De civitate Dei di Agostino:

«La filosofia si divide in divina e umana. Cose divine insegnano coloro che per noi hanno scritto libri sulla natura di Dio e sulla verità della Trinità. Essi si chiamano teologi. Il più grande di loro fu Giovanni evangelista. Cose umane insegnano i naturalisti e gli etici, coloro che si occupano della natura e dei costumi. Il più antico dei fisici fu Pitagora, fra i greci, poi Talete e i suoi discepoli: Anassagora, poi Anassimandro e poi Anassimene. Essi cercano di capire da che cosa questo mondo si originasse. Uno disse dal fuoco, uno disse dall'acqua, uno disse dalla mente divina»

«Coscienzioso e minuto traduttore, il Teutonico è un vero e grande realista, il primo realista della letteratura tedesca. Linguaggio pieno di succo è il suo, linguaggio vivo, linguaggio bello. La sua esperienza linguistica è parallela a quella poetica dell'autore del Ruodlieb: entrambi gli autori inseriscono il loro tedesco nel latino (e talora il loro "latino" nel tedesco) con un procedimento che può talora sembrare arbitrario ed è invece determinato da un preciso e fine senso della realtà: senso psicologico-didattico nel primo, più ampiamente artistico nel secondo».

Note

Bibliografia
 Die Schriften Notkers und seiner Schule, 3 voll., Freiburg 1882 - 1883
 H. Naumannn, Notkers Boethius. Untersuchungen über Quellen und Stil, Stassburg 1913
 F. T. Hoffmann, Der mittelalterliche Mensch gesehen aus Welt und Unwelt Notkers der Deutschen, Gotha 1922
 I. Schröbler, Notker III von St Gallen als Übersetzer und Kommentator von Boethius De consolatione philosophiae, Tübingen 1953
 J. C. King, P. W. Tax, Die Schriften Notkers und seiner Schule, Tübingen 1972

Altri progetti

Collegamenti esterni

Traduttori dal latino
Abbazia di San Gallo
Traduzione nel Medioevo

Notker III di San Gallo


An Lebiasina multimaculata in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni George Albert Boulenger hadton 1911. An Lebiasina multimaculata in nahilalakip ha genus nga Lebiasina, ngan familia nga Lebiasinidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lebiasina

Lebiasina multimaculata


An Comusia apicalis in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Maurice Pic hadton 1922. An Comusia apicalis in nahilalakip ha genus nga Comusia, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Laos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Comusia

Comusia apicalis


Ang Gaṯ Ghar ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Gaṯ Ghar (bukid sa Apganistan), Wilāyat-e Kābul,
 Ghaṯ Ghar, bukid, Wilāyat-e Kābul,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Gaṯ Ghar


Romano () foi um oficial bizantino do , ativo durante o reinado dos imperadores   e Maurício .

Vida

Romano era filho de Anagastes. Aparece pela primeira vez em no final de 575 ou começo de 576, quando era mestre dos soldados. Nessa posição, colocou os suanos sob controle romano ao capturar seu rei, sua família e o tesouro real e levá-los para Constantinopla. Em 578 e 579, serviu sob Maurício na guerra contra a Pérsia; no final de 578 foi enviado através do rio Tigre com Curs numa missão de saque, e em 579 foi novamente enviado na mesma missão, dessa vez com Teodorico e Martinho, tendo permanecido na Pérsia o verão todo.

Em 589, quando os persas sob Vararanes atacaram a Suânia, foi enviado pelo imperador Maurício  para assumir comando na guerra. Talvez foi nomeado mestre dos soldados de Lázica; os autores da PIRT sugerem que já pudesse ter sido mestre dos soldados de Lázica desde 575/6, mas também é possível que foi mestre dos soldados vacante por algum tempo. Ao chegar em Lázica, consultou-se com o bispo, talvez em Petra, na foz do rio Fásis, e marchou contra a Albânia, onde os persas estavam acampados próximo do rio Araxes. Conseguiu impedir que os persas levassem-no a uma armadilha, mas teve dificuldade para refrear suas tropas. Os bizantinos conseguiram derrotar decisivamente seus inimigos. Romano não é mais citado depois disso, porém os autores da PIRT sugerem que pode ser associado ao exarca de Ravena homônimo que assumiu a posição uma década depois.

Bibliografia

Generais de Tibério II
Generais de Maurício (imperador)
Mestres dos soldados vacantes do Império Bizantino do século VI
Mestres dos soldados de Lázica
Guerra bizantino-sassânida de 572-591
Bizantinos envolvidos nas guerras bizantino-sassânidas
Godos do século VI

Romano (mestre dos soldados de Lázica)


Krstačna kost (lat. sacrum) je trouglasta kost klinastog oblika, na dnu kičmenog stuba. Nalazi se iznad kaudalnih (repnih) pršljenova ili trtice, a zglobljava se (povezuje) s karlicom. Kod ljudi se obično sastoji od pet pršljenova, koji se spajaju u ranoj odrasloj dobi. Vrh prvog (najvišeg) krstačnog pršljena (S-1) zglobljava se sa posljednjim (najnižim) slabinskim (L-5) pršljenom.

Poprečni nastavci prva tri krstačna pršljena su spojeni i formiraju široka bočna krila (alae), a artikuliraju sa centralno-poleđinskim dijelovima lamela karlične bočne kosti (ilium), kompletirajući tako karlicu.

Složena mreža ligamenata održava krstačnu kosti u mjestu ovog zgloba, koji se zove sakroilijačni ili krstačnokarlični zglob. Između spojenih poprečne nastavaka donjeg krstačnog pršljena, sa svake strane, nalaze se nizovi od po četiri otvora (sakrumski forameni). Kroz ove otvore prolaze krstačni živci i krvni sudovi. Krstačni (sakrumski) kanal, koji prolazi kroz centar krstačne kosti predstavlja kraj kičmenog kanala. Funkcije kičmene moždine se završavaju na razini prvog sakrumskog pršljena, ali njen nastavak, u terminalnom koljenu (phyillum terminale), može se pratiti kroz krstačnu kost sve do prvog trtičnog pršljena.

Također pogledajte
Karlica
Kičma

Reference

Vanjski linkovi
http://www.sol.com.au/kor/14_02.htm

Anatomija čovjeka
Skeletni sistem

Krstačna kost


Ma Ke  (, born 9 February 1990) is a Chinese actor.

Career
He first appeared in the television series Sun Zhongshan (2001), playing young Pu Yi.
Ma is best known for his breakthrough role as "Sha Jiejie" in the fantasy romance drama The Journey of Flower (2015), which propelled him to fame in China. He is also known for his role as Qu Yuan in the historical drama Song of Phoenix (2017).

Filmography

Film

Television series

Discography

Singles

Awards and nominations

References

External links

Chinese male film actors
Chinese male television actors
21st-century Chinese male actors
1990 births
Living people
Male actors from Henan
Central Academy of Drama alumni
Hui male actors

Ma Ke (actor)


Arthur Kulkov (20 de agosto de 1983) é um modelo masculino e ator russo. Seu trabalho tem sido destaque em publicações americanas, como GQ e Details. Kulkov é reconhecido por ser um dos poucos modelos russos bem sucedidos que trabalham internacionalmente.

Carreira
Kulkov ganhou grande sucesso trabalhando para as marcas Barneys New York, Original Penguin, Sisley e Russell & Bromley durante o outono de 2008.

Ele tem sido destaque em edições internacionais da GQ e da Details desde o início de sua carreira. Em 2011, Kulkov estabeleceu-se como top model, tornando-se o rosto da Dolce & Gabbana, iniciando na campanha Outono 2010 e seguindo por várias temporadas.

Desfila para Tommy Hilfiger desde 2011 e é proeminente caracterizado nas propagandas "The Hilfigers". Ele também participou do evento "Rock the Sidewalk" na Cidade do México. Kulkov participou do curta-metragem de 2012, The Main Event in America, dirigido por AW McKnight, onde interpreta Phonix Mostlyn, um boxeador.

Modelos da Rússia

Arthur Kulkov


Kaliwatan sa alibangbang ang Monoleuca angustilinea. Una ning gihulagway ni Dyar ni adtong 1927. Ang Monoleuca angustilinea sakop sa kahenera nga Monoleuca, ug kabanay nga Limacodidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Monoleuca

Monoleuca angustilinea


Jens Marni Hansen er føddur 18. desember 1974 og býr í Kollafirði. Jens Marni er føroyskur rock sangari og tónleikari. Hann hevur verið virkin í føroyska tónleikalívinum síðan hann var heilt ungur. Jens Marni hevur m.a. spælt við tónleikabólkunum Kjølar, All That Rain, Showmenn og Faktor 4.

Lívsleið innan tónleik

Hitaði upp fyri Bon Jovi í 2013
Hin 6. juni 2013 hitaði Jens Marni upp fyri kenda tónleikaran Bon Jovi í Parkini í Keypmannahavn. Jens Marni vann eina kapping um at sleppa at hita upp fyri Bon Jovi. Ekstra Bladet sum í samstarvi við Bon Jovi, fyriskipararnar Live Nation og útvarpsstøðina FM100 útskrivaði hesa kappingina, 60 tónleikabólkar sendu inn tilfar, og Jens Marni vann kappingina.

Planet Awards - Besti sangari 2010 og 2008

Jens Marni vann heiðurin Besti sangari í føroysku tónleikakappingini "Planet Awards 2010". Hetta var tó ikki fyrstu ferð, at Jens Marni vann henda heiðurin. Jens Marni var eisini kosin "Besti sangari" í Planet Awards 2008.

Dansk Melodi Grand Prix 2010

Jens Marni var ein av 10 bólkum ella einstaklingum, sum luttóku í Dansk Melodi Grand Prix 2010, hann luttók við rock sanginum "Gloria" sum Svend Gudiksen, Johannes Jørgensen og Noah Halby hava skrivað og gjørt lag til. Fýra bólkar komu víðari í finaluna, sum var avgjørd sama kvøld, men Jens Marni var ikki millum tey fýra. Vinnarin gjørdust duo'in Chanée og N'evergreen við sanginum "In a Moment Like This". Jens Marni segði seinni við Sosialin, at hann fekk at vita frá DR aftaná at vinnarin varð funnin, at síggjararnir hjá DR, sum atkvøddu við at senda sms umvegis fartelefonina høvdu valt hann sum nummar eitt, men at dómararnir ikki hildu hansara sang verða tann besta. Chief 1 sum var ein av dómarunum hevði tó atkvøtt fyri Jens Marna sum nummar eitt. Atkvøðugreiðslan gekk soleiðis fyri seg, at atkvøðurnar hjá dómarunum taldi 50% og atkvøðurnar hjá hyggjarunum taldu 50%.

Útgávur

Egnar fløguútgávur

 Anywhere you wanna go, 2013
 The Right Way, CD, 2008

Útgávur saman við øðrum

 Lort í býin, barnafløga sum Strok gav út, 2007
 All That Rain, "The Naked Truth", 2001
 Prix Føroyar, 2001

Bólkurin All That Rain

 All That Rain varð stovnað í desember 1999 av Jens Tummas Næss, Henning Nicodemussen og Jens Marna Hansen. Allir tríggir vóru limir í bólkinum Kjølar áðrenn.
 Í Januar 2001 vann All That Rain innleiðandi umfarið av Prix Føroyum 2001 í Ítróttarhøllini í Klaksvík.
 Í Apríl 2001 gjørdist All That Rain nr. 2 í finaluni av Prix Føroyum 2001, í Norðurlandahúsinum. Vinnari gjørdist Clickhaze úr Gøtu.
 Í juni 2001 útgav All That Rain sína fyrstu útgávu "The Naked Truth". Sama dag kom onnur útgáva út "Prix Føroyar 2001", har All That Rain eisini er á, við lagnum Happy When You're gone, ið var tikið upp "live" til Prix Føroyar 2001 finaluna.
 Í August 2001 fór Jens Marni Hansen úr All That Rain, og spælt varð fyri síðstu ferð saman við Jens Marna í Ítróttarhøllini í Klaksvík.
 Í September 2001 kom Hans Ravnsfjall við í All That Rain, sum avloysari fyri Jens Marna.
 Í Januar 2003 kom Pól Arni Holm, fyrrverandi forsangari í bólkinum Týr, við í All That Rain sum forsangari. Pól Arni Holm varð við í All That Rain til mai 2004.

Keldulisti

  Dr.dk
  Nme.com
  Eurovisionary.com
   Escdaily.com
  Dr.dk
 Portal.fo
  Lydhoer.dk

Slóðir úteftir

 Myspace.com
 Last.fm
 CDbaby.com
 Sangtekstir.com

Føroyskir tónleikarar
Føðingar í 1974
Planet Awards vinnari
Føroyskir mannligir sangarar
Føroyskir sangskrivarar
Kollfirðingar

Jens Marni Hansen


Delosperma schimperi is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is inheems aan Eritrea en Ethiopië.

Bron
 Plants of the World Online

Flora van Eritrea
Flora van Ethiopië
schimperi

Delosperma schimperi


Kahenera sa mga alasiwsiw ang Zarceus. Ang Zarceus sakop sa kabanay nga Trigonidiidae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Zarceus (Trigonidiidae)

Zarceus


Elefanter på landet er en dansk dokumentarfilm fra 1954 instrueret af Erling Wolter og efter manuskript af Erik Kragh.

Handling
Filmen er for mindre børn og viser, hvordan elefanterne fra cirkus bor "på landet" om vinteren, når cirkus ligger stille; man følger dyrene en dag igennem og ser dem ved morgentoilettet og på badeturen til stranden og oplever dyrlægens besøg. Elefanterne skal også i skole for at lære cirkuskunster.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1954

Elefanter på landet


Statua vivente è il termine convenzionalmente attribuito a un mimo, modello e artista di strada che posa per strada restando immobile per ore e ore come una statua o un mannequin del tipo di quelli esposti nei grandi magazzini e nei negozi di abbigliamento. Ricalca il lemma di lingua inglese living statue: appunto, statua vivente.

Questo genere di mimo, detto anche statuario, imita con sorprendente realismo, e grazie a un raffinato make up (trucco), le sembianze di una vera e propria statua fatta in candido marmo o in bronzo oppure realizzata con altri materiali (le variazioni possono essere infinite).

Spesso, queste statue umane hanno riflessi luminosi color dell'oro o dell'argento oppure risultano arricchite da fantasiose e cangianti decorazioni. Frequente è anche il ricorso a semplici maschere, in questo caso necessariamente abbinate a costumi appropriati, spesso multicolori.

In taluni casi la statua vivente contribuisce a comporre una sorta di tableau vivant dall'articolazione composita.

Le statue viventi possono ingannare i passanti e molti spettacoli televisivi che prevedono l'uso di telecamere nascoste hanno usato statue viventi per spaventare la gente. Come per tutte le arti del mondo dello spettacolo, le statue viventi possono esibirsi come artisti di strada.

Storia
Il Tableau vivant, o gruppo di statue viventi, erano una presenza regolare nelle feste e nello sfarzo medievali e rinascimentali, esattamente come le entrate reali dei sovrani nelle città. Di solito, un gruppo che recitava una scena si sarebbe montato su un elaborato supporto decorato per apparire come una specie di monumento vivente, posizionato sul percorso di processione. Una statua vivente apparve in una scena del film del 1945 Amanti perduti e i primi pioneri delle statue viventi includono gli artisti londinesi Gilbert & George negli anni 60. Nei primi anni del XX secolo, la ballerina tedesca Olga Desmond partecipava alle "Serate di bellezza" (Schönheitsabende) in cui posava nuda ad imitazione delle opere d'arte classiche ("Quadri viventi").

Caratteristiche

Le statue viventi sono in grado di restare per ore ferme nella medesima posizione, compiendo solo minimi movimenti degli occhi e talvolta del capo e delle mani: lungo è l'allenamento per ridurre al minimo il battito delle ciglia per lunghi periodi. Per raffinare questa tecnica gli artisti debbono affrontare un lungo allenamento teso ad ottenere un particolare controllo del sistema nervoso sottoposto a un forte stress in termini di pazienza a cui è sottoposta la statua stessa.

Lo scopo di una statua vivente - esempio di performer di strada - è quello di stupire e divertire il passante, spesso invitato con impercettibili ammiccamenti del volto (e talvolta con rapidi movimenti delle mani) a lasciar cadere una monetina in un apposito cestino lasciato a piedi della base su cui la statua si mette in posa.

Statue viventi si esibiscono nei centri storici di tutto il mondo e la loro utilizzazione ha assunto, nel tempo, sfaccettature ed utilizzazioni diverse come ad esempio quelle dell'esposizione in vetrine al pari di mannequin o di esca per originali candid camera. Al pari di altre cosiddette performing art, le statue viventi possono operare in determinati spettacoli o presenziare in mostre d'arte.

Interessante appare poi la liaison fra il mondo (artistico) delle statue viventi e quello particolarmente imitativo dell'infanzia, con riflessi diretti sull'espressività emozionale e psicomotoria degli osservatori più giovani.

Questo anche in funzione di un aspetto strettamente didattico che questa attività, mossa dalla pura fantasia, può stimolare specialmente in rapporto a ragazzi e adolescenti i quali possono in tal modo avvicinarsi, in maniera ludica, allo studio di monumenti, personaggi e opere d'arte spesso fra i maggiormente conosciuti.

Nel mondo

Dal 1996 ad Arnhem, nei Paesi Bassi si tiene l'annuale "World Statues Festival" (inizialmente noto col nome di "Rijnfestijn"), mentre la cittadina californiana di Laguna Beach ospita - sempre annualmente - il Pageant of the Masters, spettacolo creato da appassionati locali di questa vera e propria arte che ne hanno inserito lo svolgimento nel contesto del più generalista Festival of the Arts. Lo spettacolo presenta statue viventi intente e riprodurre, nel corso di una stessa serata, decine e decine di capolavori della pittura e della scultura. I diversi set si alternano al ritmo di un paio di minuti ciascuno e sono scanditi dalle note di musica classica.

L'arte delle statue viventi è apprezzata e diffusa anche in Sudamerica (particolarmente in Brasile) e a Buenos Aires, in Argentina, dove l'Università di scienze economiche e sociali ospita dal 2000 un concorso nazionale di statue viventi. In Europa, nella città di Espinho (Portogallo) viene organizzata dal 1997, intorno al 16 giugno, una gara dedicata a questa specialità che coincide con la festa municipale, invece a Bucarest, in Romania, viene ospitato dal 2011 il Festival internazionale delle statue viventi al Masca Theatre, dove si concentra lo sviluppo della forma attraverso la ricerca artistica.

Infine, l'Epcot Center di Orlando (Florida) è sede dall'aprile 1995 di esibizioni interattive delle living statue irradiate dalla Unity Productions.

Fra Fantasy e fantascienza

La statua vivente viene citata - direttamente o indirettamente - anche nella fantascienza e, più genericamente, nel mondo del fantasy. Il senso di queste partecipazioni ha un valore aggiunto ed un diverso, e più profondo significato, poiché spesso riguardano esseri umani (o le altre creature umanoidi, come ad esempio gli elfi) che, sebbene bloccati dalla tecnologia o per influssi di forze magiche, rimangono sempre in possesso delle proprie facoltà sensoriali. Un esempio in questo senso è contenuto nel romanzo di Michael Moorcock The Queen of the Swords: gli eroi della storia si imbattono nella Frozen Army (l'Armata del gelo) e vengono trasformati in statue viventi.

Un altro esempio è dato dal film del 2005 House of Wax in cui viene descritta una città affollata di realistiche statue di cera che tornano a vivere pur rimanendo intrappolate nel loro appiccicoso involucro (da notare che il tema era stato già trattato in un film del 1953 dallo stesso titolo ma uscito in Italia con il titolo La maschera di cera).

Curiosità
 L'arte della statua vivente assimila, per molti versi, quelle antiche e consolidate da antica tradizione dei presepi viventi, allestiti in molte città dell'Italia sull'esempio di quello di Greccio, e delle rappresentazioni della Passione di Cristo.
 La statua vivente è il titolo di un film del 1943 musicato da Alessandro Cicognini.
 Nella mitologia greca Talos, gigante di bronzo guardiano di Creta, è raffigurato come statua vivente creata da Efesto per Zeus che ne intendeva fare dono ad Europa.
 Nel Don Giovanni di Mozart, il Commendatore, padre di Donna Anna, conosciuto anche come "convitato di pietra", appare in due differenti scene nelle sembianze di una statua di marmo che improvvisamente si anima per maledire e far precipitare nelle fiamme, sotto lo sguardo attonito del servo Leporello, il malcapitato protagonista.

Galleria d'immagini

Note

Bibliografia
 Ari Nunes, "Sette anni di 'Arresti spettacolari', diario di una giornata da artista di strada. Le opinioni di una statua", edizione a tiratura limitata, 2007
 Stössel A., "BARCELONA. Estàtues humanes - Estatuas Humanas - Human statues", Pòrtic ed., Barcellona 2003
 Vaglieri E., "Senza Pigmalione. Conversazioni sulla statua vivente e analisi psicologica di esperienze, motivazioni e vissuti di artisti di strada, in Italia e in Europa", Tesi specialistica in Psicologia Clinica, IUSVE, Venezia 2013

Altri progetti

Collegamenti esterni

Costume
Mimo
Terminologia teatrale
Artisti di strada

Statua vivente


Lanaw ang Ireaku Atokbagut sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Provinsi Nusa Tenggara Timur, sa habagatan-sidlakang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Ireaku Atokbagut. Ang Ireaku Atokbagut nahimutang sa pulo sa Alor Island. Kinahabogang dapit sa palibot ang Buk Weling- weling,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa amihanan-sidlakan sa Ireaku Atokbagut.

Hapit nalukop sa durowan ug kabugangan ang palibot sa Ireaku Atokbagut. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Ireaku Atokbagut may gamay nga populasyon.  Ang klima nga savanna. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Oktubre, sa  °C, ug ang kinabugnawan Abril, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Enero, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Agosto, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga lanaw sa Provinsi Nusa Tenggara Timur

sv:Ireaku Atokbagut

Ireaku Atokbagut


was a Japanese musician and composer. He is considered a pioneer of ambient music in Japan.  His music lies mostly in the minimalist genre of kankyō ongaku, or environment music—soft electronic melodies infused with the sounds of nature: babbling brooks, steady rain, and morning birds. However, not all Yoshimura's work included nature sounds. His album Green (1986) only contained them in the United States release, as they were excluded in the Japanese version.

Early life
Hiroshi Yoshimura was born in Yokohama, Kanagawa in 1940. He started to learn piano at the age of 5. He graduated from Waseda School of Letters, Arts and Sciences II in 1964. He was inspired by the Fluxus movement and the work of Harry Partch and Erik Satie.

Career
He started the computer music group "Anonyme" in 1972. The 70's saw Yoshimura heavily inspired by Brian Eno, who had a similar minimalist ambient style.
In 1978, he was commissioned by the NHK to compose the piece "Alma's Cloud".

In addition to solo performances and improvisational music, he performed production performance and sound objects, environmental music containing graphic design and sound design, visual poetry, and worked on sound design business in collaboration with TOA. He also made music for galleries, museums, building spaces and train stations. He was at the forefront of environmental music. He worked as a part-time lecturer in the Industrial Design Department at the Faculty of Engineering of the University of Chiba and at the Music Design Department of Kunitachi College of Music. He held workshops on citizen participation in museums.

Death
Yoshimura died in 2003 after battling skin cancer.

Legacy
In 2017, Yoshimura, as well as other ambient Japanese musicians, received a resurgence due to changes to the YouTube algorithm. In 2019, the song "Blink", from Yoshimura's debut album, was selected for compilation album Kankyo Ongaku: Japanese Ambient, Environmental & New Age Music 1980-1990. In 2020, Light in the Attic Records re-issued Green.

His music has received much critical acclaim. In 2018, Crack Magazine selected his albums Green and Music For Nine Post Cards as the number 1 and number 7th most essential Japanese ambient albums, respectively. Malcolm Standing for Demo Magazine referred to Yoshimura as "one of the most influential and prolific of the artists to come out of Japan's ambient renaissance". Tom Moon of NPR noted Yoshimura as "one of the revered pioneers of Japanese electronic music".

Discography

References

1940 births
2003 deaths
20th-century Japanese male musicians
20th-century Japanese composers
20th-century Japanese songwriters
Japanese male composers
Japanese male songwriters
Ambient musicians
Deaths from skin cancer
Musicians from Yokohama
Waseda University alumni

Hiroshi Yoshimura


Rudolf Eggenberg (9 February 1911 – 19 December 1991) was a Swiss athlete. He competed in the men's high jump at the 1936 Summer Olympics.

References

1911 births
1991 deaths
Athletes (track and field) at the 1936 Summer Olympics
Swiss male high jumpers
Olympic athletes for Switzerland
Place of birth missing

Rudolf Eggenberg


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Insulascirtus ellops. Una ning gihulagway ni Otte, D. ug D.C.F. Rentz ni adtong 1985. Ang Insulascirtus ellops sakop sa kahenera nga Insulascirtus, ug kabanay nga Gryllidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Lord Howe Island (pulo sa Ostralya)

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Lord Howe Island (pulo sa Ostralya)
Insulascirtus

Insulascirtus ellops


Ras-pridruženi protein 5 sa domenom jest protein koji je kod ljudi kodiran genom RASSF5 ili F5 sa  hromosoma 1.

Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 418 aminokiselina, a molekulska težina 47.090 Da.

Funkcija

Ovaj gen je član porodice pridružene domenu Ras. Djeluje kao supresor tumora i inaktivira se kod raznih vrsta raka. Kodirani protein se lokalizira na centrosome i mikrotubule i povezuje se s GTP-aktiviranim oblicima Ras, Rap1 i nekoliko drugih malih GTPaza sličnih Ras. Protein reguliše adheziju limfocita i potiskuje rast ćelija kao odgovor na aktivirani Rap1 ili Ras. Za ovaj gen nađene su višestruke varijante transkripta koje kodiraju različite izoforme.

Interakcije

Pokazalo se da RASSF5 ima interakcije sa RRAS, RAP2A, MRAS i RASSF1.

Reference

Dopunska literatura

Vanjski linkovi

Geni na hromosomu 1
Ljudski proteini
Proteomika

RASSF5


Kaliwatan sa lupoy ang Herklotsichthys ovalis. Una ning gihulagway ni Anonymous [bennett ni adtong 1830. Ang Herklotsichthys ovalis sakop sa kahenera nga Herklotsichthys, ug kabanay nga lupoy.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
kasadpang Kadagatang Pasipiko

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Lupoy
Lupoy sa Kadagatang Pasipiko
Herklotsichthys

Herklotsichthys ovalis


Ang Sierra de Córdoba ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Sierra de Córdoba (bukid),

Espanya

 Sierra de Córdoba (kabukiran), Andalucía, Province of Córdoba,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Espanya

Sierra de Córdoba


City Lights é uma canção da cantora Blanche. Representou a Bélgica no Festival Eurovisão da Canção 2017.

Foi a quinta canção a ser interpretada, na 1ª semi-final a seguir a canção da Albânia "World" e antes da canção da Montenegro "Space". Terminou a competição em 4º lugar com 165 pontos, conseguindo passar à final.

Na final, foi a vigésima-terceira canção a ser interpretada, a seguir a canção da Ucrânia "Time" e antes da canção da Suécia "I Can't Go On". Terminou a competição em 4º lugar (entre 26 participantes) com 363 pontos.

Faixas e formatos

Lista de posições

Lançamento

Ligações externas

Canções do Festival Eurovisão da Canção
Bélgica no Festival Eurovisão da Canção
Canções de 2017
Singles de 2017

City Lights (canção)


Žatec (tjekkisk udtale: [ˈʒa.tɛt͡s] ; ) er en by i distriktet Louny  i regionen Ústí nad Labem i Tjekkiet med omkring 19.000 indbyggere. Den ligger ved floden  Ohře. Den historiske bykerne er velbevaret og er beskyttet ved lov som et bymæssigt monumentreservat og delvist som en urban monumentzone.

Žatec er berømt for en over 700 år lang tradition for at dyrke Saaz ædelhumle der bliver brugt af flere bryggerier.

Landsbyerne Bezděkov, Milčeves, Radíčeves, Trnovany, Velichov og Záhoří er administrative dele af Žatec.

Etymologi
Navnet Žatec er afledt af det gamle tjekkiske ord záteč / zateč. Det var en betegnelse for et sted ved en flod, hvor is samler sig i en indsnævret kanal.

Geografi
Žatec ligger omkring 18 km  vest for Louny og 62 km nordvest for Prag . Det ligger i et landbrugslandskab i Most Basinet . Det højeste punkt er 337 meter over havets overflade. Floden  Ohře  løber gennem byen. Sammenløbet af floderne Ohře og Blšanka ligger på den østlige kommunegrænse.

Historie

Den første skriftlige omtale af Žatec er i den latinske krønike af Thietmar af Merseburg fra 1004. I 1248 blev Žatec først betegnet som en by. I 1265 modtog den privilegierne som en kongeby fra kong Ottokar 2. af Bøhmen.

I det 16. århundrede havde Žatec omkring 5.000 indbyggere og var en af de mest folkerige byer i kongeriget. I 1827 blev der bygget en kædebro over Ohře, den første kædebro i Bøhmen.

Fra Hussit-krigenes udbrud i 1419 til 30-årskrigen var byen hussitisk eller protestantisk, men efter Slaget ved Det Hvide Bjerg (1620) forlod størstedelen af de tjekkiske indbyggere byen. Den forblev tysk og romersk-katolsk indtil 1945, hvor de tysktalende indbyggere blev udvist til Tyskland. Den 3. juni 1945 blev omkring 5.000 tyske indbyggere samlet på byens torv og marcherede til Postoloprty, hvor mindst 763 blev dræbt, (skønnene rækker op til 2.000 ofre) af tjekkoslovakisk militær i Žatec og på marchen.

Seværdigheder

Siden 1961 har den historiske kerne af Žatec været beskyttet som et bymæssigt monumentreservat. Det er en samling af vigtige bygninger og arkitektoniske stilarter fra den romanske periode til Art Nouveau.

Siden 2003 har området syd for det historiske centrum været beskyttet som en bymæssig monumentzone. Det er værdifuldt hovedsageligt for dets anlæg relateret til humledyrkning.

Jomfru Marias himmelfartskirke er et af byens mest betydningsfulde bygningsværker. Den blev oprindeligt bygget i romansk stil, og nogle af dets romanske dele er stadig bevaret. I 1724–1728 blev Sankt Johannes af Nepomuks kapel tilføjet. Omkring 1740 blev vestfacaden ombygget i barokstil.

Humledyrknings- og bryggertraditionen er bredt repræsenteret i byen. Der er et Humle Museum og et Bryggerimuseum.  Humle og øltemplet er et turistkompleks med flere attraktioner, herunder et udsigtstårn og et lille astronomisk ur.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Friends of Saaz/ Žatec (in German and English)
 UNESCO on Žatec – the Hops Town

Byer i Tjekkiet
Byer i Ústí nad Labem

Žatec


Alexander Bjarnov født Julius Alexander Nicolaj Rasmussen Bjarnov (7. juni 1838, København - 31. juli 1912, København) var en dansk bøssemager og rustmester.

Uddannelse og karriere
Bjarnov gik i skole i Viborg, og blev herefter uddannet på Frichs Maskinfabrik i Aarhus. I 1864 blev han ansat i Tøjhuset i rustkammerets bøssemagerværksted. I 1866 deltog han i udviklingen den nye geværmodel (Remington), og i 1867 ledede han som værkføre den maskinelle del af driften. Han fik indført massefabrikation, og han fik generelt forbedret forsyningen af tidssvarende håndvåben.

Han blev udnævnt til rustmester i 1883. Dette år konstruerede han et rekylgevær sammen med generalmajor V.H.O. Madsen, der under navnet System Madsen blev solgt til flere lande. Til det formål blev firmaet Compagnie Madsen A/S stiftet i 1900. Det fik senere navnet Dansk Rekyl-Riffel Syndikat. Dette selskab skiftede i 1936 navn til Dansk Industri Syndikat A/S (DISA).

I 1888 var stod han for at planlægge og gennemføre en ny geværfabrik. Han var med til at udvikle gevær M. 1889, der blev brugt af hæren.

Han stoppede som rustmester i 1908, hvorefter Johan Stöckel fik titlen.

Privatliv
Bjarnov var søn af kgl. privilegeret mekaniker Paul Rasmussen (1808–88, gift 2. gang 1847 med Caroline Vilhelmine Rasmussen, ca. 1818–81) og Johanne Marie Dorothea Hansen (1808–88, gift 2. gang med dugmager Georg Ernst Branner, 1813–78). Han ændrede sit navn i 1902.

Den 2. februar 1862 blev han gift med Karen Sophie Nielsen (28. marts 1839, Lynge - død 12. december 1907, København).

Hæder
1879 Det ørstedske legat for konstruktion af en automatisk længdemålemaskine
1887 Ridder af Dannebrog
1908 Dannebrogordenens Hæderstegn

Referencer

Officerer fra Danmark
Riddere af Dannebrog
Personer i Dansk Biografisk Leksikon
Bøssemagere fra Danmark

Alexander Bjarnov


Manca Jurič (født 18. januar 1995 i Ljubljana, Slovenien) er en kvindelig slovensk håndboldspiller, der spiller for RK Krim og Sloveniens kvindehåndboldlandshold.

Hun blev udtaget til landstræner Dragan Adžić' trup ved VM i kvindehåndbold 2021 i Spanien, hvor det slovenske hold blev nummer 17.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Slovenien

Manca Jurič


– shōjo-manga napisana i ilustrowana przez Kotomi Aoki.

Manga została sprzedana w nakładzie ponad 3 milionów egzemplarzy.

Fabuła
Aki jest utalentowanym i uznanym w środowisku kompozytorem piosenek, tworzącym przede wszystkim dla bardzo znanego zespołu rokowego Crude Play. On sam był członkiem tego zespołu jeszcze przez jego oficjalnym debiutem, jednak z powodów ideologicznych z tej pozycji zrezygnował. Cierpi on na depresję i rzadko się uśmiecha. Pewnego dnia spotyka przypadkiem Riko, która zakochuje się w nim od pierwszego wejrzenia i próbuje mu pomóc. Aki celowo okłamuje Riko co do swojej prawdziwej tożsamości. Jego kłamstwa jednak wkrótce wychodzą na jaw, kiedy producent w agencji, w której pracuje Aki, werbuje Riko.

Bohaterowie
Aki Ogasawara, autor tekstów piosenek i producent, były basista
Riko Koeda, licealistka mająca talent śpiewaczy
Shun Sakaguchi, wokalista i gitarzysta Crude Play
Shinya Shinohara, basista Crude Play
Kaoru Ono, gitarzysta Crude Play
Teppei Yazaki, perkusista Crude Play
Yuichi Kimijima, członek Mush & Co. i przyjaciel Riko
Sota Yamazaki, członek Mush & Co. i przyjaciel Riko
Mari, znana piosenkarka i była dziewczyna Akiego
Soichiro Takagi, producent muzyczny i rywal Akiego
Miwako Nagahama, asystentka Takagiego

Manga
Manga, napisana i ilustrowana przez Kotomi Aoki, ukazywała się od 2009 roku w magazynie Cheese!, które należy do wydawnictwa Shōgakukan. Ostatni rozdział ukazał się w tym samym magazynie 24 marca 2017 roku.

Pierwszy tomik został wydany 25 września 2009 roku, natomiast 21. tom ukazał się 21 grudnia 2016 roku.

Manga ta została nagrodzona w kategorii najlepsza manga dla dziewcząt na 59. ceremonii rozdania nagród Shōgakukan Manga.

Film
W lutym 2012 roku ogłoszono, że powstanie film będący adaptacją mangi. Film Kanojo wa uso o ai shisugiteru miał swoją premierę 14 grudnia 2013 roku. W tym filmie live-action główne role odegrali Takeru Satō (Aki Ogasawara) oraz Sakurako Ohara (Riko Koeda). Reżyserem filmu był Norihiro Koizumi, natomiast za scenariusz odpowiedzialna była Tomoko Yoshida. Muzykę do filmu napisała Seiji Kameda.

Odtwórczyni głównej roli została wybrana w specjalnym castingu, który trwał od 24 marca do 30 czerwca 2012 roku. Sakurako Ohara pokonała ponad 5000 kandydatek do roli.

Zysk ze sprzedaży biletów wyniósł w Japonii łącznie 15,9 miliona dolarów.

Pozostała obsada
Shohei Miura jako Shun Sakaguchi
Masataka Kubota jako Shinya Shinohara
Kouki Mizuta jako Kaoru Ono
Koudai Asaka jako Teppei Yazaki
Ryo Yoshizawa jako Yuichi Kimijima
Yuki Morinaga jako Sota Yamazaki
Saki Aibu jako Mari
Takashi Sorimachi jako Soichiro Takagi
Mitsuki Tanimura jako Miwako Nagahama

Prolog
Oprócz filmu, na zlecenie Fuji TV powstał dziesięcioodcinkowy serial live-action, zatytułowany . Został on wyemitowany na Fuji TV od 9 do 20 grudnia 2013 roku.

Ścieżka dźwiękowa
27 listopada 2013 roku wydano singiel w limitowanej serii zawierający główny motyw przewodni filmu, zatytułowany , grany przez zespół Crude Play.

Płyta ze ścieżką dźwiękową została wydana 18 grudnia 2013 roku.

Płyta zawierająca utwory napisane na potrzeby filmu, również została wydana 18 grudnia 2013 roku.

Serial
W 2017 roku powstała koreańska adaptacja mangi, zatytułowana Geunyeoneun geojitmaleul neomu saranghae. Serial ten był emitowany na kanale tvN od 20 marca 2017 roku. Główne role odgrywają Lee Hyun-woo oraz Joy.

Przypisy

Japońskie filmy z 2013 roku
Japońskie adaptacje filmowe
Japońskie filmy obyczajowe
Manga
Mangi wydawnictwa Shōgakukan
Shōjo

Kanojo wa uso o aishisugiteru


CBX – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Condobolin / Condoblin (Australia)

Cbx


Cẩm Đông là một phường thuộc khu vực trung tâm thành phố Cẩm Phả, tỉnh Quảng Ninh, Việt Nam. Địa hình của phường chủ yếu là đồi núi.

Địa lý
Diện tích phường Cẩm Đông là 7,32 km², là một phường có diện tích lớn của thành phố Cẩm Phả. Phía Bắc giáp phường Mông Dương, phía Đông giáp phường Cẩm Sơn, phía Tây giáp hai phường Cẩm Tây và Cẩm Bình, phía Nam là vịnh Bái Tử Long.

Dân số Cẩm Đông năm 2016 là 11.208 người, gồm 3049 hộ gia đình, mật độ dân số đạt 1531 người/km². Tổng số người trong độ tuổi lao động là 6.217 người, dân cư chủ yếu là các công nhân ngành than và kinh doanh buôn bán vừa và nhỏ. Hầu hết, người Cẩm Đông đều mang dân tộc Kinh.

Cẩm Đông có đường Hoàng Quốc Việt thuộc Quốc lộ 18 chạy ngang qua. Ngoài ra, phường còn có các con đường quan trọng như Bà Triệu, Vũng Đục, Lý Bôn.

Chú thích

Tham khảo

Cẩm Đông (phường)


Euryptilonidae – wymarła rodzina owadów z rzędu świerszczokaraczanów. W zapisie kopalnym znane są od cisuralu i gwadalupu w permie. Ich skamieniałości znajdowane są na terenie Rosji i Stanów Zjednoczonych.

Opis
Były to owady o hipognatycnzej głowie, wyposażonej w krótkie czułki, małe oczy i pozbawionej przyoczek. Przedplecze cechowały wcięte na przedzie paranota. Odnóża charakteryzowały duże biodra, uzbrojone golenie oraz pięcioczłonowe, uzbrojone i pozbawione arolium stopy. W użyłkowaniu przednich skrzydeł Żyłka subkostalna kończyła się łącząc z kostalną, sektor radialny brał początek w nasadowej połowie skrzydła, a żyłka medialna zaczynała się rozgałęziać w pobliżu tego miejsca, u nasady zaś będąc zlaną z przednią żyłką kubitalną – ta ostatnia zaś zaczynała się rozgałęziać w swojej nasadowej ćwiartce i pozbawiona była gałęzi tylnych. Pole między żyłkami radialnymi nie zwężało się na żadnym odcinku. Obecna była na przednich skrzydłach międzykrywka (clavus). Odwłok przedstawicieli rodziny miał parę skróconych przysadek odwłokowych.

Taksonomia
Takson ten wprowadzony został w 1940 przez Andrieja Martynowa. W 1962 Aleksandr Szarow sklasyfikował tę rodzinę w Protoblattodea. W 1980 Aleksandr Rasnicyn sklasyfikował ją w rzędzie świerszczokaraczanów (Grylloblattida). W 2015 Danił Aristow połączył Grylloblattida z Eoblattida w jeden rząd, uznając zgodnie z zasadą priorytetu jako jego naukową nazwę Eoblattida, a Grylloblattodea za synonim.

Po rewizji Aristowa z 2015 należą tu następujące rodzaje:

 †Euryptilon Martynov,  1940
 †Stereopterum Carpenter, 1950
 †Euryptilodes Sharov, 1961
 †Jubala Aristov et Rasnitsyn, 2015

Przypisy

Euryptilonidae

Euryptilonidae


Ang Punta San Juan ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Punta San Juan (punta sa Arhentina), Provincia de Tierra del Fuego,

Chile

 Punta San Juan (punta sa Chile, Los Lagos, Provincia de Chiloé),
 Punta San Juan (punta sa Chile, Los Lagos, Provincia de Llanquihue),
 Punta San Juan (punta sa Chile, Región de Valparaíso),

Colombia

 Punta San Juan (punta sa Colombia, Providencia y Santa Catalina),
 Punta San Juan (punta sa Colombia, Departamento de Antioquia),

Costa Rica

 Punta Gallardo, punta, Provincia de Puntarenas,

Cuba

 Punta San Juan (punta sa Cuba, Provincia de Pinar del Río),
 Punta San Juan (punta sa Cuba, Provincia de Cienfuegos),
 Punta San Juan (punta sa Cuba, Municipio Especial Isla de la Juventud),
 Punta San Juan (punta sa Cuba, Provincia de Camagüey),

Ecuador

 Punta San Juan (punta sa Ecuador), Provincia de Galápagos,

El Salvador

 Punta San Juan (punta sa El Salvador), Departamento de Usulután,

Espanya

 Punta San Juan (punta sa Espanya), Canary Islands, Provincia de Santa Cruz de Tenerife,

Guatemala

 Punta San Juan (punta sa Guatemala), Departamento de Izabal,

Mehiko

 Punta San Juan (punta sa Mehiko), Estado de Veracruz-Llave, Pajapan,

Peru

 Punta San Juan (punta sa Peru, Ica), Provincia de Nazca,
 Punta San Juan (punta sa Peru, Lima), Huaura,
 Punta San Juan (punta sa Peru, Callao),

Republikang Dominikano

 Punta San Juan (punta sa Republikang Dominikano), Samaná Province,

Uruguay

 Punta San Juan (punta sa Uruguay), Departamento de Montevideo,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Chile
Pagklaro paghimo ni bot Colombia
Pagklaro paghimo ni bot Costa Rica
Pagklaro paghimo ni bot Cuba
Pagklaro paghimo ni bot Ecuador
Pagklaro paghimo ni bot El Salvador
Pagklaro paghimo ni bot Espanya
Pagklaro paghimo ni bot Guatemala
Pagklaro paghimo ni bot Mehiko
Pagklaro paghimo ni bot Peru
Pagklaro paghimo ni bot Republikang Dominikano
Pagklaro paghimo ni bot Uruguay

Punta San Juan


Mazal tov o Mazel tov (מזל טוב) significa letteralmente "buona fortuna" in ebraico. Il termine è stato incorporato nel linguaggio yiddish, dove è spesso usato per esprimere congratulazioni.

L'espressione deriva dall'ebraico mishnaico mazzāl, che significa "costellazione" o "destino".

La formula Mazal tov come altre della tradizione ebraica è utilizzata spesso durante le celebrazioni, come ad esempio nei Bar mitzvah.

Note
Spesso l'espressione viene detta spaccando una bottiglia in terra, meglio usarlo se si possiede una kippah.

Voci correlate
 Saluti ebraici

Altri progetti

Collegamenti esterni
 What Does 'Mazel Tov' Mean? su chabad.org
 Mazal tov sul Random House Dictionary

Lingua ebraica

Mazel tov


On Fire er en sang af The Roop. Den skal repræsentere Litauen i Eurovision Song Contest 2020. Sangen blev frigivet til digital download den 14. januar 2020.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sange fra Eurovision Song Contest 2020
Eurovision Song Contest-sange fra Litauen

On Fire


Microeledone mangoldi, the sickle-tooth pygmy octopus, is a species of octopus from the family Megaleledonidae. This species was described in 2004, the type specimen being a male which was collected from a depth of approximately  near the Norfolk Ridge, in the southwest Pacific Ocean near New Caledonia. It is a very small octopus which has a single row of suckers, lacks an ink sac and has a radula with seven rows of teeth with the unique central tooth, called the rechidian tooth, being curved with a grooved tip. The remaining teeth are flat and plate like and so are also distinctive. The smooth creamy-pink body lacks any chromatophores. The specific name honours the Swiss malacologist and marine biologist Katharina Mangold-Wirz (1922-2003).

References

Cephalopod genera
Molluscs described in 2004

Microeledone


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Pycnodictya gracilis. Una ning gihulagway ni Boris Petrovich Uvarov ni adtong 1936. Ang Pycnodictya gracilis sakop sa kahenera nga Pycnodictya, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Yemen
 Saudinhong Arabiya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Yemen
Insekto sa Saudinhong Arabiya
Pycnodictya

Pycnodictya gracilis


Rače () su naseljeno mjesto i sjedište općine Rače–Fram, regija Podravska, Slovenija.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Maribor.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Rače su imale 2.529 stanovnika.

Galerija

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Sloveniji
Naselja u Podravskoj regiji

Rače


Kaliwatan sa ito ang Leiocassis brevirostris. Una ning gihulagway ni Nguyen ni adtong 2005. Ang Leiocassis brevirostris sakop sa kahenera nga Leiocassis, ug kabanay nga Bagridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Viyetnam

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Viyetnam
Leiocassis

Leiocassis brevirostris


Robert LeRoy Ripley (25 de dezembro de 1890 – 27 de Maio de 1949), mais conhecido pelo nome de Robert Ripley, foi um cartunista americano, empresário e antropólogo amador, conhecido por criar a Ripley's Believe It or Not! uma cômica de jornal, programa de rádio e programa de televisão que apresentam fatos estranhos de todo o mundo.

Os temas abordados nos desenhos animados e de texto feitos por Robert variam de esportes até fatos poucos conhecidos e locais exóticos. Mas o que garantiu a popularidade do conceito pode ter sido que Robert também incluía itens enviados por leitores, os quais forneciam fotos de uma ampla variedade sendo elas de pequenas cidades americanas, legumes com estranhos formatos, até animais domésticos com marcas estranhas, todas documentadas através de fotografias e, em seguida, apresentadas por Robert em seus desenhos.

Biografia
Em 1919 Robert casou-se com Beatriz Roberts. Ele fez sua primeira viagem ao redor do mundo em 1922, fazendo descrições de todos lugares em seu jornal. Isso introduziu um novo tema para os seus desenhos: localidades incomuns e exóticas e diferentes culturas. Levando a veracidade de seu trabalho muito a sério, em 1923 Robert contratou um investigador e poliglota chamado Norbert Pearlroth como assistente. Em 1926, saiu do New York Globe para o New York Post.

Durante os anos de 1920, Robert continuou a ampliar a game de seu trabalho e a sua popularidade aumentou significativamente. Ele publicou um diário de viagem e um guia de handebol em 1925. Em 1926, Robert se tornou o campeão de handebol do New York State e também escreveu um livro sobre boxe. Com um histórico de escritor e artista muito versátil, ele obteve a atração por publicar sobre o magnata William Randolph Hearst, que gerenciava o King Features Syndicate. Em 1929, Hearst era responsável pelo Believe It or Not! fazendo o mesmo ser estreado em dezessete artigos em todo o mundo. Com o sucesso da série garantido, Robert, obteve o primeiro livro da coleção de seus artigos de jornais publicados.

Em 3 de novembro de 1929, ele desenhou um painel em seu sindicado dos desenhos animados dizendo: "Acredite ou Não, a América não tem hino nacional." Embora a crença generalizada de que "The Star-Spangled Banner", com sua letra de Francis Scott Key conhecida como a música do inglês beberrão "To Anacreon in Heaven", fosse o hino nacional dos Estados Unidos, o Congresso nunca tinha tornada-a oficialmente. Em 1931, John Philip Sousa publicou sua opinião a favor de dar a canção um status oficial, afirmando que "é o espírito da música que inspira". Por uma lei assinada em 3 de Março de 1931, pelo Presidente Herbert Hoover, "The Star-Spangled Banner", foi adotada como o hino nacional dos Estados Unidos.

A década de 1930 viu Robert expandir sua presença na mídia. Em 1930, ele começou um contrato de quatorze anos na rádio e um de dezenove anos de associação com o produtor Doug Storer. Financiado pela organização de Hearst para as sua célebres viajens ao redor do mundo, seus programas de rádio gravados ao vivo embaixo da água e dos céus, em cavernas,  por ninhos de cobra, e em países estrangeiros. No próximo ano ele apresentou a primeira de uma série de duas dezenas a Believe It or Not! como um teatral de filmes pequenos para a Warner Bros. & Vitaphone, e o King Features publicou o segundo volume de Believe It or Not!. Ele também apareceu em um curta dos musicais da Vitaphone, Season Greetings (1931), com Ruth Etting, Joe Penner, Ted Husing, Thelma Branco, Ray Collins, e outros. Depois de uma viagem à Ásia em 1932, Robert abriu seu primeira museu, o Odditorium, em Chicago, em 1933. O conceito foi um sucesso, e logo havia Odditoriums em San Diego, Dallas, Cleveland, San Francisco e Nova York. Nesse ponto de sua vida, Robert tinha sido eleito o homem mais popular na América pelo New York Times, recebeu um diploma honorário da universidade de Dartmouth, e visitou 201 países estrangeiros.

Durante a II Guerra Mundial, Robert se concentrou na caridade ao invés de viagem do mundo, mas depois da guerra, ele voltou a ampliou seus esforços na mídia. Em 1948, o ano do 20º aniversário de Believe It or Not! nos rádios chegou ao fim e foi substituído por um Believe It or Not! uma série de televisão. Isto foi um movimento ousado por parte de Robert devido ao pequeno número de americanos com acesso à televisão neste período. Robert concluiu apenas treze episódios da série antes de ficar incapacitado por graves problemas de saúde. Ele havia até mesmo desmaiado durante as filmagens de seu último show.

Sua saúde piorou, e em 27 de Maio de 1949, aos 58 anos, ele sofreu um ataque cardíaco em Nova York. Ele foi sepultado em sua casa na cidade de Santa Rosa no Oddfellows Lawn Cemetery, que fica ao lado do Santa Rosa Rural Cemetery.

História em quadrinhos

Os quadrinhos de Robert foram estimados em terem 80 milhões de leitores em todo o mundo, e foi dito que ele recebeu mais correios do que o Presidente dos Estados Unidos. Ele se tornou um homem próspero, com casas em Nova York e na Flórida, mas ele sempre manteve laços com sua casa, em sua cidade natal de Santa Rosa, Califórnia, e fez questão de trazer a atenção para The Church of the One Tree (A Igreja de Uma Árvore), uma igreja construída inteiramente a partir da madeira de uma única árvore de sequoia de 91,4 m de altura, que fica ao lado norte da Juilliard Park, no centro de Santa Rosa.

Robert alegou ser capaz de "provar cada declaração que ele fez", com a desculpa de que havia trabalhado com profissionais, pesquisadores de fato como Norbert Pearlroth, que reuniu e verificou os estranhos fatos de Believe It or Not! e também verificou tudo dito pelos leitores das então cidades pequenas. Pearlroth passou 52 anos como o então pesquisador, descobrindo e verificando fatos estranhos para Robert, depois da morte de Robert, para o sindicado King Features, os editores que assumiram a gestão do Believe It or Not!

Outro funcionário que editou os quadrinhos ao longo dos anos foi Lester Byck. Outros que também desenharam após a morte de Robert incluem Don Wimmer; Joe Campbell (1946-1956); Art Slogg; Clem Gretter (1941-1949); Carl Dorese; Bob Clarke (1943-1944); Stan Randall; Paul Frehm (1938-1975), que se tornou o desenhista em tempo integral, em 1949; e seu irmão Walter Frehm (1948-1989).

Legado
As ideias e o legado de Robert vivem no Ripley Entertainment, uma empresa que leva o seu nome e é gerenciada pela companhia Jim Pattison Group desde 1985, a companhia é a terceira maior empresa privada do Canadá. Ripley Entertainment transmite programas de televisão nacionais, possui publicações de curiosidades estranhas e tem uma variedade de atrações públicas, incluindo o Aquário de Ripley, o museu do Believe It or Not!, Aventura Assombrada de Ripley, Mini-Golfe de Ripley, Cinema de Ripley, Atrações no Guiness World Reccords, e o Museu de Cera de Louis Trussaud.

Cronologia
 Em 1890, nasceu Santa Rosa, Califórnia
 Em 1901, recebeu sua educação formal
 Em 1906, se tornou semiprofissional em basebol
 Em 1908, vendeu seu primeiro quadrinho para o Life
 Em 1908, abandona brevemente o basebol para ajudar a mãe
 Em 1909, se muda de San Francisco Bulletin para San Francisco Chronicle
 Em 1912, cria seu último quadrinho para o San Francisco Chronicle e se muda para a cidade de Nova Iorque naquele inverno
 Em 2 de janeiro de 1913, escreve sua primeira cômica para o New York Globe e tenta para o New York Giants, porém um ferimento acaba com suas esperanças no basebol
 Em 1914, faz sua primeira viagem para a Europa
 Em 19 de dezembro de 1918, publica Champs and Chumps no New York Globe
 Em 1919, se casa com Beatrice Roberts
 Em 1920, faz sua primeira viagem sozinho à Europa para cobrir as Olimpíadas de Antwerp, Bélgica.
 Em 3 de dezembro de 1922, faz sua primeira viagem ao redor do mundo; e escreve em seu diário de viagens
 Em 7 de abril de 1923, volta aos Estados Unidos e contrata o pesquisador e linguista Norbert Pearlroth; o Globe para de publicar e a série se muda para New York Evening News; logo se divorcia de Beatrice Roberts, depois de ficarem separados por um tempo
 Em 1925, escreve seu diário de viagens e seu guia de handebol
 Em 1926, se torna campeão de handebol em Nova York e escreve um livro sobre pontos em boxe
 Em 9 de julho de 1929, o sindicato de William Randolph Hearst, o King Features Syndicate, apresenta Believe It or Not! em centenas de jornais pelo mundo
 Em 1930, começa um contrato de dezoito anos na rádio e dezenove anos em associação com o produtor Doug Storer; Hearst financia as viagens de Robert ao redor do mundo, onde Robert grava para rádio ao vivo apresentações debaixo d'água, nos céus, nas cavernas, em ninhos de cobras e países estrangeiros
 Em 1931, lança curtas para a Vitaphone, segundo livro de Believe it or Not!
 Em 1932, faz uma viagem para o Extremo Oriente
 Em 1933, o primeiro Odditorium abre em Chicago
 Em 1934, faz o primeiro show de rádio transmitido simultaneamente ao redor do mundo e compra uma casa com 28 cômodos em Mamaroneck, Nova Iorque
 Em 1935, abre um Odditorium em San Diego
 Em 1936, abre um Odditorium em Dallas
 Em 1937, abre um Odditorium em Cleveland; o criador de Peanuts, Charles Schulz aparece com seu primeiro desenho publicado em Believe it or Not!
 Em 1939, abre um Odditoriums em San Francisco e em Nova Iorque; Robert recebe um diploma honorário do Dartmouth College
 Em 1940, compra um apartamento de 13 quartos em Manhattan; recebe mais dois diplomas honorários; e alcança o número de 201 países visitados, financiado por Hearst
 Em 1945, para de viajar ao redor do mundo para fazer trabalho de caridade pela segunda guerra mundial
 Em 1946, compra um navio chinês, o Mon Lei (万里)
 Em 1947, compra sua terceira casa, nomeada Hi-Mount, em West Palm Beach, Florida
 Em 1948, o programa de rádio acaba; o trigésimo aniversário de Believe it or Not! é celebrado numa festa em Nova Iorque
 Em 1949, Robert morre de um ataque cardíaco no dia 27 de maio, na cidade de Nova Iorque, logo após a transmissão de seu décimo terceiro show na televisão e é enterrado em Santa Rosa; leilão de sua propriedade é realizado; sua propriedade é comprada por John Arthur.

Referências

Nascidos em 1890
Mortos em 1949
Cristãos dos Estados Unidos
Antropólogos dos Estados Unidos
Cartunistas dos Estados Unidos
Naturais de Santa Rosa (Califórnia)
Pseudoarqueologia

Robert Ripley


All the Things I Never Said is the debut extended play (EP) by English indie pop band Pale Waves. It was released on 20 February 2018 by Dirty Hit. All the Things I Never Said includes reworked versions of the band's early demos, "The Tide" and "Heavenly", alongside the newer songs, "New Year's Eve" and "My Obsession".

Originally titled New Year's Eve (after the EP's first track), the record had been tentatively scheduled for release on 18 January 2018 before being pushed back to 20 February, whereupon the EP was renamed. All four tracks on the EP were released as singles, with "New Year's Eve", released on 7 November 2017, serving as the lead single. The EP peaked at number one on both the UK Physical Singles Chart and the UK Vinyl Singles Chart. The EP also ranked at 31 on the year-end UK Vinyl Singles Top 40 chart.

Recording and release
The EP was recorded in late 2017 and produced by Jonathan Gilmore.

Two of the tracks on the EP – "The Tide" and "Heavenly"—are among the band's earliest compositions. In 2015, the band had released early recordings of both songs via SoundCloud, and they also included these early recordings on a CD-R demo tape that they sold through the internet. These demo tracks were produced prior to guitarist Hugo Silvani and bassist Charlie Wood joining the band, and upon their initial release, they caught the attention of XFM radio broadcaster John Kennedy. Kennedy in turn notified the independent label Dirty Hit, who subsequently signed the band onto their roster.

In a discussion with Billboard magazine about the decision to re-record their earlier songs, Heather Baron-Gracie, the band's lead singer and guitarist, explained:

I like the fact that they are on the EP, because they were relevant at a time. They remind me of a time where I was like that, innocent, and the position I was in. I never really want to let those songs go. For them to go on our first EP is really special. A lot of the fans have heard these songs. I think they're really going to be overwhelmed we put them on there. A lot of people thought we'd pick them up and throw them away, but we didn't. We gave them back to [the fans].

Promotion and singles
The first single from the EP, "New Year's Eve", was released on 7 November 2017. On 15 December 2017, the track entered into contemporary hit radio rotation in the United Kingdom. The music video for the track was directed by Stephen Agnew and was released on 5 December 2017. The video features the band at a New Year's Eve party where they are the only guests and performers. While the band received several treatments for the video, it was Agnew's that caught their attention, as it was closest to the band's initial vision.

The second single, "My Obsession", was released digitally on 13 December 2017, one day after premiering on Zane Lowe's Beats 1 show. The music video for the song was released on 18 December 2017. The video, shot in conjunction with the video for "New Year's Eve" over two days, was also directed by Agnew. The video features Baron-Gracie living with a mannequin as the object of her obsession, bathing with it and holding it close like a loved one. Speaking to The Fader about the video, Baron-Gracie said, "I wanted to create an uncomfortable, voyeuristic experience for the viewer [so as] to make them feel they are intruding on a world they shouldn't be a part of. Ultimately, it is a representation of desperation, loneliness and grief."

On 31 January 2018, "The Tide" premiered on Lowe's Beats 1 show as part of his "World Record" feature, and it was released as a digital single the following day. The music video for "The Tide" premiered on 7 February 2018 and was directed by Andy Deluca. The video features live shots interspersed with backstage footage. The footage was taken from the band's headlining tour across North America in November and December 2017.

The EP's final single, "Heavenly", premiered on BBC Radio 1's show Annie Mac and was named the "Hottest Record in the World" on 19 February 2018. On 23 March, it was serviced to UK contemporary hit radio. The video for the song was released on 19 March 2018. Directed by Adam Powell, it features Baron-Gracie dressed in a latex catsuit attached to numerous wires being controlled and pulled in several directions. Intermixed with this footage are clips of Baron-Gracie miming the song against a white background. This video had its world premier on the Wonderland website.

Critical reception

Critical reception to the EP has been largely positive. Thomas Smith of NME praised the release as "a vivid 15-minute scrapbook of [the band's] journey thus far." Smith argued that the release "pushed the band's sound into daring new ground", and that its tracks were affectively moving. Dave Beech of The Line of Best Fit awarded the album an eight out of ten, describing the EP as "four tracks of effortless indie-pop; its silky-smooth pop licks and sugar sweet vocal delivery masking a darkness that seems inherent to Pale Waves' genetic make-up." While noting that some listeners might dislike the record's overt pop sensibilities, Beech wrote that it is "impossible to deny how much fun [Pale Waves's] music is".

Aurora Henni Grogh of Riot magazine wrote that the album was rich "with heartfelt lyrics that take us through the bitter-sweet landscape of romance", and that the EP as a whole "makes you wish you were young and in love". Grogh further complimented the record's melodies, guitar tone, and "intimacy" of its lyrics. Conversely, Grogh wrote that the EP "makes you yearn for more [musical] diversity" and that "Pale Waves need to show more" in the future. Ally Tatosian of MXDWN wrote that, with All the Things I Never Said, Pale Waves "have created their own twist on the classic happy-sad vibe most indie-pop bands have successfully aged over the years". Baron-Gracie's writing, Tatosian further wrote, is "overflowing [with an] abundance of raw emotion", as best evidenced in the lyrics to "My Obsession" and "Heavenly".

Reception to the singles was largely positive. Writing for Clash magazine, reviewer Robin Murray called "New Year's Eve" "engagingly bittersweet" and said that the song's "storming chorus could [have been] lifted straight from the end credits of a John Hughes movie". DIY magazine likewise called "New Year's Eve" a "shimmering pop gem with a melancholy twist as the soaring hook". In a review of the second single, "My Obsession", Murray called the track "endearingly open" and "Pale Waves at their best – honest, reflective, and gently anthemic". DIY similarly called "My Obsession" "another storming goth-pop sensation" whose "crunching riffs, jangly guitar melodies and a killer pop hook [explode] seemingly from nowhere". Thomas Smith of NME called the EP's third single, "The Tide" an "indie-pop banger", and the music review staff of Platform magazine described the song as a "feel-good ... dreamy, 80s inspired track". Finally, Laurence Day of The Line of Best Fit described the record's final single, "Heavenly", as "effortlessly charming from start to end, with the euphoric chorus built to soundtrack memories of misspent youth and summer frolics and classic coming-of-age movies from decades past".

Commercial performance
Initially, slated to be released on 18 January 2018 under the title New Year's Eve, All the Things I Never Said was officially released on 20 February 2018 by Dirty Hit. The initial release was digital download-only, but on 16 March 2018, a vinyl version of the record was also released.

Track listing

Personnel

Pale Waves
 Heather Baron-Gracie – lead vocals, rhythm guitar
 Ciara Doran – drums
 Hugo Silvani – lead guitar, keyboard
 Charlie Wood – bass guitar, keyboard

Technical personnel
 Art Direction – Samuel Burgess-Johnson
 Producers – Jon Gilmore

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Release history

References

2018 debut EPs
Indie pop EPs
Pale Waves albums

All the Things I Never Said (Pale Waves EP)


Bufo menglianus é uma espécie de anfíbio anuro da família Bufonidae. Não foi ainda avaliada pela Lista Vermelha do UICN. Está presente na China.

Ver também
Declínio das populações de anfíbios

Referências

Bufo
Anfíbios da China
Anfíbios descritos em 2008

Bufo menglianus


Støvlet-Kathrine er en tysk stumfilm fra 1921 af Robert Dinesen.

Medvirkende
 Ica von Lenkeffy som Anne Kathrin
 Paul Hartmann som von Heyst
 Adolf Klein som von Ingenhofen
 Ilka Grüning
 Frida Richard
 Lucie Höflich som Anna Kathrins Mutter
 Karl Platen som Schuster
 Paul Otto som Kammerherr

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Tyskland
Tyske film fra 1921
Dramafilm fra Tyskland

Støvlet-Kathrine


Dimmalætting (Dimma) er eitt føroyskt tíðindablað, sum hevur verið útgivið síðan 1878.

Blaðið hevði í fyrstuni tvey nøvn, eitt føroyskt, Dimmalætting, eitt navn sum V. U. Hammershaimb var komin við, og eitt danskt Amtstidende for Færøerne. Eftir 1978 var navnið bert Dimmalætting.

Í apríl 2008 keypti Dimmalættingin allan partapeningin í Vinnuvitan, sum eisini eigur Vikublaðið og Forlagið á Deild. Dimmalættingin gjørdist við hesum størsta blaðhús á føroyska marknaðinum.

Í september 2013 gavst dagblaðið Dimmalætting við sínum virksemi, men 10. oktober 2014 kom blaðið út aftur, nú sum vikuskiftisblað hvønn fríggjadag.

Blaðstjórar

 1878 - 1879 Lytje Lützen exam. jur.
 1880 - 1882 Oliver Petræus Effersøe
 1882 - 1885 Louis Bergh
 1885 - 1886 H. C. Petersen
 1886 - 1889 R. C. Effersøe
 1889 - 1892 Jacob Johansen
 1892 - 1893 Oliver Petræus Effersøe
 1893 - 1894 Emil Bruun
 1894 - 1900 Enok Daniel Bærentsen
 1900 - 1901 Søren E. Müller
 1901 - 1902 Chr. Heilskov
 1902 - 1905 R. C. Effersøe
 1905 - 1918 Oluf Skaalum
 1918 - 1936 Poul Niclasen
 1936 - 1981 Georg L. Samuelsen
 1981 - 1995 Benny Samuelsen
 1995 - 2001 Beate L. Samuelsen
 1995 - 2002 Georg L. Petersen
 2002 - 2007 Ingi Samuelsen
 2007 - 2013 Árni Gregersen
 2014 - 2015 Sveinur Tróndarson
 2015 - 2019 Georg L. Petersen

Keldur

 Jette D. Søllinge og Niels Thomsen: De danske aviser 1634 - 1989, bind 2, Odense 1989, s. 690-691
 Niels Thomsen og Jette D. Søllinge: De danske aviser 1634 - 1989, bind 3, Odense 1991, s. 693-694
 Arnbjørn Ó. Dalsgarð: Føroysk blaðsøga 1852 - 2002; Forlagið Sprotin 2002

Ávisingar úteftir

 Dimmalætting
 Dimmalætting - Um felagið

Føroyskir tíðindamiðlar

Dimmalætting


An Callityrinthia mimetica in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Maria Helena M. Galileo ngan Martins hadton 1991. An Callityrinthia mimetica in nahilalakip ha genus nga Callityrinthia, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Callityrinthia

Callityrinthia mimetica


The Estadio Colima is a multi-use stadium in Colima City.  It is currently used mostly for football matches and is the home stadium for Palmeros  The stadium has a capacity of 12,000 people.

References

External links

Estadio Colima
Sport in Colima
Athletics (track and field) venues in Mexico
Event venues with year of establishment missing

Estadio Colima


Sasquatch, alter ego del dottor Walter Langkowski, è un personaggio dei fumetti, creato da Chris Claremont (testi) e John Byrne (disegni) nel 1979, pubblicato dalla Marvel Comics. La sua prima apparizione è in Uncanny X-Men n. 120.

Biografia del personaggio

Il dottor Walter Langkowski è un membro del team Alpha Flight e nativo di Vancouver, in Canada. Ha origini polacche ed è un importante scienziato. In gioventù è stato un ottimo giocatore di Football americano, giocando per i Green Bay Packers.

Egli possiede l'abilità di trasformarsi in una enorme e potente bestia pelosa, simile al leggendario Sasquatch. La sua trasformazione è sempre frutto di un atto volontario e mai di meccanismi o sollecitazioni esterne. In questa forma il dottor Langkowsi possiede una forza straordinaria ed una forte capacità di autoguarigione dalle ferite infertegli. Possiede anche enormi artigli affilati e gambe possenti con le quali è capace di coprire enormi distanze.

Questi poteri vengono a seguito di numerosi esperimenti svolti da Langkowski con il bombardamento di radiazioni gamma sul proprio corpo all'interno del suo laboratorio segreto vicino al Circolo polare artico.
Nonostante il dottor Langkowski sia convinto che il suo potere venga dal bombardamento radioattivo, in realtà esso è originato dal fatto che i suoi esperimenti hanno aperto un cancello tra il nostro mondo e quello del Reame delle Grandi Bestie. All'apertura del portale una bestia di nome Tanaraq ha invaso il corpo dello scienziato donandogli i suoi poteri. In questa sua veste di doppia identità è normalmente lo scienziato a mantenere il controllo del suo corpo, tuttavia in una occasione fu Tanaraq a prendere il controllo dello scienziato e a indurre l'eroina Snowbird a uccidere Sasquatch.

Un nuovo corpo e una nuova identità
Dopo la sua morte, i suoi compagni hanno compiuto una missione nel Regno delle Grandi Bestie per recuperare lo spirito di Langkowski, mentre il suo corpo veniva pietrificato da Snowbird per impedirne la decomposizione. L'anima di Langkowski venne in seguito conservata nell'esoscheletro dell'eroe Box. Dopo diverse ricerche per un nuovo corpo, il team amico dello scienziato trovò un essere dalla forma umanoide e privo di intelligenza intrappolato in una dimensione alternativa: si trattava di Hulk ma Langkowski, non volendo recare danno al suo collega ed amico Bruce Banner, si rifiutò di impossessarsi del suo corpo. Fu così che Sasquatch venne riportato in vita dapprima facendo uso del corpo miniaturizzato del malvagio Smart Alec, poi servendosi del corpo ormai senza vita della deceduta Snowbird. In seguito, grazie ad una serie di esercizi mistici, il dottor Langkowski tornò ad essere un uomo e riuscì a trasformare il suo nuovo corpo in quello dell'originario Sasquatch, dal pelo arancione.

Civil War

In compagnia del Maggiore Mapleleaf, Puck, Sciamano e Guardian, Sasquatch combatté il malvagio Xorn, nel numero 16 dei Nuovi Vendicatori, rimanendo l'unico sopravvissuto dell'epica lotta. A seguito dell'evento epocale della Civil War il dottor Langkowski è stato assoldato dal governo canadese per costituire un nuovo gruppo di supereroi dal nome Omega Flight.

Altre versioni

Exiles

In questo universo è una donna di colore di nome Heather Hudson che si trasforma in un Sasquatch dal pelo bianco in seguito alla possessione dell'entità Taranaq. Una volta persi i poteri, assisterà la squadra dalla base del Palazzo di Cristallo.

Ultimate
Nell'universo Ultimate, Sasquatch non è Walter Langkowski, bensì una Rahne Sinclair i cui poteri sono stati potenziati dalla droga Banshee rendendola una creatura di aspetto e forza simili a quelli del Sasquatch classico. Fa una breve comparsa nella saga Potere assoluto (pubblicata sui numeri 49 e 50 della serie italiana) come membro di un supergruppo che Ultimate Wolverine riconosce come Alpha Flight. In uno scontro con Nightcrawler, anche lui drogato di Banshee, perde il braccio destro, dopodiché di lei non si sa più nulla.

Note

Personaggi Marvel Comics
Scienziati immaginari
Sportivi immaginari

Sasquatch (Marvel Comics)


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Psilogryllacris maculiventris. Una ning gihulagway ni Heinrich Hugo Karny ni adtong 1931. Ang Psilogryllacris maculiventris sakop sa kahenera nga Psilogryllacris, ug kabanay nga Gryllacrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Sulawesi

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Sulawesi
Psilogryllacris

Psilogryllacris maculiventris


Kaliwatan sa ito ang Rhamdia zongolicensis. Una ning gihulagway ni Wilkens ni adtong 1993. Ang Rhamdia zongolicensis sakop sa kahenera nga Rhamdia, ug kabanay nga Heptapteridae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa madutlan.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Mehiko

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Mehiko
Rhamdia

Rhamdia zongolicensis


An Bangalaia lislei in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Jean François Villiers hadton 1941. An Bangalaia lislei in nahilalakip ha genus nga Bangalaia, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bangalaia

Bangalaia lislei


Ang Darah-ye 'Arūs ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Darah-ye 'Arūs (suba nga anhianhi), Badakhshān,
 Darah-ye 'Arūs (suba), Wilāyat-e Takhār,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Darah-ye ‘Arūs


Bukvik je naseljeno mjesto u sastavu općine Čačinci, Virovitičko-podravska županija, Republika Hrvatska.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Orahovica.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Bukvik je imao 199 stanovnika.

Napomena: Iskazuje se od 1910. do 1931. kao dio naselja. Do 1971. iskazuje se pod imenom Bukvik–Blatni Lug.

Popis 1991.

Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Bukvik je imalo 301 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:

Popis 1910.

Literatura

  Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine.
 Knjiga: "Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima, autor: Jakov Gelo, izdavač: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske, 1998., , ;

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Hrvatskoj
Naselja u Virovitičko-podravskoj županiji

Bukvik


Universal Automatic Calculator, Univac, var navnet på en serie computere hvoraf den første var Univac I. Univac I brugte 5000 elektronrør. Der blev fremstillet 46 stk Univac I.

Grace Hopper deltog i udviklingen af Univac.

Univac brugte sig af et-komplement så man kunne have både -0 og +0.
Som kuriosa kan også nævnes at forfatteren Isaac Asimov kaldte en computer, som dukkede op flere gange i hans noveller for Multivac.

Eksterne henvisninger
 Univac Memories

Datamater

Universal Automatic Calculator


O Neustädter Friedhof em Hannover é um cemitério, em operação de 1646 a 1876, tombado como patrimônio público localizado na Königsworther Platz.

Sepultamentos selecionados

Heinrich Marschner (1795–1861)
Anna Margaretha Borcherdings (1702–1716)
Christoff Münster (1632–1676)
Johann Gerhard Helmcke (1750–1824)
Hammet und Hasan († 1691)
Wassily Gawrilow († 1813)
Ernst Brandes (1758–1810)
Sepultura da Família Bahlsen
Johann Stieglitz (1767–1840)
Johann Georg Zimmermann (1728–1795)
Georg Wilhelm Glünder (1799–1848)
Friedrich August Christian Eisendecher († 1842)
Jean von L'Estocq (1647–1732)

Bibliografia
Arnold Nöldeke: Die Kunstdenkmäler der Provinz Hannover. 1: Regierungsbezirk Hannover. Heft 2: Stadt Hannover. Teil 1: Denkmäler des "alten" Stadtgebietes Hannover. Hannover 1932. Neudruck: Osnabrück: Wenner 1979, S. 255–257, ISBN 3-87898-151-1
Waldemar R. Röhrbein (Red.): kulturring, Zeitschrift der Kulturvereine in Hannover, 57. Jhrg., Heft 10 (1980)
Waldemar R. Röhrbein: Von Hannovers alten Friedhöfen, in: Geschichten um Hannovers Kirchen. Studien, Bilder, Dokumente, hrsg. von Hans Werner Dannowski und Waldemar R. Röhrbein, Hannover: Lutherhaus-Verlag 1983, S. 97–102 (auch über den Neustädter Friedhof), ISBN 3-87502-145-2
Helmut Knocke, Hugo Thielen: Hannover Kunst- und Kultur-Lexikon, Handbuch und Stadtführer. 3., rev. Aufl. Hannover: Schäfer 1995, S. 158–159.
Waldemar R. Röhrbein: Neustädter Friedhof, St.-Andreas-Friedhof, in: Stadtlexikon Hannover, S. 467f.
Henrike Schwarz u.A.: Der St. Nikolai-Friedhof und der Neustädter Friedhof,
Broschüre, hrsg. von der Landeshauptstadt Hannover, Fachbereich Umwelt und Stadtgrün, Hannover 2003, kostenlos beim FB, Langensalzastr. 17, 30169 Hannover, oder
online als PDF-Dokument (2,4 MB)

Ligações externas

Cemitérios da Alemanha

Neustädter Friedhof